யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் பதினான்கு

“தேவனுடைய அதிசயமான கிரியைகளின்” வரலாறும் “இன்னும் எவ்வளவு காலம்” என்ற தீர்க்கதரிசனக் கேள்வியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த இரண்டிலும், மேலும் அநேக வேறு அடையாளங்களிலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள வரலாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தைக் குறிக்கிறது. அந்தக் காலப்பகுதியில் உண்மையான பின்மழைச் செய்தியையும், பல்வேறு பிற பொய்யான பின்மழைச் செய்திகளையும் பற்றிய ஒரு விவாதம் நிலவுகிறது. உண்மையான பின்மழைச் செய்தி ஒன்றே உண்டு. தேவன் தமது அதிசயமான கிரியைகளை நிகழ்த்தும் பரிசுத்த வரலாற்றின் நிகழ்வோட்டம், “புதிய திராட்சரசம்” ஒரு வகுப்பினரிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்டு, மற்றொரு வகுப்பினர்மேல் ஊற்றப்படுகிறது என்று காணப்படும் யோவேல் புத்தகத்தின் பின்னணிக்குள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

யோவேல் புத்தகத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய சில முரண்பாடுகள் உள்ளன. “உவமை” என்ற சொல்லின் வேர்-அர்த்தம் “அருகருகே வைப்பது” என்பதாகும்; மேலும் அது உட்பொருளாக இரு வகுப்புகளின் முரண்பாட்டை உள்ளடக்குகிறது. யோவேல் புத்தகத்தில் உள்ள சில ‘முரண்பாடுகளை’ நாம் முன்பே தொட்டுள்ளோம்; எருசலேமை ஆண்டுவரும் மதுபானிகளால் அணியப்படும் பெருமையின் கிரீடம், மகிமையின் கிரீடம் அணிவோருடன் முரண்படுத்திக் காட்டப்படுகிறது என்பதை சுட்டிக்காட்டியுள்ளோம். ஆனந்தத்தின் அடையாளம் வெட்கப்படுவதற்குப் பிரதியெதிரானதாய் இருப்பதோடு, அதற்குச் சமமான இணைப்பொருளுமாக இருப்பதை நாம் இன்னும் விளக்கியதில்லை; ஆனால் அது அப்படியே இருக்கிறது, அதைக் காட்டவே நாங்கள் எண்ணுகிறோம். ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற பொருளும் யோவேல் புத்தகத்திலே காணப்படுகிறது; மேலும் முதலில் இருப்பது கடைசியை விளக்கிக் காட்டும் அந்தக் கோட்பாடும் அப்போஸ்தலர் நிகழ்ச்சிகள் புத்தகத்தில் பேதுரு நிகழ்த்திய இரு பிரசங்கங்களினாலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

அப்போஸ்தலர் செயல்கள் இரண்டாம் அதிகாரம், பெந்தெகொஸ்தே நாளில் காலை ஒன்பது மணிக்கு (மூன்றாம் மணி) நடைபெறுகிறது; மூன்றாம் அதிகாரம் ஒன்பதாம் மணியான (மாலை மூன்று மணி) சாயங்கால பலியின் நேரத்தில் நடைபெறுகிறது. அப்போஸ்தலர் செயல்கள் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் பேதுரு அறிவிக்கும் செய்தி ஒரு தனியார் இல்லத்தின் மேலறையில் அறிவிக்கப்படுகிறது; ஆனால் மூன்றாம் அதிகாரத்தில் அவருடைய உபதேசம் ஆலயத்தில் வழங்கப்படுகிறது. இவ்விரு கூடுகைகளிலும் மனந்திரும்புதலுக்கான அழைப்பினால் அவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அதே செய்தி, இரண்டு புவியியல் இடங்கள்—முற்றத்திற்கும் ஆலயத்திற்கும் இடையில் பிரிக்கப்பட்டுள்ள பெந்தெகொஸ்தே செய்திக்குள் உள்ள இரட்டிப்பின் அடையாளத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், யோவான் ஆலயத்தை அளக்கும்படி சொல்லப்படுகிறார்; ஆனால் முற்றத்தை விட்டுவிடும்படி, ஏனெனில் அது புறஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆகையால், இரண்டு பிரசங்கங்களின் இரட்டிப்பு மற்றும் அந்த இரண்டு பிரசங்கங்களின் இடவகைப் பிரிவு, யோவேல் புத்தகத்தில் பிந்திய மழைக்காக இரு கேட்போரை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஒரு கேட்போர் ஆலயத்திற்குப் புறம்பான ஜாதிகள்; மற்றோர் கேட்போர் ஆலயத்திற்குள் உள்ள யூதர்கள். ஜீவனுள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பில் தேவனுடைய வீடு முதலில் நியாயத்தீர்க்கப்படுகிறது; மேலும் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையில் ஆலயம் நியாயத்தீர்க்கப்படுகிறது; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மனித கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையில் ஜாதிகள் நியாயத்தீர்க்கப்படுகின்றனர். அந்த நியாயத்தீர்ப்பு, பேதுரு யோவேல் புத்தகத்தில் முன்வைக்கப்பட்டதாக அடையாளப்படுத்திய பிந்திய மழையின் போது நிகழ்கிறது. அப்போஸ்தலர் நிகழ்ச்சிகள் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அதிகாரங்களில் காணப்படும் பிரிவில் முற்றம் (ஜாதிகள்) மற்றும் ஆலயம் (தேவனுடைய சபை) எதைச் சுட்டிக்காட்டினவோ, அதுவே யோவேலில் முன்னை மழை மற்றும் பிந்திய மழை என்பவற்றுக்கிடையேயான வேறுபாடாகவும் உள்ளது. முன்னை மழை 9/11 அன்று வந்து, தேவனுடைய ஆலயம் நியாயத்தீர்க்கப்படுகின்ற காலத்தில் ஊற்றப்படுகிறது. அந்தச் செயல்முறை நிறைவுற்ற பின்பு, முற்றத்தில் இருக்கும் ஜாதிகளின்மேல் பிந்திய மழை ஊற்றப்படுகிறது.

தற்போது ஆனந்தம் மற்றும் வெட்கப்படுதல் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான தீர்க்கதரிசன வேறுபாட்டை அடையாளப்படுத்துவதே என் கருத்தல்ல; ஆனால் அந்த வசனம், பிந்திய மழையின் செய்தியின் காரணமாக தேவனுடைய ஜனங்கள் “மகிழ்ச்சியாயிருங்கள்” என்று அறிவுறுத்துகிறது. பிந்திய மழையின் செய்தி, தேவனுடைய ஜனங்களில் தீர்க்கதரிசன ஆனந்தத்தை உருவாக்குகிறது. இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, பூர்வ மழை அல்லது ஆரம்ப மழை, அதனைத் தொடர்ந்து பிந்திய மழை ஆகிய பொருள், ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டும் ஆச்சரியமாக நோக்கப்பட்டும் இருந்த இடறலின் கல்லுக்கான ஓர் உருவகமாகும். இறுதியில் உச்சிக்கல்லாக ஆகும் மூலைக்கல்லின் சின்னமே, தேவனுடையதும் அவருடைய ஜனங்களுடையதும் கண்களில் அதிசயமானதாகும்.

அற்புதமான கல் தீர்க்கதரிசனத்தின் அல்பாவையும் ஓமேகாவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் பொருட்டு அல்பா மற்றும் ஓமேகா எனும் கொள்கை, அவருடைய வார்த்தையில் மீண்டும் மீண்டும் அல்பாவும் ஓமேகாவும் என அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அவரே வார்த்தை ஆவார். இந்தக் காரணத்தினால், இந்தக் கொள்கையைப் பற்றி வெளிப்படுத்தப்பட்டதெல்லாம் நமக்கும் எங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் என்றென்றைக்கும் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 1863 ஆம் ஆண்டு வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிக்கல்லாகும்; மேலும் அது 1844 முதல் 1863 வரை நீளும் மூன்றாம் தூதனுடைய காலப்பகுதியின் முடிக்கல்லும் ஆகும். 1844 அஸ்திவாரக் கல்லாயிருந்தது; 1863 அந்தத் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் முடிக்கல்லாயிருந்தது. 1844 முதல் 1863 வரை என்பது நிறுவப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி; அது 538 முதல் 1798 வரை இருப்பது எவ்வளவு நிறுவப்பட்டதோ அவ்வளவு நிறுவப்பட்டதாகும். தேவன் நிறுவிய ஒன்றை மனிதகுலம் அறியாதிருப்பது, அந்த ஒன்றை நிறுவப்படாததாக ஆக்குவதில்லை!

முந்தைய கட்டுரையை பின்வரும் பகுதியுடன் நாம் நிறைவுசெய்தோம்.

1863 ஆம் ஆண்டில், சில அம்சங்களில் ஜேம்ஸ் ஒயிட், இஸ்ரவேலுக்குத் “மோசே”யை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்.

1844 முதல் 1863 வரையிலான காலப்பகுதி, செங்கடல் விடுதலையிலிருந்து முதல் காதேசு வரையிலான காலப்பகுதியில் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டது. முதல் காதேசு அல்பாவாகவும் இரண்டாம் காதேசு ஒமேகாவாகவும் இருந்து, காதேசை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் இரு நாற்பது ஆண்டு காலப்பகுதிகளை வழங்குகிறது; அவை இரண்டும் கலகத்திலேயே முடிவடைந்தன.

தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி, செங்கடல் கடத்தலை 1844 ஆம் ஆண்டின் மகா ஏமாற்றத்தோடு ஒப்பிணைக்கிறது. வேதாகமம் செங்கடல் கடத்தலைச் சிலுவையோடு ஒப்பிணைக்கிறது; மேலும் Sister White, சிலுவையின் போது சீடர்கள் அனுபவித்த ஏமாற்றம் 1844 ஆம் ஆண்டின் மகா ஏமாற்றத்திற்கான ஒரு முன்னுருவாக இருந்தது என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார். நேராக வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் செல்லுதல் கர்த்தரின் சித்தமாக இருந்தது; வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் பிரவேசிக்கும் புவியியல் அடையாளச் சின்னம் எரிகோவாக இருந்தது. அதுவே 2025 ஆம் ஆண்டின் இந்த டிசம்பர் மாதத்தின் இரண்டாவது வாரத்தில் தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் இப்போதுதான் பண்டைய எரிகோவை அகழ்ந்து எடுத்த இடமாகும்—அவர்கள் மிகுந்த வருத்தத்துடன் கண்டறிந்ததாவது, அங்கே அவர்கள் கண்டுபிடித்த இடிந்த மதில்கள் முற்றுகையின் போது எப்போதும் நிகழ்வதுபோல் உள்ள்நோக்கி அல்ல, வெளிநோக்கி அனைத்தும் விழுந்திருந்தன. பண்டைய முற்றுகையின்போது மதில்கள் அடித்து இடிக்கப்பட்டு உள்புறத்தை நோக்கித் தள்ளிவிடப்பட்டன. எரிகோவில் அப்படியில்லை.

தொல்பொருளியலாளர்கள் அங்கே உணவு நிரப்பப்பட்ட பானைகளையும் கண்டுபிடித்தனர்; இதனால் மதில்கள் இடிந்தபோது அது நீண்டகாலம் இழுத்தடிக்கப்பட்ட முற்றுகை அல்ல என்பது உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. மேலும், எரிகோவின் வீழ்ச்சியைப் பற்றிய வேதாகமப் பதிவில், அவர்கள் ஒரு மேடு அல்லது ஏற்றம் வழியாக எரிகோவுக்குள் “மேலேறிச்” சென்றார்கள் என்று ஏன் குறிப்பிடப்படுகிறது என்ற தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களிடையேயிருந்த கேள்விக்கும் இதனால் விடை கிடைத்தது; ஏனெனில் மதில்கள் வெளிப்புறமாக இடிந்தபோது அந்த மேடு அல்லது ஏற்றம் உருவானது என்பதை அவர்கள் இப்போது அறிந்துள்ளனர்.

வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் நுழைவதை அறிவித்த முதல் தடையாக, செல்வாக்கும் செல்வமும் உடைய நகரமான எரிகோ இருந்தது. எரிகோ 1863 ஆகும்; மேலும், எரிகோ என்பது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருள் ஆகும்; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலப்பகுதியை விளக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக மட்டுமல்லாமல், அதன் வீழ்ச்சியும் மறுஎழுச்சியும் தொடர்பாகவும் உள்ளது. எரிகோவின்மேல் அதற்கே உரிய ஒரு குறிப்பான தீர்க்கதரிசனச் சாபமும் உச்சரிக்கப்பட்டது. எரிகோவை மறுபடியும் கட்டிய மனிதன்மேல் யோசுவா ஒரு சாபத்தை உச்சரித்தான்; அவ்வாறு செய்வதன்மூலம், எரிகோவை மறுபடியும் கட்டும் அந்த மனிதன், அந்தச் சபிக்கப்பட்ட நகரத்தை மறுகட்டும் செயலிலே தன் இளைய மகனையும் மூத்த மகனையும் இழப்பான் என்பதை அவர் அடையாளப்படுத்தினார். ஒரு மகன் அஸ்திவாரம் இடப்படும்போது இழக்கப்பட வேண்டும்; மற்றவன் வாசல் எழுப்பப்படும்போது இழக்கப்பட வேண்டும். அந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியது; அதன் நிறைவேற்றத்தின் பதிவு வேதாகமத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளது; இதனால், எரிகோ நிலைநிறுத்தப்பட்ட வேதாகமச் சின்னமாகிறது.

அதன் வரலாற்றுச் சாவிலும், அதன்மேல் உச்சரிக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனச் சாபத்திலும், அதைத் தொடர்ந்து அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வரலாற்று நிறைவேற்றத்திலும், 1863-இல் எரிகோவைப் பற்றிப் பேசும் மூன்று சாட்சிகளை நாம் காண்கிறோம். அந்த மூன்று சாட்சிகளும் 1863-க்கே பொருந்தத்தக்கவையாகும். தத்தம் நாற்பது ஆண்டு காலங்களின் முடிவில் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக நிற்கும் மூன்று மோசேக்கள் ஒன்றுகூடி நிற்பதுபோலவே, அந்த மூன்று சாட்சிகளும் ஒன்றாக நிற்கின்றன. அந்த நாற்பது ஆண்டு காலங்களில் ஒன்றானது மில்லரைட் வரலாற்றோடு தெளிவாக ஒத்திசைக்கப்பட்டுள்ளது; இதன் மூலம், ஒவ்வொரு நாற்பது ஆண்டு காலத்தின் முடிவிலும் காணப்படும் மோசேயின் அந்த மூன்று பிரதிநிதித்துவங்களும் 1863-இன் வரலாற்றோடு—அதாவது மூன்றாம் தூதனின் வரலாற்றோடு—ஒத்திசைகின்றன என்பது நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

மோசேயின் நாற்பது ஆண்டுகளின் அந்த மூன்று சாட்சிகளில் இரண்டின் முடிவு காதேசில் அமைந்தது; நாற்பது ஆண்டுகளின் மூன்றாவது நிறைவு யோர்தான் நதியாக இருந்தது, இரண்டாவது நிறைவு செங்கடலாக இருந்தது. முதல் நாற்பது ஆண்டுகளின் நிறைவு, மோசே எகிப்திலிருந்து தப்பிச் சென்றதாயிருந்தது. இம்மூன்றும், எகிப்திலுள்ள அடிமைத்தனத்தைப் பற்றிய ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக, எகிப்திலிருந்து ஒரு தப்பிச் செல்லுதலை விவரிக்கின்றன.

மோசேயின் மூன்று நாற்பது ஆண்டு காலப் பகுதிகள், அவற்றின் முடிவுகள் (உச்சநிறைவு) எகிப்திலிருந்து விடுதலையின் ஒரு மாதிரியை எடுத்துக்காட்டுகின்றன; அவை எகிப்திய அடிமைத்தனத்தில் சிறைப்பட்டிருப்பதையும் அதிலிருந்து விடுவிக்கப்படுவதையும் குறித்த அபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக இருந்தன. அபிரகாமின் உடன்படிக்கை வாக்குத்தத்தத்திற்குரிய தீர்க்கதரிசனப்பட்ட விடுவிப்பவராகிய மோசே, தன் பெயரின் பொருள் காட்டுவதுபோல, ஆரம்பத்திலேயே நீரிலிருந்து இரட்சிக்கப்பட்டதன் மூலம் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். அதன் பின்னர் மோசே, தேவனுடைய ஜனங்களைச் செங்கடலின் நீர்களினூடாக நடத்தி, அதற்குப் பின்னர் விடுதலையின் கரையைக் குறிக்கும் யோர்தான் நதிவரை அவர்களை வழிநடத்தினார். மோசேயின் வாழ்க்கையின் ஆல்பா நைல் நதியின் நீரிலிருந்து இரட்சிக்கப்படுதலாக இருந்தது; ஓமேகா யோர்தான் நதியின் நீரால் சித்தரிக்கப்படும் இரட்சிப்பாக இருந்தது. மோசேயின் வாழ்க்கையின் ஆல்பா, அவன் பெயராலும் அவன் பெற்றோராலும் வரையறுக்கப்பட்ட அனுபவத்தால் விளக்கப்படுகின்றது; தேவபக்தியுள்ள பெற்றோராகிய அவர்கள், அந்தக் குழந்தை மரணத்திற்குத் தீர்ப்பளிக்கப்பட்டிருப்பதை அறிந்திருந்தனர்; அதுபோலவே, எகிப்தியனை கொன்றபின் நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் அவனும் அப்படியே மரணத்திற்குரியவனாக இருப்பான். தங்கள் மகன் மரணத்தீர்ப்பிலிருந்து இரட்சிக்கப்பட வேண்டியவன் என்பதை அறிந்த தேவபக்தியுள்ள பெற்றோராக, அவர்கள் அவனுக்காக ஒரு பேழையை ஆயத்தப்படுத்தினர்; அது எபிரேய உலகத்திலிருந்து எகிப்திய உலகத்திற்குச் சென்றது; அதுபோலவே, நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில் மோசே எகிப்திய உலகத்தை விட்டு எபிரேய உலகத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

மோசே நீரிலிருந்து இரட்சிக்கப்பட்டதன்மூலம் நோவாவின் வரலாற்றை மீண்டும் எடுத்துரைத்தான். ஆபிரகாமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளுடைய உடன்படிக்கைத் தீர்க்கதரிசனத்தின் “விமோசகர்” என மோசே முதன்முறையாகக் குறிப்பிடப்படுவது, தேவன் மனுக்குலத்தோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்த வரலாற்றின் மறுமுறை நிகழ்வாக இருந்தது; ஆகையால், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தைப் பற்றிய ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கைத் தீர்க்கதரிசனத்தையும், சகல மனுக்குலத்திற்குமான உடன்படிக்கை வாக்குத்தத்தத்தையும் ஒன்றிணைத்தது. இது, குழந்தையான மோசே பார்வோனின் மகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட அந்த மாற்றத்தில் ஒரு ஞானஸ்நானத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், மரணம் பெற்றோரின் செயலில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது, அடக்கம் நீரின்மேல் இருந்த பேழையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது, உயிர்த்தெழுதல் பார்வோனின் மகளாகும்.

மோசேயின் வாழ்க்கை, நோவாவின் பேழையின் ஞானஸ்நானம் முன்னுருவாக்கப்படுவதால் ஆரம்பமாகிறது. ஆகையால், ஆரம்பத்திலிருந்தே “8” என்ற எண் மோசேயோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அவரது உடன்படிக்கையியல் உறவின் வேர், நோவாவின் உடன்படிக்கையிலிருந்து வந்த “8” என்ற எண்ணில் ஆரம்பமானது, மேலும் அவரது பணி “எட்டாம்” நாளில் விருத்தசேதனச் சடங்கை நிறுவுவதாயிருந்தது. பின்னர் அவர் சோதிக்கப்பட்டார்; அதே சடங்கின்பொருட்டே அவர் தோல்வியுற்றார். மோசேயின் வாழ்க்கை ஒரு ஞானஸ்நானத்துடன் ஆரம்பமாகிறது; நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு மரணம் (ஒரு எகிப்தியனுடையது) நிகழ்கிறது; அது எகிப்திய மோசே மரித்து, ஆபிரகாமின் மகனாக மட்டுமே ஆகும் கட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மோசேயின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகளின் தொடக்கமும் முடிவும் ஒரு ஞானஸ்நானத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. முதலாவது, எபிரேயரிடமிருந்து எகிப்தியனாகிய மாற்றத்தை அடையாளப்படுத்தியது; கடைசியாவது, எகிப்தியனிடமிருந்து எபிரேயனாகிய மாற்றத்தை. அதற்கு நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, மோசே தேவனுடைய ஜனங்களை செங்கடலின் ஞானஸ்நானத்தின் வழியாக நடத்திச் செல்கிறார்; அவர் யோர்தானில் இருக்கும் ஞானஸ்நானத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்; ஆனால் அதனை அவர் ஒருபோதும் அடையவில்லை.

யோசுவாவின் வழிநடத்தலின் கீழ் தேவனுடைய மக்கள், மோசேயில்லாமல் வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் நுழைந்தார்கள்; ஏனெனில் யோர்தான் நதியின் ஞானஸ்நானம் வருவதற்கு முன்பாகவே அவர் இறந்தார். “உன் தேவனாகிய கர்த்தர் மோசேயைப் போன்ற ஒரு தீர்க்கதரிசியை எழுப்புவார்” என்று மோசே கூறினார்; அதையே பேதுரு மீண்டும் உரைத்தான். மோசேயால் முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அந்தத் தீர்க்கதரிசி கிறிஸ்துவே; மேலும் மோசே நிறுத்திய இடத்திலேயே அவர் தமது கிரியையைத் துல்லியமாக ஆரம்பித்தார். அவர் தமது கிரியையைத் தமது ஞானஸ்நானத்தில் ஆரம்பித்தார்; அந்த ஞானஸ்நானமே, பண்டைய இஸ்ரவேல் யோர்தானைக் கடந்து வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் பிரவேசித்தபோது, யோசுவா அவர்களுக்கு ஞானஸ்நானம் அளித்த அதே இடமாக இருந்தது. யோவான் பேதாபராவில் ஞானஸ்நானம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான் என்று சுவிசேஷங்கள் நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன; அது கடக்கும் இடமாகும்; மேலும் அதன் பொருள் படகு-கடத்தல் ஆகும்.

செங்கடல் எகிப்தின் கலகத்தின் அடையாளமாக இருந்து, இந்த வரியில் மோசேயின் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியை சத்தியமாக அடையாளப்படுத்துகிறது. நைல் நதியிலிருந்து செங்கடல்வரை (சில வேளைகளில் அது ஒரு நதியாகவும் அழைக்கப்படுகிறது), அங்கிருந்து யோர்தான்வரை. ‘நீரிலிருந்து இரட்சிக்கப்பட்டவர்’ என்று பொருள்படும் மோசே, தன் சாட்சியை விடுதலையின் நீரிடத்தில் ஆரம்பித்து அதிலேயே முடிக்கிறார்; மேலும் அந்த நீர்நிலைகளில் ஒவ்வொன்றும் இரண்டு வகையான ஆராதகர்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.

மோசேயின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகள் முதல் தூதனுடைய செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; இரண்டாம் நாற்பது ஆண்டுகள் இரண்டாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மூன்றாவது நாற்பது ஆண்டுகள் மூன்றாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அந்த மூன்று தூதர்களும் தமக்கே உரிய தனித்துவமான தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை உடையவர்களாயிருந்தாலும், அந்த மூன்று செய்திகளும் முதல் செய்தியிலேயே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்த நிகழ்வைத் தானியேல் புத்தகத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்களுடன் தொடர்புபடுத்தி, நாங்கள் பல ஆண்டுகளாகப் பொதுவெளியில் விளக்கிக் காட்டி வந்துள்ளோம்.

தானியேல் முதல் அதிகாரத்தில் தேவனைப் பயந்து, பாபிலோனிய உணவை உண்பதற்கு மறுத்தான்; அதன் பின்பு வந்த இரண்டாவது உணவுச் சார்ந்தும் காட்சிச் சார்ந்தும் இருந்த சோதனையில் தேவன் அவனை மகிமைப்படுத்தினார்; அது நேபுகாத்நேச்சாரால் நேரடியாக நிறைவேற்றப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்புக்கும் மூன்றாவது சோதனைக்கும் வழிவகுத்தது. தானியேல் முதல் அதிகாரம் வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனாகும்; அவன் “தேவனைப் பயப்படுங்கள்,” “அவருக்கு மகிமை கொடுங்கள்” என்று அறிவிக்கிறான்; தானியேல் இரண்டாவது உணவுச் சோதனையிலும் காட்சிச் சோதனையிலும் செய்ததுபோலவே, “நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை” நேபுகாத்நேச்சாருக்கு வந்திருக்கிறது.

மோசேயின் வாழ்க்கையின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகள், அவன் பெற்றோர் தேவனைப் பயந்ததினால் ஆரம்பமானது. பார்வோனின் மகள் நீரில் இருந்த பெட்டகத்தை கண்டபோது, மோசே இரண்டாம் சோதனையான கண்ணுக்குப் புலப்படும் சோதனையை கடந்திருந்தான். அப்போது பார்வோனின் மகள், அவன் மரிக்கக் கூடாதவன் என்று தீர்மானித்தாள். முதல் நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவிலும் நியாயத்தீர்ப்பு வந்தது; அவன் எகிப்தியனை கொன்றபோது எகிப்திலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டியதாகியது.

இரண்டாவது நாற்பது ஆண்டுகளில், பாபிலோன் வீழ்ச்சியை அறிவிக்கும் வெளிப்படுத்தல் பதினான்கின் இரண்டாவது தூதன், எகிப்தின் வீழ்ச்சியினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டான். அந்த வீழ்ச்சியில், நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு மாபெரும் வெளிப்பாடு இருந்தது; அதுபோலவே, 1844 ஆம் ஆண்டின் நடுநிசி முழக்கத்தின் போது இரண்டாவது தூதனுடைய செய்தியின் முடிவிலும் இருந்தது.

மூன்றாவது நாற்பது ஆண்டுகள், கிட்டத்தட்ட முழு சபையின்மேலும் மரணத் தீர்ப்பு அறிவிக்கப்படுவதால் ஆரம்பமாகிறது; மேலும் அது, அந்தச் சபையின் தலைவரின்மேல் மரணத் தீர்ப்பு வருவதோடு முடிவடைகிறது.

சகோதரி வைட், நம்முடைய பணி மூன்று தூதர்களின் செய்திகளை ஒருங்கிணைப்பதே என்று குறிப்பிடுகிறார்.

மோசேயின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அவருடைய இரண்டாம் நாற்பது ஆண்டு காலம் இரண்டாம் தூதனாகும்; மூன்றாம் நாற்பது ஆண்டு காலம் மூன்றாம் தூதனாகும். நமது “மகத்தான செய்தி” என்பது “முதல், இரண்டாம், மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளை” ஒன்றிணைப்பதாகும்; அது மோசேயின் மூன்று அடையாளங்களையும் 1863 ஆம் ஆண்டில் நிலைநிறுத்துகிறது; ஆகையால் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் மூன்று மோசேகள் இருக்கின்றனர்.

1844 முதல் 1863 வரை, காதேசுக்கு வழிநடத்திய இரண்டு நாற்பது ஆண்டு காலங்களின் இரு சாட்சிகளையும் உட்கொள்கிறது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஒன்று இல்லாமல் மூன்றாம் ஒன்று இருக்க முடியாது என்று உந்துதல் அடையாளப்படுத்துவதால், மோசேயின் வாழ்க்கையின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகளும் 1844 முதல் 1863 வரையிலான காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும். 1863 இல் மோசே எகிப்தியனை கொன்றுகொண்டிருக்கிறார்; அதனுடன், தன் அதிகாரக் கோலால் மோசே கன்மலையை அடிப்பதும், பொற்கன்றுக்குட்டி கலகத்தின் வரலாற்றில் தேவனுடைய மகிமையை காண வேண்டுமென்று மோசே கேட்டதும் இணைந்திருக்கின்றன. 1863 இலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலும் மூன்று மோசேகள் உள்ளனர்; அவர்கள் அனைவரும் நாற்பது வயதுடையவர்கள்.

மோசேயின் மூன்று காலப்பகுதிகளிலும் ஒவ்வொன்றாக நீரின்மூலம் ஒரு விடுதலை அடங்கியுள்ளது; கூண்டில் இருந்த மோசே, செங்கடல் வழியாகச் சென்ற மோசேயுடன் ஒத்துப்போகிறான்; அது யோர்தான் நதியருகே இருமுறை நிகழும் மோசேயுடன் ஒத்துப்போகிறது: நைல், செங்கடல், மேலும் யோர்தானில் இருமுறை. இந்த மூன்று காலப்பகுதிகளின் ஒவ்வொன்றிலும் விடுதலையின் நீர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; ஏனெனில் இவை அனைத்தும் பின்மழைக் காலத்தில் விடுதலையின் நீர் ஊற்றப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் காலப்பகுதியுடன் ஒத்துப்போகின்றன.

மூன்றாவது நாற்பது ஆண்டுக் காலத்தின் முடிவில் மோசே தனது கோலினால் கன்மலையை அடித்தான். இரண்டாவது நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில், அவன் கோல் செங்கடலைப் பிளந்தது. முதல் நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில், அவன் எகிப்திய அதிகாரத்தின் கோலை நிராகரித்து, தன் ஜனங்களுடன் துன்பப்படுவதையேத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

முதல் காலப்பகுதியின் முடிவில் ஒரு எகிப்தியன் இறந்தான்; இரண்டாம் காலப்பகுதியின் முடிவில் எகிப்தின் படைத்துறை, முதற்பிறந்தோர், மற்றும் தலைமைத்துவம் இறந்தன. மூன்றாம் காலப்பகுதியின் முடிவில் இஸ்ரவேல் ஜனமும், ஆரோனும், மோசேயும் அனைவரும் இறந்திருந்தனர். இவை ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பான மூன்று வரலாறுகள்; அவை ஒவ்வொன்றும் “வரி மேல் வரி” என்று 1844 முதல் 1863 வரையிலான காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன—அதாவது, மூன்றாம் தூதனின் வரலாற்றை; அது தொடர்ந்து 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை உள்ள காலத்தையும், விடுதலையின் நீர்கள் ஊற்றப்படுகிற பெந்தெகொஸ்தே பருவத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

காதேஷில் நிகழ்ந்த இரு கிளர்ச்சிகளிலும் மோசே இருக்கிறார்; மேலும், காதேஷ் கிளர்ச்சிகள் தத்தம் காலப்பகுதிகளில் இரண்டிலும் உச்சிக்கல்லாக இருக்கின்றன. அவை இரண்டும் 1863-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அது மேலும் மூன்றாம் தூதனுடைய காலப்பகுதியின் உச்சிக்கல்லும் ஆகும்; அந்தக் காலம் 1844-இல் அல்பாவால் தொடங்கி 1863-இன் உச்சிக்கல்ல்வரை நீள்கிறது. அடிக்கல்லாக ஆரம்பித்து உச்சிக்கல்லாக முடிவுறும் கல்லின் அதிசயமான ஒளியைப் பரிசீலிக்கும் போது, உச்சிக்கல் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக எப்போதும் அதிகப் பெருமையுடையது என்பது அறியப்படுகிறது. பெந்தெகொஸ்தே காலத்தின் ஆரம்பத்தில் இருந்த சில துளிகள், பெந்தெகொஸ்தே நாளில் உச்சிக்கல்லில் நிகழ்ந்த பரிபூரண ஊற்றிப்பொழிவிற்குச் செலுத்திச் செல்லும் விதம், இந்தச் சத்தியத்தை விளக்குகிறது.

9/11-இல் தெளித்தல் ஆரம்பமானது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் முழு ஊற்றிப்பொழிவில் நிறைவடைகிறது. இந்தச் சத்தியம், இரண்டாம் மற்றும் ஓமேகா காதேஷில் மோசே செய்த பாவம், முதல் ஆல்பா காதேஷ் கலகத்தில் நிகழ்ந்த கிளர்ச்சியைவிட அதிகமான பாவம் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆல்பா கிளர்ச்சி ஒரு முழு ஜனத்தின் மரணத்தை உண்டாக்கியது; ஓமேகா கிளர்ச்சி ஒரே ஒருவனான மோசேயின் மரணத்தை உண்டாக்கியது; ஆனால் அந்த ஒரே மனிதனின் பாவம், முழு ஜனத்தின் கூட்டுப்பாவத்தைவிட பெரிதாயிருந்தது. பாவம் செய்கிற மனிதன் மரிப்பான்; அந்த மட்டத்தில் மோசேயின் பாவத்துக்கும் வேறு எந்த இஸ்ரவேலனின் பாவத்துக்கும் வேறுபாடு இல்லை; ஆனால் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, மோசே கிறிஸ்துவை இரண்டாம் முறை அடித்தது அதைவிடப் பெரிதாயிருந்தது; ஏனெனில் அது அந்த நாற்பது ஆண்டு காலத்தின் உச்சிக்கல்லாயிருந்தது.

இரண்டாவது ஓமேகா காதேசில் மோசேயின் கலகம், யோசுவா மற்றும் காலேப் அவர்களின் செய்தியை நிராகரித்த இஸ்ரவேல் புத்திரரின் கலகத்தைவிட மிகப் பெரிய பாவமாக இருந்தது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக மோசே 1863-இல் நிற்கிறான்; அங்கே அவன் தன் கலகத்தினிமித்தம் வனாந்தரத்தில் மரிக்கிறான். மேலும் மோசே 1863-இலேயே நிற்கிறான்; அங்கே முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் தங்கள் கலகத்தினிமித்தம் வனாந்தரத்தில் மரிக்கிறார்கள்; ஆனால் மோசே அந்தக் கலகத்தில் பங்குகொள்ளவில்லை. 1863 ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் ஒத்திசைகிறது; அதுபோலவே ஆரோனின் பொற்கன்றுக்குட்டி கலகமும் ஒத்திசைகிறது. காதேசு, 1863, மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஆகியவற்றுடன் ஒத்திசையும் அந்த வரலாற்றில், மோசே தேவனுடைய மகிமையைப் பார்க்கும்படி ஜெபிக்கிறான்.

காதேஸ் 1863-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும் மோசே இரு காதேஸ்களிலும் இருக்கிறார். ஆகையால், இரு வேதாகமச் சாட்சிகளின் சாட்சியின்படி—அவர்கள் இருவரும் உச்சிக்கற்களாக இருப்பதால்—காதேஸில் முடிவடையாத மூன்றாவது நாற்பது ஆண்டு காலமும் அதேபோல 1863-ஐ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்று நாம் நிலைநாட்டுகிறோம். அங்கே, ‘பரிசுத்தப்படுத்தப்படாத மோசே’, கன்மலையை நிராகரிப்பதினால், கிறிஸ்துவை மறுபடியும் சிலுவையில் அறைகிறான். 1863-இலும், சீனாயில் நியாயப்பிரமாணம் அளிக்கப்பட்டதிலும், ‘பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட மோசே’ தேவனுடைய குணாதிசயத்தைத் தேடுகிறான். 1863-இல் மோசே ஞானமுள்ள கன்னிகையையும், அதேபோல் புத்தியில்லாத கன்னிகையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

காதேஷிலும் 1863-லும், மோசே “தேவனை ஆராதிக்கிறவர்கள் பிரிக்கப்படுகின்ற இரண்டு பெரிய வகுப்புகளை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். பேதுருவைப் போலவே, மோசேவும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேருக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டு ஆவார்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில், அதாவது 1863-இல், பேதுரு இரண்டு வகுப்பினரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவர்கள் மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறவர்களாக இருந்தாலும்கூட, அல்லது தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறவர்களாக இருந்தாலும்கூட. இயேசு சிமோனின் பெயரைப் பேதுரு என்று மாற்றியபோது, அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரை அடையாளப்படுத்தியது. அந்தப் புரிதல், ஆங்கில எழுத்துமாலையில் உள்ள எழுத்துகளின் நிலைஎண்களைப் பயன்படுத்தி பேதுருவின் பெயரைப் பெருக்குவதன்மூலமும் குறியிடப்பட்டுள்ளது. அதே முறையை 1863-க்கு பயன்படுத்தினால், 144 என்பதைப் பெறுகிறோம்.

1863-ஆம் ஆண்டுடன் ஒத்திசைவாக அமைந்துள்ள மோசேயின் மூன்று அடையாளங்களில் இரண்டும், மூன்றாவது காலப்பகுதியும் அதனுடன் ஒத்திசைவாக இருக்க வேண்டியது அவசியம் என்பதை நிறுவுகின்றன. காதேஷின் இரண்டு கோடுகள், ஞானமுள்ள கன்னிகைகளும் புத்தியில்லாத கன்னிகைகளும் பற்றிய வரலாற்றைக் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மூன்றாவது காலப்பகுதி, தேவனுக்குரிய ஒரு கிரியையை நிறைவேற்றுவதற்காக மனித முயற்சியைப் பயன்படுத்தும் ஒரு முயற்சியை அடையாளப்படுத்துகிறது. எகிப்தியனுடன் மோசே செய்ததுபோல மனித வல்லமையில் நம்பிக்கை வைப்பது, நியமிக்கப்பட்ட அதிகாரத்தை விட மனித அதிகாரத்தின் மீது நம்பிக்கை வைப்பதைக் குறிக்கிறது.

சகோதரி வைட், தமது கணவரின் “தேவனுடைய ஜனங்களுடனான தொடர்பு சில அம்சங்களில் இஸ்ரவேலுக்கான மோசேயின் தொடர்பைப் போன்றது” என்று குறிப்பிடுகிறார். 1863 ஆம் ஆண்டில், ஜேம்ஸ் வைட் மோசேயால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டார். 1863 ஆம் ஆண்டில், ஜேம்ஸ் வைட் ஒரு எகிப்தியனை கொன்று, கிறிஸ்துவை இரண்டாவது முறை அடித்து, யோசுவாவும் காலேபும் முன்வைத்த “இளைப்பாறுதல்” என்ற செய்தியை நிராகரித்த கலகக்காரர்களுக்காக ஜெபிக்கிறார். மோசே, கன்மலையை இரண்டாவது முறை அடித்தபோது ஒரு மூடக் கன்னியாகவும், இஸ்ரவேலின் கலகக்காரர்களுக்காக மத்தியஸ்தம் செய்தபோது ஒரு புத்திசாலி கன்னியாகவும் இருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டுரையை எண்ணாகமம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்தப் பகுதியுடன் முடிப்போம்; அங்கே மோசே, 1863-இல் இருப்பவனாக, பொற்கன்றுக்குட்டி கலகத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இணைவரலாற்றில் தேவனுடைய மகிமையின் ஒரு தரிசனத்தைப் பெறுகிறார்.

இந்தப் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கிளர்ச்சியாளர்களோடு தாம் இன்னும் “எவ்வளவு காலம்” நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று கர்த்தர் கேட்கிறார்; இதுவே ஆறாம் அதிகாரத்தில் ஏசாயா கர்த்தரைக் கேட்ட அதே கேள்வியாகும். பூமி தேவனுடைய மகிமையினால் ஒளியூட்டப்படும் காலப்பகுதிக்குள் இந்த வரலாற்றை எண்ணாகமம் அமைத்துக் காட்டுகிறது என்பதை கவனியுங்கள்; இதையே ஏசாயா ஆறாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் வசனத்திலும் தூதர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். 9/11 என்பது 1844 முதல் 1863 வரையிலான வரலாற்றின் அடிக்கல்லாக இருந்தது; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அதன் உச்சிக்கல்லாகும். எண்ணாகமத்தில் காணப்படும் இந்தச் சூழல், திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடலுக்கும் அல்லது உவமைக்கும் ஒரு எடுத்துக்காட்டாக இல்லாமல் வேறொன்றுமல்ல; ஏனெனில் கர்த்தர் யோசுவாவுடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்தபோது, பண்டைய இஸ்ரவேல் புறக்கணிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

இந்த எண்ணங்களை அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.