எலியா - எண் ஐந்து

எலியா ஆகாபை எல்லா இஸ்ரவேலரையும் கர்மேலுக்கு வருமாறு அழைக்கச் செய்தபோது, அது 1798-ஆம் ஆண்டில் மூன்றரை ஆண்டுகள் நீண்ட துன்புறுத்தலுக்குப் பிறகு தேவன் சபையை இருண்ட யுகங்களிலிருந்து வெளிக்கொண்டு வந்து, 1844-ஆம் ஆண்டிற்கும் அதற்குப் பின்பு 1863-ஆம் ஆண்டிற்கும் வழிநடத்துவதை முன்நிழலிட்டது. அந்த மூன்று தேதிகளே, ஏசாயா ஏழாம் அதிகாரத்தில் விளக்கியபடி, “ஏழு காலங்கள்” என்ற அமைப்பின் இறுதியான மூன்று வழிக்குறிகளாகும்.

1798, 1844 மற்றும் 1863 ஆகிய அதே வரலாறு, மோசே இஸ்ரவேல் புத்திரரை எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து சீனாய் மலையினிடத்துக்கு நடத்திச் சென்றபோதும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாறு, முடிவுக்காலமான 1798-இல் ஆரம்பித்து, அந்த இயக்கம் 1863-இல் ஒரு சபையாக அமைந்தது வரை தொடர்ந்த மில்லரைட் இயக்கத்தைக் குறிக்கிறது. எலியாவும் மோசேயும் மில்லரைட் வரலாற்றின் இரண்டு முக்கிய சாட்சிகள் ஆவர்; மேலும், மூன்றாம் தூதனின் வரலாற்றின்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்திலும் அவர்கள் இரண்டு முக்கிய சாட்சிகள் ஆவர்.

மில்லரைட் இயக்கம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கில் காணப்படும் நித்திய சுவிசேஷத்தின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதேபோல் Future for America அதன் முடிவைக் குறிக்கிறது. மில்லரைட்களின் ஆரம்ப இயக்கத்துக்கும் இறுதி இயக்கத்துக்கும் இடையில், ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையை நாம் காண்கிறோம். அட்வென்டிஸ்ட் சபை வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துப்படி, 1856 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட் இயக்கத்தின் மீதமிருந்தவர்கள் லவோதிக்கேயா நிலைக்குள் பிரவேசித்தார்கள்; இதனால் 1798 முதல் 1856 வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பிலடெல்பியா காலப்பகுதி முடிவுக்கு வந்தது.

முந்தைய கட்டுரையில், ஈர்ப்பினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட உந்துதல், சிவப்பு சமுத்திரத்தைக் கடந்து சென்றபின் ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தை 1844 ஆம் ஆண்டின் மகா ஏமாற்றத்துடன் ஒத்திசைத்தது என்பதை நாம் நிரூபித்தோம். அந்த நிலையில், மன்னாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட சப்தத்தின் சோதனை மோசேயின் வரலாற்றில் வந்தடைந்தது. அதே தீர்க்கதரிசனக் கட்டத்தில், பரிசுத்தப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து வந்த ஒளி, கடலைக் கடந்து விசுவாசத்தினால் பரிசுத்தப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்திருந்தவர்களுக்காக, சப்தத்திலிருந்து தொடங்கிய சோதனையும் சுத்திகரிப்பும் ஆன ஒரு செயல்முறையை ஆரம்பித்தது. 1844ற்கு முன்னிருந்த சோதனைச் செயல்முறை, மோசேயின் வரலாற்றில் அவர் பிறந்தபோதே தொடங்கியது; மில்லரைட்டுகளுக்கோ, 1798 இல், தானியேல் அடையாளம் காட்டியிருந்த அறிவின் அதிகரிப்போடு தொடங்கியது; அது நியாயத்தீர்ப்பிற்கு வழிநடத்திய மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையை உருவாக்கும் என்பதையும் தானியேல் குறிப்பிட்டிருந்தான்.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமானது, எகிப்தின் முதற்பிறந்தவர்களிடமிருந்து தொடங்கி செங்கடலின் நீர்களில் முடிவடைந்த பார்வோனின் நியாயத்தீர்ப்பினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. புத்திசாலிகள் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசித்த பின், அல்லது செங்கடலைக் கடந்து சென்ற பின், 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தில் தொடங்கியிருந்த சோதனைச் செயல்முறை 1844க்குப் பின்னரும் தொடர்ந்தது. மோசேயின் வரலாற்றில், இது இஸ்ரவேல் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தோல்வியடைந்த பத்து சோதனைகளினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அந்தப் பத்து சோதனைகளில் கடைசியானது, பன்னிரண்டு வேவுகாரர் வாக்குத்தத்த தேசத்தை வேவு பார்த்தபோதானது. மோசேயின் வரலாற்றிலுள்ள முதல் சோதனை, சப்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் மன்னா சோதனையாக இருந்தது; அதுபோல மில்லரைட் இயக்கத்திற்கும் 1844 அக்டோபர் 22க்குப் பிந்தைய முதல் சோதனையாக சப்தம் அடையாளம் காணப்பட்டது. இந்த இரு இணையான வரலாறுகளிலும் முதல் சோதனை சப்தமாக இருந்ததனால், மோசேயின் வரலாற்றிலுள்ள அதனைத் தொடர்ந்து வரும் ஒன்பது சோதனைகள், 1844க்குப் பிந்தைய காலத்தில் வாக்குத்தத்த தேசத்திற்கோ அல்லது மரணத்தின் வனாந்தரத்திற்கோ வழிநடத்தும் ஓர் தொடர்ச்சியான சோதனைகள் இருக்கும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. 1863, மில்லரைட் இயக்கத்திற்கு இறுதியான சோதனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பன்னிரண்டு வேவுகாரர் வாக்குத்தத்த தேசத்தைப் பற்றிய தங்கள் அறிக்கைகளுடன் திரும்பி வந்த இடத்திலிருந்து இந்த ஆராய்ச்சியை நாம் தொடங்குவோம்.

எண்ணாகமத்திலிருந்து எடுத்த இந்தப் பகுதியில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய மிகவும் முக்கியமான சில சத்தியங்கள் உள்ளன; therein பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள வரலாறு மில்லரைட் இயக்கத்தை முன்னுருவாக்குகின்றதெனக் கருதாமல் வாசிக்கும்போது அவை எளிதில் கவனிக்கப்படாமல் போகக்கூடும். அவற்றில் ஒரு முக்கிய அம்சம் என்னவென்றால், “தீய அறிக்கை” உடைய கிளர்ச்சியாளர்கள் தங்களுடைய பத்தாவது மற்றும் இறுதியான சோதனையில் தோல்வியடைந்து கொண்டிருந்தார்கள்; அந்த இறுதி சோதனையில் இரு வகை மக்களும் வெளிப்படுத்தப்பட்டனர். முந்தைய ஒன்பது சோதனைகளின் வரலாற்றின் ஊடாக உருவாகிக் கொண்டிருந்த அந்த இரு வகுப்பினரும், தாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த “அறிக்கை” எது என்பதன் அடிப்படையில் தங்கள் குணாதிசயங்களை வெளிப்படுத்தினர். 1863-இல், மில்லரைட் அட்வென்டிசம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு-இல் உள்ள அடிமைத்தனத் தீர்க்கதரிசனத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மோசேயின் அறிக்கையை நிராகரித்தது. யோசுவாவும் காலேப்பும் முன்வைத்த அறிக்கை, அவர்கள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட வரலாறு முழுவதிலும் தேவன் அளித்திருந்த “அறிக்கை”-யின் ஒரு எளிய மறுபடியுரைத்தலே ஆகும். மோசேயின் பிறப்பிலிருந்து தொடங்கி, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு ஆபிரகாமுக்கு வாக்குத்தத்தம் செய்யப்பட்டிருந்த தேசத்திற்குள் அவர்களை அழைத்துச் செல்வதற்காகவும், அவர்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து வெளியே கொண்டு வருவதற்காகவும் தேவன் வாக்குத்தந்திருந்தார். யோசுவாவும் காலேப்பும் அந்த அடிப்படையான அறிக்கையின் மேல் நிலைத்திருந்தவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்; மற்ற பத்து வேவுக்காரரோ, தேவன் உண்மையிலேயே அந்த அறிக்கையை அளித்திருந்தார் என்பதையே நிராகரித்தனர்.

1863 ஆம் ஆண்டில் ஜேம்ஸ் வைட் Review and Herald இதழில், “ஏழு காலங்கள்” குறித்த மில்லரின் புரிதலை நிராகரிக்கும் ஒரு கட்டுரையை எழுதியபோதும், அதே ஆண்டில் உரியா ஸ்மித், லேவியராகமத்தின் “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய எந்தச் சுட்டியும் அற்ற கள்ளப்பட்டியலை வெளியிட்டபோதும், வைட்டும் ஸ்மித்தும் வில்லியம் மில்லரின் பணியைப் புறக்கணித்து, விசுவாசதுரோகமடைந்த புராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தின் வேதாகம முறைமையையே பயன்படுத்தினர். சமீபத்தில் அவர்கள் “பாபிலோனின் குமாரத்திகள்” என்று அடையாளப்படுத்தியிருந்த விசுவாசதுரோகிகளின் முறைமையே, கபிரியேல் தூதனால் வழிநடத்தப்பட்டிருந்த மில்லரின் செய்தியை நிராகரிப்பதற்கான வாதமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான பத்தாவது சோதனையில் அவர்கள் நேரடியாக, “நாம் ஒரு தலைவனை ஏற்படுத்திக்கொண்டு, எகிப்துக்குத் திரும்பிப்போவோம்” என்று சொன்னார்கள். பத்தாவது மற்றும் இறுதியான சோதனையில் ஏற்பட்ட தோல்வி, ஆரம்பத்திலிருந்தே இருந்த அறிக்கையோடு ஒத்திருந்த “அறிக்கையை” நிராகரித்ததையும், எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்ற விருப்பத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது. 1843 ஆம் ஆண்டின் தோல்வியுற்ற முன்னறிவிப்பினால் ஏமாற்றமடைந்திருந்தவர்களை எரேமியா குறியீட்டுருவாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியபோது, தேவன் அவரைத் தேவனிடத்துக்கும், அந்தச் செய்திக்கான அவரது முந்தைய உழைப்பெருக்கத்திற்கும் திரும்புமாறு குறிப்பாக அழைத்தார்; ஆனால் “பாபிலோனின் குமாரத்திகள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தோரிடத்துக்கு ஒருபோதும் திரும்பாதிருக்கும்படியும் கட்டளையிட்டார்.

1863 ஆம் ஆண்டில், ஜேம்ஸ் வைட் மற்றும் உரியா ஸ்மித், அவர்கள் செல்லக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்ட இடத்திற்கே அவர்களை மீண்டும் வழிநடத்த ஒரு புதிய தலைவனை நியமித்தனர். யோசுவாவும் காலேபும் முன்னே செல்ல விரும்பியவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; வைடும் ஸ்மித்தும் பின்னுக்கு திரும்ப விரும்பியவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

எண்ணாகமத்தில் உள்ள அந்தப் பகுதியிலிருந்து குறிப்பிடப்பட வேண்டிய இன்னொரு அம்சம் என்னவென்றால், அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்குள் எல்லா கலகக்காரர்களும் வனாந்தரத்தில் மரிக்கும்படி தண்டனை விதிக்கும் அந்த இறுதியான கிளர்ச்சி, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கோட்பாட்டை நிலைநிறுத்தும் இரண்டு முதன்மையான மேற்கோள்களில் ஒன்றாகும்; அந்தக் கோட்பாடே, நிலைவாய்ந்த சுவிசேஷத்தின் செய்தியையும் முதல் தூதனுடைய செய்தியையும் வெளிப்படுத்துவதற்காக மில்லர் பயன்படுத்திய மிக அவசியமான தீர்க்கதரிசன விதியாக இருந்தது. அந்த விதிக்கான வேதாகமத்தின் மற்றொரு சாட்சி எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் காணப்படுகிறது.

ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு என்ற கோட்பாட்டை நிறுவிய அந்த இரண்டு வசனங்கள் குறித்து அடிக்கடி கவனிக்கப்படாமல் போவது, அவை இரண்டிற்கும் உரிய வரலாற்றுப் பின்னணியே ஆகும்.

எண்ணாகமத்தில் உள்ள அந்த வசனம் பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் நிகழ்ந்தது; அது தேவனுடைய உடன்படிக்கைக் ஜனங்களின் கலகத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது. எசேக்கியேலில் உள்ள அந்த வசனம் பண்டைய இஸ்ரவேலின் இறுதிக்காலத்தில் நிகழ்ந்தது; அது கூட தேவனுடைய உடன்படிக்கைக் ஜனங்களின் கலகத்தையேச் சுட்டிக்காட்டியது. தொடக்கத்தில் அளிக்கப்பட்ட தண்டனை வனாந்தரத்தில் மரணம்; இறுதியில் அளிக்கப்பட்ட தண்டனை அவர்கள் சத்துருக்களின் தேசத்தில் அடிமைத்தனம். “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்னும் நியதி, உடன்படிக்கைக் ஜனங்களின் கலகத்தை வலியுறுத்துகிறது. இரண்டு தண்டனைகள்—ஒன்று தொடக்கத்தில், மற்றொன்று முடிவில்—ஆயினும் இரண்டும் வேறுபட்டவை. முதலாவது, வனாந்தரத்தின் வழியாகப் பயணிக்கும் காலத்தில் மெதுவாகச் சிதைந்து மரணமடைவதாயிருந்தது; இறுதியானது, நிஜமான பாபிலோனில் சிறைப்பிடிப்பும் அடிமைத்தனமும் ஆகும்.

இந்த வசனங்களில் பிரதிபலிக்கப்படும் வரலாறு “எரிச்சலூட்டும் நாள்” என்று அழைக்கப்படும் ஒரு வேதாகமச் சின்னமாகியது. “எரிச்சலூட்டும் நாள்” சங்கீதம் தொண்ணூற்று ஐந்து, எரேமியா முப்பத்து இரண்டு, மற்றும் எபிரெயர் மூன்று ஆகிய இடங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அந்தச் சின்னத்தை இந்நேரத்தில் நாம் ஆராயமாட்டோம். முந்தைய பகுதியில் அடையாளங்காணப்பட்டுள்ள ஒரு முக்கியமான கோட்பாடு உள்ளது; அதை அறிந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் கோட்பாடு தீர்க்கதரிசி சாமுவேல், லூசிபர், எலன் வைட், மற்றும் நிச்சயமாக இப்பகுதியில் மோசே ஆகியோராலும் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்தப் பகுதியில், பண்டைய இஸ்ரவேல் தேவனைத் தங்கள் ராஜாவாக நிராகரித்தது; அந்த வரலாறு, பின்னர் அவர்கள் “சீசரையே தவிர எங்களுக்கு வேறு ராஜா இல்லை” என்று அறிவித்த காலத்தை முன்காட்டுகிறது. அவர்கள் தேவனுடைய தெய்வாட்சியை நிராகரித்து, தங்கள் சொந்த ஜனத்தாரிலிருந்து ஒருவரைத் தங்களுக்கு ராஜாவாக அளிக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினர்; ஆனால் இறுதியில், தங்கள் ராஜா ஒரு ரோமராஜா என்று அறிவிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். கடைசி நாட்களில் அந்த ரோமராஜா ரோமப் போப்பே ஆவான்.

தேவராட்சியை நிராகரித்தது சாமுவேலுக்கு இவ்வளவு அவமதிப்பும் தனிப்பட்ட புண்பாட்டும் அளித்ததினால், அதைத் தனது தீர்க்கதரிசனப் பதவியை நிராகரிப்பதாகவே அவர் புரிந்துகொண்டார். ஆனால் அவர்களுடைய நிராகரிப்பு தீர்க்கதரிசியை எதிர்த்து அல்ல, தேவனை எதிர்த்ததே என்பதை சாமுவேல் தெளிவாக அறிந்திருக்கும்படி தேவன் உறுதிசெய்தார். பண்டைய இஸ்ரவேலின் கலகத்துடனான மோசேயும் சாமுவேலும் கொண்டிருந்த தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பை முன்வைக்கும் இந்த இரண்டு பகுதிகளின்படி, அதனைத் தொடர்ந்து வந்த கலகத்திற்கான தண்டனை பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு முடிவாக அமையவில்லை. வாக்களிக்கப்பட்ட தேசத்தில் பிரவேசிக்க யோசுவாவாலும் காலேபினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஒரு குழு இன்னும் இருந்தது; மேலும் சாமுவேலின் வரலாற்றில், பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவு இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களின் தொடக்கத்தில் அல்ல, அவர்களின் நிறைவிலே ஏற்பட்டது.

பழைய இஸ்ரவேலருடன் தொடர்ந்து செயல்படும்படி மோசே தேவனோடு விவாதித்தான்; ஏனெனில், அந்த நிலையில் அவர்களை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவது, தம் ஜனங்களை விடுவித்த பரிசுத்த வரலாறையும், ஆபிரகாமுக்கு தேவன் வாக்களித்த தேசத்திற்குள் அவர்களை நடத்திச் செல்லும் அவருடைய வாக்குறுதியையும் தவறாக வெளிப்படுத்தும் என்று மோசே கருதியான். இங்கு கூறப்படும் கருத்து என்னவென்றால், கிளர்ச்சியைச் சத்தியத்திற்கான சாட்சியாகப் பயன்படுத்த எண்ணும் போது, அந்தக் கிளர்ச்சி நிகழவும் தொடரவும் தேவன் அனுமதிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

சாமுவேல் வெளிப்படுத்திய நீதியுள்ள கோபத்தின் மனப்பான்மை, எலன் வைட்டினாலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டது.

சகோதரி வைட், சாமுவேலின் மனப்பான்மைக்கு ஒப்பிடப்பட்டார்; மேலும், கலகக்காரர்களுடனும் அவர்களுடைய கலகத்துடனும் இருந்து, தமது “கடமை”யின் “இடத்தில்” “நிலைத்திருக்க”ும்படி அவருக்குக் கூறப்பட்டது. தாம் (தீர்க்கதரிசினி) கலகக்காரர்களையும் அவர்களுடைய கலகத்தையும் அவர்களுக்கே விட்டுவிட்டு விலகிச் செல்லத் தீர்மானித்த பின்பும், தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நிலையிலே நிலைத்திருக்கும்படி அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது.

ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கொள்கையின் ஒரு முதன்மைக் கூறாகிய “முதல் குறிப்பிடுதல்” என்னும் விதி, ஒரு பொருள் முதன்முறையாகக் குறிப்பிடப்படும் அந்தச் சந்தர்ப்பம் மிக உயர்ந்த முக்கியத்துவம் உடையது என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. லூசிபரின் கலகத்தின் தொடக்கத்தோடு மிக நெருக்கமாக இணைந்திருந்த உண்மை இதுவாகும்: தேவன் விரும்பியிருந்தால், லூசிபரின் மனத்திற்குள் தோன்றிய அந்த முதல் சுயநலச் சிந்தனையின் முதல்நேரத்திலேயே லூசிபரை அழித்தொழிக்கத் தேவையான சகல அதிகாரமும் அவருக்கிருந்தது. தேவன் லூசிபரைச் சிருஷ்டியிலிருந்து அகற்றியிருக்க முடிந்தது; மேலும் அவர் அப்படிச் செய்யத் தேர்ந்திருந்தால், வேறு எந்தத் தூதர்களும் என்ன நிகழ்ந்தது என்பதைக் கூட அறியாதவாறு அதைச் செய்திருக்கக் கூடிய ஆற்றலும் அவருக்கிருந்தது. நிச்சயமாக, அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை; ஏனெனில், மற்ற காரணங்களோடு சேர்ந்து, அது அவருடைய சுபாவத்தை மறுப்பதாக இருந்திருக்கும். ஆனால் அவர் அதையே செய்ய அவருக்கு இயலுமாறு இருந்த அந்தச் சிருஷ்டி ஆற்றலை உடையவரே. இருந்தபோதிலும் அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை. அவர் பொறுமையுடன் அந்தக் கலகத்தைத் தமது சுபாவத்திற்கான சாட்சியின் ஒரு பகுதியாகவும், வானத்தில் தொடங்கி இறுதியில் பூமிக்கு வரவிருந்த அந்தப் பெரும் மோதலின் சாட்சியத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் ஆக அனுமதித்தார். இதுவே பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காக மோசேயின் உரையாடல் நிறைவேற்றியது. தேவன் அந்தக் கலகக்காரரான தலைமுறையை வனாந்தரத்தில் மரித்துப்போக அனுமதித்து, அந்த வரலாற்றை நித்திய சுவிசேஷத்தோடு தொடர்புடைய சத்தியங்களை முன்னேற்றுவதற்கான வேதாகம முன்மாதிரியாகப் பயன்படுத்தினார்.

அப்படியே, சாமுவேலின் நாட்களில் தேவனை ராஜாவாக நிராகரித்த நிகழ்விலும் இதே உண்மை காணப்படுகிறது. சாமுவேலின் தனிப்பட்ட உறுதியான நம்பிக்கைகளும் தீர்க்கதரிசன அறிவும் இருந்தபோதிலும், அவர் தமக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட கடமையின் நிலையிலே முன்னேறி நிலைத்திருக்கும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டார். தேவனுடைய தீர்க்கதரிசனமும் வரலாற்றின்மீதான மேற்பார்வையும் உடைய இந்த அம்சம், பாபிலோன் சிறைப்பிடிப்பிற்குப் பிந்தைய ஆலயப் புனர்நிர்மாணத்திலும் அறியப்படுகிறது. எழுபது ஆண்டுகள் நீண்ட சிறைப்பிடிப்பின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும்—எருசலேமிற்குத் திரும்புதல், எருசலேமின் புனர்நிர்மாணம், ஆலயம், வீதிகள், மதில்கள்—தேவன் முன்னறிவித்து ஆண்டார். அவர்கள் சிறைப்பிடிப்பிலிருந்து விடுவிக்கப்படுகிற காலத்தை அடையாளப்படுத்தும் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களையும் அவர் முன்வைத்தார். இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்க எத்தனை ஆணைகள் இருக்கும் என்பதையும் அவர் குறிப்பிட்டார். முதலாவது ஆணையால் அந்தச் செயல்முறையை ஆரம்பிப்பான் என்று அந்நிய ஜாதியின் ராஜாவாகிய கோரேசை அவர் பெயரால் குறிப்பிட்டார். எருசலேமும் ஆலயமும் புனர்நிர்மாணிக்கப்படுவதற்கான அனைத்து அம்சங்களும் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுக் காட்டப்பட்டன; அந்த வேலையை நிறைவேற்ற அவர் நீதிமான்களையும் தீர்க்கதரிசிகளையும் எழுப்பினார்.

தெய்வீக தீர்க்கதரிசன முன்அறிவும் தலையீடும் அனைத்தும் வெளிப்படையாக இருந்தபோதிலும், பாபிலோனியச் சிறைப்பிடிப்புக்கு வழிவகுத்த அந்தக் கிளர்ச்சி, தேவனுடைய ஜனங்களோடு அவருடைய தனிப்பட்ட பிரசன்னம் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதை ஏற்கனவே நிறைவு செய்திருந்தது. மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஆலயத்திற்குச் ஷெகினா மகிமை ஒருபோதும் திரும்பிவரவில்லை. அந்த முழு வரலாறும் உலகத்தின் முடிவுக்கால வரலாற்றிற்கு தீர்க்கதரிசன வடிவமைப்பை வழங்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது; இருப்பினும், பரிசுத்தங்களில் பரிசுத்தமான ஸ்தலத்தில் ஷெகினாவின் பிரசன்னத்தினால் அந்த ஆலயம் இனி ஒருபோதும் ஆசீர்வதிக்கப்படவில்லை. அந்த அர்த்தத்தில், மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஆலயம் தேவனுடைய பிரசன்னத்தின் சாட்சியாக அல்ல, இஸ்ரவேலின் கிளர்ச்சியின் சாட்சியாக இருந்தது. ஆயினும், அந்த வரலாற்றின் தீர்க்கதரிசிகள், சாமுவேலும் மினியேப்போலிஸில் சகோதரி வைட்டும் போல, தொடர்ந்து தீர்க்கதரிசிகளின் பொறுப்பில் சேவையாற்றினர்.

கிறிஸ்துவும் சாத்தானும் இடையிலான மகா மோதலில் முதலில் குறிப்பிடப்படுவது லூசிபரின் கலகமே; மேலும், தமது சொந்த நோக்கங்களுக்காக தேவன் அந்தக் கலகத்தைத் தொடர அனுமதித்தார். மற்ற ஜாதிகளைப்போல இருக்க வேண்டும் என்ற இஸ்ரவேலின் விருப்பத்தின்மேல் நீதியான கோபம் கொண்டிருந்தபோதிலும், முதல் இரு ராஜாக்களை அபிஷேகம் செய்வதில் பங்கேற்கும்படி சாமுவேல் நியமிக்கப்பட்டான். மேலும், தேவனுடைய மகிமையான ஷெகீனா சந்நிதி இனி ஒருபோதும் தங்காதிருந்த அந்த ஆலயமாகிய தேவனுடைய ஆலயத்தை மறுபடியும் கட்டுவதிலும் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசிகள் பங்கேற்றனர்.

1863 ஆம் ஆண்டில் அட்வெண்டிசத்தின் கலகத்தை மறைத்துவிடும் நோக்கத்தில், தீர்க்கதரிசன வார்த்தைக்கு எதிராக தங்களுடைய “கட்டுக்கதைகளின் உணவுப் பாத்திரங்களை” பயன்படுத்துகிறவர்களும், 1863 ஆம் ஆண்டில் ஏதேனும் தவறு நிகழ்ந்திருந்தால் தீர்க்கதரிசினி அதைத் தடைசெய்திருப்பாள் என்ற தர்க்கத்தின் மீது தங்களுடைய வாதத்தை அமைக்கத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்களும், தேவனுக்கு எதிரான கலகத்தைப் பற்றிய முதல் குறிப்பிலேயே அடையாளப்படுத்தப்படும் முதல் நியதியைத் திட்டமிட்டு அறியாமலிருக்கிறவர்கள் ஆவர். தேவன் தம்முடைய சொந்த நோக்கங்களுக்காகக் கலகத்தை அனுமதிக்கிறார்; மேலும், தோன்றக்கூடிய கலகங்களில் தம்முடைய தீர்க்கதரிசிகள் நடுநிலையாகவோ மௌனமாகவோ இருக்கும்படி அவர் தேர்ந்தெடுத்தால், அது அவருடைய தேர்வே ஆகும்.

சிவப்பு கடலை அவர்கள் கடந்தபின் பண்டைய இஸ்ரவேல் தோல்வியுற்ற பத்து சோதனைகளால் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்ட 1844 முதல் 1863 வரை உள்ள சோதனைச் செயல்முறையை நாம் ஆராயத் தொடங்கும் போது, இந்த வேதாகம உண்மையைப் புரிந்துகொள்வது அத்தியாவசியமானது. தேவனுடைய தீர்க்கதரிசிகள் கீழ்ப்படிதலின் காலங்களிலும் கீழ்ப்படியாமையின் காலங்களிலும் அவருடைய தீர்க்கதரிசிகளாகவே செயற்படுகிறார்கள்; மேலும், மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் ஒரு தீர்க்கதரிசி கண்டிப்பாக எதிர்க்க வேண்டும் என்று தோன்றும் சில விஷயங்களை, சில நேரங்களில் அவர்கள் எதிர்க்காமல் இருப்பதும் உண்டு. சில வேளைகளில் அவர்கள் அந்தக் கிளர்ச்சியைத் தெளிவாக அறிந்திருந்தும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள்; வேறு சில வேளைகளில் அந்தக் கிளர்ச்சியைப் பற்றியவரையில் கர்த்தர் தமது கரத்தை அவர்களின் கண்களின்மேல் வைத்திருப்பார். அந்தக் கண்ணோட்டம் அங்கீகரிக்கப்படும்போது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் வரலாற்றில் 1863 ஒரு முக்கியமான வழிக்குறியாகிறது; அது புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்பிற்கும் ரிப்பப்ளிகனிசத்தின் கொம்பிற்கும் பொருந்தும்.