நாற்பதாவது வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் பதினாறு

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனை அதனைத் தொடர்ந்து வரும் மற்ற இரண்டு தூதர்களிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது என்ற ஜோன்ஸின் தர்க்கம் பாறையைப் போல அசைக்க முடியாதது. அந்த மூன்று தூதர்களுக்கும் எக்காளத் தூதர்களுக்கும் இடையிலுள்ள கட்டமைப்பு சார்ந்த இணைப்பை அவர் அடையாளம் கண்டது முற்றிலும் உடைக்க முடியாத வலிமையுடையது. அவருடைய வலியுறுத்தல் சந்தேகமின்றி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் அந்த மூன்று தூதர்கள்மேலேயே இருந்தது; ஆனால் அவற்றை “பிரிக்கமுடியாதவை” என்று பயன்படுத்துவதற்கான தர்க்கம், அவற்றுக்கு முன்பாக இருந்த எல்லா தூதர்களுக்கும் அதே அளவுக்கு செல்லுபடியாகும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்கள்மீது அவர் கவனம் செலுத்திக்கொண்டிருந்ததால், தாம் பயன்படுத்திய தர்க்கத்தின் இறுதியான முடிவுவரை அவர் செல்லவில்லை. இறுதியில், ஐந்தாம், ஆறாம், ஏழாம் ஐயோ எக்காளங்களை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களோடு இணைக்க அவர் பயன்படுத்திய அதே தர்க்கம், எக்காளங்களின் வரிசையை ஏழு எக்காளத் தூதர்களில் முதலாவனவரிடம்வரை முழுமையாகப் பின்னோக்கிக் கொண்டு செல்லுதலையும் உட்கொண்டிருந்தது.

தேவதூதர்களின் தொடர்ச்சி “ஏழு” எக்காளத் தேவதூதர்களோடு தொடங்குகிறது; மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் தேவதூதர்களின் வரிசை முதல் எக்காளத்திலிருந்து மிருகத்தின் முத்திரையைப்பற்றிய மூன்றாம் தேவதூதனின் எச்சரிக்கைவரை விரிகிறது. முதல் நான்கு எக்காளங்களுக்கும் கடைசி மூன்று ஐயோ-எக்காளங்களுக்கும் இடையில் வேறுபாடு இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டியதில் ஜோன்ஸ் சரியானவரே; ஏனெனில் அந்த “நான்கு மற்றும் மூன்று” எனும் தீர்க்கதரிசன அமைப்பு சபைகளிலும் முத்திரைகளிலும் காணப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தில் மூன்று சாட்சிகளின்மேல் நிறுவப்பட்டிருப்பது, ஏழை ஒரு குறியீடாகக் காணத் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களுக்குப், அது நான்கையும் ஒரு குறியீடாகவும் மூன்றையும் ஒரு குறியீடாகவும் உள்ளடக்குகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

சமீப காலத்தில் நாம் அடையாளம் கண்டு வந்திருப்பது என்னவெனில், வெளிப்படுத்தல் பதினான்கின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்கள், முதலாவது மற்றும் இரண்டாவது ஆபத்துகளாகிய இஸ்லாமின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தினால் அதிகாரமளிக்கப்படுகிறார்கள்; மேலும் மூன்றாம் தூதரின் அதிகாரமளித்தல், 9/11 அன்று மூன்றாவது ஆபத்து நிறைவேறுவதன்மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஜோன்ஸின் பயன்பாடு அடையாளம் காட்டுவது என்னவெனில், (அவர் என் கருத்தை முன்வைக்கவில்லை என்றாலும்) வெளிப்படுத்தல் எட்டின் முதல் எக்காளத் தூதரிலிருந்து வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றின் மூன்றாவது ஆபத்து எக்காளம் வரை உள்ள ஒவ்வொரு தூதரும் வெளிப்படுத்தல் பதினான்கின் மூன்று தூதர்களோடு பிரிக்கமுடியாதவாறு இணைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அதே தீர்க்கதரிசன வரிக்குள் உள்ள சின்னங்களாக இருக்கிறார்கள். தூதர்களில் ஒவ்வொருவரும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பல்வேறு பங்குகளைப் புரிந்துகொள்ள, அவர்கள் அவ்வாறே அறியப்பட வேண்டும். ஆகையால், ஏழு சபைகள், முத்திரைகள், எக்காளங்கள் ஆகியவை ஏழு என்ற எண்ணையும், மேலும் ஏழின் மொத்தச் சின்னவியலுக்குள் நான்கு மற்றும் மூன்று என்ற சின்னத்தையும் (சபைகள், முத்திரைகள், எக்காளங்கள்) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது போலவே, ஏழு எக்காளத் தூதர்களில் முதலாவது தூதரிலிருந்து மூன்றாம் தூதர் வரையிலான தூதர்களின் வரிசை முழுமையாகக் கருதப்பட வேண்டும். இது பதினொரு தூதர்களின் ஒரு வரிசையை அடையாளம் காட்டுகிறது.

வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்கள், நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்த மில்லரைட்டுகளின் எச்சரிக்கைச் செய்தியையும், அதற்குப் பின்பு நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அறிவித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரின் எச்சரிக்கைச் செய்தியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

ஏழு காஹளங்கள், சூரிய வழிபாட்டை அமல்படுத்திய ஜாதிகள்மேல் தீர்ப்பை வரவழைப்பதற்காக தேவன் தமது தெய்வீக ஏற்பாட்டின்படி பயன்படுத்திய அதிகாரங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

முதல் நான்கு எக்காளங்கள், கி.பி. 427ஆம் ஆண்டுக்குள் மேற்கு ரோமத்தின் படிப்படியான வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

ஐந்தாவதும் ஆறாவதும் கிழக்கு ரோமின் வீழ்ச்சியை 1449 முதல் 1453 வரை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

கடைசி மூன்று எக்காளங்கள், மூன்று ஐயோக்களின் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் தூதன் கிறிஸ்துவே; ஆரம்பத்தில் அந்த இயக்கத்துக்கு வல்லமையளிக்க அவர் இறங்கி வருகிறார், மேலும் முடிவில் அந்த இயக்கத்துக்கு வல்லமையளிக்க வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலும் அவர் மறுபடியும் இறங்கி வருகிறார்.

பாவநிவாரண நாளின் முன்மாதிரிக்கு எதிரான நிறைவேற்பாகிய நியாயத்தீர்ப்பின் ஆரம்பத்தில், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று ஏழாம் எக்காளம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. யூபிலி எக்காளம் பாவநிவாரண நாளிலே ஊதப்பட வேண்டும். ஆகையால் நியாயத்தீர்ப்பின்போது இரண்டு எக்காளங்கள் ஒலிக்கின்றன: யூபிலி எக்காளமும் ஏழாம் எக்காளமும்.

லேவியராகமத்தில் உடனடியாக அடுத்த அதிகாரத்தில் காணப்படும், இஸ்ரவேல் “ஏழு காலங்கள்” சிதறடிக்கப்படுதல் என்பதைக் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்தும் சூழல், பாவநிவாரண நாளில் யூபிலி எக்காளம் முழங்கும்படி அளிக்கப்பட்ட கட்டளைக்குச் முன்னோடியாக வரும் வசனங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தில் தேசத்திற்குரிய சபத் ஓய்வை மீறியதற்காக இஸ்ரவேலின் மேல் வந்த நியாயத்தீர்ப்பை மில்லர் உணர்ந்தபோது, ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கிறது என்ற கொள்கையைப் பயன்படுத்தி, ஒரு ஆண்டு முந்நூற்று அறுபது நாட்கள் எனக் கண்டறிந்தார்; ஆகையால் ஏழு முறை முந்நூற்று அறுபது என்பது உடன்படிக்கையை மீறியதற்கான இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தண்டனையாகும் என்பதை அவர் அறிந்தார். அவர் கண்டறிந்த முதல் தீர்க்கதரிசனச் சத்தியம் இதுவே. மில்லரின் பணியின் மூலம் கிறிஸ்து அமைத்த அஸ்திவாரத்தை உருவாக்கிய சத்தியங்களின் அஸ்திவாரம் இதுவே. யூபிலி எக்காளம் விடுதலையையும் சுதந்திரத்தையும் அறிவிக்கும் அறிவிப்பாகும்.

ஏழாவது காஹளம் மூன்றாவது அயோவுக்குரிய இஸ்லாம் ஆகும்.

இஸ்லாமின் ஏழாவது எக்காளம் ஒரு வெளிப்புற தீர்க்கதரிசன சத்தியமாகும்; யூபிலி எக்காளம் விசுவாசத்தினால் நீதிகரிக்கப்படுதல் என்னும் உள்புற தீர்க்கதரிசன சத்தியமாகும்—அதாவது பாவத்திலிருந்து விடுதலை; இதுவே Sister White அவர்களின் கூற்றுப்படி உண்மையில் மூன்றாம் தூதனாகும். ஏழாவது எக்காளம் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் காலப்பகுதியில், “உங்களில் உள்ள கிறிஸ்து, மகிமையின் நம்பிக்கை” என்னும் இரகசியம் பூரணப்படுத்தப்படும்; அப்பொழுது கிறிஸ்து தமது தெய்வீகத்தைக் நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் மனிதத்துவத்துடன் இணைப்பார். அப்பொழுது தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறவர்கள், மூன்றாம் ஐயோவாகவும் மூன்றாம் தூதனின் எச்சரிக்கையாகவும் சித்தரிக்கப்படும் எக்காள எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவிப்பார்கள். இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர குறைவான ஒருவர் அல்லாத அந்தத் தூதன் தமது கரத்தில் ஒரு செய்தியுடன் இறங்கிவரும்போது, மூன்றாம் ஐயோ மூன்றாம் தூதனின் செய்திக்கு வல்லமையளிக்கிறது.

முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவின் காலத் தீர்க்கதரிசனம் முதல் தூதனின் செய்தியை வல்லமையுறச் செய்தது என்றும், மூன்றாம் ஐயோவின் தீர்க்கதரிசனம் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியை வல்லமையுறச் செய்கிறது என்றும் நாம் அடையாளம் காணும் போது, எக்காளங்களை ‘ஞாயிறு கடைப்பிடிப்பை வலியுறுத்தியதற்கான பதிலாக ரோமின் மீது கொண்டுவரப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்புகள்’ என நாம் அடையாளம் காணுகிறோம். அந்த தெய்வப் பரிபாலனத்தால் வந்த நியாயத்தீர்ப்புகள், குறிப்பாக கடைசி மூன்று ஐயோ எக்காளங்கள், வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களின் எச்சரிக்கைச் செய்தியுடன் ஒத்திசைந்து இணையாக நிற்கின்றன. மில்லரைட் வரலாற்றில் இரண்டு ஐயோக்களும் இரண்டு தூதர்களும்; மேலும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் வரலாற்றில் மூன்றாம் ஐயோவும் மூன்றாம் தூதனும். முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் ஆரம்ப வரலாற்றில், நியாயத்தீர்ப்பு திறக்கப்படுதல் குறித்த செய்தி, முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோகளின் இஸ்லாம் நிறைவேற்றத்தினால் வல்லமையுறச் செய்யப்பட்டது. மூன்றாம் தூதனின் இறுதி வரலாற்றில், நியாயத்தீர்ப்பு முடிவுறுதல் அறிவிக்கும் செய்தி, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் நிறைவேற்றத்தினால் வல்லமையுறச் செய்யப்பட்டது.

ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் இருந்த வல்லமையூட்டல், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து மற்றும் பதினெட்டாம் அதிகாரங்களில் உள்ள தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அவர் “இயேசு கிறிஸ்துவை விட வேறு யாருமல்லாத ஒரு மகத்தான நபராய் இருந்தார்.” இஸ்லாமின் வெளிப்புறச் செய்தியும் நியாயத்தீர்ப்பின் உட்புறச் செய்தியும், வெளிப்புறமாக மூன்றாம் ஐயோ எக்காளமாகும்; நியாயத்தீர்ப்பின் உட்புறச் செய்தி மூன்றாம் தூதனின் எக்காளமாகும். இஸ்லாமின் வெளிப்புற எக்காளம் இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம் ஆகும்; மூன்றாம் தூதனின் உட்புற எக்காளம் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகள் ஆகும். இவ்விரண்டும் மரித்தோரின் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்தில் வந்து ஒலித்தன; உயிருள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்திலும் இவ்விரண்டும் மறுபடியும் வந்தடைந்தன.

வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன், இஸ்லாம் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 அன்று இறங்கினான்; அவ்வாறு இறங்கியதன் மூலம், இஸ்லாம் குறித்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்துடன் வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்குதலை அந்தத் தூதன் முன்மாதிரியாகக் காட்டினான். 321 ஆம் ஆண்டில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டக் கிளர்ச்சியின்மேல் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பும், பின்னர் மீண்டும் 538 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த அதே கிளர்ச்சியின்மேல் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பும் முதல் ஆறு எக்காளங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டக் கிளர்ச்சிக்கான அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பு ஏழாம் எக்காளத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதுவே மூன்றாம் ஐயோவும், மூன்றாம் தூதனும் ஆகும். 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்த எச்சரிக்கைச் செய்தியும், 9/11 அன்று உயிரோடிருப்போரின் நியாயத்தீர்ப்பை அறிவித்த எச்சரிக்கைச் செய்தியும், ஜோன்ஸ் முன்வைத்த வரிசையில் ஏழாம் தூதனால் வல்லமையூட்டப்பட்டன. எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களில் ஆறு எக்காளத் தூதர்கள்; பின்னர் பத்தாம் அதிகாரத்தில், இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறொருவருமல்லாத அந்தத் தூதன் இறங்குகின்றான். அவன் தூதர்களின் வரிசையில் ஏழாவதாக இருக்கின்றான்; அவனைத் தொடர்ந்து பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் மூன்றாம் ஐயோ வருகிறது; அதுவே 1844 இல் ஒலிக்கத் தொடங்கிய ஏழாம் எக்காளம்; எனினும் அது தூதர்களின் தொடர் வரிசையில் எட்டாவதாக இருந்து, வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்திலுள்ள ஒன்பதாம், பத்தாம், பதினொன்றாம் தூதர்களிடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.

மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளிலிருந்து தனித்து பிரிக்க முடியாது; அதேபோல, விசுவாசத் துறக்கத்தின் மீது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பை அறிவிக்கும் ஏழு எக்காளங்களிலிருந்தும் அதைப் பிரித்துவைக்க முடியாது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எட்டாம் அதிகாரத்தில் வரும் நியாயத்தீர்ப்பின் முதல் நான்கு எக்காளங்கள், கி.பி. 321-இல் கான்ஸ்டண்டைன் இயற்றிய முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குப் பிந்திய மேற்கத்திய ரோமின் படிப்படியான வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் கி.பி. 330-இல் அவன் பேரரசை கிழக்கு மற்றும் மேற்கு எனப் பிரித்ததிலிருந்து அது தொடங்கியது.

தேசிய மதவெறுப்பு தேசிய அழிவை உண்டாக்கும் என்னும் கொள்கை, மேற்கு ரோமை 476 ஆம் ஆண்டுக்குள் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்த முதல் நான்கு எக்காளங்களிலிருந்து தொடங்கி, கான்ஸ்டன்டைனின் ஜாதியின் மேல் வந்தது. கிழக்கு ரோம் 1453 ஆம் ஆண்டில் தனது முடிவை எட்டியது; ஆயினும், தீர்க்கதரிசனரீதியாக அது ஜூலை 27, 1449 அன்று தன் தேசிய சுயாதீனத்தை இழந்திருந்தது. ஒரே இரவில் கவிழ்க்கப்பட்ட பாபிலோனைப் போலல்லாமல், ரோம்—மேற்கும் கிழக்கும்—தங்களுடைய முடிவுகளுக்குப் படிப்படியாகக் கொண்டுவரப்பட்டன. 476 ஆம் ஆண்டுக்குள் முதல் நான்கு எக்காளங்களின் கீழ் மேற்கு ரோமின் வீழ்ச்சி, நான்கு எக்காளங்களின் கீழ் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது ஒரு நிலையில், 1798 இல் தொடங்கி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடையும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் நான்கு தலைமுறைகளைக் குறிக்கிறது. அந்த நான்கு தலைமுறைகள் அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளுக்கு இணையாக உள்ளன; அவை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் நான்கு சபைகளுக்கும், எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் படிப்படியாக அதிகரிக்கும் நான்கு அருவருப்புகளுக்கும், யோவேல் புத்தகத்தில் காணப்படும் வெட்டுக்கிளிகளின் நான்கு அலைகளுக்கும் இணையாக உள்ளன.

ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்கள் கிழக்கு ரோமை வீழ்த்தின; மேலும், தீர்க்கதரிசன சம்பந்தத்தில் மேற்கத்திய ரோமையுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கப்படும் கிழக்கு ரோம், அரசை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மேற்கத்திய ரோம் திருச்சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மேலும், மேற்கத்திய ரோம் முதலில் வெற்றி கொள்ளப்பட்டதுபோல, முதலில் வெற்றி கொள்ளப்படுகிற ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

முதல் நான்கு எக்காளங்கள் அமெரிக்க வரலாற்றின் நான்கு தலைமுறைகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் வீழும் போது, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட மகிமையான தேசம் இப்போதுதான் வீழ்ந்திருக்கிறது; அடுத்தத் தடையாக எகிப்து உள்ளது; அது உலகத்தின் மற்ற எல்லா ஜாதிகளுக்கும் ஒரு சின்னமாகும். பின்னர், பத்து ராஜாக்களாகிய ஐக்கிய நாடுகள், வெளிப்படுத்தல் பதினேழில் கூறப்பட்டபடி, “சிறிது நேரம்—ஒரு மணிநேரம்” என்பதற்காக தங்களுடைய ஏழாவது ராஜ்யத்தை பாப்பரசராட்சிக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கின்றன. இது, ஏரோது தன் ராஜ்யத்தின் பாதியை வாக்குறுதி அளிக்கும் அவனுடைய பிறந்தநாள் விருந்தில் நிகழ்கிறது. ஏரோதின் பிறந்தநாள் விருந்தில், அந்த மணிநேரத்தில் சுவரின் சுதையின்மேல் கைஎழுத்து தோன்றுகிறது; பெல்சாத்சார் கொல்லப்படுகிறான். அந்த மணிநேரம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது வந்து, மனிதர்களுக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையில் தொடர்கிறது. 1453-இல் இடிந்துகிடந்த கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் மதில்களின் அழிவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, ஏழாவது ராஜ்யம் வெல்லப்படுகிறது. 1449-ஆல் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து 1453-இல் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சிவரை நான்கு அடையாள ஆண்டுகள் உள்ளன. 1798-இல் பாப்பரசராட்சி தன் கொடிய காயத்தைப் பெற்றது.

தானியேல் 11:40-ல், முடிவுகாலத்தில் 1798 ஆம் ஆண்டில் பாப்பாட்சி வீழ்ந்தது. பின்னர், முடிவுகாலத்தில் 1989 ஆம் ஆண்டில் தெற்கின் ராஜா வீழ்ந்தான். 41 ஆம் வசனத்தில் ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் வீழ்கின்றன; 42 ஆம் வசனத்தில் எகிப்து வீழ்கிறது; 45 ஆம் வசனத்தில் பாப்பாட்சி தனது இரண்டாவது மற்றும் இறுதியான வீழ்ச்சியை அடைகிறது.

நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் (பொய்த் தீர்க்கதரிசி) வீழ்ச்சி 1449-ஆம் ஆண்டினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது; நாற்பத்திரண்டாம் வசனத்தில் எகிப்தின் (வலுசர்ப்பம்) வீழ்ச்சி 1453-ஆம் ஆண்டினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது; மேலும், 1798-ஆம் ஆண்டினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டபடி, உதவுவோர் யாரும் இன்றியே பாப்பாட்சியும் (மிருகம்) தன் முடிவை அடைகிறது. பொய்த் தீர்க்கதரிசியும் வலுசர்ப்பமும் எக்காள அதிகாரங்களால் தாழ்த்தப்படுகிறார்கள்; மிருகமோ ஒரு வலுசர்ப்ப அதிகாரத்தினால் தாழ்த்தப்படுகிறது.

எண் நான்கு என்பது ஒரு ராஜ்யத்தின் சிதைவின் அடையாளமாகும். அலெக்ஸாண்டரின் ராஜ்யம் நான்கு ராஜ்யங்களாகச் சிதறிப்போனது; எகிப்து நான்காம் தலைமுறையில் செங்கடலில் விழுந்தது; மேலும் எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் நான்காம் அருவருப்பில் இஸ்ரவேல் சூரியனை வணங்குகிறது. பூமி மிருகத்தில் உள்ள புராட்டஸ்டண்டத்துவமும் குடியரசுக் கொள்கைகளும் ஆகியவற்றின் நான்கு தலைமுறைகள் 1798-இல் ஆரம்பித்து, இரு கொம்புகளுக்கும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தோடு முடிவடைகின்றன. எருசலேமின் மேல் எசேக்கியேல் அறிவிக்கும் நான்கு கொடிய நியாயத்தீர்ப்புகள், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் மேல் வருகிற நான்கு நியாயத்தீர்ப்புகளை விளக்குகின்றன; மேலும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் மேல் வருகிற அந்த நான்கு நியாயத்தீர்ப்புகள், 1449 முதல் 1453 வரை உள்ள நான்கு ஆண்டுகளுக்கான முன்னடையாளமாக நிற்கின்றன; அப்போது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஏழாம் ராஜ்யம், தீரு எனும் வேசியாள் ஆட்சி செய்யும் சபை-அரசு உறவில், தங்கள் ராஜ்யத்தின் பாதியை பாப்பத்துவத்துக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறது.

1449 முதல் 1453 வரையிலான நான்கு ஆண்டுகள், ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தின் வேளையில் ஏழாவது இராஜ்யத்தின் அழிவைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும், அவை ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்திலிருந்து கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையிலான எட்டாவது இராஜ்யத்தின் அழிவு நிகழும் காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. உலகமுமானதும் பாப்பரசாட்சிக்குக் கொடுக்கப்பட்ட திராகோனுமான எகிப்தை வெல்வது, 1449 முதல் 1453 வரையிலான அந்த நான்கு ஆண்டுகளால் குறிக்கப்படும் காலத்தின் தொடக்கத்தில் காணப்படும் ஒரு பிராக்டலாகும். இது, ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தின் வேளையில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சியையும், பின்னர் மீண்டும் மைக்கேல் எழுந்து நிற்கும் வேளையிலும் அதையே அடையாளப்படுத்துகிறது. மைக்கேல் எழுந்து நிற்கும்போது, உந்துதலின் படி அந்த நான்கு தூதர்களும் முழுமையாக விடுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

அலெக்சாந்தரின் ராஜ்யத்தின் நான்கு பிரிவுகள், மேற்கு ரோமின் மேல் ஊதப்பட்ட நான்கு எக்காளங்கள், கிழக்கு ரோமின் மேல் விடுவிக்கப்பட்ட நான்கு காற்றுகள், எருசலேமின் மேல் வந்த நான்கு கடுமையான நியாயத்தீர்ப்புகள், உதவ ஒருவரும் இல்லாதபோது பாப்பரசாட்சி தனது முடிவை அடையும் வேளையில் விடுவிக்கப்படும் நான்கு காற்றுகள். இவ்வாறு முன்வைக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் தீர்க்கதரிசனச் சின்னங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் அதைப் பயன்படுத்தும் சூழலில் இரண்டாம் ஐயோவை நாம் ஆராய்வோம்.

1439 ஆம் ஆண்டில், ஃப்ளாரன்ஸ் பேரவையில் (ஃப்ளாரன்ஸ் ஒன்றியம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது), கிழக்கு ஆர்தடாக்ஸ் திருச்சபையின் பிரதிநிதிகள் (பைசாந்திய பேரரசர் ஜான் VIII பலையோலோகோஸ் மற்றும் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் பட்டிரியார்க் தலைமையில்) ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையுடன் ஒன்றிப்பிற்கான ஓர் அதிகாரப்பூர்வ ஆணையில் கையெழுத்திட்டனர். அவர்கள் ரோமின் போப்பை முழு திருச்சபையின் தலைவராக (உயர்ந்த அதிகாரமாக) அங்கீகரிக்க ஒப்புக்கொண்டனர்.

பேரரசரும் குலபதியும் நைசீயக் கீர்த்தனையில் உள்ள “Filioque clause”-ஐ ஏற்றுக்கொண்டனர்; அது நைசீயக் கீர்த்தனைக்கு செய்யப்பட்ட ஒரு சேர்க்கையாக இருந்து, பரிசுத்த ஆவி பிதாவினாலும் குமாரனினாலும் புறப்படுகிறார் என்று கூறியது. நைசீயக் கீர்த்தனை, கத்தோலிக்க விசுவாசத்தின் வரலாற்றில் மிக முக்கியமானதும் மிக விரிவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதும் ஆன விசுவாச அறிக்கைகளில் ஒன்றாகும். நைசீயக் கீர்த்தனை, கத்தோலிக்க சமயத்தின் அடிப்படை நம்பிக்கைகளின் ஒரு முறையான சுருக்கமாகும். அது முதலில் இயேசு கிறிஸ்து யார் என்பதற்கான சத்தியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக எழுதப்பட்டது. கி.பி. 325-ஆம் ஆண்டில், அரியுஸ் எனப்பட்ட ஒரு ஆசாரியன், இயேசு பிதாவாகிய தேவனால் படைக்கப்பட்டவர் என்றும், அவர் முழுமையாக தேவன் அல்ல என்றும் போதித்ததினால் ஒரு பெரிய சர்ச்சை எழுந்தது.

இந்த விவகாரத்தைத் தீர்ப்பதற்காக சக்கரவர்த்தி கான்ஸ்டன்டீன் நிக்கேயாவின் முதல் பேரவையை அழைத்தார். அந்தப் பேரவை, இயேசு முழுமையாகவே தேவன் என்றும், பிதாவோடு “அதே சாரமுடையவர்” என்றும் வலிமையாக உறுதிப்படுத்தியது. பின்னர் கி.பி. 381-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் பேரவையில் அந்தக் கிறீடு விரிவுபடுத்தப்பட்டது. இவ்விடத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது என்னவெனில், நிக்கேயக் கிறீடு முதலாம் கான்ஸ்டன்டீனின் வரலாற்றில் நிறுவப்பட்டது; மேலும் அது கிழக்குப் பைசாந்தியப் பேரரசின் கடைசி சக்கரவர்த்தியான பதினொன்றாம் கான்ஸ்டன்டீனுக்குப் பொருந்திய ஒரு விவகாரமாகவும் இருக்கும். முதலாம் கான்ஸ்டன்டீன் எனப்படும் மகா கான்ஸ்டன்டீன், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஒரு பொருளாக முன்வைக்கப்படுகிறார். அவர் கிழக்குப் பேரரசின் ஆரம்பத்தில் உள்ள ஆட்சியாளர்; ஆகையால் அவர் கிழக்குப் பேரரசின் முடிவில் உள்ள ஆட்சியாளருக்கான ஒரு முன்னுருவாகத் திகழ்கிறார். நிக்கேயக் கிறீடு தொடக்க வரலாறுகளிலும் முடிவு வரலாறுகளிலும் ஒரு கூறாக இருப்பது, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கொள்கையை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால், தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவர் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு உண்மையாகும்.

381 ஆம் ஆண்டில், நிக்கேயக் கிரீடு பரிசுத்திகரிப்பிடம் குறித்த கோட்பாடு, யூகாரிஸ்ட் குறித்த கோட்பாடு, மேலும் யூகாரிஸ்டிற்காக புளியில்லாத அப்பத்தைப் பயன்படுத்தும் வழக்கை—அது ஒரு இலத்தீன் மரபாக இருந்தது—ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் புதுப்பிக்கப்பட்டது. 381 ஆம் ஆண்டின் கிரீடு, ஆதிபாவம் மற்றும் மறுமை வாழ்க்கை பற்றிய கத்தோலிக்கப் புரிதலையும் ஏற்றுக்கொண்டது. அது இந்த முக்கியமான வரியுடன் முடிந்தது: “பரிசுத்த அப்போஸ்தலிக்க ஆசனமும் ரோமப் போப்பும் முழு உலகத்தின் மேல் முதன்மை அதிகாரத்தை வகிக்கின்றனர் என்றும் அவர் கிறிஸ்துவின் உண்மையான பிரதிநிதி ஆவார் என்றும் நாங்களும் வரையறுக்கிறோம்.”

புளோரன்ஸ் பேராயக்குழுவில், 1453 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் ஒட்டோமன் துருக்கியரிடம் வீழ்ந்ததற்கு 14 ஆண்டுகள் முன்பாகிய 1439 ஜூலை 6 அன்று, மேலும் புதுப்பிக்கப்பட்ட இன்னொரு பதிப்பு கையொப்பமிடப்பட்டது. அந்த ஐக்கியம் கடுமையான அரசியல் அழுத்தத்தின் கீழ் கையொப்பமிடப்பட்டது. முன்னேறிவந்த ஒட்டோமன்களுக்கு எதிராக மேற்கிலிருந்து இராணுவ உதவி பெறுவதில் பைசாந்தியப் பேரரசு தீவிர அவசரத்தில் இருந்தது. கிரேக்க பிரதிநிதிகள் தங்கள் நாடு திரும்பியபோது, அந்த உடன்படிக்கை கிழக்கிலிருந்த பெரும்பான்மையான குருமார்கள், துறவிகள், மற்றும் சாதாரண மக்களால் வலுவாக நிராகரிக்கப்பட்டது. அதில் கையொப்பமிட்ட ஆயர்களில் பெரும்பாலோர் பின்னர் தங்களுடைய ஆதரவை வாபஸ் பெற்றனர். அந்த ஐக்கியம் ஒருபோதும் முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை; பின்னரும் வந்த ஆண்டுகளில் கிழக்கு மரபுவழித் திருச்சபையால் அது முறையாக நிராகரிக்கப்பட்டது. 1453 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் வீழ்ந்த காலத்திற்குள், அந்த ஐக்கியம் ஏற்கனவே நடைமுறையில் முற்றாகச் சிதைந்திருந்தது. ஆழமான இறையியல், பண்பாட்டு, மற்றும் பொதுமக்களின் எதிர்ப்பினால் தோல்வியடைந்த ஒரு அரசியல் ஐக்கியம் என வரலாற்றாசிரியர்களால் அது அடிக்கடி விவரிக்கப்படுகிறது.

கி.பி. 325-ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற நிக்கேயாவின் முதல் பேராயர் சபையில் நிக்கேய விசுவாசப்பிரமாணம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. “ஒரு காலம்” எனக் குறிக்கப்படும் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், இருபத்துநான்காம் வசனத்தின் 360 ஆண்டுகள் முடிவுற்ற கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டுக்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பாக அது குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

கி.மு. 31 ஆம் ஆண்டும் 330 ஆம் ஆண்டும் இரண்டும் தானியேல் பதினொன்றின் இருபத்தேழாம் மற்றும் இருபத்தொன்பதாம் வசனங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “நியமிக்கப்பட்ட காலத்தை” குறிக்கின்றன.

கிழக்கு ரோமின் தீர்க்கதரிசன வரிசையின் தொடக்கமும் (330), முடிவும் (1449–1453) முதல் மற்றும் கடைசி பேரரசரான கான்ஸ்டன்டைன் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. பைசாந்தியப் பேரரசு என்று அழைக்கப்படும் கிழக்கு ரோமின் தீர்க்கதரிசன வரிசையின் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், கி.மு. 31-இல் ஆக்டியம் போரிலிருந்து கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டு வரை உச்ச அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்த பேரரசு ரோமின் மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவோடும், பின்னர் 1453 வரை தொடர்வதோடும் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. கி.மு. 31-இல் ஆக்டியம் போருக்கு முன்பு மார்க் ஆண்டனி மற்றும் ஆகஸ்டஸ் சீசர் ஒரே மேசையில் பொய்களைப் பேசினர்; அது செழிக்கவில்லை. கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு, 325-இல் நைசேய கீரிடம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. கி.பி. 1453 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்பு, அதே நைசேய கீரிடத்தின் புதுப்பிக்கப்பட்ட வடிவம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. கி.மு. 31-க்கு முன்பு, இரண்டு அரசியல் தலைவர்கள் ஒரே மேசையில் பொய்களைச் சொன்னார்கள். 325-இல், ஆவிக்குரிய பொய்கள் ஒரே மேசையில் சொல்லப்பட்டன. அந்த இரண்டு சாட்சிகளும், 1439-இல் ஃப்ளாரன்ஸ் பேரவையில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அரசியல் மற்றும் ஆவிக்குரிய பொய்களை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்தப் புதுப்பிக்கப்பட்ட நைசேய கீரிடம் “ஒன்றியத்தின் அரசாணை” என்று அழைக்கப்பட்டது.

“ஒரே மேசையில் பொய்கள்” என்பதற்கான முதல் வழிக்குறி கி.மு. 31-ற்கு முன்பாக நிகழ்ந்தது; அது புறமத ரோமாவின் இரண்டு அரசியல் பிரிவுகளுக்கிடையில் இருந்தது. அந்தப் பொய்களுக்கு நியமிக்கப்பட்ட காலம் கி.மு. 31 ஆகும்; அது எகிப்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு ஆணும் ஒரு பெணும் சேர்ந்த கூட்டமைப்பிற்கு எதிராக ரோமாவின் ஒரு சின்னமாகிய ஆகஸ்துவைக் கொண்டிருந்தது. இரண்டாவது பொய்களின் தொகுப்பு 325-இல் இருந்தது; அதற்கான நியமிக்கப்பட்ட காலம் 330 ஆகும். மூன்றாவது பொய்களின் தொகுப்பு 1439-இல் இருந்தது; அதற்கான நியமிக்கப்பட்ட காலம் 1449–1453 ஆகும். 1439-இல் மேசையிலிருந்தவர்கள் மேற்கு மற்றும் கிழக்கு ரோமாவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர்; அப்போது கிழக்கு ரோமா, ஒரு மதவாதத்துக்கு உடன்படுவதன் மூலம், ஒரு அரசியல் இலக்கை நாடிக்கொண்டிருந்தது. கி.மு. 31, அதன்பின் 330, பின்னர் 1453 ஆகியவை ரோமாவின் கோட்டின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

மார்க் ஆன்டனி மற்றும் கிளியோபாட்ரா ஆகியோரின் கூட்டணியால் ஏற்பட்ட அரசியல் அச்சுறுத்தல், கி.பி. 325-இல் இருந்த ஆரியனியப் பிதற்றுக் கொள்கையின் ஆவிக்குரிய அச்சுறுத்தலை முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டியது; அது, மறுபடியும், கி.பி. 1439-இல் இஸ்லாமியத் துருக்கர்களால் ஏற்பட்ட அரசியல் மற்றும் சமய அச்சுறுத்தலை முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டியது.

நைக்கேயக் கீரீட்டின் உபதேசங்கள் பொய்களாகும்; அவற்றில் உண்மை எதுவும் இல்லை. 1439 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 6 அன்று ஃப்ளோரன்ஸ் பேரவையில் கையொப்பமிடப்பட்ட ஆவணம் “இணைவு ஆணை” என்று அழைக்கப்பட்டது; அது அதே பொய்களையும் அதற்கு மேலானவற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. 1439 இல் பிரதிநிதிகள் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளிற்குத் திரும்பியபோது, அவர்கள் கோபத்தினாலும் துரோகக் குற்றச்சாட்டுகளினாலும் எதிர்கொள்ளப்பட்டனர். அப்போது பரவிய சொல்லாக்கம் இதுதான்: “போப்பின் மைட்டரை விட துருக்கியரின் பாகையே மேல்.”

ஒன்றிணைவு முக்கியமாக கையொப்பமிடப்பட்டது; ஏனெனில் பைசாந்திய பேரரசருக்கு ஒட்டோமான்களுக்கு எதிராக மேற்கத்திய இராணுவ உதவி தீவிரமாகத் தேவையாக இருந்தது. மிகக் குறைந்த (அல்லது எந்த) இராணுவ உதவியும் வரவில்லை என்பது தெளிவானபோது, அந்த ஒன்றிணைவுக்கான ஆதரவு முற்றிலும் கலைந்துபோனது. 1450–1451 ஆண்டுகளில், பல கிழக்கத்திய சினோடுகள் அந்த ஒன்றிணைவை நிராகரித்தன; மேலும் 1453 இல் கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் வீழ்ந்தபின், அந்த ஒன்றிணைவு முற்றிலும் கைவிடப்பட்டது. ஃப்ளாரன்ஸின் ஒன்றிணைவு ஆணையின் இறுதியான விளைவு, கிழக்கத்திய ஆர்த்தடாக்ஸ் திருச்சபையால் தோல்வியுற்றும் நிராகரிக்கப்பட்டதுமான ஒரு பேரவை எனக் கருதப்படுகிறது. அது செல்லுபடியாக அங்கீகரிக்கப்படுவதில்லை. எனினும், ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை அதனை இன்னும் செல்லுபடியாகிய ஒரு சர்வதேச திருச்சபைப் பேரவையாகவே கருதுகிறது.

இரண்டாம் ஐயோவின் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகள் எவ்வாறு மூன்றாம் ஐயோவின் வரலாற்றில் மீண்டும் நிகழ்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் தர்க்கவழியை நாம் நிறுவிக் கொண்டிருக்கிறோம். முதல் ஐயோவின் நூற்று ஐம்பது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம் 1299 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று தொடங்கி, 1449 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று முடிவுற்றது.

கான்ஸ்டாண்டைன் XI பாலையோலோகோஸ் கி.பி. 1404-ல் பிறந்து, 1449 ஜனவரி முதல் 1453 மே 29 வரை ஆட்சி செய்தார். அவர் 1,100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நிலைத்திருந்த கிழக்கு ரோமப் (பைசாந்திய) பேரரசின் இறுதி பேரரசராக இருந்தார். 1453 ஆம் ஆண்டில் ஒட்டோமான் முற்றுகையின் போது, மெஹ்மத் II-ன் 80,000-க்கும் அதிகமான படைக்கு எதிராக வெறும் சுமார் 7,000 முதல் 8,000 பாதுகாவலர்களுடன் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் பாதுகாப்பை அவர் வீரத்துடன் வழிநடத்தினார். 1453 மே 29 அன்று கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் இறுதியாக வீழ்ந்தபோது, நகரின் மதில்களில் போராடிக்கொண்டிருந்தபோதே அவர் உயிரிழந்தார். அவரது உடல் ஒருபோதும் உறுதியாக அடையாளம் காணப்படவில்லை. அவரது மரணம் ரோமப் பேரரசின் முடிவைக் குறித்தது (கி.மு. 27-ல் ஆகஸ்து நிறுவிய பேரரசின் இறுதி நேரடி தொடர்ச்சி அதுவே ஆகும்).

அவர் கிரேக்க வரலாறிலும் ஆர்த்தடாக்ஸ் மரபிலும் ஒரு வீரமிகு நபராக நினைவுகூரப்படுகிறார் — புராணக் கதைகளில் அவர் அடிக்கடி “மார்பிள் பேரரசர்” என்று அழைக்கப்படுகிறார் (ஒருநாள் அவர் திரும்பி வந்து கொன்ஸ்தாந்தினோப்பிளை இரட்சிப்பார் என்ற நம்பிக்கை).

ஜான் VIII பலையோலோகோஸ் (1392–1448) 1425–1448 காலகட்டத்தில் ஆட்சி செய்த, இறுதியிலிருந்து இரண்டாவது பைசாந்தியப் பேரரசராக இருந்தார். அவர் பேரரசர் மனுவேல் II பலையோலோகோஸின் முதற்பிறந்த மகனும், கான்ஸ்டன்டைன் XI-ன் அண்ணனும் ஆவார். இறப்புநிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட பைசாந்தியப் பேரரசை ஒட்டோமான் துருக்கிகளிடமிருந்து காப்பாற்றுவதற்கான பரிதாபகரமான முயற்சியிலேயே ஜான் VIII தமது ஆட்சியின் பெரும்பகுதியைச் செலவிட்டார். 1439 ஆம் ஆண்டில், அவர் நேரில் இத்தாலிக்குச் சென்று, பிளாரன்ஸ் பேரவைக்கு தலைமை தாங்கினார்; அங்கு அவரும் கிழக்கு மரபுவழி ஆர்த்தடாக்ஸ் பிரதிநிதிக்குழுவும், தற்காலிகமாக ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையுடன் மறுபடியும் ஐக்கியமடையவும், போப்பை திருச்சபையின் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்ளவும் ஒப்புக்கொண்டனர். மகா கான்ஸ்டன்டைனும் நிக்கேயா பேரவைக்கு தலைமை தாங்கியிருந்தார். போப்பாண்டவருடனான இந்த ஐக்கியம் துருக்கிகளுக்கு எதிராக மேற்கு நாடுகளின் இராணுவ உதவியைத் தரும் என்று ஜான் VIII நம்பினார்; ஆனால் அந்த ஐக்கியம் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளில் மிகவும் வரவேற்கப்படாததாக இருந்து, இறுதியில் தோல்வியடைந்தது. 1453 இல் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் வீழ்ந்ததற்கு வெறும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே, 1448 இல் ஜான் VIII (இயற்கை காரணங்களால்) மரணமடைந்தார். பின்னர் அவரது சகோதரர் கான்ஸ்டன்டைன் XI பேரரசராகி, நகரத்தைப் பாதுகாத்தபடியே உயிரிழந்தார்.

1448 ஆம் ஆண்டில் ஜான் VIII இறந்தபோது, அவருடைய சகோதரரான கான்ஸ்டாண்டைன் XI வாரிசாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். 1448 ஆம் ஆண்டளவில் பைசாந்தியப் பேரரசு ஒரு மிகச் சிறிய கீழ்ப்படிநிலையுடைய அரசாக மாறியிருந்தது; மேலும் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் சிங்காசனத்தில் யார் அமர வேண்டும் என்பதில் ஒட்டோமானியர்களுக்கு குறிப்பிடத்தக்க செல்வாக்கு இருந்தது. 1449 ஜூலை 27 அன்று, பைசாந்தியப் பேரரசின் இறுதி ஆண்டுகளில் மிகவும் முக்கியத்துவமிக்க ஒரு அரசியல் நிகழ்வு நடைபெற்றது. பைசாந்தியச் சக்கரவர்த்தியான ஜான் VIII பாலையோலோகோஸ் 1448 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் இறந்திருந்தார். அவருடைய சகோதரரான கான்ஸ்டாண்டைன் XI பாலையோலோகோஸ் (இறுதி சக்கரவர்த்தி), கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளில் சக்கரவர்த்தியாக அறிவிக்கப்பட்டார். எனினும், கான்ஸ்டாண்டைன் XI அதிகாரப்பூர்வமாகச் சிங்காசனமேறுவதற்கு முன்பாக, அவர் ஒட்டோமானிய சுல்தானான (முராத் II) அவர்களிடம் தூதர்களை அனுப்பி, ஆட்சி செய்ய அனுமதி கோரினார். சுல்தான் அந்த அனுமதியை வழங்கினார்; அதன் பின்னரே கான்ஸ்டாண்டைன் XI முறையாக முடிசூட்டப்பட்டு சக்கரவர்த்தியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டார். இந்தச் செயல், பைசாந்திய சுதந்திரத்தைத் தன்னார்வமாக ஒப்புக்கொடுத்ததெனக் கருதப்பட்டது. முதன்முறையாக, ஒரு பைசாந்தியச் சக்கரவர்த்தி, தாம் ஒட்டோமானியத் துருக்களின் அனுமதியினாலே மட்டுமே ஆட்சி செய்கிறேன் என்று வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார். அதற்கு நான்கு ஆண்டுகள் கழித்தே, 1453 ஆம் ஆண்டில், கான்ஸ்டாண்டினோப்பிள் ஒட்டோமானியர்களிடம் வீழ்ந்தது.

1449 ஜூலை 27-இற்குப் பிறகு முன்னூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கடந்தபின், 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று, துருக்கிகள் எகிப்திலிருந்து பாதுகாப்பைப் பெறுவதற்காக ஐரோப்பாவின் நான்கு மகத்தான வல்லரசுகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்தனர்; இவ்வாறு ஒரு மணி, நாள், மாதம், ஆண்டு என்ற தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றினர். இப்போது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவைப் பயன்படுத்துவதற்கான தர்க்கத்தை நாம் நிறுவியுள்ளோம். நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தினரின் அடையாளமாகப் பேதுரு மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; வில்லியம் மில்லர் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் இயக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இவ்விரு இயக்கங்களும் “திறவுகோல்கள்” என்பவற்றோடு தொடர்புடையவையாகும்.

அடுத்தக் கட்டுரையில் நாங்கள் நினேவேவின் போரைக், அடியில்லா பள்ளத்தைத் திறப்பதற்கான “திறவுகோல்” என்ற வகையில் மட்டுமல்ல, தானியேல் பதினொன்றின் முழு சாட்சியத்தையும் பூரண ஒழுங்குக்குள் சீரமைக்கும் தீர்க்கதரிசனத் திறவுகோலாகவும் அணுகுவோம். மில்லரின் கனவில் பெட்டியோடு இணைக்கப்பட்டிருந்த “திறவுகோல்” என்பது மில்லரின் வேதாகமப் படிப்பு முறையாக இருந்தது. மில்லரைட் வரலாற்றின் proof texting-ஐ, மூன்றாம் தூதனின் வரலாற்றிலுள்ள “வரியின்மேல் வரி” என்பதுடன் இணைப்பதே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதின் திறவுகோல், நாற்பதாம் வசனத்தின் வெளிப்புறச் செய்தியின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றைத் திறந்து ஒழுங்குபடுத்தவும் சீரமைக்கவும் அனுமதிக்கும் திறவுகோலாகும்.

அடுத்த கட்டுரையில் எங்களுடைய பரிசீலனைகளைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.