நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறு - எண்ணாகமம் இருபத்து நான்கு

இப்போது சில கட்டுரைகளாக நாம் ஆராய்ந்து வந்துள்ள *Testimonies*, தொகுதி ஐந்திலுள்ள அந்தப் பகுதியில், எசேக்கியேல், ஏசாயா, யோவான் ஆகியோருக்கு அளிக்கப்பட்ட ஆலயத்தின் தரிசனத்தைப் பற்றிக் நாம் அறிவுறுத்தப்படுகிறோம்:

எபிரேய மொழியில் “ஆவின் ஒன்பதாம் நாள்” என்று பொருள்படும் திஷா ப்’ஆவ் என்பது, கி.மு. 586ஆம் ஆண்டில் பாபிலோனியரால் முதல் ஆலயம் அழிக்கப்பட்டதையும், கி.பி. 70ஆம் ஆண்டில் தித்துவால் இரண்டாம் ஆலயம் அழிக்கப்பட்டதையும் நினைவுகூரும் யூதர்களின் நாளாகும். இந்த இரு அழிவுகளும் ஒரே நாட்காட்டி தேதியில் நிகழ்ந்தன—எபிரேய மாதமான ஆவின் 9ஆம் நாளில் (இது கிரெகோரியன் நாட்காட்டிப்படி பொதுவாக ஜூலை அல்லது ஆகஸ்ட் மாதங்களில் வரும்). கடைசி நாட்களில் “மனிதர்களின் ஆத்துமாக்களைச் சோதிக்கும் காலம்” என்பதோடு எருசலேமின் அழிவை சகோதரி வைட் இணைக்கும்போது, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை விளக்குகின்ற இரண்டு அழிவுகளையே அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினாறாம் வசனம் அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அது நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. எசேக்கியேலில், எருசலேமின் அழிவு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது ஞானமுள்ள கன்னிகைகளும் மூடமான கன்னிகைகளும் பிரிக்கப்படுதலை விளக்குவதற்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எசேக்கியேல் பாபிலோனில் சிறையிருப்பவனாயிருந்தபோது, எட்டாம் அதிகாரம் முதல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் வரை அந்தப் பிரிவினையை நேரில் காணும்படியாக அதிசயமாக எருசலேமுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான்.

எட்டு முதல் பதினொன்று வரையிலான நான்கு அதிகாரங்கள் பிரித்துவைப்பின் ஒரு விளக்கமாகும்; மேலும், எசேக்கியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தைப் பற்றி கருத்துரைக்கும்போது, சகோதரி வைட் அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஏழாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் அதே முத்திரையிடுதலே என்பதை மட்டும் அல்லாமல், கடைசி நாட்களில் எருசலேம் லவோதிக்கேயா நிலைமையிலுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

எசேக்கியேல் முழு புத்தகமும் எருசலேமின் அழிவை மையமாகக் கொண்ட சூழலில் அமைந்துள்ளது. எசேக்கியேலின் சாட்சியத்தில், ஒன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்த நேபுகாத்நேச்சாரின் முற்றுகை தெளிவாகக் குறிக்கப்படுகிறது; ஆனால் மத்தேயு இருபத்துநான்கில் இயேசு வழங்கிய எச்சரிப்பின் “அதிக நேரடியான பொருத்தம்” கடைசி நாட்களில் இருக்கிறது. எசேக்கியேலில், அந்தச் சத்தியத்தின் கோடு இருபத்துநான்காம் அதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது.

மற்ற வேதாகமச் சாட்சிகளினாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ள இந்த நாளிலே, பதினெட்டு மாதங்கள் நீடித்த முற்றுகை ஆரம்பமானது. அந்த நாளில் எசேக்கியேலுக்குக் கர்த்தரிடமிருந்து வந்த வார்த்தை, கொதிக்கும் பாத்திரத்தையும் அதனைத் தொடர்ந்து வரும் பெரிய அக்கினியையும் கொண்டு விளக்கப்படும் இரத்தப்பழி நிறைந்த நகரத்தைப் பற்றிய உவமையாக இருந்தது. அந்த உவமை தெளிவாக எருசலேமின் மேல் வருகிற நியாயத்தீர்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அதே அதிகாரத்தில், இறுதியில் பரிசுத்தஸ்தலத்தை அழித்துவிடும் அந்த முற்றுகை ஆரம்பமாகிவிட்டதற்கான அடையாளமாக, எசேக்கியேலின் மனைவி திடீர் பேரிடரால் மரணமடைந்து அடக்கம் செய்யப்படுவது தொடர்ந்து பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

அப்பொழுது எசேக்கியேலைச் சுற்றியிருந்த மக்கள், அந்த உவமையின் பொருளையும் அவன் மனைவியின் மரணத்தின் அர்த்தத்தையும் கேட்டார்கள்.

அந்த வசனப்பகுதியில் எசேக்கியேலின் மனைவியும் பரிசுத்தஸ்தலமும் இரண்டும் “உன் கண்களின் இச்சை” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. வேதாகம வரலாற்றாசிரியர்கள் அந்த முற்றுகை பதினெட்டு மாதங்கள் நீடித்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்; ஆனால் செஸ்தியுஸின் மற்றும் தீத்துவின் முற்றுகைகள் கி.பி. 66ஆம் ஆண்டிலிருந்து கி.பி. 70ஆம் ஆண்டுவரை நான்கு ஆண்டுகள் நீடித்தன. செஸ்தியுஸின் முதல் முற்றுகையிலிருந்து அழிவுவரையிலான காலத்தை நெருக்கமாகக் கணக்கிட்டால் அது மூன்றரை ஆண்டுகளாகும்; ஆனால் வேதாகமத்தில் மிக அதிகமாகப் பயன்படும் கணக்கீட்டு முறையான “உள்ளடக்கக் கணக்கீடு” (inclusive reckoning) பயன்படுத்தப்படும் போது அது நான்கு ஆண்டுகளாகும். இவ்விரு கணக்கீடுகளும் செல்லத்தக்கவை என்பதை அறிதல், செஸ்தியுஸிலிருந்து தீத்து வரையிலான மூன்றரை ஆண்டுகளையும் அதேபோல் நான்கு ஆண்டுகளையும் நாம் காண அனுமதிக்கிறது.

எருசலேமின் இரண்டு அழிவுகளிலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கான இரண்டு சாட்சிகள் நமக்குண்டு; மேலும், இரு வரலாறுகளின் விவரங்களும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குப் பொருந்தப்பண்ணப்பட வேண்டியவை—அங்கே லவோதிக்கேயா கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து உமிழ்ந்தெறியப்படுகிறாள். நெபுகாத்நேச்சாரின் முற்றுகையின் ஆரம்பம் எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணத்தால் குறிக்கப்படுகிறது. அவள் மரித்தபோது, வெளிப்படையாகத் துக்கிக்க வேண்டாம் என்று எசேக்கியேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது; ஏனெனில் சிறைக்கொண்டு செல்லப்படுகிற யூதர்களுக்கான அடையாளமாக அவர் இருந்தார்.

66 முதல் 70 வரையிலான நான்கு ஆண்டு காலத்தின் ஆரம்பம், பாழாக்கும் அருவருப்பின் அடையாளத்தினால் குறிக்கப்படுகிறது; அதுவே எருசலேமிலிருந்த கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய அடையாளமாக இருந்தது.

ஒருவருக்கொருவர் தெளிவாக ஒத்திசைவாக அமைந்துள்ள இரண்டு முற்றுகைகள் உள்ளன; மேலும், அந்த இரு முற்றுகைகளின் தொடக்கத்திலும் ஒரு “அடையாளம்” காணப்படுகிறது. தனது மனைவியின் மரணமும், அதற்காகத் தன் பக்கத்தில் துக்கவிலாபம் இல்லாததுமெனும் நிகழ்வின் அர்த்தம் என்ன என்பதை எசேக்கியேல் விளக்கும்போது, அவர் அதை விளக்கி பின்னர் பதிவு செய்தார்:

எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணத்தின் அடையாளம், விரைவில் வரவிருந்த எருசலேமும் ஆலயமும் அழிக்கப்படுதலையும், அதனைத் தொடர்ந்து பாபிலோனிலே நிகழ்ந்த சிறைப்பிடிப்பையும் குறிப்பதாக இருந்தது. தானியேல் உரைத்த பாழாக்கும் அருவருப்பின் அடையாளம், அழிவிலிருந்து தப்பிச் செல்லும்படியாகிய ஒரு எச்சரிக்கையாக இருந்தது; ஆனால் அந்த இரு முற்றுகைகளுக்கும் தொடக்கத்தில் ஒரு அடையாளம் உண்டு.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன்பாக ஒரு தீர்க்கதரிசன முற்றுகை உண்டாகும்; எசேக்கியேலின் மனைவியின் மரணம், லவோதிக்கேய நிலையிலுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிஸ்ட் சபை முழுமையாகக் கடந்து விடப்பட்டுவிட்டதற்கான குறியீடாகும்; அதேவேளையில், எசேக்கியேல் நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரத்தினரின் ஒரு சின்னமாகவும், முற்றுகையின் தொடக்கத்தில் உயர்த்தப்படுகிற கொடியின் சின்னமாகவும் இருக்கிறார். பாபிலோனின் முற்றுகையின் தொடக்கத்தில் எசேக்கியேல் நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரத்தினரின் கொடியாக இருக்கிறார்; ஆரம்பத்தில் பாழாக்குகிற அருவருப்பின் அடையாளம் ரோமின் “அடையாளம்” ஆகும். ஒரு அடையாளம் உள்மையான எச்சரிப்பைப் பற்றிப் பேசுகிறது; மற்றொன்று வெளிப்புற எச்சரிப்பைப் பற்றிப் பேசுகிறது. கி.பி. 66-ஆம் ஆண்டில் கிறிஸ்தவர்களுக்கு நிச்சயமாக ஒரு எச்சரிக்கை இருந்தது; ஆனால் அந்த எச்சரிக்கை அடையாளம் ரோம் ஆகும். பாபிலோனின் அழிவில் இருந்த அடையாளம் எசேக்கியேலின் மனைவியாயிருந்தது. ரோம் மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிற வர்க்கமாகும்; எசேக்கியேல் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறோரின் அடையாளமாக இருக்கிறார்.

முதல் முற்றுகை பதினெட்டு மாதங்கள் நீடித்தது; இரண்டாவது முற்றுகை நான்கு ஆண்டுகள் நீடித்தது. இந்த இரு முற்றுகைகளும் கடைசி நாட்களில் தங்களுடைய “இன்னும் நேரடியான” நிறைவேற்றத்தை அடைகின்றன; மேலும் இவ்விரு முற்றுகைகளும் வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரம் பதினைந்தாம் வசனத்தில் காணப்படும் மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்துடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன.

வெளிப்படுத்தல் ஒன்பதாம் அதிகாரம், பத்தாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஐந்து மாதங்களின் தொடக்கம், முப்பத்தெட்டு என்ற எண்ணோடு தொடர்புடைய நான்கு ஆண்டு முற்றுகையில் உச்சிக்குச் செல்லும் முப்பத்தெட்டு ஆண்டுக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு வரலாற்றை உள்ளடக்கியதாக இருந்து, இஸ்லாம் எழுச்சியடைந்ததையும் அடையாளப்படுத்தியது. அந்த நான்கு ஆண்டு முற்றுகைக்கு ஒத்த இணைவரலாறு, (ஐந்து மாதங்கள் எனும்) நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் முடிவுற்று, முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் தொடங்கியபோது ஆரம்பமான வரலாற்றில் காணப்படுகிறது. அது ஜூலை 27, 1449 அன்று ஆரம்பித்தது; நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இஸ்லாம் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு எதிராக ஐம்பத்தைந்து நாட்கள் நீடித்த ஒரு முற்றுகையை ஏற்படுத்தியது; அது 29 மே 1453 அன்று முடிவுற்றது.

1449 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று தொடங்கிய காலத் தீர்க்கதரிசனம் 1844 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 அன்று நிறைவு பெற்றபோது, 1840 முதல் 1844 வரையிலான முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் இயக்கத்தின் நான்கு ஆண்டுகள், 1333 முதல் 1337 வரையிலான நான்கு ஆண்டுக் முற்றுகையுடனும், மேலும் 1449 முதல் 1453 வரையிலான நான்கு ஆண்டுக் காலத்துடனும் ஒத்திசைந்தன. ஒரே தீர்க்கதரிசன வரிசையின் நேரடியான பகுதிகளாகிய இந்த மூன்று சாட்சிகளும், 1840 முதல் 1844 வரையிலான முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் இயக்கம் மூன்றாம் தூதரின் இயக்கத்தின் வரலாற்றில் மறுபடியும் நிகழும் ஒரு அடையாளமான நான்கு ஆண்டுக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்த மூன்று சாட்சிகளும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் ஒரு நான்கு ஆண்டுக் முற்றுகைக்கான முன்னடையாளங்களாக உள்ளன. அந்த நான்கு ஆண்டுக் காலம் 66 மற்றும் 70 ஆம் ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த எருசலேமின் முற்றுகைகளினாலும் சித்தரிக்கப்படுகிறது.

கி.பி. 66-ல் செஸ்தியுஸ் ஆரம்பித்த நான்கு ஆண்டுகால முற்றுகையும், பின்னர் கி.பி. 70-ல் தித்துஸ் அதனை முடித்ததும், அந்த நான்கு ஆண்டுக் காலத்திற்கு ஒரு ஆல்பா குறியையும் ஒரு ஓமேகா குறியையும் உருவாக்குகின்றன. அதே காலப்பகுதி மூன்றரை ஆண்டுகளாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது; அது, திருத்தூதராட்சி ரோம் பரிசுத்தஸ்தலத்தை மிதித்தழித்த மூன்றரை தீர்க்கதரிசன ஆண்டுகளுடனும் ஒத்திசைகிறது.

செஸ்தியஸின் அல்பா சின்னத்தால் குறிக்கப்படும் காலப்பகுதியிலிருந்து டைட்டஸின் ஓமேகா சின்னம் வரை நான் “உள்ளடக்கக் கணக்கீடும்” “விலக்குக் கணக்கீடும்” ஆகிய இரண்டையும் பயன்படுத்துகிறேன் என்பதை கவனிக்க வேண்டியது அத்தியாவசியமானது. இது, ஒரே வரலாற்றின் மூலம் காலத்தின் இரண்டு பயன்பாடுகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இயேசு கெய்சரியா-பிலிப்பிக்கு (பானியம்) சென்ற வருகைக்கும் அவர் உருமாற்ற மலையிற்குச் சென்ற பயணத்திற்கும் இடையிலான காலத்தை நாம் ஆராய்ந்தபோது (பல கட்டுரைகளுக்கு முன்பு), இந்த வேதாகமக் கொள்கையை ஏற்கனவே எடுத்துரைத்திருந்தோம். இரண்டு வேதாகம ஆசிரியர்கள் ஆறு நாட்கள் என்று பதிவு செய்கிறார்கள்; மற்றொருவர் எட்டு நாட்கள் என்று பதிவு செய்கிறார்.

எருசலேமின் அழிவு இறுதிக் காலங்களுக்கு “இன்னும் நேரடியான” பொருத்தத்தைக் கொண்டுள்ளது; அந்த அழிவிற்கான இரண்டு சாட்சிகள் பாபிலோனாலும் ரோமாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த இரண்டு சாட்சிகளும் ஒருவருடனொருவர் ஒத்திசைவாக இருந்தாலும், சத்தியத்தை வலுப்படுத்துவதற்காக வேறுபட்டதும் இன்றியமையாததுமான தீர்க்கதரிசனக் குணாதிசயங்களை வழங்குகின்றன. ரோமினால் நிகழ்த்தப்பட்ட முற்றுகை (66 முதல் 70 வரை) நான்கு ஆண்டுகளாக இருந்தது; அது மூன்றரை ஆண்டுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த மூன்றரை ஆண்டுகள், புறமதத்தாலும் பாப்பாட்சியாலும் நிறைவேற்றப்பட்ட பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதித்தழிக்கப்படுதலோடு இணைகின்றன. ரோமின் முற்றுகையில் இருந்த நேரடியான மூன்றரை ஆண்டுகள், பாப்பாட்சியினால் நிகழ்ந்த குறியீட்டுப் பொருளான மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கான முன்மாதிரியாக இருந்ததுபோல, பாப்பாட்சியினால் நிகழ்ந்த மிதித்தழித்தலும் மூன்றரை குறியீட்டு ஆண்டுகளுக்குப் நீடித்தது.

அந்த நான்கு ஆண்டுகளான முற்றுகையும், இஸ்லாம் உயர்த்தப்படுதலையும் அதன் பின்பு முதல், இரண்டாம், பின்னர் மூன்றாம் தூதர்களின் இயக்கம் உயர்த்தப்படுதலையும் அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன வரியுடன் தொடர்புடைய அந்த நான்கு ஆண்டு காலங்களோடும் இணைக்கப்படுகிறது. செஸ்தியுவிலிருந்து தித்துவுவரையான காலம், பாப்பரச ரோமின் சக்கரத்துடனும் இஸ்லாமின் சக்கரத்துடனும் சந்திக்கிறது. ரோமின் சக்கரமும், செஸ்தியு மற்றும் தித்து தொடர்புடைய மூன்றரை ஆண்டுகளும், பாப்பரச ரோமின் குறியீட்டான மூன்றரை ஆண்டுகளுடன் சந்திக்கின்றன; இதனால் புறமத ரோம் மற்றும் பாப்பரச ரோம் என்னும் இரு அமைப்புகளும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. இஸ்லாமின் சக்கரம், அதே வரலாற்றினாலே நான்கு ஆண்டுகளாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அந்த வரலாற்றில் ரோமின் சக்கரத்திற்குள்ளிருந்ததுபோலவே, இஸ்லாம் இஸ்லாமின் சக்கரத்திற்குக் கீழ்ப்பட்டிருக்கும் இரண்டாவது வல்லமையொன்றோடும் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது—அதுவே அட்வென்டிசம். மூன்றரை ஆண்டு காலம் ரோமை அதன் இரு கட்டங்களிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; நான்கு ஆண்டு காலம் இஸ்லாமையும் அட்வென்டிசத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. புறமத ரோமும் பாப்பரச ரோமும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாகப் பிரிக்க முடியாததுபோல, இஸ்லாமையும் அட்வென்டிசத்தையும் பிரிக்க முடியாது.

இது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, பாபிலோனின் முற்றுகையை நாம் கருதும்போது, பதினெட்டு மாத முற்றுகையின் எடுத்துக்காட்டில் காலத்தின் இரண்டு புரிதல்கள் காணப்பட வேண்டும் என்பதை வேண்டுகிறது. ரோமால் கொண்டுவரப்பட்ட முற்றுகையில் காலத்தின் இரண்டு வெளிப்பாடுகள் இருந்ததுபோல, நேபுகாத்நேச்சரால் கொண்டுவரப்பட்ட முற்றுகையிலும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக காலத்தின் இரண்டு வெளிப்பாடுகள் வேண்டப்படுகின்றன. நேபுகாத்நேச்சரின் பதினெட்டு மாத முற்றுகையும் ஒன்றரை ஆண்டின் அடையாளமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். பதினெட்டு மாதங்கள் ஒன்றரை ஆண்டுகள் ஆகும்; மேலும், ஒன்றரை என்பது 1.5 ஆண்டுகள் என்று வெளிப்படுத்தப்படலாம். ஆகவே, நேபுகாத்நேச்சரின் முற்றுகை பதினெட்டு மாதங்களுமாகவும், ஒரு புள்ளி ஐந்து (1.5) ஆண்டுகளுமாகவும் இருந்தது.

பதினெட்டு மாதங்கள் எருசலேமை மிதித்தழிக்க இருந்த அதிகாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் 1.5 ஆண்டுகள் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பதினெட்டு மாதங்களை அடையாளம் காணும் தீர்க்கதரிசனக் கணக்கீட்டுச் சக்கரம் பாபிலோனை அடையாளம் காண்கிறது; மற்ற தீர்க்கதரிசனக் கணக்கீட்டுச் சக்கரம் இஸ்லாமை அடையாளம் காண்கிறது. இஸ்லாமுடன் தொடர்புபடுத்தி 1.5 ஆண்டுகளின் பயன்பாட்டை எவ்வாறு நிறுவுகிறோம் என்பதற்கான விளக்கத்தை நாம் இன்னும் முன்வைக்கவில்லை; ஆயினும், ரோமுடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசனச் சக்கரத்தோடு இணைந்த (புறஜாதியமும் பாப்பரசராட்சியும் ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கிய) ரோமால் கொண்டுவரப்பட்ட அழிவிலுள்ள இந்த இரு காலக் கணக்கீடுகளும், மேலும் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனச் சக்கரத்தோடு இணைந்துள்ள மற்ற கணக்கீடும் கவனிக்கப்பட வேண்டும். இந்த பண்புகள் எருசலேமின் ஆல்பா மற்றும் ஓமேகா அழிவுகளில் இரண்டிலும் காணப்படுகின்றன.

செஸ்தியுஸ் மற்றும் தீத்து ஆகியோருடன் தொடர்புடைய எருசலேமின் நான்கு ஆண்டு முற்றுகை, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியால் தொடங்கிய தீர்க்கதரிசன வரிசையின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அந்த முப்பத்தெட்டு ஆண்டுக் காலம் இஸ்லாமின் உயர்த்தப்படுதலைச் சின்னமாகக் காட்டும் நான்கு ஆண்டு முற்றுகையுடன் நிறைவுற்றது; மேலும் அதே வரிசையிலுள்ள இறுதி நான்கு ஆண்டு காலம், நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாரின் கொடியை உயர்த்தப்படுதலைக் குறிக்கிறது.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.