யோவேல் புத்தகமும் லாவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிஸ்ட் சபையும் - எண் இருபத்திரண்டு

முந்தைய கட்டுரையில் “விரியன்பாம்புகளின்” தலைமுறை என்று அழைக்கப்பட்ட பண்டைய இஸ்ரவேலின் நான்கு குறிப்புகளை நாம் பாதிவழி வரை ஆராய்ந்து வந்தோம். மத்தேயுவில், யோவானும் இயேசுவும் இருவரும் பரிசேயரையும் சத்துகேயரையும் விரியன்பாம்புகளின் தலைமுறை என்று அழைக்கிறார்கள். தன்னைத் தொடர்ந்து வரவிருக்கும் இயேசு தமது களத்தை முழுமையாகச் சுத்திகரிப்பார் என்று யோவான் போதித்தபோது, அது அடையாளப்படுத்தும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறையின் தொடக்கத்தை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். சேபாவின் ராணியையும் நினேவேயையும் குறிப்பிட்டதன் மூலம், இயேசு யோவானின் சோதனைச் செயல்முறைக்கு நியாயத்தீர்ப்பின் செயல்முறையையும் சேர்த்தார். நான்காவது தலைமுறையில்தான் நியாயத்தீர்ப்பு நடைபெறுகிறது; மேலும் நியாயத்தீர்ப்பில் ஒரு வகுப்பினர் சர்ப்பங்களாக வெளிப்படுகின்றனர், ஏனெனில் அவர்களுடைய தந்தை பிசாசு. அடையாளம் வெளிப்படையாக முன்பே இருந்தபோதிலும், நான்காவது தலைமுறை ஒரு அடையாளத்தைக் கேட்கிறது என்ற விவகாரத்தையும் இயேசு சேர்த்தார்.

மத்தேயு இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தில் பரிசேயர்மீதும் சதூக்கேயர்மீதும் உச்சரிக்கப்பட்ட “ஐயோ”கள் முன்வைக்கப்படுகின்றன; மேலும் சோதனையும் நியாயத்தீர்ப்பும் ஆகிய செயல்முறை மீண்டும் இறுதி தலைமுறையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம், இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த “ஐயோ”களுக்கான பின்னணியை ஆயத்தப்படுத்துகிறது.

மேலும் எந்த தொடர்பிற்கும் வாயில் மூடப்பட்டபோது, அதற்குப் பின்னர் இயேசு அடுத்த அதிகாரத்தில் எட்டு “அயோ”களை முன்வைக்கிறார். பதின்மூன்றாம் வசனத்தில், பரலோக ராஜ்யத்தின் வாசல்களை அடைத்ததற்கான “அயோ” கூறப்படுகிறது. பிற்கால மழை பொழியப்படுவது பரலோகத்தின் வாசல்களிலிருந்தே ஆகும். மனிதன் திறக்க முடியாத கதவைத் திறப்பதாகவும், மனிதன் மூட முடியாத கதவை மூடுவதாகவும் கூறிக்கொள்ளுகிறவர்களைப் பற்றியே அந்த எட்டு “அயோ”களும் உள்ளன. திருவெளிப்பாட்டில், கிறிஸ்துவைத் தொடர்ந்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் செல்லாதவர்கள், வெறுமையாகிய பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கே தங்கள் ஜெபங்களை அனுப்பிக்கொண்டிருப்பதையும், அங்கே சாத்தான் தன்னை கிறிஸ்துவாக நடித்துக் கொண்டு, எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது என்று அவர்கள் நம்புமாறு வழிநடத்தினதையும், சகோதரி வைட் காண்பிக்கப்பட்டார். அவர்கள் பரிசுத்த ஸ்தலத்தை மறுபடியும் திறந்து, மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தை மூடியிருந்தார்கள்.

பதினான்காம் வசனம், விதவைகளின் வீடுகளை விழுங்கிக்கொண்டு நீண்ட ஜெபங்களைச் செய்வதற்கான ஐயோவாகும். பதினைந்தாம் வசனத்தின் ஐயோ, தாங்கள் இருந்ததைவிடத் தங்கள் மதமாற்றினரை இரட்டிப்பாக நரகத்தின் பிள்ளைகளாக்குவதற்கானதாகும். பதினாறாம் வசனம் முதல் இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரை, அந்தத் துஷ்டர்கள் ஆலயத்தின் பேரில் சத்தியம் செய்கிறார்கள்.

இருபத்துமூன்றும் இருபத்துநான்கும் ஆகிய வசனங்களில், நீதி, இரக்கம், மற்றும் விசுவாசத்தன்மை ஆகியவற்றை அலட்சியம் செய்ததற்காக ஐயோ கூறப்படுகிறது. இருபத்தைந்தும் இருபத்தாறும் ஆகிய வசனங்கள், பாத்திரத்தின் வெளிப்புறத்தைச் சுத்தப்படுத்துவதாக நடித்துக்கொண்டு, அதன் உட்புறத்தைச் சுத்தப்படுத்தாத பாசாங்கைப் பற்றியது.

பின்னர் இருபத்தேழாம் மற்றும் இருபத்தெட்டாம் வசனங்கள் துன்மார்க்கரை வெண்சாந்து பூசப்பட்ட கல்லறைகளாக அடையாளப்படுத்துகின்றன; இது ஏசாயா இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் வரும் செப்னாவுடன் இணைக்கப்படுகிறது. அங்கு செப்னா தாம் அமைத்துக்கொண்டிருந்த அதிசயமான கல்லறையைப் பற்றிப் பெருமைப்பட்டான்; ஆனால் அதில் அவன் ஒருபோதும் இருப்பதில்லை, ஏனெனில் தேவன் அவனைத் தம் வாயிலிருந்து தள்ளி, தூரமான வெளிக்குத் துரத்தப்போகிறவராயிருந்தார். அந்தத் தூரமான வெளி, கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசி அதே கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்படும்படியாக வழிநடத்திய பேத்தேலின் பொய்த்தீர்க்கதரிசியின் கல்லறையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் எட்டாவது ஐயோ இவ்வாறு கூறுகிறது:

விஷப்பாம்புகளின் சந்ததியார் ஆகிய பாம்புகள் அந்தப் பகுதியில் நியாயத்தீர்ப்புக்குட்படுத்தப்படுகின்றனர். அந்தப் பகுதியில், நியாயத்தீர்ப்பு சேபாவின் இராணியும் நினவேயும் சாட்சியமாயிருப்பதன் அடிப்படையில் அல்ல; ஆபேலின் இரத்தத்திலிருந்து சகரியாவரையிலான இரத்தத்தின் அடிப்படையிலே உள்ளது. விஷப்பாம்புகளாயிருக்கிற நான்காம் தலைமுறை, பண்டைய இஸ்ரவேலின் வெளிப்புற வரலாற்றிலிருந்து வந்திருக்கும் இரண்டு சாட்சிகளாலும், பண்டைய இஸ்ரவேலின் உள்புற வரலாற்றிலிருந்து வந்திருக்கும் இரண்டு சாட்சிகளாலும் நியாயத்தீர்ப்புக்குட்படுத்தப்படுகிறது. லூக்கா அதிகாரம் மூன்று, நான்காம் மற்றும் இறுதி தலைமுறையின் விஷப்பாம்புகளைச் சுட்டிக்காட்டும் நான்கு குறிப்புகளில் இறுதியானதாகும்; அது வெறுமனே மத்தேயு அதிகாரம் மூன்றுக்கு இணையானதாகும். தேவனுடைய வீட்டின் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பின்போது, நான்காம் தலைமுறையின் காலத்தில், ஒரு வகுப்பு தங்கள் குணாதிசயங்களைச் சாத்தானின் குமாரரும் குமாரத்திகளுமாய் வெளிப்படுத்துவார்கள்; மறுபுறம் மற்ற வகுப்பு தேவனுடைய குமாரரும் குமாரத்திகளுமாய் வெளிப்படுத்துவார்கள் என்பதை அடையாளப்படுத்தும் நான்கு குறிப்புகள். பிரித்தறிதலை ஆரம்பிக்கும் சோதனைச் செயல்முறை, உடன்படிக்கையின் தூதருக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதன் வனாந்தரத்தில் தன் சத்தத்தை உயர்த்தும் போது ஆரம்பமாகிறது.

வேதவசனத்தின் பரிசுத்த நெய்தலினுள், பெயர்கள் வெறும் அடையாளச்சொற்கள் அல்ல; மீட்பின் இருதயத்தை வெளிப்படுத்தி, வரலாற்றின் மேற்பரப்புக்குக் கீழே பாடப்படும் இரண்டாம் பாடல்களாகிய மெல்லிசை தீர்க்கதரிசனங்களாகும். ஆதாமிலிருந்து நோவாவரை வந்த சந்ததியினரின் பெயர்பொருள்கள் ஒரு வாக்கியமாக ஒழுங்குபடுத்தப்படும்போது, அந்த வம்சவரிசை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வரலாற்றுடன் ஒத்துப்போகும் ஒரு செய்தியை உருவாக்குகின்றன. ஆதாம் என்பது “மனிதன்” என்று பொருள்; சேத் என்பது “நியமிக்கப்பட்டவன்” என்று பொருள். ஏனோஷ் என்பது “மரணத்துக்குட்பட்டவன்” என்று பொருள்; கேனான் என்பது “துக்கம்” என்று பொருள். “தேவனுடைய ஸ்தோத்திரம்/ஆசீர்வாதம்” (மகாலலேல்) வழியாக, வானம் “இறங்கி வரும்” (யாரேத்). வானம் “அர்ப்பணிக்கப்பட்டவன் அல்லது அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவன்” (ஏனோக்கு) ஆக இறங்கி வந்தது; அவன் தன் மகனாகிய மெத்தூசேலாவின் மூலம் (“அவன் மரிக்கும் போது, அது அனுப்பப்படும்”) நியாயத்தீர்ப்பின் செய்தியை அறிவித்தான். அவன் மரணம், மெத்தூசேலாவுடன் லாமேக் (சுவாசம்) இணைந்ததினால் பரிசுத்த ஆவியின் “வல்லமையான” ஊற்றுப்பொழிவின் உச்சநிலையாக இருக்கும்; இதுவே நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இரண்டாம் தூதனுடன் இணைந்ததைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மெத்தூசேலா இரண்டாம் தூதன்; லாமேக் நோவாவின் வெள்ளத்தில் உச்சத்தைக் கண்ட நள்ளிரவுக் கூக்குரல் ஆவான்.

மேலும் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கப்பட்டால், அந்தப் பெயர்கள் அறிவிப்பது இதுவே: “முதல் ஆதாமின் விளைவாக, மனிதன் துக்கத்துக்கும் மரணத்துக்கும் உட்பட்ட மரணமுள்ளவனாக நியமிக்கப்பட்டான்; ஆனால் தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தினால், கிறிஸ்து தம்மையே அர்ப்பணித்து கீழிறங்கி வருவதற்கு முன்வந்தார்; சிலுவையில் தமது மரணத்தின் மூலம் நியாயத்தீர்ப்பை அறிவித்தார்; அதனைத் தொடர்ந்து பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையான பொழிவும் நிகழ்ந்தது.”

இந்த பத்து பெயர்கள் சுவிசேஷச் செய்தியைச் சுருக்கமாக உள்ளடக்கிக்கொண்டிருப்பதோடு, சிருஷ்டியிலிருந்து பிற்கால மழைவரை பூமியின் வரலாற்றைப் பின்தொடர்ந்து, இறுதியில் இரண்டாம் வருகையில் நிறைவை அடைகின்றன. பெயர்களில் மறைந்திருக்கும் இந்தச் சின்னவியல் வெளிப்படுத்தல் ஆகமத்தில் தன்னுடைய இணைப்பைப் பெறுகிறது. ஆதியாகமம் அல்பா வம்சவரிசையை முன்வைக்கிறது; வெளிப்படுத்தல் 7-இல் காணப்படும் 144,000 பேர், முத்திரையிடப்பட்ட மீதிக்கூட்டத்தில் ஓமேகா நிறைவேற்றத்தை முன்வைக்கின்றனர்.

யூதா என்பதற்கு “ஸ்தோத்திரம்” என்று பொருள்; ரூபேன் என்பதற்கு “இதோ, ஒரு குமாரன்” என்று பொருள்; காட் என்பதற்கு “நல்ல அதிர்ஷ்டம்/படை” என்று பொருள்; ஆசேர் என்பதற்கு “மகிழ்ச்சியுள்ளவர்/ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்” என்று பொருள்; நப்தாலி என்பதற்கு “போராட்டம்” என்று பொருள். மனசே என்பதற்கு “மறக்கச் செய்பவன்” என்று பொருள்; சிமியோன் என்பதற்கு “கேட்குதல்” என்று பொருள்; லேவி என்பதற்கு “இணைக்கப்பட்ட/சேர்க்கப்பட்ட” என்று பொருள்; இசாச்சார் என்பதற்கு “வெகுமதி” என்று பொருள்; செபுலோன் என்பதற்கு “கனம்/வாசஸ்தலம்” என்று பொருள்; யோசேப்பு என்பதற்கு “அதிகரிப்பு” என்று பொருள்; பென்யமீன் என்பதற்கு “வலதுகையின் குமாரன்” என்று பொருள்.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் தேவனுடைய குமாரர்கள் ஆவர்; யாக்கோபு தேவனோடு போராடினதுபோல், தேவனோடு போராடும் ஒரு சோதனைக் செயல்முறையை அவர்கள் கடந்து செல்லும் போது, அவர்கள் நல்வாழ்வால் ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள். இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம், தேவனுடைய வார்த்தையைச் செவிமடுக்குவதால் உண்டாகும் பரிசுத்தமாக்கும் செயல்முறையில் அவர்கள் பாவங்கள் மறக்கப்படுகின்றன; அது, மாறாக, உடன்படிக்கையினாலான உறவில் அவர்களை கிறிஸ்துவோடு இணைக்கிறது. அவர்களின் வெகுமதி என்னவெனில், தேவன் தமது ராஜ்யத்தை விரிவுபடுத்த அவர்களைப் பயன்படுத்தி—பாபிலோனிலிருந்து பெரும் திரளான ஜனங்களைத் தமது வலதுகையின் குமாரர்களாக அழைத்துக்கொண்டிருக்கையில்—அவர்கள் பரலோக இடங்களில் அமர்த்தப்பட்டவர்களாய், கிறிஸ்துவோடு அவருடைய சிங்காசனத்தில் கண்ணியமாக வாசம்பண்ணுவதே ஆகும்.

லேயாவின் ஆறு குமாரர்கள் ரூபேன், யூதா, சிமியோன், லேவி, இசாக்கார், செபுலோன் ஆவர். “நறுமணமிக்க சொட்டல்” என்று பொருள்படும் அவளுடைய வேலைக்காரிப் பெண் சில்பாவுக்கு இரண்டு குமாரர்கள் இருந்தனர்—காத் மற்றும் ஆசேர். ராகேலின் இரண்டு குமாரர்கள் யோசேப்பு மற்றும் பென்யமீன். ராகேலின் வேலைக்காரிப் பெண்ணான பில்ஹா “வெட்கமுள்ள அல்லது பயமுள்ள” என்று பொருள்படும்; அவளுடைய குமாரர்கள் தான் மற்றும் நப்தாலி ஆவர். தீர்க்கதரிசன ரீதியாக இங்கே உள்ள வம்சவரிசை சிந்திக்க வேண்டிய பல கோடுகளை வழங்குகிறது. ஆதியாகமம் ஐந்தாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஆல்பாவிலும் பத்து தலைமுறைகளிலும் இருந்ததற்கு மாறாக, ஓமேகாவிற்கு பன்னிரண்டு சந்ததியினர் உள்ளனர்; அதற்கு உரிய குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசன மாறிலிகளும் உள்ளன. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தில், தான் குறிப்பிடப்படவில்லை; அவனுடைய சகோதரனாகிய எபிராயீமுக்கு பதிலாக மனாசே இடம்பெற்றான்.

ஆதியாகமத்தின் ஆல்‌ஃபா வம்சவரிசை வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஓமேகா வம்சவரிசையுடன் ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில் ஆதியாகமம் இரட்சிப்பில் கிறிஸ்துவின் தெய்வீக கிரியையை அடையாளப்படுத்துகிறது; வெளிப்படுத்தின விசேஷமோ, அந்த ஆல்‌ஃபா தீர்க்கதரிசனத்தின் ஓமேகா நிறைவேற்றத்தில், ஆல்‌ஃபா தீர்க்கதரிசனத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட அதே வாக்குத்தத்தத்தையும் தீர்க்கதரிசனத்தையும் முற்றிலும் நிறைவேற்றுகிறவர்களை அடையாளப்படுத்துகிறது.

இந்த இரண்டு வரிகளின் பயன்பாடு இறையியலாளர்களால் அடிக்கடி செய்யப்படுகின்றது; ஆனால், “வரி மேல் வரி” என்ற முறையியலின் நோக்கில் அது ஒருபோதும் செய்யப்படுவதில்லை. ஆதியாகமத்திலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்திலும் உள்ள இந்த இரண்டு வம்சவரிசைகள், தேவன் இரண்டாம் நிலை ஒன்றில் பேசுகிறார் என்பதற்கு இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகின்றன. ஒரு மொழி, எழுதப்பட்டபடியே பதிவாகியுள்ள சாட்சியாகும்; அந்தச் சாட்சிக்குள் ஒரு இரண்டாம் வரி குறியீட்டுத் தரத்தில் முன்வைக்கப்படுகிறது. பொதுவாக, ஆதியாகமத்திலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்திலும் பெயர்களின் அர்த்தங்களின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்படும் செய்தியைப் பற்றிய மேற்பரப்பு நோக்கங்களைக் கடந்து இறையியலாளர்கள் செல்லுவதில்லை. பெயர்களின் அர்த்தங்களுக்குள் உள்ள உருவகத்தை காணும் தங்களின் பக்திபோன்ற திறமையால் நிரூபிக்கப்படுவது போல, அவர்கள் காண்கிறதை தங்களுடைய மனித ஞானத்தைப் பற்றியே அதிகம் பேசும் ஒரு புதுமையாகவே கருதுகின்றனர். இஸ்மாயேலின் பன்னிரு மகன்களில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள செய்தியை அவர்கள் ஒருபோதும் காண்பதில்லை. மத்தேயுவிலும் லூக்காவிலும் உள்ள இயேசுவின் வம்சவரிசைகளை அவர்கள் சரியாகக் காண்பதில்லை. யூதாவின் கடைசி ஏழு ராஜாக்களின் வம்சவரிசைகளையும், இஸ்ரவேலின் கடைசி ஏழு ராஜாக்களினதும், யூதாவின் முதல் ஏழு ராஜாக்களினதும், இஸ்ரவேலின் முதல் ஏழு ராஜாக்களினதும் வம்சவரிசைகளையும் அவர்கள் காண்பதில்லை.

அவர்கள் காணவில்லை என்று நான் கூறும்போது, இந்த வம்சவரிசைகள் குறித்து போதனைகள் உள்ளனவா என்று நீங்கள் Google-இடம் கேட்டால், ஆதியாகமத்தில் ஆதாம் முதல் நோவா வரை பற்றியும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பற்றியும் பதில் “ஆம்” என்பதே என நான் குறிக்கிறேன். ஆனால் ஆதியாகமம் பதினொன்றில் உள்ள ஆபிராமின் பத்து சந்ததியினரை அவர்கள் இவ்வகையில் பயன்படுத்துகிறார்களா? இல்லை. காயீனின் வம்சவரிசையையும் சேத்தின் வம்சவரிசையையும் அவர்கள் எடுத்துரைக்கிறார்களா? ஆம்; ஆனால் உண்மையான பொருளிலிருந்து அவ்வளவு தூரமாக, அவர்கள் வேறொரு பொருளைப் பற்றியே பேசுகிறார்கள் என்று தோன்றும் அளவுக்கு. மத்தேயுவிலும் லூக்காவிலும் உள்ள கிறிஸ்துவின் வம்சவரிசைகளையும் அவர்கள் நிச்சயமாக அலசுகிறார்கள்; ஆனால் மீண்டும், அவர்கள் இலக்கை மிகவும் தவறவிடுகிறார்கள். அது ஏன் முக்கியம் என்று நீங்கள் கேட்கிறீர்களா? ஏனெனில், இந்தத் தீர்க்கதரிசனமான வம்சவரிசை வரிசைகளின் ஒரு மேலோட்டப் பார்வையை வழங்குவதே என் நோக்கம்; மேலும், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு சின்னமாக நான்காம் தலைமுறையின் முக்கியத்துவத்தை அடையாளம் காண முயலுகிறேன் என்பதை தொடக்கத்திலேயே தெளிவாகச் சொல்ல விரும்புகிறேன். இந்த வம்சவரிசைகளின் மேலோட்டப் பார்வை அதற்கு உதவும்; ஆனால், இவ்வம்சவரிசை வரிசைகளைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது, பின்வரப்போகும் இந்த எளிய சுருக்கத்தில் உள்ளதெல்லாம் மட்டுமே என்று யாரேனும் நினைத்தால், அது அவர்களுடைய புறக்கணிப்பாகும்.

ஆதாமிலிருந்து நோவா வரையான வம்சவரிசைக்குப் பின்னர், ஆதியாகமம் நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்களில் இரண்டு வம்சவரிசைப் பாதைகளை நாம் காண்கிறோம். அந்த இரண்டு பாதைகளும் காயீனின் சந்ததியினராலும் சேத்தின் சந்ததியினராலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆதாமிலிருந்து நோவா வரையிலான வம்சவரிசை பத்து சந்ததியினரைச் சுட்டிக்காட்டியதற்கு மாறாக, சேத்தின் மற்றும் காயீனின் பாதைகள் இரண்டும் தலா எட்டு சந்ததியினரை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்தக் காரணத்தினால், அவை நான்கு நான்காகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளாகக் கருதப்பட வேண்டும். சேத்தும் காயீனும் உடன்படிக்கையின் அடையாளங்களாக இருக்கிறார்கள்; காயீன், ஏசாயா இருபத்தெட்டு மற்றும் இருபத்தொன்பதில், பெருக்கெடுக்கும் தண்டனையின்போது நிராகரிக்கப்பட வேண்டிய மரண உடன்படிக்கையைச் செய்கிறவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அவர்கள் தங்கள் வீடுகளை மணலின் மேல் கட்டுகிறவர்கள். ஆனால் கன்மலையின் மேல் கட்டுகிறவர்கள், முதல் பேதுரு இரண்டாம் அதிகாரத்தில், ஆண்டவர் நன்மையுள்ளவர் என்று ருசித்தறிந்தவர்களாகவும், “தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததி”யாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிற வாழ்க்கை உடன்படிக்கையைச் செய்கிறார்கள். “அநேகர்” மணலின் மேல் கட்டுகிறார்கள்; ஆனால் “சிலர்” தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள்.

காயீனின் வம்சவரிசை, நாமங்களின் சங்கீதச் சிம்பொனியில் ஒரு கலகமிக்க இசைக்கோர்த்தாகும்; ஏனெனில் அந்த நாமங்கள், வானத்தினால் அடியுண்ட பின்பு நோக்கமற்ற அலைச்சலுக்குக் கொண்டுசெல்லும் வீணான மனித மகிமையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. எச்சரிக்கையைப் பொருட்படுத்தாமல், காயீனின் வம்சம், மனிதகுலத்தின் கலைகளால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படும், பழிதீர்க்கும் மனித வல்லமையால் மறைக்கப்பட்ட ஒரு பொய்யான தெய்வீகத்தைக் கூறிக்கொள்கிறது; அது இரும்பான ஒரு பண்பாட்டை வடிவமைக்கிறது; அழகானதாய் இருந்தாலும், வன்முறையால் நிறைந்ததும், நம்பிக்கையற்றும் உள்ளது. அந்த இறுதி கூற்று, நாமங்களிலிருந்து பெறப்படும் காயீனின் எட்டு தலைமுறைகளில் உள்ள செய்தியின் ஒரு மேற்பார்வையாகும்.

சேத்தின் வம்சவரிசை, கயீனின் வம்சவரிசைக்கு கிருபையினால் பதிலளிக்கிறது. மனிதகுலத்துக்காக நியமிக்கப்பட்ட மனித பலவீனத்தின் நிலையில், தேவனை நோக்கி கூப்பிடுகிறவர்களின் துக்கம், வானம் இறங்கிவரும்போது ஸ்தோத்திரமாக மாற்றப்படும். மகிமைக்குத் தூய்மையாய் உயர்ந்து செல்லும் பாதையில், சோதனைக் காலம் ஒன்றின்போது, “நம்பிக்கை” என்ற கூக்குரல் எழும் வரையில், இரட்சிப்பின் நீரினூடாக, இளைப்பாறுதல் உண்டாகிறது. அந்த இறுதி வாக்கியம், பெயர்களிலிருந்து பெறப்பட்ட சேத்தின் எட்டு தலைமுறைகளிலுள்ள செய்தியின் ஒரு மேற்பார்வையாகும்.

எட்டு தலைமுறைகளைத் தலா நான்கு தலைமுறைகளாக இரு தொகுதிகளாகப் பிரிப்பதற்கான காரணம் உடன்படிக்கையின் முதல் அடியிலேயே நிறுவப்படுகிறது; அங்கே எகிப்திலுள்ள அடிமைத்தனத்தைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனம் 400 ஆண்டுகள் என்று அடையாளப்படுத்தப்படுவதோடு, அந்த 400 ஆண்டுகள் நான்காம் தலைமுறையில் முடிவடையும் என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. பவுலின் சாட்சியம் ஆல்பா உடன்படிக்கையின் தீர்க்கதரிசனத்தில் இணைக்கப்படும்போது, ஒவ்வொரு காலப்பகுதியிலும் நான்கு தலைமுறைகள் அடங்கிய 215 ஆண்டுகளாகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளை அது உருவாக்குகிறது. 430 ஆண்டுகளுக்குள் உள்ள அந்த எட்டு தலைமுறைகள், 215 ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு காலப்பகுதிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. முதல் காலப்பகுதி, யோசேப்பை அறிந்திருந்த நல்ல பார்வோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. 215 ஆண்டுகள் கழித்து, யோசேப்பை அறியாத ஒரு புதிய பார்வோன் எழுந்தான். பின்னர் அடுத்த நான்கு தலைமுறைகளின் தொகுதி ஆரம்பமானது.

எட்டு தலைமுறைகள் சமமாக இரு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, தன்னிச்சையான நான்கு தலைமுறைகளைக் கொண்ட தனித்த காலப்பகுதியாகத் தெளிவாகக் குறிக்கப்படுவது, காயீனின் எட்டு தலைமுறைகளையும் சேத்தின் எட்டு தலைமுறைகளையும் அதே முறையில் பொருத்திப் பயன்படுத்துவதைக் நிலைநிறுத்துகிறது. அந்தப் பயன்பாடு செய்யப்பட்டபோது, சேத்தின் எட்டு தலைமுறைகள் காயீனின் எட்டு தலைமுறைகளோடு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருப்பதை காண்கிறீர்கள். காயீன், மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிற அநேகரைக் குறிக்கிறான்; சேத், தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிற சிலரைக் குறிக்கிறான். காயீன் மனிதகுலத்தின் அடையாளமாக இருக்கிறான்; சேத், நோவாவின் உடன்படிக்கையின் சூழலில் தெய்வீகத்துடன் இணைந்த மனிதகுலத்தின் அடையாளமாக இருக்கிறான்; ஆனால் யோசேப்பின் மற்றும் மோசேயின் வரிசை ஆபிராமின் உடன்படிக்கையின் சூழலில் உள்ளது.

பின்னர் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் வம்சவரிசை, சேம் முதல் ஆபிராம் வரை உள்ள பத்து பெயர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரம் பாபேல் கோபுரத்தின் வரலாறாக இருந்தாலும், அது ஆபிரகாமால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் வம்சவரிசையுமாகும். பதினொன்றாம் அதிகாரம், தேவனுடன் மூவகை உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்க வேண்டியிருந்த ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறது. மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான படி, இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஈசாக்கின் பலியிடுதலாக இருந்தது. “பதினொன்று” ஆம் அதிகாரம் அல்பா தொடக்கமாகவும், “இருபத்திரண்டு” ஆம் அதிகாரம் ஓமேகா முடிவாகவும் இருக்கிறது. பெயர்களின் அர்த்தத்தில் தேவனுடைய சத்தத்தைக் கேட்க வேண்டிய விசுவாசம், அவருடைய வார்த்தையின் எண்களாக்கத்தில் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்க வேண்டிய விசுவாசத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்ல. இறையியலாளர்களால் எடுத்துக்கொள்ளப்படாத ஒரு வம்சவரிசைப் பயன்பாடு, இஸ்லாமின் அடையாளமாகிய இஷ்மாயேலின் வம்சவரிசையாகும்.

இந்த பன்னிரண்டு பெயர்களின் வரையறைகள் ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒரு அறிக்கையாக அமைக்கப்படும்போது, அது இவ்வாறு வாசிக்கப்படுகிறது: “தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, இஸ்மாயேலின் சந்ததியினர் பலனுள்ள கருமைத் தோலுடைய ஜனமாக இருந்து, போர்வீரர்களாகப் புகழ்பெற்றவர்களாயிருக்கிறார்கள்; ஆனால் வரலாற்று ரீதியாகவும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாகவும் 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதியிலும், அதன் பின்னர் 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியிலும் அவர்கள் துக்கமடைந்துள்ளனர். வேதாகம வரலாற்றில் அவர்கள் கிழக்கின் புத்திரர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். எபிரெயர் பரிசுத்தஸ்தல ஆராதனைச் சேவைகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட மணமிக்க வாசனைப்பொருட்கள் வளர்க்கப்படும் அரேபியாவிலிருந்து அவர்கள் தோன்றினர். “Assassins” என்ற சொல் இஸ்லாமிய வரலாற்றிலிருந்து பெறப்பட்டது; அது அமைதியில் நிகழ்த்தப்படும் மரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சிலுவைப் போர்களின் காலத்தில், இஸ்லாம் கத்தோலிக்க ஐரோப்பாவை மூடி, வளைத்து, முற்றுகையிட்டது; ஆனால் அதனைத் தொடர்ந்து வந்த அவர்களின் கட்டுப்பாடு, 1840 முதல் 1844 வரையிலான புத்துணர்ச்சியின் வருகையையும், மேலும் 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடி வரையிலான காலத்தையும் குறியிட்டது. இஸ்மாயேலின் குமாரர்களின் பன்னிரண்டு பெயர்களின் வரையறைகள் அனைத்தும் முந்தைய அறிக்கையில் தடித்த எழுத்துருவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.”

இஸ்மாயேலின் வம்சவரிசையின் பன்னிரண்டு பெயர்கள், பட்டியலில் இஸ்மாயேலையும் சேர்த்துக் கொண்டால், பதின்மூன்றாகின்றன. “கலகம்” என்பதற்கான குறியீட்டு எண் பதின்மூன்றே; அதுவே ஹாகர் செய்தது; அதன் விளைவாக ஆபிரகாம் ஹாகரையும் இஸ்மாயேலையும் துரத்திவிட அனுமதித்தார். அதே நிகழ்வை பவுல், தேவன் தமது கிறிஸ்தவ மணவாட்டியுடன் உடன்படிக்கையை நிறுவிக்கொண்டிருந்த அதே சமயத்தில், பண்டைய இஸ்ரவேலைத் தமது உடன்படிக்கையின் ஜனங்களாகிய நிலையிலிருந்து துரத்திப்போட்டதைக் விவரிப்பதற்குப் பயன்படுத்துகிறார்.

இஸ்மாயேல் இஸ்லாமின் ஒரு குறியீடாக இருக்கிறான்; மேலும் இஸ்மாயேலின் தாயான ஆகார், மரணத்தின் உடன்படிக்கையின் சபைக்கான குறியீடாக இருக்கிறாள். ஈசாக்கு கிறிஸ்தவத்தின் ஒரு குறியீடாக இருக்கிறான்; சாராள் ஜீவனின் உடன்படிக்கையின் சபைக்கான குறியீடாக இருக்கிறாள். இந்தக் காரணத்தினால் இஸ்மாயேலுக்கு பன்னிரண்டு குமாரர் இருந்தனர்; ஏனெனில் பன்னிரண்டு என்பது தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் குறியீடாகும்; மேலும் இஸ்லாம் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் ஒரு போலிப்பிரதியாகும்.

சுவிசேஷங்களில் கிறிஸ்துவுக்கான இரண்டு வம்சவரிசைகள் உள்ளன. ஒன்று மத்தேயுவிலும் மற்றொன்று லூக்காவிலும் உள்ளது.

மத்தேயுவின் வம்சவரிசை, பதினான்கு எனும் மூன்று சமமான காலப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவை சேர்ந்து நாற்பத்திரண்டு எனும் ஒரே காலப்பகுதியை உருவாக்குகின்றன. உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஆல்பாவாகிய மோசேயுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கையில், கிறிஸ்து உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஓமேகாவாக இருக்கிறார். கிறிஸ்து “தன்னைப்போலவே” இருப்பார் என்று மோசே தீர்க்கதரிசனம் செய்கிறார். நூற்றிருபது ஆண்டுகள் கொண்ட தனது வாழ்வில், மோசேயுக்கு நாற்பது ஆண்டுகள் கொண்ட மூன்று காலப்பகுதிகள் இருந்தன. மோசேயின் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாற்பது ஆண்டு காலப்பகுதியும், வரியின்மேல் வரி என அமைக்கப்படும்போது, 1863 மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சின்னமாகிய காதேசில் முடிவடைகிறது. கிறிஸ்துவின் மூன்று காலப்பகுதிகள் தாவீதிலும், பாபிலோனியச் சிறைப்பிடித்தலிலும், சிலுவையில் தமது இரத்தத்தால் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய கிறிஸ்துவிடமும் முடிவடைகின்றன. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது வெற்றி பெற்ற திருச்சபை உயர்த்தப்படுதலை தாவீது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; இரண்டாம் கோடு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது மூடக் கன்னியர் பாபிலோனுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுவதைக் குறிப்பிடுகிறது. மூன்றாம் காலப்பகுதி சிலுவையில் முடிவடைகிறது; அது மீண்டும் ஒருமுறை, கிறிஸ்து அபிரகாமின் உடன்படிக்கையை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தோடும், நோவாவின் உடன்படிக்கையை மகா திரளான ஜனங்களோடும் உறுதிப்படுத்தும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் முன்மாதிரியாக அமைகிறது.

இந்த இரண்டு கோடுகளும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக அமைக்கப்படும்போது புரிந்துகொள்ளப்படக்கூடியது அதிசயிக்கத்தக்கதாகும். மோசேயின் நூற்று இருபது ஆண்டுகள் நோவாவின் 120 ஆண்டுகளோடு தொடர்புபடுகின்றன; மேலும் கிறிஸ்துவின் நாற்பத்திரண்டு தலைமுறைகள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது குறியீட்டார்த்தமான நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் ஆட்சி செய்யும் எதிர்க்கிறிஸ்துவோடு தொடர்புபடுகின்றன.

ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையை வலியுறுத்துகின்ற மத்தேயுவின் வம்சவரிசையுடன் சேர்ந்து, லூக்கா முன்வைக்கும் கிறிஸ்துவின் வம்சவரிசை சிருஷ்டிவரையிலும் சென்றடைகிறது; இதன் மூலம், ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் மீறிய ஜீவனுடைய உடன்படிக்கை வலியுறுத்தப்படுகிறது. லூக்காவின் வம்சவரிசை இயேசுவோடு தொடங்கி, அவருடைய வம்சவரிசையில் பின்னோக்கிச் சென்று, தேவனுடைய குமாரன் என அடையாளப்படுத்தப்படும் ஆதாம்வரைக்கும் செல்கிறது. அந்த வரிசை பரிபூரணமான இரண்டாம் ஆதாமோடு முடிவடைகிறது; மேலும் அது பரிபூரணமான முதல் ஆதாமோடு ஆரம்பமாகிறது. முதல் ஆதாமிலிருந்து இரண்டாம் ஆதாம்வரை 77 தலைமுறைகள் அமைந்துள்ளன என்று வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

வேதவசனங்களிலுள்ள வம்சவரிசைகள் சத்தியத்தின் கோடுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஒரு சத்தியத்தை நிறுவுவதற்கு தேவையான சாட்சிகளை மிகுதியாக மீறுகின்ற பலவற்றை நாம் இப்பொழுதே அடையாளங்கண்டுள்ளோம். அந்த வம்சவரிசைக் கோடுகள் வரலாற்று நிறைவேற்றங்களின் குரலையும் எதிர்கால முன்னறிவிப்புகளின் குரலையும் தம்மில் கொண்டுள்ளன; மேலும், அவற்றுக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ள எண் புதிர்கள் இரண்டாம் குரலை வழங்குவதால், ரகசியங்களின் அதிசய எண்ணுபவராகிய பால்மோனியின் குரலையும் அவை கொண்டுள்ளன. அந்த இரண்டு குரல்களுடன் சேர்ந்து, இன்னொரு மூன்றாம் குரலும் கேட்கப்படுகிறது; அது அதிசய மொழியியலாளரின் குரல், அவர் மனிதர்கள், இடங்கள், பொருட்கள் ஆகியவற்றின் பெயர்களையும் உட்பட சகலவற்றையும் உருவாக்கி ஆளுகின்றார்.

யோவான் தன் பின்னால் இருந்த அந்தச் சத்தத்தைக் காணத் திரும்பியபோது, அது பல ஜலங்களின் சத்தம்போல இருந்தது; தானியேலுக்கு அதே தரிசனம் கிடைத்தபோது, அவருடைய சத்தம் ஒரு பெருங்கூட்டத்தின் சத்தமாக இருந்தது. வேதவாக்கியங்களின் மேற்பரப்புச் செய்தியும், அந்தச் செய்தியோடு காணப்படும் பெயர்களும், மேலும் அந்தச் செய்திக்குள் உள்ள எண்ணீடும்—இவை மூன்றும் ஒரே பகுதியிலுள்ள மூன்று சத்தங்களாகும். நீங்கள் அந்த மூன்று சத்தங்களைக் கொண்ட ஒரு வரியை எடுத்து, அதற்குச் சமாந்தரமான இன்னொரு வரியின் மேல் பொருத்தினால், மூன்று சத்தங்கள் பல சத்தங்களாக ஆகின்றன.

மிக முக்கியத்துவமான வம்சவரிசைகளில் சில, இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களிடத்தில் காணப்படுகின்றன. வடக்கு ராஜ்யமான இஸ்ரவேலின் முதல் ஏழு ராஜாக்கள், ஆகாப், யெசபெல், எலியா ஆகியோருடன் முடிவடைகின்றன; இவ்வாறு அவை ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. வடக்கு கோத்திரங்களின் கடைசி ஏழு ராஜாக்களின் வரிசை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து தொடங்கி, தானியேல் 12-இல் மிகாயேல் எழுந்து நிற்கும் போது மனித கிருபைக்காலம் முடிவடையும் நிலையிலே நிறைவடைகிறது. யூதாவின் முதல் ஏழு ராஜாக்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மிகாயேல் எழுந்து நிற்கும் வரையிலான வரலாற்றை விளக்குகின்றன; கடைசி ஏழு ராஜாக்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்குக் கொண்டு செல்லும் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இரண்டு வம்சவரிசைக் கோடுகள்—இரண்டிலும் ஒரு ஆல்பா வரலாறும் ஒரு ஓமேகா வரலாறும் உள்ளன. ஆல்பா வரலாறு என்பது 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலமாகும்; ஓமேகா காலம் என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து கிருபைக்காலம் முடியும் வரை ஆகும். இஸ்ரவேலின் முதல் ஏழு ராஜாக்கள், யூதாவின் கடைசி ஏழு ராஜாக்களுடன் ஒத்திசைகின்றன; இஸ்ரவேலின் கடைசி ஏழு ராஜாக்கள், யூதாவின் முதல் ஏழு ராஜாக்களுடன் ஒத்திசைகின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.