யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் பதினைந்து

யோவேல் முதல் அதிகாரத்தின் தொடக்க நான்கு வசனங்களின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்துகொள்வதற்கான சிறந்த நம்பிக்கையைப் பெற, பின்னான மழையின் செய்தியுடன் நான்கு தலைமுறைகளின் குறியீட்டிற்குள்ள தொடர்பை உணர்வது முக்கியமானது என்று நான் வாதிடுகிறேன். யோவேல் திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடலைப் பாடுகிறார்; ஆனால் அவரது தொடக்கச் செய்யுள், உடன்படிக்கையின் நான்கு தலைமுறைகளுடனான தீர்க்கதரிசனச் சம்பந்தமாகும்.

இந்தப் பகுதி மோசேயின் வாழ்க்கையின் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்க்கதரிசனமாகும். யோவேல் புத்தகம் திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடலை உயர்ந்து வரும் அழிவின் நான்கு தலைமுறைகளை மேற்கோள் காட்டி ஆரம்பிக்கும் போது, அது யோவேல் புத்தகத்தை தீர்க்கதரிசனத்திற்குரிய நான்காம் மற்றும் இறுதியான தலைமுறையுடன் ஒழுங்குபடுத்துகிறது. அந்தத் தலைமுறையே பேதுரு கூறும் “தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததி”; அவர்கள் இருளிலிருந்து அவருடைய “ஆச்சரியமான ஒளிக்குள்” அழைக்கப்பட்டவர்கள். அவர்கள், “பாம்புகளின் சந்ததி” என்று சித்தரிக்கப்படும் தமக்கான தலைமுறை எதிர்நிலையினருடன் மாறுபடுத்திக் காட்டப்படுகிறார்கள். அந்த நான்காம் மற்றும் இறுதியான தலைமுறை, “அழைக்கப்பட்டவர்களும், தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களும், உண்மையுள்ளவர்களும்” ஆகிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தினரின் அடையாளமாகிய யோவானால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

9/11-இல் அழைக்கப்பட்டு, நள்ளிரவுக் கூக்குரலில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில் உண்மையுள்ளவர்களாயிருந்தவர்கள், ஆரோனுடையதும் யெரொபெயாமினுடையதும் பொற்கன்றுக் கிளர்ச்சிகளில் லேவியர் உண்மையுள்ளவர்களாயிருந்ததுபோலவே இருக்கின்றனர். மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் வெள்ளியைப்போலச் சுத்திகரிக்கப்படுகிற ஆத்துமாக்கள், நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தியின்போது தேர்ந்தெடுக்கப்படும் லேவியரே; ஏனெனில் முத்திரையிடுதல் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றிப்பொழிவோடும் அதினால் மூலமாகவும் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

முன்னைய கட்டுரையில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் அல்ஃபாவாக சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்தும் மோசேயின் வரலாற்றிலிருந்து கோடுகளை நாம் வெளிக்கொணர்ந்தோம்; அவர், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒமேகாவாகிய கிறிஸ்துவோடு தீர்க்கதரிசன ரீதியாக இணைக்கப்படுகிறார். மோசே அஸ்திவாரக்கல்லாகவும், கிறிஸ்து தலைமூலக்கல்லாகவும் இருக்கிறார். மோசேயினால் நிகழ்ந்த எகிப்திலிருந்து விடுதலையில் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பதுபோல, அவர்கள் இருவரும் பாவத்திலிருந்து விடுதலையின் அடையாளங்களாக உள்ளனர். ஆயினும், மோசேயின் கைகளால் நிகழ்ந்த தேவனுடைய வல்லமையின் எல்லா வெளிப்பாடுகளும், கிறிஸ்து ஒருவாரத்துக்கு அநேகரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தியபோது, அதைவிட மிகுதியாக மிஞ்சப்பட்டன. மோசே அல்ஃபாவும் கிறிஸ்து ஒமேகாவும் ஆவார்; ஒமேகா “22” என்ற எண்ணும், அல்ஃபா “1” என்ற எண்ணும் ஆகும்.

மோசேயைப் பற்றிக் கூறும்போது, அவரது தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியமெங்கும் பரவியிருக்கும் விடுதலை நீரினுள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். அவர் பிறந்தபோது நைல் நதியின் நீரிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது, பெட்டகத்திலிருந்த நோவாவுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தது. செங்கடலில் நிகழ்ந்த ஞானஸ்நானம், பெட்டகத்தினுள் இருந்த நோவாவையும் அந்த எட்டுபேரையும் ஒத்திருக்கிறது; அதுவே தொடர்ந்து யோர்தான் நதியில் யோசுவாவின் ஞானஸ்நானத்தோடும் பொருந்துகிறது; அதே இடத்திலேயே கிறிஸ்து அதனை மறுபடியும் நிகழ்த்தினார். மோசேயின் சாட்சி நைல் நதியில் ஏற்பட்ட விடுதலையோடு தொடங்கி, யோர்தான் நதிக்கரையில் முடிவடைகிறது. கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம், அவர் மரணத்திற்குக் கொண்டு சென்ற மூன்றரை ஆண்டுகள் சாட்சியமளிக்கும்படியாக அவருக்குக் கிடைத்த அபிஷேகமாக இருந்தது; அந்த மரணம் ஆரம்பத்தில் அவருடைய ஞானஸ்நானத்திலேயே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின்போது சில துளிகள் இருந்தன; பெந்தெகொஸ்தே நாளில் முழுமையான ஊற்றிப்பொழிவு நிகழும் வரையில்.

மனிதகுலத்திற்கான தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் வாக்குறுதி நோவாவுடன் தொடங்குகிறது; மேலும், ஆபிரகாமின் மூலம் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்துக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அவருடைய உடன்படிக்கையின் வாக்குறுதி மோசேயினால் நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆல்பாவாகிய மோசே, வருவாராகிய ஓமேகாவாகிய இயேசுவின் முன்மாதிரியாக இருந்து, “அநேகரோடு” உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவார்; அது வெறும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தோடே மட்டுமல்ல. கிறிஸ்துவின் ஒரு முன்னுருவாக, மோசேயின் பிறப்பு, எல்லா மக்களுக்குமான அடையாளமாக வானவில் கொடுக்கப்பட்ட நோவாவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையோடு ஒத்துப்போகிறது. மோசே, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்துக்கான அடையாளமாக விருத்தசேதனம் கொடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையோடும் ஒத்துப்போகிறார். மோசேயின் உடன்படிக்கைச் செயல் “அநேகரோடு” இருந்தது; வெறும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தோடு மட்டும் அல்ல. அப்படியல்லாமல் இருந்திருந்தால், அவர்கள் கலப்பினக் கூட்டத்தினால் இடைவிடாமல் தொந்தரவு செய்யப்படவில்லை.

மோசேயின் வாழ்நாளெங்கும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பல்வேறு ‘விடுதலையின் நீர்நிகழ்வுகள்’ அனைத்தின் நடுவில், யோர்தான் நதிக்கரையிலுள்ள பெத்தாபராவில் நிகழ்ந்த ஸ்நானம், வாக்களிக்கப்பட்ட தேசத்தில் பண்டைய இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் தொடக்கத்தையும், கிறிஸ்து அநேகரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அந்த வாரத்தில் அதன் வரலாற்றின் முடிவையும் இணைக்கிறது. கிறிஸ்துவின் ஸ்நானம் பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஸ்நானத்தோடு ஒத்திசைகிறது; மேலும், இவ்விரு வரலாறுகளும், ஐம்பது நாட்கள் கழித்து பெந்தெகொஸ்தே நாளில் மிகுதியாக பொழிந்த மழைக்கு முன்னதாக, அவர் சில மழைத்துளிகளை ஊதியபோது வெளிப்பட்ட அவருடைய உயிர்த்தெழுதலைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. மோசேயிலிருந்து கிறிஸ்துவுவரையான ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகிய முழு வரிசையும் விடுதலையின் நீர்நிகழ்வுகளுக்குள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

யோவேல் புத்தகத்தைப் பற்றிய கட்டுரைகளில், நாம் “பழைய ஏற்பாட்டின் தீர்க்கதரிசனங்களை புதிய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றோடும்,” அதேபோல் நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் வரலாற்றோடும் “ஒப்பிட்டுப் பார்த்து” வந்திருக்கிறோம். அது பழைய ஏற்பாடாக இருந்தாலும், புதிய ஏற்பாடாக இருந்தாலும், அல்லது 1798-ல் ஆரம்பமான மூன்று தூதர்களின் வரலாறாக இருந்தாலும், அந்த எல்லா வரிசைகளும் “கிறிஸ்துவின் சத்தம்” என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. வேதாகமத்தின் எழுத்துப்பூர்வமான சாட்சியும் தீர்க்கதரிசன ஆவியும் கிறிஸ்துவின் சத்தமே; கிறிஸ்துவின் சத்தம் என்பது தேவனுடைய வார்த்தையாயிருக்கிறவரின் சத்தமே ஆகும்.

தேவனுடைய வார்த்தையின் “சத்தம்” என்பது, அவருடைய எழுத்தாக்கப்பட்ட வார்த்தையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தேவனுடைய செய்தியே ஆகும். கடைசி நாட்களில் அவருடைய செய்தி என்பது பிந்திய மழையின் செய்தியாகும்; அது, யோவேலின்படி, முன்னைய மழையையும், அதனைத் தொடர்ந்து முன்னைய மற்றும் பிந்திய மழையையும் உள்ளடக்கியதாகும்.

வெளிப்படுத்துபவராகிய யோவான், பழைய பாதைகளுக்கு மீளுகின்ற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் தன் பின்னால் ஒரு “சத்தத்தை” கேட்கிறார். பின்னால் இருக்கும் அந்த “சத்தம்” என்பது “ஆதாமின் நாட்களிலிருந்து” தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும்.

இந்த வசனம் முதல் அதிகாரத்தில் ஒரு இடைவேற்றைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் முந்தைய வசனம் வரை யோவான் பத்மோஸ் என்று அழைக்கப்படும் தீவில் இருந்தார்; ஆனால் பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் அவர் திரும்புகிறார்; அதன்பிறகு யோவான் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருக்கிறார். அவர் திரும்பும்போது அப்படிச் செய்கிறார்; ஏனெனில் பத்தாம் வசனத்தில் அவர் பின்னால் இருந்து ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டிருந்தார்.

தமக்குப் பின்னால் கிறிஸ்துவின் சத்தத்தைக் கேட்கிறவர்களை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். துன்மார்க்கர் நடக்க மறுத்த பழைய பாதைகளுக்கு திரும்பும்படி அழைக்கும் எரேமியாவின் எக்காளச் செய்தியையும், அவர்கள் செவிகொடுக்க மறுக்கும் எச்சரிக்கை எக்காளத்தையும் அவர் கேட்கிறார். யோவான் செவிகொடுத்தார்; அவருக்குப் பின்னால் இருந்த அந்தச் சத்தம் தன்னை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக—புதிய பாதையை, பழைய பாதையோடு விளக்கிக்காட்டுகிறவராக—அடையாளப்படுத்தியது.

பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் யோவான் திரும்பிப் பார்த்து கிறிஸ்துவின் ஒரு தரிசனத்தைக் காண்கிறார்; அந்தத் தரிசனத்தைச் சகோதரி வைட், தானியேல் கண்ட கிறிஸ்துவின் தரிசனத்தோடும், மேலும் ஏசாயா, எரேமியா, எசேக்கியேல், பவுல் ஆகியோர் கண்ட அதே தரிசனத்தோடும் ஒப்பிணைக்கிறார்.

நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் தரிசனத்தில் கிறிஸ்துவின் சத்தத்தின் வர்ணனையும் அடங்கியுள்ளது. யோவான் திரும்பி கிறிஸ்துவின் சத்தத்தைக் கேட்கும்போது, அது “அநேக ஜலங்களின்” இரைச்சலைப்போல இருக்கிறது. கிறிஸ்துவின் சத்தம் மனிதர்களுடனோ அல்லது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுடனோ அவருடைய உடன்படிக்கையைப் பற்றி பேசும்போது, அது அநேக ஜலங்களோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. தானியேல் ஏழு முதல் ஒன்பது அதிகாரங்களின் செய்தி 1798 இல் முத்திரை நீக்கப்பட்டது; பின்னர், 1989 இல் தானியேல் பத்து முதல் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் செய்தி முத்திரை நீக்கப்பட்டது. 1798 என்பது உலாய் நதியின் சத்தத்தோடு தொடர்புடையது; 1989 என்பது இத்தேகேல் நதியின் சத்தமாகும்.

யோர்தான் நதி, பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆல்பா உடன்படிக்கை வரலாறும் ஓமேகா உடன்படிக்கை வரலாறும் இணையும் தொடர்புக் கட்டாகும். “யோர்தான்” என்ற சொல்லுக்கு ‘இறங்கிவருகிறவன்’ என்று பொருள்; அது கிறிஸ்துவை, அதாவது ‘மகத்தான இறங்கிவந்தவரை,’ குறிக்கிறது.

யோர்தான் நதி கிறிஸ்துவை, அதாவது ‘மகத்தான இறங்கிவருபவரை,’ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும், பராமரிக்கும்படி திராட்சைத்தோட்டம் கொடுக்கப்பட்டிருந்த தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் வரலாற்றில் அல்பாவுக்கும் ஓமேகாவுக்கும் இடையிலான இணைப்பாக யோர்தான் உள்ளது. மோசேயின் விடுதலையின் ஜலங்கள் கிறிஸ்துவின் சத்தத்தைக் குறிக்கின்றன; ஒரு ஆத்துமா திரும்பி, ‘தமக்கு பின்னாலுள்ள சத்தத்தை’ கேட்க முனைந்தால், அந்தச் சத்தம் கேட்கப்படும்; அப்பொழுது அவர்கள் கேட்கும் சத்தம்—அநேக ஜலங்களின் சத்தமாயிருக்கும். நோவாவின் பெருவெள்ளத்திலிருந்து கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் எருசலேமின் அழிவுவரை, விடுதலையின் ஜலங்கள் தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களுக்கு வழிக்குறிகளாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. அந்த வழிக்குறிகள், தேவனுடைய இறுதி உடன்படிக்கையின் ஜனங்களான ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் உள்நாட்டு வரலாற்றைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. யோர்தான் நதிக்கு வழங்கப்படும் நீர், யோர்தான் நதியின் தலைநீரோட்டங்களை உருவாக்கும் ஹெர்மோன் மலைகளில் திரளும் பனித்துளியிலும் பனியிலும் உற்பத்தியாகிறது.

அந்த நீரே பான் குகையின் ஆழ்ந்த நீர்த் தொட்டியையும் உருவாக்குகின்றது; அது தானியேல் 11:13–15-இல் குறிப்பிடப்படும் பானியம் என்னும் இடத்திலும், பேதுருவின் நாட்களில் கய்சரியா பிலிப்பி என்னும் இடத்திலும் அமைந்திருந்த ஒரு குகைக்குள் நிலைபெற்றிருந்தது. யோர்தான் நதியின் தலைநீரோட்டங்களும் பான் குகையின் சாத்தானிய நீர்த் தொட்டியை உருவாக்குகின்றன. அநேக நீரின் சத்தம், கிறிஸ்துவுக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையிலான மகா சர்ச்சை ஹெர்மோன் மலைத்தொடரின் உயர்ந்த சிகரங்களில் தோன்றியது என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

“ஹெர்மோன்” என்ற பெயருக்கு “பரிசுத்தமான, அர்ப்பணிக்கப்பட்ட, பக்தியுடன் ஒதுக்கப்பட்ட, அல்லது தனியே பிரித்துவைக்கப்பட்ட” என்று அர்த்தம் உண்டு; மேலும் அது பரலோகத்தின் ஒரு அடையாளமாகும்; பரலோகம் எல்லா நீரின் மூலாதாரமும், “பாதாளத்தின் வாசல்கள்” எனச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி மகா சர்ச்சையின் தொடக்கமும் ஆகும்; அந்த “பாதாளத்தின் வாசல்கள்” என்ற பெயரை இயேசு பனின் குகைக்கு, கெய்சரியா பிலிப்பியில் இருந்தபோது, இணைத்தார். அந்தச் சூழலில் சிமோன் பர்யோனா பேதுருவாக மாற்றப்பட்டான். “சிமோன்” என்பதற்கு ‘கேட்கிறவன்’ என்று பொருள்; “பர்யோனா” என்பதற்கு ‘புறாவின் மகன்’ என்று பொருள். சிமோன், புறாவின் ரூபத்தில் பரிசுத்த ஆவியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இயேசுவின் ஸ்நானத்தின் செய்தியைக் கேட்ட ஆத்துமாவின் அடையாளமாக இருந்தான். கிறிஸ்துவின் ஸ்நானத்தின் செய்தியைக் கேட்ட ஒருவன், 144,000 பேரைக் குறிக்கின்ற பேதுருவாக மாற்றப்படுகிறான். பேதுரு பானியத்தில் முத்திரையிடப்பட்டான்; அது தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதின்மூன்றாம் வசனம் முதல் பதினைந்தாம் வசனம் வரையிலான பகுதியாகும்.

ஹெர்மோனின் நீரிலிருந்து, கிறிஸ்துவின் ஒரு சின்னமாகிய யோர்தான் நதி—மகத்தான இறங்கிவருகிறவர்—தன் பயணத்தை மரித்த கடலில் நிறைவு செய்கிறது. ஜீவத்தின் பனி தோன்றும் பரலோகத்திலிருந்து, மரித்த கடலால் சுட்டிக்காட்டப்படும் சிலுவை மரணத்திற்குக் கிறிஸ்து இறங்கி வந்தார். மரித்த கடலின் கரைப்பகுதி பூமியில் வெளிப்பட்டுள்ள நிலப்பரப்புகளில் மிகத் தாழ்ந்தது. இறங்கி வரும் யோர்தான் நதி, கிறிஸ்து சிலுவையில் தம் மரணத்திற்குத் தாழ்ந்து இறங்கியதுபோல, பூமியில் மிகத் தாழ்ந்த நீர்மட்டத்திற்கே இறங்கி வருகிறது. ஜீவ நீரிலிருந்து மரண நீர்வரை, யோர்தான் நதி பரலோகத்திலிருந்து சிலுவைவரை கிறிஸ்துவின் இறங்குதலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முக்கிய கருப்பொருள்கள் தண்ணீரோடு தொடர்புடையவை; மேலும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனம் கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும்; அது அநேகத் தண்ணீர்களின் சத்தமாகும். பாபிலோனின் வேசி அநேகத் தண்ணீர்களின்மேல் அமர்ந்திருக்கிறாள்; கிழக்குத் தேசத்து ராஜாக்களுக்கான வழி ஆயத்தப்படும்படிக்கு யூப்பிராத்து நதியின் தண்ணீர்கள் வறண்டுபோகின்றன; தர்ஷீசின் கப்பல்கள் சமுத்திரங்களின் நடுவில் அழிந்துபோனதினால் வணிகரும் ராஜாக்களும் தூரத்தில் நின்று புலம்புகிறார்கள்; மேலும் எப்பிராயீமின் குடிகாரர் பொய்களின் கீழ் தங்களை மறைத்துக்கொண்டபோது ஏற்றுக்கொண்ட மரணத்தின் உடன்படிக்கை, பாப்பரசர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் பெருக்கெடுத்த வெள்ளத்தினால் இரத்துச் செய்யப்படுகிறது.

சகோதரி வைட் “ஷிநாரின் மகா நதிகள்” என்று குறிப்பிடும்போது, அவர் டைகிரிஸ் மற்றும் யூப்ரட்டீஸ் நதிகளைக் குறிக்கிறார். அந்த நீர்நதிகளின் தோற்றத்தை ஏதேன் தோட்டம் வரைத் தொடர்ந்தறியலாம்; அங்கே அவை ஏதேன் இலிருந்து புறப்பட்ட நான்கில் மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது நதிகளாகும்.

ஹித்தேகேல் என்பது டைகிரீஸ் ஆகும்; மேலும், நிச்சயமாக, யூபிராத்து என்பது யூபிராத்தே ஆகும், இருப்பினும் நவீன சரித்திரவியலாளர்களும் தெய்வவியலாளர்களும் இதற்கு இணங்குவதில்லை. உலாய் என்பது ஒரு பெரிய நதி அல்ல, சிநாரில் அல்லாது பார்சியாவில் அமைக்கப்பட்ட மனிதக் கையால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு நீர்வழிக்கால் மட்டுமே என அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர். அதே மனித அதிகாரிகள், சிநாரோடு தொடர்புடைய குறிப்பிடத்தக்க நதிகள் இரண்டே இருந்தன; அவை டைகிரீஸும் யூபிராத்தும் என்பதாக அடையாளப்படுத்துகின்றனர்; ஆனால் தீர்க்கதரிசினி, உலாயும் ஹித்தேகேலும் “சிநாரின் பெரிய நதிகள்” என்று கூறுகின்றார்.

தண்ணீரின் செய்தியைப்பற்றிய தீர்க்கதரிசினியின் வார்த்தைகள், நோவாவின் தண்ணீரின் செய்தியை எதிர்த்த பண்டைய நிபுணர்கள் செய்ததுபோலவே, இக்கால நிபுணர்களையும் எதிர்க்கின்றன. இரண்டு நதிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அந்த இரண்டு தரிசனங்களும் நிறைவேறும் செயல்முறையில் உள்ளன என்று நமக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகையால், “சிநேயாரின் இரண்டு பெரிய நதிகள்” மூலமாக அளிக்கப்பட்ட அந்த இரண்டு தரிசனங்களுக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அனைத்தும் விரைவில் நிகழ்வடையும். அந்த நதிகளோடு தொடர்புடைய செய்தி கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும்; ஏனெனில் அவருடைய சத்தம் பெரும் திரளான ஜலங்களின் சத்தம்போல உள்ளது. டைக்ரிஸ் மற்றும் யூபிராத்து ஒரு முக்கிய தீர்க்கதரிசனக் கருப்பொருளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அவற்றின் சாட்சி, அல்பா மோசே முன்வைத்த உடன்படிக்கையோடு தொடர்புடையது; அதே உடன்படிக்கையைத்தான் ஒமேகா கிறிஸ்து உறுதிப்படுத்தினார்.

தீர்க்கதரிசனத்தில் டைகிரிஸ் அசீரியாவைக் குறிக்கிறது; யூப்ரடீஸ் பாபிலோனை குறிக்கிறது. இந்த தொடர்பில், முதலில் வடக்கு இராஜ்யத்தையும் அதன் பின்னர் தெற்கு இராஜ்யத்தையும் சிறைப்பிடிப்பிற்குள் கொண்டு செல்லவிருந்த இரு வல்லரசுகளே அவை; அவற்றை எரேமியா சிங்கங்களாகச் சித்தரிக்கிறார்.

அசீரியாவும் பாபிலோனும் இரண்டும் இஸ்ரவேலின் இரு ராஜ்யங்களுக்கும் ஒப்பிடுகையில் வடதிசைச் சத்துருக்களாக இருந்தன; ஆகையால் அவை வடதிசையின் கள்ளராஜாவாகிய போப்பரசரின் அதிகாரத்திற்குரிய முன்மாதிரிகளாகும். ஒரே கலாச்சாரச் சூழலிலிருந்து எழுந்த இவ்விரு அதிகாரங்களாலும் அடிப்படையில் அதே அரசியல் மற்றும் மார்க்கப் பாரம்பரியங்களே நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன; இருப்பினும் அசீரியாவின் அரசியல் அமைப்பு அரசாட்சிக் கலையை முன்னிறுத்தியது, ஆனால் பாபிலோன், மிகுந்த ஒற்றுமையுடன் இருந்தபோதிலும், திருச்சபை ஆட்சிக் கலையை முன்னிறுத்தியது. சில நிலைகளில் புறஜாதி ரோமும் போப்பரச ரோமும் ஒன்றுக்கொன்று ஒத்தவையே; ஆனாலும் புறஜாதி ரோம் அரசாட்சிக் கலையையும், போப்பரச ரோம் திருச்சபை ஆட்சிக் கலையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பாபிலோனுடன் தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில் அசீரியா அரசாட்சிக் கலையின் ஒரு ராஜ்யமாக இருந்தது; அதன் பின்பு அதற்கு ஒத்த அதிகாரமான பாபிலோன் தோன்றி, திருச்சபை ஆட்சிக் கலையை முன்னிறுத்தியது. அசீரியா புறஜாதி ரோமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; பாபிலோன் போப்பரச ரோமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இவ்வனைத்து நான்கு அதிகாரங்களும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தன. அசீரியா திகிரீஸ் நதியோடும், பாபிலோன் யூபிராத்து நதியோடும் தொடர்புடையவை. யூபிராத்தைத் திசைமாற்றி பாபிலோனை வீழ்த்திய கோரேசின் செயலை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, கிழக்கின் ராஜாக்களுக்கு வழி ஆயத்தமாகும் பொருட்டு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் யூபிராத்து வற்றிப்போகுதல் குறித்துக் கூறப்படுவது இதனுடன் ஒத்துப்போகிறது. பாபிலோன் யூபிராத்தாகும்; அசீரியா திகிரீஸாகும்.

தீர்க்கதரிசனத்தில் வடக்கின் ராஜா ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் காலத்தில் உலகத்தை வெற்றி கொண்டு, அதன் பின்னர் வீழ்ச்சியடைகிறான்; எனினும், அந்த வெற்றி அடைதல் பெரும்பாலும் அனைத்தையும் மூழ்கடிக்கும் பெருவெள்ளமாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. அசீரியா மற்றும் பாபிலோன் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வடக்கின் ராஜாவின் வரலாறு நதிகளால் குறியிடப்படுகிறது; ஏனெனில் அந்த வரலாறு அநேக ஜலங்களின் சத்தத்தினால் சொல்லப்படுகிறது.

இரண்டு நதிகளுக்கிடையிலுள்ள தேசம் “மெசொப்பொத்தாமியா” என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதற்கு “இரண்டு நதிகளுக்கிடையிலுள்ள தேசம்” என்று அர்த்தம். அந்த இரண்டு நதிகள், தேவன் தமது விசுவாசத் துரோகியான ஜனங்களைச் சிறைப்பிடிப்புக்குள் சிதறடித்து அவர்களைத் தண்டிக்கப் பயன்படுத்தும் வடக்கத்திய வல்லமையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பல ஜலங்களின் சத்தத்தின் துணைநதிப் பிரவாகங்களில் ஒன்றை “பாதானாராம்” என்ற பெயரில் காணலாம்; இது வேதவசனங்களில் பத்து முறை மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதன் முதல் குறிப்பிடுதல் உடன்படிக்கையுடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது; ஏனெனில் அது ஈசாக்கின் மனைவியான ரெபெக்காளின் இரத்தவழி வேர்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது:

நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவு, மோசேயின் மூன்று சாட்சிகளின் அடிப்படையில், 1863 என்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்றும் குறிக்கப்படும் காதேஷை நோக்கி வழிநடத்துவதாய் காண்பிக்கப்பட்டுள்ளது. ஈசாக்கின் திருமணம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது கிறிஸ்து ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தினருடன் நிகழ்த்தும் திருமணத்தை முன்னுருவகப்படுத்தும் ஒரு உடன்படிக்கைத் திருமணமாகும்; அது 1863 ஆகும், அது காதேஷ் ஆகும், அது நாற்பது ஆண்டு உடன்படிக்கை வரலாற்றின் முடிவாகும். ரெபெக்காள் ஒரு சீரியனுடைய மகளும், சீரியனான லாபானின் சகோதரியும் ஆயிருந்தாள்; (அவன் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் அடுத்த தலைமுறையில், ஈசாக்கின் மகனாகிய யாக்கோபுடன் செய்த உடன்படிக்கையை மீறினான்.)

பெத்துவேல் என்பதற்கு ‘பாழாக்குதலின் வீடு’ அல்லது ‘பாழாக்குகிறவனின் வீடு’ என்று பொருள்; ஆகையால் ரெபெக்காள் “பாழாக்குகிறவனின் வீட்டின்” மகளாயிருந்தாள். சீரியா என்பதற்கு மேட்டுநிலம் மற்றும் பீடபூமி என்று பொருள்; பதனாராம் என்பதற்கு மெசொப்பொத்தாமியா, அதாவது இடைநிலம் என்று பொருள். ரெபெக்காள், “அசீரியாவின் டைகிரிஸ்” மற்றும் “பாபிலோனின் யூபிராத்து” ஆகியவற்றுக்கு இடையிலுள்ள உயர்நிலமான மெசொப்பொத்தாமியாவில் இருந்து வந்த சீரியரின் இரத்தவழியிலிருந்தவள்; இவர்கள், கர்த்தர் தம்முடைய விசுவாசதுரோகமான ஆடுகளைச் சிதறடிக்கப் பயன்படுத்தின சிங்கங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறவர்கள். பாழாக்குகிறவர்களின் வீடு, ஈசாக்கும் ரெபெக்காளும் கொண்ட திருமணத்தில் தேவனுடைய வீட்டோடு இணைக்கப்பட்டது. வடக்கின் தீர்க்கதரிசன ராஜாவை, பெருகி வழியும் பெருவெள்ளமாகச் சித்தரிக்கும் அந்த இரண்டு நதிகள் முதன்முறையாகக் குறிப்பிடப்படும் பதனாராம் பற்றிய முதல் குறிப்பும் ஆதியாகமம் 25:20-இல் வருவது தற்செயலானதல்ல.

ஏசாவிடமிருந்து யாக்கோபு தப்பிச் சென்று தன் மாமனான லாபானிடத்தில் அடைந்து, அடுத்த உடன்படிக்கைத் திருமணத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் பொருட்டு அங்கே 2520 நாட்களின் இரண்டு காலப்பகுதிகள் சேவை செய்கிறபோது, பாழாக்குதலின் வீட்டிற்கும் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களுக்கும் உள்ள தொடர்பு தொடர்கிறது. ஒரு திருமணம் இஸ்ரவேலின் வடக்கு ராஜ்யத்தின் சிதறடிப்போடு முடிவுறுகிறது; மற்றொரு திருமணம் தெற்கு ராஜ்யத்தின் சிதறடிப்போடு முடிவுறுகிறது. அந்த இரண்டு ராஜ்யங்களின் தனித்தனியான சிதறடிப்பு காலம் 1798 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளில் முடிவடைந்தபோது, 2520-இன் இரண்டு காலப்பகுதிகளாக யாக்கோபு உழைத்து நிறைவேற்றிய அந்தத் திருமணம் பூர்த்தியடைந்தது; ஏனெனில் மணமகன் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று திருமணத்திற்குத் திரும்பி வந்தான்.

அப்படியானால் கிறிஸ்து ‘சோர்ந்தும் களைத்தும்’ என்பதைக் குறிக்கும் லேயாவையா மணந்தார், அல்லது ‘நல்ல பயணி’ என்பதைக் குறிக்கும் ராகேலையா மணந்தார்? லேயாவும் ராகேலும் பயணிக்கும் கன்னியரின் இரு வகுப்புகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அதில் ஒரு கன்னி யாக்கோபை மணப்பதற்காக 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று செல்லும் பாதையில் ‘சோர்ந்து போகிறாள்,’ மற்றொரு கன்னி ‘நன்றாகப் பயணிக்கிறாள்.’

1844 ஆம் ஆண்டில், பிலடெல்பிய மில்லரைட் இயக்கம் திருமணத்திற்குள் பிரவேசித்தது. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான அந்த திருமணம், ராகேலும் லேயாளும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இரு வகையான ஆராதிப்பவர்களைப் பிரித்தது. ராகேல், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலான திருமணத்திற்கான பாதையில் வெற்றிகரமாகப் பயணித்திருந்த ஒரு வகுப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள்; ஆனால் லேயாவின் வகுப்பு சோர்ந்து போனது. பின்னர் அவர்கள் பிரிக்கப்பட்டனர்; அதன் பின்பு, நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் சோதனைச் செயல்முறை முடிவுற்ற அதே இடத்தில், மூன்றாம் தூதனின் சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமானது.

திருமணம் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது; அதன் பின்னர் அது நிறைவேற்றப்பட்டும் சோதிக்கப்பட்டும் ஆக வேண்டியிருந்தது. அந்தத் திருமணம் 1846-ல் நிறைவேற்றப்பட்டது; மூன்றாம் தூதனுடைய சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமானது. 1849 மற்றும் 1850-இல், ஆண்டவர் தம்முடைய மீதியைச் சேர்த்துக்கொள்ள இரண்டாம் முறையாகத் தம் கரத்தை நீட்டிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது, கட்டளைகளின் இரண்டாம் பலகைகளை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு, ஹபக்கூக்கின் இரண்டாம் பலகை வரலாற்றில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. மோசே முதல் தொகுப்பைப் உடைத்தபின், இரண்டாம் பலகைகள் முன்வைக்கப்பட்டன. 1850 அட்டவணை 1843 அட்டவணையை மாற்றியது; மேலும் 1850-இல், தேவனுடைய புதிய உடன்படிக்கையின் மணவாட்டியாகிய பண்டைய இஸ்ரவேலின் சோதனை, காதேஷையும் 1863-ஐயும் நோக்கி தொடர்ந்தது.

1856 ஆம் ஆண்டில், இரண்டு நதிகளிலிருந்தும் மேலும் ஜலம் ஹிராம் எட்சனின் எழுத்தின் மூலம் வந்தது. எட்சனின் எழுத்தின் மூலம் வந்த “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய ஒளி, ஏதேன் தோட்டத்தில் தமது தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியைத் தொடங்கிய அந்த இரண்டு நதிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஒளியே ஆகும். ஏதேன் தோட்டம், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கு எதிரான மனிதகுலத்தின் கிளர்ச்சியின் ஒரு அடையாளமாகும்; அங்கேயே உலாய் மற்றும் ஹித்தேகேல் நதிகளின் ஜலங்கள் தமது பயணத்தைத் தொடங்குகின்றன. அவை உடன்படிக்கையின் வரலாற்றின் வழியாகப் பயணிக்கின்றன; ஏனெனில், கிளர்ச்சியின் அடையாளமான அந்தத் தோட்டமே, ஆதாமும் ஏவாளும் அணிந்திருந்த அத்தி இலைகளுக்குப் பதிலாக உடைகளை அளிப்பதற்காக ஒரு ஆட்டுக்குட்டி அறுக்கப்பட்ட இடமும் ஆகும். உடன்படிக்கையின் வரலாறு, ஆதாமுக்கும் தேவனுக்கும் இடையேயான ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையால் தொடங்குகிறது. ஜீவவிருட்சத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட அந்த உடன்படிக்கை, ஆதாமும் ஏவாளும் மீறிய உடன்படிக்கைக்குக் கொண்டு சென்றது; அது உலகத்தின் அஸ்திபாரத்திலிருந்தே அறுக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டி, நிர்வாணமாயும் இழந்துபோயும் இருந்த அந்த இருவருக்கும் உடையை அளித்தபோது, ஜீவனுடைய ஒரு புதிய உடன்படிக்கையை ஆரம்பித்தது. அந்தத் தோட்டத்திலிருந்து பாய்ந்து வரும் இரண்டு நதிகள், இறுதியில் தேவன் தமது தண்டனையின் கோலாகப் பயன்படுத்தும் வல்லமைகளின் அடையாளங்களாக ஆகின்றன.

அந்த இரண்டு நதிகள் ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்து புறப்பட்டு ரெபெக்காவின் வம்சவரிசையிலும், ஈசாக்குடன் அவள் கொண்ட உடன்படிக்கைக் கல்யாணத்திலும், அங்கிருந்து யாக்கோபுவரையும் பாய்ந்தன; அங்கே அந்த இரண்டு நதிகளின் நீர், ஏழு காலங்களாகிய இரண்டு வேறுபட்ட காலப்பகுதிகளாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. பின்னர், அதே இரண்டு நதிகள் தானியேல் புத்தகத்தின் கடைசி ஆறு அதிகாரங்கள் வழியாகப் பாய்கின்றன; அங்கே ஒவ்வொரு நதியும் மூன்று அதிகாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு நதி ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் அதிகாரங்களில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கைக் குறிக்கிறது; மற்றொரு நதி பத்தாம், பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் அதிகாரங்களில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கைக் குறிக்கிறது.

ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் அதிகாரங்கள் உலாயின் தரிசனமாகக் காண்பிக்கப்படுகின்றன; அதேபோன்று, பத்தாம், பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் அதிகாரங்களில் கிறிஸ்து ஒத்த முறையில் சித்தரிக்கப்படுகிறார். மூன்று அதிகாரங்களால் அமைந்த அந்த இரு நதித் தரிசனங்களிலும், கிறிஸ்து நீரின்மேல் நிற்பவராகக் காண்பிக்கப்படுகிறார்.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் கிறிஸ்துவின் தரிசனம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தில் யோவான் கண்ட தரிசனத்திற்கும் ஒத்ததாகும்; மேலும், தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் கண்ட தரிசனத்தில் பல்மோனி நீரின் மேல் இருப்பவர்; அவர் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திலும் சணல் ஆடையணிந்தவராக இருந்தார்.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஹித்தேக்கேல் தரிசனத்தில், கிறிஸ்து நீரின்மேல் இருந்து, சணலாடையணிந்தவராகக் காணப்படுகிறார்; உலாய் தரிசனத்திலும் அவர் நீரின்மேல் இருக்கிறார். வெளிப்படுத்தல் ஒன்று ஆகிய தரிசனம், உலாய் மற்றும் ஹித்தேக்கேல் தரிசனங்களில் வழங்கப்பட்ட தரிசனத்துடன் ஒத்திசைக்கிறது; அங்கே சகோதரி வைட், அது “தேவனுடைய குமாரனைவிட குறைந்தவரல்லாத ஒரு நபர்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். வெளிப்படுத்தல் பத்து அதிகாரத்தின் தூதனை அவர் அடையாளப்படுத்தும் போது, அந்தத் தூதன் “இயேசு கிறிஸ்துவைவிட குறைந்தவரல்லாத ஒரு நபர்” என்று கூறுகிறார். வெளிப்படுத்தல் பத்தில் உள்ள அந்தத் தூதன் தம்முடைய கையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, என்றென்றைக்கும் ஜீவிக்கிறவர்மேல் ஆணையிடுகிறார்; இது பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள கிறிஸ்துவின் தரிசனத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது; அங்கே அவர் தம்முடைய இரு கைகளையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, என்றென்றைக்கும் ஜீவிக்கிறவர்மேல் ஆணையிடுகிறார். வெளிப்படுத்தல் பத்தில் அவர் நீரின்மேலும் நிலத்தின்மேலும் இருக்கிறார்.

ஒரு நதியின் “கரைகளுக்கிடையில்” இருப்பது தண்ணீரே ஆகும்; தானியேல் “கரைகளுக்கிடையில் ஒரு மனுஷனின் சத்தத்தை” கேட்டான்; ஆகையால் அந்தச் சத்தம் தண்ணீரின்மேல் இருந்த அந்த மனுஷனிடமிருந்து வந்தது, மேலும் அந்தச் சத்தம் உலாய் நதியின் நீரொலியாக இருந்தது.

சிஸ்டர் வைட் அடையாளப்படுத்தியபடி, ஷினார் நாட்டின் மகா நதிகள் இரண்டும் கிறிஸ்து நீரின் மேல் இருந்து பேசும் ஒரு தரிசனத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளன; ஏனெனில், அவருடைய சத்தம் அநேக நீர்ப்பெருக்குகளின் இரைச்சல்போல உள்ளது. இரு தரிசனங்களிலும் “இன்னும் எத்தனை காலம்” என்ற கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. இந்த இரு நதிகளும் தானியேல் புத்தகத்தின் எட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ‘கேள்வி மற்றும் பதில்’ பகுதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அதுவே அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணும் அஸ்திவாரமுமாகும். அங்கே, அந்த இரு நதிகள், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் சிதறடித்தலும் மிதித்தழித்தலும் ஆகிய “ஏழு காலங்களின்” அடையாளங்களாக உள்ளன. இந்த இரு நதிகளும் தேவனுடைய தண்டனைக் கோலாகிய தங்கள் பங்கினை நிறைவேற்றுகின்றன; பின்னர் அவை முதல் தூதனுடைய மில்லரைட் வரலாற்றினுள் பாய்கின்றன, அங்கே வில்லியம் மில்லர் தமது முதல் தீர்க்கதரிசன ரத்தினத்தை, அதாவது லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்ற கோட்டினைக் கண்டுபிடித்தார். இந்த இரு நதிகள் 2520 ஆண்டுகள் கொண்ட இரு சிதறடிப்புகளைக் குறிக்கின்றன; அவை அசீரியாவும் பாபிலோனும் ஆகிய இரு சிங்கங்களால் நிறைவேற்றப்பட்டன; அவை டைகிரிஸும் யூபிராத்தும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும், இயற்கையாகவே, ஆதியாகமம் 2520-இல் பதிவு செய்யப்பட்டபடி, ஈசாக்கு நாற்பது வயதானபோது உடன்படிக்கைத்திருமணம் நிகழ்ந்த ரெபெக்காவின் அண்ணன்மகள்களான லேயாவாலும் ராகேலாலும் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

மில்லர், யூதாவின் தெற்கு ராஜ்யத்துக்கு விரோதமாகிய “ஏழு காலங்கள்” என்ற சிதறடிக்கப்படுதலை மட்டுமே முன்வைத்தார்; அது 1844 ஆம் ஆண்டில் 2300 ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தோடு நிறைவேறியது. 1856 ஆம் ஆண்டில், “ஏழு காலங்கள்” என்ற “புதிய திராட்சரசம்,” அதே சிதறடிக்கப்படுதலை வடக்கு ராஜ்யத்தின் மேல் அடையாளப்படுத்தியது; அது 1798 இல் முடிவடைந்தது. வில்லியம் மில்லரின் முதல் தீர்க்கதரிசனக் கண்டுபிடிப்பாக, யூபிராத்து நதியின் நீர் முதல் தூதனின் வரலாற்றில் ஆல்பா உபதேசமாக வந்தது. உலாய் நதியின் நீர் மூன்றாம் தூதனோடு வந்தது. மில்லரின் ஆல்பா கண்டுபிடிப்பு உலாய் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஏழு காலங்களாக இருந்தது; ஹைரம் எட்சனின் ஒமேகா கண்டுபிடிப்பு ஹித்தேக்கேல் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஏழு காலங்களாக இருந்தது.

2520 என்பது ஒவ்வொரு இராச்சியத்திற்கும் ஒரேபோல உள்ள காலப்பகுதியின் நீளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் அது நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் வித்தியாசத்தில் தொடங்கி முடிவடைகிறது. 1798 என்பது முடிவுக்காலத்தையும் வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனின் வருகையையும் குறிக்கிறது. 1798 என்பது அசீரியாவின் சிங்கத்தினால் வடக்கு இராச்சியத்தின் மீது கொண்டுவரப்பட்ட சிதறடிப்பின் 2520 ஆண்டுகளின் நிறைவேற்றமாகும். 1844 என்பது தெற்கு இராச்சியத்தின் மீது கொண்டுவரப்பட்ட “ஏழு காலங்களின்” நிறைவேற்றமாகும்; அது பாபிலோனின் சிங்கத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த இரண்டு நதிகளும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் வரலாற்றுக்கு தொடக்கமும் முடிவுமாக அமைந்துள்ளன; அந்த வரலாறு, எதிருருவப் பாவநிவாரண நாளில் ஏழாம் எக்காளமும் யூபிலி எக்காளமும் இரண்டும் ஊதப்பட்ட போது, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதனின் வருகையுடன் முடிவடைந்தது.

ஏழாவது எக்காளம் ஊதப்படுதல், கிறிஸ்து தமது தெய்வீகத்தையும் மனுஷத்துவத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் அவருடைய செயலின் ஒரு அடையாளமாகும்; மேலும் அது உலை நதியின் தரிசனத்தில் காணப்படும் 2300 ஆண்டுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. யூபிலி எக்காளம் ஊதப்படுதல், உடைக்கப்பட்டு தேவனுடைய ஜனங்களின் மீது வந்த தேசத்தின் உடன்படிக்கையின் ஒரு அடையாளமாகும்; இதையே தானியேல் “மோசேயின் சாபமும் ஆணையும்” என்று அழைத்தான், மேலும் இதையே மோசே “தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் வழக்கு” என்று அழைத்தான்.

“மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில்” எழுதப்பட்டுள்ள “சாபமும்” “ஆணையும்” லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்பட்டுள்ள “ஏழு மடங்கு” ஆகும். “ஆணை” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள அந்தச் சொல், லேவியராகமத்தில் “ஏழு மடங்கு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள அதே எபிரெயச் சொல்லாகும். இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள உடன்படிக்கையின் ஆணையை மீறுவதற்கான சாபம், இருபத்தாறாம் அதிகாரத்தில் விவரிக்கப்படுகிறது; அங்கு மோசே அந்தச் சாபத்தை “உடன்படிக்கையின் வழக்கு” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

கி.மு. 723 ஆம் ஆண்டில், அசீரியாவின் சிங்கத்தின் வாளை கர்த்தர் வடக்குப் பேரரசின் மேல் வரவழைத்து, அவர்களை “சத்துருவின் கையில்” ஒப்புக்கொடுத்து அவர்களை “தண்டித்தார்.” நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் பின்னர், கி.மு. 677 இல், தெற்குப் பேரரசு மோசேயின் சாபத்தை அனுபவித்தது. மோசேயின் சாபம் உடன்படிக்கையின் வழக்குத் தகராறு ஆகும். நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் முழுவதும், மெசொப்பொத்தாமியாவின் சிங்கங்கள் சேனையை அகற்றி மிதித்தொழிக்க தேவனால் பயன்படுத்தப்பட்டன. அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளின் முடிவில், நேபுகாத்நேச்சார் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை அழித்தான். தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் தானியேலின் கேள்வியில் குறிப்பிடப்பட்ட சேனை, நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் தங்கள் சத்துருக்களால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது; அந்தக் காலம் பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் அழிவில் நிறைவுற்றது; பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் மிதித்தொழிக்கப்பட வேண்டிய மற்றொரு பொருளும் அதுவே ஆகும். அந்த ஆறுகள் முறையே 1798 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளை எட்டியபோது, ஒரு சேனை ஆலயமாக ஒன்றுகூடச் செய்யப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் சேனை ஒரு சரீரம், சரீரம் ஒரு ஆலயம். அந்தக் காலத்தின் முடிவில், அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளின் மேல் எழுப்பப்பட்ட ஆலயம், தெய்வீகத்துவமும் மனிதத்துவமும் இணையும் திருமணத்தில் பரலோக ஆலயத்தோடு இணைய வேண்டியிருந்தது. திருமணம் என்பது இரண்டு ஆலயங்களுக்கிடையேயான ஒன்று; தேவன் இணைத்ததைப் பிரித்திருக்கக் கூடாது.

டைக்ரிஸ் ஆற்றின் நீர் 1798 வரை வந்தது; யூப்ரடீஸ் ஆற்றின் நீர் 1844 வரை வந்தது. மூன்றாம் தூதன் வருகைக்கு முன்பாகவே இரண்டாம் தூதன் வந்தான்; அதன் பின்னர் 1844 ஆகஸ்ட் 12–17 தேதிகளில் நியூ ஹாம்ப்ஷையரிலுள்ள எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில், நடுநிசிக் கூக்குரலின் செய்தி ஊற்றெடுக்கப்பட்டது. “எக்செட்டர்” என்பதன் பொருள் “ஒரு நீர்க் கோட்டை” என்பதாகும்; அந்த முகாம் கூட்டத்தில், மாசசூசெட்ஸின் வாட்டர்டவுனிலிருந்து வந்த ஒரு குழுவினரால் அமைக்கப்பட்ட வேறொரு கூடாரத்தில் ஒரு கள்ளக் கூட்டமும் நடத்தப்பட்டது. சகோதரி வைட் கூறியதன்படி, ஏதேன் தோட்டத்தில் தோன்றிய நீர்நிலைகள், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் கிழக்குக் கடற்கரையோரம் முழுவதும் “ஒரு பெரு அலை” போலப் பரவிச் செல்லவிருந்தன. அந்தப் பெரு அலையை எழச் செய்த நிலநடுக்கம், சாத்தான் மனிதகுலத்தை வென்றபோது ஏதேன் தோட்டத்திலேயே நிகழ்ந்தது; அது ஏதேனில் ஒரு நில அதிர்வை உண்டாக்கி, அதன் அலைகள் மில்லரைட் வரலாற்றின் நடுநிசிக் கூக்குரல் வரை எட்டின. அந்தப் பெரு அலை, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் வரலாற்றில் நடுநிசிக் கூக்குரலுக்குள் பெருக்கெடுத்து புகுகின்றது; ஆதாமின் பாவத்தின் நிலநடுக்கத்தில் தொடங்கிய அந்த அலை, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நிலநடுக்கம் வரை சென்றடைகிறது.

கிறிஸ்துவின் சத்தம் அநேக ஜலங்களின் சத்தமாகும்; அந்த ஜலங்கள் ஒன்றிணைந்து பிந்திய மழையின் செய்தியை உருவாக்குகின்றன. ஏசாயாவும் அவன் மகன் ஷேயார்யாஷூபும் ஏழாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் வசனத்தில் மேல்கால்வாயின் குளத்தருகில் நின்று, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் பிந்திய மழையின் செய்தியை முன்வைக்கின்றனர். அங்கே மூடனும் துன்மார்க்கனுமான ராஜாவாகிய ஆகாசின் மேல் ஏசாயா அறிவித்த தீர்ப்பு என்னவெனில், கர்த்தர் ஆகாசின் மேல் அசீரியாவின் ஜலங்களை, அதாவது ராஜாவாகிய சென்னாகெரிபையும், அனுப்புவார்; அவன் ஜலம் கழுத்தளவும் பெருகி வரும்.

ஆகாஸ் கர்த்தரால் ‘அனுப்பப்பட்ட’ நீர்களை நிராகரித்தான்; ஆகையால் கர்த்தர் ஆகாஸின் மேல் அசீரியாவின் நீர்களை ‘அனுப்பினார்’. ஆகாஸ் “ரெசீனும் ரெமலியாவின் குமாரனும்” ஆகியோரின் கூட்டுச் சேர்ந்தலில் “மகிழ்ந்தான்”. ரெசீனாலும் ரெமலியாவின் குமாரனாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கள்ளமான பின்மழைச் செய்தியில் ஆகாஸ் “மகிழ்கிறான்”.

வடக்கு இராச்சியத்தின் அரசனாகிய பெக்காவாகிய ரெமலியாவின் மகனும் ரெசீனும், எசாயாவையும் அவன் மகனையும் போலியாக நகலிடும் பிரதிநிதிகளாக நிற்கிறார்கள். மூடத்தனமும் துன்மார்க்கமுமுள்ள அரசனாகிய ஆகாஸ், இஸ்ரவேலின் வடக்கிலுள்ள பத்து கோத்திரங்களாலும் சிரியாவாலும் பிரதிநிதிக்கப்படும் கூட்டமைப்பில் “மகிழ்கிறான்”; இது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில் திருச்சபையும் அரசும் இடையே உருவாகும் அநியாயமான உறவை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. ஆகாஸ் மகிழ்கிறான்; ஏனெனில் வெட்கமும் மகிழ்ச்சியும் பின்னைய மழையின் விவாதத்தில் பிரதிநிதிக்கப்படுகிறவர்களைச் சம்போதிக்கத் தூண்டுதலால் பயன்படுத்தப்படும் இரு எதிர்மறையான உணர்ச்சிகளாகும். எரேமியா அந்தச் சிறிய புத்தகத்தை உண்டபோது, அது அவன் இருதயத்தின் ஆனந்தமும் மகிழ்ச்சியும் ஆனது; மேலும் தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒருபோதும் வெட்கப்படமாட்டார்கள் என்று யோவேல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறான். லவோதிக்கேயனாகிய ஆகாஸ் குருடனாயிருக்கிறான்; ஆகையால் அவன் பொய்யான நீர்ச் செய்தியில் மகிழ்ந்து, எசாயாவின் உண்மையான நீர்ச் செய்தியை நிராகரிக்கிறான். வடக்கின் ராஜாவின் வெள்ளத்தால் பிரதிநிதிக்கப்படும் போலியான பின்னைய மழைச் செய்தியில் நம்பிக்கை வைத்ததற்காக அவன் வெட்கப்படவேண்டும்; ஆனாலும் அவன் ஷிலோவாவின் செய்தியை நிராகரித்திருக்கிறான்.

ஏசாயா எட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஷிலோவாவின் செய்தி பிந்திய மழையின் செய்தியாகும். ஷிலோவாவின் குளம் புதிய ஏற்பாட்டில் சிலோவாம் குளமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. எபிரெயம் அல்லது கிரேக்கத்தில் அதற்கு “அனுப்பப்பட்ட” என்று அர்த்தம். கிறிஸ்து பரிசுத்த ஆவியை “அனுப்புவதற்காக” தாம் பிரிந்து செல்லுதல் அவசியமானதாக இருந்தது. ஏசாயாவும் ஆகாசும் ஷிலோவா குளத்தருகே உள்ளனர்; மேலும், ஏசாயாவாலும் அவன் குமாரனாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஷிலோவா குளத்தில் விசுவாசம் கொள்வதா, அல்லது ரெசீனிலும் ரெமலியாவின் குமாரனிலும் விசுவாசம் கொள்வதா என்பதிலேயே சோதனை அமைந்துள்ளது. ஆகாஸ் இரண்டு நீர்களுக்கிடையில் தேர்ந்தெடுக்கிறான்: ஷிலோவாவின் நீர்களையா, அல்லது அசீரியாவின் ராஜாவின் நீர்களையா? ஆகாஸ், ரெசீனாலும் ரெமலியாவின் குமாரனாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட உடன்பாட்டிலும் செய்தியிலும் மகிழ்ந்தான்; ஆகையால், தன் நியாயத்தீர்ப்பின் வேளையில் மெதுவாக ஓடும் நீருக்குப் பதிலாக, அவன் பாழாக்கும் பெருவெள்ளத்தையே பெற்றான். அவன் நியாயத்தீர்ப்பு, வடதிசையின் ராஜா பெருவெள்ளம்போல உலகமெங்கும் நிரம்பி வழியும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்நாள்முதல் அவ்வாறு நடக்கிறது; ஏனெனில், நடுராத்திரி முழக்கத்தின் பெருவெள்ளமும் அப்போதிலிருந்தே உலகமெங்கும் வீசிச் செல்கிறது.

வடக்கிலுள்ள பத்து கோத்திரங்களும் சிரியாவும் சேர்ந்த கூட்டணியில் ஆகாஸ் மகிழ்கிறான்; ஆகவே, தேவனுடைய வார்த்தையில் காணப்படும் ஒவ்வொரு சட்டவிரோதக் கூட்டணியாலும் சுட்டிக்காட்டப்படும் சபையையும் அரசையும் ஒன்றிணைக்கும் செய்தியிலும் அவன் மகிழ்கிறான். ஏசாயா ஒரு பிலடெல்பியரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஆகாஸ் ஒரு லவோதிக்கேயரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். சிலோவாம் குளத்தில் இருந்த குருடனை, அதாவது ஒரு லவோதிக்கேயரை, கிறிஸ்து சுகப்படுத்தும் போது, ஏசாயாவின் சாட்சியத்தைத் தம்முடைய சாட்சியத்தோடு இணைக்கிறார்.

குருடனும் முட்டாளும் துஷ்டனுமான அரசன் ஆகாஸும் தங்களுடைய நம்பிக்கையை சிலோவாமின் குளத்திலோ அல்லது அசீரியாவின் பெருவெள்ளத்திலோ வைப்பார்களா என்று சோதிக்கப்படுகிறார்கள். குருடன் தான் குருடன் என்பதை அறிவான்; ஆனால் ஆகாஸ் செல்வமுள்ளவனாகவும், பொருள்களால் பெருகியவனாகவும், எதிலும் குறைவில்லாதவனாகவும் இருக்கிறான். ஆகாஸ் பின்னான மழையின் குளத்தருகிலுள்ள முட்டாள் கன்னிகை; குருடன் ஞானமுள்ள கன்னிகை. அனுப்பப்பட்ட நீர்கள், அல்லது அசீரியாவிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட நீர்கள், இதுவே சோதனையாகும்.

ஒரு குளம் என்பது நீர் ஒன்று சேர்க்கப்படும் இடமாகும்; தீர்க்கதரிசன அர்த்தத்தில், கிறிஸ்துவின் சத்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் சகல “நீர்களாகிய” பல்வேறு ஓடைகள், நதிகள், சிற்றோடைகள், கடல்கள், பெருங்கடல்கள், ஏரிகள், மழை, பனித்துளி ஆகியவை ஒன்று சேர்க்கப்படும் இடமே குளமாகும். பிந்தைய மழையின் குளம், மேல்குளத்திலிருந்து பாயும் நீரால் உருவாக்கப்படுகிறது. குளம் என்பது ஒரு சோதனையின் சூழலில் உள்ள பிந்தைய மழையின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆகாஸ் மெதுவாய் பாயும் நீர்களை நிராகரித்தான்; ஆனால் குருடன் குளத்துடன் இணைக்கப்பட்ட செய்திக்குக் கீழ்ப்படிந்தான். இயேசு தமது தெய்வீகத் தன்மையின் ஒரு பகுதியை “உமிழ்நீர்” எனக் குறிக்கப்படுவது போல எடுத்துக் கொண்டு, அதை களிமண்ணுடன் இணைத்தார்; இது மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவினால் நிறைவேற்றப்படும் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் இணைக்கும் செயலினைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

கிறிஸ்து தரையில் உமிழ்ந்து, தமது உமிழ்நீரை கலந்து களிமண் உண்டாக்கினார். தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் இணைந்ததின் செய்தியைப் பயன்படுத்தி, அவர் குருடனின் கண்களை அபிஷேகம் செய்தார். தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் இணைந்ததினால் குறிக்கப்படும் இந்தச் செய்தியே 1888 ஆம் ஆண்டின் செய்தியாகும்; அது ஒருவரை லவோதிக்கேயாவின் நிலையிலிருந்து பிலதெல்பியாவின் நிலைக்கு மாற்றுவதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அந்தச் செய்தி மனிதப் பங்கேற்பைத் தேவைப்படுத்துகிறது. அவர்கள் குளத்திற்குச் சென்று, பின்னர் கழுவிக்கொள்ள வேண்டும்.

அனைவரும் பாவஞ்செய்து தேவனுடைய மகிமைக்குக் குறைந்தவர்களாயிருக்கிறார்கள்; ஆனால் குருடனும் அவன் பெற்றோரும் பாவஞ்செய்யவில்லை என்று இயேசு சொன்னார். குருடனுடைய நிலையிலிருந்து குற்றப்பொறுப்புக்கான கேள்வியை இயேசு அகற்றிவிட்டு, அவனை ஆண்டவரை மகிமைப்படுத்தும்படி எழுப்பப்பட்ட மனிதனாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; மேலும், “தேவனுடைய கிரியைகள் வெளிப்படவேண்டும்” என்ற நோக்கத்திற்காக எழுப்பப்படும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள அந்தத் தீர்க்கதரிசன மனிதன், லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலதெல்பியாவுக்கு மாறிவந்த ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்ததாயுள்ள கொடியாகும். தேவனுடைய கிரியைகள் வெளிப்படும் இடம் அந்தக் கொடியே; ஏனெனில், அவருடைய கிரியை தெய்வீகத்தையும் மனுஷத்துவத்தையும் ஒன்றுசேர்ப்பதாக இருந்தது (களிமண் பூச்சினால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்பட்டபடி), அந்தக் கிரியையின் வெற்றிச்சின்னங்கள் லவோதிக்கேயா செய்தியை கேள்விப்பட்டவர்களே அல்ல, அந்தச் செய்தியிலுள்ள பரிந்துரையைப் பின்பற்றினவர்களும் ஆவர். குருடனுக்கான பரிந்துரை போய் கழுவுவதாயிருந்தது. ஒருமுறை அவன் காணக்கூடியவனானபின், தேவனை மகிமைப்படுத்த முயற்சிக்க அவனுக்கு அவசியமில்லை; அவனைச் சூழ்ந்திருந்த சூழ்நிலைகளே அதை நிகழச்செய்தன.

அது கிறிஸ்துவின் அணுகுதலால் தொடங்கி, கிறிஸ்துவின் கிரியையால் தொடர்ந்து நிறைவேறியது. மனிதனுடன் தொடர்புடைய பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் இறுதி கிரியை என்னவென்றால், உலர்ந்த இறந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து ஒருவனை மாற்றுவதோ, அல்லது தெருக்களில் இறந்தவனாய் கிடப்பதிலிருந்து, அல்லது முற்றிலும் குருடனாய் இருப்பதிலிருந்து அவனை மாற்றுவதோ ஆகும். அவருடைய இறுதி கிரியை, தம் ஜனங்களைத் தம்முடைய சாயலுக்கு மீளுருவாக்கம் செய்வதே; அதுவே, அவர் நிலத்தின் தூளிலிருந்து ஆதாமை உருவாக்கி, பின்னர் அவனுக்குள் ஜீவ சுவாசத்தை ஊதியபோது செய்த அதே கிரியையாகும். இறுதி கிரியையே முதல் கிரியையாகும்; ஏனெனில் அவர் முதலில் மண்ணைக் கட்டமைத்து, பின்னர் அந்த மண்ணைத் தமது ஆவியின் ஜீவனால் அபிஷேகம் செய்தார். ஆதாமிடம் ஆவி அவருடைய சுவாசமாக இருந்தது; குருடனிடம் அது தண்ணீராயிருந்தது. எசேக்கியேலின் இறந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கில் அது உடலை உருவாக்கிய ஒரு சேர்க்கும் செய்தியாயிருந்தது. பின்னர் நான்கு காற்றுகளின் ஒரு செய்தி அந்த உடலின் மேல் ஊதப்பட்டது; அப்பொழுது அது ஒரு வல்லமையுள்ள படையாய் எழுந்து நின்றது.

குருடன் இன்னும் குருடனாயிருந்தபோதே, இயேசு அவனைக்கண்டு, பின்னர் அவனிடத்தில் அணைந்தார். தமது சீஷர்கள் எழுப்பிய ஒரு கேள்வியின் சூழலில் அவர் அந்தக் குருடனிடத்தில் அணுகினார்; இதனால், அந்த எடுத்துக்காட்டிற்குரிய சரியான தீர்க்கதரிசனப் பின்னணியை நிறுவுவதற்கு அவருக்கு வாய்ப்பாயிற்று. “தேவனுடைய கிரியைகள்” என்பது வேதாகமத்தில் பல்வேறு சாட்சித்தடங்களின் மேல் நிற்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும். வேதவசனங்களில் காணப்படும் “தேவனுடைய கிரியைகள்” என்பதின் ஒவ்வொரு வெளிப்பாடும் பிந்தைய மழையின் காலத்தில் நிறைவேறுகிறது. மல்கியாவின் கடைசி வசனங்களில் எலியா பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இறுதி செய்தியின் கோணத்தில், இயேசு இந்த நிகழ்ச்சியின் சூழலை அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

பெற்றோரும் குருடான குழந்தையும் பாவிகளாகக் கண்டிக்கப்படவில்லை; ஏனெனில் இது தேவனுடைய அதிசயமான கிரியைகளின் காலமாகும், அந்தக் காலத்தில் நிலவி வரும் விசயத்தைப் பார்க்கும்படி பெற்றோரின் இருதயங்களும் குழந்தைகளின் இருதயங்களும் திருப்பப்படும். அந்த விசயம் இதுவே—குருடான லவோதிக்கேய மனிதன் அபிஷேகம் பெற்ற பிலதேல்பிய மனிதனாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறானா என்பதே. பிந்திய மழையின் காலத்தில் பெற்றோரும் குழந்தையும் எதிர்கொள்ளும் விசயம் அதுவே; ஏனெனில் அது நியாயத்தீர்ப்பின் காலமும் ஆகும். மேலும், ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கைத் தீர்க்கதரிசனத்தின்படி நியாயத்தீர்ப்பின் காலம் மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறைகளில் நிறைவேற்றப்படுகிறது. அந்தக் குருடன் கடைசி மற்றும் நான்காம் தலைமுறை, அவனுடைய பெற்றோர் மூன்றாம் தலைமுறை ஆவர். அந்தக் காலக்கட்டத்தில், எலியா செய்தி குடும்பங்களை சிலோவாம் குளத்தின் செய்தியை ஏற்கவோ நிராகரிக்கவோ கட்டாயப்படுத்தப்படும் சூழ்நிலைகளில் நிறுத்துகிறது. மூடத்தனமானதும் துஷ்டனுமான ராஜாவாகிய ஆகாஸ் அந்தக் குளத்தின் செய்தியை நிராகரித்தான்; ஆனால் குருடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டான். மல்கியாவின் எலியா செய்தி, கர்த்தருடைய மகத்தானதும் பயங்கரமானதுமான நாளுக்கு முன் வரும் சாபத்தின் பின்னணியில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிற அந்த நிகழ்வின் சூழலை இயேசு அமைத்தபோது, அந்த அற்புதத்தின் நோக்கத்தைப் பற்றிய தமது சுருக்கமான விளக்கத்தில், அவர் அப்போது செயல்பட வேண்டியது அவசியம் என்றும், ஏனெனில் எவரும் செயல்பட முடியாத காலம் வரும் என்றும் சேர்த்துரைத்தார். அவர் குறிப்பிட்ட அந்தப் பணி பகலொளியில் நடைபெறுகிறது; செயலின் முடிவு இரவாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அவர் குறிப்பிட்டது கிருபைக்காலத்தின் முடிவைக் குறித்ததே.

அவர் தம் நியாயத்தீர்ப்பின் கிரியையை முடிக்கும்போது, தம் ஆசாரிய வஸ்திரங்களை கழற்றி, பழிவாங்குதலின் வஸ்திரங்களை அணிகிறார். இழந்துபோகிறவர்களையும் இரட்சிக்கப்பட்டவர்களையும் பிரித்தறியும் அந்த கிரியையை அவர் முடிக்கும்போது, இரட்சிப்பின் கிரியை முடிவுக்கு வருகிறது. அருள்காலம் மூடப்படுகிறது; இனி யாரும் கிரியையாற்ற முடியாத இரவாக அது ஆகிறது. கிறிஸ்துவின் செய்தி, கண்குருடனான ஒருவனுக்கான லவோதிக்கேயாவின் செய்தி மட்டுமல்ல; அது, அருள்காலம் முடிவடையும் சமீபத்துவத்தின் சூழலில் அமைக்கப்பட்ட எலியாவின் செய்தியுமாகும்; அதுவே ஆத்துமாக்களை இரட்சிப்பதற்காகச் செயல்படச் செய்யும் கிறிஸ்துவின் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட உந்துதலாகும்.

முதலில் கிறிஸ்து குருடனிடத்தில் அணுகினார்; பின்னர் களிம்பைத் தயாரித்து பூசினார்; அதன்பின், அந்தக் குருடன் தானே தன்னுக்காகச் செய்ய வேண்டிய ஒரு கிரியைக்கான உத்தரவுகளை அளித்தார்; அதே அளவு முக்கியமானது என்னவெனில், அவன் அந்தக் கிரியையை மேற்கொள்ளும் போது அவனுடைய பார்வை மீளப் பெறுகிறது. ஒருமுறை அவனுக்குப் பார்வை கிடைத்தவுடன், அவன் குருடான லவோதிக்கேயனிடமிருந்து பிலதெல்பியனாக மாற்றமடைந்திருக்கிறான். அந்த இரு சபைகளுக்குரிய மாற்றக் காலம் ஆரம்பத்திலேயே 1856 முதல் 1863 வரை நிறைவேறியது.

அந்தக் காலப்பகுதி கோதுமையையும் களையையும் பிரித்தறியும் நிகழ்வையும், அதன் பின்பு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் இறுதியான முத்திரையிடுதலையும் குறிக்கிறது. குருடன் லவோதிக்கேயனிலிருந்து பிலடெல்பியனாக மாறியவுடன், உடனடியாகப் பொதுமக்களின் கவனத்தின் மையமாக ஆனான். அந்தக் குருடனே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர்; துன்மார்க்கனும் மூடனுமான ராஜாவாகிய ஆகாஸ், கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து வாந்தியெடுக்கப்பட்ட முந்தைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களாவர். வரலாற்றின் அதே கட்டத்தில், இயேசு தமது உமிழ்நீரினால் தமது புதிய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களை அபிஷேகம் செய்கிறார்; இல்லையெனில், தமது வாயிலிருந்து பழைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களை உமிழ்ந்து தள்ளுகிறார்.

இந்த சிந்தனைகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.