நாற்பதாவது வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் பதினேழு

அடிக்கண்டமற்ற குழியைத் திறக்கும் “திறவுகோல்” நிநவேப் போராகும்; அது முகம்மது 632-ல் இறப்பதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பாகிய 627-ல் நிறைவேறியது. ஐந்து ஆண்டுகள் பின்னர், 637-ல், நிநவேப் போரில் ஈடுபட்ட இரு மகா அதிசக்திகளில் ஒன்றாகிய பாரசீகத்தின் தலைநகரை முஸ்லிம் படைகள் கைப்பற்றின. இந்த நிகழ்வு நடுப்பகுதி கிழக்கில் அதிகாரச் சமநிலையை குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மாற்றியது. 627-ல் நிகழ்ந்த நிநவேப் போர் பாரசீகப் பேரரசின் வலிமையைச் சிதைத்தது; பத்து ஆண்டுகள் பின்னர் பாரசீகப் பேரரசு முடிவுக்கு வந்தது.

முஹம்மதின் 632ஆம் ஆண்டுக் மரணத்திற்குப் பிறகு நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் கடந்தபின், 782ஆம் ஆண்டிலான அப்பாசியர் படையெடுப்பில், அப்பாசியர் படை (அறிக்கைகளின்படி சுமார் 95,000 வீரர்கள்) ஆசியா மைனரில் (இன்றைய துருக்கி) இருந்த பைசாந்தியப் பிரதேசத்திற்குள் ஒரு மாபெரும் படையெடுப்பை மேற்கொண்டது. அவர்கள் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளுக்கு எதிரே போஸ்போரஸ் நீரிணையின் அக்கரையில் அமைந்திருந்த கிறிசோப்பொலிஸ் வரை முன்னேறினர்—இதனால் பைசாந்தியத் தலைநகரத்துக்கு மிக அருகில் வந்தடைந்தனர். பேரரசி ஐரீன் தலைமையிலிருந்த பைசாந்தியர் கடுமையான தோல்வியை அனுபவித்தனர். இதன் விளைவாக, பைசாந்தியர் அவமானகரமான மூன்று ஆண்டுச் சமாதான உடன்படிக்கையில் கையொப்பமிடத் திணிக்கப்பட்டனர்; அதன்படி அவர்கள் ஆண்டுதோறும் மிகுந்த அளவிலான கப்பம் (சுமார் 70,000–90,000 தங்க தினார்கள்) செலுத்தவும், பட்டுடைகள் மற்றும் பணயக்கைதிகளை ஒப்படைக்கவும் ஒப்புக்கொண்டனர். இந்தப் படையெடுப்பு, 8ஆம் நூற்றாண்டின் போது பைசாந்திய நிலங்களுக்குள் அப்பாசியர் மேற்கொண்ட நுழைவுகளில் மிகப் பெரியதொன்றாகவும் மிக வெற்றிகரமானதொன்றாகவும் இருந்தது. இது அப்பாசிய கலீபகத்தின் வளர்ந்து வந்த வல்லமையையும் பைசாந்திய பேரரசின் தொடர்ச்சியான வீழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தியது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குச் சமமான “ஐந்து மாதங்கள்” என்று இருமுறை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; ஒருமுறை ஐந்தாம் வசனத்திலும், மறுமுறை பத்தாம் வசனத்திலும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் ஐந்தாம் எக்காளத்தில், தலா நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் கொண்ட இரு வேறுபட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகள் உள்ளன. முதலாவது, கி.பி. 632-இல் முகம்மது இறந்ததிலிருந்து கிழக்கத்திய ரோமத்தின் பேரரசி ஐரீன் கி.பி. 782-இல் அவமதிக்கப்பட்டதுவரை நீள்கிறது. ஒன்பதாம் அதிகாரம், இஸ்லாமின் எழுச்சியை மிக விரிவான வகையில் அடையாளப்படுத்துகிறது. கி.பி. 606-இல் கோத்திரங்கள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டதிலிருந்து, கி.பி. 627-இல் நினவேப் போருக்கு, கி.பி. 632-இல் முகம்மதுவின் மரணத்திற்கும், பின்னர் கி.பி. 637-இல் பாரசீகத்தின் தோல்வியின்போதும், இஸ்லாமின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் மிக கவனமாகப் பின்தொடரப்படுகிறது. வேதனையைக் குறிக்கும் முதல் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தில் அதிகாரமாக இருப்பது அரேபியாவின் இஸ்லாம் ஆகும். கி.பி. 606-இல் முகம்மது கோத்திரங்களை ஒன்றிணைத்தது; பின்னர் கி.பி. 627-இல் நினவேயின் “திறவுகோல்” போர்; அதனைத் தொடர்ந்து கி.பி. 628-இற்கும் அருகில் பாரசீகமும் ரோமும் இரண்டும் அழிவுறும் என்று முகம்மது முன்கூறியது; பின்னர் கி.பி. 632-இல் அவரது மரணம். இந்தத் தேதிகள், இஸ்லாமின் வரிசையில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளின் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒழுங்கை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

முகம்மது கி.பி. 632-இல் இறந்ததற்கு நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் கழித்து, இஸ்லாமின் அதிகார மையம் அரேபியாவிலிருந்து துருக்கிக்குத் மாற்றமடைந்தது; அது கிழக்கு ரோமைக் முழுமையாகப் பின்னுக்கு தள்ளி, கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் வரை ஒடுக்கிச் சென்றது. முதல் ஐயோ அரேபியாவின் இஸ்லாமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; இரண்டாம் ஐயோ துருக்கியின் இஸ்லாமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. முதல் ஐயோவுக்குள், நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் குறிக்கும் இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களும் அரேபியாவின் இஸ்லாம் மற்றும் துருக்கியின் இஸ்லாம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அதேபோல, முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவுக்கிடையிலான அதே சத்தியத்தின் வேறுபாட்டிலும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

முதல் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் பெர்சியாவின் வீழ்ச்சியுடன் தொடங்கி, ரோமா கான்ஸ்டான்டினோப்பிளின் மதில்களுக்குள் சிக்கிக் கிடந்த நிலையில் முடிவடைந்தன. இரண்டாவது நூற்று ஐம்பது ஆண்டுக் காலம், நிக்கோமீடியாவில் உஸ்மான் (ஒட்ட்மான் என்றும் அழைக்கப்படுபவர்) பெற்ற வெற்றியுடன் தொடங்கியது. நிக்கோமீடியாவில் ஒட்டோமான் வெற்றி என்பது நிக்கோமீடியா முற்றுகையைக் குறிக்கிறது. இது தற்கால துருக்கியின் இஸ்மித் (İzmit) எனப்படும் இடத்தில் அமைந்திருந்தது; 1333 முதல் 1337 வரை, ஒட்டோமான் பெய்லிக்கின் நிறுவுநரான முதலாம் உஸ்மானின் மகன் சுல்தான் ஓர்ஹான் காசி, முக்கியமான பைசந்திய நகரமான நிக்கோமீடியாவை முற்றுகையிட்டபோது இது நிகழ்ந்தது. அந்த நகரம் பல ஆண்டுகள் எதிர்த்து நிலைத்தது; ஆனால் இறுதியில் பட்டினி மற்றும் தேவையான பொருட்களின் பற்றாக்குறை காரணமாக 1337 ஆம் ஆண்டில் சரணடைந்தது. பைசந்தியப் படைத்தளத்திற்கு கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்குப் புறப்பட அனுமதி வழங்கப்பட்டது. நிக்கோமீடியா, ஆசியா மைனர் (அனடோலியா) பகுதியில் இருந்த பைசந்தியரின் கடைசிப் பெரிய கோட்டைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. அதன் வீழ்ச்சி, மேற்குப் அனடோலியாவின் பெரும்பகுதியில் பைசந்திய ஆட்சியை நடைமுறையில் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது. இந்த வெற்றி, ஒட்டோமான்கள் பித்தீனியாவில் தங்கள் அதிகாரத்தை உறுதிப்படுத்தவும், போஸ்பரஸ் நீரிணையை நோக்கி மேலும் விரிவடையவும் வழிவகுத்தது. இது பின்னாளில் ஒட்டோமான்கள் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளை கைப்பற்றுவதற்கான ஒரு முக்கிய இடைக்கல்லாக அமைந்தது (அது ஒரு நூற்றாண்டுக்கு மேலான காலத்திற்குப் பின்னர், 1453 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது). இந்த முற்றுகை, சிறிய ஒட்டோமான் பெய்லிக்கை எழுச்சி பெறும் பிராந்திய வல்லரசாக மாற்றிய முக்கியமான ஆரம்ப வெற்றிகளில் ஒன்றாக அடிக்கடி கருதப்படுகிறது.

முதல் எக்காளத்திற்குள் அமைந்திருந்த இரண்டாவது நூற்று ஐம்பது ஆண்டு காலம் 1449 ஜூலை 27 அன்று முடிவுக்கு வந்தபோது, கடைசி கான்ஸ்டன்டைன் கிழக்கு ரோமத்தின் சிங்காசனத்தில் ஏறுவதற்காக இஸ்லாமிய சுல்தானிடமிருந்து அனுமதி நாடினார்; இவ்வாறு, வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதின் இரண்டு “ஐந்து-மாத” காலங்களிலுள்ள முதல் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் முடிவில் பேரரசி ஐரீன் அனுபவித்த அதே அவமானத்தை அவர் அனுபவித்தார். ‘பேரரசி ஐரீன்’ எனப்படுகிறவளின் அவமானமும், ‘கடைசி கான்ஸ்டன்டைன்’ எனப்படுகிறவரின் அவமானமும், பின்னாளில் ஒட்டோமான் ஆட்சியினருக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்திற்கான முன்னுருவாயிருந்தன; அதாவது, இரண்டாம் ஐயோவுக்குரிய காலத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவுற்றபோது, எகிப்தின் அச்சுறுத்தலிலிருந்து பாதுகாப்பைப் பெற அவர்கள் ஐரோப்பாவின் நான்கு மகத்தான வல்லரசுகளிடம் அடைக்கலம் நாடினர்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “அவருடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடம் கீழே தள்ளப்பட்டது” என்ற சொற்றொடர் கான்ஸ்டன்டைன் மூலம் நிறைவேறியது என்று முன்னோடிகள் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு போதித்தார்கள்.

இங்கே “பரிசுத்த ஸ்தலம்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டது ரோம் நகரிலிருந்த பாந்தியோன் ஆலயமாகும்; அந்த ஆலயத்தின் “ஸ்தலம்” ரோம் ஆகும். கி.பி. 330ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டான்டின் தமது பேரரசின் தலைநகரை கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு மாற்றத் தீர்மானித்தபோது, ரோம் “கீழே தள்ளப்பட்டது.” பதினொன்றாம் வசனம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தோடு தொடர்புபடுகிறது; இரண்டாம் வசனம் அதே நிகழ்வுகளையே அடையாளப்படுத்துகிறது.

அந்தப் பாம்பு புறஜாதி ரோமமாயிருந்தது; புறஜாதி ரோமம் கி.பி. 330-இல் தலைநகரை கிழக்கே மாற்றியபோது, தன் அதிகாரத்தின் “ஆசனத்தை” ரோமச் சபைக்குக் கையளித்தது; இவ்வாறு ஒரு அதிகார வெற்றிடத்தை விட்டுச் சென்றது; அதனைப் பாப்பரசுச் சபை மகிழ்ச்சியோடு பயன்படுத்திக் கொண்டது. கி.பி. 330 முதல் 1453 வரை கிழக்கு ரோமத்தின் வரிசையை நாம் தொடங்கிப் பார்ப்போம் என்றால், கிழக்கு ரோமத்தைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தில், ரோமநகரம் மீது கான்ஸ்டண்டீன் ரோமத்தை நிராகரித்ததினால் அது அவமதிக்கப்படுகிறது என்பதை நாம் காண்கிறோம். அந்த அவமதிப்பு, முதல் நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளான வாதையின் முடிவில், கி.பி. 782-இல் பேரரசி ஐரீனுடன் மறுபடியும் நிகழ்ந்தது. அந்த இரு அவமதிப்புகளும் கடைசி கான்ஸ்டண்டீனால் மீண்டும் நிகழ்த்தப்பட்டன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்கள் கிழக்கு ரோமின் வீழ்ச்சியின் விவரங்களை அளிப்பதுடன், இஸ்லாமின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் வரலாற்றாகப் பதிவு செய்கின்றன. தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் என்னும் புத்தகங்களில் உள்ள இராஜ்யங்களின் “எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்” குறித்து ஆய்ந்து பார்க்கும்படி தெய்வீகத் தூண்டுதல் நமக்கு அறிவுறுத்துகிறது. அந்த இராஜ்யங்கள் தங்களுக்கே உரிய “எழுச்சிகளும் வீழ்ச்சிகளும்” தொடர்புடைய தனித்துவமான சுபாவங்களை உடையவையாக உள்ளன. யூதாவின் வீழ்ச்சி, எருசலேமின்மேல் வந்த மூன்று தாக்குதல்களால் நிகழ்ந்தது. எபிரெயர் பாபிலோனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர்; பின்னர் அவர்கள் மூன்று அரசாணைகளின் கீழ் திரும்பிவருவார்கள்; அந்த அரசாணைகள் 1798 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றுக்குள் மூன்று தூதர்கள் நுழைவதற்குக் கொண்டு சென்ற 2,300 ஆண்டுகளை ஆரம்பித்தன. பாபிலோன் ஒரே இரவில் விழுந்தது. ரோம் சிதைந்துபோனது; அதன் சிதைவின் நடுவில், மேற்குரோம் அல்லது கிழக்குரோம் என்ற இடவியல் வேறுபாட்டின் கீழ் ரோமின் இரண்டு அம்சங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்றில் காணப்படும் ப்டொலமைக் பேரரசும் செல்யூசிட் பேரரசும் எழுந்தும் விழுந்தும் வருவது, பாப்பரசரக ரோமின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. அந்தச் சாட்சி, அலெக்சாண்டரின் கதையும் கிரேக்கத்தின் சிதைவுமாகிய வரலாற்றின் முடிவுரை மட்டுமே ஆகும். ரோமைப் போலல்லாமல், கிரேக்கம் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிந்து, இறுதியில் இரண்டாக ஆனது. ரோம் கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரிந்தது; அதன் பின்பு மேற்குரோம் தீர்க்கதரிசன ரீதியில் மூன்றாகப் பிரிந்தது; இது ரோமின் மும்மடங்கு ஆட்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கிழக்குரோமை நோக்கினால், கான்ஸ்டன்டைன் தன் இராஜ்யத்தைத் தன் மூன்று மகன்களுக்குள் பிரித்தான். மேற்குரோமும் கிழக்குரோமும் முறையே ரோமச் சபையையும் ரோம அரசையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இணைநிலைக் கோடுகள் என்பதை இது தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அந்த இருமடங்கான பிரிவிற்குள் மேலும் ஒரு மும்மடங்கான பிரிவும் உள்ளது. கிரேக்கம் நான்கிலிருந்து இரண்டாக இருந்தது; பாபிலோன் ஒரே இரவில் இருந்தது; யூதா மூன்று தாக்குதல்களால் இருந்தது. இஸ்லாமைப் பொறுத்தவரை, அதன் “எழுச்சி” ஒரு “விடுதலையாகவும்,” அதன் “வீழ்ச்சி” ஒரு “கட்டுப்பாடாகவும்” சித்தரிக்கப்படுகிறது.

அவர்களின் எழுச்சி மகம்மதுவுடன் ஆரம்பமானது; மேலும் அவர்கள் ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று கட்டுப்படுத்தப்பட்டார்கள். அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டு, உடனே 9/11 அன்று மீண்டும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டார்கள். அவர்கள் சமீபத்தில் அக்டோபர் 7, 2023 அன்று விடுவிக்கப்பட்டார்கள்; அதிலிருந்து காசாவில் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். மிருகத்தின் சொரூபம் நிறுவப்படுவதைக் குறிக்க, இஸ்லாம் மீண்டும் ஒருமுறை விடுவிக்கப்படும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் ஒன்பதாம் அதிகாரம் முதல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் வரையிலான அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள இஸ்லாமிய தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் வரிசை, மூன்றாம் ஐயோவிற்குரிய இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது. ‘மூன்றாம் ஐயோவிற்குரிய இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு’ என்பது ஏழாம் தூதனாலும், அத்துடன் மூன்றாம் தூதனாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஏழாம் தூதன் எக்காளம் ஊதத் தொடங்கியபோது, மூன்றாம் தூதன் அக்டோபர் 22, 1844 அன்று வந்தடைந்தான். மூன்றாம் தூதனும் மூன்றாம் ஐயோவும் 9/11 அன்று தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிற்குள் வந்தடைந்தன. 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு மீளச்செய்யப்பட்டு வந்துள்ளது; இன்னும் மீளச்செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

நினேவேப் போரின் “திறவுகோல்” ரோம் மற்றும் பாரசீகம் என்னும் இரண்டு வல்லரசுகளையும் இஸ்லாமுடன் நேரடியும் பிரிக்கமுடியாததுமான தொடர்புக்குள் இழுக்கிறது. வேதாகமத்தின் பிற எந்தப் பகுதியையும் விட, மேற்கத்திய ரோமும் கிழக்கத்திய ரோமும் ஆகிய இரண்டினதும் படிப்படியான வீழ்ச்சியை நினேவே மிகத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஏரோத் என்பது அந்தப் பாம்பின் ஒரு அடையாளமாகும்; அவன் ரோமத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான். உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் அந்தப் பாம்பு ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் வேளையில் ஆறாவது ராஜ்யம் விழுகிறது; ஏழாவது தொடங்குகிறது; ஆனால் அவர்கள் தங்களுடைய ராஜ்யத்தை எட்டாவது ராஜ்யத்துக்கே தங்களுடைய பிறந்தநாள் விருந்திலே கொடுக்கிறார்கள். ஏழாவது ராஜ்யம் இப்போதுதான் பிறந்துள்ளது; ஆயினும் அது உடனடியாகவே தன்னுடைய ராஜ்யத்தை ஒரு மணிநேரத்திற்கு பாபிலோனின் வேசிக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறது; இதற்கான முன்னடையாளமாக, ஏரோத் சலோமேக்குத் தன் ராஜ்யத்தின் பாதிவரை அளிப்பதாக வாக்குத்தத்தம் செய்தான்.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் விழும் அதே இடத்திலேயே ஐக்கிய நாடுகள் சபை பிறக்கிறது; மேலும் மும்மடங்கு ஐக்கியம் செயல்படுத்தப்படுகிறது. ஹேரோது வலுசர்ப்பம்; ஹேரோதியா பாப்பாட்சி; அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் சலோமே ஆகும். ஹேரோது சட்டவிரோதமான திருமணக் கூட்டிணைப்பில் இருந்தான்; ஏனெனில் அவன் தன் சகோதரனின் மனைவியை மணந்திருந்தான். தீர்க்கதரிசன மட்டத்தில் அவன் சலோமேயுடன் அநாசார உறவிலும் இருந்தான்; ஏனெனில் அவள் நடனமாடியபோது அவன் அவளை ஆசையோடு நோக்கியது தெளிவாக இருக்கிறது. வலுசர்ப்பம் தாயுடனும் மகளுடனும் உறவு கொள்கிறது. மேற்கத்திய ரோம் மற்றும் கிழக்கத்திய ரோம் முறையே திருச்சபைத் தந்திரத்தையும் அரசியல் தந்திரத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதை நீங்கள் நிர்ணயிக்கும் போது இதைக் காணுவது முக்கியமானது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காம் இராச்சியமான ரோம், தீர்க்கதரிசன ரீதியாகப் பாப்பாட்சியை சிங்காசனத்தில் அமர்த்தியது; அவ்வாறு செய்ததன் மூலம் அது, மறுபடியும் பாப்பாட்சியை சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்போகும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்கான முன்மாதிரியாக அமைந்தது.

330 முதல் 476 வரை மேற்கத்திய ரோமின் படிப்படியான வீழ்ச்சி, 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் படிப்படியான வீழ்ச்சியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. “330” ஆம் ஆண்டும் “1798” ஆம் ஆண்டும் இரண்டும் தானியேல் புத்தகத்தில் “நியமிக்கப்பட்ட காலம்” அல்லது “முடிவுக் காலம்” என்று அழைக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வழிக்குறிகளாகும். 330 ஆம் ஆண்டு மேற்கத்திய மற்றும் கிழக்கத்திய ரோமின் தொடக்கங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டின் முடிவும் ரோமத் தலைவரின் தாழ்வுறுத்தலாகும்; ஆதியில் கொன்ஸ்தந்தீன் ரோம் நகரத்தைத் தாழ்வுறுத்தியதுபோலவே. 476 என்பது ஒரு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதியின் முடிவாக இருந்தது; அது ரோமின் பெருமைக்குரிய அரசியல் அமைப்பு மூன்று படிகளின் கீழ் எவ்வாறு சிதைந்துபோனது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 330 இல் நகரம் நிராகரிக்கப்பட்டதுடன் தொடங்கிய அந்தக் காலப்பகுதி, அவர்களுடைய முழு அரசியல் அமைப்பின் தாழ்வுறுத்தலால் தொடர்ந்து வந்தது—பண்டைய ரோமுக்கான முதன்மை பெருமைப் பேச்சாக இருந்த அவர்களுடைய மகிமையான குடியரசு சிதைக்கப்பட்டது; இறுதியில் 476 ஐ அடைந்தது; அப்பொழுதிலிருந்து ரோமின் மீது ஆட்சி செய்யும் எந்த ஆட்சியாளரும் உண்மையான ரோமப் பிறப்பினத்தைச் சேர்ந்தவராக இனி ஒருபோதும் இருக்கமாட்டார். 330 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான ரோமின் இரண்டு கோடுகளும், அந்த இரண்டு கோடுகள் முன்வைக்கப்படும் அந்த உரைப்பகுதியும், ஐந்து மாதங்களைக் கொண்ட இரண்டு தீர்க்கதரிசன கோடுகளையும் உள்ளடக்குகின்றன. மேற்கத்திய ரோமின் கோடு படிப்படியான தாழ்வுறுத்தலால் ஆரம்பித்து அதிலேயே முடிவடைகிறது. கிழக்கத்திய ரோமின் கோடு 1449 இல் படிப்படியான தாழ்வுறுத்தலால் ஆரம்பித்து அதிலேயே முடிவடைகிறது; அப்போது கடைசி கொன்ஸ்தந்தீன் ஆட்சி செய்ய அனுமதி கேட்டான்.

ஐந்து மாதக் காலப்பகுதிகளில் ஒன்றானது, தீர்க்கதரிசனத்தின் மையமாகிய அரபு இஸ்லாமின் முடிவுக்கும், 782-இல் துருக்கிய இஸ்லாமின் தொடக்கத்துக்கும் வழிநடத்துகிறது. அந்தத் தேதியில் பேரரசி ஐரீன் அவமதிக்கப்படுகிறார்; இது, இரண்டாம் ஐந்து-மாதத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவில் நிகழும் கடைசி கான்ஸ்டன்டைனின் அவமதிப்புடன் ஒத்திசைவாக உள்ளது. பதினைந்து வசனங்களைக் கொண்ட ஒரே கதைநடையில் இரண்டு ஐந்து-மாதத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று அரேபியாவின் இஸ்லாமின் வரலாற்றைக் காட்டுகிறது; மற்றொன்று துருக்கியின் இஸ்லாமைச் சித்தரிக்கிறது. இரண்டும் கிழக்கு ரோமின் அவமதிப்போடு முடிவுறுகின்றன. தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒன்றின் நிறைவேற்றம் ஒரு பெண் அவமதிக்கப்படுவதினால் நிகழ்ந்தது; மற்றொன்று ஒரு ஆண் அவமதிக்கப்படுவதினால் நிறைவேறியது. வரிக்கு மேல் வரியாக, அவை கிழக்கு ரோமின் சபையினதும் அரசினதும் அவமதிப்பை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்த இரு அவமதிப்புகளும் முதல் ஐயோவின் இஸ்லாமால் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. 1449-இல் கடைசி கான்ஸ்டன்டைனின் அவமதிப்பு, 1453-இல் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் மதில்கள் இடிந்து விழுவதோடு முடிவுறும் நான்கு ஆண்டுக் காலப்பகுதியைத் தொடங்குகிறது. 1449 ஒரு அவமதிப்பைக் குறிக்கிறது; 1453-இல் மதில்கள் இடிந்து, ஒரு இராச்சியம் முடிவுக்கு வருகிறது.

இரண்டு ஐந்து-மாத காலப்பகுதிகளில் ஒன்றானது, பதினொன்றாம் வசனத்தில் “அவர்கள்மேல் இருந்த ராஜா” என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் முகம்மதின் மரணத்தோடு தொடங்குகிறது.

அவர்கள்மேல் இருந்த ராஜா முகம்மது தான்; ஏனெனில் அவர் முதல் வசனத்திலேயே அடையாளம் காணப்படுகிறார்; ஆகையால் அவர் வேறு ஏதோ இஸ்லாமிய நபர் அல்ல; அவர் ராஜாவாகிய முகம்மது, மேலும் ஒரு ராஜா என்பது ஒரு ராஜ்யமே ஆகும், இஸ்லாம் என்பது முகம்மதின் ராஜ்யமாகும்.

மூன்றாம் ஆபத்தினுள் முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஆபத்துகள் மீண்டும் தோன்றுவது, மூன்றாம் தூதனுள் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்கள் மீண்டும் தோன்றுவதற்குச் சமாந்தரமாகும். ராஜாவாயிருந்த முகம்மதுக்குப் பாதாளக் குழியைத் திறக்கத் திறவுகோல் கொடுக்கப்பட்டது; மேலும் 9/11, மூன்றாம் தூதன் அதிகாரப்படுத்தப்படும் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. அப்பொழுது வல்லமையுள்ள தூதனாகிய கிறிஸ்து, பாலாமின் முதல் அடியாகிய நிகழ்வு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் வந்தடைந்தபோது இறங்கினார். பின்னர் பாதாளக் குழி திறக்கப்பட்டது; இஸ்லாம் மறுபடியும் உலக வரலாற்றின் ஒரு பொருளாக ஆனது. அதன் பின்பு கிறிஸ்து தமது ஜனங்களை எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்ப நடத்தினார்; மூன்றாம் ஆபத்தின் செய்தியும் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியும் ஒலிக்கத் தொடங்கின. 2015-ஆம் ஆண்டில், டிரம்ப் ஜனாதிபதி பதவிக்கு போட்டியிடத் தனது நோக்கத்தை அறிவித்தார்; இதனால் உலகமயமாக்கல் சார்ந்த வல்லரசு வல்லமைகளாகிய வலுசர்ப்ப அதிகாரங்கள் கிளர்ச்சியுற்றன; பின்னர் பாதாளக் குழி இறுதியில் சோதோம் மற்றும் எகிப்தின் வீதிகளில் டிரம்பை கொன்ற நாத்திகவாதத்தை வெளிவிட்டது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், ஏழினின்று வந்த எட்டாம் மிருகமாகிய அது பாதாளக் குழியிலிருந்து மேலேறும். ஒரு லட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் ஆரம்பமும் அதன் முடிவும், பாதாளக் குழியிலிருந்து எழும் ஒரு வல்லமையின் உயர்வை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

9/11 அன்று அடியற்ற குழியைத் திறந்த திறவுகோல் இஸ்லாமே; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையிலும் அடியற்ற குழியைத் திறப்பதும் அதுவே. முத்திரையிடும் காலத்தின் நடுவில், உலகமயமாக்கலின் திராகன்-மிருகமும் அடியற்ற குழியிலிருந்து வெளியே வந்தது.

அடித்தளமற்ற அகாதத்திலிருந்து எழும் ஒரு வல்லமையின் மூன்று வழிக்குறிகளையெல்லாம் திறக்கும் திறவுகோல், இஸ்லாமின் ராஜ்யத்தின் ராஜாவாகிய முகம்மதுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. கி.பி. 627-இல் நடைபெற்ற நினவேப் போர், இரு வல்லமைகளுக்கிடையேயான ஒரு போரைச் சுட்டிக்காட்டியது; அந்தப் போராட்டம் இரு போராளிகளின் வல்லமையையும் சிதைத்ததால், இஸ்லாம் விரைவாக ஆட்சிவல்லமையாக உயர்வதற்கு இடமுண்டாயிற்று. அந்தத் திறவுகோல் 9/11 அன்று திருப்பப்பட்டது; இஸ்லாமின் எழுச்சி அப்போது ஆரம்பமானது, ஆயினும் அதற்கு விரைவில் கட்டுப்பாடு விதிக்கப்பட்டது. நினவேப் போர் 9/11-இல் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது; ஏனெனில் அங்கே இஸ்லாமின் எழுச்சி, வல்லமையுள்ள தூதன் தமது மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்டுவதற்காக இறங்கியபோது ஆரம்பமானது; மேலும், “தூதன்” என்று பொருள்படும் அந்த நட்சத்திரமும் வானத்திலிருந்து விழுந்தது. நினவேப் போர் முடிவிலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது; அப்போது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வருகை புரிந்து, இஸ்லாமிய மதத்தின் புகை சூரியனை மறைக்கும் நிலையில் இருண்ட யுகங்களின் இரண்டாம் காலப்பகுதி ஆரம்பமாகிறது.

எக்செட்டர் முகாம்-கூட்டத்திற்குப் நடுநிசி முழக்கத்தின் செய்தி வந்து சேரும் போது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது. அப்பொழுது மிருகத்தின் சிலை நிறுவப்படுவதற்கான இறுதியான நிகழ்வுகள் ஆரம்பிக்கின்றன. அந்தச் சிலையின் உருவாக்கம், அல்லது அதன் நிறுவல், 9/11 அன்று ஆரம்பமானது; ஆனால் அந்தக் காலத்தின் முடிவில், நடுநிசி முழக்கத்தின் அறிவிப்புக் காலமும் 9/11 அன்று ஆரம்பமான அந்தச் சிலையின் முழு உருவாக்கக் காலத்தின் ஒரு ஃப்ராக்டலாகவும் உள்ளது. ஆரம்பம் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதல் ஐயோ மூன்றாம் ஐயோவை முன்மாதிரியாகக் காட்டுவது போலவே, முதல் தூதன் மூன்றாம் தூதனை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறான். முத்திரையிடும் காலத்தின் முடிவில் நிகழும் நினேவேப் போர், ஆரம்பத்தில் நிகழும் நினேவேப் போரை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிகழும் நினேவேப் போர், 9/11 அன்று ஆரம்பமான முத்திரையிடும் காலத்தின் முடிவாகும்; ஆனால் அது நடுநிசி முழக்கத்தின் அறிவிப்புக் காலத்தின் முடிவாகவும் இருக்கிறது. ஆகையால், நினேவேப் போர் நடுநிசி முழக்கத்தின் அறிவிப்பின் ஆரம்பத்தில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது; அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் மிருகத்தின் சிலை உருவாகுவதிலுள்ள இறுதியான படிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது உலகத்தில் மிருகத்தின் சிலை உருவாகும் செயல்முறையின் ஆரம்பம் தொடங்குகிறது. வசனம் நாற்பதின் மறைந்த வரலாற்றில் தம்முடைய பரிபூரண நிறைவேற்றத்தை அடையும் பல்வேறு கோடுகளை ஒருங்கிணைக்கும் திறவுகோல் நினேவே ஆகும்.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் மேலும் தொடர்வோம்.