யோவேலின் புத்தகமும் லவோதிகேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - இருபத்திஐந்தாம் எண்

யோவேல் புத்தகம், தலைமுறை தோறும் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்த தமது கிளர்ச்சியின் சாட்சியத்தினால், லவோதிக்கேயா செவன்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையின் தலைமைத்துவத்தை எதிர்கொள்கிறது. அந்த நான்கு தலைமுறைகளும் எசேக்கியேல் புத்தகத்தின் எட்டாம் அதிகாரத்திலும் விளக்கப்படுகின்றன; அங்கே நான்காம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த இருபத்தைந்து பேர் சூரியனை நோக்கி வணங்குகின்றனர். 1888-ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சிக்குப் பதின்மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, 1901-இல், அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபை திருச்சபையை வழிநடத்த ஒரு குழுவை அமைத்தது.

ஆரம்ப கால பொதுமாநாட்டின் நிர்வாகக் குழு 1901 ஆம் ஆண்டின் பொதுமாநாட்டு அமர்வில் நடைபெற்ற பெரிய மறுசீரமைப்பின்போது நிறுவப்பட்டது; அதில் 25 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். இது 1901-க்கு முன்பிருந்த நிர்வாகக் குழுவிலிருந்து குறிப்பிடத்தக்க விரிவாக்கமாக இருந்தது; அந்தக் குழுவில் வெறும் 13 உறுப்பினர்களே இருந்தனர். ஆண்டுகள் கழியக் கழிய உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தது; ஆனாலும் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தோடு அடையாளப்படுத்துகிறார். ஆரம்பத்தில் 25 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர்; அவர்களில் ஒருவன் தலைவராக இருந்தான்; இது பரிசுத்தஸ்தலத்தில் இருந்த ஒரு ஒழுங்கை ஒத்ததாகும்; அங்கு 24 ஆசாரியரும் ஒரே ஒரு மகா ஆசாரியரும் இருந்தனர்.

யூதாஸும் சனெத்ரினும் கிறிஸ்துவின் காலத்தில் கலகத்தின் இரண்டு அடையாளங்களாக இருக்கின்றன. சனெத்ரின், லவோதிக்கேயா நிலைமையிலுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டில் சனெத்ரின் கொண்ட பங்குபற்றுதல், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில் அட்வென்டிஸத்தின் பங்கினை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. சனெத்ரின்—எருசலேமிலிருந்த உன்னத யூத ஆலோசனைக் குழுவாக இருந்து, பிரதான ஆசாரியர்கள், மூப்பர்கள், வேதபாரகர்கள் ஆகியோரால் அமைக்கப்பட்டு, தலைமை ஆசாரியனாகிய கயாபா தலைமையில் இருந்தது—இயேசுவின் மரணத்திற்குக் காரணமான நிகழ்வுகளில் மையப்பங்காற்றியது.

கெத்சேமனேவில் இயேசு கைது செய்யப்பட்ட பின்பு (யூதாஸின் துரோகத்தால் திட்டமிட்டு நிகழ்த்தப்பட்டது), அவர் இரவில் காயப்பாவின் வீட்டிலிருந்த சன்ஹெத்ரின் முன்னிலைக்கு கொண்டு வரப்பட்டார். அவரைத் தண்டிக்கச் சாட்சியை அவர்கள் நாடினர்; அவர்மேல் தேவநிந்தனையும் கலகத்தையும் சுமத்தி குற்றஞ்சாட்டிய சாட்சிகளை முன்னிறுத்தினர்.

கயாபா இயேசுவை நேரடியாக, அவர் மெசியாவா (அல்லது தேவகுமாரனா) என்று கேட்டபோது, இயேசு அளித்த உறுதிப்படுத்தும் பதிலான, “நீயே சொல்லுகிறாய்” என்பதன் விளைவாக, பிரதான ஆசாரியன், “இது தேவதூஷணம்!” என்று அறிவித்தான். அந்த ஆலோசனைச் சபை, அவர் மரணத்திற்குரியவர் என்று தீர்ப்பளித்தது. ரோம ஆட்சிக்கீழ் மரணதண்டனையை நிறைவேற்றும் அதிகாரம் அவர்களுக்கில்லாததால், ரோமப் பேரரசின் ஆளுநரான பொந்தியு பிலாத்துவிடம், ரோமரால் மரணதண்டனை பெறச் செய்வதற்காக, கலகக்குற்றம் சாட்டி இயேசுவை ஒப்படைத்தார்கள். உண்மையான சிலுவைப்பாடு, பிலாத்துவின் கட்டளையின்படி ரோமப் படைவீரர்களால் நிறைவேற்றப்பட்டது; ஆனால் அது, பிரதான ஆசாரியர்களும் ஒரு கூட்டத்தாரும் (இயேசுவின் மரணத்தையும் பரப்பாஸின் விடுதலையையும் கோரியவர்கள்) ஏற்படுத்திய அழுத்தத்திற்குப் பிலாத்து இடங்கொடுத்த பின்னரே நடந்தது.

அந்த உரைப்பகுதி உண்மையாகவே தாம் சொல்லுவதையே குறிக்கிறதெனில், “பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்கள், அந்த உரைப்பகுதி போதிப்பதைப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவர்களாக இருப்பார்கள். அந்த மக்கள், சத்தியத்தை நேசிக்காததினால் வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுகிற 2 Thessalonians-இலுள்ள மக்களே ஆவர். பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களைப் பற்றி அவள் இவ்வாறு கூறுகிறாள்: “கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறெந்த தலைவர்மீதும் தங்கள் பாசத்தை வைப்பவர்கள், உடலும், ஆத்துமாவும், ஆவியும் உட்பட, அவ்வளவு மயக்கமூட்டுகிற ஒரு மோஹத்தின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் தங்களை காண்பார்கள்; அதன் வல்லமையின் கீழ் ஆத்துமாக்கள் சத்தியத்தைக் கேட்பதிலிருந்து விலகி, பொய்யை விசுவாசிக்கத் திரும்புகின்றன.” பரப்பாவைத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்கள், சிலுவை மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வழிக்குறிக்கு முன்பே சாத்தானின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் உள்ளவர்கள். அந்த நிலையில் அவர்கள் அந்த உரைப்பகுதி போதிப்பதை ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. ஆகையால் அவர்கள், “சகோதரி வைட் இந்த வார்த்தைகளை எழுதியபோது இருந்த சூழ்நிலைகள், அக்குறிப்பான வரலாற்றிற்கே உரியவை; இப்போது அல்ல” என்று கூறுவர். ஒருவேளை அவர்கள், “அவள் கிறித்தவத்தை ஒரு பொது அர்த்தத்தில் பற்றிப் பேசுகிறாள்; இது ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளுக்கு நேரடியாகப் பொருந்தாது” என்றும் கூறலாம். அபத்தம்.

நிச்சயமாக, சகோதரி வைட் அந்த வார்த்தைகளை எழுதிய காலத்தின் வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகள் உண்மையில் அவருடைய தனிப்பட்ட வரலாற்றின்மீது ஒரு விளக்கவுரையாக இருந்தன; ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் யோவானின் நிகழ்வைப் போலவே, ஒரு தீர்க்கதரிசிக்கு எழுதும்படி கட்டளையிடப்படும்போது, அவர் “நீ கண்டவைகளையும், இப்போது உள்ளவைகளையும், இவற்றுக்குப் பின்பு நிகழப்போகிறவைகளையும்” எழுதும்படி சொல்லப்படுகிறார். ஒரு தீர்க்கதரிசி இப்போது உள்ளவற்றைப் பதிவு செய்யும்போது, அதே சமயத்தில் நிகழப்போகிறவற்றையும் அவர் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார்.

அட்வென்டிசத்தின் தலைமை, எசேக்கியேலின் 25 மனிதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அவர்கள், கோரா, தாத்தான் மற்றும் அபீராமுடன் நின்ற 250 மனிதர்களோடும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒப்பிணைக்கப்படுகிறார்கள். அதே அளவு முக்கியத்துவமுடையதாக, 1888-ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியாளர்களும் மின்னியாபொலிஸ் பொதுக் கூட்டமும், கோரா, தாத்தான் மற்றும் அபீராமின் கிளர்ச்சியை மறுமுறைச் செய்பவர்களாகவே சகோதரி வைட்டால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கி, தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளிரச்செய்யும் போது, பிற்கால மழை ஆரம்பமாகிறது என்று சகோதரி வைட் நேரடியாகப் போதிக்கிறார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் 1888 ஆம் ஆண்டின் பொதுக் மாநாட்டில் A. T. Jones மற்றும் E. J. Waggoner அவர்களின் செய்திகளுடன் இறங்கி வந்தான் என்று சகோதரி வைட் நேரடியாகப் போதிக்கிறார். அவர் அந்த மாநாட்டில் இருந்தபோது, அங்கிருந்த கிளர்ச்சியால் மிகவும் மனஅழுத்தமடைந்து தன் உடைமைகளைச் சுமந்து அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் செல்லத் தீர்மானித்தார்; ஆனால், அது கோராகின் கிளர்ச்சியின் மறுபடியான நிகழ்வாக இருந்ததால், அவர் அங்கே தங்கி அந்த வரலாற்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு தூதன் அவரிடம் கூறினான். அது பிற்கால நாட்களுக்கான ஒரு சாட்சியாக இல்லையெனில், அந்தத் தூதன் அதை பதிவு செய்யச் சொல்லியது ஏன்? அது பிற்கால நாட்களுக்கான ஒரு சாட்சியாக இருந்தால், அதற்குப் பிறிதாய் வேறு என்ன அர்த்தம் இருக்க முடியும்? அதாவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் போது, குறிப்பாக அதற்கு முன்னோடி வரலாற்றில், லவோதிக்கேய நிலைக்குள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபை, சன்ஹெட்ரின் நடந்து சென்ற அடிச்சுவடுகளில் நடக்கும் என்பதல்லாமல் வேறு என்ன அர்த்தம் கொள்ள முடியும்?

ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்னர் அவர்களின் செய்தி, “உண்மையிலே விசுவாசத்தினாலான நீதிகரித்தலின் செய்தி,” “லவோதிக்கேயாவின் செய்தி,” “கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி,” மற்றும் “மூன்றாம் தூதனின் செய்தி” எனக் குறிக்கப்பட்டது. கலகக்காரர்கள் அந்தச் செய்தியை எதிர்த்ததோடு, தீர்க்கதரிசன ஆவியின் வழிநடத்துதலையும், அந்தக் கூட்டத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதர்களையும் நிராகரித்தார்கள். மேலும், நியூயார்க் நகரத்தின் மகத்தான கட்டிடங்கள் தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு தொடுதலால் இடிக்கப்படும்போது, அப்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1–3 நிறைவேறும் என்றும் சகோதரி வைட் கற்பிக்கிறார். 9/11 முதல், லவோதிக்கேயா செவந்த்-டே அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையின் தலைமையினர், கோராகின் கலகத்தையும், பண்டைய 25 மனிதர்களின் கலகத்தையும், 1888-இல் இருந்த தலைமையின் கலகத்தையும், சிலுவைக்குமுன் காலத்தில் நிகழ்ந்த சனெதிரின் கலகத்தையும் மறுமொழியாகத் தொடர்ந்துவருகின்றனர். அந்த 25 மனிதர்கள், போலியான லேவிய ஆசாரியத்துவத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு அடையாளமாக உள்ளனர்.

ஒரு லேவியன் தன் ஊழியத்தைத் தொடங்கும்போது 25 வயதுடையவனாக இருக்க வேண்டியது.

ஒரு லேவியன் இருபத்தைந்து வயதில் தன் சேவையை ஆரம்பித்து, ஐம்பது வயது வரையில் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் சேவையாற்றுகிறான். மல்கியா 3-இல் உள்ள உடன்படிக்கையின் தூதன், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று செய்ததுபோலவே, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் லேவியரைச் சுத்திகரித்தும் பரிசுத்தப்படுத்தியும் வருகிறார்.

“25” என்ற எண் ஒரு குறியீடாக, உண்மையுள்ள ஒரு லேவியனை மட்டும் அல்ல, கள்ளமான ஒரு லேவியனையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆகையால் “25” என்ற எண் ஒரு குறியீடாக, அவர்கள் ஞானமுள்ளவும் மூடமுள்ளவும் கன்னியராயிருந்தாலும், ஆடுகளும் வெள்ளாடுகளுமாயிருந்தாலும், கோதுமையும் களைகளுமாயிருந்தாலும், ஆராதிப்போரின் இரு வகுப்புகள் பிரிக்கப்படுவதை அடையாளப்படுத்துகிறது. இருபத்தைந்து என்ற எண் ஒரு லேவியனின் குறியீடாக மட்டுமல்ல, அதே அளவு முக்கியமாக அது லேவியர்களின் பிரிவினை (சுத்திகரிப்பை) குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகவும் உள்ளது. அந்தப் பிரிவு ஞாயிறு சட்டத்தின் போது நிகழ்கிறது; அது தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் முதன்மையான பொருள்களில் ஒன்றாகும். மத்தேயு அதிகாரம் இருபத்தைந்து, மத்தேயு இருபத்துநான்கில் உலக முடிவைப் பற்றிய இயேசுவின் தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடர்ச்சியாக இருப்பது மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.

இயேசு ஆலயத்தை விட்டு புறப்பட்டபோது, அவர் இனி ஒருபோதும் திரும்பிவரவில்லை. இருபத்திமூன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி வசனங்களில், இயேசு சன்ஹெட்ரின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை அறிவித்திருந்தார்; அந்த நியாயத்தீர்ப்பு “எட்டு” ஐயோக்காள்கள் என வெளிப்படுத்தப்படுகிறது; இதனால், பேழையில் இருந்த எட்டு ஆத்துமாக்கள், விருத்தசேதனத்தின் எட்டாம் நாள், உயிர்த்தெழுதலின் எட்டாம் நாள், ஆபிரகாமின் எட்டு தலைமுறைகள், நானூற்று முப்பது ஆண்டுகள், மேலும் தொடர்ந்தவைகள் ஆகியவற்றைப் போலியாக ஒத்திருக்கும் ஒரு வடிவம் உருவாகிறது. இந்தப் போலியான “எட்டு” என்ற எண், போலியான லேவியருடன் ஒத்திசைகிறது.

மத்தேயு இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் துஷ்டரை கட்டுகளாகக் கட்டிப்போடும் ஒரு உவமையுடன் முடிவடைந்து, மேலும் வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்களுடன் கிறிஸ்துவின் இறுதி சந்திப்புடனும் நிறைவடைகிறது. பின்னர் இருபத்துநான்காம் அதிகாரத்தில், அவர் பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காகிய தமது உழைப்புகளை நிறுத்தி, கடைசியாக ஆலயத்தை விட்டு புறப்படுகிறார். அந்த அதிகாரம் தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிவடைகிறது; அதாவது, அவர்களுடைய வீடு அவர்களுக்கே வெறுமையாய் விடப்பட்டது என்ற அறிவிப்புடன். அவர் ஆலயத்தை முதன்முறையாகச் சுத்திகரித்தபோது அதைத் தமது பிதாவின் வீடு என்று அழைத்தார்; இப்போது அது வெறுமையான யூதர்களின் வீடாக இருந்தது.

24ஆம் அதிகாரத்தில், ஆலயத்தையும் அதின் நெருங்கிவரும் அழிவையும் குறித்து எழுப்பப்பட்ட கேள்விகளுக்கு இயேசு பதிலளிக்க உள்ளார். அந்த அழிவு அதே தலைமுறையிலேயே நிகழ வேண்டியிருந்தது; அது விஷப்பாம்புகளின் தலைமுறை. அவர் அந்த ஆலயத்தை விட்டு மீண்டும் திரும்பாதபடி சென்றார்; ஆகையால் அவர் முன்வைக்கும் முன்னறிவிப்புகள் சொற்பொருளிலான இஸ்ரவேலை அல்ல, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலைச் சம்பந்தப்படுத்துகின்றன. பண்டைய இஸ்ரவேலிடம் செய்ததுபோல, லவோதிக்கேயர் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையாகிய ஆலயத்தை கிறிஸ்து விட்டு வெளியேறும்போது, அதே சமயத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் மனித ஆலயம் நித்தியத்திற்காக தெய்வீக ஆலயத்துடன் இணைக்கப்படும். இயேசு பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆலயத்தை விட்டு வெளியேறியபோது, தமது முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனங்களை நித்தியத்திற்காக விலக்கிவிட்டார்.

மத்தேயுவின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதி, ஆதியாகமப் புத்தகத்தில் உள்ள பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலான வரிசைக்கான ஓமேகாவாகும். ஆதியாகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அந்த வரிசை தொடங்கும்போது, அது பாபேலின் தொடக்கத்தையும், பாபேலின் மரண உடன்படிக்கையின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது; அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரம், பதினொன்றாம் வசனத்தில் தன் ஓமேகா நிறைவேற்றத்தை அடைகிறது; அந்த வசனம், பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை அமைந்த வசனங்களின் மத்திய மையமாக உள்ளது. ஆதியாகமம், மத்தேயு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகியவற்றில் பதினொன்றாம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரங்களின் நடுப்பகுதி ஒவ்வொன்றிலும், கொடியையோ அல்லது அதற்கான கள்ளக் கொடியையோ வலியுறுத்துகிறது. ஆதியாகமத்தில் அது விருத்தசேதனம் ஆக இருந்தது; மத்தேயுவில் அது பேதுருவும் கன்மலையும் ஆக இருந்தது, அதின்மேல் கிறிஸ்து தமது சபையை அமைப்பார்; வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் அது முன்பு இருந்தும் இப்போதும் இருக்கிறதுமானும் மேலேறப்போகிறதுமானும், ஏழிலிருந்து வந்த எட்டாவதாகிய, பின்னர் வலுசர்ப்பத்தோடு மணந்துகொள்ளப்படுகிற கள்ள மிருகமாக இருந்தது.

பதினொன்றும் இருபத்திரண்டும், தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைக்கும் கூட்டிணைப்பை அடையாளப்படுத்தும் சின்னங்களாகும்; இதுவே கிறிஸ்து தமது நியாயப்பிரமாணத்தை நம்முடைய இருதயங்களிலும் மனங்களிலும் எழுதுகிறார் என்பதனால் சித்தரிக்கப்படும் மையக் கருத்தாகும். 11 மற்றும் 22, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய உடன்படிக்கையின் சின்னங்களாகும். மத்தேயு, இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில், பொய்யான ஆசாரியத்துவம் எட்டு “அயோ”களைப் பெற்றது; அதே காலப்பகுதியில், மெய்யான ஆசாரியத்துவம் அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது. ஆசாரியர்கள் ஏழு நாட்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார்கள்; எட்டாம் நாளில் அவர்கள் சேவை செய்யத் தொடங்கினர்.

ஆசாரியர்கள் எட்டாம் நாளில் தங்கள் ஊழியத்தை ஆரம்பிக்க வழிநடத்திய அவர்களின் ஏழுநாள் பிரதிஷ்டை எண்ணாகமம் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் ஒன்று என்பதிலே ஆரம்பிக்கிறது என்பது தற்செயலானது அல்ல; ஏனெனில் “81” என்பது ஆசாரியர்களின் அடையாளச் சின்னமாகும்.

இருபத்துமூன்றாவது அதிகாரம், உண்மையான லேவியர் முத்திரையிடப்படும் வேளையில் வெளிப்படுத்தப்படுகிற போலியான லேவியரை அடையாளம் காட்டுகிறது. மத்தேயு இருபத்திரண்டாவது அதிகாரம், யாரும் இனி ஒருபோதும் இயேசுவிடம் மேலும் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காத நிலையில் முடிவடைகிறது; பின்னர் இருபத்துமூன்றாவது அதிகாரத்தில், அவர் எட்டு ஐயோக்களை அறிவித்து, சன்ஹெட்ரினின் கிருபைக்காலம் முடிவடைந்துவிட்டதையும், அதன் பின் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பு தொடங்கவேண்டியதையும் அடையாளம் காட்டுகிறார். இருபத்துநான்காவது அதிகாரத்தில், அவர் ஆலயத்தை யூதரின் வீட்டாக அடையாளம் காட்டுகிறார். அதிகாரங்களிலுள்ள வரிசையைப் பார்ப்பது முக்கியமானது.

மத்தேயுவின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களோடுள்ள தமது உடன்படிக்கையின் சூழலில், ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் நிறைவு பெறுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரமாகிய அல்பாவிற்கான பல்மோனியின் குறியீடும், இருபத்திரண்டாம் அதிகாரமாகிய ஓமேகாவிற்கான அவருடைய குறியீடும், அந்த அதிகாரங்களுக்குள் உள்ள வரலாற்றுக்கு மேலும்ச் சேர்க்கின்றன.

இருபத்துமூன்றாவது அதிகாரம் பரிகாரத்தைக் குறிக்கிறது; அதாவது, இருபத்துமூன்று என்ற எண்ணால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் இணைத்தலாகும். ஆனால் அந்த அதிகாரம் களைகளின் நிர்வாகத் தீர்ப்பையும், போலியான ஆசாரியத்துவத்தையும், போலியான லேவியரையும் பற்றிக் கூறுகிறது. ஒவ்வொரு ஆசாரியரும் லேவியராயிருந்தார்; ஆனால் ஒவ்வொரு லேவியரும் ஆசாரியரல்லர். லேவியின் சந்ததிக்குள், ஆரோனின் இரத்தவழிவந்தோர் மட்டுமே ஆசாரியத்துவத்திற்கு தகுதியுடையவர்களாயிருந்தனர். லேவியர் இருபத்தைந்து வயதில் சேவை செய்யத் தொடங்குவார்கள் என்று வேதாகமம் அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் கோகாத்தின் புத்திரர் முப்பது வயதில் சேவை செய்வார்கள்.

“30” என்ற எண், லேவியின் மகனான கோகாத்தின் இரத்தவழியில் இருந்த ஆசாரியர்களைக் குறிக்கிறது; கோகாத்தின் மகன் அம்ராம், அவர் ஆரோனின் தந்தை ஆவார். லேவி என்பது “தேவனோடு இணைக்கப்பட்டவன் அல்லது சேர்க்கப்பட்டவன்” என்று பொருள். கோகாத் என்பது “அவருடைய சந்நிதியைச் சுற்றி ஒன்றுகூடியவர்” என்று பொருள். அம்ராம் என்பது “உயர்த்தப்பட்ட மக்கள்,” மேலும் ஆரோன் என்பது “ஒளியை ஏந்துபவர் அல்லது உயர்த்தப்பட்ட மத்தியஸ்தர்” என்று பொருள். இவை அனைத்தும் ஒன்றாக, செங்கடலிலிருந்து சினாய் வரை செல்லும் ஒரு இயக்கத்தைக் குறித்துக் காட்டுகின்றன; ஆகையால், இது தேவனுக்கும் இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேருக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கையின் முன்னுருவாகும்; அவர்கள் தெய்வீக ஆலயத்துடன் இணையும் மனித ஆலயமாயிருக்கிறார்கள்; கிறிஸ்து தம் கையை இரண்டாம் முறையாக நீட்டி, தம்முடைய மீதிஜனத்தைத் தம் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சேர்த்துக்கொள்ளும்போது அது நடைபெறுகிறது; அங்கே அவர் பின்னர் அவர்களை உயர்த்தி மகிமைப்படுத்துகிறார், பரலோகப் பிரதான ஆசாரியருடன் அவர்கள் ஒளியூட்டப்படுகிறபடியே, அவர் சாத்திராக், மேஷாக், ஆபெத்நேகோ ஆகியோரை ஒளியூட்டியதுபோல.

“30” என்ற எண் ஆசாரியர்களுக்கான ஆயத்தக் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் லேவியரின் வயதைக் குறிக்கும் 25, வரிக்கு மேல் வரி எனும் முறையில் 30-க்கு பொருத்தப்பட வேண்டியது ஆகும்; ஏனெனில் ஒவ்வொரு ஆசாரியனும் ஒரு லேவியனாக இருந்தான், ஆனால் ஒவ்வொரு லேவியனும் ஆசாரியனாக இருக்கவில்லை. முப்பது என்பது ஆயத்தக் காலத்தை குறிக்கிறது; அது முடிவுக் காலத்தில் 1989-ல் தொடங்கியது, மேலும் அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிறு சட்டத்தில் முடிவடைகிறது. லேவியரின் குறியீடாகிய இருபத்தைந்து என்ற எண், இரண்டு வகுப்புகளுக்கிடையேயான பிரிவினையின் குறியீடும் ஆகும்; ஆசாரியர்களுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும்போது, அது ஒரு பிரிவினையை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஞாயிறு சட்டத்தில் லேவியருக்கும் கள்ள லேவியருக்கும் இடையேயான பிரிவினையை இருபத்தைந்து குறிக்கிறது; மேலும் உண்மையான ஆசாரியர்களும் உண்மையான லேவியரும் என்ற சூழலில், அது ஒரு வேறுபாட்டையும் உருவாக்குகிறது; எனினும், அது கள்ள லேவியருடனுள்ளதுபோன்ற எதிர்மறையான பிரிவினை அல்ல.

லேவியரின் மூன்று முக்கியக் கிளைகளில் ஒன்றாகக் கோஹாத் இருந்தான் (கெர்சோன் மற்றும் மெராரியுடன் சேர்ந்து). ஆசாரிய வரிசை குறிப்பாகக் கோஹாத்தின் சந்ததியான ஆரோன் வழியாகவே வந்தது. ஆரோன், லேவியின் நான்காம் தலைமுறைச் சந்ததியாவான்; மேலும், ஆசாரியப் பிரத்தியேக உரிமை இந்தக் கோஹாத்தியக் கிளைக்குள் அவனுடைய ஆண் சந்ததியருக்கே வரையறுக்கப்பட்டிருந்தது. கோஹாத்தியர் முழுமையாக (கோஹாத்தின் எல்லாச் சந்ததியரும்) மிகப் பரிசுத்தமான பொருட்களைச் சுமக்கும் கௌரவத்தை உடையவர்களாயிருந்தனர்; ஆனால், பலிபீடத்திலும் பரிசுத்த ஸ்தலத்திலும் ஆசாரியப் பணிகளை உண்மையில் நிறைவேற்ற இயன்றது ஆரோனின் வம்சத்தாருக்கே. யோவேலின் “முதியோர்” என்றும், எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் சூரியனை வணங்குகிற “பண்டைய மனிதர்” என்றும் சொல்லப்படுகிறவர்களுடன் ஒத்த அதே நான்காம் தலைமுறையை ஆரோன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

ஆசாரியர்களுக்கான 24 மாறிமாறிச் சேவைச் சுற்றுகளின் (பிரிவுகளின்) முறைமை—அதேபோல, இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் வாசற்காவலர்கள் போன்ற துணைச் சேவைகளில் ஈடுபட்ட ஆசாரியரல்லாத லேவியருக்கும்கூட—ராஜாவாகிய தாவீதினால் நிறுவப்பட்டது. தாவீது, ஆரோனின் சந்ததியாரை மாறிமாறிச் சேவை செய்யும்படி 24 சுற்றுகளாக (பிரிவுகளாக) ஒழுங்குபடுத்தினார் (1 நாளாகமம் 24:1–19). தாவீது, ஆசாரியர்களான சாதோக்கு (எலெயாசாரின் வம்சவரிசையிலிருந்து) மற்றும் அகிமெலேக்கு (இதாமாரின் வம்சவரிசையிலிருந்து) ஆகியோரின் உதவியுடன், அவர்களை 24 குழுக்களாகப் பிரித்தார் (எலெயாசாரின் பெரிதான குடும்பத்திலிருந்து 16, இதாமாரின் குடும்பத்திலிருந்து 8). சேவையின் வரிசையை நிர்ணயிக்கச் சீட்டுகள் இடப்பட்டன.

ஒவ்வொரு வகுப்பும் ஒரு வாரத்திற்கு (சபாத்திலிருந்து சபாத்துவரை) ஆண்டிற்கு இருமுறை சேவையாற்றியது; மேலும் முக்கியப் பண்டிகைகளின்போது (பஸ்கா, பெந்தெகொஸ்தே, கூடாரப்பண்டிகை) எல்லா வகுப்புகளும் ஒன்றாகச் சேவையாற்றின. இதேபோன்று, தாவீது இசை, வாயில்காவல் முதலியவற்றிற்காக ஆசாரியரல்லாத லேவியரையும் 24 வகுப்புகளாக ஒழுங்குபடுத்தினார் (1 நாளாகமம் 23–26). இந்த முறை சாலொமோனின் காலத்தில் அமல்படுத்தப்பட்டது (2 நாளாகமம் 8:14) மற்றும் இரண்டாம் ஆலயக் காலமெங்கும் தொடர்ந்தது. ஞானஸ்நானம் கொடுத்த யோவானின் தந்தையான சகரியா, அபியாவின் வகுப்பில் இருந்தான்—லூக்கா 1:5; 1 நாளாகமம் 24:10. ஆசாரியர்களின் 24 வகுப்புகளின் வரிசை சீட்டினால் நிர்ணயிக்கப்பட்டது; மற்றும் சகரியா, இருபத்துநான்கு வகுப்புகளில் “எட்டாவது” வகுப்பைக் குறித்த அபியாவின் வகுப்பில் இருந்தான். “சகரியா” என்பதன் பொருள் “தேவன் நினைவுகூருகிறார்”; அவன் தந்தையான “அபியா” என்பதன் பொருள் “தேவன் என் பிதா” என்பதாகும்.

பரலோகத் தந்தை, மேசியாவுக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் ஒரு தூதரை எழுப்புவேன் என்ற தம்முடைய வாக்குறுதியை நினைவுகூர்ந்தார். ஆனால் சகரியாவும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தோடு ஒத்திருப்பதாகும்; ஏனெனில் மனிதர் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய நாளான சபத் அங்கேயே இறுதித் சோதனையாக ஆகிறது. சகரியா, அபியா பிரிவைச் சேர்ந்த ஒரு ஆசாரியரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது “எட்டாவது” பிரிவாகும். சகரியா தூதனின் செய்தியை நம்பாததால், தன் மகனாகிய யோவானின் பிறப்புவரை ஊமையாக்கப்படுகிறார். யோவான் பிறக்கும்போது, யோவானின் பெயரைப்பற்றிய விவாதத்தில் சகரியா கலந்து கொண்டு, அப்போது அவர் பேசுகிறார். கடைசி நாட்களில் நிகழும் தீர்க்கதரிசனப்பூர்வமான பேசுதல் என்பது, ஐக்கிய அமெரிக்கா மகா நாகம்போலப் பேசும் சமயமே ஆகும்.

யோவான் ஸ்நானகர், அவருடைய தந்தையைப்போலவே, அபியா என்னும் எட்டாவது வகுப்பைச் சேர்ந்தவர். யோவானின் சுன்னத்தின்போது, எட்டாவது நாளில், அவருடைய பெயர் மாற்றப்படுகிறது. யோவான் ஸ்நானகர், நான்காம் தலைமுறையைச் சேர்ந்த ஆசாரியர்களாகிய, தேவனுடன் உடன்படிக்கை உறவு கொண்டிருப்பவர்களையும், ஐக்கிய அமெரிக்கா ஒரு மகாவிஷம்பைப் போலப் பேசும் வேளையில், தேவன் அவர்களின் பெயரை (லவோதிக்கேயாவிலிருந்து பிலதெல்பியாவாக) மாற்றி, உடன்படிக்கையின் அடையாளத்தால் அவர்களை முத்திரையிடுகிறவர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

நாம் தேவனுடைய ஆலயமாக இருக்கிறோம். ஆலயத்தை நோக்கிப் பேசும் தீர்க்கதரிசன வரிகள், ஆண்களையும் பெண்களையும் தனிநபர்களாகவும், அதேவேளையில் கூட்டாகவும் உரையாடுகின்றன; ஏனெனில் தேவனுடைய சபையும் ஒரு ஆலயமாகும். மேலும், நிச்சயமாக ஒரு பரலோக ஆலயமும் உண்டு; கர்த்தருடைய ஆலயத்தை நிர்மாணிப்பவர் கிறிஸ்துவே ஆவார். அஸ்திவாரத்தை இடுபவரும், ஆலயத்தின் மேல் மூலைக்கல்லை வைப்பவரும் அவரே. “25” என்ற எண்ணை ஒரு குறியீடாகக் கொள்ளும் போது, 25 என்பது மல்கியா அதிகாரம் மூன்றில் போலியான லேவியரிடமிருந்து சுத்திகரிக்கப்பட்டு (பிரித்தெடுக்கப்பட்டு), அதே பகுதியில் பரிசுத்தப்படுத்தப்படுகிற லேவியரை குறிக்கிறது. எசேக்கியேல் அதிகாரங்கள் 40 முதல் 48 வரை, மிகுந்த விரிவுடன் ஒரு அடையாளார்த்தமான ஆலயம் வர்ணிக்கப்படுகிறது. ஜீவநீரானது அந்த ஆலயத்திலிருந்து வெளியேறி வந்து பூமியை நிரப்புகிறது.

எசேக்கியேலின் ஆலயம் மிக உயர்ந்த தன்மையுடைய தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும்; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், ஆலயத்தை அளக்கும்படி, ஆனால் வெளிமுற்றத்தை விட்டுவிடும்படி யோவானுக்கு கட்டளையிடப்பட்டது. அதே காரியத்தை எசேக்கியேலின் ஆலயத்திற்கும் நாம் செய்யும்போது, ஆலயத்தின் பரிமாணங்களுக்குள் மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறும் இரண்டு எண்கள் ஆசாரியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்பதைக் காண்கிறோம். 50 முழம் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க எண் ஆகும்; ஒவ்வொரு வாசல் அமைப்பின் மொத்த நீளமாக அது 11 முறை மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது (எசேக்கியேல் 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, முதலியன). 50 என்பது குறிப்பிட்ட சுவர் மற்றும் அறை நீளங்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது (42:7–8). அது வெளிப்புற வாசலிலிருந்து உள்புற நுழைவாயில் வரையிலான முழு வாசற்பாதையை வரையறுக்கிறது.

25 முழங்கள் தெளிவாக இரண்டாவது மிக முக்கியமான அளவாகும். அது வாசல் தொகுதிகளின் அகலமும் அகன்றளவும் ஆக (எசேக்கியேல் 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36) 10 முறை மீண்டும் கூறப்படுகிறது. 50 மற்றும் 25 இணைந்து, ஆறு பிரதான வாசல்களுக்கு ஒரேமாதிரியான 50 × 25 செவ்வக வடிவ அமைப்புகளை உருவாக்குகின்றன. இந்த 50 × 25 இணைவு, உள் பகுதிகளுக்குள் வழிநடத்தும் வாசல்களின் கட்டிடவியல் விளக்கத்தில் மேலோங்குகிறது. ஆலயக் கட்டிட அமைப்பிலேயே இவ்வளவு ஒழுங்கான திரும்பத்திரும்பும் நிகழ்வுடன் மீளும் வேறு எந்த ஜோடியும் இல்லை.

லேவியர் இருபத்தைந்து வயதில் செயற்பாட்டு சேவைக்குள் பிரவேசித்தனர் (எண்ணாகமம் 8:24: “இருபத்தைந்து வயதுமுதல் அதற்கு மேற்பட்டவர்களும் ஆசரிப்புக் காரியத்தின் சேவையில் ஈடுபடுவார்களாக”). அவர்கள் ஐம்பது வயது வரை சேவையாற்றினர் (எண்ணாகமம் 4:3, 39, 43; 8:25: “ஐம்பது வயது வரை”). இதனால் செயற்பாட்டு சேவைக்கான காலம் துல்லியமாக 25 ஆண்டுகள் ஆகிறது (50 – 25 = 25).

ஆகையால், லேவியர் சேவையின் 25-வருட காலப்பகுதி, ஆலய வாசல்களிலும் கட்டமைப்பிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் 25 x 50 முழம் அளவுகளில் நேரடியாக பிரதிபலிக்கப்படுகிறது—அதுவே லேவியர் சேவையாற்றிய இடம். எசேக்கியேலின் ஆலயத்தின் பிரதான பரிமாணங்கள், அதாவது வெற்றி பெற்ற திருச்சபையின் ஆலயமும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரினதும், அவர்கள் சேவையாற்ற வேண்டிய அதே ஆலயத்திலேயே கட்டிடக் கலையின்படி வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன; தேவனுடைய ஜனங்கள் சேவையாற்ற வேண்டிய அதே ஆலயத்திலேயே நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்கள் உட்பொதிக்கப்பட்டுள்ளதுபோலவே. பால்மோனி, தனிப்பட்ட மனித ஆலயத்தின்மேலும், தமது மணவாட்டியாக இருக்க வேண்டிய கூட்டுத்தொகைச் சரீரமான ஆலயத்தின்மேலும் தமது கையொப்பத்தை வைத்திருக்கிறார்.

இந்த சிந்தனைக் கோடுகளை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.