யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் இருபத்தொன்று

1844 அக்டோபர் 22 முதல், சத்தியத்தின் வார்த்தையைச் சரியாகப் பகுத்தறிய விரும்புவோருக்குப், தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் பயன்பாடு இனி தீர்க்கதரிசனத்தின் சரியான பயன்பாடாக இல்லை. பதினொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள 1290 ஆண்டுகளின் காலப்பகுதி, 1844க்குப் பிறகு ஒரு குறியீட்டுக் காலமாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; மேலும் 1844க்குப் பிந்தைய பயன்பாடு, அதாவது “காலம்” என்ற கூறுகள் இல்லாத ஒரு காலப்பகுதி, 1844க்கு முன்பு அது எவ்வாறு புரிந்துகொள்ளப்பட்டதோ அப்படியே, சத்தியத்தின் அடிப்படைப் புரிதலைத் தக்கவைத்திருக்க வேண்டும். 1290 என்பது 30-ஆல் தொடங்கி, அதன் பின் 1260 வருகிற ஒரு காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. 1844க்கு முன்பிருந்த புரிதலின்படி, 508 முதல் 538 வரையான முப்பது ஆண்டுகள், 538 முதல் 1798 வரை ஆட்சி செய்யத் தொடங்கும் அந்திக்கிறிஸ்துக்கான ஆயத்தக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டின.

முப்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட அந்த மாற்றக் காலமே 2 தெசலோனிக்கேயரில் பவுலின் கருப்பொருளாகும். “காலம்” என்ற கூறைப் பற்றிய எந்த மேற்கோளையும் பவுல் சேர்ப்பதில்லை; ஆனால் அந்த முப்பது ஆண்டுகளில் புறமதம் பாப்பாட்சிவாதத்திற்குத் தளமளிக்கும் தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். பின்னர் பாப்பாட்சியின் ஆட்சி ஆரம்பமானது. காலம் என்ற எந்த கூறும் இன்றியே இருக்கும் வரலாற்றுப் புரிதல், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காம் ராஜ்யத்திலிருந்து ஐந்தாம் ராஜ்யத்துக்கான மாற்றத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதனைத் தொடர்ந்து பாப்பாட்சியினால் நிகழ்ந்த இரு இரத்தப்பாய்ச்சல்களில் முதலாவது வந்தது. இவ்வாறு, ஆறாம் ராஜ்யத்திலிருந்து நாகம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியவற்றின் மும்மடங்கு ஒன்றிப்பிற்கான மாற்றத்தையும், பாப்பாட்சியினால் நிகழும் இரண்டாவது இரத்தப்பாய்ச்சலையும் இது முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

முப்பது ஆண்டுகளான ஆயத்தத்திற்குப் பின்வரும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலம், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுடன் தேவன் செய்த உடன்படிக்கையின் முதன்மையான அடையாளமாகும். முப்பது ஆண்டுகளின் இடைவெளியில் அந்த இரு வல்லமைகளின் மாற்றம், அதனைத் தொடர்ந்து வரும் 1260 ஆண்டுகளான உபத்திரவத்துடன், கிறிஸ்துவின் முப்பது ஆண்டுகளான ஆயத்தத்திற்குப் பின்வரும் 1260 நாட்களான இரட்சிப்புடன் ஒத்திசைகிறது. எதிர்கிறிஸ்துவின் முப்பது ஆண்டுகளான ஆயத்தம், கிறிஸ்துவின் முப்பது ஆண்டுகளான ஆயத்தத்தைப் போலியாகப் பிரதியுருவாக்கியது. அந்த முப்பது ஆண்டுகளின் முடிவு, அவருடைய ஸ்நானத்தின் போது கிறிஸ்து வல்லமையூட்டப்பட்டதையோ, அல்லது 538-ஆம் ஆண்டில் எதிர்கிறிஸ்து வல்லமையூட்டப்பட்டதையோ சுட்டிக்காட்டுகிறது. எதிர்கிறிஸ்துவின் வல்லமையூட்டல், அதற்கு முந்தைய ராஜ்யத்திலிருந்து வந்த பொருளாதார மற்றும் இராணுவ ஆதரவினால் ஏற்பட்டது; கிறிஸ்துவின்மேல் ஊற்றப்பட்ட வல்லமை, அவர் அதற்கு முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் விட்டு வந்த முந்தைய ராஜ்யத்திலிருந்தே வந்தது.

இரு காலப்பகுதிகளுக்கிடையிலான இடைவேளை ஒரு வல்லமையூட்டலால் குறிக்கப்படுகிறது; மேலும், ஆபிராம் மற்றும் பவுலால் முன்வைக்கப்பட்ட அந்த இரு காலப்பகுதிகளுக்கிடையிலான இடைவேளை எளிய ஒப்பீட்டின் மூலம் அறியப்படுகிறது. ஆபிராம் மற்றும் பவுலின் முப்பது ஆண்டுகளுக்கிடையிலான வேறுபாட்டில், ஆயத்தப்படுத்தும் காலம் முதல் முப்பது ஆண்டுகளாக இருந்து, உடன்படிக்கையின் செயல்முறையைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது எகிப்திலுள்ள அடிமைத்தனத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்ற ஆபிராமின் சந்ததியினரை வல்லமையூட்டியது. நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலும் ஒரு குறியீட்டு பிரிவு உண்டு; ஏனெனில், அது சரியாகப் பயன்படுத்தப்படும் போது, முதல் இருநூற்று பதினைந்து ஆண்டுகள் தேவனுடைய பிரதிநிதியாலும் பார்வோனாலும் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன. யோசேப்பிற்கும் முதல் 215 ஆண்டுகளுக்கும் அது நல்ல பார்வோன் ஆக இருந்தது; மோசேயிற்கும் இரண்டாம் 215 ஆண்டுகளுக்கும் அது கெட்ட பார்வோன் ஆக இருந்தது.

அந்தப் பிரிவு, நான்கு தலைமுறைகள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. முதல் நான்கு தலைமுறைகள், இரண்டாவது நான்கு தலைமுறைகளின் மேல் வரிக்குவரி ஒப்பிட்டு அமைக்கப்படலாம்; அப்படிச் செய்யும்போது, தீர்க்கதரிசன ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான யோசேப்பும் மோசேயும், ஆல்பாவில் நல்ல பார்வோனுடனும் ஓமேகாவில் தீய பார்வோனுடனும் தொடர்புபடுகின்றனர். இந்த ஒப்புமைமிக்க பரிசீலனையிலிருந்து மிகுந்த வெளிச்சம் பெறப்படலாம்; ஆயினும், நான் வெறுமனே சுட்டிக்காட்டுவது என்னவெனில், நான்காம் தலைமுறையைப் பற்றிய ஆபிராமின் முன்னறிவிப்பு, 430 ஆண்டுகளுக்குள் உள்ள நான்கு தலைமுறைகளின் இரண்டு சாட்சிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதே. நான்கு தலைமுறைகளின் இந்த இருமடங்கான பிரதிநிதித்துவம், ஆதியாகமம் நான்கும் ஐந்தும் ஆகியவற்றின் வம்சவரலாறுகளில் காணப்படுகிறது. இரத்தவழித் தொடரின் பட்டியலிடலின் தொடக்கமாக காயீனையும் சேத்தையும் நாம் கருதும்போது, சேத்திலிருந்து நோவா வரையில் எட்டு தலைமுறைகள் உள்ளன என்பதை காண்கிறோம்; அவற்றை நடுவில் பிரித்துப் பார்த்தால், நான்கு தலைமுறைகள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளின் பிரதிநிதித்துவம் வெளிப்படுகிறது. இது சேத்தினதும் காயீனினதும் எட்டு தலைமுறை வரிசைகளில் இரண்டிலும் அறியப்படுகிறது.

நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களில் உள்ள வம்சவரிசைகள், அந்த வரிசைகளின் முடிவாகிய நோவாவை நோக்கிக் காட்டும் வகையில் முன்வைக்கப்படுகின்றன. வானவில் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தேவனுடைய மனிதகுலத்துடனான உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக நோவா இருக்கிறார். விருத்தசேதனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்துடனான உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக ஆபிராம் இருக்கிறார். அந்த இரு உடன்படிக்கைகளும் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டவையாகும்; மேலும், நோவாவின் பெருவெள்ளத்திற்குப் பின்னர் உடனே பாபேல் கோபுரத்தை நாம் காணும் ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில்தான் ஆபிராமை நோக்கிச் செல்கிற வம்சவரிசை அமைக்கப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியில் அது எட்டு தலைமுறைகள் அல்ல, பத்து தலைமுறைகள் ஆகும். ஆபிராமை நோக்கிச் செல்கிற அந்தப் பகுதியிலும் நோவாவை நோக்கிச் செல்கிற அந்தப் பகுதியிலும், நோவாக்கியமும் ஆபிரகாமியமும் ஆன உடன்படிக்கைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தைப் பற்றிப் பேசும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலுள்ள அந்தப் பகுதியிலே, அந்தத் தலைமுறைகளில் இரண்டின்மேல் மகத்தான ஒளி நிறைந்திருப்பதைக் காண்கிறோம்.

ஏபேர் குறித்துள்ள இந்தச் சுட்டிக்காட்டுதலே, பின்னாளில் “எபிரேயன்” என்ற எபிரேயச் சொல்லாக அடையாளப்படுத்தப்படும் அந்த எபிரேயச் சொல்லின் முதல் குறிப்பிடுதலாகும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரிசையில், பத்து சந்ததியார்களில் ஒருவருக்கு எபிரேயன் என்று பெயரிடப்பட்டுள்ளது; அதுவே அந்தத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் அறியப்பட வேண்டிய பெயராக இருந்தது. மூன்று வசனங்களில் ஏபேரும் பேலேக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எபிரேய இனத்தின் தனித்துவமான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டப் பயன்படுத்தப்படுகின்றனர். ஏபேர் என்பதன் பொருள் “அக்கரைக்கு கடத்தல்” அல்லது “அக்கரைக்கு கடந்து செல்லுகிறவன்” என்பதாகும்; அது “எபிரேயன்” என்ற சொல்லின் மூலமாகும். ஆபிராம், பாபிலோனிலிருந்து வாக்குத்தத்ததேசத்திற்குக் கடந்து செல்லுகிறவர்களின் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார். “பேலேக்” என்பதன் பொருள் “பிரிவு” அல்லது “பிளவு”; இதற்கான குறிப்பு ஆதியாகமம் 10:25-ல் காணப்படுகிறது; அங்கு பேலேக்கின் நாட்களில் “பூமி பிரிக்கப்பட்டது” என்று நமக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது.

சத்தியத்தின் வார்த்தையைச் சரியாகப் பிரித்தறிய விரும்புகிறவர்களுக்காக ஏபேர் மற்றும் பேலேக் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பிரிவினையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். நோவாவின் வம்சவரலாறு எட்டின் இரண்டு வரிசைகளை உருவாக்கியது; அவை எகிப்திலிருந்த 430 ஆண்டுகளைப் போலவே நான்கு தலைமுறைகளின் இரண்டு தொகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டின. ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் வம்சவரலாறு எட்டினால் அல்ல, பத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் அது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரலாறாகும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் ஐந்தின் இரண்டு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறார்கள்; இவ்வாறு அது தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனத்தைப் பற்றிய உவமையாகிய பத்து கன்னியரின் உவமையுடன் ஒத்திசைகிறது.

அந்தத் தெரிவுசெய்யப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரிசையில், பேலேக் என்பவரின் பெயரும் அதனுடைய வரலாற்று நிறைவேற்றமும், பாபேல் கோபுரத்தின் காலத்தில் பூமி பிரிக்கப்பட்ட அதே வேளையில், ஞானமுள்ள கன்னியரும் மூடமான கன்னியரும் ஆகிய இரு வகுப்புகளின் பிரிவை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. பத்துப் பேரின் பட்டியலில் பேலேக் ஐந்தாவது எண்ணாக இருக்கிறார்; ஏனெனில் அது பத்தின் மையமாகும். ஆபிராமால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படும் எபிரேயனான ஏபேர், நள்ளிரவின் கூக்குரலில் அந்த இரண்டு வகுப்புகள் பிரிக்கப்படும்போது, கடந்து சென்று ஞானமுள்ள கன்னியராக மாறும் ஒரு மூடமான கன்னியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். பெயரால் முதல் எபிரேயனான ஏபேர், உடன்படிக்கையினால் முதல் எபிரேயனான ஆபிராமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். கர்த்தர் ஆபிராமை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைத்தபோது, அது நள்ளிரவின் கூக்குரலின் செய்தியை முன்சுட்டிக்காட்டியது; அது பாபிலோனிலிருந்து ஆண்களையும் பெண்களையும் வெளியே அழைக்கும் இரண்டாம் தூதனின் வல்லமையூட்டலாகும்.

பத்து கன்னியரின் உவமை, வெளிவருமாறு அழைக்கும் ஓர் அழைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஏபேர் மற்றும் பெலேக் ஆகியோரால் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது; சோதனைக் காலத்தின் வாசலை மூடுகின்ற பெலேக்கின் பிரிவுக் கோடு நிறைவடைவதற்கு முன்பாகவே அது நிகழ்கிறது. தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில், பெலேக்கிற்குப் பிறகு ஏபேர் 430 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான்; பின்னர் பெலேக் 30 ஆண்டுகள் வாழ்ந்தான். ஆபிராமின் மும்மடங்கான உடன்படிக்கையின் முதல் படி ஏபேர் மற்றும் பெலேக் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. ஆபிராம், இரண்டு வகுப்புகளுக்கிடையேயான பிரிவுக் கோடாக இருந்த ஏபேர் மற்றும் பெலேக்கைப் போன்றவர். ஆபிராமின் தீர்க்கதரிசனத்திற்குப் பவுல் செய்த சேர்த்தல், ஏபேரின் தீர்க்கதரிசனத்திற்குப் பெலேக் செய்த சேர்த்தலே ஆகும். ஏபேர் 400 ஆண்டுகளை அறிவித்தான்; ஆனால் பெலேக் 430 ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்தினான். ஆகையால் பெலேக் பவுலைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான்; மேலும் 400 ஆண்டுகளுக்கு பவுல் 30 ஆண்டுகளைச் சேர்த்ததையும் அது குறிக்கிறது; பவுலின் ஊழியம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் “பெலேக்”-ஐ அடையாளப்படுத்துவதாயிருந்தது. பவுல் அடையாளப்படுத்திய வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் “பெலேக்”, தேசம் எழுத்தார்த்த நிலையிலிருந்து ஆவிக்குரிய நிலைக்குப் பிரிக்கப்படுதலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

சேம் முதல் பேலேக் வரையிலான சந்ததியில் ஐவர் உள்ளனர்; ரூ முதல் ஆபிராம் வரையிலான சந்ததியிலும் ஐவர் உள்ளனர்.

முப்பது வயது

இயேசு தமது ஊழியத்தை ஆரம்பித்தபோது முப்பது வயதுடையவராயிருந்தார்.

யோசேப்பு முப்பது வயதானபோது எகிப்தில் பரவோனுக்குச் சேவை செய்யத் தொடங்கினார்.

தீர்க்கதரிசியான எசேக்கியேல் தன் ஊழியத்தை ஆரம்பித்தபோது முப்பது வயதுடையவராயிருந்தார்; அவருடைய ஊழியம் இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்தது.

எசேக்கியேல் தமது எழுத்துக்களில் வேறு எந்தத் தீர்க்கதரிசியையும் விட அதிகமான வரலாற்றுச் சுட்டிக்காட்டுகளை கொண்டுள்ளார். எசேக்கியேலின் எழுத்துக்களில் துல்லியமாகக் கண்டறியத்தக்க தேதிகளைப் பற்றிய பதின்மூன்று நேரடி குறிப்புகள் உள்ளன; மேலும், அறியாமலேயே, வேதாகம அறிஞர்களும் வரலாற்றாசிரியர்களும் அவரது ஊழியம் இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்ததென உறுதிப்படுத்துகிறார்கள்; ஆயினும், இருபத்திரண்டு என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்திற்கான ஒரு சின்னம் என்பதை அவர்கள் அறியவில்லை.

தாவீது ராஜாவாக ஆட்சி செய்யத் தொடங்கியபோது முப்பது வயதானவன்; அவன் நாற்பது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான்.

தாவீதின் நாற்பது ஆண்டுக் ஆட்சி ஒரு குறியீட்டு எண்ணாகும்; மேலும் அந்த நாற்பது ஆண்டுக் காலம் ஆபிராமுக்கும் பவுலுக்கும் உரிய 430 ஆண்டுகளைப் போன்றதாகும்; ஏனெனில் அந்த நாற்பது ஆண்டுகள் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன (ஏழரை ஆண்டுகள் மற்றும் முப்பத்திமூன்று ஆண்டுகள்). தாவீதின் நாற்பது ஆண்டுக் ஆட்சியின் இந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளில் மேலும் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் புதிர் இணைக்கப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் வேறொரு வேதாகமச் சாட்சி அந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளையும் ஏழு ஆண்டுகள் மற்றும் முப்பத்திமூன்று ஆண்டுகள் என்று பதிவு செய்கிறது. இரண்டாம் சாமுவேலில் காணப்படும் கூடுதல் ஆறு மாதங்கள் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன, மேலும் 7.5 மற்றும் 33 எவ்வாறு 40 ஆகின்றன? அங்கே ஆறு மாதங்களின் ஒரு மேற்படுதல் உள்ளது; அது நிச்சயமாக ஒரு தீர்க்கதரிசன சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும்.

22 என்பது தெய்வீகத்துடனான மனிதகுலத்தின் இணைப்பை குறிக்கும் ஒரு அடையாள எண்ணாகும்; எசேக்கியேலின் ஊழியம் இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் நீடித்தது. யோசேப்பின் பதினான்கு ஆண்டுகள் ஏழு ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன; கிறிஸ்துவின் உடன்படிக்கையின் வாரம் சமமான 1260 நாட்கள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது; மேலும் தாவீதின் நாற்பது ஆண்டுகால ஆட்சி இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டதுடன், அந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளை இணைக்கும் ஒரு கூடுதல் அடையாளமும் உள்ளது.

இயேசு தீர்க்கதரிசியும், ஆசாரியரும், ராஜாவும் ஆவார். கடைசிநாட்களில் அவர் தமது வெற்றிகரமான சபையை ஒரு கொடியாக உயர்த்துவார்; அந்தச் சபை, கிறிஸ்துவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது—அவர் தீர்க்கதரிசியும், ஆசாரியரும், ராஜாவுமாய், தமது தெய்வீகத்தன்மையை மனிதருடன் ஒன்றிணைத்தவராய் இருக்கிறார்; அந்த மனிதர் தீர்க்கதரிசியான எசேக்கியேல், ஆசாரியனான யோசேப்பு, ராஜாவான தாவீது ஆகியோரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அந்த நான்கு அடையாளங்களும், சாதாரண அளவை விட ஏழு மடங்கு அதிகமாகச் சூடாக்கப்பட்ட சூளையில் இருந்த மூன்று சிறந்தோரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; பின்னர் நான்காவதாக ஒருவர் தோன்றினார், அவர் தேவகுமாரனைப் போல இருந்தார். நேபுகாத்நேச்சாரின் பொற்கலச் சிலை அர்ப்பணிப்பு விழாவில் உலகமெங்கும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்தது; அவர்கள் அனைவரும், மனித தீர்க்கதரிசி, மனித ஆசாரியர், மனித ராஜா ஆகியோரால் அமைந்தும், நான்காவது தெய்வீகப் பேராலயவரால் தாங்கப்பட்டும் இருந்த வெற்றிகரமான சபையை கண்டார்கள்.

தீர்க்கதரிசன நிலைப்பாட்டில், நாற்பது என்பது ஆபிராமின் நானூற்றின் தசமபாகமாகும்; மேலும் நான்கு என்பது நாற்பதின் தசமபாகமாகும். எண் நான்கில் காணப்படும் எந்தத் தீர்க்கதரிசனப் பண்பும் நாற்பதின் குறியீட்டியலுடன் ஒத்திசைவாக இருக்க வேண்டும்; அதுவும் மாறாக நானூற்றின் குறியீட்டியலுடன் ஒத்திசைவாக இருக்க வேண்டும். சூழலின் அடிப்படையில், நான்கு என்பது பெரும்பாலும் “உலகளாவிய” என்பதைக் குறிக்கிறது; இது பரிச்சயமான ஒரு புரிதல். ஆனால் அது “ஒரு முன்னேற்றத்தையும்,” சில சூழல்களில் “முன்னேற்றமடையும் ஒரு அழிவையும்” குறிக்கிறது.

ஏழு எக்காளங்களில் முதல் நான்கு, மேற்கு ரோமின் படிப்படியான அழிவைக் குறிக்கின்றன. கான்ஸ்டான்டினோப்பிளிலிருந்த கிழக்கு ரோம், நான்கு ஒட்டோமான் சுல்தான்களுக்குக் கீழ்ப்படிதலில் முடிவுற்றது. வசனத்திற்கு வசனம், கிழக்கும் மேற்கும் ஆன ரோம், நான்கு எக்காளங்களால் சித்தரிக்கப்படும் நான்கு காலப்பகுதிகளின் வழியாக படிப்படியாகச் சிதைந்து போனது; அதேவேளையில், ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்களால் குறிக்கப்படும் இஸ்லாமினாலும் கீழிறக்கப்பட்டது. இவ்விரு கோடுகளும் ஒன்றிணைந்து, எக்காளங்களின் நான்கு தலைமுறைகளின் வழியாக ரோமின் வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அதே சமயம், இஸ்லாமுடன் தீவிரமடையும் போர், இராச்சியத்தின் மீது இஸ்லாமின் நான்கு சுல்தான்கள் மேலாதிக்கம் செலுத்தும் போது நிகழும் இறுதியான அழிவை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது. மேற்கு மற்றும் கிழக்கின் இந்த வரலாறு, கி.பி. 330-இல் கான்ஸ்டான்டீன் பேரரசைப் பிரித்ததிலிருந்து தொடங்கியது.

மேற்கு ரோமாவின் நான்கு எக்காளங்கள் கி.பி. 330-இல் ஆரம்பிக்கின்றன; ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்கள் கிழக்கு ரோமாவை வீழ்த்திய அதிகாரத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அந்தக் கிழக்கு ரோமாவும் கி.பி. 330-இலேயே ஆரம்பித்தது. கி.பி. 538-இல் பூமியின் சிங்காசனத்தில் பாப்பரசர் அதிகாரத்தை அமர்த்தும் செயலில் கிழக்கு ரோமாவும் மேற்கு ரோமாவும் இரண்டும் பங்களித்தன; ஆகையால், மேற்கு மற்றும் கிழக்கு என்ற இந்த இரண்டு வரிசைகளும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது பாப்பரசர் அதிகாரத்தை மீண்டும் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தும் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் இரண்டு கொம்புகளை முன்னடையாளப்படுத்துகின்றன. தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பில் மேற்கு ரோமா சபை அரசியலின் அடையாளமாகும்; கிழக்கு ரோமா அரசியல் ஆட்சிக்கலையின் அடையாளமாகும்.

மேற்கத்திய மற்றும் கிழக்கத்திய ரோம் வீழ்ச்சியின் வரலாற்றினுள், பாப்பரசராட்சி ரோமின் வரலாறு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. எபேசு எனக் குறியிடப்பட்ட சீஷர்களின் திருச்சபையிலிருந்து தொடங்கி, முதல் மூன்று திருச்சபைகள், 538 முதல் 1798 வரை நீளும் பாப்பரசராட்சியாகிய நான்காம் திருச்சபைக்குத் தலைமையிடுகின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது 1798-இல் ஏற்பட்ட அதன் மரணகாயம் குணமடைந்த பின்பு, பாப்பரசராட்சி 42 மாதங்கள் ஆட்சி செய்வதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. 1844-க்குப் பின்பு “காலம் இனி இல்லை”; ஆகையால், நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மிகேல் எழுந்தருளும் வரையிலான துன்புறுத்தலின் காலத்தைச் சுட்டும் ஒரு சின்னமாகும். திருச்சபைகள், முத்திரைகள், எக்காளங்கள் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று இணையாக ஓடும் மூன்று வரலாற்றுக் கோடுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்று முன்னோடிகள் புரிந்துகொண்டனர். மேற்கத்திய ரோமின் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியத்தை, கிழக்கத்திய ரோமின் கோட்டின் மேலும் பாப்பரசராட்சி ரோமின் கோட்டின் மேலும் பொருத்திப் பதிப்பித்தல், மில்லரைட்டுகள் பயன்படுத்திய ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடு அல்ல; ஆயினும், அந்த முறையால் அவர்கள் நிலைநிறுத்தியிருந்த எந்தப் புரிதல்களும் முரண்படுத்தப்படுவதில்லை.

வரியின்மேல் வரி, முதல் நான்கு எக்காளங்களும் ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றின் மேல் அமைக்கப்பட வேண்டும்; பின்னர், நான்காம் சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பாப்பரசர் துன்புறுத்தலின் காலத்திற்கு வழிநடத்தும் முதல் மூன்று சபைகளின் வரியும் அதன்மேல் அமைக்கப்பட வேண்டும். முதல் வரியில் நான்கு எக்காளங்கள், இரண்டாம் வரியில் நான்கு சுல்தான்கள், மூன்றாம் வரியில் நான்கு சபைகள். “நான்கு” என்ற எண் உலகமுழுவதையும் குறிக்கிறது; ஆனால் அது ஒரு குடியியல் அதிகாரமோ அல்லது சமய அதிகாரமோ ஆகியவற்றில் ஏதாவது ஒன்றின் படிப்படியான அழிவையும் குறிக்கிறது. அது எதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதைக் சூழல் தீர்மானிக்கிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது போப்புத்துவ அதிகாரம் மீளப் புனருத்தாரணம் பெறுகிறது. முதல் முறையாக போப்புத்துவம் அதிகாரமளிக்கப்பட்டபோது, அதற்கு முன் முப்பது ஆண்டுகள் ஆயத்தக் காலமாக இருந்தது. முதல் நான்கு சபைகளில், நான்காவது சபை போப்புத்துவத்தைக் குறிக்கிறது; முதல் சபை, எபேசு எனப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் சீஷர்களாக இருந்தது. கிறிஸ்தவச் சபையின் முதல் மூன்று தலைமுறைகள், யெசபெல் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தியாத்திரா என்ற நான்காவது சபைக்குத் தள்ளிச் சென்றன. தியாத்திராவாகிய காலத்திற்குச் சென்றபோது, கி.பி. 538-இல், ஓர்லியன்ஸ் பேராலோசனையில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது; இதன் மூலம், 1798-ஆம் ஆண்டின் மரணக் காயம் ஆறும்போது, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் அமலாக்கப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அடையாளங்காணப்படுகிறது.

1798 முதல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாறு முதல் நான்கு சபைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. நான்காவது சபையான தியாத்தீரா, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும், அதனைத் தொடர்ந்து வரும் பாப்பரச அதிகாரத்தின் துன்புறுத்தலையும் குறிக்கிறது. தன் முதல் அன்பை இழந்த எபேசு என்னும் முதல் சபை, படிப்படியாக முன்னேறும் நான்கு-அடுக்கு அழிவின் முடிவில், தியாத்தீராவின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் வந்து முடிந்தது. தியாத்தீராவின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் தலைமுறை, பெர்கமு எனும் மூன்றாம் தலைமுறையாகும். தியாத்தீரா, அருள்வாய்ப்பு முடிவடையும் காலம் வரையிலான ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; பெர்கமு, தியாத்தீராவிற்குப் பாதையை ஆயத்தப்படுத்தும் மூன்றாம் தலைமுறையின் சமரசத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பெர்கமுவின் மூன்றாம் தலைமுறையும், அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்தச் சமரசமும், முதன்முதலில் கான்ஸ்டன்டைன் காலத்தில் நிறைவேறின; அவனே கி.பி. 321-இல் மிக முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை இயற்றினான். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் எபேசுவின் ஆட்டுக்குட்டியாகத் தொடங்கியது; ஆனால் அது தியாத்தீராவை மீண்டும் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தும்போது, அது ஒரு வல்லரசுப் பாம்பைப் போலப் பேசுகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் நான்கு திருச்சபைகள் மூலம் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் படிப்படியான அழிவு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது ராஜ்யத்தின் படிப்படியான அழிவு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டுசெல்லும் நான்கு தலைமுறைகளின் வழியாக நிகழ்கிறது; அங்கே பூமியின் மிருகம் மகாவிலங்காகப் பேசுகிறது. இறுதி தலைமுறை, ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்ததுபோல ஒரு சரிசிரிப்பான மகாவிலங்கினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; இதன் காரணமாகவே, யோவான் ஸ்நானகர் மற்றும் இயேசு இருவரும் பண்டைய இஸ்ரவேலின் கடைசி தலைமுறையை, “விரியன் பாம்புகளின் சந்ததி” என்று அழைத்தார்கள்.

நான்காவது மற்றும் கடைசி தலைமுறை, நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் “தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட தலைமுறை” ஆகவோ, அல்லது அதற்குரிய இணையான விஷப்பாம்புகளின் தலைமுறை ஆகவோ உள்ளது. ஒரு வகுப்பினர் கிறிஸ்துவின் சாயலை உருவாக்கியுள்ளனர்; மற்றவர்கள் மிருகத்தின்—பாம்பின்—சாயலை உருவாக்கியுள்ளனர். விஷப்பாம்புகளின் தலைமுறை தேவனுடைய வார்த்தையில் நேரடியாக நான்கு முறை முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு குறிப்பிலும் உள்ள சூழல் வேறுபட்டதாக உள்ளது.

“பாம்புகளின் சந்ததி” என்பது யோவான் விரும்பாத சில மனிதக் குழுக்களைப் பற்றிய வெறும் இழிவுரைகளாக மட்டுமே இருந்திருந்தால், அந்த வெளிப்பாட்டைப் பற்றி சொல்லுவதற்கு எதுவும் இருக்காது. ஆனால் தேவனுடைய வார்த்தைக்குள் உள்ள ஒவ்வொரு சொல்லும் புனிதமானது; ஆகையால் யோவான் சத்துகேயருக்கும் பரிசேயருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட பெயரிடலை அளித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பெயரிடல், அது வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள அந்தப் பகுதியின் சூழலினால் தீர்க்கதரிசனரீதியாக வரையறுக்கப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியில் யோவான் தன் ஊழியத்தை நிறைவேற்றுகிறவனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான்; பின்னர் சத்துகேயரும் பரிசேயரும் நிகழ்வுக்குள் நுழைகின்றனர். தொடக்க வசனங்களில் யோவான் ஏசாயாவின் “வனாந்தரத்தில் கூப்பிடுகிற சத்தம்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான்.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் இறுதி தலைமுறை, வனாந்தரத்திலிருந்து வந்த ஒரு தீர்க்கதரிசியால் “விஷப்பாம்புகளின் சந்ததி” என்று அழைக்கப்படுகிறது. யோவான், உடன்படிக்கையின் தூதருக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்திய மல்கியாவின் தூதனாகிய பங்கினை நிறைவேற்றிய தீர்க்கதரிசி; அவரே, ஏசாயா குறிப்பிட்ட வனாந்தரத்தில் ஒலிக்கும் சத்தமும் ஆவார்.

“இலைகளை” ஒரு அடையாளமாகக் கருதினால், அவை “வெளிப்புற அறிக்கையை” குறிக்கின்றன என்பதை காண்கிறோம். இதற்கான முதல் குறிப்பை ஆதாமும் ஏவாளும் தொடர்பாகக் காண்கிறோம்; அவர்கள் அத்தி இலைகளால் தங்களுடைய அநீதியை மூடிக்கொண்டார்கள். அதற்கு முன்பு அவர்கள் ஒளியின் வஸ்திரத்தையும், நீதியின் வஸ்திரத்தையும் அணிந்திருந்தார்கள்; ஆனால் அது நீங்கிப் போனபோது, தாங்கள் நிர்வாணராயிருந்த லவோதிக்கேயர்களென்பதை உணர்ந்தார்கள்; அவர்கள் செய்ய வேண்டியது எல்லாம் “வெளிப்புற அறிக்கையின் இலைகள்” பின்னால் தங்களை மறைத்துக்கொள்வதே, அப்பொழுது எல்லாமும் நன்றாகிவிடும் என்று நினைக்கிறார்கள். அதே பகுதியின் பின்னர், தங்களை இரட்சிக்க ஆபிரகாமின் இரத்தவம்சத்தை நம்பியிருந்த லவோதிக்கேய யூதர்களுக்கு எதிராக யோவான் நேரடியாகப் பேசுகிறார்; ஏனெனில் அவர்களுடைய தன்னம்பிக்கை வெறும் வெற்றிடமான வெளிப்புற அறிக்கையின் இலைகளே ஆகும். ஒருவருடைய வஸ்திரங்கள் அவர் யார் என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.

மரங்கள் மனிதர்களுக்கும் ராஜ்யங்களுக்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கின்றன; கனியும், கிளையும், விதையும், மண்ணும், நீரும், வேரும், தெளிவாக இலைகளும் கூட தமக்குத்தாமே குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசனச் சின்னங்களைக் குறிக்கின்றன. ஆனால் அந்தச் சத்தியங்களில் ஒவ்வொன்றும், “மரம்” என்பதைக் கட்டியமைக்கும் தீர்க்கதரிசனச் சின்னங்களைப் பயன்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனத்தின் பல்வேறு கோடுகளில் குறிக்கப்படும் பிற சின்னங்களோடு தொடர்புபட்டவையாக இருக்கின்றன. நிச்சயமாக, ஒரு மரத்தின் முதல் தீர்க்கதரிசன அடையாளம் என்னவெனில், அது வாழ்வோ மரணமோ என்ற ஒரு சோதனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

யோவான் அணிந்திருந்த உடைகளாலும், அவன் உண்ட உணவாலும் அவனுடைய செய்தி பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் இருந்த மன்னாவோ, அல்லது முடிவில் இருக்கும் பரலோக அப்பமோ போன்ற தீர்க்கதரிசன உணவு உண்ணப்பட வேண்டியது ஆகும். அந்த உணவு ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சோதனைச் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது கிறிஸ்துவின் மாம்சமும் அவருடைய இரத்தமும் ஆகையால், அது உண்ணப்பட வேண்டியது. யோவான் அணிந்திருந்த உடைகளும், அவன் உண்ட உணவும், கிறிஸ்துவுக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்திய செய்தியையும் தூதரையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. யோவான், கிறிஸ்துவுக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் இறுதி தூதரின் முன்மாதிரியாக இருக்கிறான்; அந்த கிறிஸ்துவே உடன்படிக்கையின் தூதர்; அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வருகிறார். அது நிகழும் போது, லவோதிக்கேயரும் களைகளுமாகிய மூடக் கன்னிகைகள், ஆபிரகாமின் நியாயமான உடன்படிக்கை ஜனங்கள் என்று தங்களைத் தாங்களே உரிமையாக்கிக் கூறுகிறோரின் இறுதியான நான்காம் தலைமுறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; யோவான் வனாந்தரத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட காலத்தில் பரிசேயரும் சதூக்கேயரும் அப்படியே செய்ததுபோல.

யோவான் ஒட்டகமயிரினாலான உடையையும், உழவுமிருகங்கள் நுகத்தோடு வைத்திருப்பதுபோன்ற கட்டுப்பாட்டு இணைப்பைக் கொண்ட தோலினாலான இடைக்கச்சையையும் அணிந்திருந்தான். அவன் உண்டது வெட்டுக்கிளிகளும் ஆகையால் அவனுடைய செய்தியும் வேதவாக்கியங்களில் இஸ்லாமின் முக்கியச் சின்னமான வெட்டுக்கிளிகளைச் சார்ந்ததாக இருந்தது; மேலும், அவன் தன் இஸ்லாம் குறித்த செய்தியைத் தேனோடும் கலந்தான்.

மன்னா என்பது தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒரு அடையாளமாகும்; அதற்கு தேனின் சுவை இருந்தது; தீர்க்கதரிசிகள் அதையே தாங்கள் உண்டதாகச் சித்தரிக்கப்படும் செய்தியின் சுவையாக அடையாளப்படுத்துகிறார்கள். யோவான், வெட்டுக்கிளிகளாலும் ஒட்டகத் தோலினாலும் ஒட்டக முடி அரைக்கச்சையினாலும் பிரதிநிதிப்படுத்தப்பட்ட இஸ்லாம் செய்தியை கொண்டு வந்தான். வெட்டுக்கிளியும் ஒட்டகமும் இரண்டும் இஸ்லாமின் அடையாளங்களாகும். இஸ்லாமின் அந்தச் செய்தி, “தேன்” என்று பிரதிநிதிப்படுத்தப்படும் தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒளியூட்டுதலுடன் கலந்திருந்தது.

யோவான் வெறுமனே இஸ்லாமின் ஒரு செய்தியை மட்டும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியவன் அல்ல; மாறாக, எலியா வந்ததுபோலவே அவனும் வனாந்தரத்திலிருந்து வந்தான். மேலும், யோவான் தேனை உண்டவன் மட்டுமல்ல; அவன் காட்டுத் தேனையே உண்டான். ஏனெனில், கிறிஸ்துவைப் போலவே, அந்நாளின் நிறுவனங்களில்—தங்களுக்கே உரிய செய்தியின் தேனை உடையவையாக இருந்து, பரிசேயரும் சத்துகேயரும் உடைய புளிப்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அவை—அவன் பயிற்சி பெறவில்லை. யோவான் வனாந்தரத்திலிருந்து வந்த தேனை உண்டான்; ஏனெனில், தன் காலத்தின் மார்க்க நிறுவனங்களுக்கு வெளியே பரிசுத்த ஆவியினாலே அவன் பயிற்சியளிக்கப்பட்டவன். அந்தக் காலக்கட்டத்திற்குரிய வழக்கமான இடைக்கச்சில், ஒருவர் தமது ஒட்டகமயிர் உடையை கட்டிப்பொருத்துவதற்கான ஒரு கீல் அமைப்பு இருந்தது. அந்தக் கீல் யோவானைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஏனெனில், அவன் பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கான மாறுப்புள்ளியாக இருந்தான்.

யோவானின் மூட்டணியான ஆடை கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் நிகழ்ந்த அதே தருணத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது; அது ஒரு திருப்புமுனையாக இருந்தது, மேலும் யோவான் ஞானஸ்நானம் அளித்த இடம் அதனைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. அந்த இடம் “படகுக் கடத்தல்” என்று பொருள்படும் பெத்தாபரா எனப் பெயரிடப்பட்டது; அது பண்டைய இஸ்ரவேல் வனாந்தரத்திலிருந்து வெளியே வந்தபோது வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் நுழைந்த அதே இடமே ஆகும்; அதுபோலவே யோவானும் செய்திருந்தான்.

நிச்சயமாக, யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றவர்கள் அந்த நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரத்தின் இயக்கமே ஆகும்; ஆனால் நாம் வெறுமனே சுட்டிக்காட்டுவது என்னவெனில், இயேசு ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது, அவர் மற்றும் யோவான் “விஷப்பாம்புகளின் சந்ததி” என்று அழைத்தது அந்தத் தலைமுறையைத்தான். தேவனுடைய பத்து கட்டளைகளின் நியாயப்பிரமாணத்தை மகிமைப்படுத்தும்படியாக இயேசு வந்தார்; மேலும் வேதாகமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவர் உந்தினார். ஆகையால், பழைய இஸ்ரவேலின் இறுதி தலைமுறையை அவர் விஷப்பாம்புகளின் சந்ததி என்று அழைக்கும் போது, இரண்டாம் கட்டளை மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறைகளில் நிறைவேற்றப்படுகின்ற நியாயத்தீர்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை அவர் முழுமையாக அறிந்திருக்கிறார்.

மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறைகள், நான்காம் தலைமுறையில் முடிவுறும் ஒரு படிப்படியான நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கின்றன; அது விஷப்பாம்புகளின் தலைமுறை ஆகும். கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் 9/11-ஐ முன்மாதிரியாகக் குறிக்கிறது. லவோதிகேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் தலைமுறை, அந்தக் காலத்திலிருந்து அதன் இறுதி தலைமுறையில் இருந்து வருகிறது. பரிசேயருக்கும் சதூக்கேயருக்கும் யோவான் அறிவித்த செய்தி, லவோதிகேயா செய்தியாக இருந்தது.

யோவானின் இடைக்கச்சின் கீல்-முனைச் சின்னத்துடனும், பெத்தாபராவின் பொருளுடனும் ஒத்திசைவாக ஒரு திருப்புமுனையை அடையாளப்படுத்தும் கலிலேயாவிலிருந்து இயேசு வந்தார். வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற யோவானின் பணி, அப்போது உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிற கிறிஸ்துவின் பணியாக மாறியது. முப்பது ஆண்டுகளான ஆயத்தம் முடிவுற்றது; சிலுவைக்கு முன்னும் பின்னும் உள்ள மூன்றரை ஆண்டுகள் ஆரம்பமானது.

யோவானின் செய்தி, எருசலேமின் அழிவின்போது வரவிருந்த கோபாக்கினையைப் பற்றிய ஒரு எச்சரிக்கையாக இருந்தது; அந்த அழிவு, உலகத்தின் முடிவையும் கடைசி ஏழு வாதைகளையும் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த எச்சரிக்கைச் செய்தி இஸ்லாம் என்னும் சூழலில் அமைக்கப்பட்டது; மேலும் அது, வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் மல்கியாவின் தூதனையும், வனாந்தரத்தில் கூவுகிற ஏசாயாவின் சத்தத்தையும் மட்டுமல்ல, எலியாவின் செய்தியையும் நிறைவேற்றிய ஒருவனால் அறிவிக்கப்பட்டது; ஏனெனில், யோவானின் உடை எலியாவின் உடைக்கு ஒத்திருந்ததுபோல, யோவானின் செய்தியும் எலியாவின் செய்திக்கு ஒத்திருந்தது.

அவர்கள் எலியாவைப்பற்றியல்ல, யோவானைப்பற்றி, “அவர் எத்தகைய மனிதன்?” என்று கேட்டிருந்தால், அவர்களுக்கு, “ரோமம் மிகுந்த மனிதன்; தமது இடுப்பைச் சுற்றி தோலினால் ஆன கட்டுப்பட்டை கட்டியிருந்தான்” என்று பதிலளிக்கப்பட்டிருக்கும். யோவானின் முழு ஆறு மாத ஊழியம், இறுதியும் நான்காவதுமான தலைமுறை விசேஷமாக அடையாளங்காட்டப்பட்டும் வரையறுக்கப்பட்டும் இருக்கும் அந்தப் பகுதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவர்களுக்கான லவோதிக்கேயா செய்தி, தாங்கள் தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் என்கிற உரிமைக்கூற்றை நேரடியாகத் தாக்குகிறது; மரங்களின் வேர் மீது கோடாரி விழுவது மூலம் எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ள வரவிருக்கும் கோபாக்கினையைப் பற்றிக் அவர்களை எச்சரிக்கிறது. அந்தச் செய்தியில், யோவானால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சோதனைச் செயல்முறையை கிறிஸ்து நிறைவு செய்வார் என்பதும் அடங்கியிருந்தது. பின்னர் மத்தேயுவில், இயேசுவும் யூதர்களை “விரியன்களின் சந்ததி” என்று அழைக்கிறார்; மேலும் மரத்தை வெட்டித் தள்ளுவது என்ற யோவானின் கருப்பொருளை எடுத்துக்கொண்டு, ஏன் அப்படிச் செய்யப்படுகின்றது என்பதை விளக்குகிறார்.

இரண்டாம் கட்டளையின்படி நியாயத்தீர்ப்பின் நாள் நான்காம் தலைமுறையிலே இருக்கிறது. நியாயத்தீர்ப்பு நாம் பேசும் செய்தியின் அடிப்படையில் அமைகிறது; அந்தச் செய்தி நம்முடைய இருதயங்களிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. நாம் பேசும் அந்தச் செய்தியே, நாம் பேதுருவின் “தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததி”யிலுள்ளவர்களா, அல்லது “பாம்புகளின் சந்ததி”யிலுள்ளவர்களா என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த இரு வகுப்பினரும், கிறிஸ்து தரையைத் துடைக்கும் மனிதனைப்போல் தமது தரையைச் சுத்திகரிக்கிறாரெனும் சோதனைச் செயல்முறையின் முடிவில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறார்கள். பத்து கன்னியரின் உவமையிலுள்ள எண்ணெயைப் போலவே, அந்தச் செய்தி தீய இருதயத்தினாலோ நல்ல இருதயத்தினாலோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. கிறிஸ்துவின் குறிப்பு மேலும் இதைச் சேர்க்கிறது: பாம்புகளின் இந்தச் சந்ததி, அதாவது நான்காம் மற்றும் இறுதியான தலைமுறை, ஒரு அடையாளத்தைத் தேடுகிறது; அவர்களுக்கு வழங்கப்படவிருந்த ஒரே அடையாளம் யோனாவின் அடையாளமே.

கிறிஸ்து யூதர்களை விஷப்பாம்புகளின் சந்ததி என்று குறிப்பிட்டார்; மேலும், யோனாவின் செய்தியையும், சாலொமோனின் ஞானத்தின் செய்தியையும் நீதித்தீர்ப்பின் எடுத்துக்காட்டுகளாக அவர் பயன்படுத்துகிறார். சூழ்நிலையாலும் இரு சாட்சிகளாலும், விஷப்பாம்புகளின் சந்ததி என்பது நான்காம் தலைமுறை என்பதை இயேசு அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் நீதித்தீர்ப்பு நிறைவேற்றப்படுவது நான்காம் தலைமுறையிலேயே ஆகும்.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணமும் சபத்தும் இருப்பதுபோல, கடைசி நாட்களின் கொடி, அல்லது அடையாளமாக இருக்கிறார்கள். யோனாவின் அடையாளம் உயிர்த்தெழுதலின் அடையாளமாகும்; கிறிஸ்துவின் நாள்களில் யூதர்களுக்குப் அது அவருடைய ஸ்நானமாக இருந்தது; அப்போது பரிசுத்த ஆவியானவர் புறாவைப் போலச் சித்தரிக்கப்படும்படி இறங்கி வந்தார். “யோனா” என்பதற்கு “புறா” என்று அர்த்தம். யோனா, வெளிப்படுத்தின யோவான், தானியேல், யோசேப்பு, லாசரு ஆகியோர், மூன்றரை நாட்கள் தெருவில் சடலமாக இருந்த நிலையிலிருந்து உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். அந்த நிலையில் அவர்கள் லவோதிக்கேயர்களிலிருந்து பிலடெல்பியர்களாக மாறிச் செல்ல வேண்டியவர்கள்; இவ்வாறு அவர்கள் ஏழிலிருந்து வந்த எட்டாவது ஆவர். யோனா ஸ்நானத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் தண்ணீருக்குள் எறியப்பட்டார், மேலும் திமிங்கிலத்தால் விழுங்கப்பட்டபோது அடையாளார்த்தமாக மரித்தார். பின்னர் அவர் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார்; அதுபோலவே, கொதிக்கும் எண்ணெயிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்டபோது யோவானும், சிங்கக்குழியிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்டபோது தானியேலும், குழியிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்டபோது யோசேப்பும், மேலும் கிறிஸ்துவின் காலத்தில் முத்திரையிடும் அதிசயமாகிய லாசரும் இருந்தனர். யூதர்கள், கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட யோனாவின் அடையாளத்தை எவ்வளவு தெளிவாகக் காண முடியவில்லையோ, அதற்கும் மேலாக அட்வென்டிசமும் 9/11 என்ற அடையாளத்தை, அதுவே யோனாவின் அடையாளம் என்பதை, காணவில்லை.

இந்த தலைப்புகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.