நாற்பதாவது வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - இருபத்தெட்டு

ஈர்ப்பின் படி, ஈர்ப்பைப் பற்றிய வரையில், “ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய பொருத்தம் உண்டு,” மேலும் “ஒவ்வொரு கோட்பாட்டிற்கும் அதற்குரிய பொருத்தம் உண்டு.”

உண்மையான நிலைமை என்னவென்றால், “ereb boqer” என்ற எபிரெய மொழிப்பயன்பாடு வேதாகமத்தில் எட்டு முறை காணப்படுகிறது. தானியேல் 8:14-இல் அது “நாட்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பதைத் தவிர, அது எப்போதும் “மாலையும் காலையும்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தெய்வீகத் தூண்டுதலின்படி, பதினான்காம் வசனமே “அட்வெண்ட் விசுவாசத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணும்” ஆகும்.

ஆகையால் உண்மை என்னவெனில், அந்த வசனத்தில் உள்ள “days” என்பது அந்த எபிரேயச் சொற்றொடர் பயன்படுத்தப்பட்ட ஏழு தடவைகளில் எட்டாவது காலத்தைச் சுட்டுகிறது. மேலும், கிங் ஜேம்ஸ் பதிப்பின் மொழிபெயர்ப்பாளர்களை தேவன் தமது தீர்க்கதரிசன வழிநடத்தலால் வழிகாட்டிய வேதாகமச் சம்பவம், எட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரண்டு தரிசனங்களில் ஒன்றைச் சுட்டும் அந்த வசனத்தில், ஏழினுள் எட்டாவது என்பதற்கான வேதாகமப் புதிரை நோக்கமுடனே இணைத்தது. எட்டாம் அதிகாரத்தில் “vision” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொற்களில் ஒன்று எபிரேயச் சொல் “chazon” ஆகும்; மற்றொன்று “mareh” ஆகும். “Mareh” என்பது தோற்றம் என்று பொருள்; “mareh” தரிசனம் என்பது தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தைக் குறிக்கும் தரிசனமாகும். தானியேல் 8:14-இன் “mareh” தரிசனம், கிறிஸ்து தோன்றி, தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வரவேண்டியிருந்தது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று என்பதைக் குறிப்பதாகும். இவ்வெல்லா சத்தியங்களும் உண்மைகளே; மேலும் அவை மையத் தூணாகிய அந்த வசனத்தோடு தொடர்புடையவையாகும். அந்த மையத் தூண் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறிய ஒரு கோட்பாடோ அல்லது ஒரு தீர்க்கதரிசனமோ அல்ல; உண்மை என்னவெனில், அந்த வசனமே கிறிஸ்து, அதாவது மையத் தூண்.

இப்போது நாம் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசித்து, அதன்பிறகு நம்முடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, அவருடைய நீதிகரிப்பின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்வோமா என்பதற்காகச் சோதிக்கப்படுகிறோம். ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிக்கச் செய்யப்படும் இந்தக் கடைசி அழைப்பு, ஒவ்வொருவராகிய நம்முடைய பிரவேசத்தைத் தடுக்கத் தடைகளால் சூழப்பட்டுள்ளது; ஆனால் நாம் இப்போது தயங்கினால், நாம் “இரவின் மௌனமான பயங்கரத்தில் தனியே விடப்பட்டவர்களாக” இருப்போம். ஆனால் இதுவே நான் கூற விரும்பும் ஒரே கருத்தல்ல.

“நாட்கள்” என்ற சொல்லின் தனித்தன்மையை உள்ளடக்கியதன் மூலம், மிக முக்கியமான இந்த வசனம் நோக்கத்துடன் வலியுறுத்தப்பட்டது; அச்சொல், இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படும் காலத்தில் உள்ள சக்கரங்களில் ஒன்றான, எட்டு என்பது அந்த ஏழைச் சேர்ந்தது என்னும் தீர்க்கதரிசனப் புதிரைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. முத்திரையிடப்படும் காலத்தில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியத்தின் புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பும் குடியரசுக் கொம்பும் ஆகிய இரண்டும், எட்டாவது அந்த ஏழைச் சேர்ந்தது என்னும் புதிரை நிறைவேற்றும். 1989-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய முடிவுகாலம் முதற்கொண்டு பதவி வகித்த எட்டு அதிபர்களில், டிரம்ப் ஆறாம் இராச்சியத்தின் ஆறாம் அரசரானார்; தமது இரண்டாவது பதவிக்காலத்திற்கான தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற பின்னர், அவர் அந்த ஏழைச் சேர்ந்த எட்டாமவரானார். 313-ஆம் ஆண்டின் மிலான் அரசாணையை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மீண்டும் பிறப்பிக்கும் செயலின்போது, இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் லவோதிக்கேயா இயக்கம், இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் பிலதெல்பியா இயக்கமாக மாறும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் முத்திரையிடப்படும் காலம் முடிவடைகிறது; அப்போது போப்பாட்சியின் மரணத்திற்கேதுவான காயம் குணமாகிறது; இவ்வாறு அவள், அந்த ஏழைச் சேர்ந்த எட்டாவதானவளாக, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் புதிரை நிறைவேற்றுகிறாள். ஒரு எபிரெயச் சொற்றொடரிலும் ஓர் ஆங்கிலச் சொல்லாகவும் வெளிப்படுத்தப்படும் ஓர் உண்மை, இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படும் காலத்தில் நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அடையாளப்படுத்தும் வசனத்திற்குள், நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்தும் வசனத்தைக் கொண்டுவருகிறது.

ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய இடம் உண்டு; ஒரு ‘எண்ணை’ மற்றொரு ‘எண்ணால்’ பெருக்கும் எண்ணியல் கட்டமைப்பு பயன்படுத்தப்படும் சொற்றொடர் புதிய ஏற்பாட்டில் ஒன்றே உள்ளது; பழைய ஏற்பாட்டில் இரண்டே உள்ளன. ‘எண்ணியல் கட்டமைப்பு’ என்பதன் ஆல்பா ஆதியாகமத்தில் உள்ளது.

ஓமேகா ‘எண்ணியல் கட்டமைப்பு’ மத்தேயுவில் உள்ளது.

இந்த பகுதிகள், ஒரு எண் மற்றொரு எண்ணால் பெருக்கப்பட வேண்டும் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் முதல் மற்றும் கடைசி நிகழ்வுகளை வேதாகமத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. எண்ணுகள் பல உள்ளன; ஆனால் ஆதியாகமத்தின் அல்பாவும் மத்தேயுவின் ஓமேகாவும் ஒரே எண் அமைப்பைக் கொண்டுள்ளன; மேலும் அவை ‘ஏழு’ மற்றும் ‘எழுபது’ என்ற அதே இரண்டு எண்களைப் பயன்படுத்துகின்றன.

அல்பாவுக்கும் ஒமேகாவுக்கும் நடுவில், இந்த எண்ணியல் அமைப்பு காணப்படும் வேறோர் இடம் லேவியராகமம் இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம் மட்டுமே. அங்கு அந்த இரண்டு எண்களும் ‘ஏழு’, ‘எழுபது’ என்பவையாக இல்லாமல், ‘ஏழு மடங்கு ஏழு ஆண்டுகள்’ என அமைந்துள்ளன.

நடுவிலுள்ள எண்சார் கட்டமைப்பு மீண்டும் ‘ஏழு’ என்னும் எண்ணைப் பயன்படுத்துகிறது; ‘எழுபது’ என்னும் எண்ணை அல்ல. அது இடம்பெறும் பகுதி கீழ்ப்படிதலுக்கான ஆசீர்வாதத்தையும், கீழ்ப்படியாமைக்கான சாபத்தையும் கொண்டுள்ளது. அடிமைகளின் விடுதலை, நிலங்களின் மீட்டளிப்பு ஆகிய ஆசீர்வாதங்கள், லேவியராகமம் இருபத்தாறாம் அதிகாரத்தில் நான்கு முறை குறிப்பிடப்படும் ஏழுமடங்கு சாபத்துடன் வேறுபடுத்திக் காட்டப்படுகின்றன. நிலம் ஓய்விலிருந்த ஆண்டுகளில் கர்த்தர் வழங்கிய வாழ்வாதாரமும், யூபிலி ஆண்டின் இரட்டிப்பு ஆசீர்வாதமும் அந்த ஆசீர்வாதத்தில் அடங்கியிருந்தன; இருபத்தாறாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் சாபமோ, இவ்விரு அதிகாரங்களின் உடன்படிக்கை எச்சரிக்கையில் அந்த ஆசீர்வாதத்தின் எதிரிணையாக அமைகிறது.

நடுவிலுள்ள எண்ணியல் அமைப்பு லேவியராகமம் 25:8-இல் (‘ஏழு முறை ஏழு ஆண்டுகள்’) காணப்படுகிறது. லேவியராகமம் 26-இல் நான்கு முறை இடம்பெறும் ‘ஏழு மடங்கு’ நியாயத்தீர்ப்புடன் இது உடனடியாக இணைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு, நடுவிலுள்ள எண்ணியல் அமைப்பு ஆசீர்வாதம், சாபம் ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கிறது; இதன் மூலம் லேவியராகமப் புத்தகத்தில் இருமடங்கான சாட்சியம் உருவாகிறது. யூபிலியின் ஆசீர்வாதத்தையோ சாபத்தையோ குறிக்கும் எண்ணியல் அமைப்பு, லாமேக்கின் நியாயத்தீர்ப்புக்கும் தவணைக் காலத்தின் எல்லையை இயேசு அடையாளப்படுத்துவதற்கும் இடையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இம்மூன்றும் சேர்ந்து தவணைக் காலத்தின் ஓர் எல்லையை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அக்காலம் நிறைவடையும்போது, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒரு பிரிவினரும் சபிக்கப்பட்ட ஒரு பிரிவினரும் வெளிப்படுவார்கள். முதலாம் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளைக் குறிக்கும் அல்பாவும் ஓமெகாவும், நானூற்றுத் தொண்ணூறு என்னும் எண்ணைத் தவணைக் காலத்தின் குறியீடாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. இதை யூபிலியின் சாபத்துடனோ ஆசீர்வாதத்துடனோ இணைத்துப் பார்க்கும்போது, எசேக்கியேல் பதினேழாவது யூபிலிச் சுழற்சியின் முப்பதாம் ஆண்டில் இருப்பதாகக் குறிப்பிடும் எசேக்கியேல் முதலாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனத்தை ஆய்வு செய்ய நாம் முற்படுகையில், இவ்வுண்மைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

அந்த யூபிலி ஆண்டுச் சுழற்சி கி.மு. 573-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்தது; அது 1844-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் நாளை மட்டுமல்லாமல், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தையும் முன்னடையாளமாகச் சுட்டிக்காட்டியது. எசேக்கியேல் ஆலயத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; 1844-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-க்குப் பின்னர் உண்மையுள்ளவர்கள் பிரவேசித்ததைப் போலவே, நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவில் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசித்துள்ள ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். முதலாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனத்தில் எசேக்கியேல் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் எந்தக் கட்டத்தில் இருக்கிறார் என்ற “உண்மையை” கவனிக்கத் தவறுவது, உங்கள் “திசையுணர்வை” இழப்பதாகும்.

கேபார் நதியருகே அருளப்பட்ட கர்த்தருடைய மகிமையைத் தரிசித்த பின்பு, தானியேல், ஏசாயா, யோவான் ஆகியோரைப் போலவே எசேக்கியேலும் புழுதியில் தாழ்த்தப்படுகிறார். பின்னர், காணவோ கேட்கவோ மறுக்கும் ஒரு திருச்சபைக்குச் செய்தியை அறிவிக்க வேண்டியவர்களின் அபிஷேகத்தின் கூறுகளை இந்த நான்கு எடுத்துக்காட்டுகளும் வழங்குகின்றன.

எசேக்கியேல் நூலில் எருசலேமுடன் தொடர்புடைய ஆறு தேதிகள் உள்ளன. முதல் அதிகாரத்தின் முதல் இரண்டு வசனங்களில் காணப்படும் முதல் தேதியையும், பின்னர் நாற்பதாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் காணப்படும் கடைசித் தேதியையும் நாம் ஏற்கெனவே எடுத்துரைத்துள்ளோம். எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் காணப்படும் இரண்டாவது தேதியை நான் எடுத்துரைத்துள்ளேன்; ஆனால் அதன் குறியீட்டு வடிவத்தை மட்டுமே எடுத்துரைத்தேனேயன்றி, எருசலேமின் முற்றுகையுடனும் அழிவுடனும் தொடர்புபடுத்தி அதை அமைத்துக் காட்டவில்லை; நூல் முழுவதுமே அந்த அச்சைச் சுற்றியே சுழல்கிறது. எருசலேம் கி.மு. 586/585ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் அழிக்கப்பட்டது. மேலும், எசேக்கியேல் 33:21-இல், எருசலேமின் வீழ்ச்சிச் செய்தியுடன் தப்பியோடிய ஒருவன் வந்து சேருகிறான்.

பன்னிரண்டாம் ஆண்டில் நகரம் தாக்கப்பட்டபோது, எசேக்கியேல் தன் சொந்த விருப்பப்படி பேசுவதற்கு அப்போது சுதந்திரமானவராகிறார். எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் தரிசனம் ஆறாம் ஆண்டில் இருந்தது; ஆகையால் அது நகரம் தாக்கப்படுவதற்கு சுமார் ஆறு ஆண்டுகள் முன்பாக இருந்தது.

ஏழாம் ஆண்டாகிய அடுத்த ஆண்டில், கர்த்தரிடம் விசாரிப்பதற்காக மூப்பர்கள் எசேக்கியேலை நாடினர்.

பின்னர் ஒன்பதாம் ஆண்டில், ஒன்றரை ஆண்டுகால முற்றுகை தொடங்கியது.

இந்தத் தேதிகள் ஒவ்வொன்றும் கடைசி நாட்களுக்குரிய குறிப்பிட்ட வழிக்குறிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில், உலகத்தின் முடிவுகாலத்தில் வாழ்பவர்களுக்குப் பண்டைய இஸ்ரவேல் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக விளங்குகிறது என்று பவுல் கூறுகிறார்.

எருசலேமைக் குறித்த ஆறு தேதிகளும் அதிகாரம் ஒன்று, வசனம் ஒன்றில் உள்ள முதல் தேதிக்கும் அதிகாரம் நாற்பது, வசனம் ஒன்றில் காணப்படும் கடைசி தேதிக்கும் இடையில் நிகழ்கின்றன. அந்த இரண்டு தேதிகள் அதிகாரம் ஒன்றின் ஐந்தாம் ஆண்டைக் குறிக்கின்றன; அது கி.மு. 592 ஆகும்; மற்றும் அதிகாரம் நாற்பதின் இருபத்திஐந்தாம் ஆண்டைக் குறிக்கின்றன; அது கி.மு. 573 ஆகும். “வரி மேல் வரி” என்ற நிலையில், எசேக்கியேலுக்கு எகிப்திற்கான ஒரு வரி உள்ளது; அதில் தீருவைக் குறித்த மேற்கோளும் அடங்கியுள்ளது; மேலும் எருசலேமிற்கான ஒரு வரியும் உள்ளது. எகிப்தின் வரியில் ஏழு நேரடி வழிக்குறிகள் உள்ளன (தீரு சேர்க்கப்பட்டபோது), எருசலேமுக்கு ஆறு உள்ளன. இந்த இரண்டு வரிகளோடு யோசியாவின் வரியும் பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியும் உள்ளன. ஆனாலும், நேரடி தேதியின்றி சித்தரிக்கப்படும் வரி அதிகாரம் நான்கில் காணப்படுகிறது; அதிகாரம் நான்கின் அந்த வரி, எசேக்கியேல் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் நோக்கினபோது அவர் கண்ட சக்கரங்களில் பலவற்றைக் கொண்டுள்ளது. அது பல குறியீட்டு சத்தியங்களாலும் நிறைந்துள்ளது.

நானூற்று முப்பது என்ற எண் நித்திய உடன்படிக்கையை குறிக்கிறது; மேலும் நான்காம் அதிகாரத்தில் எசேக்கியேல், நானூற்று முப்பது என்ற எண்ணை உள்ளடக்கிய ஒரு ஜீவனுள்ள உவமையாக, கர்த்தரால் பயன்படுத்தப்படுகிறார்.

எசேக்கியேல் மூலம் சித்தரிக்கப்பட்ட எருசலேமின் முற்றுகை ஒரு “அடையாளம்” ஆகும்; அதுபோலவே, கி.பி. 66-ஆம் ஆண்டில் செஸ்தியு எருசலேமுக்கு எதிராக கொண்டு வந்த முற்றுகையும் ஆகும். எருசலேமின் அழிவை இயேசு அடையாளம் காட்டியதைக் குறித்து விளக்கும்போது, Sister White, எருசலேமின் அழிவின் “நேரடி” நிறைவேற்றம் கடைசி நாட்களில் இருக்கிறது என்று எங்களுக்கு அறிவிக்கிறார். நெபுகாத்நேச்சாரும் செஸ்தியுவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளின் மேல் வந்த அழிவின் அடையாளம், முற்றுகையின் அடையாளமே நெருங்கிவரும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் அடையாளம் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

நாம் ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கும் இப்பகுதியில், முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் அடித்தள இயக்கத்தில் வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசன விளக்கத்திற்கான முதன்மை விதியைச் சுட்டும் ஒமேகா வேதாகமக் குறிப்பையும் காண்கிறோம். ஒரு நாளுக்கு ஓர் ஆண்டு என்னும் நியதியின் ஆல்பாவும் ஓர் ஒமேகா குறியீடாக இருந்தது; ஏனெனில், ஒரு நாளுக்கு ஓர் ஆண்டு என்னும் நியதியின் ஆல்பா எண்ணாகமப் புத்தகத்தில் பத்தாவதும் இறுதியுமான சோதனையாக முன்வைக்கப்பட்டது; இஸ்ரவேலர் அதில் தோல்வியடைந்து, அதன் விளைவாக வனாந்தரத்தில் அலைந்து திரிந்த நாற்பது ஆண்டுகளில் வனாந்தரத்திலேயே தங்களுக்கு மரணத்தை வருவித்துக்கொண்டனர்.

செங்கடலைக் கடந்த நிகழ்வில் தொடங்கிய பத்துக் கட்டங்களைக் கொண்ட சோதனைச் செயல்முறையின் இறுதிக் கலகத்தில் ஒரு நாளுக்கு ஓர் ஆண்டு என்னும் நியதி அடையாளம் காணப்படுவதிலும், எருசலேம் முற்றுகையிடப்பட்டு அழிக்கப்படவிருக்கும் வேளையில் அதே நியதி மீண்டும் அறிவிக்கப்படுவதிலும் அடங்கியுள்ள தீர்க்கதரிசன உட்பொருள்கள் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு, நாம் ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கும் பகுதிக்குப் பொருத்தப்பட வேண்டும்; அதேபோல், “முற்றுகை”யே “அடையாளம்” ஆக இருப்பதன் முக்கியத்துவமும் புரிந்துகொள்ளப்பட்டு அப்பகுதிக்குப் பொருத்தப்பட வேண்டும்.

எருசலேமின் “முற்றுகையை” அடையாளமாகக் கொண்டு பயன்படுத்தும்போது ஒன்றிணைக்கப்படும் வரலாற்றுக் கோடு அறியப்பட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அது சொல்லப்போனால் ஒரு “அச்சாக” ஆகிறது; உருவகமாகப் பேசினால், முற்றுகையின் அந்த அடையாளத்துக்கு பல ஆரங்கள் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. முற்றுகையின் அடையாளம், எசேக்கியேலில் மிகவும் முக்கியமான பகுதியாக இருக்கக்கூடும்; மேலும், முதலில் எசேக்கியேலுக்கு குழப்பமாகத் தோன்றியதிலிருந்து, யூதா குலத்தின் சிங்கம் பரிபூரணத்தை வெளிக்கொணருவதற்கு அந்த அடையாளம் இடமளிக்கிறது. முற்றுகையின் “அடையாளம்”, ஒரு நாளுக்குப் ஒரு ஆண்டு என்ற கோட்பாடு, மேலும் முற்றுகையால் ஒன்றிணைக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரிசைகள்—இவையெல்லாம் நானூற்று முப்பது என்பது நித்திய உடன்படிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்ற சூழலிலே கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

கர்த்தர் மூன்று படிகளைக் கொண்ட ஒரு செயல்முறையில் ஆபிரகாமுடன் உடன்படிக்கை செய்துகொண்டார்; அந்த மூன்று படிகளில் முதலாவது படியில், ஆபிரகாமின் சந்ததியினர் எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் சிறைப்பட்டிருப்பார்கள் என்ற தீர்க்கதரிசனம் இடம்பெற்றிருந்தது. இரண்டாவது படியில், ஆபிரகாமுக்கு விருத்தசேதனச் சடங்கு அளிக்கப்பட்டது; மூன்றாவது படி, மோரியா மலையில் ஈசாக்கைப் பலியிடுவதாக இருந்தது. தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு ஜனத்தை எழுப்பி, அவர்களுடன் உடன்படிக்கை செய்துகொள்ளக் கர்த்தர் மேற்கொண்ட மூன்று படிகளின் அல்பாவில் நானூறு ஆண்டுகள் என்னும் காலம் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட அந்த உடன்படிக்கை ஜனங்கள், 34-ஆம் ஆண்டில் ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டபோது தேவனால் மணவிலக்குச் செய்யப்பட்டனர்; அதன் பின்னர், புறஜாதியாருக்கெனத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், அந்த நானூறு ஆண்டுகளை—நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளாக அடையாளப்படுத்தினார்.

உடன்படிக்கையைக் குறிக்கும் எண் நானூற்று முப்பதாகும்; ஆனால், முறையே ஆபிரகாம் என்றும் பவுல் என்றும் பெயர் மாற்றம் பெற்ற ஆபிராம், சவுல் என்னும் இரு சாட்சிகளும், நானூற்று முப்பது என்னும் முழு எண்ணை உருவாக்கும் இரு தனித்த காலப்பகுதிகளை அடையாளப்படுத்துகின்றனர். தேவன் ஓர் ஆத்துமாவின் பெயரை மாற்றும்போது, அது அந்த ஆத்துமாவுக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கை உறவின் அடையாளமாகும். எனவே, நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் என்பது, ஆபிரகாமின் நானூற்றோடு பவுலின் முப்பது சேர்க்கப்படுவது போல, இரு தனித்த எண்களைக் கூட்டுவதால் பெறப்படும் தொகையாகும். எசேக்கியேல் முந்நூற்றுத் தொண்ணூறு நாட்கள் தமது இடப்பக்கமாகவும், பின்னர் நாற்பது நாட்கள் தமது வலப்பக்கமாகவும் படுத்திருந்ததன் மூலம், கூட்டுத்தொகை நானூற்று முப்பதாகும் இரு எண்களை அடையாளப்படுத்தினார்.

ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், பெருவெள்ளத்திற்குப் பிறகு உடனடியாக நிம்ரோதின் கலகத்தின் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட மரணத்தின் உடன்படிக்கை, இரண்டு உடன்படிக்கைகளுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளப்படுத்துகிறது. பாபேல் கோபுரத்தின் கூறுகள், நியாயத்தீர்ப்புக்குட்படுத்தப்பட்டு சிதறடிக்கப்பட வேண்டிய சாத்தானிய “உன்னையே நீ காப்பாற்றிக்கொள்” என்ற உடன்படிக்கைக்குரிய ஜனங்களைச் சாட்சியமாகக் காட்டுகின்றன. அதே அதிகாரத்தில், எபேர் பிறந்ததன் மூலம் எபிரேயரின் வம்சவரலாறு அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது; இது நிம்ரோதின் மரண உடன்படிக்கைக்கு மாறுபாடாக, ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

ஆதியாகமத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்தில் ஏபேரும் பேலேகும் முதன்முதலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள்.

பேலேக் என்பது பிரிவு அல்லது பிளவுபடுதல் என்று பொருள்; பேலேக்கின் நாட்களில், உடன்படிக்கை ஜனங்களில் உள்ள இரு வகுப்புகளின் பிரிவு பாபேல் கோபுரத்தின் வரலாறினாலும் நிம்ரோத்தின் கிளர்ச்சியினாலும் குறிக்கப்படுகிறது. ஏபேர் நானூற்று அறுபத்து நான்கு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்; ஆனால் பேலேக் (பிரிவு) பிறந்தபின் அவன் நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய தொடர்புண்டு; மேலும், நானூற்று முப்பது என்பது ஆபிரகாமுக்கான உடன்படிக்கைத் தீர்க்கதரிசனத்துக்கு பவுல் வழங்கும் எண் ஆகும். நானூற்று முப்பது என்ற எண் பேலேக்கின் பிறப்பிற்குப் பிறகான ஏபேரின் வாழ்வுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டிருக்கிறபோதிலும், அவன் வாழ்க்கையின் முதல் முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகள் “நான்கும் முப்பது ஆண்டுகள்” என்று வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன; அது நிச்சயமாக முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகள் தான், ஆனால் அந்த முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகளின் எளிய வெளிப்பாட்டிலேயே அது “நான்கு” மற்றும் “முப்பது” (430) என்று வாசிக்கப்படுகிறது. பின்னர் நானூற்று முப்பது வந்தது; அதன் பின் பேலேக்கின் வாழ்க்கையின் முதல் வெளிப்பாடு “முப்பது” ஆகும்.

எபேர் என்பதே “எபிரெயர்” என்ற பெயரின் மூலமாகும்; உடன்படிக்கைக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாக இருக்கவிருந்த எபிரெயரைப் பற்றிய முதல் குறிப்பும் அதுவே ஆகும். எபேர் என்பது “கடந்து செல்லுதல்” என்று பொருள்படும்; ஆகையால் அது, ஆபிரகாமின் சந்ததியினர் செங்கடலைக் கடந்துச் வாக்குத்தத்த தேசத்துக்குள் பிரவேசித்ததுபோல, பூமியிலிருந்து புதிய பூமிக்குக் கடந்து செல்லும் உடன்படிக்கை ஜனத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. நாற்பது ஆண்டுகள் வனாந்தரத்தில் அலைந்ததிரிதல் அந்தக் கடந்து செல்லுதலைத் தடைசெய்தது; ஆனால் அந்த நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில் அவர்கள் யோர்தானைக் கடந்துச் வாக்குத்தத்த தேசத்துக்குள் பிரவேசித்தனர்; இதனால் தேவனுடைய ஜனத்தின் இறுதியான கடந்து செல்லுதல் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகிறது. பெலேகு என்பது, நிம்ரோதின் கோபுரத்தில் மனிதகுலம் முதல் முறையாக இரண்டு உடன்படிக்கை ஜனங்களாகப் பிரிக்கப்பட்ட வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. நிம்ரோதின் மரண உடன்படிக்கையின் சின்னம் குழப்பமாகும்; எபிரெயரின் ஜீவ உடன்படிக்கையின் சின்னம், பெலேகுவினால் குறிக்கப்படும் பிரிவுக்கு முன்பாகிய எபேரின் வாழ்நாளான நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் ஆகும். பெலேகு என்ற பெயர் ஒரு குறியீட்டான எண்-உண்மையையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் எபேரின் நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள் இரண்டு எண்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன, மேலும் பெலேகு, முப்பது என்ற எண்ணிலிருந்து நானூற்றை வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

நானூற்று முப்பது இரண்டு பகுதிகளை உடையதாகும். ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையின் நானூறு ஆண்டுகளும், அதனுடன் பவுலால் குறிக்கப்பட்ட கூடுதலான முப்பது ஆண்டுகளும். தேவனுடைய மக்களின் இறுதி எழுச்சியை உண்டாக்கும் அறிவின் பெருக்கம் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அங்கே நித்திய உடன்படிக்கையின் இரு-பகுதி அடையாளம் குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டு, 9/11 ஆகிய வசனங்களில் முன்வைக்கப்படுகிறது.

பத்தாம் வசனத்தில் “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, புடமிடப்பட்டு” என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ள மூன்று கட்டச் சோதனைச் செயல்முறையை உருவாக்கும் இறுதி முத்திரைத்திறப்பு, ஆயிரத்து இருநூற்றுத் தொண்ணூறு ஆண்டுகளுடன் தொடர்புடையது. இந்த வசனத்தைப் பற்றிய முன்னோடிகளின் புரிதல் என்னவெனில், 508ஆம் ஆண்டில் புறமதத்தின் எதிர்ப்பு அகற்றப்பட்டதுடன் முப்பது ஆண்டுகாலச் செயல்முறை தொடங்கியது; அது 538ஆம் ஆண்டில் போப்பாட்சி வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் ராஜ்யமாக நிறுவப்படுவதற்கு வழிவகுத்தது; பின்னர் அந்தப் போப்பாட்சி, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் 1798ஆம் ஆண்டில் நிறைவடையும் வரை, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் ராஜ்யமாக ஆட்சி செய்தது என்பதாகும். 508ஆம் ஆண்டு முதல் 538ஆம் ஆண்டு வரையிலான முப்பது ஆண்டுகளைப் பவுல், 2 தெசலோனிக்கேயர் நிருபத்தில் “முதலில் நிகழும் விசுவாசத்துரோகம்” என்றும் சித்தரிக்கிறார்.

2 தெசலோனிக்கேயரில் உள்ள பொருள், தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் ராஜ்யங்களாகிய புறமத ரோம் மற்றும் பாப்பரசராட்சி ரோம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உறவாகும். தெசலோனிக்கேயர் புத்தகத்தின் இந்த அதிகாரத்தில்தான், தானியேல் புத்தகத்தில் வரும் “நித்தியம்” என்பது புறமத ரோமைக் குறிக்கிறது என்பதை வில்லியம் மில்லர் கண்டறிந்தார்; மேலும், தானியேலில் வரும் “நித்தியம்” என்பது எப்போதும் அருவருப்பாகிய பாழாக்குதலோ அல்லது பாழாக்குதலாகிய மீறுதலோ உடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டே வழங்கப்படுகிறது என்பதையும் மில்லர் மேலும் கண்டறிந்தார். தானியேல் புத்தகத்தில் வரும் பாழாக்குதலாகிய அருவருப்பும் பாழாக்குதலாகிய மீறுதலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் யோவான் முறையே மிருகத்தின் சொரூபம் என்றும் மிருகத்தின் முத்திரை என்றும் அடையாளப்படுத்துவதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

வில்லியம் மில்லர் தமது தீர்க்கதரிசனப் பொருத்தப்பாடுகள் அனைத்தையும் என்று சொல்லாவிட்டாலும், அவற்றில் பெரும்பாலானவற்றை, பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளைத் தாம் அடையாளங்கண்டதன் அடிப்படையிலேயே அமைத்தார். அவற்றில் ஒன்று “அன்றாடம்” (புறமத ரோம்) என்று குறிப்பிடப்படும் வல்லமை; இரண்டாவது பாழாக்கும் வல்லமை இரு விதங்களில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது: பாழாக்கும் பாதகம் (திருச்சபையும் அரசும் இணைதல்), வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில்—மிருகத்தின் சொரூபம் (போப்பாதிக்கத் தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பு) என்றும்; பாழாக்கும் அருவருப்பு (சூரிய வழிபாடு), வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில்—மிருகத்தின் முத்திரை என்றும். 2 தெசலோனிக்கேயரில் பவுல் எடுத்துரைத்தவற்றிலிருந்து மில்லர் பெற்ற புரிதலானது, அட்வென்டிசத்தின் அடித்தளங்களின் அடையாளமாக விளங்கும் மில்லரின் முதன்மையான அடித்தளப் புரிதல்களில் ஒன்றாக இருந்தது. 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் எடுத்துரைக்கப்படும் சத்தியத்தின்மீது அன்புகூராதவர்களே கொடிய வஞ்சகத்துக்கு ஆளாகிறவர்கள் என்று பவுல் கூறுகிறார்.

தானியேலின் மூன்று வசனங்களைக் (தானியேல் 12:9–11) கடைசி நாட்களில் குறியீட்டு அடிப்படையில் புரிந்துகொள்வதில், காலத்தைப் பொருத்திப் பார்ப்பதை உள்ளடக்க முடியாது; ஏனெனில் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி முதல், தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைப் பொருத்திப் பார்ப்பது இனி செல்லுபடியாகாது. 9/11 வசனங்கள் முப்பது ஆண்டுகள், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆகிய இரு தனித்த காலப்பகுதிகளைக் குறிக்கின்றன. நாற்பது, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆகிய இரண்டு எண்களுமே ஒரு தீர்க்கதரிசன வனாந்தரத்தின் குறியீடுகளாக உள்ளன; தீர்க்கதரிசன அடிப்படையில் ஒன்றுக்குப் பதிலாக மற்றொன்றைப் பயன்படுத்தலாம். ஆகவே, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபதை நாற்பது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்; நாற்பது என்பது நானூறின் தசமபாகமாகும். முப்பதுடன் (பவுல்) தொடர்புபடுத்தப்பட்ட நானூறால் (ஆபிரகாம்) சுட்டிக்காட்டப்படும் நித்திய உடன்படிக்கையின் எண்ணை 9/11 வசனங்கள் குறியீடாகக் காட்டுகின்றன. ‘ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபதால்’ குறிக்கப்படும் ‘வனாந்தரம்’, ‘நாற்பது என்னும் வனாந்தரத்துடன்’ ஒத்துப்போகிறது; நாற்பது என்பது நானூறின் தசமபாகமாகும். முப்பது என்பது முப்பதே. நானூறு என்ற எண்ணுடன் முப்பது என்ற எண்ணைக் கூட்டுவதால் நானூற்று முப்பது கிடைக்கிறது; இது எசேக்கியேல் நான்காம் அதிகாரத்தில் முந்நூற்றுத் தொண்ணூறுடன் நாற்பது என்ற எண்ணைக் கூட்டுவதாகக் காட்டப்படுகிறது.

பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள 9/11 வசனங்கள், அந்த அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலங்களின் நடுப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் அவை கடைசி நாட்களில் முத்திரை நீக்கப்படும் நித்திய உடன்படிக்கையின் ஒரு குறியீடாகும். கடைசி நாட்களில் நானூற்று முப்பது என்பதின் அர்த்தம் வெளிப்படுத்தப்படுவது எசேக்கியேலின் நான்காம் அதிகாரத்தில் நிகழ்கிறது.

யூதா கோத்திரத்துச் சிங்கமானவர், எசேக்கியேல், யோவான், தானியேல், ஏசாயா ஆகியோருடன் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசித்திருப்பவர்களுக்கு இறுதி எச்சரிப்புச் செய்தியின் முத்திரையை இப்போது அவிழ்த்து வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார். இஸ்ரவேலில் தள்ளுண்டவர்களாக மட்டுமல்லாமல், இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் கொடியாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறவர்கள் உயர்த்தப்படுவதோடு இணைந்து அந்தச் சத்தியம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பவுலின் முப்பது ஆண்டுகளால் சித்தரிக்கப்படும் உடன்படிக்கையுடன் இணைந்த ஆபிரகாமின் நானூறு ஆண்டுகளால் சித்தரிக்கப்படும் உடன்படிக்கையின் பின்னணியில் அந்தச் சத்தியம் அமைந்துள்ளது. மில்லரைட்டுகள் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட மூன்று குறியீட்டுக் காலப்பகுதிகளுள் நடுவிலுள்ள காலப்பகுதியைக் குறிக்கும் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் 9/11 வசனங்களில் அந்தச் சத்தியம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் முத்திரை அவிழ்க்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டுவரும் நடுவிலுள்ள 9/11 சத்தியம், எசேக்கியேலின் முந்நூற்றுத் தொண்ணூறு நாட்களிலும் நாற்பது நாட்களிலும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அந்த நாட்கள், பதினேழாவது யூபிலி சுழற்சியின் முப்பதாவது ஆண்டில் எசேக்கியேலுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும், ஓர் ஆசாரியனாக எசேக்கியேல், மூன்று சோதனைகளில் நடுவிலுள்ள சோதனையில் இருக்கும் இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவத்தைச் சித்தரிக்கிறார்.

ஆலயச் சோதனையில் எசேக்கியேல் “நான்காம் மாதத்தின்” “ஐந்தாம் நாளில்” குறிக்கப்படுகிறார்; மில்லரைட் வரலாற்றில் இந்நாள், 1844 ஏப்ரல் 19 அன்று ஏற்பட்ட முதல் ஏமாற்றத்தில் தொடங்கி, அதே ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்த ஏழு மாதங்களின் துல்லியமான நடுப்பகுதியை (“பாதிவழியை”) குறித்தது.

1844 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை 21, ஏழு பரிசுத்த மாதங்களின் நடுப்பகுதியாக இருந்தது; அந்தத் தேதியில் சாமுவேல் ஸ்னோ, போஸ்டன் டாபர்னாக்கிளில் நள்ளிரவின் கூக்குரல் எனும் தனது செய்தியை முன்வைத்துக் கொண்டிருந்தார். அங்கு, ஒரு பொதுப் பிரசங்கத்தில் முதன்முறையாக, அவர் “வேதவாக்கியத்தின் துல்லியமான சொற்களிலேயே இவ்வாறு அறிவித்தார்: ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்!’” இப்போது நாம் குறியீட்டுரீதியாக போஸ்டன் டாபர்னாக்கிளில் எசேக்கியேலுடன் நின்றிருக்கிறோம்; நள்ளிரவின் கூக்குரலின் தூதர்களை உயர்த்திப் போற்றுதல் பெருவெள்ள அலைபோல் புறப்பட்டுச் செல்லும் நிகழ்வுக்கு சற்றுமுன். கொடியை உயர்த்தும் தீர்க்கதரிசன செயல்முறை, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசன வரிசையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எசேக்கியேல் நான்காம் அதிகாரம் இரண்டாம் சாட்சியை வழங்குகிறது; மேலும் முந்நூற்று தொண்ணூற்று ஒரு ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவையும் அவர் நான்காம் அதிகாரத்திலேயே செய்கிறார்.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.