நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் இருபத்தொன்று

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால் தமக்காகப் போதனையின் ஒரு கிரியை நிறைவேற்றப்பட்டவர்களை எசேக்கியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; மேலும் அவருடைய அடிப்படைப் போதனை “கட்டளையின்மேல் கட்டளை” என்பதே ஆகும்.

தற்போது யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் எசேக்கியேல் புத்தகத்தைத் திறந்து கொண்டிருக்கிறது. எசேக்கியேல் முப்பதாம் ஆண்டில் ஒரு ஆசாரியன் என்று எங்களுக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது; “முப்பது” என்பது ஆசாரியனாகிய அவரது அடையாளவயதைச் சுட்டுகிறதோ, அல்லது யோசியாவின் மகா யூபிலியிலிருந்து ஆரம்பமான தீர்க்கதரிசன வரிசையில் முப்பதாம் ஆண்டைக் குறிக்கிறதோ ஆகும். கடைசி நாட்களின் இறுதி ஆசாரியத்துவம் நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் ஆகும்; பண்டைய நேரடியான வரலாறுகள் கடைசி நாட்களில் ஒரு குறியீட்டு வரலாற்றிற்கான முன்னடையாளங்களாக நிற்கின்றன.

எசேக்கியேல் என்பது கடைசி நாட்களில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்களின் ஒரு அடையாளமாகும்—ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியும் அடையாளம் காண்கிற அந்தப் பரிசுத்த வரலாறே அது. அந்தப் பரிசுத்த வரலாறு மூன்றாம் தூதனின் இயக்கமாகும்; அது 1840 ஆம் ஆண்டில் முதலாம் தூதனின் இயக்கத்தினால் விசேஷமாக முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. முதலாம் தூதனின் இயக்கம் மூன்று தூதர்களில் அல்பா தூதனாயிருந்தது; மூன்றாமவன் ஓமேகா தூதனாக இருக்கிறான். ஆகையால் எசேக்கியேல், ஒரு லட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் பேதுருவோடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்கிறான். பேதுருவும் எசேக்கியேலும் அமைந்துள்ள அந்தச் சின்னார்த்த வரலாறு, பானியம் எனப்படும் வரலாறாகக் காட்டப்படுகிறது.

எசேக்கியேல் சிறிய புத்தகத்தை எடுத்துக்கொள்கிறான்; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் யோவான் செய்ததுபோலவே.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில், யோவான் அந்தச் சிறிய புத்தகத்தைத் தின்னுகிறார்; மேலும், முழு அதிகாரமும் 1840 ஆகஸ்ட் 11 முதல் 1844 அக்டோபர் 22 வரை தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் யோவானுடன் எசேக்கியேல் ஒத்துநிற்கிறார்; ஆகையால், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், பேதுரு, யோவான், எசேக்கியேல் ஆகியோர் தமக்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் ஒன்றாக நிற்கிறார்கள்.

1840 முதல் 1844 வரை என்பது, 1299 ஜூலை 27 அன்று தொடங்கிய நூற்றைந்து ஆண்டுக் காலத்துடன் ஆரம்பமான காலத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவுற்றபோது ஆரம்பமான நான்கு ஆண்டுக் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. அந்த “ஐந்து மாதங்கள்” முடிவடைந்து, 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று நிறைவுற்ற முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனத்துடன் இணைந்தன; அந்நாளிலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 வரை தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடு வெளிப்பட்டது. பின்னர் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் பயன்பாடு நிறுத்தப்பட்டது.

1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று, தீர்க்கதரிசனக் காலம் தீர்க்கதரிசனத்தின் செல்லத்தக்க பயன்பாடாக முடிவுற்றது. எசேக்கியேல், பேதுரு, யோவான் ஆகியோர் ஒவ்வொருவரும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் இயக்கத்தினதும், மேலும் மூன்றாம் தூதரின் இயக்கத்தினதும் தேவனுடைய ஞானமுள்ள கன்னியரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

எசேக்கியேலின் முதல் ‘பதினொன்று’ அதிகாரங்கள், முதல் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் கூறப்பட்டபடி, ஒருதொடர் “தரிசனங்களை” முன்வைக்கின்றன.

முதல் பதினொன்று அதிகாரங்களிலுள்ள “தரிசனங்கள்” முதலில் முதல் அதிகாரத்தில் கேபார் நதிக்கரையில் அளிக்கப்பட்டது; பின்னர் அது மூன்றாம் அதிகாரத்தின் “சமவெளி”யிலிருந்த தரிசனத்தில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது; அதன்பின் எட்டாம் அதிகாரத்தின் எருசலேமிலிருந்த தரிசனத்தில் மறுபடியும் வழங்கப்பட்டது. கேபார் நதி, சமவெளி, எருசலேம் என்னும் இந்த மூன்று இடங்கள், ஒன்றுசேர்ந்து ஒரே தரிசனமாக அமைவதற்குரிய மூன்று தரிசனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அதுவே முதல் வசனத்திலும் முதல் ‘பதினொன்று’ அதிகாரங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ள “தரிசனங்கள்” ஆகும்.

யோசியாவின் புகழ்பெற்ற பஸ்காவிலிருந்து தொடங்கி, பின்னர் அக்டோபர் 22 அன்று முடிவுற்ற யூபிலி சுழற்சியின் முப்பதாம் ஆண்டாக அந்த முப்பதாம் ஆண்டைக் கருதுவது எளிதில் ஆதரிக்கத்தக்கதாகும்; ஏனெனில் பரிசுத்த வரலாற்றின் அந்த விசேஷமான கோடு, ஒன்றுக்கு மேல் சாட்சிகளுடன், வரியின்மேல் வரியாகத் தெளிவாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. உதாரணமாக, பஸ்கா வசந்தப் பண்டிகைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; பாவநிவிர்த்தியின் நாள் இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆகையால் லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று, யோசியாவுடன் தொடங்கிய யூபிலி சுழற்சியோடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளது. ராஜாவாகிய யோசியாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றோடு, கி.மு. 573 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 வரை ஒத்திசைவாக நிற்கும் வேறு கோடுகளும் உள்ளன. கி.மு. 573 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று ஒரு யூபிலி ஆண்டின் வரலாற்று நிறைவேற்றம் வரலாற்றாசிரியர்களால் ஆதரிக்கப்படுகிறது.

காலக்கணக்காளர்கள் பொதுவாகப் பரிகார நாளை கி.மு. 573 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியாக நிர்ணயிப்பதில் வசதியாக இருக்கிறார்கள்; மேலும், கி.மு. 622 ஆம் ஆண்டில் யோசியாவின் மகத்தான பாஸ்காவும் அந்த வேதாகமக் காலக்கணக்காளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தேதியாகும். வசந்தப் பண்டிகைகளின் அடையாளமாகிய பாஸ்கா, பரிகார நாளில் இலையுதிர் பண்டிகைகளின் அடையாளத்தில் முடிவடைந்த நாற்பத்தொன்பது ஆண்டு யூபிலி சுழற்சியைத் தொடங்கியது. நாற்பத்தொன்பது ஆண்டுகளை அமைத்த ஏழு ஆண்டு-வாரங்கள், தேசத்தின் சப்தத்தின் அடையாளங்களாயிருந்தன.

கி.மு. 573ஆம் ஆண்டிற்கு முன் பதினான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எருசலேம் வீழ்ந்தபோது, செதேக்கியா பாபிலோனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான். யூத வரலாற்றாசிரியர்கள், கி.மு. 622இல் யோசியாவின் காலத்திலிருந்து கி.மு. 573 அக்டோபர் 22 வரை உள்ள யூபிலி சுழற்சியை 17ஆம் யூபிலி சுழற்சியாக அடையாளப்படுத்துகின்றனர். ராபியா யுத்தத்திலிருந்து பானியம் யுத்தம் வரை இருந்த காலம் பதினேழு ஆண்டுகள் ஆகும். ராபியா யுத்தத்தில் வெற்றியாளனாக இருந்த தாலமி, தெற்கின் ராஜாவாக பதினேழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். மிலான் ஆணையிலிருந்து கான்ஸ்தந்தீன் தனது பேரரசை கி.பி. 330இல் பிரித்தது வரையிலும் பதினேழு ஆண்டுகள் இருந்தன. பதினேழாம் யூபிலி சுழற்சியில் எருசலேம் நேபுகாத்நேச்சாரால் அழிக்கப்பட்டது.

ஓசியா, செதேக்கியாவின் சிறைப்பிடிப்புடன் நேரடியாக தொடர்புடைய ஒரு விஷயத்தை உரையாடுகிறார்; இருப்பினும் அது கி.மு. 723-ஆம் ஆண்டில் வடக்கு ராஜ்யத்திற்கான சிறைப்பிடிப்பின் தொடக்கத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஓசியாவின் இப்பகுதி எசேக்கியேலின் சாட்சியத்துடன் தொடர்புபடுவதற்கான காரணம், இஸ்ரவேல் மனித ராஜாவை வலியுறுத்தியபோது தேவனை நிராகரித்ததிலேயே உள்ளது. தெய்வீக ராஜாவினால் அல்லாது, மனித ராஜாவினால் ஆளப்பட வேண்டும் என்ற இஸ்ரவேலின் விருப்பம், லேவியராகமம் 26-இல் கூறப்படும் “ஏழு காலங்கள்” என்ற நியாயத்தீர்ப்பில் “உங்கள் வல்லமையின் பெருமை” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

“உங்கள் வல்லமையின் பெருமை” என்பது, உலகத்தைப் போல இருக்கவும் தங்களுக்கே உரிய ஒரு ராஜாவை உடையவர்களாக இருக்கவும் இஸ்ரவேல் கொண்டிருந்த விருப்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கி.மு. 723-இல் வடக்கு இராச்சியத்திலிருந்து ராஜா அகற்றப்பட்டதும், பின்னர் கி.மு. 586-இல் தெற்கு இராச்சியத்தின் ராஜாவாகிய சேதேகியாவின் சிறைப்பிடிப்பும், பண்டைய இஸ்ரவேலின் “பெருமை” முறியடிக்கப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன; மேலும், பெருமை வீழ்ச்சிக்கு முன்பாக வருகிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு “வல்லமை” என்பது ஒரு ராஜாவையோ அல்லது ஒரு இராச்சியத்தையோ குறிக்கும்; ஆகையால், மனித ராஜாவை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதில் இஸ்ரவேல் கொண்ட பெருமை, தெய்வாட்சியையும் தெய்வீக ராஜாவையும் நிராகரித்ததற்கான அடையாளமாகும்.

அந்த நிலையிலே இஸ்ரவேல் தங்கள் ராஜாவாகிய தேவனை மட்டுமல்ல, சாமுவேலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியையும் நிராகரித்தார்கள் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், “அவர்கள் என்னைக் கைவிட்டு, வேறு தேவர்களைச் சேவித்தார்கள்; அதுபோலவே அவர்கள் உனக்கும் செய்கிறார்கள்” என்று சொல்லப்படுகிறது.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் தேவாட்சிக்கான இறுதியான வஞ்சகம், தேவனை மட்டுமன்றி தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியையும் நிராகரித்ததாயிருந்தது. கி.மு. 1097 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த அந்த நிராகரிப்பு, கி.பி. 1863 ஆம் ஆண்டிலுள்ள லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிசத்தின் இறுதி வஞ்சகத்திற்கான ஒரு முன்மாதிரியாக விளங்குகிறது. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பது தேவனுடைய வார்த்தையாகும்; மேலும் “ஏழு காலங்கள்” குறித்து தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி, அது “மாற்றப்படக்கூடாது” என்று அறிவிக்கிறது.

தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி வெளிப்படையாகவே “ஏழு காலங்களை” அங்கீகரித்தது; மேலும், அந்த அட்டவணையில் உள்ள எண்களை மாற்ற வேண்டாமென்ற எச்சரிக்கையாகவே அவளுடைய அந்த அங்கீகாரம் இருந்தது; அங்கே “ஏழு காலங்கள்” மையத் தூணாகவும் மேல்தள வலதுபுற மூலையாகவும் அமைந்துள்ளது. 1863 ஆம் ஆண்டில் உரியா ஸ்மித் தயாரித்த கள்ள அட்டவணையுடன், தேவனை அவர்கள் நிராகரித்ததில் பண்டைய இஸ்ரவேலால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட ஆதார சத்தியங்களின் படிப்படியான நிராகரிப்பு நிகழ்ந்தது; மேலும், 1863 ஆம் ஆண்டின் அந்தக் கிளர்ச்சியை தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி அடையாளம் காட்டியது. 1863 ஆம் ஆண்டின் அந்தக் கிளர்ச்சியின் தேதி எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரிசையுடன் ஒத்துப்போகிறது. அந்த வரலாற்று வரிசையில், முடிவு எருசலேமின் அழிவாக இருந்தது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கான முன்னடையாளமாக இருந்தது. கி.மு. 1097 இல் ராஜாவாகிய சவுலின் வரலாற்றிலிருந்து கி.மு. 586 இல் சேதேக்கியா வரையிலான வரலாறு, 1863 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்திற்கு முன்னடையாளமாக இருந்தது.

கி.மு. 573 ஆம் ஆண்டின் யூபிலிக்குப் பதினான்கு ஆண்டுகள் முன்பாகச் செதேகியா பாபிலோனுக்குக் கைதியாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டான். பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சி கி.மு. 622 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது; முப்பதாம் ஆண்டில் எசேக்கியேல் கி.மு. 591 ஆம் ஆண்டில் ஆசாரியராக முன்வைக்கப்படுகிறார்; பின்னர் ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து எருசலேம் கி.மு. 586 ஆம் ஆண்டில் அழிக்கப்பட்டது. கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் தீத்துவினால் இரண்டாம் முறையாக அது அழிக்கப்பட்ட அதே ஆண்டுநாளிலேயே அது அழிக்கப்பட்டது. எசேக்கியேல் முதலாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனம், எருசலேம் அழிவதற்கு ஐந்து ஆண்டுகள் முன்பும், நாற்பதாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஆலயத் தரிசனத்திற்கு பத்தொன்பது ஆண்டுகள் முன்புமாக உள்ளது.

நிலத்தின் சப்தத்துக்கான உடன்படிக்கைக்கு கீழ்ப்படியாமைக்காக, ஏழாம் ஆண்டாகிய நிலத்தின் சப்தத்துக்குக் கீழ்ப்படியாமையின் சாபம் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும் என்று தேவன் குறிப்பிட்டார். “காலம்” என்பது ஒரு ஆண்டு; ஒரு “ஆண்டு” என்பது முந்நூற்று அறுபது நாட்கள்; ஆகையால் முந்நூற்று அறுபதின் ஏழு மடங்கு இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் ஆகும். மில்லரைட்டுகள் “இருபத்தைந்து இருபது” என்ற சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்தாமல் இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அவர்களுடைய இரு பரிசுத்த அட்டவணைகளும் எண்ணியல் முறையில் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்தின.

இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்தின்மேலும் யூதாவின் தெற்கு இராஜ்யத்தின்மேலும் “ஏழு மடங்கு” என்ற சாபத் தீர்ப்பின் அறிவிப்பு, வில்லியம் மில்லரின் முதல், அல்லது நீங்கள் சொல்லலாம், “அடித்தளமான,” அல்லது மேலும் சொல்லப் போனால் “ஆல்பா” எனும் புரிதலாயிருந்தது. 1863 ஆம் ஆண்டில் லவோதிக்கேய நிலைக்குள் இருந்த செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் சபை, மில்லரின் கண்டுபிடிப்புகளின் அடித்தளப் புரிதலை நிராகரித்தது; அந்த “கண்டுபிடிப்புகள்” மில்லரைட் இயக்கத்தின் முழு அஸ்திவாரத்தையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின. இது நிகழக்கூடும் என்று தெய்வீகத் தூண்டுதல் நேரடியாக எச்சரித்தது; அது நிகழ்ந்தும் விட்டது, மேலும் அது நீண்ட காலத்துக்கு முன்பே நிகழ்ந்தது.

பாபிலோனியச் சிறைப்பிடிப்புக்குப் பிறகு மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஆலயத்தின் அஸ்திவாரம், முதல் ஆணையின் வரலாற்றுக் காலத்தின்போதும், இரண்டாம் ஆணைக்கு முன்னரும் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆலயம் முழுமையாக இரண்டாம் ஆணையின் வரலாற்றில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. மூன்றாம் ஆணையில், சொற்சார்ந்த பண்டைய இஸ்ரவேலுக்குத் தேசிய சுயாட்சியம் மீள அளிக்கப்பட்டது. 1798-இல் வந்த முதல் தூதனை வில்லியம் மில்லர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; மேலும் அவர் 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று வல்லமையூட்டப்பட்டார். 1842 மே மாதத்தில் வெளியிடப்பட்ட 1843 அட்டவணையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, அஸ்திவாரங்கள் இடப்பட்டபின் இரண்டாம் தூதன் வந்தான். 1844-இன் முதல் ஏமாற்றத்தின் போது, அதாவது 1844-இன் ஆல்பா ஏமாற்றத்தின் போது, இரண்டாம் தூதனும் கன்னியரின் உவமையில் வரும் தாமதக் காலமும் வந்தது; எக்ஸெட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் இரண்டாம் தூதனின் செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டபோது, ஆலயம் நிறைவுபெற்றது. பின்னர் 1844-இன் மகத்தான, அல்லது ஓமேகா ஏமாற்றத்தின் போது, உடன்படிக்கையின் தூதர் தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வந்தார்; இது மூன்றாம் ஆணையில் தொடங்கி மூன்றாம் தூதன் வந்ததினால் முடிவடைந்த இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது.

யோசியா என்பது ‘தேவனின் அஸ்திவாரம்’ என்று பொருள். அது ராஜாவான யோசியாவாக இருந்தாலும்கூட, அல்லது யோசியா லிட்சாக இருந்தாலும்கூட, இருவரும் அஸ்திவாரங்களின் அடையாளங்களே; அவை முதல் கட்டளையின் வரலாற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோலும், லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் இருபத்து இரண்டு வசனங்களில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள வசந்தப் பண்டிகைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோலும் ஆகும். அஸ்திவாரங்களும், வசந்தப் பண்டிகைகளும், முதல் கட்டளையும் — இவையெல்லாம் 1840ஆம் ஆண்டிற்கும் முதல் தூதனின் அதிகாரமளிப்பிற்கும் அடையாளங்களாக இருக்கின்றன. எசேக்கியேல் நாற்பதாம் அதிகாரம் முதல் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளபடி கி.மு. 573 அக்டோபர் 22, 1844 அக்டோபர் 22க்கும் மரித்தோரின் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்திற்கும் ஒரு அடையாளமாகவும், உயிருள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்தில் 2001 செப்டம்பர் 11க்கும் ஒரு அடையாளமாகவும் இருக்கிறது. இந்தக் கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து வாசித்து வந்திருப்பவர்கள், நான் பயன்படுத்தி வரும் இந்தப் பயன்பாடுகளை அறிந்திருக்க வேண்டும்.

எசேக்கியேல், அவரது எழுத்துகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் உட்பொருளாகிய ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார். எட்டாம் அதிகாரத்தின் இறுதியில் இருபத்தைந்து பேர் சூரியனை வணங்கும்போது எசேக்கியேல் அங்கே இருக்கிறார். அதேபோல, அடுத்த அதிகாரங்களில், எலன் வைட் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையாக அடையாளப்படுத்தும் எருசலேமின்மேல் ‘முத்திரையிடுதல், அதனைத் தொடர்ந்து படுகொலை’ வருவிக்கப்படும்போதும் அவர் அங்கே இருக்கிறார். முதல் பதினொன்று அதிகாரங்களில், 1844 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட்டுகள் செய்ய அழைக்கப்பட்டதுபோலவும், இப்போது இந்த இயக்கமும் செய்ய அழைக்கப்படுகிறதுபோலவும், எசேக்கியேல் தமது கட்டளைகளைப் பெறுவதற்காக பரலோக பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறார்.

கடைசி நாட்களில், எசேக்கியேல் எடுத்துக்காட்டியிருந்தவைகள் தேவனுடைய ஜனங்களில் மறுபடியும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்ற நிலையை நாம் அடையும் போது, நாம் எசேக்கியேலின் அடையாளத்தை அடைந்திருக்கிறோம். எசேக்கியேல் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான் என்பதை நீங்கள் அறிந்தும், மேலும் எசேக்கியேல் தனது எழுத்துக்களில் எடுத்துக்காட்டியுள்ள எல்லாவற்றும் கடைசி நாட்களில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் சம்பந்தமான பரிசுத்த நிகழ்வுகளின் தொடரை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன என்ற பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட எதிர்பார்ப்பை உடைய விசுவாசமும் புரிதலும் உள்ள அளவுக்கு அதை நீங்கள் அறிந்தும் இருக்கிறீர்களானால்—அதை நீங்கள் அறிந்திருக்கும்போது, அப்பொழுது “நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்” “கர்த்தர்” “தேவன்” என்று.

இந்த எண்ணங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.