நாற்பதாவது வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - இருபத்தெட்டு

ஈர்ப்பின் படி, ஈர்ப்பைப் பற்றிய வரையில், “ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய பொருத்தம் உண்டு,” மேலும் “ஒவ்வொரு கோட்பாட்டிற்கும் அதற்குரிய பொருத்தம் உண்டு.”

உண்மையான நிலைமை என்னவென்றால், “ereb boqer” என்ற எபிரெய மொழிப்பயன்பாடு வேதாகமத்தில் எட்டு முறை காணப்படுகிறது. தானியேல் 8:14-இல் அது “நாட்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பதைத் தவிர, அது எப்போதும் “மாலையும் காலையும்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தெய்வீகத் தூண்டுதலின்படி, பதினான்காம் வசனமே “அட்வெண்ட் விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணும்” ஆகும்.

ஆகையால் உண்மை என்னவெனில், அந்த வசனத்தில் உள்ள “days” என்பது அந்த எபிரேயச் சொற்றொடர் பயன்படுத்தப்பட்ட ஏழு தடவைகளில் எட்டாவது காலத்தைச் சுட்டுகிறது. மேலும், கிங் ஜேம்ஸ் பதிப்பின் மொழிபெயர்ப்பாளர்களை தேவன் தமது தீர்க்கதரிசன வழிநடத்தலால் வழிகாட்டிய வேதாகமச் சம்பவம், எட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரண்டு தரிசனங்களில் ஒன்றைச் சுட்டும் அந்த வசனத்தில், ஏழினுள் எட்டாவது என்பதற்கான வேதாகமப் புதிரை நோக்கமுடனே இணைத்தது. எட்டாம் அதிகாரத்தில் “vision” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொற்களில் ஒன்று எபிரேயச் சொல் “chazon” ஆகும்; மற்றொன்று “mareh” ஆகும். “Mareh” என்பது தோற்றம் என்று பொருள்; “mareh” தரிசனம் என்பது தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தைக் குறிக்கும் தரிசனமாகும். தானியேல் 8:14-இன் “mareh” தரிசனம், கிறிஸ்து தோன்றி, தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வரவேண்டியிருந்தது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று என்பதைக் குறிப்பதாகும். இவ்வெல்லா சத்தியங்களும் உண்மைகளே; மேலும் அவை மையத் தூணாகிய அந்த வசனத்தோடு தொடர்புடையவையாகும். அந்த மையத் தூண் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறிய ஒரு கோட்பாடோ அல்லது ஒரு தீர்க்கதரிசனமோ அல்ல; உண்மை என்னவெனில், அந்த வசனமே கிறிஸ்து, அதாவது மையத் தூண்.

இப்போது நாம் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசித்து, அதன்பிறகு நம்முடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, அவருடைய நீதிகரிப்பின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வோமா என்பதற்காகச் சோதிக்கப்படுகிறோம். ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்கச் செய்யப்படும் இந்தக் கடைசி அழைப்பு, ஒவ்வொருவராகிய நம்முடைய பிரவேசத்தைத் தடுக்கத் தடைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது; ஆனால் நாம் இப்போது தயங்கினால், நாம் “இரவின் மௌனமான பயங்கரத்தில் தனியே விடப்பட்டவர்களாக” இருப்போம். ஆனால் இதுவே நான் கூற விரும்பும் ஒரே கருத்தல்ல.

இந்த மிக முக்கியமான வசனத்தின் மேல் நோக்கமுள்ள வலியுறுத்தல் வைக்கப்பட்டது; அதற்காக “நாட்கள்” என்ற சொல்லின் வேறுபாடு சேர்க்கப்பட்டது; அது தன்னுடன், எட்டு என்பது ஏழினின்று உண்டானது என்ற தீர்க்கதரிசனப் புதிரை ஏந்திக்கொண்டு வருகிறது; அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் உள்ள சக்கரங்களில் ஒன்றாகும். முத்திரையிடும் காலப்பகுதியில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் புரொட்டஸ்டண்ட் கொம்பும் குடியரசுக் கொம்பும் இரண்டும், எட்டாவது என்பது ஏழினின்று உண்டானது என்ற அந்தப் புதிரை நிறைவேற்றும். 1989 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக் காலம் தொடங்கியதிலிருந்து வந்த எட்டு ஜனாதிபதிகளில், டிரம்ப் ஆறாம் ராஜ்யத்தின் ஆறாம் ராஜாவானார்; அவர் தனது இரண்டாம் காலப்பதவியை வென்றபின், அவர் ஏழினின்று உண்டான எட்டாவதாக ஆனார். 313 ஆம் ஆண்டில் மிலான் ஆணையை மீண்டும் நிகழ்த்துவதில் ஐக்கிய அமெரிக்கா செய்யும் செயலினால், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாரின் லவோதிக்கேய இயக்கம், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாரின் பிலதெல்பிய இயக்கமாகும். பாப்பரசராட்சியின் மரணக்காயம் குணமாகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முத்திரையிடும் காலம் முடிவடைகிறது; ஆகையால், அவள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழின் புதிரை, ஏழினின்று உண்டான எட்டாவதாக நிறைவேற்றுகிறாள். ஒரு எபிரெய சொற்றொடரில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஒரு உண்மை, ஒரு ஆங்கிலச் சொல்லாக இருந்து, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்தும் வசனத்தை, நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அடையாளப்படுத்தும் வசனத்திற்குள் கொண்டு வருகிறது.

ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய இடம் உண்டு; மேலும், புதிய ஏற்பாட்டில், ஒரு ‘எண்’ மற்றொரு ‘எண்’ உடன் பெருக்கப்பட்டுள்ள எண்-கட்டமைப்பின் வெளிப்பாடு ஒரே ஒன்றே உள்ளது; பழைய ஏற்பாட்டில் அத்தகையவை இரண்டே உள்ளன. அந்த ‘எண்-கட்டமைப்பின்’ அல்பா ஆதியாகமத்தில் உள்ளது.

ஓமேகா ‘எண்ணியல் கட்டமைப்பு’ மத்தேயுவில் உள்ளது.

இந்த பகுதிகள், ஒரு எண் மற்றொரு எண்ணால் பெருக்கப்பட வேண்டும் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் முதல் மற்றும் கடைசி நிகழ்வுகளை வேதாகமத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. எண்ணுகள் பல உள்ளன; ஆனால் ஆதியாகமத்தின் அல்பாவும் மத்தேயுவின் ஓமேகாவும் ஒரே எண் அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன; மேலும் அவை ‘ஏழு’ மற்றும் ‘எழுபது’ என்ற அதே இரண்டு எண்களைப் பயன்படுத்துகின்றன.

ஆல்பாவுக்கும் ஓமேகாவுக்கும் இடையில்; இந்த எண்-கட்டமைப்பு காணப்படும் நடுப்பகுதியும், இதற்கு ஒரே மற்ற இடமும் லேவியராகமம் இருபத்தைந்து ஆகும். அங்கே அந்த இரண்டு எண்கள் ‘ஏழு’ மற்றும் ‘எழுபது’ அல்ல; ‘ஏழு மடங்கு ஏழு ஆண்டுகள்’ ஆகும்.

நடுத்தர எண்ணியல் அமைப்பு மீண்டும் ஒருமுறை ‘எழு’ என்ற எண்ணையே பயன்படுத்துகிறது; ‘எழுபது’ என்ற எண்ணை அல்ல. அது இடம்பெற்றுள்ள பகுதி கீழ்ப்படிதலுக்கான ஆசீர்வாதத்தையும், கீழ்ப்படியாமைக்கான சாபத்தையும் கொண்டுள்ளது. அடிமைகளை விடுதலை செய்வதும் நிலத்தை மீட்டளிப்பதும் ஆகிய ஆசீர்வாதங்கள், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் நான்கு முறை குறிப்பிடப்படும் ஏழு மடங்கு என்ற சாபத்துடன் எதிர்மறையாக ஒப்பிடப்படுகின்றன. அந்த ஆசீர்வாதத்தில் நிலம் ஓய்வெடுக்கும் ஆண்டுகளில் கர்த்தரின் பரிபாலனமும், யூபிலி ஆண்டில் இரட்டிப்பு ஆசீர்வாதமும் அடங்கியிருந்தன; இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் சாபம், இவ்விரு அதிகாரங்களின் உடன்படிக்கை எச்சரிக்கையில் அதற்கான இணைஒப்பாகும்.

நடுப்பகுதியிலுள்ள எண்ணியல் கட்டமைப்பு லேவியராகமம் 25:8-இல் (“ஏழு தடவை ஏழு வருஷங்கள்”) காணப்படுகிறது. அது உடனடியாக லேவியராகமம் 26-இன் நான்குமடங்கான “ஏழு தடவை” நியாயத்தீர்ப்புடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகையால், அந்த நடுப்பகுதி எண்ணியல் கட்டமைப்பு ஆசீர்வாதத்தையும் சாபத்தையும் இரண்டையும் குறிக்கிறது; இவ்வாறு அது லேவியராகமம் புத்தகத்தில் இரட்டிக்கப்பட்ட சாட்சியை அமைக்கிறது. யூபிலியின் ஆசீர்வாதமோ சாபமோ ஆகியவற்றில் ஏதாவதொன்றின் எண்ணியல் கட்டமைப்பு, லாமேக்கின் நியாயத்தீர்ப்புக்கும், பரிசோதனைக் காலத்தின் எல்லையை இயேசு அடையாளப்படுத்தியதற்கும் இடையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மூன்றும் சேர்ந்து, ஒரு பரிசோதனைக் கால எல்லையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது நிறைவு பெறும் போது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு வர்க்கமும் சபிக்கப்பட்ட ஒரு வர்க்கமும் வெளிப்படும். முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அல்பாவும் ஓமேகாவும், நானூற்று தொண்ணூறை பரிசோதனைக் காலத்தின் சின்னமாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. இது யூபிலியின் சாபத்தோடும் ஆசீர்வாதத்தோடும் இணைக்கப்படும் போது, எசேக்கியேல் அதிகாரம் ஒன்று வசனம் ஒன்றின் ஆய்வை அணுகும் நேரத்தில் இந்த உண்மைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன; அங்கு எசேக்கியேல் பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியின் முப்பதாம் ஆண்டில் வைக்கப்படுகிறார்.

அந்த யூபிலி சுழற்சி கி.மு. 573 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்தது; அது அக்டோபர் 22, 1844-ஐ மட்டும் அல்லாமல், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டியது. நாம் இப்போது 2026 ஆம் ஆண்டில் இருக்கிறோம்; இது எழுபதாவது யூபிலி சுழற்சியின் நாற்பத்தேழாவது ஆண்டாகும். இந்த யூபிலி சுழற்சி, எசேக்கியேல் முப்பதாம் ஆண்டில் நின்றிருந்த “பதினேழாவது” யூபிலி சுழற்சியால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அவர் ஆலயத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; இது, நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவில் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசித்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரைக் குறிக்கிறது; 1844 அக்டோபர் 22க்குப் பிறகு உண்மையுள்ளவர்கள் செய்ததுபோல. தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் எசேக்கியேல் முதல் அதிகாரம் முதல் வசனத்தில் எங்கு இருக்கிறார் என்ற “உண்மையை” தவறவிடுவது, உங்கள் “திசையறிதலை” இழப்பதற்கு ஒப்பாகும்.

கேபார் நதியருகே அருளப்பட்ட கர்த்தரின் மகிமையைத் தரிசித்த பின்பு, தானியேல், ஏசாயா, யோவான் ஆகியோர் போலவே எசேக்கியேலும் தூள்மட்டில் தாழ்மைப்படுத்தப்படுகிறார். பின்னர், இந்த நான்கு எடுத்துக்காட்டுகளும், காணாதும் கேளாதும் இருப்ப ஒரு சபைக்கு செய்தியை அறிவிக்க வேண்டியவர்களின் அபிஷேகத்திற்குரிய கூறுகளை வழங்குகின்றன.

எசேக்கியேல் புத்தகத்தில் எருசலேமைச் சார்ந்து கூறப்படும் ஆறு தேதிகள் உள்ளன. முன்னதாக, முதல் அதிகாரம், முதல் வசனத்திலும் இரண்டாம் வசனத்திலும், பின்னர் நாற்பதாம் அதிகாரம், முதல் வசனத்திலும் காணப்படும் முதல் மற்றும் கடைசி தேதிகளை நாம் ஏற்கனவே எடுத்துரைத்திருக்கிறோம். எட்டாம் அதிகாரம், முதல் வசனத்தில் காணப்படும் இரண்டாவது தேதியையும் நான் எடுத்துரைத்திருக்கிறேன்; ஆனால் அதன் அடையாளப்பூர்வமான பிரதிநிதித்துவத்தின் அடிப்படையிலேயே, அதை எருசலேமின் முற்றுகையுடனும் அழிவுடனும் தொடர்புபடுத்தி இடமறியாமல். ஆனால் முழுப் புத்தகமும் அந்த அச்சைச் சுற்றியே சுழல்கிறது. கி.மு. 586/585 ஆண்டின் இறுதியில் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டது. மேலும் எசேக்கியேல் 33:21-இல், எருசலேமின் வீழ்ச்சிச் செய்தியுடன் தப்பியோடிய ஒருவர் வந்து சேருகிறார்.

பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் நகரம் தாக்கப்பட்டபோது, எசேக்கியேல் தன் சொந்த விருப்பப்படி பேசுவதற்கு அப்போது சுதந்திரமானவராகிறார். எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் தரிசனம் ஆறாம் ஆண்டில் இருந்தது; ஆகையால் அது நகரம் தாக்கப்படுவதற்கு சுமார் ஆறு ஆண்டுகள் முன்பாக இருந்தது.

அடுத்த ஆண்டு, அதாவது ஏழாம் ஆண்டில், மூப்பர்கள் கர்த்தரிடத்தில் விசாரிக்க எசேக்கியேலை நாடினர்.

பின்னர் ஒன்பதாம் ஆண்டில், ஒன்றரை ஆண்டு நீண்ட முற்றுகை ஆரம்பமானது.

இந்தத் தேதிகளிலொவ்வொன்றும் கடைசி நாட்களின் குறிப்பிட்ட அடையாளக் கற்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; ஏனெனில் உலகத்தின் முடிவில் வாழ்கிறவர்களுக்கு பண்டைய இஸ்ரவேல் ஒரு முன்மாதிரியாக உள்ளது என்று பவுல் கூறுகிறார்.

எருசலேமைக் குறித்த ஆறு தேதிகளும் அதிகாரம் ஒன்று, வசனம் ஒன்றில் உள்ள முதல் தேதிக்கும் அதிகாரம் நாற்பது, வசனம் ஒன்றில் காணப்படும் கடைசி தேதிக்கும் இடையில் நிகழ்கின்றன. அந்த இரண்டு தேதிகள் அதிகாரம் ஒன்றின் ஐந்தாம் ஆண்டைக் குறிக்கின்றன; அது கி.மு. 592 ஆகும்; மற்றும் அதிகாரம் நாற்பதின் இருபத்திஐந்தாம் ஆண்டைக் குறிக்கின்றன; அது கி.மு. 573 ஆகும். “வரி மேல் வரி” என்ற நிலையில், எசேக்கியேலுக்கு எகிப்திற்கான ஒரு வரி உள்ளது; அதில் தீருவைக் குறித்த மேற்கோளும் அடங்கியுள்ளது; மேலும் எருசலேமிற்கான ஒரு வரியும் உள்ளது. எகிப்தின் வரியில் ஏழு நேரடி வழிக்குறிகள் உள்ளன (தீரு சேர்க்கப்பட்டபோது), எருசலேமுக்கு ஆறு உள்ளன. இந்த இரண்டு வரிகளோடு யோசியாவின் வரியும் பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியும் உள்ளன. ஆனாலும், நேரடி தேதியின்றி சித்தரிக்கப்படும் வரி அதிகாரம் நான்கில் காணப்படுகிறது; அதிகாரம் நான்கின் அந்த வரி, எசேக்கியேல் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் நோக்கினபோது அவர் கண்ட சக்கரங்களில் பலவற்றைக் கொண்டுள்ளது. அது பல குறியீட்டு சத்தியங்களாலும் நிறைந்துள்ளது.

நானூற்று முப்பது என்ற எண் நித்திய உடன்படிக்கையை குறிக்கிறது; மேலும் நான்காம் அதிகாரத்தில் எசேக்கியேல், நானூற்று முப்பது என்ற எண்ணை உள்ளடக்கிய ஒரு ஜீவனுள்ள உவமையாக, கர்த்தரால் பயன்படுத்தப்படுகிறார்.

எசேக்கியேல் மூலம் சித்தரிக்கப்பட்ட எருசலேமின் முற்றுகை ஒரு “அடையாளம்” ஆகும்; அதுபோலவே, கி.பி. 66-ஆம் ஆண்டில் செஸ்தியு எருசலேமுக்கு எதிராக கொண்டு வந்த முற்றுகையும் ஆகும். எருசலேமின் அழிவை இயேசு அடையாளம் காட்டியதைக் குறித்து விளக்கும்போது, Sister White, எருசலேமின் அழிவின் “நேரடி” நிறைவேற்றம் கடைசி நாட்களில் இருக்கிறது என்று எங்களுக்கு அறிவிக்கிறார். நெபுகாத்நேச்சாரும் செஸ்தியுவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளின் மேல் வந்த அழிவின் அடையாளம், முற்றுகையின் அடையாளமே நெருங்கிவரும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் அடையாளம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

நாம் பரிசீலித்து வரும் இந்தப் பகுதியில், முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் செய்திகளின் அடித்தள இயக்கத்தில் வில்லியம் மில்லர் வகுத்த தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் முதன்மையான விதிக்கான வேதாகமச் சான்றாகிய ஓமேகாவையும் நாம் காண்கிறோம். “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கொள்கையின் அல்பாவும் ஓமேகா அடையாளமாக இருந்தது; ஏனெனில் “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கொள்கையின் அல்பா, எண்ணாகமப் புத்தகத்தில் இஸ்ரவேல் தோல்வியுற்ற பத்தாவது மற்றும் இறுதியான சோதனையாக முன்வைக்கப்பட்டது; அதன் விளைவாக, வனாந்தரத்தில் நாற்பது ஆண்டுகள் அலைந்துசென்ற காலப்பகுதியில் அவர்கள் தமக்குத் தாமே வனாந்தர மரணத்தை வரவழைத்துக்கொண்டார்கள்.

சிவப்பு சமுத்திரம் கடத்தலினால் தொடங்கும் பத்து-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையின் இறுதி கலகத்தில் “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கோட்பாடு அடையாளப்படுத்தப்படுவதும், எருசலேம் முற்றுகையிடப்பட்டு அழிக்கப்பட இருக்கிற சமயத்தில் அதே கோட்பாடு மீண்டும் அறிவிக்கப்படுவதும் உடைய தீர்க்கதரிசன சார்ந்த விளைவுகள், நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பகுதிக்குள் புரிந்துகொள்ளப்பட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டும் ஆக வேண்டும்; அதுபோலவே, “முற்றுகை”யே “அடையாளம்” என்பதன் முக்கியத்துவமும் ஆக வேண்டும்.

எருசலேமின் “முற்றுகையை” அடையாளமாகக் கொண்டு பயன்படுத்தும்போது ஒன்றிணைக்கப்படும் வரலாற்றுக் கோடு அறியப்பட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது சொல்லப்போனால் ஒரு “அச்சாக” ஆகிறது; உருவகமாகப் பேசினால், முற்றுகையின் அந்த அடையாளத்துக்கு பல ஆரங்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. முற்றுகையின் அடையாளம், எசேக்கியேலில் மிகவும் முக்கியமான பகுதியாக இருக்கக்கூடும்; மேலும், முதலில் எசேக்கியேலுக்கு குழப்பமாகத் தோன்றியதிலிருந்து, யூதா குலத்தின் சிங்கம் பரிபூரணத்தை வெளிக்கொணருவதற்கு அந்த அடையாளம் இடமளிக்கிறது. முற்றுகையின் “அடையாளம்”, ஒரு நாளுக்குப் ஒரு ஆண்டு என்ற கோட்பாடு, மேலும் முற்றுகையால் ஒன்றிணைக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரிசைகள்—இவையெல்லாம் நானூற்று முப்பது என்பது நித்திய உடன்படிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற சூழலிலே கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கர்த்தர் ஆபிரகாமுடன் மூன்று நிலைகளைக் கொண்ட ஒரு செயல்முறையில் உடன்படிக்கையில் நுழைந்தார்; அந்த மூன்று நிலைகளில் முதலாவது, ஆபிரகாமின் சந்ததியார் எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் சிறையிருப்பார்கள் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தை உட்படுத்தியது. இரண்டாவது நிலையில் ஆபிரகாமுக்குச் சுனத்துச் சடங்கு வழங்கப்பட்டது; மூன்றாவது நிலையில் மோரியா மலையில் ஈசாக்கின் பலியிடுதல் நடைபெற்றது. கர்த்தர் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தை எழுப்பி, அவர்களுடன் உடன்படிக்கையில் நுழைந்த அந்த மூன்று நிலைகளின் அல்பாவில், நானூறு ஆண்டுகள் சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. அந்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனங்கள் கி.பி. 34ஆம் ஆண்டில் ஸ்தேவானை கல்லெறிந்து கொன்றபோது தேவனால் விவாகரத்து செய்யப்பட்டார்கள்; அதன் பின்னர், பிறஜாதிகளுக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அப்போஸ்தலனான பவுல், அந்த நானூறு ஆண்டுகளை—நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் என்று அடையாளப்படுத்தினார்.

உடன்படிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டும் எண் நானூற்று முப்பது ஆகும்; ஆயினும், அபிராமும் சவுலும் ஆகிய இரு சாட்சிகள்—அவர்களுடைய பெயர்கள் முறையே ஆபிரகாம் மற்றும் பவுல் என மாற்றப்பட்டவர்கள்—நானூற்று முப்பது என்ற முழு எண்ணை அமைக்கும் இரு தனித்துவமான காலப்பகுதிகளை அடையாளப்படுத்துகின்றனர். தேவன் ஒரு ஆத்துமாவின் பெயரை மாற்றும்போது, அது அந்த ஆத்துமாவுக்கும் தேவனுக்கும் இடையேயான உடன்படிக்கை உறவின் ஒரு அடையாளமாகும். ஆகையால், நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் என்பது, ஆபிரகாமின் நானூறும் பவுலின் முப்பது சேர்க்கையும் போல, இரண்டு தனித்துவமான எண்களின் கூட்டலால் உருவாகும் ஒரு தொகையாகும். எசேக்கியேல் தன் இடப்பக்கத்தில் முந்நூற்று தொண்ணூறு நாட்கள் படுத்திருந்தான்; பின்னர் தன் வலப்பக்கத்தில் நாற்பது நாட்கள் படுத்திருந்தான்; இவ்வாறு, அவற்றின் மொத்தத் தொகை நானூற்று முப்பது ஆகும் இரு எண்களை அடையாளப்படுத்தினான்.

ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், பெருவெள்ளத்திற்குப் பிறகு உடனடியாக நிம்ரோதின் கலகத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட மரணத்தின் உடன்படிக்கை, இரண்டு உடன்படிக்கைகளுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளப்படுத்துகிறது. பாபேல் கோபுரத்தின் கூறுகள், நியாயத்தீர்ப்புக்குட்படுத்தப்பட்டு சிதறடிக்கப்பட வேண்டிய சாத்தானிய “உன்னையே நீ காப்பாற்றிக்கொள்” என்ற உடன்படிக்கைக்குரிய ஜனங்களைச் சாட்சியமாகக் காட்டுகின்றன. அதே அதிகாரத்தில், எபேர் பிறந்ததன் மூலம் எபிரேயரின் வம்சவரலாறு அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது; இது நிம்ரோதின் மரண உடன்படிக்கைக்கு மாறுபாடாக, ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

ஆதியாகமத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் ஏபேரும் பேலேகும் முதன்முதலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்.

பேலேக் என்பது பிரிவு அல்லது பிளவுபடுதல் என்று பொருள்; பேலேக்கின் நாட்களில், உடன்படிக்கை ஜனங்களில் உள்ள இரு வகுப்புகளின் பிரிவு பாபேல் கோபுரத்தின் வரலாறினாலும் நிம்ரோத்தின் கிளர்ச்சியினாலும் குறிக்கப்படுகிறது. ஏபேர் நானூற்று அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்; ஆனால் பேலேக் (பிரிவு) பிறந்தபின் அவன் நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய தொடர்புண்டு; மேலும், நானூற்று முப்பது என்பது ஆபிரகாமுக்கான உடன்படிக்கைத் தீர்க்கதரிசனத்துக்கு பவுல் வழங்கும் எண் ஆகும். நானூற்று முப்பது என்ற எண் பேலேக்கின் பிறப்பிற்குப் பிறகான ஏபேரின் வாழ்வுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருக்கிறபோதிலும், அவன் வாழ்க்கையின் முதல் முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகள் “நான்கும் முப்பது ஆண்டுகள்” என்று வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன; அது நிச்சயமாக முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகள் தான், ஆனால் அந்த முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகளின் எளிய வெளிப்பாட்டிலேயே அது “நான்கு” மற்றும் “முப்பது” (430) என்று வாசிக்கப்படுகிறது. பின்னர் நானூற்று முப்பது வந்தது; அதன் பின் பேலேக்கின் வாழ்க்கையின் முதல் வெளிப்பாடு “முப்பது” ஆகும்.

எபேர் என்பதே “எபிரெயர்” என்ற பெயரின் மூலமாகும்; உடன்படிக்கைக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாக இருக்கவிருந்த எபிரெயரைப் பற்றிய முதல் குறிப்பும் அதுவே ஆகும். எபேர் என்பது “கடந்து செல்லுதல்” என்று பொருள்படும்; ஆகையால் அது, ஆபிரகாமின் சந்ததியினர் செங்கடலைக் கடந்துச் வாக்குத்தத்த தேசத்துக்குள் பிரவேசித்ததுபோல, பூமியிலிருந்து புதிய பூமிக்குக் கடந்து செல்லும் உடன்படிக்கை ஜனத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. நாற்பது ஆண்டுகள் வனாந்தரத்தில் அலைந்ததிரிதல் அந்தக் கடந்து செல்லுதலைத் தடைசெய்தது; ஆனால் அந்த நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில் அவர்கள் யோர்தானைக் கடந்துச் வாக்குத்தத்த தேசத்துக்குள் பிரவேசித்தனர்; இதனால் தேவனுடைய ஜனத்தின் இறுதியான கடந்து செல்லுதல் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது. பெலேகு என்பது, நிம்ரோதின் கோபுரத்தில் மனிதகுலம் முதல் முறையாக இரண்டு உடன்படிக்கை ஜனங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. நிம்ரோதின் மரண உடன்படிக்கையின் சின்னம் குழப்பமாகும்; எபிரெயரின் ஜீவ உடன்படிக்கையின் சின்னம், பெலேகுவினால் குறிக்கப்படும் பிரிவுக்கு முன்பாகிய எபேரின் வாழ்நாளான நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் ஆகும். பெலேகு என்ற பெயர் ஒரு குறியீட்டான எண்-உண்மையையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் எபேரின் நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் இரண்டு எண்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன, மேலும் பெலேகு, முப்பது என்ற எண்ணிலிருந்து நானூற்றை வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

நானூற்று முப்பது இரண்டு பகுதிகளை உடையதாகும். ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையின் நானூறு ஆண்டுகளும், அதனுடன் பவுலால் குறிக்கப்பட்ட கூடுதலான முப்பது ஆண்டுகளும். தேவனுடைய மக்களின் இறுதி எழுச்சியை உண்டாக்கும் அறிவின் பெருக்கம் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அங்கே நித்திய உடன்படிக்கையின் இரு-பகுதி அடையாளம் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு, 9/11 ஆகிய வசனங்களில் முன்வைக்கப்படுகிறது.

பத்தாம் வசனத்தில் “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டு” என்று சித்தரிக்கப்படும் மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையை உருவாக்கும் இறுதி முத்திரைவிலக்கம், ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளோடு தொடர்புடையதாகும். இந்த வசனத்தைப் பற்றிய முன்னோடிகளின் புரிதல் என்னவென்றால், 508-ஆம் ஆண்டில் புறமதத்தின் எதிர்ப்புத் தடையை நீக்குதல் தொடங்கியதன் மூலம், முப்பது ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரு செயல்முறை ஆரம்பமானது; அது 538-ஆம் ஆண்டில் பைபிள் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் இராச்சியமாகப் பாப்பரசுத்துவம் நிறுவப்படுவதற்கு வழிநடத்தியது; பின்னர் அது பைபிள் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் இராச்சியமாக, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் 1798-இல் நிறைவுறும் வரையில் ஆட்சி செய்தது. 508 முதல் 538 வரை உள்ள அந்த முப்பது ஆண்டுகள், 2 தெசலோனிக்கேயரில் பவுலால் “முதலில் விசுவாசவிலக்கம்” எனவும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

2 தெசலோனிக்கேயரில் உள்ள பொருள், தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் ராஜ்யங்களாகிய புறமத ரோம் மற்றும் பாப்பரசராட்சி ரோம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உறவாகும். தெசலோனிக்கேயர் புத்தகத்தின் இந்த அதிகாரத்தில்தான், தானியேல் புத்தகத்தில் வரும் “நித்தியம்” என்பது புறமத ரோமைக் குறிக்கிறது என்பதை வில்லியம் மில்லர் கண்டறிந்தார்; மேலும், தானியேலில் வரும் “நித்தியம்” என்பது எப்போதும் அருவருப்பாகிய பாழாக்குதலோ அல்லது பாழாக்குதலாகிய மீறுதலோ உடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டே வழங்கப்படுகிறது என்பதையும் மில்லர் மேலும் கண்டறிந்தார். தானியேல் புத்தகத்தில் வரும் பாழாக்குதலாகிய அருவருப்பும் பாழாக்குதலாகிய மீறுதலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் யோவான் முறையே மிருகத்தின் சொரூபம் என்றும் மிருகத்தின் முத்திரை என்றும் அடையாளப்படுத்துவதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

வில்லியம் மில்லர், தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடுகளில் பெரும்பாலானவற்றையும்—அல்லாவிடில் அனைத்தையும்—இரண்டு பாழாக்கும் அதிகாரங்களை அவர் அடையாளம் கண்டதின் அடிப்படையில் அமைத்தார்; அவை “நித்திய பலி” என்று குறிப்பிடப்படும் ஒன்று (புறமத ரோம்), மற்றும் இரண்டாவது பாழாக்கும் அதிகாரம்; இது இரண்டு வகைகளில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது: பாழாக்கும் மீறுதல் என்று (சபையும் அரசும் இணையும் அமைப்பு), வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில்—மிருகத்தின் உருவம் என்று (பாப்பரசரின் தீர்க்கதரிசன அமைப்பு), மேலும் பாழாக்கும் அருவருப்பு என்று (சூரியவணக்கம்), வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில்—மிருகத்தின் முத்திரை என்று. 2 தெசலோனிக்கேயர் நூலில் பவுல் வழங்கிய விளக்கத்திலிருந்து மில்லர் பெற்ற இந்தப் புரிதல், அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களின் அடையாளமாகிய மில்லரின் முக்கியமான அடித்தளப் புரிதல்களில் ஒன்றாயிருந்தது. 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் சத்தியத்தை நேசிக்காதவர்களே வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுகிறவர்கள் என்று பவுல் உரைக்கிறார்.

தானியேலின் மூன்று வசனங்களில் (தானியேல் 12:9–11), கடைசி நாட்களில் உள்ள குறியீட்டு புரிதல் காலத்தின் பயன்பாட்டை உள்ளடக்க முடியாது; ஏனெனில் 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 முதல் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் பயன்பாடு இனி செல்லுபடியாகாது. 9/11 வசனங்கள் முப்பது ஆண்டுகளும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளும் ஆகிய இரு வேறுபட்ட காலப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. நாற்பது என்ற எண்ணும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது என்ற எண்ணும் இரண்டும் தீர்க்கதரிசன வனாந்தரத்திற்கான குறியீடுகளாகும்; தீர்க்கதரிசன ரீதியில் அவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றிப் பயன்படுத்தத்தக்கவையாகும். ஆகையால், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது என்பதை நாற்பது எனப் புரிந்துகொள்ளலாம்; மேலும் நாற்பது என்பது நானூற்றின் தசமாகும். 9/11 வசனங்கள், முப்பது (பவுல்) என்பதுடன் தொடர்புடைய நானூறு (ஆபிரகாம்) மூலம் பிரதிநிதிக்கப்படுகிற நித்திய உடன்படிக்கையின் எண்ணைக் குறியிடுகின்றன. ‘ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது’ மூலம் பிரதிநிதிக்கப்படும் ‘வனாந்தரம்’, ‘நாற்பது’ என்ற ‘வனாந்தரத்துடன்’ ஒத்துப்போகிறது; மேலும் நான்கு என்பது நானூற்றின் தசமாகும். முப்பது என்பது முப்பதே. நானூறு என்ற எண்ணுடன் முப்பது என்ற எண்ணைச் சேர்த்தால் நானூற்று முப்பது உண்டாகிறது; இதுவே எசேக்கியேல் நான்காம் அதிகாரத்தில் முன்னூற்று தொண்ணூறுடன் நாற்பது என்ற எண்ணைச் சேர்த்ததாக பிரதிநிதிக்கப்படுகிறது.

பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள 9/11 வசனங்கள், அந்த அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலங்களின் நடுப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் அவை கடைசி நாட்களில் முத்திரை நீக்கப்படும் நித்திய உடன்படிக்கையின் ஒரு குறியீடாகும். கடைசி நாட்களில் நானூற்று முப்பது என்பதின் அர்த்தம் வெளிப்படுத்தப்படுவது எசேக்கியேலின் நான்காம் அதிகாரத்தில் நிகழ்கிறது.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம், எசேக்கியேல், யோவான், தானியேல், ஏசாயா ஆகியோருடன் விசுவாசத்தினாலே மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் பிரவேசித்தவர்களுக்கு, இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியை இப்போது முத்திரை நீக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தச் சத்தியம், இஸ்ரவேலின் துரத்தப்பட்டவர்களாக மட்டுமல்ல, ஒருநூற்று நாற்பத்து நான்காயிரத்தினரின் கொடியாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவர்களை உயர்த்தப்படுவதுடனான தொடர்பில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தச் சத்தியம், ஆபிரகாமின் நானூறு ஆண்டுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உடன்படிக்கையையும், பவுலின் முப்பது ஆண்டுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உடன்படிக்கையையும் இணைக்கும் சூழலுக்குள் நிறுவப்பட்டுள்ளது. அந்தச் சத்தியம், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் 9/11 வசனங்களில் முன்வைக்கப்படுகிறது; அவை, மில்லரைட்டுகள் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட, மூன்று அடையாளகாலங்களின் நடுப்பகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. தானியேல் பன்னிரண்டில் முத்திரை நீக்கப்படுகின்ற நடுப்பகுதியான 9/11 சத்தியம், எசேக்கியேலின் முன்னூற்று தொண்ணூறு நாட்களாலும் நாற்பது நாட்களாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த நாட்கள், பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியின் முப்பதாம் ஆண்டில் எசேக்கியேலுக்குத் திறக்கப்படுகின்றன; மேலும், ஆசாரியனாகிய எசேக்கியேல், மூன்று சோதனைகளில் நடுப்பகுதியான சோதனையில் இருக்கும் ஒருநூற்று நாற்பத்து நான்காயிரத்தினரின் ஆசாரியத்துவத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

எசேக்கியேல், “நான்காம் மாதத்தின்” “ஐந்தாம் நாளில்” ஆலயச் சோதனையின் உட்பகுதியில் குறிக்கப்படுகிறார்; மில்லரைட் வரலாற்றில் அது, 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று நிகழ்ந்த முதல் ஏமாற்றத்தில் தொடங்கி அதே ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்த ஏழாம்-மாதங்களின் துல்லியமான நடுப்பகுதியை (“மத்திய நிலையைக்”) குறித்தது.

1844 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை 21, ஏழு பரிசுத்த மாதங்களின் நடுப்பகுதியாக இருந்தது; அந்தத் தேதியில் சாமுவேல் ஸ்னோ, போஸ்டன் டாபர்னாக்கிளில் நள்ளிரவின் கூக்குரல் எனும் தனது செய்தியை முன்வைத்துக் கொண்டிருந்தார். அங்கு, ஒரு பொதுப் பிரசங்கத்தில் முதன்முறையாக, அவர் “வேதவாக்கியத்தின் துல்லியமான சொற்களிலேயே இவ்வாறு அறிவித்தார்: ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்!’” இப்போது நாம் குறியீட்டுரீதியாக போஸ்டன் டாபர்னாக்கிளில் எசேக்கியேலுடன் நின்றிருக்கிறோம்; நள்ளிரவின் கூக்குரலின் தூதர்களை உயர்த்திப் போற்றுதல் பெருவெள்ள அலைபோல் புறப்பட்டுச் செல்லும் நிகழ்வுக்கு சற்றுமுன். கொடியை உயர்த்தும் தீர்க்கதரிசன செயல்முறை, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசன வரிசையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எசேக்கியேல் நான்காம் அதிகாரம் இரண்டாம் சாட்சியை வழங்குகிறது; மேலும் முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவையும் அவர் நான்காம் அதிகாரத்திலேயே செய்கிறார்.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.