யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் பதினெட்டு

நாம் ஆபிராமின் உடன்படிக்கையை ஆராய்ந்து வருகிறோம்; மேலும், யோவேல் புத்தகத்தின் தொடக்க வசனங்களுடன் நேரடியான தொடர்புடைய ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்தின் கூறை இன்னும் எடுத்துரைக்கவில்லை. அடிமைத்தனத்தின் 400 ஆண்டுகளைப் பற்றிய ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனமும், அதனுடன் பவுலின் 430 ஆண்டுகளும் சேர்ந்து, தானியேல் 12:11-இன் 1290 ஆண்டுகளோடு ஒத்திசைவாக அமைவது போன்ற தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பை உருவாக்குகின்றன. பதினொன்றாம் வசனத்தின் 1290 ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம், ஆபிராமும் பவுலும் குறித்த 430 ஆண்டு வரிசையின் ஓமேகா தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியாகும். இந்தச் சத்தியம், பிந்திய நாட்களில் முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படுகிறவற்றின் ஒரு கூறாக இருந்து, ஞானிகளையும் துன்மார்க்கரையும் பிரித்தறிகிறது.

430 ஆண்டுகளின் ஒமேகா தீர்க்கதரிசனத்துடன் “நான்கு தலைமுறைகள்” என்ற சின்னமும் இணைக்கப்பட்டிருந்தது; அது, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களை அடிமைத்தனத்தில் வைத்திருந்த தேசத்திற்கான கிருபைக்காலப் பரிசோதனையின் ஒரு காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்தியது. மோசேக்குப் பொருத்தவரையில் அது எகிப்தாக இருந்தது; மோசேயின் பாடலைப் பாடுகிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாருக்குப் பொருத்தவரையில், அது 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான ஐக்கிய அமெரிக்காவின் வரலாறாகும். வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் “பூமியிலிருந்து எழும் மிருகம்” என்று சித்தரிக்கப்படும் ஐக்கிய அமெரிக்கா, ஆட்டுக்குட்டியைப்போல் ஆரம்பித்து, இறுதியில் வலுசர்ப்பம்போல் பேசுகிறது. ஆட்டுக்குட்டியின் சின்னமாகிய யோசேப்பு, எகிப்தில் ஒப்பீட்டளவிலான சமாதானத்தின் காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; பின்னர் புதிய பார்வோன் எழுந்தபோது அடிமைத்தனம் ஆரம்பமானது. ஆகையால், நான்காம் தலைமுறையில் நியாயந்தீர்க்கப்படுகிற தேசம்—மோசேக்குப் பொருத்தவரையில் எகிப்தாக இருந்தது—ஐக்கிய அமெரிக்காவே ஆகும். மீதியானவர்கள், எபிரெயருக்காக வாசற்படிகளில் இரத்தம் பூசப்பட்டதுடன் உச்சிக்குச் சென்ற வாதைகளால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடி, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நியாயந்தீர்க்கப்படுகின்றனர்; அதன் பின்பு, எகிப்து தேசம் செங்கடலில் நியாயந்தீர்க்கப்பட்டது. யோசேப்பும் மோசேயும் ஒரு நல்ல பார்வோனையும் ஒரு கெட்ட பார்வோனையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அது ஐக்கிய அமெரிக்காவிற்குப் பொருத்தவரையில் முதலில் ஆட்டுக்குட்டி, பின்னர் வலுசர்ப்பம் என்பதாகும்.

நான்காம் தலைமுறையைப்பற்றிய ஆபிராமின் நியாயத்தீர்ப்புத் தீர்க்கதரிசனத்தில், கிருபைக்காலத்தின் முடிவு படிப்படியாக நடைபெறுகின்றது என்ற உண்மையும் உட்படுத்தப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் மோசேயினால் ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறிய நிகழ்வில், எகிப்திற்கான கிருபைக்காலம் முடிவுற்றதோடு மட்டுமல்லாமல், எகிப்து தங்களுடைய கிருபைக்காலப் பானத்தை நிரப்பிய பின்பும், அமோரியர் தங்களுடைய கிருபைக்காலத்தின் அளவை நிரப்புவதற்கான காலம் இன்னும் மீதமாயிருந்தது. எகிப்திற்குப் செங்கடல் எவ்வாறாயிருந்ததோ, அதுபோல ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளுக்குச் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் இருக்கும்; பின்னர், எகிப்தின் கிருபைக்கால முடிவிற்கு பிந்தைய அமோரியரால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டபடி, “உலகமெங்கும் உள்ள மற்ற ஒவ்வொரு தேசமும்” ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் “முன்மாதிரியைப் பின்பற்றும்.”

அமோரியர் என்பது ஆபிராமின் உடன்படிக்கையில் எகிப்தின் நதியிலிருந்து பாபிலோனின் நதிவரை உலகத்தை அடையாளப்படுத்தும் பத்து கோத்திரங்களில் ஒன்றாகும்; ஆகையால், அமோரியர் உலக ஜாதிகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அவை, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்ட பின்பு, ஜாதிகளாகிய தங்கள் தனித்தனியான கிருபைக்காலத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகின்றன. அமோரியர் என்பது உலகத்தின் மீது நியாயத்தீர்ப்பு முடிவுற வருவதைக் குறிக்கும் வேதாகமச் சின்னமாகும்; அது மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறையில் நிகழ்கிறது. செங்கடல் என்பது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளுக்கான கிருபைக்கால முடிவின் சின்னமாகும்; அமோரியர் மனித கிருபைக்காலம் முற்றிலும் முடிவுறும் வரையில் ஜாதிகள் படிப்படியாகத் தங்கள் கிருபைக்காலத்தை முடித்துக்கொள்ளுதலைக் குறிக்கின்றனர். ஆகவே, அமோரியர் என்பது செங்கடலில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் காலப்பகுதியிலிருந்து, கிழக்குக் காற்றின் விடுதலை வரையிலும் உள்ள காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு சின்னமாகும்; அப்பொழுது தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு விடுதலையின் பாதை திறக்கப்படுகிறது.

ஆனால் ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனம், ஐக்கிய அமெரிக்காவை எகிப்தாகவும், உலகத்தை அமோரியராகவும் கருதி நான்காம் தலைமுறையைப் பற்றிப் பேசுவதில் மட்டும் நில்லாமல், அதைவிட முக்கியமாக, செங்கடலைக் கடந்துபோகும் தேவனுடைய ஜனங்களின் தலைமுறையை ஒரு “நான்காம் தலைமுறை” என நிலைநிறுத்துகிறது. மூன்று படிகளுள் ஆபிராம் எடுத்த முதல் படியில் “நான்கு தலைமுறைகள்” பற்றிய புரிதலிலிருந்து எதை எவ்வளவு வெளிக்கொணர முடிகிறதோ, அதை வெளிக்கொணர்ந்த பின்பு, ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் படிகளை நாம் பரிசீலிப்போம். இரண்டாம் படி பதினேழாம் அதிகாரமாகும்; மூன்றாம் படி நிச்சயமாக—இருபத்திரண்டாம் அதிகாரமாகும்.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் மூன்று தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதிகள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன; அவை அனைத்தும் 1844 ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்ற தீர்க்கதரிசன காலத்தைக் குறிக்கின்றன. அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளும் கடைசி நாட்களில் முத்திரையிழக்கப்படுகின்றன; மேலும், அவையே கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு உண்டாகும் அறிவின் பெருக்கைக் குறிக்கின்றன. சணல்வஸ்திரம் அணிந்த மனிதராகிய கிறிஸ்து, ஏழாம் வசனத்தில் அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதிகளில் முதலாவதை முன்வைக்கிறார்; இதனைச் செய்யும்போது, தண்ணீரின் மேல் அல்லாது பூமியின்மேலும் கடலின்மேலும் நிற்கும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதனுடன் தம்மை ஒப்புமைப்படுத்துகிறார்.

பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் ஏழாவது வசனத்தில், சணல்வஸ்திரம் அணிந்த மனுஷனும் என்றும் உயிரோடிருக்கிறவரை முன்னிட்டு சத்தியம்பண்ணுகிறான்.

வேதப்பிரேரணையினால் நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுவது என்னவெனில், தானியேல் புத்தகத்தில் அமைந்துள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது; மேலும், இந்த இரு விளக்கங்களும் கிறிஸ்துவைப்பற்றிய இணையான பகுதிகள் என்பதே மில்லரைட் புரிதலாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில், சிறிய புத்தகத்தையுடைய தூதராகிய கிறிஸ்து, 1844 ஆம் ஆண்டில் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் பயன்பாடு முடிவுறுதலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; தானியேல் புத்தகத்தில், மெல்லிய சணல்வஸ்திரம் அணிந்த மனுஷனாகிய கிறிஸ்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரும்போது, தானியேலின் இறுதி தரிசனத்தின் அதிசயங்களெல்லாம் முடிவடைந்திருக்கும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறார். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக இருந்து அதில் உச்சிக்குச் செல்லும் அந்தப் பரிசுத்தமான வரலாற்றுக்குள், தேவனுடைய ஜனங்கள் 1260 என்ற குறியீட்டால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு காலப்பகுதிக்குத் சிதறடிக்கப்பட வேண்டியவர்களாயிருந்தனர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக வரும் அந்தச் சிதறடிக்கப்படுதலின் காலம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 11 ஆம் அதிகாரத்தில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது; அங்கே மோசேயும் எலியாவும் கொல்லப்பட்டு, மூன்றரை நாட்கள் தெருவில் இறந்தவர்களாய் கிடக்கிறார்கள்; அது 1260 இற்கான ஒரு குறியீடாகும்.

ஏழாவது வசனத்தில், சணல் ஆடை அணிந்திருந்த மனிதன், பரிசுத்த ஜனங்களின் வல்லமையின் சிதறடித்தல் அதன் மூன்றரை நாட்கள் முடிவுற்றபோது, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரும் “அதிசயங்கள்” முடிவுறும் என்று அடையாளப்படுத்துகிறான். முந்தைய கட்டுரையை நாம் சகரியா மூன்றாம் அதிகாரத்தின் மீதான சகோதரி வைட்டின் விளக்கத்துடன் முடித்தோம். அதன் முதல் வாக்கியம் இவ்வாறு கூறியது: “யோசுவாவையும் தூதனையும் பற்றிய சகரியாவின் தரிசனம், மகா பாவநிவாரண நாளின் நிறைவு காட்சிகளில் தேவனுடைய ஜனங்களின் அனுபவத்திற்குப் பிரத்தியேக வல்லமையுடன் பொருந்துகிறது.” அந்த அதிகாரத்திலும், அந்த அதிகாரத்தின் மீது சகோதரி வைட் வழங்கிய தேவஊக்கமுள்ள விளக்கத்திலும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேர் “வியப்பிற்குரிய மனிதர்கள்” ஆவர். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தினால் நிறைவு பெறும் தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தின் “அதிசயங்கள்”, தேவனுடைய ஜனங்களின் முத்திரையிடுதலுடன் தொடர்புடைய “அதிசயங்கள்” ஆகும்.

தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம், கடைசி நாட்களில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரை முத்திரையிடும் ஒளியை வழங்குகிறது. அந்த ஒளி மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலக்கட்டங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவை அனைத்தும் மில்லரைட் வரலாற்றில் உண்மையாக அடையாளம் காணப்பட்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டும் இருந்தன. அந்த மூன்று காலக்கட்டங்கள் மூன்று வசனங்களில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன; அவை சத்தியத்தின் கட்டமைப்பைத் தாங்கி நிற்கும் மூன்று தூண்களாகும். சத்தியத்தின் கட்டமைப்பு மூன்று-படி செயல்முறையால் தாங்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த மூன்று-படி செயல்முறை, ஒன்பது வசனங்களைக் கொண்ட (4–12) அந்தப் பகுதியில், தீர்க்கதரிசன காலத்தை முன்வைக்கும் மூன்று வசனங்களினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலக்கட்டங்கள், அடித்தளமான மில்லரைட் புரிதலின் கோணத்தில் அணுகப்படும்போது, மில்லரைட் புரிதலுடன் ஒத்திசைவாக வரையறுக்கப்பட்ட மூன்று குறியீட்டுக் காலக்கட்டங்களை உருவாக்குகின்றன; ஆனால் அவை காலத்தின் கூறைப் பயன்படுத்துவதில்லை.

தீர்க்கதரிசனம் முத்திரையிடப்பட்டு—பின்னர் முத்திரை நீக்கப்படும் செயல்முறை’ என்பதைக் வரையறுக்கும் அதே வேதாகமப் பகுதியில் இந்த மூன்று காலப்பகுதிகளும் அமைந்துள்ளன; அதனுடன், மும்மடங்கு சோதனைச் செயல்முறையின் மரபுச் சார்ந்த வேதாகம விளக்கமும் அதில் அடங்கியுள்ளது. தானியேலிடம் அவன் புத்தகத்தை முத்திரையிடும்படி கூறப்படுவதால் ஆரம்பமாகும் அந்த ஒன்பது வசனங்களிலேயே இந்த மூன்று காலப்பகுதிகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன; மேலும், அந்த ஒன்பது வசனங்களில், சத்தியம் முத்திரை நீக்கப்படும்போது நிறைவேறும் சுத்திகரிப்பு செயல்முறை “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டது” என்று வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த மூன்று வசனங்களிலுள்ள மூன்று காலப்பகுதிகள், முடிவுக்காலத்தில், கடைசி நாட்களில், அறிவின் அதிகரிப்பாக இருந்து, தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் இறுதியான சோதனையும் முத்திரையிடுதலுமான செயல்முறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அதுவே, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நேரும் அடையாளார்த்தமான “அற்புதங்கள்” முன்வைக்கப்படும் வரலாறாகும். இந்தப் பத்தியை மீண்டும் வாசிக்கவும்.

ஒன்பது வசனங்களைக் கொண்ட அந்தப் பகுதியில் உள்ள மூன்று வசனங்களில் காணப்படும் மூன்று காலப்பகுதிகள், தானியேல் புத்தகத்தின் உச்சக்கட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் அங்கே சித்தரிக்கப்படும் அந்த உச்சக்கட்டு, உள்புறத் தீர்க்கதரிசன வரிசையின் உச்சக்கட்டமாகும்; அது, கைகளினாலல்லாமல், ஒரு மலைமுதலிருந்து ஒரு கல் “வெட்டிக்” எடுக்கப்படுவது எவ்வாறு என்பது பற்றிய வரலாறு ஆகும்; அதுவே மீதியானவர்களின் வரலாறாகும். அந்த உள்புற வரி பத்தாம் அதிகாரத்திலும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திலும் சித்தரிக்கப்படுகிறது; மேலும் தீர்க்கதரிசனத்தின் வெளிப்புற வரியின் உச்சக்கட்டு பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனங்களிலும், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் சில வசனங்களிலும் உள்ளது.

அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளும் உலாய் மற்றும் ஹித்தெக்கேல் நதியின் சாட்சிகளாகிய இரு தரிசனங்களின் உச்சநிலையாகவும் இருக்கின்றன; மேலும், அந்த மூன்று வசனங்களும் ஆபிராமையும் பவுலையும் சாட்சிகளாக வழங்குகிற உடன்படிக்கைக் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் உச்சநிறைவேற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியை உட்கொள்கின்றன. இயேசு, மெல்லிய நாருடை அணிந்த மனுஷனாக, ஏழாம் வசனத்தில் நீரின் மேல் நடந்து கொண்டிருக்கிறார். பதினொன்றாம் வசனத்தில், கிறிஸ்துவின் சத்தமாகவும் இருக்கும் இரண்டு சத்தங்கள், ஆபிராமும் பவுலும், சாட்சியளிக்க நிற்கின்றனர். பன்னிரண்டாம் வசனத்தில், தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படுகிற வரலாறு சித்தரிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேர் கன்னிகைகள்; கன்னிகைகள் பத்து கன்னிகைகளின் உவமையை அனுபவிக்கின்றனர்; மேலும் பன்னிரண்டாம் வசனத்திலுள்ள ஆசீர்வாதம் காத்திருக்கிறவர்களின்மேல் இருக்கிறது. உவமையில் காத்திருக்கிறவர்களும் “ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறவர்களும், வாசல் அடைக்கப்படும்போது திருமணத்திற்குள் பிரவேசிக்க அவர்களை அனுமதிக்கும் ஆடையைப் பெறுகிறவர்களே.

ஏழாவது வசனத்தில், இயேசு நீரின் மேல் நடக்கிறார்; அது பயத்தை உண்டாக்குகிறது. ஆனால் பேதுரு விசுவாசிக்கத் தீர்மானித்து, நடக்கத் தொடங்கி, தேவனுக்கு மகிமையளிக்க ஆரம்பிக்கிறார். எனினும் பேதுரு பெரும்பாலும் இரு வகுப்புகளுக்கும் ஒரு அடையாளமாக இருப்பதால், அவன்மேல் வருகிற நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வந்தபோது, அந்த மகிமை மீண்டும் பயமாக மாறுகிறது. ஏழாவது வசனத்தில் அமைந்துள்ள முதல் காலப்பகுதி, முதல் தூதனுடைய செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இயேசு நீரின்மேல் இருக்கிறார்; அது பயத்திற்கும் முதல் தூதனுக்கும் ஒரு அடையாளமாகும். பின்னர், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நியாயத்தீர்ப்பிற்கு முன்பாக, தமது ஜனங்களை மகிமைப்படுத்தப்போகும் ஒரு காலப்பகுதியை இயேசு சுட்டிக்காட்டுகிறார். மூன்று தூதர்களின் மூன்று அம்சங்களும் ஏழாவது வசனத்திற்குள் உள்ளன; ஏனெனில், மூன்று தூதர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்று வசனங்களில் ஏழாவது வசனமே முதல் வசனமாகும்.

பதினொன்றாம் வசனம், ஆபிராம் மற்றும் பவுலின் ஆல்பா குரல்களுக்கு எதிராகத் தன் ஓமேகா சாட்சியத்தின் மூலம் ஒரு “இரட்டிப்பை” வழங்குகிறது. அவர்களின் “இரட்டிக்கப்பட்ட” குரல்கள் ஒன்றிணைந்து உடன்படிக்கைக்காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை முன்வைக்கின்றன; மேலும் பதினொன்றாம் வசனம், 1798-ஆம் ஆண்டில் பாபிலோன் வீழ்ச்சியுடன் முடிவுறும் தீர்க்கதரிசனக் காலத்தை அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், ஓமேகாவாக அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றுகிறது; ஆகையால், இறுதிநாட்களில் மிகாவேல் எழுந்தருளும் போது நிகழும் பாபிலோன் வீழ்ச்சிக்கான ஒரு முன்னடையாளமாக அது நிற்கிறது. பதினொன்றாம் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசிகளின் ஒரு இரட்டிப்பு மற்றும் பாபிலோனின் இரண்டு வீழ்ச்சிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு காலப்பகுதி ஆகியவை காணப்படுகின்றன; இவ்வாறு, “பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது” என்று அறிவித்த இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

ஏழாம் வசனம் முதல் தூதனுடைய செய்தியாகும்; பதினொன்றாம் வசனம் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியாகும்; மேலும் பன்னிரண்டாம் வசனம், அதாவது Daniel 12*12 அல்லது Daniel 144, ஞானிகளுக்கும் மூடர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் பற்றியது; அது நியாயத்தீர்ப்பின் நெருக்கடியில் குணநலனின் வெளிப்பாட்டோடு முடிவுறும் நியாயத்தீர்ப்பு செயல்முறையில் நிறைவேற்றப்படுகிறது. பன்னிரண்டாம் வசனம், உலகம் எவ்வாறு இரண்டு வகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும்; மேலும் அந்தத் துல்லியமான பிரிவின் மூன்றாம் தூதனுடைய வெளிப்புற வர்ணனைக்கான எதிர்பக்கம், பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள மூன்றாம் தூதனுடைய உள்புறப் பிரிவாகும். ஏழாம், பதினொன்றாம், பன்னிரண்டாம் வசனங்கள் மூன்று தூதர்களின் செய்தியாகும்; மேலும் அந்த வசனங்கள் பிற்கால நாட்களில் முத்திரை நீக்கப்படும் வெளிச்சமாகும். பிற்கால நாட்களில் இந்த மூன்று வசனங்கள் முத்திரை நீக்கப்படுவது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பத்துடன் ஒத்திசைகிறது.

பத்தாம் அதிகாரத்தில் வல்லமையுள்ள தூதனாகவும் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகவும் இருக்கிற கிறிஸ்து, ஒரு “சிங்கம்” போலக் கூக்குரலிட்டார்; அவருடைய கர்ஜனையினால், தானியேல் பத்தாம் அதிகாரத்தைப்போலவே, முத்திரையிடப்பட்ட ஏழு இடிகள் உண்டானது. அவை ஒன்றுக்கொன்று இணையான பகுதிகள் ஆகும். இந்தக் காரணத்தினாலே, பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் ஏழு இடிகளே ஆகும்.

“ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” என்பது கிறிஸ்துவை ஆல்பாவும் ஒமேகாவுமாக வெளிப்படுத்தும் இன்னொரு சொல்லாக்கமே ஆகும்; ஏனெனில் “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” என்ற சொல்லின் முதன்மையான குறியீட்டு அர்த்தம், 1798 முதல் 1844 வரை நிகழ்ந்த நிகழ்வுகளின் “ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சித் தொடரை” அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதிலும், அது பின்னர் “எதிர்கால நிகழ்வுகளில்” மறுபடியும் நிகழ்ந்து, அவை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் வரலாற்றில் “தங்கள் ஒழுங்கின்படி வெளிப்படுத்தப்படும்” என்பதிலும் இருக்கிறது. ஆகையால் “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” என்பது ஆல்பாவும் ஒமேகாவுமானவரின் ஒரு குறியீடாகும்; அவர் ஆரம்பமும் முடிவும் ஆவார்; முதலும் கடைசியும் ஆவார்; அஸ்திவாரமும் ஆலயமும் ஆவார்; மூலைக்கல்லும் தலைக்கல்லும் ஆவார்—அதுவே ஏழு இடிமுழக்கங்கள்.

தானியேல் பன்னிரண்டிலுள்ள அந்த மூன்று அடையாளக்காலங்களின் வெளிச்சம், ஏழு இடிகளின் வெளிச்சத்தோடு ஒத்திசைந்து இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவை ஒரே தீர்க்கதரிசன வரிசையே ஆகும். முதல் காலப்பகுதியில், வெளிப்படுத்தல் பத்தில் அவர் ஒரு கையால் வானத்தை நோக்கி நிற்பதுபோல், இங்கே கிறிஸ்து இரு கைகளையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்துகிறார். வெளிப்படுத்தல் பத்தில், அவரது கை தீர்க்கதரிசன நேரத்தின் பயன்பாடு முடிவுறுவதற்கான அடையாளமாகி, தீர்க்கதரிசன காலஅளவுகளிலிருந்து வெறும் தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதிகளுக்கான மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. மில்லரைட்டுகள் பயன்படுத்திய அந்த முக்கியமான தீர்க்கதரிசன விதியின் இந்த மாற்றம், கிறிஸ்துவின் காலத்தில் நேரடியாகியதிலிருந்து ஆவிக்குரியதற்கான அந்த முக்கியமான மாற்றத்தினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் தீர்க்கதரிசன வம்சவரிசையுடன் தொடர்புடைய பிரதான தீர்க்கதரிசன நியதியை நிறுவுவதற்காக அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எழுப்பப்பட்டார். ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்திலேயே, உடன்படிக்கையையே மறுவிளக்கமளிக்கும் ஒரு முக்கியமான தீர்க்கதரிசன நியதி நிறுவப்படுகிறது. அந்நாள்முதல் ஆபிரகாமின் பிள்ளையாக இருப்பது, இரத்தத்தின் மூலம் அல்ல, விசுவாசத்தின் மூலம் ஆபிரகாமின் பிள்ளையாக இருப்பதாயிற்று. இந்த தீர்க்கதரிசனக் கொள்கை முதன்மையாக பவுலின் எழுத்தின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது; இவ்விஷயத்தில் அவர் வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பத்தில் கிறிஸ்துவின் முன்மாதிரியாக இருந்து, 1844-இல் காலத்தின் தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டை மாற்றியும் முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தும் இருந்தார்.

மனிதகுலத்துடனான உடன்படிக்கை வானவிலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; நோவாவின் பேழை, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் எனத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டோர் எவரும் இல்லாத காலப்பகுதியை—பிரளயத்திற்கு முன்பும் பிரளயத்திற்குப் பிறகும் உள்ள காலத்தை—பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அபிரகாமின் அழைப்பு, மனிதகுலத்துடன் தேவன் கொண்டிருந்த தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில் ஒரு பெரியதும் முக்கியத்துவமிக்கதுமான மாற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. அபிரகாமுடன் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கை, உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் ஒரு பெரும் மாறுதலைக் குறித்தது; அப்படியே அது, பவுலின் நாட்களில் நேரடிப் பொருளிலிருந்து ஆவிக்குரியதிற்கான பெரும் மாறுதலையும், 1844 ஆம் ஆண்டில் காலப் பயன்பாட்டிலிருந்து காலப் பயன்பாடு இல்லாத நிலைக்கான மாறுதலையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டியது.

மனிதகுலத்தோடு தேவன் ஏற்படுத்திய உடன்படிக்கையில் ஏற்பட்ட முதல் மாற்றம் தோட்டமாகிய ஏதேன் ஆகும்; அதில் வெளிப்படையாக அறிவிக்கப்பட்ட மாற்றம் ஜீவவிருட்சத்தின் மீது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளாக இருந்தது; மேலும் அது உடையிலும் ஒரு மாற்றத்தை உண்டாக்கியது—ஆவிக்குரிய ஒளியிலிருந்து நேரடி ஆட்டுத்தோலுடைக்கு. உடன்படிக்கை வரலாற்றில் அடுத்த பெரிய மாற்றம் வெள்ளப்பெருக்கு ஆகும்; முதல் பெரிய உடன்படிக்கை மாற்றத்தில் ஆதாம் எவ்வாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினானோ, அதுபோலவே நோவா அதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். பின்னர் ஆபிராமோடு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கான மாற்றம் வந்தது; அது மோசேயை நோக்கி வழிநடத்தியது; மோசே ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கிறது என்ற தீர்க்கதரிசனக் கோட்பாடுகளை அறிமுகப்படுத்துகிறான். அந்தக் கோட்பாடு 1844 வரை செல்லுபடியாக இருந்தது; அப்போது மறுபடியும் ஒரு பெரிய உடன்படிக்கை மாற்றம் நிகழ்ந்தது. உடன்படிக்கை வரலாற்றின் மாபெரும் காலக்கட்டங்களில் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ஒரு கோட்பாட்டில் எப்போதும் ஒரு பெரிய மாற்றம் உண்டு. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றின்போது ஏற்பட்ட அந்த மாற்றம், அல்பா ஒமேகா சத்தியம் என்பதே ஆகும். தேவனுடைய வார்த்தையில் முடிவு எப்போதும் ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்கப்படுகின்றது என்பதே அல்பாவும் ஒமேகாவும் என்ற கோட்பாடு. அல்பா மற்றும் ஒமேகா என்ற அந்தக் கோட்பாட்டோடு இணைக்கப்பட்டிருப்பது, “சத்தியம்” என்ற எபிரேயச் சொல்லின் மும்மடங்கான அமைப்பாகும்.

மீதமிருக்கும் ஜனங்களின் வரலாற்றின்போது நிகழும் பிரதான தீர்க்கதரிசன மாற்றம், ஒவ்வொரு முக்கிய உடன்படிக்கை வரலாற்றிலும் நேரடியாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அதுபோலவே, சத்தியத்தின் பிற கோடுகளிலும் அப்படியே காணப்படுகிறது. ஏசாயா 22:22-இல் எலியாகீமின் மேல் வைக்கப்பட்ட “திறவுகோல்”, மத்தேயு பதினாறு அதிகாரத்தில் பானியத்தில் பேதுருவுக்கு அளிக்கப்பட்ட அதே திறவுகோலாகும். அந்தத் திறவுகோல் பிலடெல்பிய சபைக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது; மேலும், மோசேயின் வரலாற்றின்போது, மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றிற்கு முன்மாதிரியாக இருந்த அந்தச் சூழலில், மோசே பதிவு செய்திருந்த “ஒரு வருடத்திற்கான ஒரு நாள்” என்ற கோட்பாட்டோடு தொடர்புபடுவதற்கு அனுமதித்த திறவுகோல் வில்லியம் மில்லருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. மோசேயின் தீர்க்கதரிசனத்தோடு மில்லர் இணைந்தது, ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்தோடு பவுல் இணைந்ததினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. மேலும், மில்லர் மோசேயோடு ஏன் இணையக்கூடாது? ஒரு பேழையில் மோசே பெற்ற இரட்சிப்பு, ஒரு பேழையில் நோவா பெற்ற இரட்சிப்போடு இணைக்கப்பட்டிருந்தது; இரு உடன்படிக்கைகளையும் ஒன்றோடொன்று கட்டிப்பிணைக்கும்படியாக அது நிகழ்ந்தது. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆரம்பிக்கும் தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் மாற்றங்கள், இறுதி உடன்படிக்கை ஜனங்களின் வரலாற்றில்—அதாவது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில்—தீர்க்கதரிசன ஒளியின் ஒரு மகத்தான வெளிப்பாடு அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றது என்பதை உணர்த்துகின்றன. அந்த பிரதான தீர்க்கதரிசன மாற்றம் ஏழு இடிமுழக்கங்களினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றது என்று நான் வலியுறுத்துகிறேன்; அவை தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் மூன்று காலப்பகுதிகளோடு நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன, மேலும், சத்தியத்தின் மூன்று-படிநிலை அமைப்பின்மேல் நிலைத்து நிற்கும் “வரி மேல் வரி” பயன்பாட்டின்மேல் ஆல்பா மற்றும் ஓமேகா என்னும் கோட்பாடுகளைப் பயன்படுத்தும்போதுதான் அவை அறியப்படுகின்றன.

“இனி காலம் இல்லை” என்ற அறிவிப்பிற்கு உடனடியாக முன்பாக வரும் வசனங்களில், கிறிஸ்து ஏழு இடிமுழக்கங்களை அறிமுகப்படுத்தினார்; அவை தானியேல் பன்னிரண்டில் உள்ள சத்தியங்களைப்போலவே—முத்திரையிடப்பட்டவைகளாக இருந்தன. பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் சணலில் உடை அணிந்திருந்த மனுஷன் இரு கைகளையும் உயர்த்திப் பிடித்திருப்பதற்கான சூழல் தானியேலின் புத்தகத்தின் முத்திரை நீக்கப்படுதலாகும்; மேலும் வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் சிங்கமாகிய கிறிஸ்துவிற்கான சூழல் ஏழு இடிமுழக்கங்கள் முத்திரையிடப்படுதலாகும். சகோதரி வைட், ஏழு இடிமுழக்கங்களின் முத்திரையிடுதலை தானியேலின் புத்தகத்தின் முத்திரையிடுதலுடன் ஒப்பிணைக்கிறார்.

ஏழு இடிமுழக்கங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தினாலும், தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியினாலும், மேலும் 1840 முதல் 1844 வரை மில்லரைட்டுகளின் வரலாறினாலும் வரையறுக்கப்படுகின்றன; அந்த வரலாறே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தின் வரலாற்றில் மீண்டும் நிகழ்கிறது. அதே பகுதியில் இவ்வாறு கூறப்படுகிறது: “யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு ஏழு இடிமுழக்கங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட விசேஷ ஒளி, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகள் கீழ் நடைபெறவிருந்த நிகழ்வுகளின் ஒரு வரைவரையாக இருந்தது. ஜனங்கள் இவ்விஷயங்களை அறிதல் சிறந்ததல்ல; ஏனெனில் அவர்களுடைய விசுவாசம் அவசியமாகச் சோதிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. தேவனுடைய ஒழுங்கின்படி அதிசயமானவும் முன்னேறியவும் சத்தியங்கள் அறிவிக்கப்படும்.” மில்லரைட்டுகள் இரண்டு ஏமாற்றங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருப்பதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; ஏனெனில் அவர்களுடைய புரிதலின்மை அவர்களைச் சோதிப்பதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டது. மில்லரைட்டுகள் எந்த “முன்னேறிய சத்தியங்களையும்” உணரவில்லை; அதாவது, உடன்படிக்கை வரலாற்றில் எந்த “முக்கியமான தீர்க்கதரிசன மாற்றங்களையும்” அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

“இந்த விஷயங்களை” மில்லரைட் “மக்கள் அறிந்திருக்குவது சிறந்ததல்ல” இருந்தபோதிலும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் அதே வரலாற்றினால் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் அந்த வரலாற்றை அறியாமையினால் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதன் மூலம் அல்ல, அறிந்திருக்க வேண்டிய ஒரு வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ளாததினாலே. இது அதே சோதனையே, ஆனால் தலைகீழாக. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்து அதிகாரத்தில் உள்ள யோவான், முதன்மையாக ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; இரண்டாம் நிலையாக மட்டுமே முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதரின் மில்லரைட் இயக்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். சிறுபுத்தகத்தை அவன் உண்ணுவதற்கு முன்பாகவே அது இனிமையாக இருந்து பின்னர் கசப்பாக இருக்கும் என்று யோவானுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்ததை நீங்கள் காணும்போது இது அறியப்படுகிறது. அதின் அர்த்தம் என்ன என்பதை மில்லரைட்கள் அறிந்திருக்குவது சிறந்ததல்ல; ஆனால் மில்லரைட்கள் அந்தச் சிறுபுத்தகத்தை உண்டபோது என்ன நிகழ்ந்தது என்பதை முன்கூட்டியே அறிந்திருக்கும் ஒரு மக்களை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

1840 முதல் 1844 வரையிலான கசப்பும் இனிமையும் கலந்த அனுபவம், பத்தாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாறு, குறித்து யோவான் முன்கூட்டியே அறிவிக்கப்படுகிறார். ஒன்பதாம் மற்றும் பத்தாம் வசனங்களில் மிகத் தெளிவாகச் சித்தரிக்கப்படும் அந்த அனுபவம், இரண்டாம் முதல் நான்காம் வசனங்களிலும் தெளிவாகவே அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

“ஏழு இடிகள்” என்பது “நிகழ்வுகளின் ஓர் வரைவுரையை” குறிக்கின்றன; அந்த நிகழ்வுகள் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் கீழ் நடைபெறவிருந்தன; மேலும், “தங்களுக்குரிய வரிசையில் வெளிப்படுத்தப்படவிருக்கும் எதிர்கால நிகழ்வுகளையும்” குறிக்கின்றன. “ஏழு இடிகள்” என்பது, மில்லரைட்டுகளின் வரலாறு நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் வரலாற்றில் மீண்டும் நிகழ்கிறது என்பதையும், 1798 ஆம் ஆண்டிலும் அதன் பின்பும் முடிவுகாலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியங்கள், தேவனுடைய ஜனங்களின் கடைசி நாட்களில் சத்தியம் முத்திரை நீக்கப்படுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பதையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் இயேசு, தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இயேசுவோடு ஒத்திணைகிறார். இவ்விரு பகுதிகளிலும், கடைசி நாட்களில் சோதனைக்குரிய சத்தியத்தின் முத்திரையிடுதலும் முத்திரை நீக்கப்படுதலும் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

சிலர் ஏழாம் வசனத்தில் இயேசு பேசுகிறார், ஆனால் பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் வசனங்களில் கபிரியேல் தானியேலோடு பேசுகிறார் என்று வாதிடக்கூடும்; எனினும், அந்த மூன்று பகுதிகளிலும் இயேசுவே பேசுகிறார் என்றும் புரிந்துகொள்ளலாம். இந்த விவகாரத்தின் எந்தப் பக்கத்திலிருந்தும் பார்த்தாலும், தானியேலின் மூலம் பேசுவது கிறிஸ்துவின் சத்தமே; பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த மூன்று தீர்க்கதரிசனக் காலங்களும் கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளே; மேலும், அவர் அந்த மூன்று காலங்களையும் சத்தியத்தின் அமைப்பில் முன்வைக்கிறார். அந்த மூன்று காலங்களும் முத்திரையிடப்பட்டிருக்கின்றன; ஆகையால் அவை மூவகை அடையாளமாகிய ஒன்றாகின்றன.

ஏழாம் வசனம் அதிசயங்களின் நிறைவேற்றத்தை உரையாடுகிறது; அதாவது, மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்து நிகழ்த்தும் இறுதிக்கிரியையாகிய, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் பாவங்களை அழித்தொழித்து, அவர்களை முத்திரையிடும் செயலையை அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதல் வசனம் “அதிசயங்கள்” என்னவென்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும், இந்த மூன்று வசனங்களில் கடைசியான வசனமும், காத்திருந்து முதல் ஏமாற்றத்தைக் அனுபவிப்பதனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்களையே “அதிசயங்கள்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறது. நடுவிலுள்ள காலப்பகுதி, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது மனிதகுலத்தின் கிளர்ச்சியை அடையாளப்படுத்துவதுடன், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்குக் கொண்டு செல்லும் காலப்பகுதியை நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தினருக்கான ஆயத்தத்தின் காலமாகவும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த வசனங்கள் அனைத்தும், “கடைசி நாட்களில்” தானியேலின் ஜனங்களுக்கு “நடக்கும் காரியங்களை” நேரடியாக அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்த மூன்று வசனங்களும் நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தினரின் சுத்திகரிப்பே என்ற கருப்பொருளைப் பேசுகின்றன. முதல் காலப்பகுதி மூன்றாம் காலப்பகுதியோடு ஒத்திசைகிறது; நடுவிலுள்ள காலப்பகுதி, ஆர்மகெதோனுக்குச் சென்று கொண்டிருக்கையில் முழு உலகத்தின் கிளர்ச்சியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

அந்த மூன்று காலப்பகுதிகளும் ஏழு இடிமுழக்கங்களே எனில், அந்த மூன்று வசனங்கள் “தங்களுடைய ஒழுங்கில் [வெளிப்படுத்தப்படும்] எதிர்கால நிகழ்வுகளை” அடையாளப்படுத்த வேண்டியிருக்கும்; மேலும் அந்த “எதிர்கால நிகழ்வுகள்,” 1840 முதல் 1844 வரை “முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் கீழ் நிகழ்ந்த சம்பவங்களின் வரைவுரையுடன்” ஒத்துப்போகும். இந்த இயக்கம் ஏற்றுக்கொண்டுள்ள பல சத்தியங்கள், முன்னோடிகளின் புரிதலிலிருந்து தெளிவாக வேறுபட்டவையாக உள்ளன; இருப்பினும் அந்தச் சத்தியங்களெல்லாம் முன்னோடிகளின் புரிதலோடு ஒத்திசைகின்றன. மில்லரைட்டுகளின் காலத்திலிருந்து இன்றுவரை தீர்க்கதரிசனப் புரிதலில் ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. “ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டுக்குச் சமம்” என்ற கோட்பாடு அதற்கான மரபுச் சிறப்புடைய எடுத்துக்காட்டு ஆகும்; ஆயினும் வேறு எடுத்துக்காட்டுகளும் உள்ளன. இத்தகைய ஒரு பெரிய தீர்க்கதரிசன மாற்றத்திற்கான எடுத்துக்காட்டு ஏழு இடிமுழக்கங்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனத்தில் யோவான் தாம் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் செய்யவேண்டும் என்று கூறப்பட்ட பின்பு, அதன்மூலம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் வரலாறு மில்லரைட்டுகளின் இயக்கத்தையும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தாரையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதை வலியுறுத்தியபடி, ஆலயத்தை அளப்பதற்காக அவருக்கொரு கோல் கொடுக்கப்பட்டது; ஆனால் புறமுற்றத்தை விட்டு விடும்படி அவருக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது.

1844-க்குப் பிந்தைய காலத்தில் ஆலயத்தை அளக்கும்போது, முற்றமாகக் குறிக்கப்படும் அந்நியஜாதியாரை விட்டுவிடும்படி யோவானுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. 1844-இல் கொடுக்கப்பட்ட இந்த உருவகம், தேவன் புதிதாய் ஒரு உடன்படிக்கை மணவாட்டியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தார் என்பதைக் குறிப்பிட்டது; அப்பொழுது அவருடைய மணவாட்டிக்கும் முற்றத்துக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு நிறுவப்பட்டது. சகோதரி வைட், முற்றம் அந்நியஜாதியாரைக் குறிக்கிறது என்றும் ஆலயம் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களைச் சுட்டுகிறது என்றும் தெளிவாகக் கூறுகிறார்; இதற்காக The Desire of Ages என்னும் நூலில் உள்ள “The Outer Court” என்ற அதிகாரத்தை வாசியுங்கள்.

யோவான், 1844 ஆம் ஆண்டில் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களாக இருந்துவந்த மில்லரைட்டுகளை விளக்கிக் காட்டுகிறார். இனிமையும் கசப்பும் கலந்த செய்தியை இப்போதுதான் அனுபவித்திருந்த மில்லரைட்டுகள் மற்றும் அயோத்தியர்களாகக் குறிக்கப்படுகிற மற்ற எல்லா பெயரளவிலான கிறிஸ்தவ உலகமும் இவ்விரண்டிற்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு நிறுவப்பட்டது.

அஸ்திவாரம் 1840 முதல் முதலாவது ஏமாற்றம் வரையிலும் இடப்பட்டது; ஆலயம் நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் அறிவிப்பின்போது நிறைவு செய்யப்பட்டது. பின்னர் மகா ஏமாற்றம் வந்தது; அப்போது யோவான் எழுந்து அளவிடும்படி சொல்லப்படுகிறார்; ஆனால் ஜாதிகளை விட்டுவிடும்படியும் கூறப்படுகிறார். யோவான் நியாயத்தீர்ப்பின் ஆரம்பத்தை விளக்கிக் காட்டுகிறார்; இந்தக் காரணத்தினால், அந்த வசனங்களில் யோவானின் அளவிடுதலை ஆராய்ந்து விசாரிக்கும் நியாயத்தீர்ப்பின் சின்னமாகத் தெய்வீகத் தூண்டுதல் பயன்படுத்துகிறது. அளவிடுதலின் சின்னமாகிய யோவானைப் பற்றி நாம் இப்போது முன்வைத்தது, வழக்கமான அட்வென்டிஸ்ட் புரிதலுடன் ஒத்திருக்கிறது; ஆனால் இந்த இயக்கத்தில், அந்தச் சின்னத்தைப் பற்றிய புரிதலில் ஒரு முக்கியமான மாற்றம் ஏற்பட்டது.

மில்லரியர் புரிதலுடன் ஒத்துப்போகும்வண்ணம், பத்தாம் அதிகாரத்தில் யோவானால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மில்லரியர் வரலாற்றுக்குள், பின்னாளில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரமாக ஆகிவரும் இணையான ஓர் இயக்கத்தைப் பற்றிய முன்னறிவிப்பும் இருந்தது என்பதை நாங்கள் உணர்ந்தோம். மில்லரியர் வரலாற்றின் அளவுகளை எடுத்துக் கொண்டு, ஜாதியாரின் காலத்தைத் தவிர்த்துவிட்டால், யோவான் அளந்து கொண்டிருந்த அந்த ஆலயத்தையே நீங்கள் காண முடியும் என்பதை நாங்கள் அறிந்தோம்.

1798-இல் முடிவடையும் ஒரு 2520-ஆண்டு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தையும், 1844-இல் முடிவடையும் மற்றொன்றையும் நாம் காண வந்தோம்; இவ்வாறு, கிறிஸ்து மில்லரைட் ஆலயத்தை கட்டிய நாற்பத்தாறு ஆண்டு காலப்பகுதி வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. யோவான் முற்றத்தை புறஜாதியார் என அடையாளப்படுத்தினார்; மேலும், “புறஜாதியாரின் காலங்கள்” எனும் ஒரு தீர்க்கதரிசனமும் உள்ளது.

ஜாதிகளின் “காலங்கள்” என்பது பன்மையில் உள்ளது; அது சொற்பொருளான இஸ்ரவேலும் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலும் மிதிக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்த இரு மிதிக்கப்பட்ட காலப்பகுதிகளில் கடைசியானது, புறமதவாதத்திற்குப் பின் பாப்பரசுத்துவம் தொடர்ந்த அந்தக் காலம், 1798-இல் முடிவடைந்தது. எவ்வாறு கூறப்பட்டாலும், “ஜாதிகளின் காலங்கள்” முதல் தூதன் வருகையுடன் 1798-இலேயே முடிந்தது. யோவான் 1798-இல் அளவிடத் தொடங்க வேண்டியிருந்தது; அதற்கு முன் எதையும் அல்ல. அவர் 1844-இன் வரலாற்றில் வைக்கப்பட்டிருந்தார்; ஆகையால் 1798-இல் முடிவடைந்த காலப்பகுதியை விடுவித்துவிடுதல் என்பது வெளிமுற்றத்தை விடுவித்துவிடுதலாகும்; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் உடன்படிக்கையின் தூதனால் மில்லரைட் ஆலயம் எழுப்பப்பட்ட நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளை நீங்கள் வெளிப்படுத்துகிறீர்கள். பல தொடர்புடைய சத்தியங்கள் இந்தப் பயன்பாட்டிலிருந்து பெறப்படுகின்றன; ஆனால் நான் இதைப் பயன்படுத்துவது, முன்னோடிகளின் புரிதலிலிருந்து வேறுபட்ட ஒளிக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டாக மட்டுமே; இருப்பினும் அது அசல் சத்தியங்களுக்கு முரண்படாத ஒளியாகும், ஆனால் இனி காலத்தைப் பயன்படுத்துவதில்லை.

அந்தச் சிறப்பான சத்தியம் 9/11 க்குமுன்பே அறியப்பட்டிருந்தது; ஆனால் 9/11 க்கு பிந்தைய காலத்தில் அது உண்மையாகவே ஆழமாக நிலைநிறுத்தப்பட்டது. யோவான் ஆலயத்தை அளப்பது குறித்த சத்தியத்தை ஏழு இடிமுழக்கங்களிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது, ஏனெனில் அது அதே வேதப்பகுதியிலேயே உள்ளது. தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் “அதிசயங்கள்” நிறைவேறும் காலப்பகுதி வரையில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த, ஏழு இடிமுழக்கங்களின் பயன்பாட்டைப் பற்றிய ஒரு சத்தியம் உள்ளது. 2023 ஜூலைக்குப் பிந்திய காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” குறித்த பயன்பாடு, தானியேல் 12 இன் மூன்று வசனங்களோடு முற்றிலும் ஒத்திசைகிறது; அல்லது நான் சொல்ல வேண்டுமெனில், அது அவற்றை ஆழமான வகையில் நிரப்பிச் செல்கிறது.

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் எனும் புத்தகங்களுக்கிடையிலான உறவை விளக்குவதற்கு சகோதரி வைட் compliment என்ற சொல்லை அல்ல, complement என்ற சொல்லையே பயன்படுத்துகிறார். “முழுமைக்குக் கொண்டுவருதல்” என்று பொருள்படும் complement என்பதே, இந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனப் புத்தகங்களும் ஒன்றுக்கொன்று செய்வது ஆகும். 2023 ஜூலைக்குப் பிந்தைய தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் முத்திரைநீக்கப்படும் ஏழு இடி முழக்கங்கள், அதிலுள்ள செய்தியைப் பூரணத்திற்குக் கொண்டுவருகின்றன. ஏழு இடி முழக்கங்களைத் திறந்து விளக்குவது, சத்தியத்தின் கட்டமைப்புடன் இணைந்துள்ள அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கொள்கையே ஆகும்.

அஜாதியாரின் “காலங்கள்” 1798-இல் நிறைவேறின; அது, முதலில் புறமதமும் பின்னர் பாப்பரசாட்சியும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழித்த 1260 ஆண்டுகளைக் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆலயத்தை அளக்கும்போது, நாம் வெளிப்பிரகாரத்தை விட்டொழிக்க வேண்டும்; அந்த வெளிப்பிரகாரம் 1798 வரை நீள்கிறது; ஆனால் 1844-க்குப் பின், காலம் இனி இல்லை. இன்று 1260 ஆண்டுகள் என்பது, ஆலயத்திற்கும் வெளிப்பிரகாரத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு காலப்பகுதியை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்தக் காரணத்தினால், 2020 ஜூலை 18 முதல் 2023 ஜூலை வரை மிதித்தழித்தல் நிறைவேற்றப்பட்டது. இன்று ஆலயத்தை அளப்பது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் கீழ் நிகழ்ந்த சம்பவங்களின் வரையறுக்கப்பட்ட தொடரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஏழு இடிகளுடன் தொடர்புபடுத்தி, யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியாகும். “எங்கள் மகத்தான பணி” என்பது மூன்று தூதர்களின் செய்திகளை “ஒன்றிணைப்பது” ஆகும்; இவ்வாறு, முன்நிலை உடன்படிக்கை வரலாற்றில் செய்யப்படாததொன்றையும், இப்போதும் கூட மிக அரிதாகவே செய்யப்படுகிறதொன்றையும் ஆகிய ஒரு தீர்க்கதரிசனப்பணியை அடையாளப்படுத்துகிறது. அஜாதியாரின் காலங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வெளிப்பிரகாரத்தை நாம் விட்டொழிக்கும்போது, 1798-இல் முடிவுக் காலத்தில் முடிவுற்ற பாப்பரசாட்சியின் 1260 ஆண்டுகால துன்புறுத்தலையும் நாம் விட்டொழிக்கிறோம்.

மில்லரைட் வரலாற்றில் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் கொண்டு எழுப்பப்பட்ட அந்த ஆலயம், 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்திலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாகவே இருக்கும் காலம் வரை எழுப்பப்படும் ஒரு ஆலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்த வரலாறு, ஏழு இடிகளின் “எதிர்கால நிகழ்வுகள்” எனப்படும் காலப்பகுதியாகும்; அவை “தமது ஒழுங்கின்படி வெளிப்படுத்தப்படும்” — வெளிப்படுத்தப்படக் கூடும் என்பதல்ல, நிச்சயமாக “வெளிப்படுத்தப்படும்.”

முதல் தூதனின் வரலாற்றையும் இரண்டாம் தூதனின் வரலாற்றையும் நாம் இணைத்துப் பார்க்கும்போது, அந்த வரலாறு ஒரு அல்பா ஏமாற்றத்தால் ஆரம்பித்து, ஒரு ஓமேகா ஏமாற்றத்தால் முடிவடைவதை காண்கிறோம். 1840 முதல் 1844 ஏப்ரல் 19 வரை உள்ள முதல் தூதனின் வரலாற்றிலுள்ள தீர்க்கதரிசன அடையாளக்குறிகளை, அந்நேரத்தில் வந்து 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் வரும்வரை தொடர்ந்த இரண்டாம் தூதனின் அடையாளக்குறிகளுடன் நாம் ஒழுங்குபடுத்தும்போது—தூதன் ஒருவன் வருவதால் தொடங்கி, தூதன் ஒருவன் வருவதால் முடிவடையும் இரண்டு காலப்பகுதிகள் நமக்குக் காணப்படுகின்றன. முதல் தூதனிலிருந்து இரண்டாம் தூதன் வரையிலான வரலாறு, இரண்டாம் தூதனிலிருந்து மூன்றாம் தூதன் வரையிலான வரலாற்றை விளக்கமாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

இது ஒரு செல்லத்தக்க பயன்பாடு என்பதை உறுதிப்படுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசன சாட்சி, அந்த பயன்பாட்டின் அல்பாவிலும் ஓமேகாவிலும் காணப்படுகிறது. ஒன்றோடொன்று இணையான இரண்டு கோடுகள் ஒன்றாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும், அந்த இரு கோடுகளின் ஆரம்பமும் முடிவும் ஒரு தூதனின் வருகையை அடையாளப்படுத்துகின்றன. பின்னர் அவை கோடு மேலே கோடு என ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒரே கோடாக அமைக்கப்படும்போது, அதன் ஆரம்பம் முதல் ஏமாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதன் முடிவு மகா ஏமாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முடிவு ஆரம்பத்தைவிட பெரியது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் அல்பா மற்றும் ஓமேகாவின் கொள்கைகளிலும் இன்னொரு சான்று காணப்படுகிறது. மகத்தான ஓமேகா ஏமாற்றத்தோடு முடிவுறும் ஒரு அல்பா ஏமாற்றம், அல்பா மற்றும் ஓமேகாவின் சிறியதும் பெரியதுமான கூறுகளை அடையாளப்படுத்துகிறது.

நாம் 1844 ஏப்ரல் 19-இல் தொடங்கும்போது (1844 அக்டோபர் 22-இல் மூன்றாம் தூதனின் வருகைக்குத் தலைமையேற்கும் இரண்டாம் தூதனின் வருகை); மேலும் 1840 ஆகஸ்ட் 11-இல் தொடங்கி 1844 ஏப்ரல் 19-இல் முடிவடையும் இரண்டாம் கோட்டையும் எடுத்துக் கொள்ளும்போது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் தீர்க்கதரிசனக் கோட்டை இணைப்பதன் மூலம் உருவாகும் தீர்க்கதரிசனக் கோட்டின் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் 1844 ஏப்ரல் 19-இன் ஏமாற்றமே என்பதைக் காண்கிறோம்.

அந்தக் காலப்பகுதியின் முடிவில், நீங்கள் இரண்டாம் தூதனுடன் சேர்ந்து வரும் மூன்றாம் தூதனை காண்கிறீர்கள்; இவ்வாறு அது 9/11-ஐயும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் வரும் வல்லமையுள்ள தூதனின் இரண்டு சத்தங்களையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. அந்த இரண்டு சத்தங்களும் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளே ஆகும்; மேலும் அந்த இரண்டு தூதர்களும் அக்டோபர் 22, 1844 அன்று ஒருவரை ஒருவர் தொட்டனர்; பின்னர் அந்த இரண்டு வரலாறுகளும் வரிக்கு வரி ஒன்றாக இணைக்கப்படும்போது, அவர்கள் மீண்டும் சந்திக்கிறார்கள். இவ்விதமாக ஒன்றாகக் கொண்டுவரப்பட்டபோது, அவை முதல் ஏமாற்றத்தின் வரலாற்றிலிருந்து பெரிய ஏமாற்றம் வரையிலான வரலாற்றை எடுத்துக்காட்டுகின்றன; மேலும் அந்த வரலாற்றின் நடுப்பகுதியில், மில்லரைட்டுகளின் காலத்தில், அடையாளக்கல்லாக இருந்தது எக்செட்டர் முகாம் கூட்டமாகும்; அங்கே இரண்டு வகை ஆராதகர்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டனர்; அவர்கள் உவமையில் வரும் புத்தியில்லாத கன்னியரின் கலகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர்; இதனால் அந்த நடுப்பகுதி அடையாளக்கல் கலகமாக இருப்பது அடையாளம் காணப்படுகிறது.

ஏழு இடிமுழக்கங்கள், முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் வரலாற்றை, வரியின்மேல் வரி இணைக்கப்பட்டதாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அது பின்னர், நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் முதல் ஏமாற்றத்திலிருந்து மகா ஏமாற்றம் வரையிலான ஒரு வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த வரலாறு தீர்க்கதரிசனரீதியாக எதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதற்கான புரிதல், முடிவுகாலம் வரைக்கும் முத்திரையிடப்பட்டதாக தானியேல் பன்னிரண்டு ஆம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட செய்தியுடன் அப்படியே ஒத்துப்போகிறது.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து நடத்துவோம்; இருப்பினும், தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தில் பிற்கால நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களைப் பற்றிய தானியேலின் சித்திரிப்பை மட்டும் எடுத்துரைக்கும் அந்தப் பகுதியை நான் இங்கே விட்டுச் செல்கிறேன். “முதல் குறிப்பிடுதல்” என்ற விதியின் சூழலில் கவனியுங்கள்: முதல் வசனத்தில், தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்கிறோரின் ஒரு வர்க்கத்தில் தானியேல் இருக்கிறார். தரிசனத்தில் முதலில் குறிப்பிடப்படுவது, புரிந்துகொள்ளுகிற ஞானிகளுள் ஒருவராகத் தானியேலைச் சித்திரிக்கும் ஓர் உருவகமாகும்; கடைசி ஒன்பது வசனங்களும் இருபத்திரண்டாம் நாளில் புரிந்துகொள்ளுகிற ஞானிகளைப் பற்றியே உள்ளன.