யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் இருபத்துமூன்று

இருபத்திரண்டாம் கட்டுரையில் நான் இவ்வாறு எழுதினேன்: “அதன் பின்பு பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரிசை, சேம் முதல் ஆபிராம் வரை பத்து பெயர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரம் பாபேல் கோபுரத்தின் வரலாறாக இருந்தாலும், ஆபிரகாமினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தின் வம்சவரிசையுமாகும். பதினொன்றாம் அதிகாரம், தேவனுடன் மும்மடங்கு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கவிருந்த ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது. மூன்றாவது மற்றும் இறுதியான படி, இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஈசாக்கின் பலியாக்குதலாகும். “பதினொன்று” ஆம் அதிகாரம் அல்பா ஆரம்பமாகவும், “இருபத்திரண்டு” ஆம் அதிகாரம் ஓமேகா முடிவாகவும் உள்ளது. பெயர்களின் அர்த்தத்தில் தேவனுடைய குரலைக் கேட்கத் தேவையான விசுவாசம், அவருடைய வார்த்தையின் எண்கணிப்பில் அவருடைய குரலைக் கேட்கத் தேவையான விசுவாசத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்ல.”

அத்தியாயம் பதினொன்று காயீனின் உடன்படிக்கையையும், ஆபேலின் உடன்படிக்கையையும் முன்வைக்கிறது. பாபேல் கோபுரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்துக்குரிய பண்புகள் ஒரு கள்ள உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதை ஆண்டுகள் முழுவதும் நாம் மீண்டும் மீண்டும் காட்டியிருக்கிறோம். பெருவெள்ளத்திற்குப் பின்பு, பெருவெள்ளத்திற்கு முன் ஏதேன் வாசலில் ஆராதித்திருந்த நிலையிலிருந்து ஒரு காலவகைப்பாட்டின் மாற்றம் ஏற்பட்டது; பெருவெள்ளத்திற்குப் பின்பு, ஆராதனை பலிபீடத்தில் இருக்க வேண்டியதாக இருந்தது. அந்த பலிபீடத்திற்குக் குறிப்பிட்ட வேதாகமத் தேவைகள் இருந்தன. அது இயற்கைக் கற்களால் எழுப்பப்பட வேண்டியது; அந்தக் கற்களை மனிதன் செதுக்கவோ உளியிடவோ கூடாது. அது சாந்தில்லாமல், கல் மேல் கல் என இருக்க வேண்டியது.

கோபுரத்தின் நோக்கம் நிம்ரோத்தின் கூட்டத்தாருக்கு ஒரு நாமத்தை உண்டாக்குவதாயிருந்தது; அது குணாதிசயத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்தக் கோபுரத்தில், மனிதன் தன்னைத் தானே இரட்சிக்க முயலுவதையும், தம்மை வானத்தின் தேவர்களாக உயர்த்திக்கொள்வதையும் நாம் காண்கிறோம். அந்தக் கோபுரம், தன்னைத் தானே இரட்சிக்க முடியும் என்று எண்ணி, தானே உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று கருதும் ஒரு சபையின் சின்னமாகும்; இதையே சங்கீதம் 83-ல் உள்ள பத்து ராஜாக்கள் செய்வதுபோல, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் தீய கூட்டுச் சங்கிலியில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, அவர்கள் பாப்பரசத் தலைையை உயர்த்துகிறார்கள்.

நோவாவின் பெருவெள்ளத்தினால் உலகம் இப்பொழுதுதான் அழிக்கப்பட்டிருந்தது; மேலும், பெருவெள்ளத்திற்கு முன்பான உலகத்தின் கிருபைக்கால முடிவைக் கடவுள் குறிப்பிட்டதற்கான காரணம், மனுஷனுடைய சிந்தனைகள் இடையறாது பொல்லாதவைகளாகிவிட்டதுதான். வேதாகமம் ஒற்றுமையை பல்வேறு வழிகளில் குறிப்பிடுகிறது; அவற்றில் ஒன்று, “கண் கணாக” காண்பதாகும். இருவர் ஒருமனதாக இல்லாமல் சேர்ந்து நடக்க முடியுமோ?

நிம்ரோதின் ராஜ்யத்தின் மீதான நியாயத்தீர்ப்பில் தேவன் மொழியை குழப்பியபோது, அந்த குழப்பத்திற்குமுன் அவர்கள் அனைவரும் ஒருமைப்பாட்டில் இருந்தார்கள் என்பதையும், ஆகையால் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சுபாவத்தினராயிருந்தார்கள் என்பதையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது; அந்தச் சுபாவம் மனித கிரியைகளின் மேல் அடிப்படையாயிருந்த ஒரு மதமாகும்—அதே அதிகாரத்திலேயே ஆபிரகாமால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படுகிறவர்களுக்கு மாறாக. நிம்ரோதின் காலத்தில் சேம் விசுவாசமுள்ள ஒருவன் இருந்தான். கர்த்தருக்கு முன்பாக வல்லமைமிக்க கலகக்காரனாகிய நிம்ரோதைக் கொன்றவன் சேமே என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். வரலாற்றாசிரியர்களின் கருத்துகள் இல்லாவிட்டாலும் இக்கருத்தின் மையம் நிலைத்திருக்கிறது; ஏனெனில் சேம் உடன்படிக்கையின் மனிதன்; அவன் தன் இரத்தவழியை உடன்படிக்கையின் மனிதனாகிய நோவாவரையில் தொடர்கிறான்; நோவா தன் இரத்தவழியை மற்றொரு உடன்படிக்கையின் மனிதனாகிய சேத்துவரையில் தொடர்கிறான்; சேத்து, ஆதாமின் நேரடி சந்ததியிலிருந்து வந்த மற்றொரு உடன்படிக்கையின் மனிதனாகிய தன் சகோதரன் ஆபேலை மாற்றி உடன்படிக்கையின் வரலாற்றில் வந்தான்.

உற்பத்தி ஆகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரம், ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையும் மரணத்தின் உடன்படிக்கையும் என்ற சூழலில், கிறிஸ்துவுக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையிலான மகா மோதலை வெளிப்படுத்துகிறது. நிம்ரோத் கர்த்தருக்கு முன்பாக மகா வேட்டைக்காரனாக விளங்குகிறான்; ஏனெனில், அநேக பக்தர்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சபையை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். ஆபிராம், சேம் வழியாக, குறைந்த எண்ணிக்கையிலான பக்தர்களைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். நிம்ரோத் தனது கோபுரத்தை கட்டிக்கொண்டிருந்தபோது சேம் உடன்படிக்கையின் மனிதனாயிருந்தான்; ஆயினும், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த இரண்டு உடன்படிக்கைகள் சேமும் நிம்ரோத்தும் மூலம் அல்ல, நிம்ரோத்தும் ஆபிரகாமும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்தத் தீர்க்கதரிசன விதியை பவுல் தெளிவாக அடையாளப்படுத்துகிறான்.

மெல்கிசேதேக்கு என்ற பொருளில் இக்காலத்திற்கான சத்தியம் மிகுந்தளவில் உள்ளது; ஆனால் நான் வெறுமனே சுட்டிக்காட்டுவது இதுவே: உடன்படிக்கையின் மனிதர்களுடைய தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளைப் பற்றி பவுல் நேரடியாக போதிக்கிறார். அதனால் நான் குறிப்பது என்னவென்றால், உந்தப்பட்ட சாட்சியில் காணப்படும் ஆண்களும் பெண்களும், அவர்களுடைய வேதாகமச் சாட்சி, தேவன் மனிதகுலத்தோடு செய்த உடன்படிக்கையின் தீர்க்கதரிசன வரியில் ஒரு அடையாளக்கல்லை நிரூபிப்பவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதே. சினாயில் லேவிய ஆசாரியத்துவம் நிறுவப்படுவதற்கு முன்பாக வாழ்ந்த மெல்கிசேதேக்கு, ஆகையால் லேவிய ஆசாரியத்துவம் உருவாகுவதற்கு நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக முன்பே இருந்தவனாய், லேவியிடமிருந்து தசமபாகத்தை ஏற்றுக்கொண்டான் என்று பவுல் போதிக்கிறார். லேவிய ஆசாரியத்துவத்தில் இருக்க வேண்டுமெனில், லேவியினின்று தன் இரத்தவழி வம்சாவளியை நிரூபிக்கக்கூடிய ஒரு லேவியராக இருக்க வேண்டியது அவசியம். மெல்கிசேதேக்கு தன் வம்சாவளி லேவியின் வரிசையிலிருந்து வந்தது என்று காட்ட முடியாது; ஏனெனில் லேவி இன்னும் பிறக்கவே இல்லை.

ஆதாமும் ஏவாளும் உடனான தேவனுடைய உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன வரிசை உண்மையில் இரண்டு உடன்படிக்கைகளாகும். முதலாம் உடன்படிக்கை, எளிய ஒரு சோதனையுடன் இணைந்த ஜீவனுடைய உடன்படிக்கையாக இருந்தது. வீழ்ச்சியும் தோல்வியுற்ற அந்தச் சோதனையும் பிறகு, அடுத்த உடன்படிக்கை ஆடையளிக்கும்படி ஒரு ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தை உட்படுத்தியது. பின்னர் வானவிலும், நோவாவும், பலிபீட ஆராதனையும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மனுஷகுலத்தோடான தேவனுடைய உடன்படிக்கை இருந்தது. அதன் பின்பு, ஆதியாகமம் பதினொன்றில், “எபிரெயர்” என்று அழைக்கப்படும் ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனத்தோடான தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஆரம்பமானது. அந்தக் கதைகளின் ஒவ்வொன்றிலும், வேதாகமப் பாத்திரங்கள் உடன்படிக்கைக்குரிய ஆண்களாகவோ பெண்களாகவோ உள்ளனர்.

ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்தாரோடான ஜீவ உடன்படிக்கையின் தொடக்கம் முன்வைக்கப்படுகிறது; மேலும், செதுக்கப்படாத கற்களாலும் சாந்தில்லாமலும், பலிபீடத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டவற்றிற்கான கள்ளநகலாக இருந்த செங்கற்களாலும் சாந்தினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மரண உடன்படிக்கையை நிம்ரோது நிறுவுகிற அதே இடத்திலேயே அது முன்வைக்கப்படுகிறது. பலிபீடம் கிறிஸ்துவைக் குறிக்கிறது என்று சகோதரி வைட் எங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறார்; ஆகையால், கள்ளநகல் மதமாகிய நிம்ரோதின் மதம், ஒரு கள்ளநகல் கிறிஸ்துவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

மற்ற சத்தியங்களுடனும் சேர்ந்து, ஆதியாகமம் பதினொன்றிலிருந்து தீர்க்கதரிசனரீதியாக பெற்றுக்கொள்ளப்படும் பாடங்களில் ஒன்றாவது, அது ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசையின் ஆரம்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பதாகும். நோவாவின் பெருவெள்ளம் ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பிரிவினையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நோவா பேழையிலிருந்து வெளியேறியபோது, ஆராதனையின் ஒரு புதிய முறை இருக்க வேண்டியிருந்தது; மேலும், கயீன் மற்றும் ஆபேலின் வரலாற்றில் விளக்கப்பட்டபடி, அந்த ஆராதனை முறை எப்போதும் இரண்டு வகையான ஆராதிப்பவர்களை உருவாக்குகிறது. ஆதியாகமம் பதினொன்று ஒரு புதிய உலகமாகும்; அதன் ஆரம்ப வரலாறு, தேவனுடைய கடைசிநாள் உடன்படிக்கை ஜனங்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது பதினொன்றாம் மணிநேர வேலைக்காரர்களை பாபிலோனிலிருந்து அழைக்கும் சமயத்தில், முடிவுக் கால வரலாற்றின் அடிக்கதை ஆகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது நிம்ரோத் பாவ மனிதன் ஆவான்; அதே நெருக்கடியில், ஆபிரகாம் ஆன சேம் தேவனுடைய மனிதன் ஆவான். ஆதியாகமம் பதினொன்றின் சிதறடிப்பும் மொழிகளின் குழப்பமும், நோவா பேழையிலிருந்து வெளியேறியதற்கு விரைவிலேயே ஆரம்பமானது. பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கருப்பொருள் இரண்டு உடன்படிக்கைகளாகும்; மேலும், ஆபிரகாமிய உடன்படிக்கையின் மூன்றாம் படி இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் முன்வைக்கப்படும் போது, அந்தக் கதை தனது நிறைவினை அடைகிறது.

பதினொன்றாம் அதிகாரம், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஓமேகா வரலாற்றை அடையும் ஆபிரகாமின் வரிசையின் ஆல்பா வரலாறாகும். நிம்ரோதின் பாபேல் பற்றிய தொடக்கக் கதைவும், ஈசாக்கை பலியாக அர்ப்பணித்த இறுதிக் கதைவும், இரண்டும் மனிதகுலத்தின் மேல் வரும் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்த வரிசை நிம்ரோதின் கோபுரத்தில் தொடங்கி, ஈசாக்கின் அர்ப்பணிப்புவரை நீள்கிறது; மேலும் அந்த வரிசை ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறான இரண்டு பலிகளிலே உச்சிக்குச் செல்கிறது. நிம்ரோதின் பலி தேவனுடைய நிர்வாகத் தீர்ப்பைப் பெறுகிறது; ஆபிரகாமின் தீர்ப்பு தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெறுகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் ஆல்பா நிம்ரோத்; இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் ஓமேகா ஆபிரகாம். எபிரெய எழுத்துமுறையின்படி குறைந்தது இருபத்திரண்டு மடங்கு அளவில் ஓமேகா எப்போதும் மேன்மையானதாகும்; மேலும் மொழிகளை குழப்பி ஜாதிகளை வெளிநாடுகளுக்கு சிதறடித்ததில் வெளிப்பட்ட சக்தி, சிலுவையின் சக்தியால் மிகவும் மீறப்பட்டதாக இருந்தது. நிம்ரோதின் கோபுரம் 9/11 இன் இரட்டைக் கோபுரங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஈசாக்கின் அர்ப்பணிப்பு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு ஜனத்தாரோடுள்ள உடன்படிக்கையின் வரிசை பதினொன்று என்ற எண்ணின் அடையாளத்துடன் ஆரம்பித்து, இருபத்திரண்டு என்ற அடையாளத்துடன் முடிவடைகிறது. அந்த வரிசை, நிம்ரோதின் அல்பா வரலாற்றிலும் அபிரகாமின் ஓமேகா வரலாற்றிலும், கிருபைக்காலத்தின் முடிவில் நிறைவடைகிறது. நிம்ரோதும் அபிரகாமும் சார்ந்த அந்தச் சரித்திரமே வேதாகமத்தின் முதல் புத்தகத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் அது நோவாவின் பெருவெள்ளத்தினால் மிக அண்மையில் நிகழ்ந்த அழிவின் சிதைவுகளிலிருந்து மீட்டெடுக்கும் சூழலின் உட்பொருளில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. வேதாகமத்தின் முதல் புத்தகத்தில், இரு உடன்படிக்கைகளின் உருவகம், பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை உள்ள வரிசையில் கிருபைக்காலத்தின் முடிவை வெளிப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகிறது.

ஆதியாகமம் 11–22 இன் ஆரம்பத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டபடியும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 22:11 இன் முடிவிலும் இருப்பதுபோலவும், நிம்ரோத் இன்னும் அநியாயமுள்ளவனும் அசுத்தனும் ஆக இருக்கிறான்; ஆபிரகாம் இன்னும் நீதிமானும் பரிசுத்தனும் ஆக இருக்கிறான். கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன், இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முத்திரையிடாமல் இருக்கும்படி 10ஆம் வசனத்தில் ஒரு அறிவிப்பு செய்யப்படுகிறது. கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன், அதற்கடுத்த வசனத்திலேயே, வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டிய ஒரு தீர்க்கதரிசனம் இருக்க வேண்டியுள்ளது. பதினொன்றாம் வசனத்திற்குப் பிறகு வரும் இரண்டு வசனங்களுக்குப் பின்பு, அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முத்திரையை நீக்குவதற்கான திறவுகோலை கிறிஸ்து வழங்குகிறார்.

இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் முழு வேதாகமத்தின் ஓமேகா அதிகாரமாகும்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் முத்திரையிடப்பட்டிருக்கும் தீர்க்கதரிசனத்தைத் திறப்பதற்கான திறவுகோல், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் அதிகாரத்தில் கிறிஸ்து எல்லாவற்றினும் மேலாக அடையாளப்படுத்திய அந்தக் கோட்பாடே ஆகும். முதல் அதிகாரம் எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தாகும்; இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் கடைசி எழுத்தாகும். முதல் அதிகாரத்தின் ஒன்பதாம் வசனம் முதல் பதினொன்றாம் வசனம் வரை, யோவான் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, கிறிஸ்துவை அல்பாவும் ஓமேகாவுமாக அடையாளப்படுத்துகிறார்.

பதினொன்றாம் வசனத்தில் யோவான் பத்மோஸில் இருக்கிறார்; ஆனால் பன்னிரண்டாம் வசனத்தில் அவர் திரும்பிப் பார்க்கிறார்; அதன்பின்னர் அவர் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருக்கிறார். ஆகையால், 9/11 வசனங்களில், இயேசுவை அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்று அடையாளப்படுத்தும் யோவானின் சாட்சியை நாம் காண்கிறோம்; இதையே இயேசு 8ஆம் வசனத்தில் ஏற்கனவே தம்மைப்பற்றி அறிவித்திருந்தார்:

எட்டாம் வசனத்தில், கிறிஸ்து தம்மைப் பற்றித் தாமே உரைத்ததைக் யோவான் எழுதுகிறார். ஒன்பதாம் வசனம் முதல் பதினொன்றாம் வசனம் வரை, யோவான் தன்னைப் பற்றியே பேசுகிறார். முதல் பதினொன்று வசனங்களில் கிறிஸ்துவை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக அடையாளப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை அது குறிக்கிறது. ஒன்பதாம் வசனம் முதல் பதினொன்றாம் வசனம் வரை, தனித்த சிந்தனை அலகாக விளங்குகின்றன. அவை முழு அதிகாரத்தோடும் தொடர்புடையவையாக இருந்தாலும், இவ்வசனங்களில் யோவான் தன்னைப் பற்றியே பேசுகிறார்; அதேவேளை, நான்காம் வசனம் முதல் எட்டாம் வசனம் வரை, தேவத்துவம் தமது சபைகளுக்காக யோவானின் வாயிலாகப் பேசுகிறது. நான்காம் வசனம் ஒரு சிந்தனை அலகை ஆரம்பிக்கிறது; அது எட்டாம் வசனத்தில் முடிவடைகிறது. இது, இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் இன்னும் வருகிறவருமான கிறிஸ்துவின் தொடக்கச் சிறப்பியல்புகள் நான்காம் வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் மீண்டும் எட்டாம் வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்படுவதால் அறியப்படுகிறது.

முதலாம் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்கள், சோதனைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை முன்வைக்கின்றன; ஏனெனில் மூன்றாம் வசனம், “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று கூறுகிறது. “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்பது இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்தில் உள்ள அதே கூற்றாகும்; அங்கு “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளுக்கு முத்திரையிடாதே; காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்று சொல்லப்படுகிறது. முத்திரை நீக்கப்படும் தீர்க்கதரிசனம், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடே ஆகும்.

நான்காம் வசனம் முத்திரைத் திறப்பை ஆரம்பிக்கிறது; மேலும் அந்த நான்காம் வசனம், “நான் யோவான்” என்ற யோவானின் சாட்சியத்தால் தொடங்குகிறது; பின்னர் எட்டாம் வசனத்தில் கிறிஸ்து தம்மையே அடையாளப்படுத்துகிறார். இந்த ஐந்து வசனங்களில் முதலிலே ஒரு மனிதச் சாட்சி, முடிவிலோ ஒரு தெய்வீகச் சாட்சி உள்ளது. நான்காம் வசனம், “இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வருகிறவருமான” ஒருவராக பரலோகத் தந்தையை அடையாளப்படுத்துகிறது. எட்டாம் வசனம், “இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வருகிறவருமான” ஒருவராக கிறிஸ்துவை அடையாளப்படுத்துகிறது.

யேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை முத்திரை நீக்குவதற்கான திறவுகோல் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கொள்கையே ஆகும். முதலும் கடைசியுமானவராகிய கிறிஸ்து, கடந்த காலத்தில் இருந்தவரும் எதிர்காலத்தில் இருப்பவரும் ஆனபோதிலும், நிகழ்காலத்திலும் இருப்பவர். யேசுவும் பிதாவும் இருவரும் இருந்தவரும் இருக்கிறவரும் வரப்போகிறவருமான தேவன் என்பதே, கிறிஸ்து ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார் என்பதற்கான இன்னொரு வெளிப்பாடாகும். அவர் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலும் கடைசியும், ஆரம்பமும் முடிவும் ஆவார்; அவர் ஆரம்பத்தில் இருந்தார், முடிவிலும் இருப்பார். கெய்சரியா பிலிப்பியில் சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ராஜ்யத்தின் “திறவுகோல்கள்,” எசாயா 22:22-இல் எலியாகீமின் தோளின்மேல் வைக்கப்பட்ட “திறவுகோலும்” ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் ஆல்பா முதலாவது அதிகாரமாகும்; ஓமேகா இருபத்திரண்டாவது அதிகாரமாகும்; ஆகையால், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் அதிகாரங்களில் எபிரெய எழுத்துமாலை அனைத்தையும் நாம் காண்கிறோம். பதிமூன்றாவது அதிகாரம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் கலகத்தையும் அதன் பின்பு உலகத்தின் கலகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதலாவது அதிகாரம் கிறிஸ்துவை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக முன்வைக்கிறது; இருபத்திரண்டாவது அதிகாரம் அதே சத்தியத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது, ஆனால் முதலாவது அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட முத்திரை நீக்குதலுடன் தொடர்புபடுத்தி. முதலாவது, பதிமூன்றாவது, மற்றும் இருபத்திரண்டாவது அதிகாரங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்கும் மூன்று எபிரெய எழுத்துக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

மத்தேயு இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தில், இயேசு பரிசேயரும் சதூக்கேயரும் மேல் எட்டு ஐயோக்களை அறிவிக்கிறார். இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனத்தில், சில்லறை வாதங்களில் ஈடுபட்ட யூதர்களுடனான கிறிஸ்துவின் தொடர்பு தாவீதின் புதிருடன் முடிவுற்றது; அந்தப் புதிரை, ஆல்பாவும் ஒமேகாவும் என்னும் கோட்பாட்டை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால் மட்டுமே தீர்க்க முடியும்.

இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் முடிவுரை உடன்படிக்கை வரலாற்றின் ஒரு வழிக்குறியை அடையாளப்படுத்துகிறது. எரேமியா இந்தச் சத்தியத்தின் தொடரையும் விளக்குகிறார்:

பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்குக் கூறப்பட்டது; ஏனெனில் அவர்கள் மீளமுடியாத நிலையொன்றை எட்டியிருந்தார்கள்; அதைப் போலவே இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் முடிவில் வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதரும் இருந்தார்கள். மோசே (உடன்படிக்கையின் மனிதன்) தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனத்தை அழிக்க வேண்டும் என்ற தேவனுடைய தீர்மானத்தை எதிர்கொண்டபோது, மோசே ஜெபத்தினால் மன்றாடினார். ஏழாம் அதிகாரத்தில், அதே உடன்படிக்கை ஜனத்திற்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்குக் கூறப்படுகிறது. சிலோவின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, அவர்களின் பாவம் மீட்கமுடியாத நிலையை எட்டும்போது தேவன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனத்தை நிராகரிப்பதற்கான தொடர்ச்சியான, படிப்படியான சான்றாக, ஒரு வசனத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

உடன்படிக்கையின் வரலாற்றில், தேவன் தமது உடன்படிக்கை உறவை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் அந்த நிலைப்புள்ளி ஒரு குறிப்பிட்ட வழிக்குறியாகும். பத்தாவது சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டிய யோசுவாவும் காலேபும் அளித்த அறிக்கையை நிராகரித்ததும் இதற்கான இன்னொரு எடுத்துக்காட்டாகும். மேலும், சில அதிகாரங்கள் கழித்து, இந்த ஜனங்களுக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்கும் கூறப்படுகிறது.

ஏழாம் அதிகாரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் லவோதிகேயர்களை வெளியேத் துப்பிவிடுதல், ஷிலோவாவின் குறியீடினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, அவர் நெருங்கிய எதிர்காலத்தில் “செய்வார்” என்கிற காரியத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், ஜெபிக்க வேண்டாம் என்ற கட்டளை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குப் பின்வரும் உபத்திரவக் காலத்தில் தாங்கள் இருப்பதை லவோதிக்கேயர் உணரும்போது அவர்களை ஆட்கொள்ளும் பயத்தைப் பற்றியது. அவர்கள் அனுபவிக்கும் அந்தப் பயம், உடன்படிக்கையை அவர்கள் நிராகரித்த வரலாற்றின் சூழலில் அமைந்துள்ளது.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம்பேரில் சேர வேண்டியவர்களாகிய வேட்பாளர்களின் உயிர்த்தெழுதல் வெளிப்படுத்தல் 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அவர்களின் இறுதிக்கூட்டுகை ஏசாயா 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மேலும், மகாவிஷப்பாம்பு, மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் வெளிப்புற வரி தானியேல் 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; களைகள்மேல் வருகிற ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத் தீர்ப்பு எசேக்கியேல் 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; புத்தியில்லாத கன்னியர்மேல் வருகிற தண்டனையும் பயமும் எரேமியா 11:11-ல் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஜனத்துக்காக ஜெபிக்க வேண்டாம் என்ற கட்டளை, மத்தேயு இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் கடைசி வசனங்களில் உள்ள வழிக்குறியாகும்; மேலும் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் அட்வெண்டிசத்தின் மேல் எட்டு ஐயோக்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் அக்டோபர் 22, 1844 ஆக இருக்கலாம், அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமாக இருக்கலாம். அந்த இரண்டு வழிக்குறிகளும் திருமணத்தின் ஒரு நிறைவேற்றமாகும்; திருமணம் என்பது ஒரு மணவாட்டியும் ஒரு கணவனும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரே மாம்சமாக ஆகுவதற்கிடையேயானது. திருமணத்தின் பூரணச் சேர்க்கை பரிகாரத்தை, அல்லது “ஒன்றாக்கப்படுதல்”-ஐ, பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மனிதன் தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டான்; மேலும் அவர் ஆணையும் பெண்ணையும் உண்டாக்கினார். அவர்களின் சந்ததி, ஆணிடமிருந்து இருபத்துமூன்று குரோமோசோம்களாலும் பெண்ணிடமிருந்து இருபத்துமூன்று குரோமோசோம்களாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்விரண்டும் சேர்ந்து அவர்களின் நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்கள் ஆலயத்தை அமைக்கின்றன. ஒவ்வொருவரும் ஒரு ஆலயமாக இருக்கிறார்கள்; ஏனெனில் நீங்கள் கர்த்தருடைய ஆலயமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறியாதிருக்கிறீர்களா?

திருமணத்தின் நிறைவு, அதாவது இருவரும் ஒன்றாகும்போது, இருபத்து மூன்றை உடைய இரண்டு ஆலயங்கள் இணைந்து நாற்பத்து ஆறைக் கொண்ட ஒரே ஆலயமாக உருவாகுதலாகும். ஆலயத்தை கட்டுகிறவர் கிறிஸ்துவே; மேலும், தமது ஆண் ஆலயத்தோடு இணைய வேண்டிய பெண் ஆலயமாகத் தமது சபையை அவர் கட்டுகிறார். இந்த இணைவு என்பது மனித ஆலயம் தேவனுடைய ஆலயத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் தெய்வீகத்தோடு இணைக்கப்படும்போதுதான் நடைபெறுகிறது. “இருபத்து மூன்று” என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் ஒரு சின்னமாகும்; மேலும், அந்த வேலை இருபத்து மூன்று நூறு வருட தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவில் ஆரம்பமானது. மத்தேயு இருபத்து மூன்று என்பது லவோதிக்கேய நிலைமையிலுள்ள செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்டுகளுக்கு எதிராகச் சொல்லப்பட்ட தீர்ப்பறிவிப்பாகும்; அவர்கள் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரத்தின் போலியான பிரதியாக இருக்கின்றனர்.

ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர், ஏழினின்றும் உண்டாகும் எட்டாவதாகியவர்; அவர்கள் எட்டாம் நாளில் உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறவர்களும் ஆவர்; நோவாவின் பேழையில் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்களும் அவர்கள் தான்; அவர்கள் சேத்தின் எட்டு சந்ததியினரும் ஆவர்; அவர்களுடைய நெற்றிகளில் இருக்கும் முத்திரை, எட்டாம் நாளில் நிறைவேற்றப்பட்ட சுன்னத்தினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. அவர்கள் எட்டாம் நாளில் சேவைக்காக அபிஷேகம் செய்யப்படும் ஆசாரியர்கள்; மேலும் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் அட்வென்டிசத்தின்மேல் அறிவிக்கப்படும் எட்டு ஐயோக்களும், போலியான எட்டிற்கு எதிரான ஒரு அறிவிப்பாகும்.

முட்டாளான கன்னியர்மேல் உச்சரிக்கப்படும் ஐயோவுச் சொல்லுக்குமுன், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனத்தில் தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படுதல் இடம்பெறுகிறது. இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் ஆதியாகமத்தின் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்துடன் ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில் பழைய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகம் புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகத்திற்கான முன்மாதிரியாக உள்ளது. மத்தேயு பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை நீளும் தீர்க்கதரிசன வரிசையின் மையத்தில், மொத்தம் பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள் உள்ளன; அவற்றில் ஆறாவது அதிகாரம் பதினாறாம் அதிகாரமாகும்; அங்கே சிமோன் பர்ஜோனாவின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்பட்டது.

மத்தேயு நூலின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை 459 வசனங்கள் உள்ளன. அவற்றில் நடுவிலுள்ள வசனம் பதினாறாம் அதிகாரத்தின் பதினேழாம் வசனமாகும்; ஆனால் அந்த வசனம் பதினெட்டாம் மற்றும் பத்தொன்பதாம் வசனங்களிலிருந்து பிரிக்கப்பட முடியாது, ஏனெனில் அவை ஒரே கூற்றாகும்.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதியின் மையப்பகுதியே கிறிஸ்தவத்திற்கான அடிப்படையான உடன்படிக்கை அறிக்கையாகும். அந்த அறிக்கையில், சிமோனின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்படுகிறது; ஆங்கில மொழியின் ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் உரிய எண் நிலையைப் பயன்படுத்தினால்—உதாரணமாக “a” ஒன்று என்றும், “z” இருபத்தாறு என்றும்—“p” என்பது 16, “e” என்பது 5, “t” என்பது 20, மறுபடியும் “e” என்பது 5, மேலும் “r” என்பது 18 என்று காணப்படுகின்றது. 16 X 5 X 20 X 5 X 18 என்பவற்றை நீங்கள் பெருக்கினால், அது 144,000 ஆகும்; மேலும், உடன்படிக்கை உறவின் அடையாளமாகிய பேதுருவின் பெயர் மாற்றத்தைக் குறித்த குறிப்பிடுதல் 16ஆம் அதிகாரம் 18ஆம் வசனத்தில் காணப்படுகிறது; பேதுரு என்ற பெயரின் முதல் எழுத்து 16 என்ற எண்ணும், கடைசி எழுத்து 18 என்ற எண்ணும் ஆகும். இவை அனைத்தும் பதினொன்றின் அடையாளத்தால் தொடங்கி இருபத்திரண்டின் அடையாளத்தால் முடிவுறும் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் மையத்தில் அமைந்துள்ளன.

அந்த வரியும் ஆதியாகமத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை காணப்படுகிறது; அந்த வரியில் 305 வசனங்கள் உள்ளன; இதனால் பதினேழாம் அதிகாரம் பதினொன்றாம் வசனமே அந்த வரியின் மையமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பழைய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகத்தின் இந்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் வரி ஆபிரகாமுடன் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் அது புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகத்தின் அதே அதிகாரங்களில் ஓமேகா வரியைச் சந்திக்கும் ஆல்பா வரியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மத்தேயுவிலுள்ள ஓமேகா வரியின் மையம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது உயர்த்தப்படுகின்ற உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகிய ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் உடன்படிக்கை உறவின் உச்சநிலையாகும். ஆதியாகமத்தின் வரியின் மைய வசனம், மைய வசனத்தை மட்டும் அல்லாமல், ஆபிரகாமுடன் செய்யப்பட்ட மும்மடங்கான உடன்படிக்கையின் இரண்டாம் அல்லது நடுப்படியையும், அதே அளவு முக்கியத்துவத்துடன் உடன்படிக்கையின் அடையாளத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.