நாற்பதாவது வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு - எண் ஏழு

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் பதினாறு மற்றும் வசனம் இருபத்திரண்டு ஆகிய இரண்டும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் ஒத்திசைகின்றன. வசனம் பத்தின் 1989 ஆம் ஆண்டிலான நிறைவேற்றம், கி.மு. 217 இல் ராபியா போரால் குறிக்கப்படும் வசனம் பதினொன்றின் நிறைவேற்றம் போலவே, 2014 ஆம் ஆண்டிலான உக்ரைன் போருக்குக் கொண்டுசென்றது. வசனம் பதினொன்றிலிருந்து வசனம் பதினாறு வரை இருப்பது, வசனம் பதினொன்றிலிருந்து வசனம் இருபத்திரண்டு வரை இருப்பதும்கூட ஆகும்; ஆகையால், வசனங்கள் பதினொன்றிலிருந்து பதினாறு வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வசனம் நாற்பதின் மறைந்த வரலாறு, வசனம் பதினொன்றிலிருந்து இருபத்திரண்டு வரையிலான வரலாறாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. வசனம் நாற்பதின் மறைந்த வரலாறு, பதினொன்றிலிருந்து இருபத்திரண்டு வரையிலான வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

அந்த மறைக்கப்பட்ட வரலாறு ஆதியாகமம், மத்தேயு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் மற்றும் *தி டிசையர் ஆஃப் ஏஜஸ்* ஆகியவற்றின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. “பதினொன்று முதல் இருபத்திரண்டு” அதிகாரங்களைக் கொண்ட அந்த நான்கு சாட்சிகளும் அந்த மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றுடன் ஒத்திசைக்கின்றன; ஏனெனில் அந்த மறைக்கப்பட்ட வரலாறே தானியேல் 11-இல் பதினொன்று முதல் இருபத்திரண்டு வரை உள்ள வசனங்களாகும். அந்த நான்கு சாட்சிகளின் மையம் எப்போதும் உடன்படிக்கையின் அடையாளத்தை அடையாளங்காட்டுகிறது; அது ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் நிம்ரோது மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மரணத்தின் உடன்படிக்கையால் தொடங்கி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் ரோமின் வேசியால் முடிவடைகிறது.

மத்தேயுவைத் தவிர, நான்கு சாட்சிகளும் அவர்கள் விளக்கும் காலப்பகுதியின் நடுப்பகுதியாக பதினேழாவது அதிகாரத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றனர். கி.மு. 457, 64, மற்றும் 1776 ஆகிய ஆண்டுகளில் தொடங்கிய மூன்று இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனங்களிலும் பதினேழு என்ற எண் மூன்று முறை காணப்படுகிறது. அந்த வரிகளிலிருந்து இரண்டில், (முதலாவது மற்றும் கடைசியாவது), கி.மு. 457-இன் முதல் வரி கி.மு. 207-இல் முடிவடைந்தபோதும், 1776-இன் கடைசி வரி 2026-இல் முடிவடைகின்றபோதும், ஒரு நடுப்பகுதி அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. கி.மு. 207 ராபியா மற்றும் பானியம் போர்களுக்கிடையில் இருந்தது; 2026 அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் இறுதியான ஜனாதிபதியின் பதவிக்கால நடுப்பகுதியாகும்.

மூன்று இருநூற்று ஐம்பது ஆண்டுக் கோடுகளுக்குள், தாலெமி பதினேழு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். நீரோவின் கோட்டில் 313 மற்றும் 330 ஆண்டுகளுக்கிடையில் பதினேழு ஆண்டுகள் உள்ளன; மேலும் கி.மு. 217-இல் நிகழ்ந்த ராபியா போருக்கும் கி.மு. 200-இல் நிகழ்ந்த பானியம் போருக்கும் இடையிலும் பதினேழு ஆண்டுகள் இருந்தன. ஆகவே, பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை உள்ள நான்கு சாட்சிகளில் மூவர், தங்களுடைய துல்லியமான நடுப்புள்ளியை பதினேழாம் அதிகாரமாகக் குறிக்கின்றனர். எனவே, நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாறு அதே அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனம் முதல் இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை உள்ள நான்கு சாட்சிகளும் அவ்வசனங்களோடு முற்றிலும் ஒத்திசைகின்றன. அந்த மூன்று 250-ஆண்டு தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒவ்வொன்றின் நிறைவேற்றமும் அதே வரலாற்றோடு ஒத்திசைகிறது. நடுப்புள்ளி ஒரு வழிக்குறியாக வலியுறுத்தப்படுகிறது; மேலும் அது குறிப்பாக தேவனுடைய ஜனங்களின் உடன்படிக்கையும் முத்திரையும் குறிக்கும் சின்னமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

தானியேல் அதிகாரம் பன்னிரண்டின் ஏழாம், பதினொன்றாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் வசனங்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் இறுதிக்காலத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஏழாம் வசனம் 2023 டிசம்பர் 31-ஐ அடையாளப்படுத்துகிறது; பன்னிரண்டாம் வசனம் 2020 ஜூலை 18-ஐ அடையாளப்படுத்துகிறது. 2020 ஜூலை 18-இல் தொடங்கி 2023 டிசம்பர் 31-இல் முடிவடைந்த ஏழாம் வசனத்தின் சிதறடித்தல், தானியேல் பன்னிரண்டில் அமைந்துள்ள தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் அந்த மூன்று வசனங்களின் அல்பாவிலும் ஓமேகாவிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. 1,290 ஆண்டுகளைக் குறிக்கும் நடுவிலுள்ள வசனம், 1989 முதல் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டம் வரையிலான வரலாற்றை 30 என்று அடையாளப்படுத்துகிறது; பின்னர் மனித கிருபைக்காலத்தின் முடிவுவரை 1,260 என்றும் காட்டுகிறது. முப்பது ஆண்டுகள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவ வயதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும் 1,260 ஆண்டுகள், வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றில் காணப்படும் குறியீட்டுப்பூர்வமான நாற்பத்திரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னுருவாக உள்ளன.

முப்பது ஆண்டுகளைத் தொடர்ந்து ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் வரும் இரட்டைத் தீர்க்கதரிசனம், அபிரகாமும் பவுலும் கூறிய 400 மற்றும் 430 ஆண்டுகளுடைய இரட்டை உடன்படிக்கைத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு அடையாளமாகும். தானியேல் பன்னிரண்டு அதிகாரத்தில் காலத்தைப் பற்றிய மூன்று வசனங்களின் நடுப்பகுதி, பதிமூன்றாவது எழுத்தின் கிளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுவதோடு, ஒரே சமயத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் உடன்படிக்கையையும் முத்திரையிடுதலையும் வலியுறுத்துகிறது. அந்த மூன்று வசனங்களும் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றோடும் ஒத்திசைவாக இருந்து, நடுப்பகுதி உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக இருப்பதற்கான வலியுறுத்தலுக்கு இன்னொரு சாட்சியத்தையும் சேர்க்கின்றன.

இந்த எல்லா வரிகளுடனும், சிலுவையின் வரலாற்றில் பெந்தெகொஸ்தே காலத்தோடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டும் இணைக்கப்பட்டும் லேவியராகமம் இருபத்திமூன்றில் அமைந்துள்ள வசந்த மற்றும் இலையுதிர் பண்டிகைகளின் மூன்று சாட்சிகளையும் நாம் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அங்கே அந்த அதிகாரம் இருபத்திமூன்று ஆகும்; அது கிறிஸ்துவின் பரிகாரப் பணியின் ஒரு குறியீடாகும். அந்த அதிகாரம் நாற்பத்துநான்கு வசனங்களால் அமைந்துள்ளது; இது குறியீட்டார்த்தமாக அக்டோபர் 22, 1844-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அக்டோபர் 22 என்பது அக்டோபரில் உள்ள 22 நாட்களைக் குறிக்கிறது; அது முதல் நாளில் தொடங்கி இருபத்திரண்டாம் நாளில் முடிவடைகிறது; ஆகையால் அது எபிரேய எழுத்துமாலையின் சான்றுகளைத் தாங்குகிறது. அக்டோபர் பத்தாம் மாதமாக இருப்பதால், அதை இருபத்திரண்டாம் நாளால் பெருக்கினால் 220 ஆகும்.

எபிரேய நாட்காட்டியில் ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாள் பாவநிவிர்த்தி நாளாக இருந்தது; மேலும் ஏழு மடங்கு பத்து என்பது எழுபது, இது சோதனைக்காலத்தின் ஒரு சின்னமாகும். 2,300 ஆண்டுகள் 1844-ல் முடிவடைந்தன; அக்காலத்தை ஆரம்பித்த மூன்றாம் ஆணையினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, மூன்றாம் தூதன் அப்போது வந்தடைந்தான். 2,300 நாட்களின் ஆரம்பத்தில் பண்டைய சொற்பொருள் உடைய இஸ்ரவேலுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சோதனைக்காலமாக எழுபது வாரங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன; மேலும் அந்த நாட்களின் முடிவில், நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான சோதனைக்காலம் ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அது எழுபதிற்கு ஒப்பானது. அக்டோபர் 22, 1844, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்மாதிரியாக உள்ளது; அங்கேயே, ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டபோது யூதர்களுக்குச் செய்யப்பட்டதுபோல, ஏழாம் நாள் அட்வென்டிசத்திற்கான சின்னார்த்தமிக்க எழுபது ஆண்டுகள் கொண்ட சோதனைக்காலம் முடிவடைகிறது.

1844 என்பது இரண்டு தூதர்கள் வந்த ஒரு காலப்பகுதியை குறிக்கிறது; இரண்டாம் தூதன் முதல் ஏமாற்றத்தின் போது வந்தான், மூன்றாம் தூதன் மகா ஏமாற்றத்தின் போது வந்தான். “44” என்பது தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்திநான்காம் வசனத்தில் காணப்படும் கிழக்கிலும் வடக்கிலும் இருந்து வரும் செய்திகளால் பிரதிபலிக்கப்படும் இருமடங்கான செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நாற்பத்திநான்கு வசனங்களைக் கொண்டுள்ளது; அவை பரிசுத்தப் பண்டிகைகளை வசந்தமும் இலையுதிர் காலமும் என்று பிரிக்கின்றன. அந்த நாற்பத்திநான்கு வசனங்கள் ஒரு இருமடங்கான செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அந்த இரண்டு காலங்களும் தலா இருபத்திரண்டு வசனங்களால் பிரதிபலிக்கப்படுகின்றன; ஆகையால், வசந்த மற்றும் இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகள் இரண்டும் எபிரேய நாட்காட்டியின் இருபத்திரண்டு எழுத்துக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இருபத்திரண்டு வசனங்களைக் கொண்ட அந்த இரண்டு சாட்சிகளும் பெந்தெகொஸ்தே காலத்தோடும் ஒன்றுசேர்க்கப்படும்போது, அவை மூன்று படிகளைக் கொண்ட ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன.

முதல் படி மூன்று பகுதிகளால் அமைந்த ஒரு வழிக்குறியாகும்; அதனைத் தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் வருகின்றன; மூன்று வழிக்குறிகளில் கடைசியும் அதுபோலவே உள்ளது. நடுப்பகுதியிலுள்ள வழிக்குறி என்னவெனில், வெற்றிகரமான சபையில் சேவைக்காக ஆசாரியர்களாக அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறவர்களுடன் கிறிஸ்து முகாமுகமாக அளிக்கும் முப்பது நாட்களின் போதனையாகும். லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று, நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றோடு ஒத்திசைகிறது.

ஆதியாகமத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான தொடரின் நடுப்பகுதி பதினேழாம் அதிகாரமாகும்; அங்கே ஆபிரகாமுக்கான மூன்று-அடுக்கு உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் படியும், விருத்தசேதனத்தின் அடையாளமும் நிறுவப்பட்டன. பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை அமைந்துள்ள எல்லா வசனங்களின் துல்லியமான மைய வசனம் ஆதியாகமம் 17:22 ஆகும்:

ஆதியாகமம் 17 ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் தேவன் ஆபிரகாமோடு பேசத் தொடங்கி, இருபத்திரண்டாம் வசனத்தில் தமது உரையாடலை முடித்தார்; ஆகையால், விருத்தசேதன உடன்படிக்கையின் முழு உரையாடலும் எபிரேய எழுத்துமாலையின் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளின் தீர்க்கதரிசனச் சூழலில் அமைக்கப்பட்டது. அந்த இருபத்திரண்டு வசனங்களின் கருப்பொருள், எட்டாம் நாளில் நிறைவேற்றப்பட வேண்டிய விருத்தசேதனச் சடங்கே ஆகும். இந்த ஆதியாகமப் பகுதியில் மையம் அல்லது நடுப்பகுதி, ஆபிரகாமின் விருத்தசேதன உடன்படிக்கையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாரோடும் தேவன் வைத்திருக்கும் உடன்படிக்கை உறவாகும். ஆதியாகமத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான அதிகார வரிசையின் நடுப்பகுதி பதினேழாம் அதிகாரமே; மேலும், அந்த அதிகாரத்தின் நிர்ப்பூரண நடுப்பகுதி இருபத்திரண்டாம் வசனமே ஆகும்; அங்கே தேவன் ஆபிரகாமோடு தமது உடன்படிக்கையைப் பற்றிய உரையாடலை நிறுத்துகிறார். இவ்வாறாக, அந்த நடுப்பகுதி இருபத்திரண்டு எழுத்துகளைக் கொண்ட எபிரேய எழுத்துமாலையின் சூழலில் வைக்கப்படுகிறது. அந்த இருபத்திரண்டு வசனங்களின் நடுப்பகுதி, நிச்சயமாக, பதினொன்றாம் வசனமே.

வேதாகமத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான நான்கு பகுதிகளின் நடுப்பகுதிகள், அந்த நடுப்பகுதியின் கருத்தை நிறைவு செய்ய மூன்று வசனங்களை உள்ளடக்கியவையாக இருக்கின்றன.

ஒரு அடையாளச் சின்னம் என்பது ஒரு கொடியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் குறியாகும். இந்தப் பகுதி, அந்தக் கொடியாயிருக்கிறவர்களாகிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரைப் பற்றியது. ஆண் குழந்தை எட்டாம் நாளில் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட வேண்டியிருந்தது; அதுபோலவே நோவாவின் உடன்படிக்கையும் பேழைக்குள் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களோடு இருந்தது. இவ்வாறு, எண் எட்டு பயன்பாட்டினால் நோவாவின் உடன்படிக்கையை ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையோடு இணைக்கிறது. அவர்கள் பிலடெல்பியராயிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவர்கள் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட வேண்டியவர்கள்; அதை பவுல் மாம்சத்தின் சிலுவைப்படுத்தலின் சின்னமாக அடையாளப்படுத்துகிறார். மாம்சம் சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது கிறிஸ்துவின் தெய்வீகம் உள்ளத்தில் வாசமாயிருக்கும்; அந்த இணைப்பே அந்தக் கொடி ஆகும்; ஏனெனில் சகோதரி வைட் கூறுகிறதுபோல், “கிறிஸ்துவின் சுபாவம் அவருடைய பிள்ளைகளில் பரிபூரணமாக மறுரூபம் பெறும்போது, அவர் அவர்களுக்காகத் திரும்ப வருவார்.”

ஆபிரகாமின் விருத்தசேதனத்தாலும் பேழையின்மேல் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களாலும் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டிருந்த ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் கொடி, உவமையில் காணப்படும் ஞானமுள்ள கன்னியர்களே ஆவர்; அவர்கள் விரைவில் வரவிருக்கும் நெருக்கடியில் கிறிஸ்துவின் குணத்தை பரிபூரணமாகப் பிரதிபலிக்கிறார்கள். சகோதரி வைட் அந்தப் பகுதியை ஏசாயாவை மேற்கோள் காட்டி முடித்தது மிகச் சமுசிதமானதே; ஏனெனில் அது ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தை நேரடியாகக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும் ஒரு பகுதியாயிருக்கிறது.

“கிழக்குக் காற்றின் நாளில்,” யாக்கோபின் அக்கிரமம் நீக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, மேலும் “புத்தியறிவில்லாத ஜனங்கள்” எனப்படும் மற்ற வகுப்பினர் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டு எரிக்கப்படுகின்றபோது, அதுவே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படும் காலமாகும். அந்தக் காலப்பகுதியில், கிறிஸ்துவோடு சமாதானம் ஏற்படுத்திக்கொள்ள விரும்புகிறவன் அதைச் செய்யலாம்; ஆனால் இறுதியான நிகழ்ச்சிகளின் நகர்வுகள் மிக விரைவானவையாகும்.

ஆசாரியர்கள் தங்கள் சேவையைத் தொடங்கும்போது முப்பது வயதுடையவர்களாக இருக்க வேண்டியிருந்தது; மேலும், ஒருநூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் கடைசி நாட்களில் தேவனுடன் உடன்படிக்கையைப் புதுப்பிக்கும் பேதுருவின் ராஜ்ய ஆசாரியர்களாக இருக்கிறார்கள்.

ஆசாரியர்கள் எட்டு நாட்கள் நீடித்த அபிஷேகச் சேவைக்காக ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டார்கள்; ஆகையால், எண் எட்டு பேழைக்குள் இருக்கும் அபிஷேகமடைந்த ஆசாரியத்துவத்தின் ஒரு அடையாளமாகும்.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேருடைய அபிஷேகம் பெற்ற ஆசாரியத்துவம் உடன்படிக்கையின் பேழைக்குள் மொட்டிட்ட ஆரோனின் கோலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆரோனின் கோல் மொட்டிட்டபோது, அது மொட்டிடாத இஸ்ரவேல் கோத்திரங்களின் பிற கோல்களிலிருந்து ஆரோனை வேறுபடுத்திக் காட்டியது. வேதாகமத்தில், தாவரங்கள் மொட்டிடச் செய்வது மழையே ஆகும்.

எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியே உரைக்கிறார்கள்; ஆகையால் ஆசாரியத்துவத்தின் அடையாளமான ஆரோனின் கோல், கர்மேலில் எலியாவுடனும் 1844-ஆம் ஆண்டின் மில்லரைட்டுகளுடனும் ஒத்திருக்கும் சூழலில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் அபிஷேகத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அது, பிற்கால மழையின் உண்மையான செய்திக்கும் பொய்யான செய்திக்கும் இடையில் தெளிவான வேறுபாடு ஏற்படும் தருணத்தை எடுத்துரைக்கிறது. “புதிய திராட்சரசம்” ஒரு வகுப்பினரிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று யோவேல் அடையாளப்படுத்தும் போது, அந்த வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது. தங்கள் வாய்களிலிருந்து புதிய திராட்சரசம் துண்டிக்கப்பட்ட அந்த வகுப்பினர், எசாயா குறிப்பிடும் எபிராயீமின் மதுவெறியர்கள் ஆவர். அவர்கள், பெந்தெகொஸ்தே நாளில் சீஷர்கள் மதுவெறியில் உள்ளவர்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டியவர்களும் ஆவர்; மேலும், 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகக்காரர்களாக இருந்த தங்கள் பிதாக்களைப் பின்பற்றிய 1888-ஆம் ஆண்டின் கலகக்காரர்களும் அவர்களே. இந்தத் தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் அனைத்தும், Sister White அடையாளப்படுத்தும் அந்த வரிசையோடு ஒத்திசைகின்றன; அதாவது, நாஷ்வில்லின் அக்கினிக் குண்டுகளைப் பற்றி அட்வென்டிசம் ஏறத்தாழ நூற்று இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக அறிந்திருந்தும் எதையும் சொல்லவில்லை என்பதை உலகம் உணரும் காலத்தில் நிகழ்வதாக.

முப்பது என்னும் எண்ணும் எட்டு என்னும் எண்ணும், தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் ஒன்றிணைத்த நிலையைச் சுட்டிக்காட்டும் பிந்தைய நாட்களின் கொடியாக இருப்பவர்களான ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தின் ஆசாரியத்துவத்தின் அடையாளங்களாகும். எட்டு என்னும் எண், எண்பது என்னும் எண்ணின் தசமபாகமாகும்; அந்த எண்பது என்பது, பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் தூபம் செலுத்த முயன்ற உஸ்சியா அரசனுக்கு எதிராக மகா ஆசாரியருடன் நின்று எதிர்த்த எண்பது வீர ஆசாரியர்களின் எண்ணாகும். எண்பத்தொன்று என்பது, வெற்றிகொண்ட திருச்சபையின் ஆசாரியத்துவம் என்னும் சூழலில், தெய்வீகத்துவம் மனிதத்துவத்துடன் இணைந்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. உஸ்சியாவின் கிளர்ச்சியின் வரலாறு, ராபியா யுத்தத்திற்குப் பின்பு உடனே நிகழ்ந்த ப்டோலமியின் கிளர்ச்சியுடன் ஒத்திசைவுறும் அதே நெருக்கடியில், அந்த எண்பத்தொன்று என்னும் ஆசாரியத்துவத்தை இணைக்கிறது. எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் பிந்தைய நாட்களை அடையாளப்படுத்துகிறார்கள்; ஆகையால், எண்பது மனித ஆசாரியர்களும் ஒரே தெய்வீக மகா ஆசாரியரும் கொண்டு அமைந்த, வெற்றிகொண்ட திருச்சபையின் ஆசாரியத்துவமான தெய்வீகத்துவமும் மனிதத்துவமும் இணைந்த ஆசாரியத்துவம், உக்ரைனியப் போர் தொடங்கப்பட்ட 2014 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான வரலாற்றில் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

ஆதியாகமத்தின் பன்னிரண்டு அதிகார வரிசையின் நடுப்பகுதி அதிகாரம் பதினேழு ஆகும். அந்த பன்னிரண்டு அதிகார வரிசையின் நடுவிலுள்ள வசனம் இருபத்திரண்டு ஆம் வசனம் ஆகும். ஒன்றாம் வசனத்தில் தொடங்கிய தேவனும் ஆபிரகாமும் இடையேயான உரையாடலின் தெளிவான முடிவை இருபத்திரண்டு ஆம் வசனம் குறிக்கிறது; இதனால், எபிரெய எழுத்துமாலையின் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளின் முத்திரையைத் தாங்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரியின் முடிவாக இருபத்திரண்டு ஆம் வசனம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த இருபத்திரண்டு வசனங்களைக் கொண்ட வரியின் நடுவிலுள்ள வசனம் பதினொன்றாம் வசனம் ஆகும்; அது, நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரத்தின் கொடியை அடையாளப்படுத்தும் மூன்று வசனங்களின் நடுப்பகுதியும் ஆகும். ஆகையால், பதினொன்றாம் வசனம் மூன்று தனித்துவமான வசனங்களின் நடுவாக இருக்கிறது; மேலும், பதினொன்றாம் வசனம் இருபத்திரண்டு வசனங்களின் மையச் சத்தியத்தை மட்டுமல்ல, அது அமைந்துள்ள அந்த மூன்று வசனங்களின் மையச் சத்தியத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது; இதனால், பதினொன்றாம் வசனமும் இருபத்திரண்டு ஆம் வசனமும் பிரதான சிந்தனையின் தொடக்கமும் முடிவும் என அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆகவே, பதினேழாம் அதிகாரத்தில் பதினொன்றாம் வசனம் முதல் இருபத்திரண்டு ஆம் வசனம் வரை உள்ள பகுதி, பதினொன்று முதல் இருபத்திரண்டு அதிகாரங்கள் வரை உள்ளவற்றின் பிரதான கருப்பொருளாகும்.

மத்தேயு புத்தகத்தில் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதிகளின் நடுப்பகுதி பதினாறாம் அதிகாரமாகும்.

ஆதியாகமத்தின் நடுப்பகுதியைப் போலவே, இருபதாவது வசனம், கிறிஸ்துவும் சீடர்களும் கெய்சரியா பிலிப்பியில் வந்தடைந்தபோது பதின்மூன்றாவது வசனத்தில் தொடங்கிய குறிப்பிட்ட உரையாடலின் முடிவைக் குறிக்கிறது.

மத்தேயுவின் நடுப்பகுதி ஒரு தனித்த உரையாடலையும் தனிப்பட்ட பொருளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்ல, ஆதியாகமத்தின் சாட்சியத்தில் உள்ள உடன்படிக்கைச் சின்னவியல் ராபியாவின் போருடன் ஒத்திசைவது போலவே, மத்தேயுவின் உரையாடல் பானியம் எனப்படும் கெய்சரியா பிலிப்பியில் நடைபெறுகிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினைந்தாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் பானியம், மத்தேயுவின் பன்னிரண்டு-அதிகார வரிசையின் நடுப்பகுதியாகும்; தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் ராபியா, ஆதியாகமத்தின் பன்னிரண்டு-அதிகார வரிசையின் நடுப்பகுதியாகும்.

கி.மு. 457-இல் ஆரம்பமான 250 ஆண்டுகள் கி.மு. 207-இல் நிறைவடைந்தன; அது பதினொன்றாம் வசனத்தின் ராபியா மற்றும் பதினைந்தாம் வசனத்தின் பணியம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான நடுப்புள்ளியாகும்; அங்கேயே ஆபிரகாமின் சுனத்துச் சின்னமும், மேசியாவைப் பற்றிய பேதுருவின் அறிக்கையும் ஒன்றிணைகின்றன. மத்தேயு புத்தகத்தின் வரிசையில், தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்துவை அவர் பெற்ற ஞானஸ்நானத்தில் அடையாளம் கண்டதைப் பற்றிய தனது உணர்வை பேதுரு சாட்சியமாக அறிவிக்கிறார்.

“சிமோன்” என்பது “கேட்கிறவன்” என்று பொருள்; “பர்-யோனா” என்பது “புறாவின் மகன்” என்று பொருள். பரிசுத்த ஆவி புறாவின் ரூபத்தில் இறங்கியபோது, கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தின் செய்தியைக் கேட்டவன் சிமோன். கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கிய 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதிக்கான முன்மாதிரியாக இருந்தது. அதே தூதன் 9/11 அன்று இறங்கினான். 9/11-ஐ, நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் தலைமுறைக்கான சோதனையின் செய்தியாக அறிந்து கொள்ளும்வர்களை பேதுரு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

பேதுரு, வரிமேல் வரி என்ற முறையியலைப் பயன்படுத்துகிறவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவர் புறாவின் “மகன்”; ஆகையால், மகனாக அவர் அடையாளரீதியாக கடைசி தலைமுறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பேதுரு கடைசி தலைமுறையின் ஒரு சின்னமாக இருக்கிறார்; மேலும், அவரது பெயரின் அடையாள எண் கணக்கின் மூலம் அவர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம்பேரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். தீர்க்கதரிசன வரியில் கிறிஸ்து தோன்றும்போது அதிகாரமளிக்கும் செய்தியைக் கேட்கும் இறுதி தலைமுறையைப் பேதுரு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்துடன் தொடர்புடைய செய்தியைப் பேதுரு அறிந்துகொண்டார்; ஆகையால், எபிரேயத்தில் மெசியா என்றும் கிரேக்கத்தில் கிறிஸ்து என்றும் அழைக்கப்படும் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவராகிய இயேசுவை பேதுரு அடையாளங்காண முடிந்தது. வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டின் தூதன் 9/11 அன்று இறங்கினான் என்றும், அவன் ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்றும் இறங்கியிருந்தான் என்றும் உணருகிறவர்களைப் பேதுரு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். 9/11 என்பது இரு அல்லது மூன்று வரிகளின் சாட்சியத்தினாலே மட்டுமே நிலைநிறுத்தப்படும் ஒரு வழிக்குறி என்பதை உணருகிறவர்களைப் பேதுரு பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

பேதுருவின் அறிக்கை என்னவெனில், 9/11 என்பது மூன்றாம் ஐயோவின் வருகையை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது இறுதியான தலைமுறைக்கான சோதனைச் செய்தியாகும். அந்த அறிக்கையிலேயே பெயர் மாற்றம் நிகழ்கிறது. ஆபிரகாம் ராபியாவில் இருக்கிறார்; பேதுரு சிலுவைக்கு முன்பாகப் பானியத்தில் இருக்கிறார். பானியமும் சிலுவையும் இடையில், பேதுரு ரூபாந்தர மலைக்குச் செல்லவிருக்கிறார். தன் தலைமுறைக்கான சோதனைச் செய்தியைப் பற்றிய தன் அறிக்கையை அளித்தபோது, சிமோன் பேதுருவாக மாற்றப்பட்ட இடம் பானியமே ஆகும். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தாருக்காக, அந்தச் சோதனைச் செய்தி மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் ஆகும்; அது தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் 9/11 அன்று வந்தடைந்தது.

அட்வென்டிசத்தின் சோதனையின் ஆரம்பம் 9/11 அன்று தொடங்கியது; அட்வென்டிசத்தின் சோதனையின் முடிவில், மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் செய்தி, சிமோனின் பெயர் எப்போது, எங்கு மாற்றப்படுகிறது என்பதைக் கண்டறியச் செய்கிறது. ஆரம்பத்தில் 9/11 இன் செய்தியால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதைப் போல, முடிவில் பேதுரு புரிந்துகொள்ளும் செய்தி, நாஷ்வில்லின் அக்னிக்குண்டுகளின் திருத்தப்பட்ட செய்தியாகும். அங்கே, அடையாளக் கொடியின் உயர்த்தப்படுதலுடனும் பரிகார நாளின் அடைக்கப்பட்ட வாசலுடனும் இணைந்து எக்காளப் பண்டிகை வந்து சேருகிறது.

அடுத்த கட்டுரையில் இவற்றைத் தொடர்ந்து காண்போம்.