யோவேலின் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் இருபத்தாறு

யோவேலின் நான்கு தலைமுறைகள் 1863 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் தேவனுடைய திராட்சைத்தோட்டத்தின் மேல் நிகழும் படிப்படியான அழிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. நான்கு என்ற எண் கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தின் நான்கு பண்புகளையும் குறிக்கிறது. பரிசுத்தஸ்தலத்தில் உள்ள கேரூபுகள் நான்கு முகத் தோற்றங்களைக் கொண்டுள்ளன; அவை பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுற்றி முகாமிட்டிருந்த பண்டைய இஸ்ரவேலின் நான்கு மடங்கான பிரிவுகளோடு ஒத்திசைகின்றன. அவை நான்கு சுவிசேஷங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

வேதாகமம் (எண்ணாகமம் 2) 12 கோத்திரங்களைப் பற்றி விவரிக்கிறது (உடன்படிக்கைக்கூடாரத்தைச் சுற்றி உடனடியாக முகாமிட்ட லேவியைத் தவிர்த்து); அவை ஒவ்வொன்றும் மூன்று கோத்திரங்களைக் கொண்ட நான்கு முகாம்களாக ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுற்றிய நான்கு திசைகளிலும் அமைக்கப்பட்டிருந்தன; ஒவ்வொரு முகாமும் ஒரு கொடியின் கீழ் இருந்தது; அதாவது ஒரு பதாகை அல்லது அடையாளக்கொடி. இந்த ஒழுங்கமைப்பு ஒரு அடையாளார்த்தமிக்க ஒப்புமையை உருவாக்கியது; அதாவது, பூமியிலுள்ள முகாம், கேருபீன்களால் காக்கப்படும் பரலோக சிங்காசனத்தை பிரதிபலிக்கிறது.

யூதா பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் நுழைவாயிலில் உதயமான சூரியனை நோக்கி கிழக்குபுறம் முகாமிட்டிருந்தான். யூதாவின் கொடி சிங்கமாக இருந்தது; ஏனெனில் அது யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. யூதாவுடன் இருந்த இரண்டு கோத்திரங்கள் இச்சாகாரும் செபுலோனும் ஆகும். யோவானின் தரிசனத்தில், முதல் ஜீவி சிங்கத்தைப்போல இருந்தது; அதுபோலவே எசேக்கியேலின் கேரூபுகளுக்கும் சிங்கத்தின் முகம் இருந்தது. ரூபேன், மனிதனின் அடையாளமாக, தெற்குபுறத்தில் சிமியோனும் காதும் உடன் இருந்தான். மேற்குபுறத்தில் எருதினால் குறிக்கப்பட்ட பென்யாமீனும் மனாசேயும் உடன் எபிராயீம் இருந்தான். வடக்குபுறத்தில் கழுகினால் குறிக்கப்பட்ட ஆசேரும் நப்தாலியும் உடன் தான் இருந்தான். விண்ணக பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் நான்கு முகங்களோடு கோத்திரங்களுக்குள்ள தொடர்பு நான்கு சுவிசேஷங்களில் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது.

மத்தேயு யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம்; மாற்கு பலியிடப்படும் காளை; லூக்கா மனிதன்; யோவான் உயரப் பறக்கும் கழுகு. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகிய கிறிஸ்து, தமது தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை முத்திரையிடுகிறவரும் அதன் முத்திரையை நீக்குகிறவருமாகத் தம்மைத் தாமே வெளிப்படுத்துகிறார். மேசியாவைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேறுதல்களுக்கு நேரடியாகக் குறிக்கும் குறிப்புகள் (12), மற்ற மூன்று சுவிசேஷப் புத்தகங்களின் மொத்தத்தைக் காட்டிலும் மத்தேயு புத்தகத்தில் அதிகமாக உள்ளன. அதற்கு நெருக்கமாகக் கூட வருவதில்லை.

மத்தேயு புத்தகம் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மருத்துவராகிய லூக்கா, கிறிஸ்து மனுஷகுமாரன் என்ற கோணத்தில் தனது சுவிசேஷத்தை முன்வைக்கிறார்; ஏனெனில் லூக்கா மனுஷனுடைய முகமாக இருக்கிறார். மார்க்கு, கிறிஸ்து பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பலியிடப்பட்ட காணிக்கையின் கோணத்தில் கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை முன்வைக்கிறார்; ஏனெனில் மார்க்கு எருதாக இருக்கிறார். யோவான் உயர்ந்து பறக்கும் கழுகாக இருந்து, கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்தை முன்வைத்த விதத்தில் தேவனுடைய ஆழமான காரியங்களை வெளிப்படுத்தினார்.

தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் உட்பொருளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதுபோல மத்தேயு சுவிசேஷப் புத்தகத்தைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமானது. மத்தேயு சுவிசேஷம் யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகவும், தமது தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் அதிபதியாகவும், இரகசியங்களின் அதிசய எண்ணிப்பார்ப்பவராகவும், அதிசய மொழியறிஞராகவும், தமது வார்த்தையை முத்திரையிடுகிறவராகவும் முத்திரை நீக்குகிறவராகவும் இருக்கிறது. இயேசு ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார்; அவர் வார்த்தையுமாயிருக்கிறார். புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் புத்தகமும் புதிய ஏற்பாட்டின் கடைசி புத்தகமும் தீர்க்கதரிசனப் புத்தகங்களாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் குறித்து இந்த உண்மையைப் பலர் அறிவார்கள்; ஆனால் மத்தேயு புதிய ஏற்பாட்டின் ஆல்பா என்பதை அவர்கள் அறிந்திருக்காமல் இருந்திருக்கலாம்; ஆகையால் அது புதிய ஏற்பாட்டின் ஓமேகாவோடு ஒத்திசைய வேண்டும். அது முடிவை, அதாவது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தை, பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும்.

ஆகையால், ஆதியாகமத்தின் உடன்படிக்கையின் வரலாற்றுப் பாதைக்குச் சமாந்தரமான வரிசை மத்தேயுவில் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை அமைக்கப்பட்டிருப்பதை நாம் காணும்போது, அது மத்தேயுவின் கோத்திரத்தின் சிங்கம் முத்திரையை உடைத்துத் திறந்து வெளிப்படுத்தும் ஒரு சத்தியம் அன்றி வேறொன்றுமில்லை. ஆதியாகமம், மத்தேயு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகியவற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் உடன்படிக்கையின் வரலாற்றின் பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள் இப்போது திறக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன; மேலும், நாம் அடையாளம் கண்டுகொள்கிற விஷயம் என்னவெனில், மத்தேயு இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் திராட்சத்தோட்ட உவமையில் புத்திசாலிகளையும் மூடர்களையும் பிரித்தறிவதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முந்தைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள்மேல் உச்சரிக்கப்படும் எட்டு ஐயோக்கள், பாதுகாப்பின் பேழைக்குள் ஏறும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எட்டு ஆத்துமாக்களில் தமக்கான தீர்க்கதரிசன ஒப்புமையை அடைகின்றன. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று 2300 நாட்கள் நிறைவடைந்தபோது பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் ஆரம்பமான கிரியையின் ஒரு பிரதிநிதித்துவமே 23 ஆகும்; அதேபோல் அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்திலும் மீண்டும் அப்படியே இருக்கும். இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் இந்தச் சத்தியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இருபத்துநான்காம் அதிகாரம், கிறிஸ்து மதத்திலிருந்து விலகிச் சென்ற இஸ்ரவேலுடன் தமது உரையாடலை இப்போதுதான் முடித்து, யூதரின் ஆலயத்தை இறுதித் தடவையாக விட்டு வெளியேறிய நிலையில் நிகழ்கிறது. 24 என்ற எண், பண்டைய இஸ்ரவேலிலிருந்து நவீன இஸ்ரவேலுக்கு நிகழும் மாற்றத்தின் ஒரு குறியீடாகும்; அதாவது, மத்தேயு இருபத்துநான்கில் அவர் தமது செய்தியை வழங்கியபோது கிறிஸ்து நின்றிருந்த தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் துல்லியமான அந்தப் புள்ளியையே அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. மத்தேயு 24-இன் தீர்க்கதரிசனச் செய்தி, “வரி மீது வரி” என்ற முறையின் ஒரு தெய்வீக விளக்கமாகும்; அது குறிப்பாக மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றை, ஆகையால் நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் வரலாற்றையும், உரைத்துரைக்கிறது. 24 என்பது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அந்தச் சபை நீதியின் சூரியனின் ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் சந்திரன்மேல் நிற்கிறது. அவளுடைய தலையில் 24-ஐக் குறிக்கும் பன்னிரண்டு நட்சத்திரங்கள் உள்ளன; ஏனெனில், பண்டைய இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்கள் நவீன இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு சீஷர்களாக மாறப்போகும் கிறிஸ்துவின் பிறப்பிற்கு முன்நின்ற வரலாற்றை அவள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள். இருபத்துநான்காம் அதிகாரத்தில், 1798 முதல் மகா ஏமாற்றம் வரையிலான மில்லரைட்டு வரலாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர் மத்தேயு 25 வருகிறது.

25 என்ற எண், நல்லவர்களாக இருந்தாலும் கெட்டவர்களாக இருந்தாலும், லேவியர்களின் ஒரு சின்னமாகும்; ஆனால் அதே அளவு முக்கியத்துவத்துடன், அது ஞானமுள்ள லேவியர்களையும் துஷ்ட லேவியர்களையும் பிரித்துக் காட்டுவதையும் குறிக்கிறது. மத்தேயு 25, மூன்று சாட்சிகளின் அடிப்படையில், அல்லது மூன்று உவமைகளின் வழியாக, இருபத்தைந்து என்ற எண்ணால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பிரித்தறியும் செயல்முறையை அடையாளப்படுத்துகிறது. நிச்சயமாக, பத்து கன்னியரின் உவமை மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றையும், அதேபோல் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த வரலாறு முதலாம் தூதனின் வரலாறாகும்; தாலந்துகளின் உவமை இரண்டாம் தூதனையும், ஆடுகளும் வெள்ளாடுகளும் பற்றிய உவமை மூன்றாம் தூதனின் நியாயத்தீர்ப்பையும் குறிக்கிறது.

இருபத்தாறு முதல் இருபத்தெட்டு வரையான அதிகாரங்கள், பஸ்காவின் வரலாற்றிலிருந்து சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிந்தைய சுவிசேஷப் பணிக்கட்டளையின்வரையிலான வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

அத்தியாயம் 26-இல் உள்ள பல்வேறு வழிக்குறிகளின் ஒரு சுருக்கம் இதுவாகும்: மூன்றாம் வசனம் முதல் ஐந்தாம் வசனம் வரை இயேசுவைக் கொல்லும் சதி காணப்படுகிறது. பின்னர் ஆறாம் வசனம் முதல் பதிமூன்றாம் வசனம் வரை பெத்தானியாவில் இயேசு அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறார். பதினான்காம் வசனம் முதல் பதினாறாம் வசனம் வரை யூதாஸ் முப்பது வெள்ளிக்காசுகளுக்காக கிறிஸ்துவைக் காட்டிக்கொடுக்கிறான். அதன் பின்னர், பதினேழாம் வசனம் முதல் இருபத்தைந்தாம் வசனம் வரை, அவர் தமது சீஷர்களுடன் பஸ்காவைக் கொண்டாடுகிறார். இருபத்தாறு முதல் இருபத்தொன்பது வரையிலான வசனங்களில், இயேசு ஆண்டவரின் இராப்போஜனத்தை நிறுவுகிறார்; முப்பதாம் வசனத்தில், பேதுருவின் மறுதலிப்பை இயேசு முன்னறிவிக்கிறார். முப்பத்தாறு முதல் நாற்பத்தாறு வரையிலான வசனங்களில் இயேசு கெத்சேமனேயில் இருக்கிறார். நாற்பத்தேழாம் வசனம் முதல் ஐம்பத்தாறு வசனம் வரை இயேசு கைது செய்யப்படுகிறார்; பின்னர் ஐம்பத்தேழாம் வசனம் முதல் அறுபத்தெட்டாம் வசனம் வரை, இயேசு காயப்பாவினும் சனெதிரின் முன்பும் நிறுத்தப்படுகிறார். அறுபத்தொன்பதாம் வசனத்திலிருந்து தொடர்ந்து, கிறிஸ்துவை பேதுரு மறுத்தது வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்த அத்தியாயத்தில் கடைசி நாட்களில் மறுபடியும் நிகழ வேண்டிய பத்து குறிப்பிட்ட வழிக்குறிகள் அடங்கியுள்ளன.

இருபத்தேழாம் அதிகாரத்திலும் பத்து தனித்துவமான அடையாளக் கட்டங்கள் உள்ளன. இயேசு பிலாத்துவினிடத்தில் ஒப்படைக்கப்படுகிறார்; பின்னர் யூதாஸ் தன்னைத் தூக்கிட்டு கொள்கிறான்; அடுத்து இயேசு பிலாத்துவின் முன் கொண்டு வரப்படுகிறார்; பின்னர் பரப்பா தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறான்; பிலாத்து இயேசுவை சிலுவையில் அறையும்படி ஒப்படைக்கிறான்; பின்னர் இயேசு பரிகாசப்படுத்தப்படுகிறார்; அதன் பின் சிலுவைப்பாடு நடைபெறுகிறது; பின்னர் இயேசுவின் மரணம் நிகழ்கிறது; அதன் பின் இயேசு அடக்கம் செய்யப்படுகிறார்; பின்னர் கல்லறையருகிலிருந்த காவலர் சாட்சியமளிக்கிறார்.

இருபத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில் மூன்று வழிக்குறிகளே உள்ளன; முதலாவது உயிர்த்தெழுதல்; அதற்கு அடுத்ததாக சனெஹெட்ரின் கூறிய பொய்; பின்னர் மகத்தான பணிக்கட்டளை. சிலுவையின் இருபத்துமூன்று தனித்துவமான வழிக்குறிகளை உள்ளடக்கிய மூன்று அதிகாரங்கள், அவை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் வரலாற்றில் மறுபடியும் மீளப்பெறும்.

பெத்தனியாவில் நிகழ்ந்த அபிஷேகத்திலிருந்து மகா ஆணைக்குப் போகும் வரை கிறிஸ்துவின் அனுபவம், அவருடைய பூமியிலான ஊழியத்தின் முடிவையும் சகல ஜாதிகளுக்கும் சுவிசேஷம் ஆரம்பமானதையும் குறித்ததுபோல, சோதனைக்காலத்தின் முடிவையும் தங்களுடைய இறுதி வெற்றியையும் அணுகுகின்ற தேவனுடைய மீதமுள்ள ஜனங்களின் அனுபவத்திலும் இதே அடையாளக் கட்டங்கள் மீண்டும் நிகழ்கின்றன.

இருபத்தாறு முதல் இருபத்தெட்டு வரையிலான அதிகாரங்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்கு முன்னும் பின்னும் நிகழும் வரலாற்றில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் 23 தனித்துவமான வழிக்குறிகளின் மீது அமைக்கப்பட்ட பஸ்கா வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று 2300 நாட்கள் முடிவடைவது, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நேரத்தில் மீண்டும் நிகழ்கிறது. மத்தேயுவின் கடைசி மூன்று அதிகாரங்களில் அமைந்துள்ள 23 வழிக்குறிகள், தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் ஒன்றிணைக்கப் பயன்படுத்தப்படும் விலையுயர்ந்த இரத்தத்தை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

மத்தேயு அதிகாரம் 23 போலியான ஆசாரியத்துவத்தின் மேல் அறிவிக்கப்படும் கண்டனத்தை வலியுறுத்துகிறது. இருபத்தாறு முதல் இருபத்தெட்டு வரையிலான அதிகாரங்கள், இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்திற்கான ஒமேகாவாகின்றன. போலியான லேவியர், அதாவது மூப்பர்களின் நான்கு தலைமுறைகளாக உயர்ந்து கொண்டே வந்த கலகம், கடைசி மூன்று அதிகாரங்களில் காணப்படும் வழிக்குறிகளை உருவாக்கியது.

இருபத்துநான்காம் அதிகாரம், கிறிஸ்துவின் முறையியலாகவே வரிக்கு மேல் வரி என்ற முறையியலை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அவர் எருசலேமின் அழிவைப் பயன்படுத்தி, இப்போது உள்ளவற்றையும், இருந்தவற்றையும், வரப்போகிறவற்றையும் விவரிக்கிறார்.

கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் எருசலேமின் வீழ்ச்சி, நெபுகாத்நேச்சார் முதன்முதலில் எருசலேமை அழித்த அதே ஆண்டுநாளில் நிகழ்ந்தது. நெபுகாத்நேச்சாரால் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டது கடந்தகால வரலாறு; மேலும், தித்து எருசலேமைக் கைப்பற்றியபோது நிகழ்ந்த கிறிஸ்துவின் வரலாறு உலகத்தின் முடிவை முன்மாதிரியாகக் காட்டியது. மத்தேயு 24 “வரி மேல் வரி” என்ற முறையியலை உயர்த்திக் காட்டுகிறது; இவ்வாறு “முறையியல்” தீர்க்கதரிசனச் சாட்சியின் ஒரு கூறாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

24ஆம் அதிகாரத்தில்தான் தானியேல் தீர்க்கதரிசி கூறிய “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பதைக் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை கிறிஸ்து சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அது வில்லியம் மில்லரின் அடிப்படையான புரிதலுமாகவும், தானியேலில் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் சின்னமுமாகவும் இருக்கிறது. அது அத்வென்டிசத்தின் கலகத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அவர்கள் தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினசரி” பற்றிய மில்லரியப் புரிதலை நிராகரித்ததினால், 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட வல்லமையான மயக்கத்தில் பங்குகொண்டார்கள். இந்த அதிகாரம் லூக்கா 21 உடன் நேரடியாக இணைகிறது; இதன் மூலம் ஆகஸ்ட் 11, 1840 முதல் அக்டோபர் 22, 1844 வரையிலான காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது 9/11 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான நிகழ்வுகளுக்கான முன்மாதிரியாக உள்ளது. மேலும் இது லூக்கா 21:24 இல் உள்ள “புறஜாதியாரின் காலங்கள்” என்பதுடனும் இணைகிறது; அது மோசேயின் “ஏழு காலங்களை”த் திறந்து விளங்கச் செய்யும் முதன்மையான திறவுகோலாக இருக்கிறது; அதே சமயம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஆலயத்தின் அளவீட்டுடனும் ஒத்திசைகிறது.

இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து தொடங்கி, அதனைத் தொடர்ந்து 24 மற்றும் 25, பின்னர் 26 முதல் 27 வரையிலான அதிகாரங்களால் நிறைவுறுகின்றன; இம்மூன்று அதிகாரங்களில் இருபத்துமூன்று வழிக்குறிகள் உள்ளன; அவை இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் ஆல்பாவிற்கு ஒமேகாவாக இருக்கின்றன. இருபத்தாறு அதிகாரம், இருபத்தேழும் இருபத்தெட்டும் சேர்க்கப்பட்டால் “81” ஆகும்; அது ஆசாரியத்துவத்தின் ஒரு சின்னமாகும். மூன்று சாட்சிகளின் மேல் (ஆதியாகமம், மத்தேயு மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம்) 11 முதல் 22 வரையிலான அதிகாரங்கள் ஒரு கோடாக உள்ளன. 23 முதல் 28 வரையிலான அதிகாரங்கள் 23-இல் தொடங்கி 23-இல் முடிவடையும் ஒரு சத்தியக் கோடாகும்.

மத்தேயு புத்தகத்தில் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிசைகளில் முதல் வரிசை முதல் அதிகாரம் முதல் பத்தாம் அதிகாரம் வரையிலானவையாகும். பத்து அதிகாரங்கள், அதன் பின் பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள், அதன் பின் ஆறு அதிகாரங்கள். வேதாகமத்தின் எல்லா புத்தகங்களும் வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தில் ஒன்றுபட்டு முடிவடைகின்றன; ஆகையால் வேதாகமத்தின் எல்லா புத்தகங்களும் மத்தேயுவிலேயே ஒன்றுபட்டு முடிவடைகின்றன என்று உந்துதல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தின் முகமாகிய மத்தேயு, தனித்துவமிக்க பன்னிரண்டு மேசியத் தீர்க்கதரிசனங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; அத்தகைய பன்னிரண்டு பகுதிகள் மில்லரைட்டுகளின் வரலாறுக்கும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் வரலாறுக்கும் வழிக்குறிகளை உருவாக்குகின்றன. வெளிப்படுத்துதல் புத்தகம் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டினால் தொடங்குகிறதுபோல, மத்தேயு முதல் அதிகாரமும் இயேசு கிறிஸ்துவின் ஒரு வெளிப்பாட்டை முன்வைக்கிறது; அது மோசேயின் வாழ்க்கையுடனும் சாட்சியுடனும், எதிர்க்கிறிஸ்துவின் வரலாறுடனும் தொடர்புபட்டதாய் இருந்து, தீர்க்கதரிசி, ஆசாரியன், ராஜா ஆகியோரால் சித்தரிக்கப்படும் வெற்றிகொண்ட திருச்சபையின் மூன்று கூறுகளையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுடனான தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் சூழலில் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டோடு மத்தேயு ஆரம்பிக்கிறார். ஆபிரகாமிலிருந்து தாவீதுவரை பதினான்கு தலைமுறைகள்; தாவீதிலிருந்து பாபிலோனிலிருந்த சிறைப்பிடிப்புவரை பதினான்கு தலைமுறைகள்; பாபிலோனிலிருந்து கிறிஸ்துவரை மறுபடியும் பதினான்கு தலைமுறைகள். மத்தேயுவிலுள்ள கிறிஸ்துவின் வம்சவரிசை மோசேயோடு ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில் மோசே கிறிஸ்துவின் ஒமேகாவிற்குரிய ஆல்பா ஆவான். மோசேயின் நூற்று இருபது ஆண்டுக் கால வாழ்க்கை, நோவாவின் வரலாற்றிலுள்ள பரிசோதனைக்காலமான நூற்று இருபது ஆண்டுகளோடு ஒத்திசைகிறது. ஆகையால் நோவாவின் உடன்படிக்கை, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் உடன்படிக்கையோடு இணைக்கப்படுகிறது. மோசேயின் நூற்று இருபது ஆண்டுகள், தலா நாற்பது ஆண்டுகளாகிய மூன்று காலப்பகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அவை, முதல் நாற்பது ஆண்டுகளின் முடிவில் மோசே எகிப்தியனை கொன்றதாலும், இரண்டாம் நாற்பது ஆண்டுக் காலத்தின் முடிவில் முதற்பேறானவரும் பார்வோனும் அவன் படையும் கொல்லப்பட்டதாலும் நிறைவுற்றன. இரண்டாம் நாற்பது ஆண்டுக் காலம் காதேசிலுள்ள ஒரு கலகத்தோடு முடிவுற்றது; மூன்றாம் நாற்பது ஆண்டுக் காலம் காதேசின் இரண்டாம் கலகத்தோடு முடிவுற்றது. ஆல்பாவின் மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிகளும் காதேசில் முடிவடைகின்றன; மத்தேயுவின் வம்சவரிசையின் மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிகளும் தாவீதில், பாபிலோனிலிருந்த சிறைப்பிடிப்பில், மற்றும் உடன்படிக்கையின் தூதரிடத்தில் முடிவடைகின்றன.

மோசேயின் ஆல்பா கிறிஸ்துவின் ஓமேகாவோடு ஒழுங்குபடுத்தப்படும் போது, 1863 மற்றும் ஞாயிறு சட்டம் எனப்படும் காதேஷின் ஆறு சாட்சிகள் இருக்கின்றன. மத்தேயுவின் வம்சவரிசை ராஜா தாவீதைக் காதேஷில் நிலைநிறுத்துகிறது; அங்கேயே மததுரோகமான அட்வென்டிசம் பாபிலோனுக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது, அப்பொழுது கிறிஸ்து ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாரோடு உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறார். தாவீதைக் ஞாயிறு சட்டத்தில் நிலைநிறுத்துவதன் மூலம், தாவீதின் இரண்டாம் சாட்சி நிறுவப்படுகிறது; முப்பது வயதில் சேவையைத் தொடங்கிய மூன்று மனித பிரதிநிதிகளில் ஒருவராக தாவீது இருக்கிறார். கிறிஸ்து, தாவீது, யோசேப்பு, எசேக்கியேல் ஆகியோர் அனைவரும் முப்பது வயதில் தங்கள் பணியைத் தொடங்கினர். சேவையைத் தொடங்கிய இந்த நான்கு முப்பது வயதினரும் ஒன்றுசேர்ந்து, போராடும் சபை வெற்றிகொண்ட சபையாக மாற்றப்படும்போது, தெய்வீகத்தன்மையும் மனுஷத்தன்மையும் இணைவதைக் குறிக்கின்றனர். அந்தச் சபை ஒரு தீர்க்கதரிசி, ஒரு ஆசாரியன், ஒரு ராஜா ஆகியோரால் அமைந்துள்ளது. அந்த மாற்றம் ஞாயிறு சட்டத்தில் குறிக்கப்படுகிறது; அதுவே காதேஷும் ஆகும்; ஆகவே மத்தேயுவின் வம்சவரிசையில் உள்ள தாவீது, முப்பது வயதான தாவீதோடு ஒழுங்குபடுகிறது.

ஆயத்தத்தின் முப்பது ஆண்டுகள் ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையின் நானூற்று முப்பது ஆண்டுகளுடனும், ஆசாரியனின் வயதுடனும், தானியேல் 12:11 இன் 1290 ஆண்டுகளுடனும் ஒத்துப்போகின்றன. அடுத்த கட்டுரையில், மத்தேயு புத்தகத்தின் உட்பகுதியில் உள்ள அந்தப் பன்னிரண்டு மேசியானிய தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒவ்வொன்றையும் நாம் ஆராய்வோம். முதலில், மத்தேயுவிற்குள் உள்ள மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிகளை நாம் அடையாளம் காண்கிறோம்: ஒன்று முதல் பத்து அதிகாரங்கள் வரை, அதைத் தொடர்ந்து பதினொன்று முதல் இருபத்திரண்டு அதிகாரங்கள் வரை, பின்னர் இருபத்துமூன்று முதல் இருபத்தெட்டு அதிகாரங்கள் வரை.