யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் பதினாறு

முதன்மைத் தலைப்பை எடுத்துரைப்பதற்கு முன்னரே இவ்வளவு வார்த்தைகளைச் சொல்லுவதற்காக முன்கூட்டியே என் மன்னிப்பைக் கோருகிறேன். நாம் நேரடியாக யோவேல் புத்தகத்தை ஆராயும் போது நான் பயன்படுத்த விரும்புகிற தர்க்கத்தின் முக்கிய அங்கங்களாகிய சில தீர்க்கதரிசன ரேகைகளை அவற்றின் உரிய இடத்தில் நிலைநிறுத்த விரும்புகிறேன். முன்பே நான் குறிப்பிட்டதுபோல், யோவேல் புத்தகத்தில் “அறுக்கப்பட்டு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும் எபிரெயச் சொல், ஆபிரகாமின் நாட்களில் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்ட பலியிடும் முறையிலே தனது வேர்களை உடையதாகும்.

“அறுத்துப்போடப்படுதல்” என்பதற்கான எபிரெயச் சொல் H3772 ஆகும்; இது ஒரு மூல வேர்ச்சொல், அதன் பொருள் ‘அறுத்தல் (துண்டித்தல், கீழிறக்குதல், அல்லது பிளத்தல்); உட்பொருளாக அழித்தல் அல்லது முற்றாக நுகர்தல்; குறிப்பாக உடன்படிக்கை செய்தல் (அதாவது, ஒரு கூட்டணியையோ ஒப்பந்தத்தையோ ஏற்படுத்துதல்; ஆதியில் மாம்சத்தை அறுத்து, அதன் துண்டுகளுக்கிடையே கடந்து செல்லுவதன்மூலம்).’

“துண்டிக்கப்படுதல்” என்ற சொல்லுக்கான Strong’s வரையறை, இலக்கணப் பொருளில் அதனை ஒரு “ஆதிமூலம்” என்று அழைக்கிறது என்பதை நான் உணர்கிறேன். இதனைச் சொல்லியபடியே, உடன்படிக்கையுடனும் ஆபிரகாமுடனும் தொடர்புடைய அந்த வெட்டுதல், உடன்படிக்கையின் ஒளி அந்த வார்த்தையோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும், அந்த ஒளி அதன் ஆரம்ப வரலாற்று மூலத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. உடன்படிக்கை வரலாற்றின் நோக்கில் “வெட்டு” என்பது, அதன் ஆதிமூலங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும்; மேலும் அது இலக்கண ரீதியாகவும் ஒரு ஆதிமூலமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

ஐந்தாம் வசனத்தில் உள்ள இந்த அறிவிப்பு, “புதிய திராட்சரசம்” எனச் சுட்டிக்காட்டப்படும் பிந்தைய மழையின் செய்தி அவர்களிடத்தில் இல்லை என்பதை மட்டும் அடையாளப்படுத்துவதல்ல; அவர்கள் தமது “முதற்கால வேர்களை” ஆபிரகாம்வரைத் தொடர்ந்து செல்லும் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனமாக இருந்தபோதிலும், ‘அப்போதே அங்கேயே’ தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனமாகிய நிலைமையிலிருந்து நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறது.

நாற்பது ஆண்டுகள் வனாந்தரத்தில் மரித்த தலைமுறை, தமது ஆதிமூலத்தை அநேக ஜாதிகளின் தந்தை என்னும் பொருள்படும் ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தது. யோசுவாவுடன் வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் நுழைந்த தலைமுறையும், தமது ஆதிமூலத்தை ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தது. கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறையச் செய்த யூதர்களும், தமது ஆதிமூலத்தை ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தனர். இருள் காலங்களிலிருந்து வெளியே வந்த புராட்டஸ்டண்டுகளும், பின்னர் 1844 ஆம் ஆண்டில் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனங்களாகச் சோதிக்கப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டவர்களும், தமது ஆதிமூலத்தை ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தனர். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்த மில்லரைட் பிலடெல்பிய இயக்கமும், தமது ஆதிமூலத்தை ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தது. 1863 ஆம் ஆண்டில் எரிகோவை மறுபடியும் கட்டிய மில்லரைட் லவோதிக்கேய இயக்கமும், தமது ஆதிமூலத்தை ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து கக்கிவிடப்படும் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும், தமது ஆதிமூலத்தை ஆபிரகாம்வரைத் தேடி அடைந்தது. அந்த எல்லா தலைமுறைகளும் திராட்சைத்தோட்டத்தின் உவமையை நிறைவேற்றியுள்ளன, அல்லது நிறைவேற்றும்.

யோவேலில் குறிப்பிடப்படும் மதுவெறியர்கள், தாங்கள் தேவனுடைய ஜனங்களாகிய நிலையிலிருந்து நிராகரிக்கப்பட்டிருப்பதையும், பிந்தைய மழையின் செய்தி தங்களிடத்தில் இல்லை என்பதையும் உணர்ந்து விழித்தெழுகின்றனர். அப்பொழுது அதற்குரிய எதிர்மறைத் தொடர்புடைய உண்மை நிலைபெறுகிறது. யோவேல் “மகிமையின் கிரீடங்கள்” அணிந்தவர்கள் என்று அடையாளப்படுத்துகிறவர்கள், அப்பின்பு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்து, முத்திரையிடப்பட்டு, காணிக்கையாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள். தேவனுக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்திற்கும் இடையில் முதலில் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட உடன்படிக்கை, தேவனுடைய ஜனங்களின் இறுதிப் பலியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அதே “வெட்டுதலோடு” ஆரம்பமானது; அந்த இறுதிப் பலி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பமாகிறது. அந்த வெட்டுதல் என்பது கோதுமையையும் களைகளையும் பிரித்துவைப்பதாகும். களைகள் நிராகரிக்கப்பட்டு நெருப்பில் எறியப்படுகின்றன; கோதுமை பெந்தெகொஸ்தே முதல் கனிப் கோதுமைக் காணிக்கையாக ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டு, பின்னர் “முன்னைய ஆண்டுகளிலிருந்தபடி” உயர்த்தப்படுகிறது.

ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படும் நான்கு இடங்கள் உள்ளன. ஆதியாகமம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஆபிரகாம் “அழைக்கப்படுகிறார்”; மேலும் அவரை ஒரு பெரிய ஜனமாக்குவேன் என்ற வாக்குத்தத்தமும் அவருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. இது உடன்படிக்கையின் ஒரு பகுதி அல்ல; ஆனால் இது ஒரு வாக்குத்தத்தத்தின் அழைப்பாகும். அந்த நிலையில் அவரது பெயர் ஆபிராம் ஆகும்; ஏனெனில் உடன்படிக்கை உறவின் அடையாளங்களில் ஒன்று பெயர் மாற்றமாகும். உடன்படிக்கையின் நான்கு படிகளில் மூன்றாவது படியில்தான் ஆபிராமின் பெயர் மாற்றப்படுகிறது.

அழைப்பு என்பது ஆபிராமுக்கு தேவன் அளித்த வாக்குறுதியாக இருந்தது; அதன் பின்தொடர்ந்து வந்த “சத்தியப்பிரமாணம்” மூலம் அவர் இரண்டாவது சாட்சியத்தையும் அளித்தார். அதன் பின்தொடர்ந்து வந்த “சத்தியப்பிரமாணம்” மும்மடங்கானதாக இருந்தது. முதல் படியாகிய வாக்குறுதியின் அழைப்பிற்குப் பின், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் படிகள் தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனத்தோடு ஏற்படுத்திய உண்மையான மும்மடங்கு உடன்படிக்கையாகும். ஆதியாகமம் பதினைந்து ஆம் அதிகாரத்தில், தேவன் பிரிக்கப்பட்ட மிருகங்களின் நடுவே தனியாகக் கடந்து செல்லும் வியப்பூட்டும் சடங்கின் மூலம், ஆபிரகாமின் சந்ததியாருக்குத் தேசத்தை நிபந்தனையின்றி வாக்குறுதி அளித்து, உடன்படிக்கையை முறையாக “வெட்டி” (நிறுவி) உறுதிப்படுத்துகிறார். வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட தேசம் இரண்டு நதிகளுக்கிடையிலுள்ள தேசமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது; எகிப்தின் நதி மற்றும் யூபிராத்து நதி. மும்மடங்கு உடன்படிக்கையின் முதல் படி, இரண்டு நதிகளின் தீர்க்கதரிசனச் சின்னார்த்தத்தையும், அந்தச் சின்னத்துடன் இணைந்திருப்பதையெல்லாமும் நேரடியாகக் குறிப்படுகிறது. உலை மற்றும் இத்தேகேல் நதிகளை இப்போது நிறைவேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிகழ்வுகளாகத் தூண்டுதல் சுட்டிக்காட்டும் போது, அந்த இரண்டு நதிகளும் ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்தில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன. இந்த நிகழ்விடைமை ஆபிராமின் இரண்டு நதிகளுக்கிடையில் அமைந்துள்ளது; அவை தானியேலின் இரண்டு நதிகளோடு ஒன்றிணைக்கப்படும் போது நான்கு நதிகளாகின்றன; ஏனெனில் கிறிஸ்துவின் சத்தம் பெருந்திரள் ஜலங்களின் சத்தமாகும்.

ஆபிராமுக்கு வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட தேசம் முழு உலகமே ஆகும்; அது கடைசி நாட்களில் பத்து ராஜாக்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஆனால் உடன்படிக்கையின் ஆரம்ப நாட்களில் அது ராஜாக்களாக அல்ல, பத்து கோத்திரங்களாகப் பட்டியலிடப்பட்டது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் முழு உலகத்துடனும் மோதலில் இருப்பார்கள். அப்போது, பூமியின் பத்து ராஜாக்களின்மேல் ஆட்சி செய்யும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் சிகப்பு நிறமுடைய வேசியின் வழிநடத்தலின் கீழுள்ள ஒரே உலக அரசாங்கத்தால் ஞாயிறு ஆராதனையை அமல்படுத்தும் சோதனைச் செயல்முறையில் உலகம் ஈடுபடுத்தப்படும். ஆபிராமுடன் தொடர்பாக, மிருகத்தின் உருவத்தின் திருச்சபை-அரசு அடையாளம் எகிப்தின் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது அரசியல் தந்திரத்தின் அடையாளமாகும்; மேலும் பாபிலோனின் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது திருச்சபைத் தந்திரத்தின் அடையாளமாகும்.

இரவில் அக்கினித்தூணாகவும் பகலில் மேகத்தூணாகவும் மோசேயையும் இஸ்ரவேல் புத்திரரையும் வழிநடத்தப்போகிறவரே, புகைமூட்டும் அடுப்பாகவும் எரியும் விளக்காகவும் அந்த “வெட்டப்பட்ட” துண்டுகளுக்கிடையில் கடந்துசென்றார்.

எரியும் விளக்கும் புகையெழும் உலையும், மேகத்தூண் அல்லது அக்கினித்தூணின் முன்மாதிரியாக இருந்து, ஆபிராமுடன் தேவன் உடன்படிக்கையை நிறுவுவதில் அடங்கிய மூன்று படிகளில் முதல் படியின் தீர்க்கதரிசனச் சார்ந்த ஒரு கூறினைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அதிகாரம் “அஞ்சாதே” என்ற வார்த்தைகளால் தொடங்குகிறது; ஏனெனில் முதல் தூதனின் செய்தி, “தேவனைப் பயப்படுங்கள்” என்பதாகும். ஆபிராமைப் போல தேவனைப் பயப்படுகிறவர்கள், தேவனை அஞ்ச வேண்டியதில்லை. இரண்டு வகையான பயம் உள்ளன; ஏனெனில் இரண்டு வகுப்பான மனிதர் உள்ளனர்.

உடன்படிக்கையைப் பற்றிய அந்தப் பகுதியில் மேலும் சென்றபோது, ஆபிராம் தேவனை விசுவாசித்தான்; அது அவனுக்குச் நீதியாக எண்ணப்பட்டது. பரிசுத்த ஆவியானவரின் செயல்பாட்டை யோவான் விளக்குகிறபடி, அந்த மூன்று தூதர்கள் பரிசுத்த ஆவியானவரின் பணியுடன் ஒத்திசைவாக உள்ளனர்; ஏனெனில் பரிசுத்த ஆவியானவர் மூன்று காரியங்களில் குற்றத்தை உணர்த்துகிறார்: பாவம், நீதி, மற்றும் நியாயத்தீர்ப்பு. அந்த இலக்கணங்கள் அந்த மூன்று தூதர்களோடு ஒத்திருப்பதால், உடன்படிக்கையின் பகுதியில் தேவபயம் முன்வைக்கப்பட்ட பின்பு, இரண்டாம் படியாகிய நீதி அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அதன் பின்னர் நியாயத்தீர்ப்பின் அறிவிப்பு வருகிறது; அதுவே பரிசுத்த ஆவியானவரின் மூன்றாவது செயலும், மூன்றாம் தூதரின் செய்தியும் ஆகும். உடன்படிக்கையின் முதல் படி, மூன்று செய்திகளின் அனைத்திற்கும் எப்போதும் ஒரு பிராக்டலாக இருப்பதனால், முதல் தூதரின் செய்திக்கான முன்னடையாளமாக இருந்தது. உடன்படிக்கையின் செயல்வழியின் மூன்று படிகள், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

ஆபிராம் நீதிமானாக எண்ணப்பட்ட பின்பு, அது இரண்டாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவர் ஒரு காணிக்கையை ஆயத்தப்படுத்துகிறார், ஏனெனில் அந்தக் காணிக்கை நியாயத்தீர்ப்பின் மூன்றாம் படிக்கு முன்பாகவே ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தக் காணிக்கை, மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் லேவியரின் காணிக்கையைச் சுட்டுகிறது; அது ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறது. மோசேயின் வாழ்க்கையில் உள்ள நாற்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட மூன்று காலப்பகுதிகள் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளைச் சுட்டிக்காட்டுவது போலவே, மோசேயின் முதல் நாற்பது ஆண்டுகளிலேயே மூன்று தூதர்களின் செய்தியின் மூன்று படிகளும் அடங்கியுள்ளன.

மோசேயின் சாட்சியம் தொடங்கும் இடம், அவனுடைய பெற்றோர் தேவனைப் பயந்ததிலேயே ஆகும்; (அதுவே முதல் படி), அதனைத் தொடர்ந்து ஒரு காட்சிச்சார்ந்த சோதனை வருகின்றது. இரண்டாம் படியும் ஒரு காட்சிச்சார்ந்த சோதனையைக் கொண்டிருக்கிறது; தானியேல் முதல் அதிகாரத்தில் இருந்ததுபோல, தானியேல் முதலில் தேவனைப் பயந்து பாபிலோனியர் ஆகாரத்தை உண்ண மறுத்தபோது, பின்னர் அவன் உடற்காட்சி அடிப்படையில் சோதிக்கப்பட்டான். பின்னர் தானியேலுக்காக, மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நேபுகாத்நேச்சார் ராஜாவினால் மூன்றாவது சோதனை வந்தது; அது வடக்கின் ராஜாவையும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் குறிக்கும் ஒரு அடையாளமாகும்; இதுவே மூன்றாம் தூதனின் செய்தியாகும்.

மோசேயின் பெற்றோர் தேவனைப் பயந்து, அவரை நீரில் ஒரு பேழைக்குள் வைத்தார்கள்; பார்வோனின் குமாரத்தியும் அந்த நிலைமையை காணும்படி நடத்தப்பட்டு, பின்னர் அந்தக் குழந்தையை இரட்சிப்பதற்குச் சாதகமாகத் தீர்ப்பளித்தாள். மோசேயின் வாழ்க்கையின் தொடக்கம், தேவன் மனிதகுலத்துடன் செய்த உடன்படிக்கையின் ஒரு விளக்கமாக இருந்தது; பின்னர், மோசேயின் வழியாக, மனிதகுலத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜாதியுடனும் தேவன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தார். மனிதகுலத்துடன் நோவா செய்த உடன்படிக்கை பெருந்திரளான ஜனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்துடன் மோசே செய்த உடன்படிக்கை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்த ஆபிராம் செலுத்த வேண்டியிருந்த காணிக்கை, நோவாவின் உடன்படிக்கையின் சின்னத்தைத் தாங்கியிருந்தது; அதுபோலவே, பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னர் ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றிய மோசேயும் அதையே தாங்கியிருந்தான்.

அந்த பலி ஐந்து விதமான மிருகங்களால் அமைந்திருந்தது: மூன்று வயதுடைய ஒரு பசுக்கன்று, மூன்று வயதுடைய ஒரு பெண் ஆடு, மூன்று வயதுடைய ஒரு ஆட்டுக்கடா, ஒரு காட்டுப்புறா, மற்றும் ஒரு இளம் புறா. பறவைகள் முழுமையாகவே விடப்பட்டன; பசுக்கன்று, ஆட்டுக்கடா, மற்றும் பெண் ஆடு இரண்டாக “வெட்டப்பட்டன.” இந்தப் பலி, கடைசி நாட்களில் மனிதகுலத்திற்கு ஒரு கண்ணுக்குப் புலப்படும் சோதனையாக ஒரு கொடியை உயர்த்திக் காட்டுதலை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. பரவோனின் மகளுக்கான கண்ணுக்குப் புலப்படும் அடையாளம், பேழையிலிருந்த குழந்தையான மோசே ஆக இருந்தது. அந்தப் பேழை, பேழையில் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. “எட்டு” என்ற எண், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் கொடியின் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளில் ஒன்றாக நிறுவப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் அந்த ஐந்து மிருகபலிகளை எண்ணிக்கொண்டு, அவற்றில் மூன்றை இரண்டாகப் பிரித்தால், உங்கள் பலி நோவாவால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல எட்டு துண்டுகளால் ஆனதாகிறது; பின்னர் அது ஆபிராமின் பலியிலும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

தேவன் கட்டளையிட்டபடி பிளக்கப்பட்ட அந்த ஐந்து மிருகங்கள் “எட்டு” என்ற எண்ணைக் குறிக்கின்றன; அதன்மூலம், பேழையில் இருந்த “எட்டு” ஆத்துமாக்களால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட உலகத்தின் முடிவிலுள்ள அந்த ஆத்துமாக்களை அவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஆபிராமின் மும்மடங்கு உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் படியாகிய விருத்தசேதனத்தின் அடையாளம் பிறந்தபின் “எட்டாம்” நாளில் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியதாக இருந்தது; மேலும், அந்தச் சடங்கு, “எட்டாம்” நாளில் நிகழ்ந்த கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் ஸ்நானத்தால் மாற்றப்பட்டது. “எட்டு” என்ற எண் நோவாவினதும் மோசேயினதும் உடன்படிக்கைகளின் நிறுவப்பட்ட ஒரு சிறப்பியல்பாகும்; மேலும், அவை கொடியாய்க் காணிக்கையாக உயர்த்தப்படவிருக்கும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன; அவர்கள் ஏழிலிருந்து உண்டாகிய “எட்டாவது” ஆவர்.

பேழையில் இருந்த “எட்டு” பேரால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ள அந்த ஐந்து மிருகங்கள், ஐந்து புத்திசாலி கன்னியரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அவர்கள் மரணத்தை காணாமலேயே பழைய உலகத்திலிருந்து புதிய உலகத்திற்குள் கடந்து செல்வார்கள்.

ஆபிராமின் காணிக்கை ஒரு தூய காணிக்கையாக இருந்தது; ஏனெனில் அந்தக் காணிக்கையிலிருந்த அனைத்து மிருகங்களும் சுத்தமான மிருகங்களாயிருந்தன; மேலும், அவை ஒருங்கிணைந்து, சர்வாங்க தகனபலிகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட பிரதான மிருகங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. முதல் தூதனுடைய செய்தியில் சிருஷ்டிகரரை ஆராதிக்க வேண்டுமென்ற கட்டளை அடங்கியுள்ளது; மேலும், மோசேயின் காலத்தில் ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியபோது நிறுவப்பட வேண்டிய பரிசுத்தஸ்தலச் சேவைக்குரிய பிரதான பலியிடும் மிருகங்கள், ஆராதனையின் காணிக்கைகளாக முன்வைக்கப்படுவதோடு, சிருஷ்டிகரரை ஆராதிக்குமாறு அழைக்கும் முதல் தூதனுடைய அழைப்பிற்கும் முன்மாதிரியாக அமைகின்றன.

பதினெட்டாம் வசனம் வெளிப்படையாக, “அந்நாளிலே கர்த்தர் ஆபிராமோடே உடன்படிக்கை செய்தார்” என்று கூறுகிறது. அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கில் வரும் மூன்று தூதர்களுக்குரிய மாதிரியாக இருக்கும் மூன்று படிகளிலுள்ள முதலாவதைக் குறிக்கிறது. ஆதியாகமம் பதினைந்தில் உள்ள உடன்படிக்கைப் படி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்கின் முதல் தூதரின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அதனைத் தொடர்ந்து, ஆதியாகமம் பதினேழில் காணப்படும் ஆபிராமின் உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் படியினால் மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட இரண்டாம் தூதர் வருகின்றார்.

இரண்டாம் படியில், ஆபிராமின் பெயர் ஆபிரகாமாக மாற்றப்படுகிறது. “ஆபிராம்” என்பதன் பொருள் “தந்தை உயர்த்தப்பட்டவர்” என்றும், “ஆபிரகாம்” என்பதன் பொருள் “பல ஜனங்களின் தந்தை” என்றும் ஆகும். ஆபிராமின் அழைப்பில் ஒரு பெரிய ஜாதியாக ஆகும் வாக்குத்தத்தம் அளிக்கப்பட்டிருந்தது; ஆயினும், ஆபிராமின் பெயர் மாற்றப்படும் வரையில் அந்த வாக்குத்தத்தம் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. அப்பொழுது அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனத்தின் முதல் தந்தையாக ஆனார். அடுத்த படி, ஆபிரகாம் ஈசாக்கைப் பலியிடுவதில் சோதிக்கப்படும்போது, மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை முன்அடையாளப்படுத்தியது; அது சிலுவையை முன்அடையாளப்படுத்தியது; அது 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22-ஐ முன்அடையாளப்படுத்தியது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்அடையாளப்படுத்துகிறது—அதுவே மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும். அந்த மூன்றாவது உடன்படிக்கையின் படி, 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் மாதம் இருபத்திரண்டாம் நாளில் நிறைவேறியது; அது ஆதியாகமம் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இரண்டாம் படியில், அதாவது இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியில், அங்கு ஆபிராமின் பெயர் மாற்றப்படுகிறது; அப்போது விருத்தசேதனச் சடங்கு, உடன்படிக்கைக்குரிய ஜனங்களுக்கும் தேவனுடனான அவர்களின் உறவுக்கும் “அடையாளம்” ஆக நிறுவப்படுகிறது. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் வரலாற்றில்தான் தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியில் அவர்கள் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்; ஆனால் ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளைக்கு முன் உடனேயுள்ள காலத்திலே அவர்கள் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள்; இது மில்லரைட் வரலாற்றில் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று கதவு மூடப்பட்டதற்கு சற்று முன்பாக இருக்கும்.

பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வரும்படி கூறிய 2300-வருட தீர்க்கதரிசனத்தை ஆரம்பித்த அந்த மூன்று ஆணைகளுக்கும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது; அந்த தீர்க்கதரிசனம் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியில் மூன்றாம் தூதன் வருகையுடன் முடிவடைந்தது. முதல் ஆணைக்குப் பின், ஆனால் மூன்றாம் ஆணைக்குமுன், இரண்டாம் ஆணையின் வரலாற்றுக் காலத்தில் ஆலயம் முடிவுற்றது. முதல் ஆணையின் காலத்தில் அஸ்திவாரங்கள் இடப்பட்டன; இரண்டாம் ஆணையின் வரலாற்றுக் காலத்தில் ஆலயக் கட்டிடம் நிறைவு பெற்றது. கி.மு. 457-இல் வந்த மூன்றாம் ஆணை 2300 ஆண்டுகளை ஆரம்பித்தது; அதேவேளை அந்த ஆணையே யூதர்களுக்கு தேசிய சுயாட்சியை மீட்டளித்தது. மூன்றாம் வழிக்குறியில் ஒரு இராச்சியம் நிறுவப்படுகிறது; இது மூன்றாம் ஆணையில் தேசிய சுயாட்சி மீட்கப்பட்டதாலும், ஞாயிறு சட்டத்தின் போது வெற்றிகொண்ட சபை ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுவதாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

மூன்றாவது கட்டளை, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று திருமணத்திற்கு மூன்றாவது தூதன் வருகையை முன்மாதிரியாகக் குறித்தது. மணவாட்டி திருமணத்தில் அல்ல, திருமணத்திற்கு முன்பாகவே தன்னை ஆயத்தப்படுத்துகிறாள். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல், தீர்க்கதரிசனரீதியாக மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனையாகச் சித்தரிக்கப்படும் காலப்பகுதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே நிறைவேற்றப்படுகிறது. மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனையே கிருபைக்காலம் முடிவதற்கு முன் நாம் கடந்து செல்ல வேண்டிய சோதனை என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று வாசல் அடைக்கப்பட்டது; அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் அடைக்கப்படும் வாசலுக்கான முன்னுருவாக இருந்தது. சிஸ்டர் வைட், மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனை என்பது கிருபைக்காலம் முடிவடையும் “முன்” நாம் கடந்து செல்ல வேண்டிய சோதனை என்று கூறுகிறார்; மேலும், நமது நித்திய விதி தீர்மானிக்கப்படும் இடமே அந்தச் சோதனை என்றும் அவர் கூறுகிறார். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்கு முன் மணவாட்டி தன்னை ஆயத்தப்படுத்துகிறாள்; இதற்கு சரியான திருமண உடையை உடையவளாக இருப்பது அவசியம், அந்த உடை உடன்படிக்கையின் தூதரின் சுத்திகரிக்கும் அக்கினிகளால் பரிசுத்தப்படுத்தப்பட வேண்டியது ஆகும். திருமணத்திற்கு முன்பே முத்திரை இடப்படுகிறது; பின்னர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் திருமணம் நடைபெறுகிறது.

சகோதரி வைட், முத்திரையிடப்படுதல் என்பது அறிவுத்திறனாலும் ஆவிக்குரிய வகையிலும் சத்தியத்தில் நிலைபெறுதல் ஆகும் என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். மேலும், தேவனுடைய ஜனங்கள் ‘எப்போது’ முத்திரையிடப்படுகிறார்களோ, ‘அப்போது’ தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளின் குலுக்கல் வரும் என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அந்தக் குலுக்கல் என்பது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் வரும் பூகம்பத்தில் ஆரம்பமாகும் நியாயத்தீர்ப்புகளே ஆகும்; அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாகும்.

மில்லரைட் ஆலயம் நள்ளிரவு முழக்கத்தில் நிறைவு பெற்றது; இதன் மூலம் நியாயத்தீர்ப்பின் மூன்றாம் வழிக்குறிக்கு முன்பே முத்திரை வைக்கப்படுகிறது என்பது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையில், நியாயத்தீர்ப்பின் மூன்றாம் படி மோரியா மலையில் ஈசாக்காக இருந்தது; அது சிலுவையின் மீது இருந்த கிறிஸ்துவை மட்டும் முன்னுருவாக்காமல், மல்கியா மூன்றில் வர்ணிக்கப்படும் லேவியரின் காணிக்கையையும் முன்னுருவாக்கியது.

சுத்திகரிப்பு நடைபெறும் செயல்முறைக்குப் பிறகு, காணிக்கை ‘அப்பொழுது’ பண்டைய நாட்களைப்போல இருக்கும்; மேலும் காணிக்கை நியாயத்தீர்ப்பின் இறுதி நிகழ்வின்போது ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில், அப்பொழுதுதான் சுத்திகரிக்கப்பட்டு காணிக்கையாக ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட லேவியர், கிறிஸ்து “விரைவான சாட்சியாக எதிராக” இருப்பதற்குரிய புத்தியில்லாத கன்னியருடன் முரணாக நிறுத்தப்படுகிறார்கள். அந்த “விரைவான சாட்சி” என்பது “லவோதிக்கேயா சபைக்குரிய உண்மையுள்ள சாட்சி”யாகியவரே; அவர் ஷெப்னாவை ஒரு பந்துபோல தொலைவான வயலுக்குள் எறிகிறார்; மேலும் லவோதிக்கேயரைத் தம் வாயிலிருந்து பீறிட்டு வாந்தியாய் வெளியே தள்ளுகிறார். கோதுமையும் களையும் பிரிக்கப்படுதல் விரைவாக இருக்கும்; ஏனெனில் இறுதி அசைவுகள் வேகமானவையாக உள்ளன. அந்த விரைவான தூதர் மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தில் தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வருகிறவரே ஆவார்.

மல்கியா தீர்க்கதரிசனத்தில் “பழைய நாட்களில் இருந்தபோல்” காணிக்கையை உயர்த்துதல் என்பது, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் கொடியை உயர்த்துதலாகும்; அது பெந்தெகொஸ்தே நாளின் அலைக்காணிக்கையாகிய இரண்டு அப்பங்களை உயர்த்துதலாகும்; அது வனாந்தரத்தில் கம்பத்தின் மேல் பாம்பை உயர்த்துதலாகும்; அது கிறிஸ்துவை சிலுவையின் மேல் உயர்த்துதலாகும்; மேலும், உலகமெங்கும் ஆச்சரியத்திலும் அதிசயத்திலும் மூழ்கியிருந்தபோது, சாத்திராக்கையும், மேசாக்கையும், ஆபேத்நேகோவையும் கிறிஸ்துவோடு அக்கினிச் சூளையில் உயர்த்துதலாகும்; அது 1843 அட்டவணையின் வெளியீடும், 1850 அட்டவணைக்கான நோக்கமுடைய குறிக்கோளுமாகும்.

ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் படியிலேயே விருத்தசேதனச் சடங்கு நிறுவப்பட்டு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது; இவ்வாறு அது உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக ஆனது. மோசேயைப் போலல்லாமல், ஆபிரகாம் உடனே ஈசாக்கிற்கு விருத்தசேதனம் செய்தான்; ஆகையால், மூன்றாம் படியில் அவனை ஒரு பலியாக உயர்த்தியபோது, ஈசாக்கு அந்த அடையாளத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவான். பின்னர் அந்த அடையாளம் ஞானஸ்நானத்தால் மாற்றப்படும்; இவ்விரண்டும் சேர்ந்து சிலுவையின் அடையாளத்திற்கு இரண்டு சாட்சிகளைக் கொடுக்கின்றன.

ஆதியாகமம் பதினைந்து ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள உடன்படிக்கையின் முதல் படியில், அடிமைத்தனத்தில் இருக்கும் 400 ஆண்டுகள் குறித்த ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அதே காலத்தைப் பவுல் 430 ஆண்டுகளாகக் குறிப்பிடுகிறார். பவுலின் கணக்கீடு யாத்திராகமம் பன்னிரண்டு ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள அழைப்பிலிருந்து ஆரம்பமாகிறது; ஏனெனில் அவர் ஆபிராமின் பரதேசவாச காலத்தையும் அதில் உட்படுத்துகிறார். நெருக்கமாக ஆராய்ந்து பார்க்கையில், முப்பது ஆண்டுகளுடன் தொடர்புடைய நானூறு ஆண்டுகள் என்பது பவுலால் முன்வைக்கப்பட்ட ஒரு குறியீடாகும்; மேலும், ஆபிராமால் முன்வைக்கப்பட்ட நானூறு ஆண்டுகள் வேறொரு குறியீடாகும். ஆகையால், நானூறு ஆண்டுகளுடைய காலப்பகுதி எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது? நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளுடைய காலப்பகுதி எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது? மேலும், அந்த முப்பது ஆண்டுகள் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன?

அறிஞர்கள் தக்கவாறு விளக்கியதாவது, நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளை இருநூற்று பதினைந்து ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கலாம்; முதல் காலப்பகுதி பந்தமும் அடிமைத்தனமும் அற்றதாக இருந்தது; இரண்டாவது காலப்பகுதி அடிமைத்தனமாக இருந்தது.

ஆபிரகாம் எழுபத்தைந்து வயதில் கானானில் பிரவேசித்தார்; ஆபிரகாமுக்கு நூறு வயதாகியபோது ஈசாக்கு பிறந்தார் (அதாவது 25 ஆண்டுகள் பின்னர்). ஈசாக்குக்கு அறுபது வயதாகியபோது யாக்கோபு பிறந்தான்; யாக்கோபு நூற்று முப்பது வயதில் எகிப்தில் பிரவேசித்தான். இவ்வாறு கானானில் 215 ஆண்டுகளும் எகிப்தில் 215 ஆண்டுகளும் இருந்து, மொத்தம் 430 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவருக்கு, இது இரண்டு உடன்படிக்கைச் சின்னங்களிலிருந்து வரும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது; ஏனெனில் பவுலைப் போலவே ஆபிராமின் பெயரும் மாற்றப்பட்டது. பவுல் 430 என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஆபிராம் 400 என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒன்றுக்கு ஒன்று வரியாக நிறைவேறும், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய இந்த இரண்டு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றம், தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனத்தை நிறுவுதலுக்கு வழிவகுத்த முதல் உடன்படிக்கைக் காலத்துடன் தொடர்புடையதாகும்.

கிறிஸ்து வரலாற்றின் நடுவில் அநேகருடன் உடன்படிக்கையை ஒரு வாரத்திற்காக உறுதிப்படுத்த வரும்போது, அந்த வாரம் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய இரண்டு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. பவுல் குறிப்பிடும் நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம், கிறிஸ்துவின் வாரம்போலவே, இரண்டு சமமான பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படலாம். கானானில் 215 ஆண்டுகள், அதன்பின் எகிப்தில் 215 ஆண்டுகள்—இவை, 1260 நாட்கள் நேரடியாக கிறிஸ்துவின் சாட்சியை முன்னுருவாகக் காட்டி, அதனைத் தொடர்ந்து அவருடைய சீஷர்களின் நபர்களில் கிறிஸ்துவின் சாட்சி 1260 நாட்கள் வெளிப்படுவதை முன்னடையாளமாக்குகின்றன. கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய 2520 நாட்கள், அவருடைய உடன்படிக்கையின் “விவாதம்” எனப்படும் ஏழு காலங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

கி.மு. 723 முதல் கி.பி. 1798 வரை 2520 ஆண்டுகள் ஆகின்றன; அந்த ஆண்டுகள் தலா 1260 ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு காலக்கட்டங்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன; அவை, முதலில் அஞ்ஞானமதம் 1260 ஆண்டுகள் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழித்ததையும், அதனைத் தொடர்ந்து பாப்பமதம் 1260 ஆண்டுகள் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழித்ததையும் குறிக்கின்றன. கிறிஸ்துவின் வாரத்தின் நடுப்பகுதி சிலுவையாக இருந்தது; மேலும் வாரத்தின் நடுப்பகுதி (538), அஞ்ஞானமதத்தின் சாட்சியாகிய 1260 ஆண்டுகளை உண்டாக்கி, அதனைத் தொடர்ந்து அஞ்ஞானமதத்தின் பாப்பமத சீடனிடமிருந்து வரும் 1260 ஆண்டுகள் அஞ்ஞானமதத்தின் சாட்சியையும் உண்டாக்குகிறது. சிலுவையில் கிறிஸ்துவின் கிருபையின் ராஜ்யம் அதிகாரமளிக்கப்பட்டபோது, எதிர்க்கிறிஸ்துவின் ராஜ்யம் அதிகாரமளிக்கப்பட்ட 538-ஐ அது முன்னுருவாகக் காட்டியது. சிலுவையில் சொற்பொருள் இஸ்ரவேல் புறக்கணிக்கப்பட்டது; ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல் ஆரம்பமானது. 538-இல் சொற்பொருள் அஞ்ஞானமதம் புறக்கணிக்கப்பட்டது; ஆவிக்குரிய அஞ்ஞானமதம் ஆரம்பமானது.

ஆபிராமுக்கு அளிக்கப்பட்ட நானூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம், நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளுமாகும். அது ஒரே தீர்க்கதரிசனமே; ஆனால் இரண்டு உடன்படிக்கைச் சின்னங்களால் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய அந்த இரண்டு காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள், பண்டைய இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் தொடக்கத்தில் நிறைவேறவிருந்த தேவனுடைய ஜனங்களின் அடிமைத்தனத்தையும் விடுதலையையும் அடையாளப்படுத்தின. பண்டைய இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் முடிவில், ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனம் மற்றொன்றோடு, ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு என்ற தொடர்பில் ஒத்திசைகிறது; இதனால் விடுதலையையும் அடிமைத்தனத்தையும் வலியுறுத்தும் இரண்டு காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கமும் முடிவும் சார்ந்த நடுக்கால வரலாற்றில், பாபிலோனின் சிறைப்பிடிப்பில் இருந்த தானியேலை நாம் காண்கிறோம். அடிமைத்தனத்தையும் விடுதலையின் வாக்குறுதியையும் அடையாளப்படுத்தும் அந்த உடன்படிக்கை வரலாற்றிலிருந்து, பண்டைய இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றை நவீன இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றுடன் இணைக்கும் தீர்க்கதரிசனம் முன்வைக்கப்படுகிறது. தானியேல் புத்தகத்தில், இரண்டு காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் வரும் மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” எனும் “சத்தியப்பிரமாணம்” தானியேல் 9/11-இல் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அதுபோலவே, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள கேள்வியும், பதினான்காம் வசனத்தின் பதிலுக்கு வழிநடத்துகிறது; அந்தப் பதிலே 2300 ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. “சத்தியப்பிரமாணம்,” அது மீறப்பட்டால் “மோசேயின் சாபம்” ஆகும்; அது தானியேல் 9:11-இல் காணப்படுகிறது; கி.மு. 677-இல் தெற்கு ராஜ்யத்துக்கு எதிராக நிறைவேற்றப்பட்டபோது, அது 2300 ஆண்டுகள் முடிவடைந்ததுபோலவே, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவு பெற்றது. இரு 2520 சிதறடிப்புகளும் பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் கேள்வியில் அமைந்துள்ளன; பதினான்காம் வசனத்தின் பதில் 2300 ஆகும்.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஆல்பாவாகிய மோசேயோடும், பண்டைய இஸ்ரவேலின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஓமேகாவாகிய கிறிஸ்துவோடும் இருந்ததுபோலவே, நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்ப ஆல்பா வரலாறும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களை உட்படுத்தியது. அவற்றில் ஒன்று பந்தத்தையும் அடிமைத்தனத்தையும் குறித்தது; மற்றொன்று விடுதலையைக் குறித்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆல்பா வரலாற்றில் 430 ஆண்டுகள் இரண்டு சமமான காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது, கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய வாரத்தில் மறுபடியும் நிகழ்ந்த தீர்க்கதரிசனப் பிரிவிற்கு ஒரு முன்னுருவாக இருந்தது; மேலும், உடன்படிக்கையை மீறியதற்கான நியாயத்தீர்ப்பின் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய காலப்பகுதி இரண்டு சமமான காலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது; இவை இரு சாட்சிகளை நிறுவுகின்றன: நவீன இஸ்ரவேலின் ஆல்பா வரலாறும் இதற்கு ஒத்த ஒரு தீர்க்கதரிசன நங்கூரத்தை உடையதாக இருக்கும் என்பதற்கு. ஒன்றாக முடிவுறும் 2520 ஆண்டுகளும் 2300 ஆண்டுகளும், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களுக்கான மூன்றாவது சாட்சியை அளிக்கின்றன; அவற்றில் நடுவில் சமமாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசனம் அடங்கியுள்ளது.

நவீன இஸ்ரவேலின் ஓமேகா வரலாற்றில், கர்த்தர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்தாருடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும் போது, தீர்க்கதரிசனக் காலத்திற்குரிய ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களும், இரு சமமான பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்ட அதனுடன் இணைந்த ஒரு காலஅளவும் இருப்பதாக ஒரு ஆத்துமா எதிர்பாரிக்கும்படி மூன்று சாட்சிகள் வழிநடத்தும்; ஆனால் அது அவ்வாறு இருக்க முடியாது, ஏனெனில் கர்த்தர் நவீன இஸ்ரவேலுடன் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்தபோது, அவர் தமது கையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, இனி காலம் இருக்காது என்று அறிவித்தார்.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் உடன்படிக்கை, முதற்கனியாகிய கோதுமை காணிக்கையின் இரண்டு அலைஅப்பங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. மூன்று சாட்சிகளைக் கொண்ட தீர்க்கதரிசன அமைப்பு, அதனைத் தொடர்ந்து தீர்க்கதரிசன காலத்தின் வேறுபாட்டின்மையுடைய இருமடங்கான சாட்சி, ஆபிராமின் காணிக்கையில் காணப்படுகிறது: சமமாக இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்ட ஒரு பசுங்கன்று, சமமாக இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்ட ஒரு பெண் வெள்ளாடு, சமமாக இரண்டாகப் பிளக்கப்பட்ட ஒரு ஆட்டுக்கடா, இவற்றைத் தொடர்ந்து ஒரு காட்டுப்புறாவும் ஒரு புறாக்குஞ்சும்.

முதல் மூன்று பலிகளும் தமது அடையாளவியல் அர்த்தத்துடன் மூன்று ஆண்டுகளை இணைத்தவையாக இருந்தன; இதனால் அவை தீர்க்கதரிசன காலத்தைக் கொண்டிருந்த மூன்று பலிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பது தெளிவாகிறது. அந்த மூன்று பலிகளும் தீர்க்கதரிசன காலத்தைக் கொண்டிருந்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அவற்றின் தீர்க்கதரிசன காலம் ஒவ்வொன்றிலும் இரு காலப்பகுதிகளாகச் சமமாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. காட்டுப்புறாவிற்கும் புறாக்குஞ்சிற்கும் வயது குறிப்பிடப்படவில்லை; அவை இளமையானவையாக இருக்க வேண்டியது மட்டுமே இருந்தது; ஏனெனில் அவை உடன்படிக்கையுடைய ஜனங்களின் கடைசி தலைமுறையைச் சுட்டுகின்றன; அந்த தலைமுறை இரண்டு பறவைகளாக, அல்லது இரண்டு மந்தைகளாக, பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

இரண்டு மந்தைகளும் பெரும் திரளையும் நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரத்தாரையும் குறிக்கின்றன; ஆனால் இரண்டு பறவைகள் இரண்டாம் நிலை அர்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளன. புறா திருத்தலத்திற்கான காணிக்கைகளில் ஒன்றாகும்; மேலும் காணிக்கையாகிய புறாவின் அடையாளத்தை ஆராயும்போது, பெரும்பாலும் அது ஒரு வகை புறாவையே குறிக்கும். ஆனால் ஆபிராமின் காணிக்கையில் வரும் புறா, இறகுகள் இன்னும் முளைக்காத அளவிற்கு மிகவும் இளமையான ஒரு பறவையை, அல்லது அதைவிடக் கடுமையாகச் சொன்னால், அதன் இறகுகள் பறிக்கப்பட்டு அகற்றப்பட்ட ஒரு பறவையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தத் தீர்க்கதரிசன நிலைப்பாட்டில், அந்த இரண்டு பறவைகள் கோதுமையும் களைகளும் ஆகும்.

இறுதி நாட்களில் கொடி பறவையென ஆகாயங்களினிடத்துக்கே உயர்த்தப்படும்; அதே சமயத்தில் இரண்டு அசுத்தப் பறவைகள் துன்மார்க்கத்தைக் தூக்கிக்கொண்டு சென்று, சீனாரில் அவளுடைய சிங்காசனத்தின் மேல் அவளை அமர்த்தப்போகின்றன.

“தீமை” என்று குறிக்கப்படுகிறதாயும், அல்லது பவுலால் “அந்த அக்கிரமன்” என்று அழைக்கப்படுகிறதாயும் இருக்கும் பாப்பாட்சி, 1798 ஆம் ஆண்டில், அவள் உட்கார்ந்திருக்கும் கூடைமேல் ஒரு ஈயத் தகடு வைக்கப்பட்டபோது, தன் கொடிய காயத்தை அடைந்தது. அதன்பிறகு, ஆன்மவாதமும் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புரொட்டஸ்டாந்தமும், தேவன் தாம் கொடியாக உயர்த்தப்போகிற வீட்டைக் கட்டித் தீர்த்த அதே காலக்கட்டத்தில், அவளை உயர்த்தி சிநேயாரில் அவளுக்கென்று ஒரு வீட்டைக் கட்டப்போகின்றன. சகாரியாவில், போலியான கொடி தீமையின் ஸ்திரீயாகக் குறிக்கப்படுகிறது; உண்மையான கொடி புறாக்களாகக் குறிக்கப்படுகிறது. அப்பொழுது உலகம், அசுத்தமும் அருவருப்பும் உடைய ஒவ்வொரு பறவைக்கும் கூண்டாகிய ரோமையோ, அல்லது மனிதகுலத்துடனான தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகிய புறாவையோ தேர்ந்தெடுத்து கொண்டிருக்கும்.

கிறிஸ்து தமது மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதலுடன் தொடர்புபடுத்தி, “இந்த ஆலயத்தை இடித்துவிடுங்கள்; நான் அதை மூன்று நாளில் எழுப்புவேன்” என்று கூறினார். அந்த மூன்று நாட்கள், மோசேயின் நிகழ்விலும், கிறிஸ்துவின் நிகழ்விலும், மில்லரைட் இயக்கத்தினரின் நிகழ்விலும் இருந்ததுபோல, ஒரு ஆலயம் எழுப்பப்படும் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஆபிராமின் காணிக்கைக்காக மூன்று வயதான பெட்டைப்பசு, பெண் ஆடு, மற்றும் ஆட்டுக்கடா வேண்டும் என்ற கட்டளை, நாம் இப்போது ஆராய்ந்து வரும் மூன்று உடன்படிக்கை வரலாறுகளின் ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு ஆலயம் நிறுவப்படும் என்பதை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாருக்குரிய இறுதி உடன்படிக்கை ஆலயம், வானத்திற்கு ஒரு கிரீடமாக உயர்த்தப்பட வேண்டிய கொடியாகும். இந்தக் காரணத்தினால், பெட்டைப்பசு, பெண் ஆடு, மற்றும் ஆட்டுக்கடா ஆகியவை பூமியின் மிருகங்கள்; ஆகையால் அவை வானங்களில் பறக்கும் பறவைகளிலிருந்து வேறுபடுத்தப்படுகின்றன. கடைசி நாட்களில் நிறுவப்படும் உடன்படிக்கை ஆலயம் என்பது, எருசலேம் எல்லா குன்றுகளுக்கும் மலைகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தப்படும் சமயமே ஆகும்.

ஆபிராமின் உடன்படிக்கையின் மூன்று படிகளில் முதல் படிக்குரிய ஒவ்வொரு கூறையும் நான் இன்னும் அடையாளம் காணவில்லை என்றாலும், இதுவரை நாம் ஆராய்ந்த ஒவ்வொரு கூறுக்கும் பண்டைய சொற்பொருள் இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும், மேலும் நவீன இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்திலும் ஒத்த இணைஉருப்பு இருப்பதை கண்டுள்ளோம். வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதர்களின் மூன்று படிகளையும் ஆபிராமின் முதல் உடன்படிக்கைப் படியில் நாம் காட்டியுள்ளோம். ஆபிராமின் முதல் உடன்படிக்கைப் படியில் உள்ள அந்த மூன்று தூதர்களின் பிராக்டல், ஆபிராமின் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் உடன்படிக்கைப் படிகளை நாம் ஆராயும்போது இன்னும் தெளிவாக நிலைநிறுத்தப்படும்.

ஆபிராமின் “எட்டு” பலிகள், பின்னாளில் மோசேயின் பரிசுத்தஸ்தலச் சடங்குகளின் பகுதியாகிய பலிகளை மட்டுமல்ல பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது; அவை, தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் வரலாற்றில் தீர்க்கதரிசன காலத்தின் பங்கையும் அடையாளப்படுத்தி உறுதிப்படுத்துகின்றன. அவை, இஸ்ரவேல் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களாகியதின் தொடக்கங்களையும் முடிவுகளையும்—அது நேரடியானதாக இருந்தாலுமோ ஆவிக்குரியதாக இருந்தாலுமோ—உறுதிப்படுத்துகின்றன.

பவுலின் 430 ஆண்டுகள் என்பது, ஆபிராமின் 400 ஆண்டுகளிலிருந்து தர்க்கரீதியாகப் பிரிக்க முடியாத ஒரு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதியாகும். அவை ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக அமைக்கப்படும்போது, முதலில் முப்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியையும், அதனைத் தொடர்ந்து நானூறு ஆண்டுகளையும் உருவாக்குகின்றன. அடுத்த கட்டுரையில் இதையே நாம் தொடரப்போகிறோம்.