நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் பத்தொன்பது

தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று பூரணமாகத் துணைநிற்கின்றன; அதாவது, அவை இணைந்து முழுமையடைகின்றன.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களே தீர்க்கதரிசன மாணவரின் கவனத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் இறுதிக்காலத்தின் வெளிப்புற வரலாறு முதன்மையாக அங்கேயே வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

“மகத்தான மறுமலர்ச்சி இயக்கங்கள்” ஆக இருந்தாலும்கூட, அல்லது “இராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்” ஆக இருந்தாலும்கூட, பரிசுத்த வரலாறுகள் தேவனுடைய வார்த்தையில் உயிர்-மரணத்திற்குரிய முன்வைப்பு ஆகும். இரண்டாம் தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், சத்தியத்தை அன்புகூராதவர்களும் அதன் பின்பு வல்ல மயக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களும், அந்தப் பகுதியில் பவுல் சுட்டிக்காட்டிய செய்தியை நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்ததினாலே அப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று பவுல் பதிவு செய்தார். அந்தப் பகுதி, புறமத ரோமாவுக்கும் பாப்பரசர் ரோமாவுக்கும் உள்ள உறவை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதுவே பெர்கமுவிற்கும் தியாத்தீராவிற்கும் உள்ள உறவுமாகும்; அதேபோல் இரும்பிற்கும் களிமண்ணிற்கும் உள்ள உறவுமாகும்; மேலும் வலுசர்ப்பத்திற்கும் பாப்பரசாட்சிக்கும் உள்ள உறவுமாகும். தியாத்தீராவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாப்பரசர் ரோமாவின் எழுச்சியும், பெர்கமுவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் புறமத ரோமாவின் வீழ்ச்சியும், வல்ல மயக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்கள் வெறுக்கும் ஒரு சத்தியமாகும்.

மில்லரைட் வரலாற்றில், 1843 ஆம் ஆண்டின் முன்னோடி விளக்கப்படத்தில் இடம்பெற்ற மில்லரைட்களுக்கும் புராட்டஸ்டண்டுகளுக்கும் இடையிலான விவாதம், தானியேல் 11 ஆம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தில் “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்த வரலாற்று அதிகாரம் எது என்பதைக் குறித்ததாக இருந்தது. அந்தக் கொள்ளைக்காரர் மில்லரைட்கள் வாதிட்டபடி புறமத ரோமின் எழுச்சியா, அல்லது புராட்டஸ்டண்டுகள் கூறினபடி செலூக்கீயரின் வீழ்ச்சியா?

வேதாகம வரலாறே, சாலொமோன் கூறியபடி, இல்லையெனில் மக்கள் அழிவதற்குக் காரணமாகும் தரிசனமாகும். வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் ஒன்பதில், ஐந்தாம் மற்றும் பத்தாம் வசனங்களில் “ஐந்து மாதங்கள்” என்று குறிக்கப்பட்டுள்ள நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளை மில்லரைட்டுகள் அறிந்து அறிவித்தார்கள்; ஆனால் வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள வரலாற்றை அவர்கள் ஆழமாக ஆராயவில்லை. பத்தாம் வசனத்தில் உள்ள ஐந்து மாதங்களை அவர்கள் சரியாக அடையாளம் கண்டார்கள்; ஆனால் ஐந்தாம் மற்றும் பத்தாம் வசனங்களில் இரண்டிலும் “ஐந்து மாதங்கள்” என்ற சொற்றொடர் இருப்பதனால், அது இரு வசனங்களிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வேதனையின்தீர்க்கதரிசனத்தின் மீது வைக்கப்பட்ட ஒரு வலியுறுத்தல் மட்டுமே என்று அவர்கள் எண்ணியதாகத் தெரிகிறது. இப்போது எளிதில் நிரூபிக்கப்படுவது என்னவெனில், ஐந்தாம் வசனத்தில் “ஐந்து மாதங்கள்” என்று குறிப்பிடப்படும் போது, அது கி.பி. 632-ல் முகம்மது இறந்ததிலிருந்து தொடங்கி, பைசந்திய, அல்லது கிழக்கு ரோமப் பேரரசின் பேரரசி ஐரீனின் அவமதிப்புடன் கி.பி. 782-ல் முடிவடைந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பத்தாம் வசனத்தை அவர்கள் மேற்கொண்ட விளக்கம் சரியானதே; அதாவது, ஜூலை 27, 1299 அன்று நிகழ்ந்த நிக்கோமீடியா போரையே, ஜூலை 27, 1449 அன்று கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளில் ஆட்சி செய்த கடைசி கான்ஸ்டாண்டீன் இழிவுறுத்தப்பட்டதுடன் நிறைவுற்ற நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கமாக அவர்கள் எடுத்துக் காட்டினர். வரியின்மேல் வரி, நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதி, உலகளாவிய இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது முதல் ஐயோவாகிய அரேபியாவின் இஸ்லாமாலும், இரண்டாம் ஐயோவாகிய துருக்கியின் இஸ்லாமாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பேரரசரையும் பேரரசியையும் ஒன்றாக இழிவுறுத்திய அந்த இஸ்லாம், உலகளாவிய இஸ்லாம் ஒரு இராஜ்யத்தை வென்றதைக் குறிக்கிறது; அந்த இராஜ்யம், ஐரீனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு ஸ்திரீயையும், கடைசி கான்ஸ்டாண்டீனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு புருஷனையும் உட்கொள்கிறது.

இரீனையின் அவமானத்துடன் முடிவடையும் அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளில், அரேபியாவின் இஸ்லாம் பைசாந்தியத்தின் பகுதியையோ பிரதேசத்தையோ கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறது; இதனால் இரீனை மிகுந்த அவமானமான நிலைக்கு தள்ளப்பட்டவளாகி, பிற கட்டாயப் பறிப்புகளோடும் கூட மூன்று ஆண்டுகள் கப்பம் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஆழ்ந்தாள். கடைசி கான்ஸ்டாண்டீனின் அவமானம் நிகழ்ந்தபோது, அது கிழக்கு ரோமின் தலைநகரை முற்றுகையிட்டு கவிழ்த்தலுடன் முடிவடையும் நான்கு ஆண்டுக் காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. இவ்விரு நிகழ்வுகளிலும் அது இஸ்லாமே ஆகும்—இரீனைக்காக அரேபிய இஸ்லாம், கடைசி கான்ஸ்டாண்டீனுக்காக துருக்கிய இஸ்லாம். கடைசி நாட்களில், முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோங்களில் முன்வைக்கப்பட்ட அரேபிய மற்றும் துருக்கிய இஸ்லாம் என்ற இரு சாட்சிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உலகளாவிய இஸ்லாம், முதலில் பிரதேசத்தையும், பின்னர் தலைநகரையும் கைப்பற்றும். கிழக்கு ரோமின் கான்ஸ்டாண்டீனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கடைசி நாட்களின் அரசியல் அமைப்பு, கிழக்கு ரோமின் இரீனையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கடைசி நாட்களின் சமய அமைப்புடன் குறியீட்டார்த்தமாக மணமுடிக்கப்பட்டுள்ளது. மிருகத்தின் சிலை என்ற குறியீடு முதலில் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் நிகழ்ந்து, பின்னர் உலகில் நிகழ்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடுவதற்காகவே நான் “அரசியல் மற்றும் சமய அமைப்பு” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறேன். மிருகத்தின் சிலை என்பது கான்ஸ்டாண்டீனும் இரீனையும் குறிக்கும் குறியீட்டார்த்தமான திருமணமே; அவர்கள் இருவரும் தங்கள் பிரதேசத்தையும் தலைநகரையும் இஸ்லாமிடம் இழப்பதன் மூலம் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

இரு வரலாறுகளையும் ஒன்றோடொன்று ஒத்திசைத்துப் பார்க்கும்போது அவர்களின் திருமணம் அடையாளம் காணப்படுகிறது; மேலும், கி.பி. 313-இல் மிலான் ஆணை அமல்படுத்தப்பட்டபோது, கான்ஸ்டான்டியா மற்றும் லிசினியஸ் ஆகியோருக்கிடையிலான திருமணத்தின் மூலம் அது முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது; அப்பொழுது குறியீட்டுச் சபையான ஸ்மிர்னா முடிவுற்று, குறியீட்டுச் சபையான பெர்கமு ஆரம்பமானது. பலமான மயக்கத்தைப் பெறுகிறவர்கள் என்று பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறவர்கள், பாவத்தின் மனிதன் வெளிப்படுத்தப்படுவதற்கு முன் நிகழும் விசுவாசவிலகுதலையும் உட்கொள்ளும் பவுலின் எச்சரிக்கைச் செய்தியை காண மறுக்கிறார்கள். அந்த விசுவாசவிலகுதல் பெர்கமுவின் வரலாற்றில் நிகழ்கிறது; பாவத்தின் மனிதன் கி.பி. 538-இல் வெளிப்படுத்தப்பட்டான்; பின்னர் தியாத்தீரா சபை ஆரம்பமானது.

கிழக்கத்திய ரோமின் வரலாறு, கிழக்கத்திய ரோமுக்கும் மேற்கத்திய ரோமுக்கும் இடையிலான குறியீட்டுப் பொருள் கொண்ட உறவிலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்திற்கு இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது. அந்த உறவில், மேற்கத்திய ரோம் சபையாகவும் கிழக்கத்திய ரோம் அரசாகவும் இருக்கிறது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் இரும்பும் களிமண்ணுமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டதுபோல, ரோம் சபையும் அரசும் இணைந்த கலவையாகும்.

இறுதி நாட்களில் உலகமெங்குமுள்ள இஸ்லாம், திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த அமைப்பாகச் சித்தரிக்கப்படும் ஒரு அதிகாரத்துக்கு எதிராக எழுந்து, அதன் பிரதேசத்தையும் தலைநகரத்தையும் கைப்பற்றுகிறது என்பதை வலியுறுத்தத்தக்க வகையில் காண முடிவதற்கான ஒரு காரணம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதின் பரிசுத்த வரலாற்றிலுள்ள மேலும் இரண்டு சாட்சிகளால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. ஒஸ்மான் ஜூலை 27, 1299 அன்று நிகோமேதியாவின் பிரதேசத்தை வென்றான்; பின்னர் அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1301 ஆம் ஆண்டு, நிகேயாவின் பிரதேசத்தையும் வென்றான். அவனுடைய மகன் 1331 ஆம் ஆண்டில் நிகேயாவின் தலைநகரத்தை வென்றான்; அதே மகன், 1337 ஆம் ஆண்டில் முடிவடைந்த நான்கு ஆண்டுக் முற்றுகையின் மூலம் நிகோமேதியாவின் தலைநகரத்தையும் வென்றான். முன்னோடிகள் ஜூலை 27, 1299 என்பதைக் ஒஸ்மானுடன் குறித்து வைத்தார்கள்; ஆனால் அடுத்தப் போரான நிகேயா யுத்தத்தை, ஒட்டோமன் பேரரசை நிறுவுவதற்கான வரலாற்றுச் சார்ந்த இரண்டாவது படியாக ஒருபோதும் கருதவில்லை. ஜூலை 27, 1299 என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடைய வேண்டிய பல படிகளில் முதலாவது படியாக இருந்தது. துருக்கிய இஸ்லாமின் முதல் இரண்டு படிகள், 1449 இல் முடிவடைந்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்தின; பின்னர் மீண்டும் 1840 இலும், பின்னர் மீண்டும் 9/11 இலும், அதன் பின்பு மீண்டும் டிசம்பர் 31, 2023 இலும்.

அந்த இரு படிகளுள் முதலாவது, நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தை மட்டும் அல்ல, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தையும் குறித்தது. அது, உஸ்மான் நிக்கோமேதியாவின் பிரதேசத்தை கைப்பற்றியதுடன் ஆரம்பித்து, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, நான்கு ஆண்டுகள் முற்றுகையின் முடிவில் கி.பி. 1337-இல் உஸ்மானின் மகன் நிக்கோமேதியாவின் தலைநகரைக் கைப்பற்றியபோது முடிவுற்றது. முப்பத்தெட்டு என்ற எண் “எழுந்திருத்தலை” குறிக்கிறது; மேலும், உஸ்மான் அந்தப் பிரதேசத்தை கைப்பற்றிய ஆரம்பப் படி, துருக்கி இஸ்லாம் எழுந்திருப்பதைக் குறித்தது. அந்த முதல் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுடைய படியில், “நான்கு ஆண்டுகள்” முற்றுகை முடிவைக் குறிக்கிறது. நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் கடைசிப் படியில், அவமானப்படுத்தல் நிகழ்த்தப்படுகிறது; மேலும், நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, கி.பி. 1453-இல் கிழக்கு ரோமின் தலைநகரம் கைப்பற்றப்படுகிறது.

1453-ஆம் ஆண்டில் ஒட்டோமான் துருக்கியர் இருந்தார்களோ, அல்லது ஒஸ்மானின் மகன் 1337-இல் நிகோமேதியாவையும் 1331-இல் நிக்கேயாவையும் கைப்பற்றினானோ, இந்த மூன்று நிகழ்வுகளிலும் ஒவ்வொரு தலைநகர நகரமும் வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் கிழக்கு ரோமின் தலைநகரமாகச் சேவையாற்றியிருந்தது. இந்த மூன்று வரிகளும் கிழக்கு ரோமின் வெற்றிகொள்ளப்படுதலைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்த மூன்று வரிகளில் ஒவ்வொன்றும், இஸ்லாம் முதலில் அந்தப் பிராந்தியத்தையும் அதன் பின்னர் கிழக்கு ரோமின் தலைநகரத்தையும் வெற்றிகொண்டதைக் குறிப்படுகிறது. இந்த மூன்று தலைநகரங்களின் பெயரும் அந்தப் பிராந்தியத்தின் பெயரே ஆகும். இந்த மூன்று வரிகளில் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்துவமான அல்பாவும் ஓமேகாவுமான வரலாற்றுப் பிரதிநிதி நபர்கள் உள்ளனர். பேரரசரும் பேரரசியும் இருவரும் இஸ்லாமினால் இழிவுறுத்தப்படுவதன் மூலம் ஒரு சபை-அரசு உறவை அடையாளப்படுத்திக்காட்டியபடியே, அந்தத் தீர்க்கதரிசன இழிவுறுத்தல், கி.பி. 330-இல் மகா கான்ஸ்டான்டைன் ரோமா நகரத்தை விட கான்ஸ்டான்டினோப்பிளைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது அவராலும் இழிவுறுத்தப்பட்ட மேற்கத்திய ரோமுடன் அவர்களுடைய வரிகளை இணைக்கிறது. மேற்கத்திய ரோமின் இறுதியான இழிவுறுத்தல் 476-இல் அதன் கடைசி பேரரசருடன் வந்தது; அதன்பின்னர் அது அங்கிருந்து வேகமாகத் தொடர்ந்து வீழ்ச்சியடைந்தது.

கிழக்கு ரோமத்துடன் ஒப்பிடும்போது மேற்கு ரோம் திருச்சபையாக இருந்தது; கிழக்கு அரசாக இருந்தது. ஆரம்பத்தில் 330-ஆம் ஆண்டில் அவமானம், பின்னர் 476-ஆம் ஆண்டில் அவமானம், அதன் பின் 782-ஆம் ஆண்டில், மறுபடியும் 1449-ஆம் ஆண்டில். ஒரு இராச்சியத்தின் பிளவால் தொடங்கிய அவமானத்தின் ஒரு வரிசை; அதன் பின்பு 476-ஆம் ஆண்டில் சக்கரவர்த்தியை, ஆகையால் பேரரசையும், இழந்த அவமானம்; பின்னர் இஸ்லாம் முதலில் 782-ஆம் ஆண்டில் கிழக்கின் பிரதேசத்திற்கும், அதன் பின் 1453-ஆம் ஆண்டில் கிழக்கின் தலைநகரிற்கும் அவமானத்தை கொண்டு வந்தது.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள இஸ்லாம், கிழக்கத்திய ரோமும் மேற்கத்திய ரோமும் ஆகிய இரண்டின் வரிசையையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகிறது; மேலும் இன்றைய நாளில் இஸ்லாம் உற்பத்தி செய்து வரும் வெளிச்சம், மில்லரைட் முன்னோடிகளுக்குப் இஸ்லாமைப் பற்றிய அஸ்திவார வெளிச்சம் எவ்வாறிருந்ததோ அதனுடன் ஒத்துப்போகிறதாயிருந்தாலும், அதைக் காட்டிலும் மிகத் தொலைவுக்கு விரிகிறது. 2024-இல் “தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிற உன் ஜனத்தாரின் கொள்ளைக்காரர் யார்” என்பதுடன் தொடங்கிய சோதனைக் காலம், அந்தச் சோதனைக் காலத்தின் ஆல்பாவாயிருந்தது; இப்போது அந்தச் சோதனைக் காலத்தின் முடிவில், வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள இஸ்லாம் என்னும் பொருளிலிருந்து வரும் வெளிச்சம், மேற்கத்திய ரோமும் கிழக்கத்திய ரோமும் பற்றிய, இந்நாளைய இந்தக் கடைசி நாட்கள் வரையில் ஒருபோதும் மதிப்பீடு செய்யப்படாத சாட்சிகளைச் சேர்க்கிறது.

தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் 10 முதல் 16 வரை உள்ள வசனங்களில் அமைந்துள்ள வரலாற்று கோட்டுகளை, இக்கட்டுரைகளில் ஏற்கனவே விவாதிக்கப்பட்ட கோட்டுகளோடு இணையும் சாட்சிகளை வழங்குவதன் மூலம், 9 முதல் 11ஆம் அதிகாரங்கள் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனக் கோட்டுகள் ஒன்றிணைக்கின்றன. ஆனால், இஸ்லாமின் எழுச்சியை விளக்கும் தீர்க்கதரிசன உருவகத்தின் உட்பகுதியில், மில்லரைட் இயக்கத்தின் எழுச்சியும், ஒரு லட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் எழுச்சியும் அடங்கியுள்ளன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9ஆம் அதிகாரத்தின் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களின் உட்பகுதியில் உறுதியாக வைக்கப்பட்டுள்ள, அதனுடைய ஒரு பகுதியாகவும் இருக்கும் இரண்டு நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதிகள், 1840 முதல் 1844 வரையிலான நான்கு ஆண்டுகளுக்குச் சாட்சியாக அமைந்துள்ளன. 1844இல் தீர்க்கதரிசன காலம் இனி இல்லை; ஆகையால், அந்த அடையாளார்த்தமான நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி காலத்தால் அல்ல, அதன் தீர்க்கதரிசனத் தன்மைகளால் வரையறுக்கப்படுகிறது. முதல் நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, அவன் தந்தை அந்தப் பிரதேசத்தை வென்ற முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1337இல் முன்னாள் கிழக்கு ரோமப் பேரரசின் தலைநகரமான நிக்கோமேதியாவை இஸ்லாம் கைப்பற்றியதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டாவது நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, 1449இல் இஸ்லாமால் உண்டாக்கப்பட்ட கிழக்கு ரோமத்தின் அரசியல் மற்றும் சமய ஆட்சியாளர்களின் இழிவுறுத்தலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மூன்றாவது நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, தமது மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்டின தூதன் ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று இறங்கியபோது, தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் மில்லரைட் வரலாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படுதலின் காலத்தில் மூன்றாம் தூதரின் வரலாற்றுடன் ஒத்திசைகிறது. அந்த இறுதி முத்திரையிடும் பணி பாவத்தை அழித்தொழித்தலாகும்; அது தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைக்கும் செயற்பாடாகும்; மேலும் அது இஸ்லாமால் கொண்டுவரப்படும் ஒரு போர்க்காலத்தின் நடுவில் நடைபெறுகிறது.

ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனத்தினதும் பரிபூரண நிறைவேற்றம் கடைசி நாட்களிலேயே உள்ளது; ஆகையால், இந்தப் பகுதி ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் இஸ்லாம் பற்றிய தீர்க்கதரிசனம், இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று உச்சத்தை அடைந்த வரலாற்றில், அந்த தரிசனத்தை நிறுவும் வல்லமையின் மிகவும் முழுமையான எடுத்துக்காட்டை ஒன்றிணைத்து வெளிக்கொணரும் வரலாற்றுச் சாவியை வழங்குகிறது. அந்த நிலையிலிருந்து வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் சாட்சி பத்தாம் அதிகாரத்திற்கும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றிற்கும் விரிந்தது. பின்னர் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், மூன்றாம் ஐயோ ஞாயிறு சட்டத்தின் போது திடீரென வருகிறது; அதுவே மூன்றாம் தூதரின் உரத்தக் கூக்குரல் ஆரம்பமாகும் காலமாகும். ஒன்பதாம் அதிகாரம், தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் முன்வைக்கும் ராஜ்யங்களின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் ஒழுங்குபடுத்துவதில் இஸ்லாமின் திறவுகோலாக இருக்கிறது. பத்தாம் மற்றும் பதினொன்றாம் அதிகாரங்கள், ஞானமுள்ள ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் கன்னியரின் அனுபவத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஒன்பதாம் அதிகாரம் வெளிப்புற தரிசனத்தை நிறுவும் அடையாளத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; பத்தாம் மற்றும் பதினொன்றாம் அதிகாரங்கள், ஆட்டுக்குட்டியைப் பின்தொடர்ந்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்வதுடன் தொடர்புடைய உள்தரிசனத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரம், திறந்த சிறிய புத்தகத்துடன் இறங்கி வரும் வல்லமையுள்ள தூதராகிய கிறிஸ்துவால் ஆரம்பிக்கிறது. அந்த நிகழ்வு, முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் எனக் குறிப்பிடும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவில், கி.பி. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று நிறைவேறியது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து, யோவானின் வயிற்றில் அந்தச் செய்தி கசப்பாயிற்று எனும் 1844 அக்டோபர் 22 வரை தொடரும் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது. 1840 முதல் 1844 வரையிலான அந்த நான்கு ஆண்டுகள், முதல் தூதரின் வருகையால் ஆரம்பித்து, மூன்றாம் தூதரின் வருகையால் முடிவடைகின்றன. 1840 ஆகஸ்ட் 11 இன் நிறைவேற்றத்திற்குப் பின்வந்த அந்த நான்கு ஆண்டுகள், முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் ஆரம்பிக்கும் இடத்தில், 1449 ஜூலை 27 முதல் 1453 வரையிலான நான்கு ஆண்டுகளால் முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. அந்த இரு நான்கு ஆண்டு காலங்களும், 1333 முதல் 1337 வரையிலான நிக்கோமீதியாவின் முற்றுகையின் நான்கு ஆண்டுகளோடு ஒத்திசைகின்றன. குறியீட்டுரீதியாக, கிழக்கு ரோம் இஸ்லாமினால் மூன்று முறை கைப்பற்றப்பட்டது. முதலில் 1331 ஆம் ஆண்டில் நிக்கேயாவின் முற்றுகையில், பின்னர் 1337 ஆம் ஆண்டில் நிக்கோமீதியாவின் நான்கு ஆண்டு முற்றுகையில், அதன் பின்பு 1453 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் முற்றுகையில்.

டயோக்ளீஷியன் கி.பி. 393-ஆம் ஆண்டு ரோமத்தை சட்டரீதியாகக் கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரித்தான்; கான்ஸ்டன்டைன் கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டு தீர்க்கதரிசனரீதியாக ரோமத்தை கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரித்தான். கி.பி. 395-ஆம் ஆண்டில், பேரரசர் தியோடோசியஸ் முதல் மரணமடைந்தபோது, அவர் கிழக்கும் மேற்கும் தன் இரு குமாரர்களுக்குச் சுதந்தரமாக விட்டுச்சென்றதனால், பேரரசு முறையாகவும் நிரந்தரமாகவும் பிரிக்கப்பட்டது. “பெரும் பிளவு” எனப்படும் நிகழ்வில் கத்தோலிக்க திருச்சபை கி.பி. 1054-ஆம் ஆண்டில் கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரிந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து வந்த வீழ்ச்சியைப்போலவே, அந்தப் பிரிவும் படிப்படியாக நிகழ்ந்தது. அந்தப் பிரிவு இன்றளவும் நீடிக்கிறது. அந்தத் தேதியிலிருந்து ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குள், ரோமத்தில் இருந்த மேற்கத்திய திருச்சபை இஸ்லாமுக்கு எதிராக சுமார் இருநூறு ஆண்டுகள் நீண்ட சிலுவைப் போர்களைத் தொடங்கியது. மேற்கத்திய ரோம் கி.பி. 476-ஆம் ஆண்டு தனது கடைசி பேரரசரை இழந்தபோது வீழ்ந்தது. கிழக்கத்திய ரோம் கி.பி. 1453-ஆம் ஆண்டு வீழ்ந்தது. பாப்பரசராட்சி ரோம் கி.பி. 1798-ஆம் ஆண்டு வீழ்ந்தது. புறமத ரோம் கி.பி. 393, 330, மற்றும் 395-ஆம் ஆண்டுகளில் கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரிந்தது. பாப்பரசராட்சி ரோம் கி.பி. 1054-ஆம் ஆண்டில் கிழக்காகவும் மேற்காகவும் பிரிந்தது. தேவனுடைய வார்த்தையை ஆராயும் படிப்பில் ராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் முதன்மையான குறிப்பு முனையாக இருப்பதாக சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலிருந்து வரலாற்றின் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரப்படும் ராஜ்யங்கள், தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது ரோம்தான் என்ற வாதத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. இஸ்லாம் மற்றும் நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேர் ஆகியோருக்கிடையிலான தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு, கழுதையின் மேல் ஏறி எருசலேமுக்குள் கிறிஸ்து பிரவேசித்ததினால் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்ட நடுராத்திரி கூக்குரலின் செய்தி, முதல் ஐயோவின் காலத்தில் ஆரம்பித்து, தீர்க்கதரிசனத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் இரண்டாம் ஐயோவில் தொடர்ந்து, அதே தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தோடு முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் மில்லரைட்டு இயக்கம் தொடங்கிய நான்கு ஆண்டு வரலாற்றில் தன் நிறைவேற்றத்தை அடைந்த ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது என்பதற்குச் சாட்சியாக உள்ளது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனம், இஸ்லாமின் எழுச்சியைக் குறிக்கும் “முப்பத்தெட்டு மற்றும் இரண்டு ஆண்டு” (1299 மற்றும் 1301) என்ற அடையாளத்தோடு ஆரம்பித்து, மில்லரைட்டுகளின் எழுச்சியைக் குறிக்கும் “முப்பத்தெட்டு மற்றும் இரண்டு ஆண்டு” (1838 மற்றும் 1840) என்ற அடையாளத்தோடு முடிவுற்றது.

1844 ஆம் ஆண்டில், 1333 முதல் 1337 வரையிலான முற்றுகையாலும், 1449 முதல் 1453 ஆம் ஆண்டின் முற்றுகை வரையிலும் முன்னுருவாக்கப்பட்டிருந்த மில்லரைட்டுகளின் நான்கு ஆண்டு காலத்தின் முடிவில், தீர்க்கதரிசன காலம் இனி பயன்படுத்தப்பட வேண்டியதில்லை. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் கொடி உயர்த்தப்படுதல், இஸ்லாம் உயர்த்தப்படுகிற இடத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனத்தோடு நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர் கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தைப் பூரணமாகப் பிரதிபலிக்கிறார்கள்; மேலும் கிறிஸ்து, பிற உருவகப் பிரதிநிதித்துவங்களின் மத்தியில், “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திராட்சைக்கொடி” ஆவார். ஆகமம் 16:12-இல் இஷ்மாயேல் ஒரு “காட்டுமனிதன்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான்.

“காட்டு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல், அரபியக் காட்டுக் கழுதையைக் குறிக்கிறது. கடைசி நாட்களில் கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதிகள், அரபியக் காட்டுக் கழுதையின் செய்தியின்மேல் சவாரி செய்கிறார்கள்—கிறிஸ்து எருசலேமுக்குள் பிரவேசித்தபோது ஏறிச் சென்ற கழுதை, பிலேயாம் அதை மூன்றாவது முறையாக அடித்தபின் இறுதியில் பேசிய அதே கழுதை. 1840-ஆம் ஆண்டில் முதல் தூதனுடைய செய்தியை வல்லமையூட்டிய அந்தச் செய்தி, இயக்கத்தை வல்லமையூட்டிய செய்தி அமைந்திருந்த அதே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிலேயே காணப்பட்ட, தொடர்புடையதும் முக்கியமானதுமான ஒரு நூற்று ஐம்பது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தை அறிந்திருக்கவில்லை. 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றை முன்மாதிரியாகக் காட்டிய அதே காலத் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள இரண்டு நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதிகளையும் அவர்கள் காணவில்லை. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் இப்போது “பழைய பாதைகள்” இலிருந்து இதற்கு முன்பு எப்போதும் காணப்படாத ஒளியைத் திறந்து காட்டுகிறது; 2023 டிசம்பர் 31 முதல் திறந்து காட்டப்பட்டு வரும் அந்த ஒளியோடு இசைந்திருக்கும் ஒளியே அது. நாஷ்விலைத் தாக்குவது இஸ்லாம்தானா என்ற எந்த ஐயப்பாடையும் அது நீக்குகிறது. அந்த ஒளி ரோமின் அடையாளத்தை வெளிச்சப்படுத்துகிறது; இதனால், 2024-இல் “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” பற்றிய ஆல்பா சர்ச்சைக்கு ஒரு ஒமேகா அறிக்கையாக அது மாறுகிறது; மேலும், மில்லரைட் வரலாற்றில் அதே அடையாளத்தைப் பற்றிய வாதத்திற்கும் அது ஒமேகா அடையாளமாக இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதில் உள்ள காலத் தீர்க்கதரிசனங்களின் இஸ்லாம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரைக்காலத்தின் உள்வரலாற்றின்போது வெளிப்புறச் செய்தியாக இருப்பதை அது அடையாளப்படுத்துகிறது. நாம் சில காலமாக இந்த உண்மையை போதித்து வந்திருக்கிறோம்; ஆனால் இப்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதில் தொடங்கி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றில் முடிவடையும் ஒரே கோட்டின்மேல் அதை நிரூபிக்க முடிகிறது. 1840 முதல் 1844 வரையில் நிறைவேறிய இஸ்லாமின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்துடன் இணைக்கப்பட்ட மூன்றாவது நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரைக்காலத்தை விளக்குகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றின் மகா பூகம்பத்தினால், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்.

எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில், தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒரு படையாக எழுப்பப்படுதல் என்பது ஆதாமின் படைப்பில் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டிருந்த இரு-படிநிலைச் செயற்பாடாகும். முதலில் ஆதாம் களிமண்ணினால் உருவாக்கப்பட்டான்; பின்னர் கிறிஸ்து அவனுள் ஜீவசுவாசத்தை ஊதினார். எசேக்கியேலில், முதல் தீர்க்கதரிசனம் சடலங்களை உருவாக்குகிறது; ஆனால் அவை இன்னும் மரித்தவைகளாகவே இருக்கின்றன. பின்னர் நான்கு காற்றுகள் அந்தச் சடலங்களின் மேல் ஊதப்படுகின்றன; அவை வல்லமையுள்ள ஒரு படையாக எழுந்து நிற்கின்றன. முப்பத்தெட்டு மற்றும் நாற்பது என்ற எண்கள் அந்த இரு படிநிலைகளைக் குறிக்கின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களை நாம் தொடர்ந்து காண்போம்.