யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் பதினேழு

கடைசி கட்டுரையை நாம் ஆபிராம் மற்றும் பவுல் ஆகியோரின் தீர்க்கதரிசனங்களைப் பற்றிய இன்னும் முடிவுறாத ஒரு ஆய்வோடு நிறைவு செய்தோம்; அவற்றில், வரியின்மேல் வரி சேர்ந்து, 30 ஆண்டுகளும் அதனைத் தொடர்ந்து 400 ஆண்டுகளும் கொண்ட ஒரு 430 ஆண்டு காலப்பகுதியை உருவாக்குகின்றன. இறையியல் உலகில் எங்கோ சிலர் அந்த 30 ஆண்டுகளை 400 ஆண்டுகளுக்குப் பின்வரும் ஒரு காலமாகக் காணக்கூடும் என்று நான் கருதுகிறேன்; ஆயினும், பொதுவாக விவாதிக்கப்படும் போது, அந்த முப்பது ஆண்டுகள் அந்தக் காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தில் ஒதுக்கப்படுகின்றன. அது 400க்குப் பின் 30ஆ, அல்லது 30க்குப் பின் 400ஆ? அது முப்பதிற்குப் பின் நானூறு ஆகும்; ஏனெனில், இரண்டாம் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியோடு தொடர்புபட்டு அதனால் தொடரப்படும் ஒரு முப்பது ஆண்டு காலத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கு அநேக சாட்சிகள் உள்ளன.

ஆதியாகமம் 41:46-இல், யோசேப்பு பார்வோனுக்காகச் சேவையில் நுழைந்தபோது அவனுக்கு முப்பது வயது இருந்தது. பின்னர் ஏழு ஆண்டுகளான பெருக்குக் காலம் ஆரம்பமானது; அதற்குப் பின்பு ஏழு ஆண்டுகளான பட்டினிக் காலம் வந்தது. கிறிஸ்துவின் முன்னடையாளமாகிய யோசேப்பு முப்பது வயதில் இருந்ததுபோல, அதற்குப் பின்பு 2520 நாட்கள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகள் வந்தன. கிறிஸ்துவுக்கு முப்பது வயதாக இருந்தபோது, அதற்குப் பின்பு 1260 நாட்கள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகள் வந்தன; அவை சேர்ந்து 2520 ஆகின்றன; அது மறுபடியும் இரண்டு ராஜ்யங்களின்மேல் வரும் ஏழு காலங்களோடு தொடர்புபடுகிறது.

2 சாமுவேல் 5:4-ல் குறிப்பிடப்பட்டபடி, தாவீது ராஜாவானபோது முப்பது வயதாயிருந்தான்; அவன் நாற்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். தாவீது கிறிஸ்துவுக்கான முன்மாதிரியாக இருக்கிறான்; கிறிஸ்து முப்பது வயதானபோது அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்; அதன் பின்பு நாற்பது நாட்கள் வனாந்தரத்திற்குள் நடத்தப்பட்டார்; பின்னர், அவருடைய ஞானஸ்நானத்தால் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்ட அவருடைய உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பின், அவர் நாற்பது நாட்கள் தங்கி, சீஷர்களுக்கு நேரில் போதித்தார். சிலுவையில், அவர்களின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் தொடக்கத்தில் வனாந்தரத்தில் நாற்பது ஆண்டுகள் மரித்துக்கொண்டிருந்ததற்கான ஒற்றுமையாக, எருசலேமின் அழிவு இரக்கத்தினால் நாற்பது ஆண்டுகள் ஒத்திவைக்கப்பட்டது.

எசேக்கியேல் 1:1-இல், எசேக்கியேல் தீர்க்கதரிசியாக அழைக்கப்பட்டபோது முப்பது வயதானவர். எசேக்கியேலின் முப்பதாவது ஆண்டிற்குப் பிந்தைய காலத்தைப் பற்றி இப்போது விவாதிக்க நான் நேரம் எடுத்துக்கொள்ளமாட்டேன்; ஆனால், அவருடைய ஊழியம் எவ்வளவு காலம் நீடித்தது என்பதற்கான நிலைநிறுத்தப்பட்ட உண்மைகளின் சுருக்கமான AI-சுருக்கத்தை இங்கே சேர்த்துக்கொள்கிறேன். “எசேக்கியேலின் தீர்க்கதரிசனங்கள் பழைய ஏற்பாட்டில் மிகத் துல்லியமாக நாளிடப்பட்டவைகளுள் அடங்குகின்றன; முழு நூலிலும் 13 குறிப்பிட்ட தேதிகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இவை அனைத்தும் யெகோயாகீனின் சிறைப்பிடிப்பு ஆண்டிலிருந்து கணக்கிடப்படுகின்றன (கி.மு. 597 முதல் ஆண்டாகக் கொண்டு); இதனால் சுமார் 22 ஆண்டுகளை உள்ளடக்கும் தெளிவான காலவரிசை அமைப்பு கிடைக்கிறது.”

இயேசு ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது முப்பது வயதானவர்; பின்னர் அவர் பலருடன் ஒரு வாரத்திற்காக உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தினார்.

எதிர்க்கிறிஸ்து தீர்க்கதரிசன ரீதியில் கிறிஸ்துவின் மாதிரிப்படியாக ஆளப்படுகிறான்; மேலும், கிறிஸ்து தமது பரலோக மகா ஆசாரியப் பணியை ஏற்கத் தயாராக முப்பது ஆண்டுகள் இருந்ததுபோல, எதிர்க்கிறிஸ்துவுக்காக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட முப்பது ஆண்டுகளான தீர்க்கதரிசனத் தயாரிப்பு காலம், 508-இல் “தினசரி” அகற்றப்பட்டதிலிருந்து 538 வரை நீள்கிறது. 538-இல் பாப்பரசாட்சி போலியான மகா ஆசாரியத்துவமாக அதிகாரப்படுத்தப்பட்டபோது, கிறிஸ்து தமது ஞானஸ்நானத்தில் வல்லமையால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதுபோலவே அது நிகழ்ந்தது; ஏனெனில் பாப்பரசாட்சியின் 1260 ஆண்டுகளான இருள், கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்திலிருந்து சிலுவைவரையிலான பரிசுத்த ஒளியின் 1260 நாட்களுக்கு இணையாக இருக்கும்; இது 1798-இல் பாப்பரசாட்சிக்கு ஏற்பட்ட கொடிய காயத்துடன் ஒத்துப்போகிறது.

முப்பது ஆண்டுக் காலப்பகுதியால் தொடங்கும் இவ்விருமடங்கான முன்காலப் பகுதிகளில் எதுவும், ஆபிராம் தனது மூன்று-படிநிலை உடன்படிக்கைச் செயல்முறையில் எடுத்த முதலாவது அடியை முன்னிடுவதில்லை. ஆகையால், குறிப்பிடப்பட்டவற்றில் ஆபிராமுடையதுதான் முதலாவது; இருந்தாலும், பவுலின் இரண்டாவது சாட்சியத்தினால் அது உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பின்னரே அது அப்படியாக இருக்க முடிந்தது. பவுல் தனது வார்த்தைகளை எழுதியபோது, 400-ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம் 430-ஆண்டு தீர்க்கதரிசனமாக ஆனது; அதில் முதல் 30 ஆண்டுகள், இறுதியான காலப்பகுதியிலிருந்து தனியே பிரித்துவைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாகச் சித்தரிக்கப்படும் கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான் வாதிடுவது இதுவே: உடன்படிக்கையின் செயல்முறையில் இருக்கும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினர், ஆபிராமுக்கும் பவுலுக்கும் உரிய முப்பது ஆண்டுகள்—அதனைத் தொடர்ந்து நானூறு ஆண்டுகள் என்ற இரட்டைப் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஓமேகாவாக இருப்பதால், அதற்கு உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஓமேகாவில் அதன் இணைநிலை இருக்க வேண்டும்; அதுவே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரின் முத்திரையிடப்படுதலின் வரலாறு ஆகும். முப்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதி, அதனைத் தொடர்ந்து வேறுபட்ட இன்னொரு காலப்பகுதியும், நேரத்தைப் பயன்படுத்தாமல் இருந்தாலும், ஆபிராமின் அடித்தளமான 430 ஆண்டு தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் பூர்த்தியடைய வேண்டும். நீங்கள் முந்தைய அந்தக் கூற்றை மறுபடியும் வாசித்து, பின்னர் இந்த இடத்திற்குத் திரும்பி தொடர்ந்து செல்லுமானால் நன்றாக இருக்கும்.

இயேசு, யோசேப்பு, தாவீது, எசேக்கியேல் ஆகிய அனைவரும் கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களை முன்மாதிரியாகக் குறிக்கும் ஒரு பணிக்காக முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டவர்கள். தீர்க்கதரிசியாகிய எசேக்கியேல், கிறிஸ்துவாகிய ஆசாரியரை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் யோசேப்பு, மற்றும் ராஜாவாகிய தாவீது. நான்கு அடையாளங்கள்; ஆனால் பரலோகப் பிரதான ஆசாரியரைச் சுட்டிக்காட்டும் அந்த அடையாளங்களில் ஒன்றிற்கு மனிதரும் தெய்வீகருமான பிரதிநிதி உண்டு. அந்த நான்கு சாட்சிகளும் ஆபிராமின் 30 ஆண்டுகளுடனும் அதைத் தொடர்ந்து வந்த ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியுடனும் முழுமையாக ஒத்துப்போகின்றன.

எதிர்கிறிஸ்து முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் கி.பி. 1798-இல் அவள் தன் முதல் மரணத்தைப் பெறும் வரையில் 1260 ஆண்டுகள் அதிகாரமளிக்கப்பட்டிருந்தாள். அவள் இரண்டாம் மரணத்தின் சின்னமாக இருக்கிறாள்; ஏனெனில் கிருபைக்காலம் முடிவடையும் போது அவள் மறுபடியும் மரிக்கிறாள். இரண்டாம் மரணம் நித்திய மரணம் ஆகும். நாம் உயிர்த்தெழுந்த இரட்சகரைச் சேவிக்கிறோம்; ஏனெனில் கிறிஸ்து நித்தியத்திற்காக மரிக்கவில்லை, அவர் இரண்டாம் மரணத்தை மரிக்கவில்லை. போப்பாட்சியின் கொடிய காயம் குணமாகும் போது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்று அவள் மீண்டும் 42 மாதங்கள் ஆட்சி செய்வாள் என்று அடையாளப்படுத்துகிறது; அது காலத்தின் ஒரு கூறில்லாத ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அவள் உயிர்த்தெழுப்பப்படும்போது, அவளுடைய பணியை எதிர்க்கிற படை, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றில் கூறப்பட்ட மூன்றரை நாட்களின் முடிவில் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டவர்களே ஆவர். உயிர்த்தெழுப்பப்பட்ட இரண்டு அதிகாரங்கள்—இரண்டும் அடையாளக் கொடிகளாக இருந்து, ஒன்று ஏழாம் நாள் சபத்திற்கும் மற்றொன்று சூரியனுக்கும் உரியதாக இருந்து—மனிதகுலம் ஜீவனுக்கோ மரணத்துக்கோ தமது இறுதி தேர்வைச் செய்கின்ற வேளையில், முழு உலகத்திற்கும் குறிக்கோள் மையமாக ஆகின்றன.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில், மிருகமுமாகிய கிறிஸ்துவிரோதி, பாம்பு, அவள் தானே (மிருகம்), மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மூவகை ஒன்றிப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவான். அந்த மூன்று வல்லமைகளும், எல்லா மலைகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தப்பட வேண்டிய தேவனுடைய சபைக்கெதிராக ஒன்றுபடும். வெற்றியடைந்த தேவனுடைய சபை முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தப்படுத்தப்படுகின்றது; அது முப்பது சொற்பொருள் ஆண்டுகள் அன்று; மாறாக, அதனோடு “முப்பது” இணைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு நிறுவப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி ஆகும்; மேலும், 1844-இல் வந்த கட்டளைக்குப் பின்பும், தீர்க்கதரிசன காலத்தின் பயன்பாடு இனி செல்லுபடியாகாது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசனமாக, அது இன்னும் அமலில் உள்ளது. முப்பது ஆண்டுகள் என்பது, தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியன், ராஜா ஆகியோருக்கான ஒரு ஆயத்தக் காலத்தைச் சுட்டுகிறது என்பதை எளிதில் காணலாம்; அவர்கள் வெற்றியடைந்த சபையாக மகிமையின் ராஜ்யத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவார்கள். எசேக்கியேலின் நான்கு சாட்சிகளும், கிறிஸ்துவும், யோசேப்பும், தாவீதும், பாப்பரச ஆட்சியும் மூவகை ஒன்றிப்பும் உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செலுத்திக் கொண்டிருக்கும் அதே காலப்பகுதியில், தேவனுடைய ராஜ்யத்தின் அதிகாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படும் போது வெற்றியுடைய சபை உயர்த்தப்படுகின்றது; மேலும், பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் சாட்சியத்தின்படி, நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரமாகிய உடன்படிக்கை ஜனங்கள் ஆசாரியர்களின் ராஜ்யமாக ஆக வேண்டியவர்கள் ஆவர்.

ஆசாரியர்கள் ஆலயத்தில் சேவை செய்யத் தொடங்கும்போது முப்பது வயதுடையவர்களாக இருக்க வேண்டியிருந்தது; ஆகையால், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக, முதற்பலனாகிய அசைவுப் படைப்பாக சேவை செய்யத் தயாராக்கப்படும் ஒரு ஆசாரியத்துவத்திற்கான ஒரு காலப்பகுதி உள்ளது. உடன்படிக்கையின் தூதரால் நிறைவேற்றப்படும் பரிசுத்திகரிப்பு செயல்முறையில், நூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் ஆகிய ஆசாரியர்கள் லேவியராகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்ற ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி உண்டு; அதில், பிந்தைய மழைக்காலத்திற்காக ஒரு பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட ஊழியத்தைத் தயாராக்கும் பரிசுத்திகரிப்பு செயல்முறை நடைபெறுகிறது. அந்தத் தயாரிப்பு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது; ஆகவே, முப்பது என்ற காலம் ஆசாரியர்களின் தயாரிப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; இதனால் அது ஒரு ஆசாரியருக்குத் தேவையான வயதுடன் ஒத்துப்போகிறது. பிரதான ஆசாரியராகிய கிறிஸ்து தமது ஊழியத்தை முப்பது வயதில் தொடங்கினார்; யோசேப்பு கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியாக இருப்பதால், அவனும் தன் சேவையை முப்பது வயதில் தொடங்கினான். கள்ளக் கிறிஸ்துவும் முப்பது ஆண்டுகள் தயாரிப்பில் இருந்தான்; ஆகையால், முப்பது ஆண்டுக் காலம் ஒரு ஆசாரியத்துவத்தின் தயாரிப்பைக் குறிக்கிறது என்பதற்கு நமக்குப் மூன்று சாட்சிகள் உள்ளன.

சபை தூய்மையாயிருக்கிறதென்றால் எப்போதும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி செயல்படுகிறது என்று சகோதரி வைட் நேரடியாகக் கற்பிக்கிறார். அந்த மகத்தான பிரச்சினை களைகளைப் பிரித்தெறியும் போது, தெய்வீகமும் மனுஷத்துவமும் உடைய ஆசாரியனாகிய இயேசுவும் யோசேப்பும், தீர்க்கதரிசியாகிய இயேசுவும் எசேக்கியேலும், அரசனாகிய இயேசுவும் தாவீதும் ஆகியோரால் அமைந்த பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட ஒரு ஊழியத்துவம் உங்களுக்கிருக்கும். முப்பது ஆண்டுகளால் குறிக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதியில் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்டவர்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தில் இருக்கவேண்டியவர்கள்; அவர்கள் தீர்க்கதரிசிகள், ஆசாரியர்கள், அரசர்கள் என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இந்த மூன்று மனிதர்களும் கிறிஸ்துவின் தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியன், அரசன் என்ற பணியைச் சுட்டிக்காட்டும் வேதாகமச் சின்னங்களாக இருக்கிறார்கள்; ஆகையால், கிறிஸ்துவோடு இணைக்கப்பட்டபோது முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட வேதாகமச் சின்னங்களால் உருவாக்கப்படும் இந்த மூன்று வகைகளில் ஒவ்வொன்றிலும், முப்பது என்னும் எண் தெய்வீகத்தையும் மனுஷத்துவத்தையும் இணைத்த ஒன்றை அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க அனுமதிக்கிறது. ஆகவே, குறியீட்டான முப்பது ஆண்டு காலப்பகுதியில் ஆயத்தப்படுத்தப்படும் அந்த ஆசாரியர்கள், தெய்வீகம் மனுஷத்துவத்துடன் இணைக்கப்பட்டதின் கொடியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

இறுதிக்கால போப்பரசரின் இரத்தப் படுகொலையின் நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள், கிறிஸ்து தம் சீஷர்களின் உருவில் நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் மனிதர்களிடையே நடமாடும் காலத்திலேயே நடைபெறுகின்றன. ஆபிராமின் இருமடங்கான தீர்க்கதரிசனத்தின் 430 ஆண்டுகள் சுட்டிக்காட்டுகிறபடி, விடுதலையால் முடிவுறும் அடிமைத்தனமும் ஒடுக்குமுறையும் நிறைந்த நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள். ஆபிராமின் நானூறு ஆண்டுகள், செங்கடல் விடுதலையில் முடிவுறுகின்றன; அது, போப்பரசரின் குறியீட்டுப் பொருளான நாற்பத்திரண்டு மாதங்களின் முடிவில், கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலை விளக்கும் ஒரு சிறப்பான வேதாகம முன்னுதாரணமாகும்.

நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படுவதிலிருந்து மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையிலான சோதனையின் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இருப்பினும், அந்த 42 மாதங்களுக்குள், முப்பது ஆண்டுகளான ஆயத்தக்காலத்தைத் தொடர்ந்து, கிறிஸ்து மீதமுள்ளவர்களின் நபரில் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். கள்ளப் பிரதியாகிய ஆசாரியனாகிய அந்தி கிறிஸ்து, கிறிஸ்து தமது வரிசையில் மரித்த அதே இடத்திலே தன் இறுதி முடிவை அடைகிறான்; அதுவே எகிப்தின் ராஜாவாகிய பார்வோன் தன் வரிசையில் மரித்த அதே இடமாகும். கர்மேல் மலையில் பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகள் கொல்லப்பட்டார்கள்; இதனால், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் கள்ளத் தீர்க்கதரிசியின் மரணம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், பின்னர் கொல்லப்படுகிற ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசி உண்டு; அங்கு பார்வோனால் குறிக்கப்படும் மகா சர்ப்பமும், பாப்பாட்சியால் குறிக்கப்படும் மிருகமும் உள்ளன. இவை அனைத்தும், தேவனுடைய ஆசாரியர், ராஜாக்கள், தீர்க்கதரிசிகள் ஆகியோருக்கு விரோதமாக ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. சபை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே சுத்திகரிக்கப்படுகிறது; மேலும் தீர்க்கதரிசன வரம் மீளப் புனருத்தாரணம் செய்யப்படுகிறது—அதாவது கள்ளத் தீர்க்கதரிசி மரிக்கும் அதே இடத்தில். அதன் பின்னர், போராட்டம் உண்மையானதா கள்ளமானதா என்ற தீர்க்கதரிசனச் செய்தியைச் சுற்றியே அமைகிறது.

அடையாளார்த்தமான முப்பது ஆண்டு காலம் ஞாயிறு சட்டத்திற்கு முன்பாக இருக்கும் ஒரு காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்தக் காலம் ஆசாரியர்களுக்கான ஆயத்தக் காலமாகும்; ஏனெனில் கிறிஸ்து எல்லாவற்றிலும் அவர்களுக்குப் முன்மாதிரியாக இருக்கிறார், இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டியைப் பின்பற்றுகிறவர்களே ஆகிறார்கள். ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் முப்பது ஆண்டுகளுக்குள் உடன்படிக்கை நிறுவப்பட்டது; ஆகையால், ஆசாரியர்களுக்கான ஆயத்தக் காலம் எதைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அது ஆபிராமின் அல்பா வரலாற்றால் முன்மாதிரியாக்கப்பட்டபடி, கர்த்தர் நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தவர்களுடன் தமது உடன்படிக்கையைப் புதுப்பிக்கும் காலமே என்பதை இது அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்தக் காலம், முப்பது வயதில், அதாவது கிறிஸ்து தமது ஞானஸ்நானத்தில் பரிசுத்த ஆவியால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதுபோல, அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியால் அபிஷேகம் செய்யப்படும்போது, ஞாயிறு சட்டத்தின் வேளையில் சேவை செய்யத் தொடங்கும் ஆசாரியர்களுக்கான ஆயத்தக் காலமாகும். ஆபிராமின் அல்பா வரலாற்றிலிருந்து மேலும் எடுத்தறியக்கூடிய இன்னொரு சத்தியம் என்னவெனில், ஞாயிறு சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்தக் காலம் எதைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அது மகத்தான முக்கியத்துவமுடையதாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் ஒமேகா எப்போதும் அல்பாவைவிட வல்லமையாயிருக்கும். ஞாயிறு சட்டமே அக்டோபர் 22, 1844, சிலுவை, எகிப்தில் நடந்த பஸ்கா, முதலியவற்றால் சுட்டிக்காட்டப்படும் ஒமேகாவாகும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், முப்பது ஆண்டுக் காலப்பகுதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட காலத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. அது ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு முக்கியமான இரட்சிப்பின் வரலாற்றுக் கதையினாலும் முன்னுருவாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது; மேலும், அபிராமுடன் தொடங்கிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் முடிவும் அதுவே ஆகும். காலப்பகுதியின் முடிவைச் சார்ந்த இந்த அளவிலான தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியின் நிறைவும், அந்தக் காலப்பகுதியின் தீவிரமான நோக்கும் முன்னிலையில், அதன் தொடக்கப்புள்ளி எது ஆக இருக்கும்?

முப்பது ஆண்டுகளால் குறியிடப்படும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி உண்டு; அநேக சாட்சிகளின் அடிப்படையில் அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது. அந்தக் கட்டத்தில், அதனைத் தொடர்ந்து பல்வேறு எண் மதிப்புகளால் குறிக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதி உள்ளது; அவற்றில் ஒவ்வொன்றும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குப் பின் தொடரும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் ஒரு கோட்டைப் பற்றிய சாட்சியை முன்வைக்கின்றது. அவற்றில் சில காலப்பகுதிகள் சபை வரலாற்றின் உள்புறக் கோட்டினைக் குறிக்கின்றன; மேலும் சில, உலகம் ஆர்மகெதோனை நோக்கி முன்னேறும் வெளிப்புறக் கோட்டினைக் குறிக்கின்றன.

இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில், கெடுதிகளின் முடிவில் நாளும் மணியும் அறிவிக்கப்படும் வரையில், கடைசி நாட்களில் உள்ள எந்தக் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களையும் குறிப்பிட்டுத் தெளிவாக அடையாளம் காணக்கூடிய தேதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதாக நாம் பொருள்படுத்துவதைக் நிராகரிக்கிறோம் என்பதை நமக்கே நினைவூட்டிக் கொள்வது ஏற்றதாக இருக்கலாம். இனிமேல் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தைப் பயன்படுத்தாமல் இருப்பது குறித்த என் கருத்தை விளக்குவதற்காக நான் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகிறேன். அந்த பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தை அடையாளப்படுத்தும் மூன்று வசனங்கள் உள்ளன.

இந்த மூன்று வசனங்களிலும் ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் மில்லரைட்டுகள் சரியான புரிதலைக் கொண்டிருந்தனர். இந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும் அஸ்திவாரங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சத்தியங்களின் ஒரு பகுதியாகும். ஆயினும், இந்த வசனங்களைப் பற்றிய மில்லரைட்டு புரிதல், ஒரு நாளை ஒரு ஆண்டாகக் கணிக்கும் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தியதின் மேல் அமைந்திருந்தது. “இனி காலம் இல்லை” என்பதனால், இந்த வசனங்களுக்கு வேறொரு பயன்பாடு இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசனங்கள் அனைத்தும் பிந்திய மழையின் காலப்பகுதியைப் பற்றியே பேசுகின்றன. இந்த வசனங்களுக்கு, ஒரு செய்தியை உருவாக்குவதற்கு காலத்தைப் பயன்படுத்தாததோடும், வசனங்களைப் பற்றிய மில்லரைட்டு புரிதலோடும் முரண்படாததுமான, பிந்திய மழைக்குரிய ஒரு புரிதல் இருக்க வேண்டும். இந்த மூன்று வசனங்களில் நடுவிலுள்ள வசனமான (பதினொன்றாம் வசனம்) குறித்த சரியான மில்லரைட்டு நோக்கு என்னவெனில், அது முப்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியால் தொடங்கி, அதனைத் தொடர்ந்து 1260 ஆண்டுகள் வரும், இருமடங்கான ஒரு காலப்பகுதியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதாகும். பதினொன்றாம் வசனம், பாழாக்கும் அருவருப்பானது நிலைநிறுத்தப்படுதலால் சித்தரிக்கப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக உள்ள அந்த முப்பது ஆண்டு காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்துகிறது.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் என்பது, தானியேல் புத்தகத்திலுள்ள ஒரு தீர்க்கதரிசனம் திறக்கப்படுகின்ற முடிவுகாலத்தில், கடைசி நாட்களில் நிகழும் தேவனுடைய ஜனங்களின் சுத்திகரிப்பு செயல்முறையை தேவனுடைய வார்த்தையில் வெளிப்படுத்தும் அதிகாரமாகும். பதினொன்றாம் வசனத்தில், முன்னோடிகள் சரியாகப் புரிந்துகொண்டபடி, 1260-வருடக் காலப்பகுதிக்குள் இட்டுச் செல்லும் முப்பது-வருடக் காலப்பகுதியைப் பற்றிய ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தை நாம் காண்கிறோம். பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், ஏழாம், பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் வசனங்களில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும் முடிவுகாலம் வரையிலும் முத்திரையிடப்பட்டவையாக உள்ளன. முடிவுகாலத்தில், அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும் திறக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் தவறாது. அதே அதிகாரத்திலேயே, மனிதருக்கான கிருபைக்கால முடிவைப் பற்றிய வேதாகமத்தில் மிகத் தெளிவான விளக்கம் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகையால் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தைவிட, அட்வென்டிசத்தின் முடிவையே மிகவும் நிச்சயமாகவும் இன்னும் குறிப்பாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனங்கள், முத்திரையிடுதலும் முத்திரைநீக்குதலும் தமது முதன்மையான தீர்க்கதரிசன வரையறையைப் பெறும் அதே வேதப்பகுதியிலேயே முத்திரையிடப்பட்டிருந்தன. அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தின் வரலாற்றில் முத்திரைநீக்கப்படுகின்றன; ஏனெனில் ஆல்‌ஃபாவும் ஓமேகாவும் எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அந்த காரியத்தின் ஆரம்பத்தோடு சேர்த்து விளக்குகின்றன. பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளில் முத்திரைநீக்கப்படுவது, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் இறுதியான முத்திரைநீக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்த முத்திரைநீக்கம், கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே, இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்துதல் முத்திரைநீக்கப்படும் வெளிப்படுத்தல் முதலாம் அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்படுகிறது. தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனம், முப்பது ஆண்டு காலப்பகுதியால் தொடங்கிய இருமடங்கான தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆபிராம் மற்றும் பவுலின் முதல் எடுத்துக்காட்டிற்கான இணையானதாகும்.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களும், முடிவின் இறுதி காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் அடையாளப்பூர்வமான காலப்பகுதிகளாகும்; அந்த முத்திரை நீக்கம், தேவனுடைய ஜனங்களின் இறுதி சுத்திகரிப்புக்கு வழிவகுக்கிறது. அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனங்களில் முதலாவது, கிறிஸ்துவினாலேயே கொடுக்கப்படுகிறது; அவர் அந்த தீர்க்கதரிசனத்தை முன்வைக்கும் போது, சணல்வஸ்திரம் அணிந்தவராக நீரின் மேல் நிற்கின்றார்; இதன் மூலம் 1260 ஆண்டுகளாகக் குறிக்கப்படும் ஒரு தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதியின் முடிவை அடையாளப்படுத்தி, அந்த காலப்பகுதியின் முடிவு தேவனுடைய ஜனங்களின் வல்லமையின் சிதறடிப்பின் முடிவாக இருப்பதை வரையறுக்கின்றார். கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் நூற்று நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் ஆவர்; அவர்கள் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

கிறிஸ்து தண்ணீரின் மேல் நின்று ஒரு கேள்விக்கு விடையளிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்தக் கேள்வி “எவ்வளவு காலம்?” என்ற சொற்களால் தொடங்குகிறது. “எவ்வளவு காலம்?” என்பது ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும்; இதே கேள்வியே தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதிமூன்றாம் வசனத்தில் இயேசுவிடமும் கேட்கப்படுகிறது: “எவ்வளவு காலம்?”

ஹித்தேக்கேல் நதியின் தரிசனத்தில், நாருடை அணிந்த மனிதனாகக் குறிக்கப்படுகிற இயேசுவிடம் முன்வைக்கப்பட்ட கேள்வி, “இந்த அதிசயங்களின் முடிவுவரை எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்பதாகும்; மேலும் உலாய் நதியின் தரிசனத்தில், பல்மோனி (அந்த ஒரு பரிசுத்தர்) எனக் குறிக்கப்படுகிற இயேசுவிடம், “நித்திய பலியைச் சார்ந்த தரிசனமும், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதிக்க ஒப்புக்கொடுக்கும் பாழாக்கும் மீறுதலும் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்று கேட்கப்படுகிறது.

சிஸ்டர் வைட் கூறுவதாவது, சினார் எனும் மகா நதிகளின் கரைகளில் தானியேலுக்கு அளிக்கப்பட்ட தரிசனங்கள் இப்போது நிறைவேறும் செயல்முறையில் உள்ளன; மேலும் அந்த இரு நதித் தரிசனங்களுடனும் தொடர்பாக, இயேசுவிடம் தீர்க்கதரிசனமான அந்த ‘கேள்வி’ கேட்கப்படுகிறது; அதற்கு ‘பதில்’ எப்போதும் ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டமாகவே வெளிப்படுகிறது. இருப்பினும், அந்த இரு பதில்களும் 1844-இல் முடிவுற்ற தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் பின்னணியிலேயே வழங்கப்படுகின்றன. முன்னோடிகள் எட்டாம் அதிகாரத்தின் கேள்விக்கும் உலாய் நதித் தரிசனத்திற்குமான பதிலையும் சரியாக அடையாளம் கண்டனர்; மேலும் 1798-இல் தேவனுடைய ஜனங்களின் வல்லமையின் சிதறடிப்பு முடிவடைந்தது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொண்டனர். ஆனால் 1844-க்கு பின்னர், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ‘காலப் பயன்பாடு’ முடிவுற்றபோது, “எவ்வளவு காலம்?” என்ற தீர்க்கதரிசனக் கேள்வி, முன்னோடிகளின் புரிதலை மறுபடியும் இவ்வாறு உரைக்கிறது: ‘2300 நாட்கள் வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தின் போது, சுத்திகரிக்கப்படும்’; மேலும் தானியேலின் இறுதி தரிசனத்தில் உள்ள “அற்புதங்கள்” “அனைத்தும்” நிறைவேறும், அதாவது பரிசுத்த ஜனங்கள் மூன்றரை அடையாள நாட்கள் சிதறடிக்கப்படும் காலம் முடிவுறும் போது.

தானியேலின் கடைசி மூன்று அதிகாரங்களிலுள்ள ஹித்தேக்கேல் ஆறு தரிசனமும், ஏழாம் அதிகாரத்திலிருந்து ஒன்பதாம் அதிகாரம் வரை உள்ள உலாய் ஆறு தரிசனமும், சகோதரி வைட் அவர்களால் “சிநேயாரின் பெரிய நதிகள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. வரலாற்று மற்றும் வேதாகம அறிஞர்கள் அனைவரும், சிநேயாருடன் தொடர்புடைய நதிகள் இரண்டே உள்ளன என்றும், அவை இரண்டும் பெரிய நதிகளே என்றும் அடையாளப்படுத்துகின்றனர். அந்த இரண்டு நதிகள் திகிரீஸ் (ஹித்தேக்கேல்) மற்றும் யூபிரத்தீஸ் ஆகும். உலாய் நதி சிநேயாரின் யூபிரத்தீஸ் அல்ல; அது சிநேயாரில் அல்ல, பெர்சியாவில் உள்ள மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய கால்வாய் நதியாகும். அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரத்தையும் மையத் தூணையும் உள்ளடக்கிய தரிசனத்தில் காணப்படும் உலாய் நதி சிநேயாரில் அமைந்ததல்ல; இருப்பினும், தீர்க்கதரிசினி உலாயை சிநேயாரின் பெரிய நதிகளில் ஒன்றான யூபிரத்தீஸ் என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

ஹித்தேகேல் தரிசனம், திராகோன், மிருகம், மற்றும் பொய்த்தீர்க்கதரிசி உலகத்தை அர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் வெளிப்புற வரலாற்றை முன்வைக்கிறது; மேலும் உலாய் தரிசனம், கிறிஸ்து தமது தெய்வீகத்தைக் மனிதனுடைய மனிதத்துவத்துடன் இணைக்கும் கிரியையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தீர்க்கதரிசன ரீதியில், கிறிஸ்து தமது தெய்வீகத்தைக் மனிதத்துவத்துடன் இணைப்பதில் நிறைவேற்றும் கிரியையை அடையாளம் காண்பிக்க, தேவப்பிரேரணை உலாய் நதியை யூபிராத்து நதியுடன் சேர்ந்து இரண்டாவது சாட்சியாகப் பயன்படுத்துகிறது.

யூபிராத்தும் திகிரீசும் இரண்டும் ஏதேன் தோட்டத்தில் தோன்றி, உடன்படிக்கை வரலாற்றின் முழு நீளத்திலும் ஓடுகின்றன. அவை 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று அட்வென்டிசத்தின் மத்தியத் தூணினுள் பாயும் போது, தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக, மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட உலாய் கால்வாயுடன் யூபிராத்து இணைக்கப்படுகிறது; இந்த ஒன்றிணைவு, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் எனப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறவர்களிடத்தில் விசுவாசத்தின் பயிற்சியினால் நிறைவேற்றப்படுகிறது. உலாய், தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் அதிகாரத்தின் மேல் வருகிற ஒரு சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில், பாரசீகத்தின் உலாய் நதியை சினார் தேசத்தின் பெரிய நதிகளில் ஒன்றாக எலன் வைட் அடையாளப்படுத்தியுள்ள அதிகாரத்தை, உலகத்தின் நிபுணர்களின் கருத்துக்கு முரணாக அது நிலைநிறுத்துகிறது.

உலாய் நதியின் சின்னம், மனிதனுடைய வார்த்தையையா அல்லது தேவனுடைய வார்த்தையையா சார்ந்த ஒரு சோதனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மனிதர்கள்தானா சரியானவர்கள், அல்லது சகோதரி வைட் முன்வைத்த வார்த்தைகள்தானா சரியானவை? உலாய் நதி பாரசீகத்தில் உள்ள ஒரு தனி நதியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறதா, அல்லது ஏதேன் நீருடன் மனிதர்களிடமிருந்து வரும் நீர்கள் கலந்திருக்கிற ஒரு தீர்க்கதரிசன நதியையா அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது?

நான் முன்வைத்த இந்தச் சிக்கலுக்கு பல பதில்வழிகள் இருக்கக்கூடும்; ஆனாலும், என் கருத்தை நீங்கள் உணரும்படி சில சிந்தனைகளை முன்வைக்கிறேன். உலகியலான வரலாற்றாசிரியர்களும் தெய்வவியலாளர்களும் சரி, சகோதரி வைட் தவறா? “ஷிநாரின் மகா நதிகள்” என்பது டைகிரிஸும் யூப்ரடீஸும் என்பதில் யாருக்கும் மறுப்பு இல்லை. அப்படியிருக்க, சகோதரி வைட் பெர்சியாவில் உள்ள உலாய் நதியை ஷிநாரின் மகா நதியாக அடையாளப்படுத்தும்போது, அவர் பொய்த்தீர்க்கதரிசினியா? அல்லது, அவர் உண்மையான தீர்க்கதரிசினி, ஆனால் ஒரு தவறு செய்தாரா? ஒரு உண்மையான தீர்க்கதரிசி எத்தனை தவறுகள் செய்யலாம், அதற்கு அப்பால் அவர் பொய்த்தீர்க்கதரிசியாகி விடும் அந்த வரம்பைத் தாண்டுவதற்கு முன்? அல்லது, வரலாற்றாசிரியர்கள்தான் தவறுகிறார்களா? அல்லது, உண்மையில் அவரே சரியா? அல்லது, வரலாற்றாசிரியர்களும் சகோதரி வைட்டும் இருவரும் சரியா? இந்தச் சிக்கலை நான் முன்வைத்ததன் நோக்கம், அந்தச் சிக்கலின் விளக்கத்தை, ஹித்தேக்கேல் மற்றும் உலாய் நதிகளின் இரு தரிசனங்களிலும் “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்கப்படும், நதியின் மேல் நிற்கும் சணல் உடை அணிந்த மனிதனைப் பற்றிய கருத்திற்கு ஒரு கூடுதல் அம்சமாகப் பயன்படுத்துவதற்காகவே ஆகும்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், தானியேல் பாரசீகத்தில் உள்ள சூசாவில் இருக்கிறார்; சூசா உலாய் ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. வேளாண்மைத் தொழிலின் காரணமாக, அந்த உலாய் என்பது இயற்கையான ஆற்றை மட்டுமல்லாமல், மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட நீர்வழிக் கால்வாய்களின் தொடரையும் உட்கொள்கிறது. உலாய் சுமார் மேலும் நூற்று ஐம்பது மைல்கள் அளவு கீழ்நோக்கிப் பாயும் போது, அது திகிரீஸ் மற்றும் யூபிராத்து நதிகள் சங்கமிக்கும் இடத்துடன் இணைகிறது. ஏதேனில் தோன்றிய திகிரீஸ் மற்றும் யூபிராத்து இறுதியில் ஒன்றுசேர்கின்றன; அவை ஒன்றிணையும் போது, பாரசீகத்திலிருந்து வரும் உலாய் ஆறும் அதே இடத்தில் இணைகிறது. உலாய் ஆறு, திகிரீஸ் மற்றும் யூபிராத்து சங்கமிக்கும் இடத்தில் திகிரீஸ் நதியின் சதுப்புநில அமைப்பைச் சந்திக்கும் போது, உலாய் சிநேயாரின் மகா நதிகளை அமைக்கும் நீரின் ஒரு பகுதியாகிறது. வரலாற்றாசிரியர்கள் சரியானவர்களே; அதுபோலவே சகோதரி வைட்டும் சரியானவரே.

சகோதரி ஒயிட் எட்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள உலாயின் தரிசனத்தை அடையாளப்படுத்தும்போது, அவர் டைகிரிஸ் மற்றும் யூப்ரடீஸ் நதிகளை இணைக்கும் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட நீர்வழிக் கால்வாய் அமைப்பிற்காக அறியப்பட்ட ஒரு நதியையே அடையாளப்படுத்துகிறார்; அவை தலா 2520 ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அவை 1798 மற்றும் 1844 ஆம் ஆண்டுகளில் நிறைவடைந்தன.

திகிரிஸ் நதியின் ஒரு பண்டைய பெயர் ஹித்தேகேல் ஆகும்; மேலும் யூபிராத்தோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கையில், இந்த இரு நதிகளும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாகத் தெளிவாக அசீரியாவுடனும் பாபிலோனுடனும் இணைக்கப்பட்டவையாகக் குறிப்பாக இடமறியப்பட்டுள்ளன; இவ்விரண்டும் தேவனுடைய ஆடுகளைத் தண்டிக்கவிருந்த இரண்டு சிங்கங்களாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. அந்த இரண்டு பாழாக்கும் வல்லமைகளும், ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும், அல்லது ஒரு திருச்சபையும் ஒரு அரசும் என்ற குறியீடுகளாக விளங்கும் புறமத ரோமாவும் போப்பக ரோமாவும் ஆகிய இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளுக்கு முன்னடையாளமாக இருந்தன. புறமத ரோமா அரசாட்சிக்கலையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஆணாக இருந்தது; போப்பக ரோமா திருச்சபை அதிகாரக் கலைக்குரிய அசுத்தமான பெண்ணாகும். அசீரியா அவர்களின் தீர்க்கதரிசன உறவிலே ஆணாகவும் பாபிலோன் பெண்ணாகவும் இருந்தது; இவ்வாறு திகிரிஸை ஆணாகவும் யூபிராத்தை பெண்ணாகவும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

டைகிரிஸ் நதி என்பது 1798 வரை வந்தடைந்த அரசியற் கைவினையின் நதியாகும்; யூபிராத்து என்பது 1844 வரை வந்தடைந்த திருச்சபை ஆட்சிக்கலையின் நதியாகும். யூபிராத்து 1844 வரை வந்தடைய வேண்டியது அவசியமாயிருந்தது; ஏனெனில் 1844-ன் செய்தி பாபிலோனைப் பற்றியது, (யூபிராத்து) அது 1844-ல் மீண்டும் விழுந்தது. 1844-ல் யூபிராத்து ஒரு நீர்வீழ்ச்சியை உருவாக்கியபோது, மனிதக் கிரியைகளின் அடையாளமாகச் சங்கமத்தில் இணைந்திருந்த உலை நதியும் மற்ற நதியின் நீருடன் ஒன்றிணைந்தது. அரசியற் கைவினையின் நதி 1798-ல் அணைக்கப்பட்டது; அப்பொழுது பாப்பரசர் அதிகாரத்திலிருந்து குடியாட்சி அதிகாரம் அகற்றப்பட்டது. அதே ஆண்டில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் பூமியின் மிருகமாகவும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியமாகவும் ஆட்சி செய்யத் தொடங்குகிறது. டைகிரிஸ் நதி 1798-ல் அணைக்கப்படுகிறது; துல்லியமாக அதே இடத்திலேயே, இறுதியில் அரசு முழு உலகத்தையும் அந்த அணையை உடைக்கத் திணிக்கும்; அது இப்போது உலகமெங்கும் பேரெள்ளம்போல புரண்டு செல்லத் தயாராய் இருக்கும் பாப்பரசர் துன்புறுத்தலின் பெருவெள்ளங்களைத் தடுத்து நிறுத்தி வருகிறது. அந்தச் சுவர், அல்லது அணை, திருச்சபையும் அரசும் பிரிந்திருக்கும் பிரிவுச் சுவராகும்.

1844 ஆம் ஆண்டில், யூபிராத்தும் உலாயும் இரண்டும் 1844-இன் செய்தியை பாபிலோனின் வீழ்ச்சியாகவும், மேலும் 1844-இல் கிறிஸ்து ஆரம்பித்த அதே பணியாகவும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; அப்போது, உடன்படிக்கையின் தூதராகிய அவர், தமது பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்க இருந்த ஜனங்களிடமிருந்து பாபிலோனின் நீர்களையும் மனித கிரியைகளையும் சுத்திகரித்தார்—அதிமகா பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் அவர்கள் பிரவேசிப்பதற்கு முன் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டிய ஜனங்கள். அந்த ஜனங்களின் இறுதியான சுத்திகரிப்பு, நடுநிசிக் கூக்குரலின் செய்தியின் கீழ் பொழியப்பட்ட மழையினால் நிறைவேற்றப்பட்டது; மேலும், நடுநிசிக் கூக்குரல் செய்தியின் அந்த மழைத்துளிகள் டைகிரிஸ் நதியின் நீர்களிலிருந்து வடிகட்டப்பட்டவையாக இருந்தன; மில்லரைட்டுகள் பாப்பரசர் ரோமையும் 1798-ஐயும் அடையாளப்படுத்தியதுபோலவும், அவர்கள் பாபிலோனின் வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்தி, மூடிய கதவிற்கு முன்பாகவே அந்தச் செய்தியினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டதுபோலவும்; அல்லது நீங்கள் இவ்வாறு சொல்லலாம்—அவர்கள் தானியேல் 8:14-இன் செய்தியை முன்வைத்து, உருவகநிறைவு பெற்ற பரிகார நாளின் திறப்பிற்கு முன்னதாகவே நடுநிசிக் கூக்குரலின் செய்தியை நிறைவேற்றியபோது, உலாய், டைகிரிஸ், யூபிராத்து ஆகிய நதிகளின் வடிகட்டப்பட்ட நீர்களிலிருந்து வந்த மழையினால் சுத்திகரிக்கப்பட்டார்கள்.

தானியேல் புத்தகத்தின் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் ஏழாவது வசனத்தில் கிறிஸ்து ஹித்தேக்கேல் நதியின் நீரின் மேல் நிற்கிறபோது, அவர் திகிரீஸ் நதியின் நீரின் மேல் நிற்கிறார்; அதாவது, கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு வழிநடத்தும் மனித அரசியல் இயக்கங்களின் இறுதி நிகழ்வுகளை வரையறுக்கும் அந்தத் தரிசனத்தில், அரசியல் கையாளுதலின் நீரின் மேல் அவர் நிற்கிறார். அங்கே அவர் முந்தைய வசனத்தின் கேள்விக்குப் பதிலளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்; அதுபோலவே உலாய் நதியின் தரிசனத்திலும், அங்கே பால்மோனி, அதிசயமான எண்ணிப்பார்ப்பவர் என அழைக்கப்படும் சணலுடை தரித்த மனிதன், முந்தைய வசனத்தின் ஒரு கேள்விக்குப் பதில் அளிக்கிறான். இரு நிகழ்வுகளிலும் இந்த உரையாடல் தூதர்களுக்கும் கிறிஸ்துவிற்கும் இடையிலான பரலோக உரையாடலாகும்; மேலும் இரு நிகழ்வுகளிலும் கேள்வி, “எவ்வளவு காலம்?” என்பதாகும்.

அதற்கான பதில் 2300 நாட்கள் ஆகும்; எட்டாம் அதிகாரத்திலும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திலும் அது “ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும்” ஆகும். இந்தப் பதில் 2300 ஆண்டுகளாகவும் 1260 ஆண்டுகளாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; ஆனால் 1844 ஆம் ஆண்டில் தேவன் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியினுள் காலத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கு ஒரு தடை வைத்தார், ஏனெனில் காலம் இனி இல்லை. சணலுடை தரித்த மனிதனாகிய பால்மோனியின் இறுதி தலைமுறைக்கான அவருடைய பதில் என்ன? “எவ்வளவு காலம்?” என்ற கேள்விக்கான பதிலாக ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையே அடையாளப்படுத்துவதற்காக அது அநேக சாட்சிகளின்மேல் காட்டப்பட்டுள்ளது; ஆகையால் பரிசுத்தஸ்தலம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலேயே சுத்திகரிக்கப்படுகிறதா, மேலும் “இந்த அதிசயங்களெல்லாம்” ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலேயே முடிவடைகிறதா? ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவுறும் அந்த “அதிசயங்கள்” எவை, மேலும் அந்த “அதிசயங்கள்” எப்போது ஆரம்பமானது?

“எவ்வளவு காலம்?” என்ற குறியீட்டுத் தன்மையுடைய கேள்வி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைக் குறிக்கிறது; மேலும், தூதன் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் எப்போது என்று கேட்கவில்லை; அதற்கு பதிலாக, அதிசயங்களின் முடிவு எப்போது என்று கேட்டான். “அதிசயங்கள்” ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலே முடிவடைகின்றன; ஆகையால், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் அந்த அதிசயங்கள் என்ன? அல்லது இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால், பத்தாம் அதிகாரம் முதல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் வரை விளக்கப்பட்டுள்ள, ஹித்தேக்கேல் நதியருகே அளிக்கப்பட்ட தரிசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட “அதிசயங்கள்” என்ன? நாம் அந்த “அதிசயங்கள்” என்ன என்பதைக் கண்டறிய முடிந்தால், அந்த “அதிசயங்கள்” எப்போது தொடங்குகின்றன என்பதையும் கண்டுபிடிக்கலாம். தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தில், அந்தத் தரிசனத்தின் போது தானியேலுடன் தன் தொடர்பின் நோக்கம் என்னவென்பதை காபிரியேல் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறான்.

கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு என்ன சம்பவிக்குமென்று அவர்கள் உணரும்படியாக்க கபிரியேல் வந்தான். தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தீர்க்கதரிசனங்களை மில்லரியர்கள் சரியாகப் புரிந்துகொண்டார்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த ஏற்றுக்கொள்ளுதலையே பயன்படுத்தி அந்த அதிகாரம் கடைசி நாட்களுக்கு பொருந்தாது என்று மறுப்பது—கபிரியேல் வெளிப்படையாகக் கூறிய நோக்கத்தையே முறியடிப்பதாகும். கபிரியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியைக் தொடங்கி, பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் வசனம் வரை கொண்டு செல்லும்போது, அங்கு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாறு, மகா நாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோர் உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குத் தலைமைத்துவம் செய்வதற்கான வெளிப்புற தீர்க்கதரிசன விவரங்களாகும். அந்த அதிகாரத்திற்குள் தேவனுடைய ஜனங்கள் துன்புறுத்தப்படுவதை விளக்கும் பகுதிகள் உள்ளன; இருப்பினும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் வரலாறு முதன்மையாக ஒரு வெளிப்புற வெளிப்பாடாகும். இதன் பொருள், தானியேலின் இறுதி தரிசனத்திற்குள் பத்தாம் அதிகாரமும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரமும் ஒரு ஆல்பாவையும் ஒரு ஓமேகாவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஏனெனில் பதினொன்றாம் அதிகாரத்துக்கு மாறாக, அவை இரண்டும் நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு உள்மையான செய்தியை விவரிக்கின்றன. நடுப்பகுதியான அதிகாரம், வடதிசையின் ராஜாவாக, ரோமாபுரியின் போப்பராக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மனிதகுலத்தின் கலகமாகும்; மேலும் ஆல்பாவாகிய பத்தாம் அதிகாரமும், ஓமேகாவாகிய பன்னிரண்டாம் அதிகாரமும், கடைசி நாட்களில் நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் உள்மையான அனுபவத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்த மூன்று அதிகாரங்களும் சோதனைக்கால முடிவிற்கே வழிநடத்துகின்றன; ஆல்பா அதிகாரம், ஆராதிப்போரின் இரண்டு வகுப்புகளைப் பிரித்தறியும் தேவபயத்தோடு தொடங்குகிறது; மேலும் அந்த அதிகாரத்தின் முடிவில் தானியேலுக்கு வல்லமையின் இரட்டிப்பு அளிக்கப்படுகிறது; இதன்மூலம் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் செய்திகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் ஓமேகா அதிகாரமாகும்; அது மூன்றாம் தூதரின் நியாயத்தீர்ப்பு செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது.

பதினொன்றாம் அதிகாரம், மனிதகுலத்தின் கிளர்ச்சியை எருசலேமின் அழிவிலிருந்து கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையிலும் விளக்குகிறது; அது, சகோதரி வைட் அவர்களின் கருத்துப்படி, உலகத்தின் முடிவில் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கான ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும். தானியேல் பதினொன்று, எருசலேமின் அழிவிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது; ஏனெனில், கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் அதே நகரத்தின் அழிவையும், பின்னர் உலகத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கடைசி நாட்களில் மீண்டும் நிகழப்போகும் அதே அழிவையும் முன்நிழலிட்ட எருசலேமின் மும்மடங்கு அழிவின்போது பாபிலோனுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டவர்களில் தானியேலும் ஒருவராக இருந்தார்.

ஒரே ஆண்டுநாளில், அறுநூற்று அறுபத்தைந்து ஆண்டுகள் இடைவெளியில் நிகழ்ந்த எருசலேமின் இரண்டு சொற்பொருள் சார்ந்த அழிவுகள். அந்த இரண்டு அழிவுகளும், உடன்படிக்கையின் பெட்டி அமைந்திருக்க வேண்டிய நகரத்தையே பற்றியவையாக இருந்தன. ஷிலோவும் அதே தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை உடையதாக இருந்து, தேவனுடைய சந்நிதி அமைந்திருந்த, அல்லது அமைந்திருக்க வேண்டிய, ஒரு நகரத்தின் முதல் அழிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. சகோதரி வைட், எருசலேமின் அழிவை கடைசி நாட்களின் அழிவுக்கான ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்தும்போது, எருசலேமின் அழிவைப் பற்றிய கிறிஸ்துவின் பிரசங்கத்தின் மீதே அவர்கள் விளக்கமளிக்கிறார்.

ஷிலோ, நெபுகாத்நேச்சரும் தீத்துவும் கீழ் எருசலேமின் அழிவு—இவை அனைத்தும் தேவனுடைய நகரத்தின் அழிவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கடைசி நாடுகளுக்கான மூன்று சாட்சிகளாகும். ஷிலோ என்பது முதலாம் தூதனுடைய செய்தியாகும்; அது தேவனைப் பயப்படும்படி போதிக்கிறது—இதை ஏலி செய்யவில்லை—மேலும் அவருக்கு மகிமை கொடுக்கும்படியும் போதிக்கிறது—இதைவும் ஏலி செய்யவில்லை—ஏனெனில் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வந்துவிட்டது. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியில்தான் நெபுகாத்நேச்சரும் தீத்துவும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இரட்டிப்பு காணப்படுகிறது. கடைசி நாட்களில் எருசலேமின் மூன்றாம் அழிவு, கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வேளையில் நிகழ்கிறது; அதுவே நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவும் ஆகும்.

பதினொன்றாம் அதிகாரம் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளின் வெளிப்புற வரலாறாகும். அது, தானியேலின் தரிசனத்தின் இருபத்திரண்டாம் நாளில் நிகழும் பிரிவின் தரிசனத்தையும் வல்லமையூட்டும் மூன்று தொடுதல்களையும் கொண்ட பத்தாம் அதிகாரத்தின் நடுவில் அமைந்துள்ளது. இதன் பொருள், பன்னிரண்டாம் அதிகாரமும் கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரிடப்போகிறவற்றின் உள்புறக் கதையைக் குறித்ததாக இருக்கும் என்பதே. மேலும், இதன் பொருள், பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திற்குள் உள்ள ஒளி, பத்தாம் அதிகாரத்திலுள்ள ஒளியைவிட இருபத்திரண்டு மடங்கு அதிகத் திகழ்வுடையதாகும்.

உலாய் தரிசனத்தில், கிறிஸ்துவிடமும் “எவ்வளவு காலம்?” என்று கேட்கப்பட்டது. பதின்மூன்றாம் வசனத்திலுள்ள அந்தக் கேள்விக்குத் முன்பாக வரும் முந்தைய பன்னிரண்டு வசனங்கள், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வல்லமைகள் பற்றிய முக்கியமான விவரங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வெளிப்புற தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன. அந்தப் பன்னிரண்டு வசனங்கள், ஏழாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றை வெறுமனே மறுபடியும் கூறியும் விரிவுபடுத்தியும் இருந்தன. அந்த வசனங்களில் முன்வைக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசன வரலாறு, மேதியரும் பெர்சியரும் இருந்த காலத்திலிருந்து தொடங்கி பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் மறுபடியும் கூறப்பட்டு விரிவுபடுத்தப்படுகிறது. எட்டாம் அதிகாரத்தின் கடைசி பாதியும் ஒன்பதாம் அதிகாரம் முழுவதும், தீர்க்கதரிசி தானியேலினால் தேவனுடைய கடைசி நாள் ஜனங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது ஆகும். உலாய் நதிகளின் தரிசனத்தில் காணப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனம்—அதனுடன், காபிரியேலுடன் தானியேல் கொண்ட தொடர்பின் மூலம் அந்த அதிகாரங்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுதலும் சேர்ந்து—பத்தாம் அதிகாரம் முதல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் வரை உள்ளவற்றின் அல்பாவும் ஓமேகாவுமாகும்.

ஹித்தேக்கேல் ஓமேகாவாகவும் உலாய் அல்பாவாகவும் இருப்பதனால், முடிவுக்காலம் அடையப்படும் போது பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் ஒளியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வல்லமை, அட்வென்டிசத்தின் மத்தியத் தூணும் அஸ்திவாரமும் ஆன தரிசனத்தைவிட இருபத்திரண்டு மடங்கு அதிகப் பிரகாசமுடையதாக இருக்கிறது. இந்நிலையால், தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தின் ஒளி, பிற்கால நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களோடு தொடர்புடைய ஒளியாக நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. “எவ்வளவு காலம்?” என்று அந்தத் தூதன் சணல் ஆடை அணிந்த மனிதனிடத்தில் இந்த அதிசயங்களின் முடிவைப்பற்றிக் கேட்கும்போது, அந்த அதிசயங்கள் என்றால், ஆபிராமுக்குத் நட்சத்திரங்களை நோக்கும்படி அளிக்கப்பட்ட கட்டளையின் பிரதித்வனியாய் ஆபிராமின் உடன்படிக்கை வரலாறு ஒலிக்கையில், என்றென்றைக்கும் நட்சத்திரங்களைப்போல பிரகாசிப்பவர்கள் ஆகிறார்கள். தானியேல் பன்னிரண்டில் காணப்படும் அதிசயங்கள் என்பது, மனிதர்கள் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் கொடிச்சின்னமாக மாற்றப்படுதலாகும்.

முந்தைய ஒரு குறிப்பில், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் பதினொன்றாம் வசனம் இரண்டு காலப்பகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும், அவற்றில் முதலாவது முப்பது ஆண்டுகள் என்றும் நாம் குறிப்பிட்டோம். பதினொன்றாம் வசனத்தின் மேல் உரிய வலியுறுத்தலை அமைப்பதற்காக, ஏழாம் வசனத்திற்குச் சென்றேன்; இறுதிநாட்களில் தம் ஜனங்களின் மத்தியில் அவர் நிறைவேற்றும் அதிசயங்களுடன் கிறிஸ்து நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்டிருப்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காக.

பதினொன்றாம் வசனத்திற்குத் திரும்பி வரும்போது, பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தை கபிரியேல் நேரடியாக “கடைசி நாட்கள்” என்று அழைக்கிறான் என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் நாட்களில், அவர்கள் முத்திரையிடப்பட்டு தேவனோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும் அந்த நாட்களில், தானியேல் புத்தகத்தின்படி, முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒரு செய்தி எழுந்து பெருஞ்சத்தமாகிய முழக்கமாக வீங்கித் திரளும். அந்தச் செய்தி பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஏற்கனவே மில்லரைட்டுகளால் வரையறுக்கப்பட்டு, பின்னர் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியினால் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட மூன்று தனித்துவமான தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளும் நேரத்தைக் குறிக்கவில்லை; ஏனெனில் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் இரு கைகளையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்துகிற அதே தூதன், வெளிப்படுத்தல் பத்து அதிகாரத்தில் ஒரு கையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தி, இனி காலம் இருக்காது என்று சத்தியம்பண்ணினான். 1844-இல் வழங்கப்பட்ட அந்த அறிவிப்பு, தானியேல் பன்னிரண்டில் உள்ள அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகள் நேரத்தைக் குறிக்க நோக்கமுடையவை அல்லாத அடையாளப்பூர்வமான காலப்பகுதிகள் என்பதைக் குறிக்கிறது.

ஆகையால், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள நடுப்பகுதியான அடையாளப்பூர்வ தீர்க்கதரிசனக் காலம், மிக்காயேல் எழுந்தருளும் அதே அதிகாரத்திலேயே முப்பது ஆண்டுகளால் ஆரம்பிக்கும் இருமடங்கான காலப்பகுதியாக இருந்தால், முப்பது ஆண்டுகளால் தொடங்கும் அந்த இருமடங்கான காலப்பகுதி ஆபிராமின் ஆல்பா தீர்க்கதரிசனத்தின் பரிபூரண நிறைவேற்றமே என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்கிறீர்கள். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உடன்படிக்கையின் வரலாற்றை ஆரம்பிக்கும் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒமேகா, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரப்போகிறவற்றைப் பற்றிய தானியேலின் சாட்சியின் உச்சக்கட்டமாகிய அதே அதிகாரத்தில் தனது பரிபூரண நிறைவேற்றத்தை அடைகிறது.

முடிவுக் காலத்தில், தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படுகிறது; அதனால் உற்பத்தியாகும் ஒளி தேவனுடைய ஜனங்களை முத்திரையிடுகிறது. முடிவுக் காலத்தில், தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படுகிறது; அதனால் உற்பத்தியாகும் ஒளி தானியேலின் கடைசி அதிகாரத்திற்குள் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த அதிகாரம், ஹித்தேகேல் தரிசனத்தை அமைக்கும் மூன்று அதிகாரங்களின் ஒமேகாவாகும்; மேலும், ஹித்தேகேல் தரிசனம் தானியேலின் நதித் தரிசனங்களின் அல்பாவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்று அதிகாரங்களுக்கு ஒமேகாவாகும். ஏதேன் தோட்டத்தில் தொடங்கிய நதிகள் இறுதியில் தானியேலிடத்தில் வந்து சேர்ந்தன; பின்னர் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தை அவற்றை முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் மில்லரைட் இயக்கத்திற்குக் கொண்டுவந்தது; அது மூன்று தூதரின் இரண்டு இயக்கங்களுக்குமான அல்பா இயக்கமாகும். பதினொன்றாம் வசனத்திலுள்ள 1290 ஆண்டுகள், ஆபிரகாமும் பவுலும் தொடர்புடைய 430 ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்திற்கு ஒமேகாவாகும்.

நாம் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தையும் அதற்கும் ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் உள்ள தொடர்பையும் தொடர்ந்து ஆராய்வதற்கு முன், பவுல் யார் என்பதை நினைவுகூருவது நல்லது. பவுல் புறஜாதியாருக்கான அப்போஸ்தலன் மட்டுமல்ல; அதற்குச் சமமாக முக்கியமான வகையில், அவர் தமது செய்தியை தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் வழியாகவே முன்வைத்தார். அதிலும் இன்னும் முக்கியமாக, பவுல் யுகநிர்வாகத் தீர்க்கதரிசியாக இருந்தார். யுகநிர்வாகத் தீர்க்கதரிசி என்றால், மோசே போன்று, பலிபீட ஆராதனையிலிருந்து பரிசுத்த ஸ்தல ஆராதனைக்குக் கொண்டுசெல்லவும்; யோவான் ஸ்நானகர் போன்று, பூமிக்குரிய பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குக் கொண்டுசெல்லவும், தேவனுடைய ஜனங்களை ஒரு யுகநிர்வாகத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்குத் திசைதிருப்பும்படி எழுப்பப்படுகிற தீர்க்கதரிசி ஆகும். வேதாகமத்தின் மற்ற எல்லா ஆசிரியர்களையும் ஒன்றுசேர்த்ததைவிடவும் மிக அதிக அளவில், சொல்லாக்கமானதிலிருந்து ஆவிக்குரியதிற்கான பயன்பாட்டின் தகவல்களையும் விதிகளையும் பவுல் பதிவு செய்தார்! தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் சூழலில், சொல்லாக்கமானதிலிருந்து ஆவிக்குரியதிற்கான மாற்றத்தை விளக்கும்படியாக அவர் எழுப்பப்பட்டார்.

ஆபிரகாமின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கு உடன்படிக்கையில் அளிக்கப்பட்ட வாக்குத்தத்தங்களுக்கும், அந்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் நேர்மையான அர்த்தத்திலிருந்து ஆவிக்குரிய அர்த்தத்திற்குத் மாற்றமடைந்த நிகழ்விற்கும் இடையில் இணைப்புக் கட்டையாக இருப்பவன் பவுல் ஆவான். உடன்படிக்கை வரலாற்றில் பவுல் யார் என்ற அவரது பங்கில் நீங்கள் உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்படவில்லை என்றால், தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களைப் பற்றிய முதல்-முறை தீர்க்கதரிசனம் முப்பது ஆண்டுக் காலப்பகுதியால் தொடங்கும் இருமடங்கு காலத் தீர்க்கதரிசனமாக இருப்பது தெய்வீகமாக எவ்வளவு பொருத்தமானது என்பதை நீங்கள் காணாமல் போகலாம். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் பிதாவினால் நிறுவப்பட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசனம் இருந்தது; அவர்கள் ஆவிக்குரிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களாக மாறும் போது, அந்த மாற்றத்தை அடையாளம் காட்டி விளக்குவதற்காக ஒரு பிரிவுக்காலத் தீர்க்கதரிசி எழுப்பப்பட்டார்; மேலும் பழைய ஏற்பாட்டிலுள்ள முதல் சாட்சியோடு ஒத்திசைவாக புதிய ஏற்பாட்டிலிருந்து இரண்டாம் சாட்சியை வழங்கி, ஆபிராமின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை உறுதிப்படுத்தவும் அவர் எழுப்பப்பட்டார். ஆரம்பத்தில் ஆபிராம், பின்னர் முடிவில் பவுல்—இவர்கள் பிந்தைய நாட்களின் 1290 என்பதின் முக்கியத்துவத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றனர்.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடருவோம்.