நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் பத்தொன்பது

தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று பூரணமாகத் துணைநிற்கின்றன; அதாவது, அவை இணைந்து முழுமையடைகின்றன.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் இராஜ்யங்களே தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவனின் கவனத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் பிற்கால நாட்களின் வெளிப்புற வரலாறு முதன்மையாக அங்கேயே விளக்கப்பட்டுள்ளது.

“மகத்தான சீர்திருத்த இயக்கங்கள்” ஆக இருந்தாலும், அல்லது “இராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும்” ஆக இருந்தாலும், புனித வரலாறுகள் தேவனுடைய வார்த்தையில் உயிரும் மரணமும் சார்ந்த ஒரு விஷயமாக உள்ளன. 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், சத்தியத்தை நேசிக்காதவர்களும், அதன் பின்னர் வல்ல மயக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களும், பவுல் அந்தப் பகுதியில் அடையாளம் காட்டிய செய்தியைத் தாங்களே நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்ததினாலே அப்படிச் செய்கிறார்கள் என்று பவுல் பதிவுசெய்தார். அந்தப் பகுதி, அஞ்ஞான ரோமமும் பாப்பரசு ரோமமும் இடையிலான உறவை அடையாளம் காட்டுகிறது; அது பெர்கமுவும் தியாகிராவும் இடையிலான உறவுமாகும்; அதேபோல் இரும்பும் களிமண்ணும் இடையிலான உறவும், மேலும் வல்லரசுப் பாம்பும் மிருகமும் இடையிலான உறவும் ஆகும். தியாகிராவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாப்பரசு ரோமத்தின் எழுச்சியும், பெர்கமுவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அஞ்ஞான ரோமத்தின் வீழ்ச்சியும், வல்ல மயக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்கள் வெறுக்கிற ஒரு சத்தியமாகும்.

மில்லரைட் வரலாற்றில், 1843 ஆம் ஆண்டின் முன்னோடி விளக்கப்படத்தில் இடம்பெற்ற மில்லரைட்களுக்கும் புராட்டஸ்டண்டுகளுக்கும் இடையிலான விவாதம், தானியேல் 11 ஆம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தில் “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்த வரலாற்று அதிகாரம் எது என்பதைக் குறித்ததாக இருந்தது. அந்தக் கொள்ளைக்காரர் மில்லரைட்கள் வாதிட்டபடி புறமத ரோமின் எழுச்சியா, அல்லது புராட்டஸ்டண்டுகள் கூறினபடி செலூக்கீயரின் வீழ்ச்சியா?

வேதாகம வரலாறு என்பது சாலொமோன் இல்லாவிட்டால் மக்கள் அழிந்துபோவார்கள் என்று கூறிய தரிசனமே ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரம் ஐந்தாம் வசனத்திலும் பத்தாம் வசனத்திலும் “ஐந்து மாதங்கள்” என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளை மில்லரைட்டுகள் அறிந்து அறிவித்தார்கள்; ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் பிரதிபலிக்கப்படும் வரலாற்றை அவர்கள் ஆழமாக ஆராயவில்லை. பத்தாம் வசனத்தில் உள்ள ஐந்து மாதங்களை அவர்கள் சரியாக அடையாளம் கண்டார்கள்; ஆனால் ஐந்தாம் வசனத்திலும் பத்தாம் வசனத்திலும் “ஐந்து மாதங்கள்” என்ற சொல்லாடல் இருப்பதனால், அந்த இரு வசனங்களிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வேதனைக்குரிய தீர்க்கதரிசனத்தின் மீதான ஒரு வலியுறுத்தலையே அது குறிக்கிறது என்று அவர்கள் எண்ணியதாகத் தெரிகிறது. இப்போது, ஐந்தாம் வசனம் “ஐந்து மாதங்கள்” என்று சுட்டிக்காட்டும் போது, அது 632 ஆம் ஆண்டில் முகம்மது இறந்ததிலிருந்து ஆரம்பித்து, 782 ஆம் ஆண்டில் பைசாந்திய, அல்லது கிழக்கு ரோமப் பேரரசின் பேரரசியான ஐரீனின் அவமானப்படுத்தலுடன் முடிவடைந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் குறிக்கிறது என்பதை எளிதாக நிரூபிக்க முடிகிறது.

ஜூலை 27, 1299 அன்று நிக்கோமீடியாவின் யுத்தத்தை, ஜூலை 27, 1449 அன்று கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் ஆட்சி செய்த கடைசி கான்ஸ்டான்டீனின் இழிவுறுத்தலுடன் முடிவடைந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கமாக வசனம் பத்திற்குப் பயன்படுத்தியதில் முன்னோடிகள் சரியாக இருந்தனர். வரி மீது வரி, நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதி, அரேபியாவின் இஸ்லாமின் முதல் ஐயோவினாலும் துருக்கியின் இஸ்லாமின் இரண்டாம் ஐயோவினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உலகளாவிய இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துகிறது. பேரரசரையும் பேரரசியையும் சேர்த்தே இழிவுறுத்திய அந்த இஸ்லாம், ஐரீனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு பெண்ணையும் கடைசி கான்ஸ்டான்டீனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு ஆணையும் கொண்டிருக்கும் ஒரு ராஜ்யத்தை வென்ற உலகளாவிய இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துகிறது.

இரீனையின் அவமானத்துடன் முடிவடையும் அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளில், அரேபியாவின் இஸ்லாம் பைசாந்தியத்தின் பகுதியையோ பிரதேசத்தையோ கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறது; இதனால் இரீனை மிகுந்த அவமானமான நிலைக்கு தள்ளப்பட்டவளாகி, பிற கட்டாயப் பறிப்புகளோடும் கூட மூன்று ஆண்டுகள் கப்பம் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஆழ்ந்தாள். கடைசி கான்ஸ்டாண்டீனின் அவமானம் நிகழ்ந்தபோது, அது கிழக்கு ரோமின் தலைநகரை முற்றுகையிட்டு கவிழ்த்தலுடன் முடிவடையும் நான்கு ஆண்டுக் காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. இவ்விரு நிகழ்வுகளிலும் அது இஸ்லாமே ஆகும்—இரீனைக்காக அரேபிய இஸ்லாம், கடைசி கான்ஸ்டாண்டீனுக்காக துருக்கிய இஸ்லாம். கடைசி நாட்களில், முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோங்களில் முன்வைக்கப்பட்ட அரேபிய மற்றும் துருக்கிய இஸ்லாம் என்ற இரு சாட்சிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உலகளாவிய இஸ்லாம், முதலில் பிரதேசத்தையும், பின்னர் தலைநகரையும் கைப்பற்றும். கிழக்கு ரோமின் கான்ஸ்டாண்டீனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கடைசி நாட்களின் அரசியல் அமைப்பு, கிழக்கு ரோமின் இரீனையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கடைசி நாட்களின் சமய அமைப்புடன் குறியீட்டார்த்தமாக மணமுடிக்கப்பட்டுள்ளது. மிருகத்தின் சிலை என்ற குறியீடு முதலில் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் நிகழ்ந்து, பின்னர் உலகில் நிகழ்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடுவதற்காகவே நான் “அரசியல் மற்றும் சமய அமைப்பு” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறேன். மிருகத்தின் சிலை என்பது கான்ஸ்டாண்டீனும் இரீனையும் குறிக்கும் குறியீட்டார்த்தமான திருமணமே; அவர்கள் இருவரும் தங்கள் பிரதேசத்தையும் தலைநகரையும் இஸ்லாமிடம் இழப்பதன் மூலம் அவமானப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

இரண்டு வரலாறுகளையும் ஒருங்கிணைத்து நோக்கும் போது அவர்களுடைய திருமணம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் கி.பி. 313-ஆம் ஆண்டில் மிலான் உத்தரவு அமல்படுத்தப்பட்டபோது கான்ஸ்டாண்டியா மற்றும் லிசினியஸ் ஆகியோருக்கிடையில் நிகழ்ந்த திருமணத்தினால் அது முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டது; அப்போது குறியீட்டார்த்தமான ஸ்மிர்ணா திருச்சபை முடிவடைந்து, குறியீட்டார்த்தமான பெர்கமு திருச்சபை ஆரம்பமானது. பவுல் வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுகிறவர்களாக அடையாளப்படுத்துகிறவர்கள், பாவத்தின் மனுஷன் வெளிப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பாக நிகழும் விசுவாசவிலகுதலையும் உள்ளடக்கிய பவுலின் எச்சரிக்கைச் செய்தியைப் பார்க்க மறுக்கிறார்கள். அந்த விசுவாசவிலகுதல் பெர்கமு வரலாற்றில் நிகழ்கிறது; மேலும் பாவத்தின் மனுஷன் கி.பி. 538-இல் வெளிப்படுத்தப்பட்டான்; அப்பொழுது தியாத்தீரா திருச்சபை ஆரம்பமானது.

கிழக்கு ரோமாவின் வரலாறு, மேற்கு ரோமாவுடன் கிழக்கு ரோமா கொண்டிருந்த குறியீட்டுப் பொருள் வாய்ந்த உறவிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்திற்கு இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது. அந்த உறவில், மேற்கு ரோமா திருச்சபையாகவும் கிழக்கு ரோமா அரசாகவும் இருக்கிறது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் இரும்பும் களிமண்ணுமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோல், ரோமா திருச்சபையும் அரசும் இணைந்த ஒரு கலவையாகும்.

இறுதி நாட்களில் உலகமெங்குமுள்ள இஸ்லாம், திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிணைந்த அமைப்பாகச் சித்தரிக்கப்படும் ஒரு அதிகாரத்துக்கு எதிராக எழுந்து, அதன் பிரதேசத்தையும் தலைநகரத்தையும் கைப்பற்றுகிறது என்பதை வலியுறுத்தத்தக்க வகையில் காண முடிவதற்கான ஒரு காரணம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதின் பரிசுத்த வரலாற்றிலுள்ள மேலும் இரண்டு சாட்சிகளால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. ஒஸ்மான் ஜூலை 27, 1299 அன்று நிகோமேதியாவின் பிரதேசத்தை வென்றான்; பின்னர் அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1301 ஆம் ஆண்டு, நிகேயாவின் பிரதேசத்தையும் வென்றான். அவனுடைய மகன் 1331 ஆம் ஆண்டில் நிகேயாவின் தலைநகரத்தை வென்றான்; அதே மகன், 1337 ஆம் ஆண்டில் முடிவடைந்த நான்கு ஆண்டுக் முற்றுகையின் மூலம் நிகோமேதியாவின் தலைநகரத்தையும் வென்றான். முன்னோடிகள் ஜூலை 27, 1299 என்பதைக் ஒஸ்மானுடன் குறித்து வைத்தார்கள்; ஆனால் அடுத்தப் போரான நிகேயா யுத்தத்தை, ஒட்டோமன் பேரரசை நிறுவுவதற்கான வரலாற்றுச் சார்ந்த இரண்டாவது படியாக ஒருபோதும் கருதவில்லை. ஜூலை 27, 1299 என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடைய வேண்டிய பல படிகளில் முதலாவது படியாக இருந்தது. துருக்கிய இஸ்லாமின் முதல் இரண்டு படிகள், 1449 இல் முடிவடைந்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்தின; பின்னர் மீண்டும் 1840 இலும், பின்னர் மீண்டும் 9/11 இலும், அதன் பின்பு மீண்டும் டிசம்பர் 31, 2023 இலும்.

அந்த இரண்டு படிகளில் முதலாவது, நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தை மட்டுமல்ல, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தையும் குறித்தது. அது ஒஸ்மான் நிக்கோமீடியாவின் பிரதேசத்தை கைப்பற்றியதினால் ஆரம்பமானது; மேலும், நான்கு ஆண்டுகள் முற்றுகையின் முடிவில் கி.பி. 1337-இல் ஒஸ்மானின் மகன் நிக்கோமீடியாவின் தலைநகர் நகரத்தை கைப்பற்றியபோது, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து அது நிறைவுற்றது. முப்பத்தெட்டு என்ற எண் “எழும்புதல்” என்பதைக் குறிக்கிறது; ஆகையால், ஒஸ்மான் அந்தப் பிரதேசத்தை கைப்பற்றிய ஆரம்பப் படி, துருக்கிய இஸ்லாமின் எழும்புதலைக் குறித்தது. முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளைக் கொண்ட அந்த முதல் படியில், “நான்கு ஆண்டு” முற்றுகை முடிவைக் குறிக்கிறது. நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் கடைசிப் படியில், இழிவுறுத்தல் வழங்கப்படுகிறது; மேலும் நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து, கி.பி. 1453-இல் கிழக்கு ரோமின் தலைநகர் கைப்பற்றப்படுகிறது.

1453-இல் ஒட்டோமான் துருக்கிகள் இருந்தாலும்கூட, அல்லது உஸ்மானின் மகன் 1337-இல் நிக்கோமீடியாவையும் 1331-இல் நிக்கேயாவையும் கைப்பற்றியிருந்தாலும்கூட, இந்த மூன்று நிகழ்வுகளிலும் ஒவ்வொரு தலைநகர் நகரமும் வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் கிழக்கு ரோமாவின் தலைநகராக இருந்துள்ளது. இந்த மூன்று வரிகளும் கிழக்கு ரோமாவின் ஜெயித்துக் கொள்ளுதலை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த மூன்று வரிகளிலும் ஒவ்வொன்றும், இஸ்லாம் முதலில் கிழக்கு ரோமாவின் பிரதேசத்தையும் அதன் பின்னர் அதன் தலைநகரையும் கைப்பற்றியதைக் குறிக்கின்றது. இந்த மூன்று தலைநகரங்களின் பெயரும் அந்தப் பிரதேசத்தின் பெயருடன் ஒன்றே. இந்த மூன்று வரிகளிலும் ஒவ்வொன்றுக்கு தனித்தனி அல்பாவும் ஓமேகாவுமான வரலாற்றுப் பிரதிநிதிகள் உள்ளனர். பேரரசனையும் பேரரசியையும் இஸ்லாம் தாழ்த்தியதன் மூலம் ஒரு திருச்சபை-அரசு உறவை அடையாளப்படுத்துவதோடு, அந்தத் தீர்க்கதரிசனத் தாழ்த்துதல் அவர்களின் வரிகளை மேற்கு ரோமாவுடனும் இணைக்கிறது; 330-இல் மகா கான்ஸ்டன்டைன் ரோம் நகரத்தை விட கான்ஸ்டான்டினோப்பிளைத் தேர்ந்தெடுத்தபோது மேற்கு ரோமாவும் அவனால் தாழ்த்தப்பட்டது. மேற்கு ரோமாவின் இறுதியான தாழ்த்துதல் 476-இல் அதன் இறுதி பேரரசருடன் வந்தது; அதன்பிறகு அது அங்கிருந்து மிக வேகமாகச் சீரழிந்தது.

கிழக்கு ரோமத்துடன் ஒப்பிடும்போது மேற்கு ரோம் திருச்சபையாக இருந்தது; கிழக்கு அரசாக இருந்தது. ஆரம்பத்தில் 330-ஆம் ஆண்டில் அவமானம், பின்னர் 476-ஆம் ஆண்டில் அவமானம், அதன் பின் 782-ஆம் ஆண்டில், மறுபடியும் 1449-ஆம் ஆண்டில். ஒரு இராச்சியத்தின் பிளவால் தொடங்கிய அவமானத்தின் ஒரு வரிசை; அதன் பின்பு 476-ஆம் ஆண்டில் சக்கரவர்த்தியை, ஆகையால் பேரரசையும், இழந்த அவமானம்; பின்னர் இஸ்லாம் முதலில் 782-ஆம் ஆண்டில் கிழக்கின் பிரதேசத்திற்கும், அதன் பின் 1453-ஆம் ஆண்டில் கிழக்கின் தலைநகரிற்கும் அவமானத்தை கொண்டு வந்தது.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள இஸ்லாம், கிழக்கத்திய ரோமும் மேற்கத்திய ரோமும் ஆகிய இரண்டின் வரிசையையும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகிறது; மேலும் இன்றைய நாளில் இஸ்லாம் உற்பத்தி செய்து வரும் வெளிச்சம், மில்லரைட் முன்னோடிகளுக்குப் இஸ்லாமைப் பற்றிய அஸ்திவார வெளிச்சம் எவ்வாறிருந்ததோ அதனுடன் ஒத்துப்போகிறதாயிருந்தாலும், அதைக் காட்டிலும் மிகத் தொலைவுக்கு விரிகிறது. 2024-இல் “தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிற உன் ஜனத்தாரின் கொள்ளைக்காரர் யார்” என்பதுடன் தொடங்கிய சோதனைக் காலம், அந்தச் சோதனைக் காலத்தின் ஆல்பாவாயிருந்தது; இப்போது அந்தச் சோதனைக் காலத்தின் முடிவில், வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள இஸ்லாம் என்னும் பொருளிலிருந்து வரும் வெளிச்சம், மேற்கத்திய ரோமும் கிழக்கத்திய ரோமும் பற்றிய, இந்நாளைய இந்தக் கடைசி நாட்கள் வரையில் ஒருபோதும் மதிப்பீடு செய்யப்படாத சாட்சிகளைச் சேர்க்கிறது.

தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் 10 முதல் 16 வரை உள்ள வசனங்களில் அமைந்துள்ள வரலாற்று கோட்டுகளை, இக்கட்டுரைகளில் ஏற்கனவே விவாதிக்கப்பட்ட கோட்டுகளோடு இணையும் சாட்சிகளை வழங்குவதன் மூலம், 9 முதல் 11ஆம் அதிகாரங்கள் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனக் கோட்டுகள் ஒன்றிணைக்கின்றன. ஆனால், இஸ்லாமின் எழுச்சியை விளக்கும் தீர்க்கதரிசன உருவகத்தின் உட்பகுதியில், மில்லரைட் இயக்கத்தின் எழுச்சியும், ஒரு லட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் எழுச்சியும் அடங்கியுள்ளன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9ஆம் அதிகாரத்தின் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களின் உட்பகுதியில் உறுதியாக வைக்கப்பட்டுள்ள, அதனுடைய ஒரு பகுதியாகவும் இருக்கும் இரண்டு நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதிகள், 1840 முதல் 1844 வரையிலான நான்கு ஆண்டுகளுக்குச் சாட்சியாக அமைந்துள்ளன. 1844இல் தீர்க்கதரிசன காலம் இனி இல்லை; ஆகையால், அந்த அடையாளார்த்தமான நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி காலத்தால் அல்ல, அதன் தீர்க்கதரிசனத் தன்மைகளால் வரையறுக்கப்படுகிறது. முதல் நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, அவன் தந்தை அந்தப் பிரதேசத்தை வென்ற முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1337இல் முன்னாள் கிழக்கு ரோமப் பேரரசின் தலைநகரமான நிக்கோமேதியாவை இஸ்லாம் கைப்பற்றியதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டாவது நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, 1449இல் இஸ்லாமால் உண்டாக்கப்பட்ட கிழக்கு ரோமத்தின் அரசியல் மற்றும் சமய ஆட்சியாளர்களின் இழிவுறுத்தலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மூன்றாவது நான்கு ஆண்டு காலப்பகுதி, தமது மகிமையினால் பூமியை ஒளியூட்டின தூதன் ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று இறங்கியபோது, தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் மில்லரைட் வரலாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படுதலின் காலத்தில் மூன்றாம் தூதரின் வரலாற்றுடன் ஒத்திசைகிறது. அந்த இறுதி முத்திரையிடும் பணி பாவத்தை அழித்தொழித்தலாகும்; அது தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைக்கும் செயற்பாடாகும்; மேலும் அது இஸ்லாமால் கொண்டுவரப்படும் ஒரு போர்க்காலத்தின் நடுவில் நடைபெறுகிறது.

ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனத்தினதும் பரிபூரண நிறைவேற்றம் கடைசி நாட்களிலேயே உள்ளது; ஆகையால், இந்தப் பகுதி ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் இஸ்லாம் பற்றிய தீர்க்கதரிசனம், இஸ்லாம் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று உச்சத்தை அடைந்த வரலாற்றில், அந்த தரிசனத்தை நிறுவும் வல்லமையின் மிகவும் முழுமையான எடுத்துக்காட்டை ஒன்றிணைத்து வெளிக்கொணரும் வரலாற்றுச் சாவியை வழங்குகிறது. அந்த நிலையிலிருந்து வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் சாட்சி பத்தாம் அதிகாரத்திற்கும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றிற்கும் விரிந்தது. பின்னர் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், மூன்றாம் ஐயோ ஞாயிறு சட்டத்தின் போது திடீரென வருகிறது; அதுவே மூன்றாம் தூதரின் உரத்தக் கூக்குரல் ஆரம்பமாகும் காலமாகும். ஒன்பதாம் அதிகாரம், தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் முன்வைக்கும் ராஜ்யங்களின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் ஒழுங்குபடுத்துவதில் இஸ்லாமின் திறவுகோலாக இருக்கிறது. பத்தாம் மற்றும் பதினொன்றாம் அதிகாரங்கள், ஞானமுள்ள ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் கன்னியரின் அனுபவத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஒன்பதாம் அதிகாரம் வெளிப்புற தரிசனத்தை நிறுவும் அடையாளத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; பத்தாம் மற்றும் பதினொன்றாம் அதிகாரங்கள், ஆட்டுக்குட்டியைப் பின்தொடர்ந்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்வதுடன் தொடர்புடைய உள்தரிசனத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரம், திறந்த சிறிய புத்தகத்துடன் இறங்கி வரும் வல்லமையுள்ள தூதராகிய கிறிஸ்துவால் ஆரம்பிக்கிறது. அந்த நிகழ்வு, முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் எனக் குறிப்பிடும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவில், கி.பி. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று நிறைவேறியது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து, யோவானின் வயிற்றில் அந்தச் செய்தி கசப்பாயிற்று எனும் 1844 அக்டோபர் 22 வரை தொடரும் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது. 1840 முதல் 1844 வரையிலான அந்த நான்கு ஆண்டுகள், முதல் தூதரின் வருகையால் ஆரம்பித்து, மூன்றாம் தூதரின் வருகையால் முடிவடைகின்றன. 1840 ஆகஸ்ட் 11 இன் நிறைவேற்றத்திற்குப் பின்வந்த அந்த நான்கு ஆண்டுகள், முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் ஆரம்பிக்கும் இடத்தில், 1449 ஜூலை 27 முதல் 1453 வரையிலான நான்கு ஆண்டுகளால் முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. அந்த இரு நான்கு ஆண்டு காலங்களும், 1333 முதல் 1337 வரையிலான நிக்கோமீதியாவின் முற்றுகையின் நான்கு ஆண்டுகளோடு ஒத்திசைகின்றன. குறியீட்டுரீதியாக, கிழக்கு ரோம் இஸ்லாமினால் மூன்று முறை கைப்பற்றப்பட்டது. முதலில் 1331 ஆம் ஆண்டில் நிக்கேயாவின் முற்றுகையில், பின்னர் 1337 ஆம் ஆண்டில் நிக்கோமீதியாவின் நான்கு ஆண்டு முற்றுகையில், அதன் பின்பு 1453 ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளின் முற்றுகையில்.

டயோக்ளீஷியன் 293ஆம் ஆண்டில் ரோமையை சட்டரீதியாக கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரித்தான்; கான்ஸ்டாண்டைன் 330ஆம் ஆண்டில் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ரோமையை கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரித்தான். 395ஆம் ஆண்டில், பேரரசர் தியோதோசியுஸ் I மரணமடைந்தபோது, அவர் கிழக்கையும் மேற்கையும் தமது இரு மகன்களுக்கு மரபுரிமையாக அளித்ததால், பேரரசு முறையாகவும் நிரந்தரமாகவும் பிரிக்கப்பட்டது. கத்தோலிக்க திருச்சபை 1054ஆம் ஆண்டில் “மகா பிளவு” எனப்படுகிற நிகழ்வில் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரிந்தது. பின்னர் வந்த வீழ்ச்சி படிப்படியாக இருந்ததுபோல, அந்தப் பிரிவும் படிப்படியாகவே இருந்தது. அந்தப் பிரிவு இன்றளவும் நீடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அந்தத் தேதியிலிருந்து ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குள், ரோமிலிருந்த மேற்கு திருச்சபை இஸ்லாமுக்கு எதிராக ஏறத்தாழ இருநூறு ஆண்டுகள் நீண்ட சிலுவைப் போர்களை ஆரம்பித்தது. மேற்கு ரோம் 476ஆம் ஆண்டில் தனது கடைசி பேரரசரை இழந்தபோது வீழ்ந்தது. கிழக்கு ரோம் 1453ஆம் ஆண்டில் வீழ்ந்தது. பாப்பரசர் ரோம் 1798ஆம் ஆண்டில் வீழ்ந்தது. புறமத ரோம் 293, 330, 395ஆம் ஆண்டுகளில் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரிந்தது. பாப்பரசர் ரோம் 1054ஆம் ஆண்டில் கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிரிந்தது. தேவனுடைய வார்த்தையின் ஆய்வில் ராஜ்யங்களின் எழுச்சியும் வீழ்ச்சியும் முதன்மையான குறிப்பு மையமாகும் என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்திலிருந்து வரலாற்றின் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரப்படும் இராஜ்யங்கள், அந்தத் தரிசனத்தை நிறுவுவது ரோமமே என்பதற்கான வாதத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. இஸ்லாமும் ஒரு லட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரமும் இடையிலான தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு, கழுதையின் மேல் ஏறி எருசலேமுக்குள் கிறிஸ்து பிரவேசித்ததினால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்ட நடுநிசி கூக்குரலின் செய்தி, முதல் ஐயோவின் காலத்தில் தொடங்கி, இரண்டாம் ஐயோவில் தீர்க்கதரிசனத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் தொடர்ந்தும், அதே தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தோடு முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் மில்லரைட் இயக்கம் ஆரம்பமான நான்கு ஆண்டு வரலாற்றில் தன் நிறைவேற்றத்தை அடைந்த காலத் தீர்க்கதரிசனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது என்பதற்குச் சான்றாகும். அந்தத் தீர்க்கதரிசனம், இஸ்லாமின் எழுச்சியைச் சுட்டிக்காட்டிய “முப்பத்தெட்டும் இரண்டு ஆண்டுகள்” (1299 மற்றும் 1301) என்ற குறியீட்டோடு தொடங்கி, மில்லரைட்டுகளின் எழுச்சியைச் சுட்டிக்காட்டிய “முப்பத்தெட்டும் இரண்டு ஆண்டுகள்” (1838 மற்றும் 1840) என்ற குறியீட்டோடு முடிவுற்றது.

1844 ஆம் ஆண்டில், 1333 முதல் 1337 வரையிலான முற்றுகையாலும், 1449 முதல் 1453 ஆம் ஆண்டின் முற்றுகை வரையிலும் முன்னுருவாக்கப்பட்டிருந்த மில்லரைட்டுகளின் நான்கு ஆண்டு காலத்தின் முடிவில், தீர்க்கதரிசன காலம் இனி பயன்படுத்தப்பட வேண்டியதில்லை. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் கொடி உயர்த்தப்படுதல், இஸ்லாம் உயர்த்தப்படுகிற இடத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனத்தோடு நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர் கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தைப் பூரணமாகப் பிரதிபலிக்கிறார்கள்; மேலும் கிறிஸ்து, பிற உருவகப் பிரதிநிதித்துவங்களின் மத்தியில், “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திராட்சைக்கொடி” ஆவார். ஆகமம் 16:12-இல் இஷ்மாயேல் ஒரு “காட்டுமனிதன்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான்.

“காட்டுக் கழுதை” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், அரேபியாவின் காட்டுக் கழுதையைக் குறிக்கிறது. கடைசி நாட்களில் கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதிகள், அரேபியாவின் காட்டுக் கழுதையின் செய்தியின்மேல் சவாரி செய்கிறார்கள்; அதாவது, கிறிஸ்து எருசலேமுக்குள் சவாரி செய்து சென்ற கழுதை, மேலும் பிலேயாம் அதனை மூன்றாவது முறை அடித்தபின் இறுதியில் பேசிய அதே கழுதை. 1840ஆம் ஆண்டில் முதல் தூதனுடைய செய்தியை வல்லமையூட்டிய செய்தியை அறிவித்த தூதுவர்கள், இயக்கத்தை வல்லமையூட்டிய செய்தி அமைந்திருந்த அதே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றிலேயே சம்பந்தப்பட்டதும் முக்கியத்துவமிக்கதுமான நூற்று ஐம்பது ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தை காணவில்லை. 1840 முதல் 1844 வரையான வரலாற்றை முன்மாதிரியாகக் காட்டிய, அதே காலத் தீர்க்கதரிசனத்தில் உள்ள இரண்டு நான்கு ஆண்டு காலங்களையும் அவர்கள் காணவில்லை. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் இப்போது “பழைய பாதைகள்” இலிருந்து இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் காணப்படாத ஒளியைத் திறந்து காட்டுகிறது; மேலும் அது 2023 டிசம்பர் 31 முதல் திறக்கப்பட்டு வந்த ஒளியுடன் ஒத்துப்போகிற ஒளியாகும். நாஷ்விலைக் தாக்குவது இஸ்லாம்தானா என்ற எந்தச் சந்தேகத்தையும் அது நீக்குகிறது. அந்த ஒளி ரோமின் சின்னத்தை வெளிச்சமிட்டு காட்டுகிறது; இவ்வாறு அது 2024ஆம் ஆண்டில் “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்கள்” குறித்து எழுந்த அல்பா சர்ச்சைக்கு ஒமேகா அறிக்கையாக மாறுகிறது; மேலும் மில்லரைட் வரலாற்றில் அதே சின்னத்தைப் பற்றிய வாதத்தின் ஒமேகா சின்னமாகவும் அது இருக்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களில் உள்ள இஸ்லாம், ஒரு லட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் உள்சார் வரலாற்றின்போது வெளிச்சார் செய்தியாக இருப்பதை அது அடையாளம் காட்டுகிறது. இந்த உண்மையை நாங்கள் சில காலமாகக் கற்பித்து வந்திருக்கிறோம்; ஆனால் இப்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பித்து வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் முடியும் ஒரே கோட்டின்மேல் அதை நிரூபித்துக் காட்ட முடிகிறது. 1840 முதல் 1844 வரை நிறைவேறிய இஸ்லாமின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்துடன் தொடர்புடைய மூன்றாவது நான்கு ஆண்டு காலம், ஒரு லட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தை விளக்குகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் மகா பூகம்பத்தினால், ஒரு லட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேர் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்.

எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில், தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒரு படையாக எழுப்பப்படுதல் என்பது ஆதாமின் படைப்பில் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டிருந்த இரு-படிநிலைச் செயற்பாடாகும். முதலில் ஆதாம் களிமண்ணினால் உருவாக்கப்பட்டான்; பின்னர் கிறிஸ்து அவனுள் ஜீவசுவாசத்தை ஊதினார். எசேக்கியேலில், முதல் தீர்க்கதரிசனம் சடலங்களை உருவாக்குகிறது; ஆனால் அவை இன்னும் மரித்தவைகளாகவே இருக்கின்றன. பின்னர் நான்கு காற்றுகள் அந்தச் சடலங்களின் மேல் ஊதப்படுகின்றன; அவை வல்லமையுள்ள ஒரு படையாக எழுந்து நிற்கின்றன. முப்பத்தெட்டு மற்றும் நாற்பது என்ற எண்கள் அந்த இரு படிநிலைகளைக் குறிக்கின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களை நாம் தொடர்ந்து காண்போம்.