தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி: நடுநிசி முழக்கம்

இந்தத் தொடரில், நாம் ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளை—1843 மற்றும் 1850 வரைவுப் பலகைகளை—நீண்டகாலமாக ஆராயப்போகிறோம். ஆரம்பமாக, நடுராத்திரி கூக்குரலை அதன் சரியான இடத்தில் நிலைநிறுத்துவோம். குறிப்பிடப்பட்டபடி, இந்தச் செய்தியுடன் பரிச்சயமானவர்களுக்கு ஆரம்பக் காட்சிப்படுத்தல்களின் பெரும்பகுதி மீளாய்வாக இருக்கும்; ஆயினும், இந்தச் செய்திக்கு புதிதாக இருப்பவர்களும் ஆய்வு செய்யக்கூடிய ஒரு தொடரை நாம் தயாரித்து வருகிறோம் என்பதால், அவர்களுக்காக சில அடிப்படை கருத்துகளை முன்வைக்க வேண்டும். எலன் ஒயிட்டின் முதல் தரிசனத்தில் காணப்படும் ஒரு அம்சத்தை மையமாகக் கொண்டு, நாம் நடுராத்திரி கூக்குரலிலிருந்தே தொடங்குவோம். இப்போது Christian Experience and Teachings, பக்கம் 57-இலிருந்து முதல் பதிவைப் படிப்போம்.

சகோதரி வைட்டுடன் இருதயங்கள் இணைக்கப்பட்டிருந்த இந்த ஐந்து பெண்களும் தேவனுடைய வல்லமையின் எந்த வெளிப்பாட்டையும் எதிர்த்தவர்கள் அல்ல. குறிப்பிடத்தக்கவாறு, அவர்கள் அனைவரும் பெண்களாக இருந்தனர்; இது திருச்சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மேலும் அவர்கள் ஐவர் இருந்தனர்; இதை ஐந்து புத்திசாலி கன்னியராகக் காணலாம். இது வெறுமனே ஒரு கவனிப்பே.

இந்த முதல் விளக்கவுரையில், சில அம்சங்களை நிறுவிய பின்பு, 1844 டிசம்பரில் நடைபெற்ற லோ ஹாம்ப்டன் அட்வென்டிஸ்ட்களின் மாநாட்டைப் பற்றி நாம் ஆராய்வோம். இந்த மாநாட்டில் சில மில்லரைட்டுகள் ஒன்று கூடியார்கள்; அங்கே வில்லியம் மில்லர் நள்ளிரவுக் கூக்குரலைப் பற்றிய புரிதலை நிராகரித்தார். இங்கு உள்ள தர்க்கம் என்னவெனில், இந்த தரிசனம் நம்மெல்லாருக்குமானதாக இருந்தாலும், அது சிறப்பாக வில்லியம் மில்லருக்காகவே இருந்தது.

அதே மாதத்தில், வில்லியம் மில்லர் தம்மிற்குப் பின்னால் இருந்த ஒளியான—நடுநிசிக் கூக்குரலை—மறுத்தார்; அது அவரை கீழே இருந்த துன்மார்க்க உலகத்திற்குப் பாதையிலிருந்து விழச்செய்யும். இதன் பொருளாதார விளைவுகளை நாம் ஆராய்வோம். வரலாற்றுச் சான்றுகள், மில்லரைட்டர்கள் அனைவரும் தாங்கள் பத்து கன்னியரின் உவமையை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று நம்பியிருந்தார்கள் என்பதை காட்டுகின்றன; இது அவர்களிடையே பொதுவாக அறியப்பட்ட உண்மையாக இருந்தது. வில்லியம் மில்லர், நடுநிசிக் கூக்குரல் என்ன என்பதைப் பற்றிய ஒரு புரிதலைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை நாம் காட்டுவோம். தானியேல் 8:14 மற்றும் வெளிப்படுத்தல் 14:6-9 ஆகியவற்றின் நியாயத்தீர்ப்பின் மணிநேரச் செய்தியே நடுநிசிக் கூக்குரல் என்று மில்லர் நம்பினார். 1830-களின் ஆரம்பத்தில் தாம் அறிவிக்கத் தொடங்கிய செய்தியே நடுநிசிக் கூக்குரல், “இதோ, மணவாளன் வருகிறான்,” என்றும், இயேசு மணவாளனாக உலகத்திற்குத் வருகிறார் என்றும் அவர் நம்பினார்.

மில்லரைட் வரலாற்றின் பெரும்பகுதிக்காலம் முழுவதும், தாங்கள் பத்து கன்னியரின் உவமையை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று அவர்கள் நம்பினர்; ஆனால், நள்ளிரவின் கூக்குரல் என்பது தாங்கள் பிரசங்கித்து வந்த செய்தியையே விவரிக்கிறது என்று அவர்கள் எண்ணினர். எனினும், 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்திற்குள், ஒரு புதியதும் சரியானதுமான புரிதல் வெளிப்பட்டது: நள்ளிரவின் கூக்குரல் என்பது ஏழாம் மாத இயக்கமே; ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளில் இயேசு வருவார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அதுவே உண்மையான நள்ளிரவின் கூக்குரலாக இருந்தது. மில்லர் 1844 டிசம்பரில் உண்மையான நள்ளிரவின் கூக்குரலை நிராகரித்தபோது, அவர் 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்கால வரலாற்றையே நிராகரித்து, அது 1830களிலிருந்து வந்த பொதுவான செய்தி மட்டுமே என்ற தனது முந்தைய நிலைப்பாட்டிற்குத் திரும்பினார். நள்ளிரவின் கூக்குரலின் இயக்கவியலைப் புரிந்துகொள்ளுவது மிக முக்கியமானது. மில்லரைட்டுகள் புரிந்துகொண்டவிதமாக 2520-ஐ நீங்கள் புரிந்துகொள்ளாவிடில், நள்ளிரவின் கூக்குரலை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாது. மில்லரைட்டுகள் புரிந்துகொண்டவிதமாக நள்ளிரவின் கூக்குரலை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டால், கீழுள்ள துன்மார்க்க உலகத்திற்கான பாதையிலிருந்து நீங்கள் வழுவி விழுந்துவிடுகிறீர்கள்.

இந்த உரையாற்றலில், இன்று அட்வென்டிசம் வெளிப்படையாக நிராகரிக்கும் அட்டவணையில் உள்ள சில சத்தியங்களுடன் நாம் தொடங்குவோம். செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் வேதாகம ஆராய்ச்சி நிறுவனம் மற்றும் பெரும்பாலான அட்வென்டிஸ்ட் தெய்வவியலாளர்கள் 2520-ஐ நிராகரிக்கின்றனர். நாம் முன்னேறும் போது இதைப் வேதாகம அடிப்படையில் ஆராய்வோம்; ஆனால் ஆரம்பத்தில், எலன் ஒய்ட் 2520-ஐ முழுமையாக ஆதரிக்கிறார் என்பதை நாம் காட்டுவோம். அந்த நிறுவனம் மற்றும் பெரும்பாலான தெய்வவியலாளர்கள் அன்றாடம் குறித்த முன்னோடிகளின் புரிதலையும் நிராகரிக்கின்றனர். அன்றாடம் என்பது புறமதம் என்ற முன்னோடிகளின் புரிதலை நிராகரிப்பது தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியையே நிராகரிப்பதாகும் என்பதை நாம் காட்டுவோம். அந்த நிறுவனம் எக்காளங்கள்—ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளம்—குறித்த முன்னோடிகளின் புரிதலையும் பொதுவாக நிராகரிக்கிறது. எக்காளங்கள் குறித்த முன்னோடிகளின் புரிதலை நிராகரிப்பது தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியையே நிராகரிப்பதாகும் என்பதை காட்டுவதன்மூலம் நாம் தொடங்குவோம்.

மில்லரைட் வரலாற்றைக் காட்டவும் 1798-ஐச் சுட்டிக்காட்டவும், *Thoughts on Daniel and Revelation*, பக்கம் 521-இலிருந்து உரியா ஸ்மித்துடன் நாம் தொடங்குகிறோம். உரியா ஸ்மித் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10-இன் நிகழ்வுகளின் காலவரிசை, இந்தத் தூதன் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14-இன் முதல் தூதனுடனே ஒன்றானவன் என்ற உண்மையால் மேலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.” வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10-இல், ஒரு வல்லமையுள்ள தூதன் தன் கையில் திறந்தவாறுள்ள ஒரு சிறிய புத்தகத்துடன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருகிறான். இந்த வல்லமையுள்ள தூதன் இயேசு கிறிஸ்துவே என்றும், அந்தச் சிறிய புத்தகம் தானியேலின் புத்தகம் என்றும் எலன் வைட் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். பத்தாம் அதிகாரத்தின் முடிவில், யோவான் அந்தச் சிறிய புத்தகத்தைத் தின்னும்படி சொல்லப்படுகிறான்; அது அவன் வாயில் இனிப்பாயிருக்கும், ஆனால் அவன் வயிற்றில் கசப்பாயிருக்கும். தானியேலின் செய்தி இனிமையானதாயிருந்தாலும், அது கசப்பான ஏமாற்றத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் மில்லரைட் வரலாற்றை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். முன்னோடிகளின்படி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10-இன் வல்லமையுள்ள தூதனே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14-இன் முதல் தூதன்—இருவரும் ஒரே தூதனே.

வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தில் வரும் இந்தத் தூதர்களைப் பற்றி நாம் அடிக்கடி குறிப்பாக அதிக நேரம் செலவிடுவதில்லை; ஆனால் அவ்வாறு செய்ய வேண்டும். வெளிப்படுத்தின 10-ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள வல்லமையுள்ள தூதன், வெளிப்படுத்தின 14-ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனின் பணியை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் நடுநிசி முழக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று வில்லியம் மில்லர் நம்பிய அதே தூதனும் ஆவான்: “தேவனைப் பயந்து, அவருக்கு மகிமையைக் கொடுங்கள்; ஏனெனில் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்தது.” அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை என்பது தானியேல் 8:14-ஐக் குறிக்கிறது. இந்தத் தூதர்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட பணியின் பல்வேறு அம்சங்களை அடையாளப்படுத்துகின்றனர்.

உரியா ஸ்மித்தை மீண்டும் நோக்கினால்: “வெளிப்படுத்தல் 10-இன் நிகழ்வுகளின் காலவரிசை, இந்தத் தூதன் வெளிப்படுத்தல் 14-இன் முதல் தூதனுக்குச் சமானமானவனாக இருப்பதன் மூலம் மேலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.” அவற்றை ஒன்றோடொன்று இணைப்பது எது என்பதை அவர் விளக்குகிறார்: இருவருக்கும் அறிவிக்க வேண்டிய ஒரு சிறப்பு செய்தி உண்டு; இருவரும் தங்களுடைய அறிவிப்பை மகா சத்தத்தோடு உரைக்கிறார்கள்; இருவரும் படைப்பாளரை நோக்கி ஒத்த மொழியைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; இருவரும் காலத்தை அறிவிக்கிறார்கள்—ஒருவன் இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணுகிறான்; மற்றொருவன் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வந்துவிட்டது என்று அறிவிக்கிறான். வெளிப்படுத்தல் 14:6-இன் செய்தி, முடிவுகாலத்தின் தொடக்கத்தின் இப்பக்கத்தில் அமைந்துள்ளது.

உரியாஸ் ஸ்மித், முடிவுகாலம் 1798 என்பதையும், வெளிப்படுத்தல் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் செய்தி அதற்குப் பின்வருவதையும் கூறுகிறார். அவர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “ஆனால் வெளிப்படுத்தல் 14:6-இன் செய்தி, முடிவுகாலத்தின் ஆரம்பத்திற்குப் பிற்பட்ட பகுதியில் அமைந்துள்ளது. அது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துவிட்டது என்ற அறிவிப்பாக இருக்கிறது; ஆகையால் அது கடைசி தலைமுறையிலே தன் பொருத்தத்தை உடையதாக இருக்க வேண்டும். பவுல் நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துவிட்டது என்று பிரசங்கிக்கவில்லை. லூத்தரும் அவருடைய துணைஉழைப்பாளர்களும் அதைப் பிரசங்கிக்கவில்லை. பவுல் வரப்போகிற நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி—தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்படாத எதிர்கால ஒன்றாக—விவாதித்தார்; லூத்தர் அதனைத் தன் காலத்திலிருந்து குறைந்தபட்சம் மூன்று நூறு ஆண்டுகள் தள்ளி வைத்தார். மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரும்வரை, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துவிட்டது என்று கூறும் இப்படிப்பட்ட பிரசங்கத்திற்கு விரோதமாக பவுல் சபையை எச்சரிக்கிறார்.” 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:1-3-இல், முதலில் விசுவாசவிலகுதல் வரவும், பாவத்தின் மனுஷன் வெளிப்படவும் செய்யாதவரையில், கிறிஸ்துவின் நாள் சமீபமல்ல என்று பவுல் கூறுகிறார். பவுல் பாவத்தின் மனுஷனை, சிறிய கொம்பை, பாப்பாட்சியை அறிமுகப்படுத்தி, 1798-இல் முடிவுற்ற 1260 ஆண்டுகள் நீடித்த அதன் ஆதிக்கத்தின் முழுக் காலப்பகுதியையும் ஒரு எச்சரிக்கையால் மூடுகிறார்.

1798 ஆம் ஆண்டில், கிறிஸ்துவின் நாள் சமீபத்தில் உள்ளது என்று அறிவிப்பதற்கெதிரான தடை நீங்கியது. முடிவுக்காலம் ஆரம்பமானது; சிறிய புத்தகத்திலிருந்து முத்திரை அகற்றப்பட்டது. அதன் பின்னரிருந்து, வெளிப்படுத்தல் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் தூதன் புறப்பட்டுச் சென்றிருக்கிறார். உரையா ஸ்மித் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “நீங்கள் இதைக் காண விரும்பினால்,” 1798 முதல், முதலாவது தூதனுடைய செய்தி புறப்பட்டுச் சென்றிருக்கிறது. 1798 ஆம் ஆண்டில், வெளிப்படுத்தல் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் முதலாவது தூதன் வரலாற்றில் தோன்றுகிறார்—இது முன்னோடிகளின் புரிதலாகும். அதன் பின்னரிருந்து, வெளிப்படுத்தல் 14-ஆம் அதிகாரத்தின் தூதன் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துவிட்டது என்று அறிவித்திருக்கிறார்; மேலும் 10-ஆம் அதிகாரத்தின் தூதன் கடலின்மேலும் பூமியின்மேலும் நின்று, இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணியிருக்கிறார். அவர்களின் அடையாளம் ஐயமற்றது. ஒருவரை நிரூபித்து நிலைநிறுத்தும் எல்லா வாதங்களும் மற்றவருக்கும் பொருந்துகின்றன. இவ்விரு தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றத்தை தற்போதைய தலைமுறை கண்டு வருகின்றது. வருகையைப் பற்றிய பிரசங்கத்தில், குறிப்பாக 1840 முதல் 1844 வரையில், அவற்றின் முழுமையானதும் சூழ்நிலைகளுடனானதும் ஆகிய நிறைவேற்றம் ஆரம்பமானது.

வெளிப்படுத்தல் 14-இன் முதல் தூதன் 1798-இல் வந்ததைக் குறிப்பிட்டு ஸ்மித் 1840 மற்றும் 1844 ஆகிய ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஆனால் அந்தச் செய்தி அதிகாரமளிக்கப்பட்ட நிலையை அடையும் இடமாக அவர் 1840-ஐயும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இரண்டாம் வருகையை அறிவித்த பிரசங்கத்தில், குறிப்பாக 1840 முதல் 1844 வரை, அவற்றின் முழுமையான நிறைவேற்றம் ஆரம்பமானது. ஒரு கால் சமுத்திரத்தின் மேல், மற்றொரு கால் நிலத்தின் மேல் வைத்து நிற்கும் அந்தத் தூதனின் நிலை, அவன் அறிவிப்பின் பரந்த விரிவைக் குறிக்கிறது. அந்தச் செய்தி சமுத்திரத்தைக் கடந்து பல்வேறு ஜாதிகளுக்கு விரியும்; மேலும் இரண்டாம் வருகை அறிவிப்பு உண்மையாகவே உலகத்தின் ஒவ்வொரு மிஷன் நிலையத்திற்கும் சென்றடைந்தது. 1840 முதல், எலன் வைட் கூறுகிறபடி, முதல் தூதனின் செய்தி உலகின் ஒவ்வொரு மிஷன் நிலையத்திற்கும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வருட-நாள் கொள்கை ஒட்டோமன் பேரரசின் வீழ்ச்சியால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டபோது இது நிறைவேற்றப்பட்டது. இச்சமயத்தில் நாம் விவரங்களைக் கையாளவில்லை; மாறாக, மில்லரைட் வரலாறும் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் இயக்கவியல்களும் பற்றிய மேடையமைப்பைச் செய்து வருகிறோம்.

1833 ஆம் ஆண்டில் நட்சத்திரங்கள் விழுதல் நிகழ்ந்தது. Ellen White அவர்கள் The Great Controversy, பக்கம் 333-இல் இவ்வாறு கருத்துரைக்கிறார்: “1833 ஆம் ஆண்டில், மில்லர் கிறிஸ்துவின் சீக்கிரமான வருகைக்கான ஆதாரங்களை பொதுமக்கள் முன் வழங்கத் தொடங்கியதிலிருந்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின், இரண்டாம் வருகையின் அடையாளங்களாக இரட்சகர் வாக்களித்திருந்த அறிகுறிகளில் கடைசியானது தோன்றியது. இயேசு கூறினார்: ‘நட்சத்திரங்கள் வானத்திலிருந்து விழும்.’ Matthew 24:29. மேலும், தேவனுடைய நாளை முன்னறிவிக்கும் காட்சிகளைத் தரிசனத்தில் கண்ட யோவான், வெளிப்படுத்தலில் இவ்வாறு அறிவித்தார்: ‘வானத்தின் நட்சத்திரங்கள் பூமியின்மேல் விழுந்தன; மிகுந்த காற்றினால் அசைக்கப்படும் அத்திமரம் தன் காலத்திற்கு முன்பான கனிகளை உதிர்த்துவிடுவது போல.’ Revelation 6:13. இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் 1833 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 13-இல் நிகழ்ந்த மகத்தான விண்கல் மழையில் குறிப்பிடத்தக்கதாயும் ஆழ்ந்த தாக்கமளிப்பதாயும் நிறைவேற்றப்பட்டது.”

வில்லியம் மில்லரின் சாட்சியில் இவ்வாறு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது: ‘1833 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில், சனிக்கிழமையன்று காலை உணவுக்குப் பிறகு, ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயத்தை ஆராய்வதற்காக நான் என் மேசையின் முன் அமர்ந்தேன்; பின்னர் வேலைக்காக வெளியே செல்ல எழுந்தபோது, இதற்கு முன்பெல்லாம் இல்லாத வல்லமையுடன், “போய் இதை உலகத்துக்குச் சொல்லு” என்ற உணர்வு எனக்குள் ஆழமாகப் பதிந்தது. அந்தத் தாக்கம் மிகவும் திடீரென்றதாகவும் மிகுந்த வலிமையுடனும் வந்ததினால், “நான் போக முடியாது, ஆண்டவரே” என்று சொல்லிக்கொண்டே நான் மீண்டும் என் நாற்காலியில் அமர்ந்து விட்டேன். “ஏன் முடியாது?” என்பதுபோன்ற பதில் வந்தது போலத் தோன்றியது; உடனே என் எல்லா காரணங்களும் மனதில் எழுந்தன—எனக்கு திறமையின்மை உண்டு என்பதும் அவற்றில் ஒன்று. ஆனால் என் மனவேதனை மிகவும் அதிகரித்ததினால், அவர் வழியைத் திறந்தருளினால், நான் போய் உலகத்தினிடத்தில் எனக்குரிய கடமையை நிறைவேற்றுவேன் என்று தேவனுடன் ஒரு பரிசுத்த உடன்படிக்கையில் நுழைந்தேன். “வழியைத் திறப்பது என்று நீ என்ன பொருள் கூறுகிறாய்?” என்று எனக்குள் வந்தது போலத் தோன்றியது. அதற்கு நான், ஏதாவது இடத்தில் பொதுமக்கள் முன் பேசும்படி எனக்கு அழைப்பு வந்தால், கர்த்தரின் வருகையைப் பற்றிப் பைபிளில் நான் கண்டவற்றை அவர்களுக்குச் சொல்ல நான் போவேன் என்றேன். உடனே என் எல்லாப் பாரமும் நீங்கிப் போயிற்று. இப்படியாக என்மீது அழைப்பு வராது என்றே நான் மகிழ்ந்தேன்; ஏனெனில், எனக்கு இதுபோன்ற அழைப்பு ஒருபோதும் வந்ததில்லை; என் சோதனைகள் அறியப்பட்டவையல்ல; மேலும் எந்த உழைப்புத் துறைக்கும் நான் அழைக்கப்படுவேன் என்ற எதிர்பார்ப்பு எனக்குச் சிறிதளவே இருந்தது. இதிலிருந்து சுமார் அரைமணி நேரத்திற்குள், நான் இன்னும் அறையைவிட்டு வெளியேறாதிருக்கையில், என் வசிப்பிடத்திலிருந்து சுமார் பதினாறு மைல் தூரத்தில் உள்ள ட்ரெஸ்டனில் வசிக்கும் திரு கில்ஃபோர்டின் மகன் ஒருவன் உள்ளே வந்து, தன் தந்தை என்னை அழைத்திருக்கிறார்; அவருடன் வீட்டிற்கு வரும்படி விரும்புகிறார் என்றான்; ஏதோ ஒரு காரியத்திற்காக அவர் என்னைக் காண விரும்புகிறார் என்று நான் எண்ணினேன். அவர் என்ன விரும்புகிறார் என்று நான் அவனிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவன், அடுத்த நாளில் அவர்களுடைய சபையில் பிரசங்கம் இருக்காது; ஆகையால் கர்த்தரின் வருகை என்னும் பொருளைப் பற்றிக் ஜனங்களிடம் பேச நான் வரும்படி அவன் தந்தை விரும்புகிறார் என்று பதிலளித்தான். நான் செய்திருந்த அந்த உடன்படிக்கைக்காக உடனே என்மேல் நான் கோபமடைந்தேன். உடனே நான் ஆண்டவருக்கு விரோதமாகக் கிளர்ச்சி செய்து, போகமாட்டேன் என்று தீர்மானித்தேன். அந்தச் சிறுவனுக்குப் பதில் ஒன்றும் கூறாமல் அவனை விட்டுவிட்டு, மிகுந்த மனவேதனையுடன் அருகிலிருந்த ஒரு தோப்பிற்குச் சென்றேன். அங்கே சுமார் ஒரு மணி நேரம் ஆண்டவரோடு போராடினேன்; அவருடன் செய்திருந்த உடன்படிக்கையிலிருந்து என்னை விடுவித்துக்கொள்ள முயன்றேன்; ஆனால் எனக்கு எந்த நிவாரணமும் கிடைக்கவில்லை. “தேவனோடு உடன்படிக்கை செய்து, அதைப் இவ்வளவு விரைவில் முறித்துவிடுவாயோ?” என்று என் மனச்சாட்சியில் அழுத்தமாகப் பதியப்பட்டது; அப்படிச் செய்வதின் மிகுந்த பாவத்தன்மை என்னை முற்றிலும் அழுத்தியது. இறுதியில் நான் கீழ்ப்படிந்து, அவர் என்னைத் தாங்கி நிறுத்தினால், அவர் என்னிடமிருந்து கோருகிற அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதற்குத் தேவையான கிருபையையும் திறமையையும் அவர் தருவார் என்று அவர்மேல் நம்பிக்கை வைத்து, நான் போவேன் என்று ஆண்டவருக்குச் சொன்னேன். நான் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்தபோது, அந்தச் சிறுவன் இன்னும் காத்திருந்தான். அவன் மதிய உணவுக்குப் பிறகும் தங்கியிருந்தான்; பின்னர் நான் அவனுடன் ட்ரெஸ்டனுக்குத் திரும்பிச் சென்றேன்.’ இவ்வாறே, 1833 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில், மில்லர் அந்தச் செய்தியை பொதுமக்கள் முன் அறிவிக்கத் தொடங்கினார். 1833 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில், நட்சத்திரங்கள் விழுந்த நிகழ்வு அவரது செய்திக்குப் பெரும் கனத்தையும் பரிசுத்தப் பயபக்தியையும் சேர்த்தது.

1840ஆம் ஆண்டில், எலன் வைட் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிறைவேற்றத்தைப் பற்றி கருத்துரைக்கிறார். இந்தப் பகுதி தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துகளில் அடிக்கடி சர்ச்சைக்குரியதாகக் கருதப்படுகிறது; சிலர் இதை உரியா ஸ்மித் The Great Controversy என்னும் நூலில் சேர்த்தார் என்று வாதிடுகின்றனர்; ஆனால் இந்த வாதங்களுக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை. 1840ஆம் ஆண்டை முன்னிட்டு நிகழ்ந்த தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றங்களின் வரிசையைப் பற்றியே அவர் பேசுகிறார்; அதில் நட்சத்திரங்கள் விழுதல் மற்றும் இருண்ட நாள் ஆகியவையும் உட்படுகின்றன. அவர் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “1840ஆம் ஆண்டில், தீர்க்கதரிசனத்தின் இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க நிறைவேற்றம் பரவலான ஆர்வத்தை எழுப்பியது.”

அவர் குறிப்பிடுவது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தையே அன்றி, யோசியா லிட்ச் செய்த வெறும் மனித முன்கணிப்பை அல்ல. அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் முன்பாக, இரண்டாம் வருகையைப் பிரசங்கித்த முன்னணி ஊழியரான யோசியா லிட்ச், வெளிப்படுத்தல் 9-ஆம் அதிகாரத்தின் ஒரு விளக்கவுரையை வெளியிட்டு, ஒட்டோமன் பேரரசின் வீழ்ச்சியை முன்கூறினார். அவரது கணக்கீட்டின்படி, அந்த அதிகாரம் 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதி ஒழிந்துபோக வேண்டியதாக இருந்தது. குறிப்பிட்ட காலத்தில், துருக்கி தன் தூதர்களின் மூலம் ஐரோப்பாவின் கூட்டணி வல்லரசுகளின் பாதுகாப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, இவ்வாறு தன்னை கிறிஸ்தவ ஜாதிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக்கொண்டது. இந்த நிகழ்வு அந்த முன்கூற்றைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றியது. இது அறியப்பட்டபோது, மில்லரும் அவரது துணைவர்களும் ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் கொள்கைகள் சரியானவை என்று பெருந்திரளானோர் உறுதிப்படுத்தப்பட்டனர்; மேலும் அட்வெண்ட் இயக்கத்துக்கு அதிசயமான ஒரு உந்துதல் கிடைத்தது. கல்வியுள்ளவர்களும் உயர்ந்த நிலை வகித்தவர்களும் மில்லருடன் இணைந்து அவரது கருத்துகளைப் பிரசங்கிப்பதிலும் வெளியிடுவதிலும் ஈடுபட்டனர்; 1840 முதல் 1844 வரை, அந்தப் பணி வேகமாக விரிவடைந்தது.

உரியா ஸ்மித், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14 ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதன் 1798 இல் வந்ததாக எங்களுக்குச் சொல்லியிருந்தார்; ஆனால் அவன் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10 ஆம் அதிகாரத்தின் தூதனே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10 இல், தூதனின் கையிலிருந்த சிறு புத்தகத்தை எடுத்து அதை உண்ணும்படி யோவானுக்கு சொல்லப்படுகிறது; அது அவன் வாயில் இனிப்பாயிருக்கும். வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆண்டு-நாள் நியமத்தின் அடிப்படையில் ஒட்டோமன் பேரரசின் வீழ்ச்சியை இரண்டு ஆண்டுகள் முன்னறிவித்ததன் பின்பு, 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று மில்லரைட் செய்தி இனிமையாயிற்று. அந்த நிகழ்வு துல்லியமாக நிறைவேறியபோது, அவர்கள் அறிவித்துவந்த செய்தி அவர்களுடைய வாயில் இனிமையாயிற்று.

1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று, அந்தச் செய்தி அவர்களின் வாயில் இனிமையானதாக ஆனது. இறங்கி வந்த தூதனுடைய கையிலிருந்து அந்தச் சிறிய புத்தகத்தை எடுக்கும்படி யோவானுக்குக் கூறப்படுகிறது. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று அந்தத் தூதன் இறங்கி வருகிறான்; வெளிப்படுத்தல் 10-ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள இந்தத் தூதனே வெளிப்படுத்தல் 14-ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள முதலாம் தூதனும் ஆவான். வெளிப்படுத்தல் 14-இலுள்ள தூதன், முடிவுகாலமான 1798-இல் வருகிறான்; ஆனால் அவனுடைய செய்தி 1840-இல் வல்லமையூட்டப்படுகிறது. அந்த நிகழ்வு அறியப்பட்டபோது, மில்லரும் அவருடைய உடனிருந்தவர்களும் ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்கவுரையின் கோட்பாடுகள் சரியானவை என்று அநேகர் உறுதியாக நம்பினர் என்று எலன் ஒயிட் கூறுகிறார். 1930-களிலிருந்து, 1919-இல் தொடங்கி, குறிப்பாக 1930-களில், அட்வென்டிசம் மில்லரும் அவருடைய உடனிருந்தவர்களும் ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்கவுரையின் விதிகளை—அதாவது, வேதாகமப் படிப்பின் proof text முறையை—நிராகரித்துள்ளது.

வரலாற்றிலுள்ள அடுத்த வழிக்குறி 1843 அட்டவணையாகும்; அது 1842 மே மாதத்தில் தயாரிக்கப்பட்டது. எலன் வைட் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “1843 அட்டவணை கர்த்தருடைய கையினால் வழிநடத்தப்பட்டது என்றும், அது மாற்றப்படக்கூடாது என்றும், அதிலுள்ள எண்கள் அவர் விரும்பியபடியே இருந்தன என்றும், சில எண்களில் இருந்த ஒரு தவறை யாரும் காணாதபடிக்கு, அவருடைய கை அகற்றப்படும் வரையில், அவருடைய கை அதன்மேல் இருந்து அதை மறைத்தது என்றும் நான் கண்டேன்.” இந்த அட்டவணை 1842 மே மாதத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசன வழிக்குறியாகும். 1842 ஜூன் மாதத்தில், புராட்டஸ்டாந்து சபைகள் தங்கள் கதவுகளை மூடியன; அப்போது இரண்டாம் தூதன் வருகிறான்.

அடுத்து முதல் ஏமாற்றம் வருகிறது. *The Great Controversy*, பக்கம் 393-இலிருந்து: “1842 ஆம் ஆண்டிலேயே, ‘தரிசனத்தை எழுதிக்கொண்டு, ஓடுகிறவனும் அதை வாசிக்கத்தக்கபடியாக பலகைகளின்மேல் தெளிவாக எழுது’ என்று இந்த தீர்க்கதரிசனத்தில் கொடுக்கப்பட்டிருந்த வழிநடத்துதல், தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் குறித்த தரிசனங்களை விளக்குவதற்காக ஒரு தீர்க்கதரிசனப் படவட்டத்தைத் தயாரிக்கச் சார்ல்ஸ் ஃபிட்சுக்கு உந்துதலாக இருந்தது.” 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியிலான மகா ஏமாற்றத்திற்கு சற்றுமுன்பே மரணமடைந்த சார்ல்ஸ் ஃபிட்ச், இந்த வரலாற்றில் கர்த்தரால் பயன்படுத்தப்பட்டார். அவர் அந்தப் படவட்டத்தைத் தயாரித்தார்; அது 1842 மே மாதத்தில் வெளியிடப்பட்டது.

இது பத்து கன்னியரின் உவமையில், ஹபக்கூக் 2-இலும், தானியேல் 12-இலும் காணப்படும் தாமதிக்கும் காலமாகும். தானியேல் 12:11 இவ்வாறு கூறுகிறது: “நித்திய பலி அகற்றப்படும் காலமுதலாக...” முன்னோடிகள், க்ளோவிஸ் விஸிகோத்தரை வென்றபோது கி.பி. 508-இல் புறமதம் அடக்கப்பட்டது என்று புரிந்துகொண்டனர். புறமதம் அகற்றப்பட்டு, அதற்குப் பின் முப்பது ஆண்டுகளில் (கி.பி. 538-இல்) பாப்பரசாட்சி நிறுவப்படுகிற காலமுதலாக, 1290 நாட்கள் இருக்கும். அடுத்த வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது: “காத்திருந்து ஆயிரத்து முன்நூற்று முப்பத்தைந்து நாட்கள் வரைக்கும் சேருகிறவன் பாக்கியவான்.” 508-க்கு 1335-ஐச் சேர்த்தால் 1843 ஆகும். “1843-ஆம் ஆண்டை அடைகிறவன் பாக்கியவான்.” 1335 என்பது தாமதிக்கும் காலத்தைக் குறிக்கிறது; “காத்திருந்து 1843-ஆம் ஆண்டை அடைகிறவன் பாக்கியவான்” என்று கூறுகிறது. “நித்தியம்” குறித்த முன்னோடிகளின் புரிதலை, எலன் வைட் செய்வதுபோல, நீங்கள் நிலைநிறுத்தினால், இது தெளிவாகும்.

அரையிரவுக் கூக்குரலில் பங்கேற்க அனைவருக்கும் அனுமதி வழங்கப்படமாட்டாது. சிலர் மில்லரைடுகளோடு இணைந்து பயணித்தது, இயேசு கிறிஸ்துவோடு அவர்களுக்கிருந்த தனிப்பட்ட அனுபவத்தினாலோ தேவனுடைய வார்த்தையை அவர்கள் தனிப்பட்ட முறையில் ஆய்ந்ததினாலோ அல்ல; அச்சத்தினால் ஆகும். அரையிரவுக் கூக்குரல் வருவதற்கு முன்பே, கர்த்தர் இவ்வகை சகோதரர்களை அந்த இயக்கத்திலிருந்து பிரித்தெடுக்கிறார். முதலாவது ஏமாற்றம், அரையிரவுக் கூக்குரலுக்கான ஆயத்தப்படுத்தும் செயல்முறையின் ஒரு பகுதியாகும். எலன் வைட் கூறுகிறதன்படி, இதை நாம் புரிந்துகொள்ளாவிடில், கீழே உள்ள துன்மார்க்க உலகத்திற்குத் தாழ்வாகச் செல்லும் பாதையிலிருந்து நாம் விழுந்துபோகிறோம்.

நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனின் செய்திக்கு வல்லமையைக் கொடுத்தது. மனம் தளர்ந்திருந்த பரிசுத்தவான்களை எழுப்பவும், அவர்களுக்கு முன்பாக இருந்த மகத்தான பணிக்காக அவர்களை ஆயத்தப்படுத்தவும், பரலோகத்திலிருந்து தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டனர். இந்தச் செய்தியை முதலில் பெற்றவர்கள் மிகுந்த திறமையுள்ள மனிதர்கள் அல்லர். வில்லியம் மில்லர் இந்தச் செய்தியை முதலில் பெற்றவர் அல்லர்; இதற்கு மாறாக, அதைப் பெற்றவர் அவரே கடைசியாக இருந்தார். செய்தியைப் புரிந்துகொள்வதில் அவர் மிகுந்த திறமையுள்ளவராக இருந்தார்; ஆனால் சாமுவேல் ஸ்னோவோ முதலில் இருந்தார். முன்பு இந்தப் பணியில் வழிநடத்தியிருந்தவர்கள், அந்தக் கூக்குரலை ஏற்று அதனை அதிகரிக்க உதவுவதில் கடைசியாக இருந்தனர். வரலாற்றுப் பொருளில், நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தியை ஏற்றுக்கொண்ட கடைசி நபர் வில்லியம் மில்லரே ஆவார்.

தி கிரேட் கான்ட்ரவர்சி, 376 இலிருந்து: நள்ளிரவு முழக்கத்தின் வல்லமையூட்டப்பட்ட காலத்தில், சுமார் 50,000 பேர் சபைகளைவிட்டு வெளியேறினர். மில்லரின் பணி சபைகளை வலுப்படுத்தும் நோக்கத்தைக் கொண்டிருந்ததால், அது ஆரம்பத்தில் அனுகூலமாகக் கருதப்பட்டது; ஆனால் ஊழியக்காரரும் மதத் தலைவர்களும் அத்வென்ட் உபதேசத்திற்கு விரோதமாக முடிவு செய்து, அந்த விஷயத்தைச் சார்ந்த எல்லா கலக்கத்தையும் அடக்க விரும்பியபோது, அவர்கள் மேடையிலிருந்து அதற்கு எதிர்த்து, இரண்டாம் வருகையைப் பற்றிய பிரசங்கங்களுக்குச் செல்லும் உரிமையையும், அல்லது சமூகக் கூட்டங்களில் தங்கள் நம்பிக்கையைப் பற்றிப் பேசும் சலுகையையும் தங்கள் உறுப்பினர்களுக்கு மறுத்தனர். இன்று இந்தச் செய்தி சபையிலும் தனியார் இல்லங்களிலும் கூட போதிக்கப்படுவதைத் தடைசெய்கிற அத்வென்டிஸ்ட் சபையின் தலைவர்கள், இங்கே மில்லரைட் இயக்கத்தில் முன்நிழலிடப்பட்டுள்ளனர்.

விசுவாசிகள் தங்களைப் பெரும் சோதனையிலும் குழப்பத்திலும் இருப்பவர்களாகக் கண்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் சபைகளை நேசித்தார்கள்; அவற்றிலிருந்து பிரிய மனமில்லாதவர்களாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால், தேவனுடைய வார்த்தையின் சாட்சியம் ஒடுக்கப்படுவதையும், தீர்க்கதரிசனங்களை ஆராயும் தங்களுடைய உரிமை மறுக்கப்படுவதையும் அவர்கள் கண்டபோது, தேவனுக்கான விசுவாசநிலையே தங்களை கீழ்ப்படிவதற்கு தடையாக இருப்பதாக உணர்ந்தார்கள். தேவனுடைய வார்த்தையின் சாட்சியத்தை வெளியேற்ற முயன்றவர்களை கிறிஸ்துவின் சபையை அமைப்பவர்களாகக் கருத முடியாது. ஆகையால், தங்கள் முந்தைய இணைப்பிலிருந்து பிரிந்து செல்லுவதில் தாங்கள் நியாயப்படுத்தப்பட்டவர்களென்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில், சுமார் 50,000 பேர் சபைகளிலிருந்து விலகினர்.

எல்டர் டாம்ஸ்டீக்ட் அவர்களின் *Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission* என்னும் நூலில் கூறப்பட்டபடி, தானியேல் 8:14 மற்றும் வெளிப்படுத்தல் 14-இன் முதல் தூதனின் அறிவிப்பே “இதோ, மணவாளன் வருகிறான்” என்ற நடுராத்திரிக் கூக்குரல் என மில்லர் நம்பினார். இந்தச் செய்தி கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்றும் அவர் நம்பினார். முழு வரலாறே நடுராத்திரிக் கூக்குரலாகும் என்று மில்லர் கருதினார்; ஆனால், நடுராத்திரிக் கூக்குரல் ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் நிறைவேற்றப்பட்டது என்று எலன் வைட் கூறுகிறார். “நடுராத்திரிக் கூக்குரல்” என்பது பொதுவான செய்தி என்று மில்லரைட் போதனை கற்பித்ததிலிருந்து அதனை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காக, சாமுவேல் ஸ்னோ தனது உரைக்கு “The True Midnight Cry” என்று தலைப்பிட்டார்.

அதிக ஆவிக்குரியவர்களே முதலில் அந்தச் செய்தியைப் பெற்றுக்கொண்டார்கள்; முன்னதாகவே அந்தப் பணியில் தலைமையேற்று வந்தவர்கள், அதை ஏற்றுக்கொண்டு அந்தக் கூக்குரலை வலுப்படுத்த உதவுவதில் கடைசியாக இருந்தார்கள். 1833 முதல் அந்தப் பணிக்குத் தலைமை வகித்த வில்லியம் மில்லர், 1844 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டில் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி வந்தபோது அதனுடன் போராடினார். சபைகளிலிருந்து பிரிந்து நிற்பது குறித்து அவர் உறுதியாக இல்லாமல் இருந்தார்; மேலும் பல ஆண்டுகளாக நள்ளிரவுக் கூக்குரல் குறித்து வேறொரு புரிதலைப் போதித்து வந்திருந்தார்.

வில்லியம் மில்லர் இவ்வாறு எழுதினார்: “கர்த்தருடைய தோன்றுதலுக்கான எந்த ஓர் குறிப்பிட்ட நாளைப் பற்றியும் நான் ஒருபோதும் உறுதியாக இருந்ததில்லை; ஏனெனில் நாள் மற்றும் மணிநேரத்தை எவராலும் அறிய முடியாது என்று நம்பினேன். நான் வெளியிட்ட அனைத்துப் பிரசங்கங்களிலும், தலைப்புப் பக்கத்தில் காணப்படுவதுபோல், கி.பி. 1843 ஆம் ஆண்டைப் பற்றியே குறிப்பிட்டிருந்தேன். என் வாய்மொழிப் பிரசங்கங்களிலெல்லாம், என் கணக்கீட்டில் தவறு எதுவும் இல்லாவிட்டால் அந்த காலக்கட்டங்கள் 1843 ஆம் ஆண்டில் முடிவடையும் என்று என் கேட்போரிடம் எப்போதும் கூறினேன்; ஆனால் அதற்கு முன்பே முடிவு வராது என்று நான் சொல்ல முடியாது என்றும், அவர்கள் இடைவிடாது ஆயத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் தெரிவித்தேன். 1842 ஆம் ஆண்டில், சில சகோதரர் மிகுந்த உறுதியோடு துல்லியமான ஆண்டையே பிரசங்கித்தனர்; மேலும் நான் ‘என்றால்’ என்று சேர்த்ததற்காக என்னைக் கண்டித்தனர்.” 1842 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், 1843 ஆம் ஆண்டுக் காலவரைபடம் வெளியிடப்பட்டது; அப்போது அந்தச் சகோதரர், மில்லர் தமது விளக்கத்திலிருந்து அந்த “என்றால்” என்பதை நீக்குமாறு கூறினர்.

மில்லர் தொடர்ந்து கூறினார்: “பொது பத்திரிகைகளும் ஆண்டவரின் வருகைக்காக நான் ஏப்ரல் இருபத்திமூன்றாம் தேதியை ஒரு குறிப்பிட்ட நாளாக நிர்ணயித்துவிட்டேன் என்று வெளியிட்டிருந்தன. ஆகையால், அந்த ஆண்டின் டிசம்பரில், என் கணக்கீட்டில் எந்தத் தவறும் எனக்குப் புலப்படாதபடியால், 1843 மார்ச் 21 முதல் 1844 மார்ச் 21 வரை உள்ள காலத்தின் எப்போதாவது ஆண்டவர் வருவார் என்ற என் நம்பிக்கையை நான் வெளியிட்டேன்.” மில்லர் ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளைப்பற்றிய முடிவுக்கு ஏற்கனவே வந்திருந்தார்; அந்த முடிவைப் பயன்படுத்தி “நள்ளிரவுக் கூக்குரலை” அறிவிக்க சாமுவேல் ஸ்னோ முனைந்ததற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, மில்லர் அதைப் பற்றி எழுதியிருந்தார். 1844 அக்டோபர் 22-ஐ அடையாளம் காண சாமுவேல் ஸ்னோ பயன்படுத்திய தர்க்க அமைப்பை ஒருங்கிணைக்க ஆண்டவர் பயன்படுத்தியவர் மில்லரே ஆவார்.

மில்லர் இவ்வாறு எழுதினார்: “1843 ஆம் ஆண்டின் போது, பத்திரிகைகளாலும் சில பிரசங்க மேடைகளாலும் என்னையும் என்னோடு தொடர்புடையவர்களையும் எதிர்த்து மிகக் கடுமையான கண்டனங்கள் குவிக்கப்பட்டன. எங்களுடைய நோக்கங்கள் தாக்கப்பட்டன; எங்களுடைய கொள்கைகள் தவறாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டன; எங்களுடைய குணநலன்கள் இழிவுபடுத்தப்பட்டன.” காலம் கடந்தது; 1844 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 21 வந்தும், ஆண்டவர் தோன்றவில்லை. ஏமாற்றம் மிகுந்ததாக இருந்தது; அநேகர் இனி அவர்களோடு நடக்கவில்லை. இதற்கு முன், 1840 முதல், மில்லரியர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 200,000 என மதிப்பிடப்பட்டிருந்தது; ஆனால் இந்நிலைக்கு வந்தபோது, 50,000 பேர் மட்டுமே மீதமிருந்தனர்.

மில்லர் தொடர்ந்து கூறினார்: “இதற்கு முன்பாக, 1843 ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில், என்னுடைய சில சகோதரர்கள் சபைகளை ‘பாபிலோன்’ என்று அழைக்கத் தொடங்கி, அவற்றிலிருந்து வெளியே வருவது அட்வென்டிஸ்டுகளின் கடமை என்று வலியுறுத்தினர். இதனால் நான் மிகவும் துயருற்றேன். இதன் விளைவு மிகவும் தீமையானதாக இருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், நான் இதை தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒரு திரிப்பாகவும், வேதவசனங்களை வலுக்கட்டாயமாக மாற்றிப் பொருள்படுத்துதலாகவும் கருதினேன்.” மில்லர் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியோடு போராடினார்; இதனால் உண்மையான நடுராத்திரி கூக்குரல் செய்தியை அவர் ஏற்றுக்கொள்வது இன்னும் கடினமானதாகியது. இந்த நடைமுறை பரவியது; சபைகள் அவர்களுக்கு விரோதமாக மூடப்பட்டன; இதனால் பகைமை உருவாகி, பெரும்பாலான அட்வென்டிஸ்டுகள் தங்கள்தங்கள் சபைகளிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டனர்.

தாம் பொதுவாக அறிவித்திருந்த காலம் கடந்தபின், துல்லியமான காலக்கட்டத்தைப் பற்றிய தமது ஏமாற்றத்தை மில்லர் ஒப்புக்கொண்டார்; ஆனாலும் தமது விசுவாசத்தில் நிலைத்திருந்தார். ஏழாம் மாத இயக்கம் தோன்றிய வரையிலும், 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில் அவர் மேற்கு பகுதிகளில் தமது உழைப்புகளைத் தொடர்ந்து செய்தார். அந்த மாதத்தைக் குறிப்பதாக மோசேயின் நியாயப்பிரமாணச் சடங்குகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பதைக் குறித்து பதினெட்டு மாதங்களுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட ஒரு கடிதத்தைத் தவிர, இந்த இயக்கத்தில் அவருக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை. அந்த விஷயங்கள் இவ்வாறு பயன்படுத்தப்படும் என்றும், அத்தகைய ஆதாரங்களில் உள்ள நம்பிக்கை இரட்சிப்பிற்கான ஒரு சோதனையாக ஆகும் என்றும் அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22க்கு முன் இரண்டு அல்லது மூன்று வாரங்கள் வரையிலும், அந்த இயக்கத்தோடு அவருக்கு எந்தச் சேர்க்கையும் இல்லை. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 6 அன்று ஹைம்ஸுக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில், மில்லர் இவ்வாறு எழுதினார்: “ஏழாம் மாதத்தில் நான் முன்பு ஒருபோதும் கண்டிராத ஒரு மகிமையை இப்போது காண்கிறேன்... இப்போது, கர்த்தருடைய நாமம் ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவதாக; இன்று வரையில் நான் காணாமல், நீண்டகாலமாக ஜெபித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு அழகையும், ஒரு இசைஒழுங்கையும், வேதவாக்கியங்களில் ஒரு ஒற்றுமையையும், ஒரு பொருந்துதலையும் நான் காண்கிறேன். என் ஆத்துமாவே, கர்த்தருக்கு நன்றி செலுத்து. என் கண்களைத் திறக்கச் செய்த கருவிகளாக இருந்த சகோதரர் ஸ்னோவும், சகோதரர் ஸ்டோர்ஸும், மற்றவர்களும் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்களாக. நான் கிட்டத்தட்ட வீட்டை அடைந்துவிட்டேன். மகிமை, மகிமை, மகிமை, மகிமை.”

அதன்பிறகு, மில்லர் “அர்த்தராத்திரி கூக்குரல்” என்பதைக் குறித்து மறுபரிசீலனை செய்து, அதனை வெறியாட்டம் என்று அழைத்தார். “அர்த்தராத்திரி கூக்குரல்” செய்தியின் அடிப்படை வடிவமைப்பை ஸ்னோ, மில்லரின் முந்தைய படைப்பிலிருந்தே பெற்றார் என்று டாம்ஸ்டீக்ட் குறிப்பிடுகிறார்.

ஸ்னோவின் கணக்கீடுகள் 1844 மார்ச் மாதத்தில் வெளியிடப்பட்டபோது, 1844 ஆகஸ்ட் 12–17 அன்று நடைபெற்ற எக்செட்டர் முகாமுக் கூட்டம் வரை மிகக் குறைந்த கவனத்தையே ஈர்த்தன. அங்கே, கிறிஸ்துவின் மறுவருகைக்கான அவர் குறிப்பிட்ட துல்லியமான தேதி, பல மில்லரைட்டுகளை ஆழமாக உந்தி, அவர்களுடைய மிஷனரி முயற்சியை உச்சக்கட்டத்துக்கு கொண்டு சென்றது. அவர்களுடைய இந்தப் பிரதிசெயல் “ஏழாம் மாத இயக்கம்” என அறியப்பட்டது. மில்லரைட் தலைவர்கள் ஆரம்பத்தில் சந்தேகத்துடன் இருந்தபோதிலும், எதிர்பார்க்கப்பட்ட நிகழ்வுக்கு சில வாரங்களுக்கு முன்பு அவர்கள் அந்த இயக்கத்தில் இணைந்து, ஸ்னோவின் கருத்துகள் அச்சிடப்பட்டும் ஆதரிக்கப்பட்டும் இருக்க அனுமதித்தனர்.

ஜோசப் பேட்ஸ் கூறியதாவது, எக்சிட்டர் முகாமுக் கூட்டத்திற்குப் பிறகு, அவர் இரயில் வண்டிகளின் வழியாக நடந்துச் சென்றபோது, “இதோ, மணவாளன் வருகிறான்!” என்று மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்த குரல்களை அவர் கேட்டார். இந்த இயக்கம் இரண்டு மாதங்களுக்குள் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் முழுவதும் பரவி, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிகழ்ந்த மகா ஏமாற்றத்திற்குக் காரணமானது.

1844 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 28–29 அன்று ஹைம்ஸ் மற்றும் மில்லர் கலந்து கொண்ட லோ ஹாம்ப்டன் அட்வென்டிஸ்ட் மாநாட்டைப் பற்றி டாம்ஸ்டீக்ட் கருத்துரைக்கிறார். பரிசுத்தவான்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கவும், கிறிஸ்தவ உலகை எழுப்பவும், பாவிகளுக்கு இரட்சிப்பை அறிவிக்கவும் ஹைம்ஸ் வலியுறுத்தினார். சில வாரங்கள் கழித்து, அட்வென்ட் பிரஸ் மீண்டும் செயல்படத் தொடங்கியது; அப்போது இரட்சிப்பின் வாசல் திறந்திருக்கிறது என்று ஹைம்ஸ் அறிவித்தார். மில்லர், “மூடிய வாசல்” என்னும் தீவிரமான கருத்தை படிப்படியாகக் கைவிட்டு, “நள்ளிரவின் கூக்குரல்” பற்றிய தன் முதற் பார்வைக்குத் திரும்பினார். அதே மாதத்தில், எலன் வைட் தமது முதல் தரிசனத்தைப் பெற்றார்; அதில், “நள்ளிரவின் கூக்குரலை” நிராகரிப்பவர்கள் பாதையிலிருந்து விழுந்துபோகிறார்கள் என்று காண்பிக்கப்பட்டது. அந்தத் தரிசனம், வேறு யாருக்காக இருந்ததுபோலவே, வில்லியம் மில்லருக்காகவும் இருந்தது.

ஆரம்பக் எழுத்துகள், பக்கம் 257 இலிருந்து: “அப்போது என் கவனம் வில்லியம் மில்லரின் மேல் திருப்பப்பட்டது. அவர் மனக்குழப்பமுற்றவராய் தோன்றினார்; தமது ஜனங்களுக்காகக் கவலைக்கும் வேதனைக்கும் உட்பட்டு நிமிராதபடி குனிந்திருந்தார். 1844-இல் ஒன்றுபட்டும் அன்புடனும் இருந்த குழு, தங்கள் அன்பை இழந்து, ஒருவருக்கொருவர் எதிர்த்து, குளிர்ச்சியான பின்வாங்கிய நிலையிலே விழுந்துக்கொண்டிருந்தது. இதைக் கண்டபோது, துயரம் அவருடைய வலிமையைச் சுருங்கச் செய்தது. முக்கியஸ்தர்கள் அவரைக் கவனித்து நோக்கிக்கொண்டிருப்பதையும், குறிப்பாக யோசுவா ஹைம்ஸ், அவர் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வாரோ என்று அஞ்சுவதையும் நான் கண்டேன்.” இந்தச் சூழலில் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி என்பது சப்தமே. மில்லர் பரலோகத்திலிருந்து வந்த ஒளியின் பக்கம் சாய்ந்தபோதெல்லாம், இந்த மனிதர்கள் அவரது மனதை அதிலிருந்து திருப்பித் தள்ளத் திட்டங்கள் தீட்டினர். மனிதத் தாக்கம் அவரை இருளிலேயே வைத்தது; மேலும் சத்தியத்துக்கு எதிர்த்தவர்களிடையே அவரது செல்வாக்கையும் நிலைநிறுத்தியது. இறுதியில், மில்லர் பரலோகத்திலிருந்து வந்த ஒளிக்கு எதிராக—அதாவது சப்தத்துக்கு எதிராக—தன் குரலை உயர்த்தினார். தமது ஏமாற்றத்தை விளக்கியும் கடந்தகாலத்தின் மேல் ஒளியும் மகிமையும் பொழிந்தும் இருக்கும் அந்தச் செய்தியை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளத் தவறினார். அவர் தெய்வீக ஞானத்தின்மேல் அல்ல, மனித ஞானத்தின்மேல் சாய்ந்தார். உழைப்பாலும் வயதினாலும் உடைந்திருந்த அவருக்கு, அவரைச் சத்தியத்திலிருந்து விலக்கி வைத்தவர்களைப் போலப் பொறுப்புக் கணக்கில்லை. பாவம் அவர்கள்மேலே தங்குகிறது. மில்லர் மூன்றாம் தூதனின் ஒளியைக் கண்டிருக்கக் கூடியிருந்தால், அநேக காரியங்கள் அவருக்குத் தெளிவுபடுத்தப்பட்டிருக்கும். ஆனால் அவருடைய சகோதரர்கள் தம்மிடத்தில் மிக ஆழ்ந்த அன்பு உடையவர்கள் என்று அவர்கள் வெளிப்படுத்தியதால், தாம் அவர்களிடமிருந்து ஒருபோதும் பிரிந்து செல்ல முடியாது என்று அவர் நினைத்தார். தேவன், அவர் மரணத்தின் அதிகாரத்துக்குக் கீழ்ப்பட விழ அனுமதித்து, அவரைச் சத்தியத்திலிருந்து இழுத்தவர்களிடமிருந்து அவரை மறைக்க கல்லறையில் ஒளித்தார். வாக்குத்தத்த தேசத்தில் நுழைவதற்கு முன் மோசே தவறினான்; அதுபோலவே, பரலோக கானானில் சீக்கிரமே பிரவேசிக்கவிருந்த மில்லரும் தவறினான். இதைச் செய்ய மற்றவர்கள் அவரை வழிநடத்தினர்; அதற்காகக் கணக்குக் கொடுக்க வேண்டியது அவர்களே. ஆனால் தேவனுடைய இந்தச் சேவகரின் விலையுயர்ந்த தூளைத் தூதர்கள் காக்கிறார்கள்; கடைசி எக்காளத்தின் நாதத்தில் அவர் வெளியே வருவார்.

முடிவாக, உலகத்தின் முடிவில் உள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்துகளை வில்லியம் மில்லர் முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். எலன் வைட்டின் முதல் தரிசனம், அவளுடைய காலத்திற்கும் மேலாக நம்முடைய நாளுக்கே உரியது. உலகத்தின் முடிவில், ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்துகள் நடு இரவின் கூக்குரலின் ஒளியை நிராகரிப்பார்கள். இந்த வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்வதினாலே மட்டுமே நடு இரவின் கூக்குரலின் ஒளியைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். முதல் ஏமாற்றம், தவறான காரணங்களுக்காக அங்கே இருந்தவர்களிடமிருந்து மில்லரைட் இயக்கத்தைச் சுத்திகரித்து, மக்களை மிகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் நடத்திச் செல்லும் சோதனையான அனுபவத்திற்காக ஆயத்தப்படுத்தியது. முதல் ஏமாற்றத்திற்குச் செல்லும்வர்கள், 1844 அக்டோபர் 22 வரை காத்திருந்தால் மட்டுமே ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களாவார்கள். தேவன் மிகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் ஒன்றுசேரப்போகும் ஒரு ஜனத்தை உருவாக்குவதற்காகவே இந்த நேரம் நியமிக்கப்பட்டுள்ளது. நடு இரவின் கூக்குரலை நிராகரித்து பாதையிலிருந்து விழுவது, இந்த முழு வரலாற்றையும் நிராகரிப்பதற்குச் சமம்.

வில்லியம் மில்லர் மூன்று தவறுகளைச் செய்தார்; நாமும் எப்போதும் மூன்று சோதனைகளால் சோதிக்கப்படுகிறோம். அவருடைய முதல் தவறு 1844 டிசம்பரில் நள்ளிரவுக் கூக்குரலை நிராகரித்ததாயிருந்தது. அவருடைய இரண்டாவது தவறு தேவனுக்குப் பதிலாக மனிதரின் சொற்களைக் கேட்டதாயிருந்தது; அது அவருடைய மூன்றாவது தவறாகிய சபத்தை நிராகரிப்பதற்கு வழிவகுத்தது. உலகத்தின் முடிவில், ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் தங்கள் தலைவர்களின் சொற்களைக் கேட்பதினால் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் வரலாறையும் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பும்படி அழைக்கும் அழைப்பையும் நிராகரிப்பார்கள். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்கள் மிருகத்தின் முத்திரைக்குத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்; நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தியுடனும் வரலாறுடனும் அவர்கள் எவ்வாறு தொடர்புகொள்கிறார்கள் என்பதிலிருந்து ஆரம்பிக்கும், மில்லரின் மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையை மீண்டும் அனுபவிக்கிறார்கள்.

முதல் ஏமாற்றத்திலிருந்து இரண்டாம் ஏமாற்றம் வரையிலான வரலாற்றை எடுத்துரைக்கும் தீர்க்கதரிசனங்கள் இரண்டு மட்டுமே உள்ளன: 2300 நாட்கள் (“தரிசனம் தாமதித்தாலும், அதற்காகக் காத்திரு”) மற்றும் 2520. 2520-ஐ நிராகரிப்பது நள்ளிரவின் கூக்குரலை நிராகரிப்பதாகும். நள்ளிரவின் கூக்குரலை நிராகரிப்பது கீழுள்ள துன்மார்க்க உலகத்துக்குச் செல்லும் வகையில் பாதையிலிருந்து விழுந்துபோகுதலாகும்.

இதனை அடுத்த உரையில் மேலும் விவரமாகக் காண்போம்.