யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் முப்பது

“இவை எல்லாம் நிகழ்ந்தது, தீர்க்கதரிசியினால் உரைக்கப்பட்டதென்று நிறைவேறும்படியாக: ‘சீயோன் குமாரத்தியிடம் சொல்லுங்கள், இதோ, உன் ராஜா சாந்தகுணமுள்ளவராயும், கழுதையின்மேலும், கழுதையின் குட்டியாகிய கன்றின்மேலும் ஏறிக்கொண்டு உன்னிடத்தில் வருகிறார்’ என்று.” மத்தேயு 21:4, 5.

சீயோனின் குமாரத்தியே, மிகுந்த மகிழ்ச்சியாயிரு; எருசலேமின் குமாரத்தியே, ஆர்ப்பரித்து களிகூரு: இதோ, உன் ராஜா உன்னிடத்தில் வருகிறார்; அவர் நீதியுள்ளவரும் இரட்சிப்புடையவரும் ஆவார்; தாழ்மையுள்ளவராய், கழுதையின் மேலும், ஆம், கழுதைக்குட்டியாகிய கன்றின் மேலும் சவாரி செய்து வருகிறார். செகரியா 9:9.

“ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, கர்த்தர் செகரியா தீர்க்கதரிசியின் வாயிலாக, ‘மிகுந்த மகிழ்ச்சியாயிரு, சீயோன் குமாரத்தி; ஆரவாரமாய்க் களிகூரு, எருசலேம் குமாரத்தி. இதோ, உன் ராஜா உன்னிடத்துக்கு வருகிறார். அவர் நீதியுள்ளவரும், இரட்சிப்புடையவரும்; தாழ்மையுள்ளவரும், கழுதையின் மேலும், கழுதைக்குட்டியான கன்றின் மேலும் ஏறிவருகிறவருமாயிருக்கிறார்’ என்று அறிவித்திருந்தார். [Zechariah 9:9.] கிறிஸ்து நீதித்தீர்ப்பிற்கும் மரணத்திற்கும் செல்கிறார் என்பதை சீஷர்கள் உணர்ந்திருந்தால், அவர்கள் இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியிருக்க முடியாது.”

“அதேபோல, மில்லரும் அவருடைய சகாக்களும் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றி, தேவனால் உந்தப்பட்ட வெளிப்பாடு உலகத்திற்கு அறிவிக்கப்பட வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே அறிவித்திருந்த ஒரு செய்தியை அறிவித்தார்கள்; ஆனால், தங்களுடைய ஏமாற்றத்தைக் குறிப்பதாகவும், ஆண்டவர் வருவதற்கு முன் சகல ஜாதிகளுக்கும் பிரசங்கிக்கப்பட வேண்டிய இன்னொரு செய்தியை முன்வைப்பதாகவும் இருந்த தீர்க்கதரிசனங்களை அவர்கள் முழுமையாகப் புரிந்திருந்தால், அந்தச் செய்தியை அவர்கள் அறிவித்திருக்க முடியாது. முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகள் சரியான காலத்தில் அளிக்கப்பட்டன; மேலும், அவைகளினால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று தேவன் திட்டமிட்டிருந்த கிரியையை அவை நிறைவேற்றின.” The Great Controversy, 405.

“கர்த்தர் எங்களை நடத்திவந்த வழியையும், எங்கள் கடந்த வரலாற்றில் அவர் அளித்த போதனையையும் நாம் மறந்துவிடும் அளவுக்கல்லாமல், எதிர்காலத்தைப் பற்றி நாம் அஞ்ச வேண்டிய எதுவுமில்லை.” Life Sketches, 196.

“பாதையின் தொடக்கத்தில் அவர்களின் பின்னால் ஒரு பிரகாசமான ஒளி அமைக்கப்பட்டிருந்தது; அதனை ஒரு தூதன் எனக்குச் ‘நள்ளிரவு கூக்குரல்’ என்று கூறினான். இந்த ஒளி பாதை முழுவதும் பிரகாசித்து, அவர்கள் இடறாதபடி அவர்களுடைய கால்களுக்கு ஒளியளித்தது.

“அவர்கள் தமக்குச் சற்றுமுன் இருந்து, நகரத்திற்குத் தங்களை வழிநடத்திக் கொண்டிருந்த இயேசுவின்மேல் தங்கள் கண்களை நிலைபெற வைத்திருந்தவரை, அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். ஆனால் விரைவில் சிலர் சோர்வுற்று, அந்த நகரம் மிகவும் தூரத்தில் இருக்கிறது என்றும், அதற்குள் தாங்கள் ஏற்கனவே அதில் பிரவேசித்திருக்க வேண்டுமென்று எதிர்பார்த்தோம் என்றும் கூறினார்கள். அப்போது இயேசு தமது மகிமையுள்ள வலது கரத்தை உயர்த்தி அவர்களை ஊக்கப்படுத்துவார்; அவருடைய கரத்திலிருந்து ஒரு ஒளி புறப்பட்டு, அதுவே அட்வென்ட் கூட்டத்தின் மேல் அலைந்தது; அவர்கள் ‘அல்லேலூயா!’ என்று முழங்கினார்கள். மற்றவர்கள் அவசரத்துடன் தங்கள் பின்னிருந்த அந்த ஒளியை மறுத்து, தங்களை இவ்வளவு தூரம் நடத்தி வந்தது தேவன் அல்ல என்று கூறினார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னிருந்த ஒளி அணைந்துபோயிற்று; அதன் விளைவாக அவர்களுடைய பாதங்கள் பரிபூரண இருளில் மூழ்கின; அவர்கள் இடறி, இலக்கின்மேலிருந்த பார்வையையும் இயேசுவின்மேலிருந்த பார்வையையும் இழந்து, அந்தப் பாதையிலிருந்து கீழே இருந்த இருண்டதும் துன்மார்க்கமுமான உலகத்திற்குள் விழுந்துபோனார்கள்.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

“நள்ளிரவு முழக்கம் என்பது, வேதாகமச் சான்று தெளிவாகவும் முடிவுறுதியானதாகவும் இருந்தபோதிலும், அவ்வளவாக வாதத்தின் மூலம் எடுத்துச் செல்லப்பட்டதல்ல. அதனுடன் ஆத்துமாவை உந்திச் செலுத்தும் ஒரு வல்லமை சென்றது. அங்கே சந்தேகமுமில்லை, கேள்வியுமில்லை. கிறிஸ்து எருசலேமுக்குள் வெற்றிகரமாகப் பிரவேசித்த சமயத்தில், பண்டிகையைக் கடைப்பிடிக்க தேசத்தின் எல்லாப் பகுதிகளிலிருந்தும் கூடிவந்த மக்கள் ஒலிவமலையின்மேல் திரண்டனர்; இயேசுவை அழைத்துச் சென்ற கூட்டத்தோடு அவர்கள் இணைந்தபோது, அந்த நேரத்தின் ஊக்கத்தை அவர்கள் பற்றிக்கொண்டு, ‘கர்த்தருடைய நாமத்தில் வருகிறவர் பாக்கியவான்!’ [மத்தேயு 21:9.] என்ற ஆரவாரத்தை மேலும் பெருக்க உதவினர். அதுபோலவே, சிலர் ஆர்வத்தினாலும் சிலர் வெறுமனே பரியாசம் செய்வதற்காகவும் அட்வென்டிஸ்ட் கூட்டங்களுக்குத் திரண்ட அவிசுவாசிகளும், ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்!’ என்ற செய்தியோடு கூடிருந்த மனமாற்றம் உண்டாக்கும் வல்லமையை உணர்ந்தனர்.” தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி, தொகுதி 4, 250, 251.

“மத்தேயு 25-இல் உள்ள பத்து கன்னியரின் உவமையும் அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது.” The Great Controversy, 393.

இவர்கள் பெண்களினால் மாசுபடாதவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் கன்னியர்கள். ஆட்டுக்குட்டியானவர் எங்கு செல்கிறாரோ அங்கெல்லாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள் இவர்கள். இவர்கள் மனுஷரிலிருந்து மீட்கப்பட்டு, தேவனுக்கும் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்கும் முதற்பலன்களாக இருக்கிறவர்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:4.

“பத்து கன்னியர் பற்றிய உவமையை நான் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறேன்; அவர்களில் ஐவர் புத்திசாலிகள், ஐவர் மூடர்கள். இந்த உவமை எழுத்துக்கு எழுத்தாக நிறைவேற்றப்பட்டும் நிறைவேற்றப்படும்; ஏனெனில் இது இக்காலத்திற்கான ஒரு சிறப்பான பயன்பாட்டைக் கொண்டுள்ளது; மேலும் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப்போலவே, இது நிறைவேற்றப்பட்டும், காலத்தின் முடிவுவரை நிகழ்கால சத்தியமாகத் தொடர்ந்து இருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

“தீமையிலும், வஞ்சகத்திலும் மயக்கத்திலும், மரணத்தின் நிழலிலேயே கிடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு உலகம் இருக்கிறது,—தூங்கிக் கொண்டே, தூங்கிக் கொண்டே. அவர்களை விழித்தெழச் செய்வதற்காக ஆத்தும வேதனையை உணருகிறவர்கள் யார்? எந்தச் சத்தம் அவர்களை எட்டும்? என் மனம் எதிர்காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது; அப்போது சைகை கொடுக்கப்படும். ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவனை எதிர்கொள்ள புறப்பட்டுச் செல்லுங்கள்.’ ஆனால் சிலர் தங்கள் விளக்குகளை நிரப்புவதற்கான எண்ணெயைப் பெறுவதில் தாமதித்திருப்பார்கள்; அப்பொழுது மிகவும் தாமதமாகவே, எண்ணெயினால் குறிக்கப்படுகிற குணாதிசயம் மாற்றிக் கொடுக்கப்பட முடியாதது என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொள்வார்கள்.” Review and Herald, February 11, 1896.

அப்பொழுது எரேமியா தீர்க்கதரிசியினால் சொல்லப்பட்டதாவது நிறைவேறியது: “இஸ்ரவேல் புத்திரரில் சிலர் மதிப்பிட்டவருடைய விலையாகிய அந்த முப்பது வெள்ளிக்காசுகளை அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டு, கர்த்தர் எனக்குக் கட்டளையிட்டபடியே அவைகளைக் குயவரின் நிலத்திற்காகக் கொடுத்தார்கள்.” மத்தேயு 27:9, 10.

அப்பொழுது நான் அவர்களிடம், “உங்களுக்கு நன்றாயெனத் தோன்றினால், எனக்குரிய கூலியைத் தாருங்கள்; இல்லையெனில் விட்டுவிடுங்கள்” என்றேன். ஆகையால் அவர்கள் எனக்குரிய கூலியாக முப்பது வெள்ளிக்காசுகளை நிறுத்தித் தந்தார்கள். கர்த்தர் என்னிடத்தில், “அதைக் குயவனிடத்தில் எறிந்துவிடு; அவர்கள் என்னை மதித்த இந்த உயர்ந்த விலை!” என்றார். அப்பொழுது நான் அந்த முப்பது வெள்ளிக்காசுகளை எடுத்து, கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் குயவனிடத்தில் எறிந்தேன். சகரியா 11:12, 13.

அவர் அவர்களிடம், “ஆனால் நீங்கள் என்னை யார் என்று சொல்லுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு சீமோன் பேதுரு பதிலளித்து, “நீர் கிறிஸ்து, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரன்” என்றான். மத்தேயு 16:15, 16.

“என்னுடைய எழுத்துகளை நான் ஒன்றுசேர்த்துக் கொண்டேன்; நாங்களும் எங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். வழியிலே ஆரஞ்சில் இரண்டு கூட்டங்களை நடத்தினோம்; அதனால் சபை லாபமடைந்து ஊக்கமடைந்ததற்கான சாட்சியமும் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. கர்த்தருடைய ஆவியினால் நாங்களும் புத்துணர்ச்சி பெற்றோம். அந்த இரவு நான் ஒரு கனவு கண்டேன்; அதில் நான் பேட்டில் கிரீக்கில் இருந்து, கதவின் பக்கக் கண்ணாடி வழியாக வெளியே நோக்கிக் கொண்டிருந்தேன்; அப்போது இருவர் இருவராக வீடு நோக்கி அணிவகுத்து வருகிற ஒரு கூட்டத்தைக் கண்டேன். அவர்கள் கடுமையானவர்களாகவும் உறுதியானவர்களாகவும் தோன்றினார்கள். அவர்களை நான் நன்றாக அறிந்திருந்தேன்; அவர்களை வரவேற்க முன்றிலறைக் கதவைத் திறக்கத் திரும்பினேன்; ஆனால் மறுபடியும் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று எண்ணினேன். காட்சி மாறியிருந்தது. இப்போது அந்தக் கூட்டம் ஒரு கத்தோலிக்க ஊர்வலத்தின் தோற்றத்தை எடுத்திருந்தது. ஒருவன் தன் கையில் ஒரு சிலுவையையும், மற்றொருவன் ஒரு நாணலையும் தாங்கியிருந்தான். அவர்கள் நெருங்கியபோது, நாணலைத் தாங்கியவன் வீட்டைச் சுற்றி ஒரு வட்டம் இழுத்து, மூன்று முறை இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இந்த வீடு தடைசெய்யப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட வேண்டும். அவர்கள் எங்கள் பரிசுத்த ஒழுங்கிற்கு விரோதமாகப் பேசியிருக்கிறார்கள்.’ பயம் என்னைப் பற்றிக்கொண்டது; நான் வீட்டினுள் ஓடி, வடக்குக் கதவு வழியாக வெளியேறி, ஒரு கூட்டத்தின் நடுவில் என்னைக் கண்டேன்; அவர்களில் சிலரை நான் அறிந்திருந்தேன்; ஆனால் காட்டிக்கொடுக்கப்படுவேனோ என்ற அச்சத்தால் அவர்களிடம் ஒரு வார்த்தையாவது பேசத் துணியவில்லை. நான் எங்கு திரும்பினாலும் ஆர்வமுள்ள, ஊடுருவிப் பார்க்கும் கண்களைச் சந்திக்காமல், அழுதும் ஜெபித்தும் இருக்கத் தக்க ஒரு தனிமையான இடத்தைத் தேடினேன். நான் அடிக்கடி இவ்வாறு உரைத்தேன்: ‘இதன் அர்த்தத்தை மட்டும் நான் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால்! நான் என்ன பேசியேன் அல்லது நான் என்ன செய்தேன் என்று அவர்கள் எனக்குச் சொல்லினால் நல்லதே!’”

“எங்கள் சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்படுவதைக் கண்டபோது, நான் மிகுந்து அழுதும் ஜெபித்தும் இருந்தேன். என்னைச் சுற்றியிருந்தோரின் பார்வைகளில் எனக்கான அனுதாபமோ இரக்கமோ உள்ளதா என்று வாசிக்க முயன்றேன்; மேலும், மற்றவர்கள் கவனிப்பார்கள் என்ற பயமில்லையெனில், என்னோடு பேசியும் எனக்கு ஆறுதல் கூறியும் இருப்பார்கள் என்று நான் நினைத்த சிலரின் முகபாவங்களையும் கவனித்தேன். கூட்டத்திலிருந்து தப்பிச் செல்ல நான் ஒருமுறை முயன்றேன்; ஆனால் நான் கண்காணிக்கப்படுகிறேன் என்பதை உணர்ந்து, என் நோக்கத்தை மறைத்துக்கொண்டேன். நான் உரக்க அழத் தொடங்கி, ‘நான் என்ன செய்தேன், அல்லது என்ன சொன்னேன் என்பதை அவர்கள் மட்டும் எனக்குச் சொல்லியிருந்தால்!’ என்று கூறினேன். அதே அறையில் இருந்த படுக்கையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த என் கணவர், நான் உரக்க அழுவதைக் கேட்டு என்னை எழுப்பினார். என் தலையணை கண்ணீரால் நனைந்திருந்தது; மேலும், ஆழ்ந்த மனஅழுத்தம் என்னை ஆட்கொண்டிருந்தது.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

“ரைட்டில் இருந்தபோது, எண் 11-க்கான என் கையெழுத்துப் பிரதியை வெளியீட்டு அலுவலகத்துக்கு அனுப்பிவைத்திருந்தோம்; மேலும், கூட்டத்தில் இல்லாத ஒவ்வொரு நேரத்திலும் எண் 12-க்கான பொருள்களை எழுதிக்கொண்டிருந்ததால் நான் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு கணமும் முன்னேற்றமடைந்து வந்தேன். ரைட்டிலுள்ள சபைக்காக உழைத்துக்கொண்டிருந்தபோது, என் உடல் மற்றும் மன ஆற்றல்கள் இரண்டுமே மிகக் கடுமையாகச் சுமைக்கப்பட்டிருந்தன. எனக்கு ஓய்வு தேவை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; ஆனால் அதற்கான எந்த வாய்ப்பையும் காண இயலவில்லை. நான் வாரத்திற்கு பலமுறை மக்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்; மேலும், தனிப்பட்ட சாட்சிகளாக அநேகப் பக்கங்களை எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். ஆத்துமாக்களுக்கான பாரம் என் மேல் இருந்தது; நான் உணர்ந்த பொறுப்புகள் அளவுகடந்தவையாக இருந்ததால், ஒவ்வொரு இரவும் சில மணிநேரத் தூக்கமன்றி எனக்கு கிடைக்கவில்லை.”

இவ்வாறு பேசியும் எழுதியும் உழைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பேட்டில் க்ரீக்கிலிருந்து மனத்தளர்ச்சியூட்டும் தன்மையுள்ள கடிதங்கள் எனக்குக் கிடைத்தன. அவற்றை நான் வாசித்தபோது, சொற்களால் விவரிக்க முடியாத ஒரு ஆவிக்குறைவு என்னை ஆட்கொண்டது; அது மனவேதனையாக உயர்ந்து, சிறிது காலத்திற்கு என் உயிர்ச்சக்திகளையே செயலிழக்கச் செய்வதுபோல் தோன்றியது. மூன்று இரவுகளுக்கு நான் கிட்டத்தட்ட எவ்விதமும் உறங்கவில்லை. என் சிந்தனைகள் கலங்கி குழப்பமடைந்திருந்தன. என்னுடன் இருந்த என் கணவரிடமும், அன்பான அனுதாபமுடைய அந்தக் குடும்பத்தினரிடமும், இயன்றவரை என் உணர்வுகளை நான் மறைத்துக் கொண்டேன். காலை மாலை குடும்ப ஆராதனையில் அவர்களோடு இணைந்து, என் பாரத்தை மகா பாரசுமந்தரிடத்தில் வைக்க முயன்றபோதிலும், என் உழைப்பையும் மனப்பாரத்தையும் எவரும் அறிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் என் விண்ணப்பங்கள் வேதனையால் நொறுங்கிய இருதயத்திலிருந்து எழுந்தன; கட்டுப்படுத்த முடியாத துக்கத்தின் காரணமாக என் ஜெபங்கள் துண்டித்துண்டியாகவும் தொடர்பில்லாதவையாகவும் இருந்தன. இரத்தம் என் மூளைக்குத் திடீரென ஏறி, பலமுறை என்னை தள்ளாடச் செய்து, விழுந்துவிடத் தள்ளியது. குறிப்பாக எழுத முயற்சி செய்த பின், எனக்கு அடிக்கடி மூக்கிரத்தம் வந்தது. நான் என் எழுத்துப் பணியை ஒதுக்கிவைக்கத் திணிக்கப்பட்டேன்; ஆயினும், நான் பிறருக்காகக் கொண்டிருந்த சாட்சிகளை அவர்களுக்கு முன்வைக்க இயலாதவளாய் இருந்ததை உணர்ந்தபடியால், என்ன்மேல் இருந்த கவலையும் பொறுப்பும் ஆகிய பாரத்தை நான் அகற்றிவிட முடியவில்லை.

“எனக்கு இன்னும் ஒரு கடிதம் கிடைத்தது; அதில், Health Institute குறித்து எனக்குக் காட்டப்பட்டதைக் நான் எழுதி முடிக்கும் வரையில் No. 11-ன் வெளியீட்டை ஒத்திவைப்பதே சிறந்தது என்று கருதப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் அந்த நிறுவனத்தின் பொறுப்பில் இருந்தவர்கள் மிகவும் பொருளாதாரத் தேவையில் இருந்தார்கள், மேலும் சகோதரர்களை உந்துவதற்காக என் சாட்சியின் செல்வாக்கு அவர்களுக்கு தேவையாக இருந்தது. அதன்பின், Institute குறித்து எனக்குக் காட்டப்பட்டவற்றில் ஒரு பகுதியை நான் எழுதி வெளியிட்டேன்; ஆனால் மூளைக்குச் இரத்த ஓட்டம் அதிகரித்திருந்த காரணத்தால் அந்த முழு பொருளையும் வெளியிட முடியவில்லை. No. 12 இவ்வளவு காலம் தாமதிக்குமென்று நான் எண்ணியிருந்தால், எந்த நிலையிலும் No. 11-ல் இடம்பெற்றிருந்த அந்தப் பொருளின் பகுதியை நான் அனுப்பியிருக்கமாட்டேன். சில நாட்கள் ஓய்வெடுத்தபின் மீண்டும் என் எழுத்துப் பணியைத் தொடங்க முடியும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் மிகுந்த துயரத்துடன், என் மூளையின் நிலைமை எனக்கு எழுதுவதைச் சாத்தியமற்றதாக்கியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தேன். பொதுவானவையாக இருந்தாலும் தனிப்பட்டவையாக இருந்தாலும் சாட்சிகளை எழுதும் எண்ணம் கைவிடப்பட்டது; அவற்றை எழுத முடியாததினால் நான் இடையறாத மனவேதனையில் இருந்தேன்.

“இந்த நிலைமைகளில், நாங்கள் பேட்டில் க்ரீக்கிற்குத் திரும்பிச் சென்று, சாலைகள் சேறும் சிதைந்தும் இருந்த காலமெங்கும் அங்கேயே தங்கியிருக்கவும், நான் அங்கேயே No. 12-ஐ முடிக்கவும் தீர்மானிக்கப்பட்டது. தேவன் அவருக்காகச் செய்து கொண்டிருந்த கிரியையில், என் கணவர் பேட்டில் க்ரீக்கிலுள்ள தமது சகோதரர்களைக் கண்டு, அவர்களோடு பேசிச், அவர்களுடன் கூடிக் களிகூருவதற்கு மிகவும் ஆவலாயிருந்தார். நான் என் எழுத்துக்களை ஒன்றுகூட்டி, நாங்கள் எங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினோம். …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

கிறிஸ்தவ உலகமெங்கும், புராட்டஸ்டண்ட் சமயம் வல்லமையான விரோதிகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டது. மறுமலர்ச்சியின் ஆரம்ப வெற்றிகள் கடந்தபின், அதனை அழித்துமுடிக்குமென்ற நம்பிக்கையுடன், ரோம் புதிய சக்திகளை அழைத்தெழுப்பியது. அந்தக் காலத்திலே யெசூயிட் ஒழுங்கு உருவாக்கப்பட்டது; அது பாப்பரசுத் தரப்பினரின் எல்லா போராளிகளிலும் மிகக் கொடியதும், மனச்சாட்சியற்றதுமானதும், வல்லமையுடையதுமானதாய் இருந்தது. பூமியிலுள்ள பந்தங்களிலிருந்தும் மனிதருக்குரிய அக்கறைகளிலிருந்தும் துண்டிக்கப்பட்டவர்களாய், இயல்பான அன்பின் உரிமைகளுக்குச் செவிமடுக்காதவர்களாய், நியாயமும் மனச்சாட்சியும் முற்றிலும் மௌனமாக்கப்பட்டவர்களாய், தங்கள் ஒழுங்கினுடைய கட்டுப்பாட்டைத் தவிர வேறொரு விதியையும், அதன் ஆட்சியை விரிவாக்குவதைக் தவிர வேறொரு கடமையையும் அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷம் அதன் பற்றாளர்களுக்கு அபாயத்தை எதிர்கொள்ளவும், குளிர், பசி, உழைப்பு, வறுமை ஆகியவற்றின் நடுவிலும் கலங்காமலிருந்து வேதனையைச் சகிக்கவும், வதைமேடை, சிறைக்குழி, தீக்கோல் ஆகியவற்றின் முன்னிலையிலே சத்தியத்தின் கொடியை உயர்த்திப் பிடிக்கவும் வல்லமையளித்தது. இந்த வல்லமைகளுக்கு எதிராகப் போராடுவதற்காக, யெசூயிட் மரபு தமது பின்பற்றிகளுக்குள் ஒருவித வெறியுணர்வை ஊட்டியது; அது அவர்களுக்கு அதேபோன்ற அபாயங்களையும் சகிக்க வல்லதாக்கி, சத்தியத்தின் வல்லமைக்கு எதிராக வஞ்சகத்தின் எல்லா ஆயுதங்களையும் நிறுத்தும்படி செய்தது. அவர்கள் செய்ய முடியாத அளவுக்கு பெரிய குற்றம் எதுவுமில்லை; அவர்கள் நடைமுறைப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு இழிவான வஞ்சகம் எதுவுமில்லை; அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு கடினமான வேஷம் எதுவுமில்லை. இடையறாத வறுமைக்கும் தாழ்மைக்கும் சத்தியப்பிரமாணம் செய்திருந்தபோதிலும், செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் பெறுவதே அவர்களுடைய கணக்கிட்ட இலக்காக இருந்தது; புராட்டஸ்டண்ட் சமயத்தை கவிழ்த்தெறிவதற்கும், பாப்பரசரின் உயர்அதிகாரத்தை மீண்டும் நிறுவுவதற்கும் தங்களை அர்ப்பணித்திருந்தார்கள்.

“தங்கள் சமயச் சங்கத்தின் உறுப்பினர்களாகத் தோன்றியபோது, அவர்கள் பரிசுத்தத்தின் ஆடையை அணிந்து, சிறைகளையும் மருத்துவமனைகளையும் தரிசித்து, நோயாளிகளுக்கும் ஏழைகளுக்கும் சேவை செய்து, உலகத்தைத் துறந்தவர்கள் என்று உரிமையோடு அறிவித்து, நன்மை செய்வதற்காகச் சுற்றித் திரிந்த இயேசுவின் பரிசுத்த நாமத்தைத் தாங்கினார்கள். ஆனால் இந்தக் குற்றமற்ற வெளிப்புற தோற்றத்தின் கீழ், மிகக் கொடியதும் உயிர்க்கெடுதலானதுமான நோக்கங்கள் அநேகமாக மறைக்கப்பட்டிருந்தன. இந்தச் சங்கத்தின் அடிப்படைக் கொள்கை, முடிவு சாதனங்களை நியாயப்படுத்தும் என்பதேயாகும். இந்த விதிமுறையின் படி, பொய், திருட்டு, பொய்சாட்சி, படுகொலை ஆகியவை, திருச்சபையின் நலன்களுக்கு உதவியபோது, மன்னிக்கத்தக்கவை மட்டுமல்ல, பாராட்டத்தக்கவைகளாகவும் கருதப்பட்டன. பலவிதமான வேடங்களின் கீழ், யெசுவியர்கள் அரசுப் பதவிகளுக்குள் புகுந்து, அரசர்களின் ஆலோசகர்களாக உயர்ந்து, ஜாதிகளின் கொள்கையை வடிவமைத்தனர். தங்கள் எஜமானர்கள்மேல் உளவாளிகளாகச் செயல்படுவதற்காக அவர்கள் வேலைக்காரர்களாக ஆனார்கள். அவர்கள் இளவரசர்களின் மற்றும் பெருங்குடியினரின் மகன்களுக்காகக் கல்லூரிகளையும், பொதுமக்களுக்காகப் பள்ளிகளையும் நிறுவினர்; மேலும் புராட்டஸ்டண்ட் பெற்றோரின் பிள்ளைகள் பாப்பமார்க்கச் சடங்குகளைக் கடைப்பிடிக்கும்படியாக இழுக்கப்பட்டனர். ரோமன் வழிபாட்டின் எல்லா வெளிப்புற ஆடம்பரமும் காட்சிவெளிப்பாடும் மனதை குழப்பவும், கற்பனையை மின்னவைத்து வசீகரித்து அடிமைப்படுத்தவும் பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவரப்பட்டது; இவ்வாறு பிதாக்கள் உழைத்து இரத்தம் சிந்திப் பெற்ற சுதந்திரம், மகன்களால் துரோகம் செய்யப்பட்டு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டது. யெசுவியர்கள் விரைவாக ஐரோப்பா முழுவதும் பரவினர்; அவர்கள் சென்ற எங்கெல்லாம் இருந்ததோ, அங்கெல்லாம் பாப்பமார்க்கத்தின் மறுஉயிர்ப்பு தொடர்ந்தது.”

அவர்களுக்கு அதிக அதிகாரம் அளிக்க, விசாரணை மன்றத்தை மீள நிறுவும் ஒரு பாப்பரசரின் ஆணைப்பத்திரம் வெளியிடப்பட்டது. அது, கத்தோலிக்க நாடுகளில்கூட, பொதுவாக எவ்வளவு அருவருப்புடன் நோக்கப்பட்டது என்பதையெல்லாம் மீறியும், இந்தப் பயங்கரமான நீதிமன்றம் மீண்டும் பாப்பமத ஆட்சியாளர்களால் நிறுவப்பட்டது; பகலொளியையே சகிக்க முடியாத அளவிற்கு கொடூரமான அராஜகங்கள் அதன் இரகசிய சிறைக் குகைகளில் மீண்டும் நிகழ்த்தப்பட்டன. பல நாடுகளில், தேசத்தின் மலரெனத் திகழ்ந்த எண்ணிலடங்கா ஆயிரக்கணக்கானோர்—அதிகத் தூய்மையுடையவர்களும் உயர்குடிமையுடையவர்களும், மிகுந்த அறிவாற்றலும் உயர்ந்த கல்வியும் பெற்றவர்களும், பக்தியுள்ள அர்ப்பணிப்பான மேய்ப்பர்களும், விடாமுயற்சியுள்ள தேசப்பற்றுடைய குடிமக்களும், மேதைத்திறம் மிக்க அறிஞர்களும், திறமையுள்ள கலைஞர்களும், நுணுக்கக் கைத்திறன் பெற்ற தொழிலாளர்களும்—கொல்லப்பட்டார்கள் அல்லது பிற நாடுகளுக்குத் தப்பிச் செல்லத் திணிக்கப்பட்டார்கள்.

“மறுமலர்ச்சியின் ஒளியை அணைத்துவிடவும், மனிதர்களிடமிருந்து வேதாகமத்தைப் பறித்துக்கொள்ளவும், இருள் சூழ்ந்த யுகங்களின் அறியாமையையும் மூடநம்பிக்கையையும் மீண்டும் நிலைநிறுத்தவும், ரோம் நாடிய சாதனங்கள் இவையே. ஆனால், தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்தின் கீழும், லூத்தருக்குப் பின்வரும்படி அவர் எழுப்பிய அந்த உயர்ந்த மனிதர்களின் உழைப்பினாலும், பிராட்டஸ்டண்டம் முறியடிக்கப்படவில்லை. அதின் வலிமை அரசர்களின் அருளாலோ அவர்களின் ஆயுதவல்லமையாலோ வர வேண்டியதல்ல. மிகச் சிறிய நாடுகளும், மிகவும் தாழ்மையானதும் மிகக் குறைந்த ஆற்றலுடையதுமான ஜனங்களும், அதின் கோட்டைகளாயின. தன் அழிவைச் சூழ்ச்சி செய்து திட்டமிட்ட வல்லமையுள்ள பகைவர்களின் நடுவே இருந்த சிறிய ஜெனீவாவே அது; அந்நாளில் இராச்சியங்களுள் மிகப் பெரியதுமாகவும் மிகுந்த செல்வசெழிப்புடையதுமாகவும் இருந்த ஸ்பெயினின் கொடுங்கோன்மைக்கு எதிராக வடக்கு சமுத்திரத்தின் மணற்பரப்புகள்மேல் போராடிக் கொண்டிருந்தது ஹாலந்தே அது; மறுமலர்ச்சிக்காக வெற்றிகளை வென்றது குளிர்ச்சியாலும் வறுமையாலும் சூழ்ந்த, பலனளிக்காத சுவீடனே அது.” The Great Controversy, 234, 235.

“இவ்வகைய இறுதிநாட்களில், ஆண்டவருக்கு தம்மை அவருடைய ஜனமாகக் கூறிக்கொள்ளுகிறவர்களோடு ஒரு வழக்கு இருக்கிறது. இந்த வழக்கில், பொறுப்புள்ள பதவிகளில் உள்ள மனிதர்கள் நேகேமியா மேற்கொண்ட வழிக்குத் திடமாக எதிரான ஒரு போக்கைப் பின்பற்றுவார்கள். அவர்கள் தாமே சப்தத்தைக் கவனிக்காமலும் அவமதிக்காமலும் இருப்பதிலேயே மட்டும் நிற்காமல், வழக்கங்களும் பரம்பரைகளும் எனும் குப்பைக்கூட்டின் கீழ் அதை புதைத்துவிட்டு, பிறரும் அதைக் கைக்கொள்ளாதபடி முயற்சிப்பார்கள். சபைகளிலும் திறந்த வெளிகளில் நடைபெறும் பெரியக் கூடுகைகளிலும், வாரத்தின் முதல் நாளைக் கைக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தைப் பற்றிப் பணியாளர்கள் மக்கள்மேல் வலியுறுத்துவார்கள். கடலிலும் நிலத்திலும் பேரழிவுகள் உண்டு; மேலும் இப்பேரழிவுகள் அதிகரிக்கும்; ஒன்று தொடர்ந்து ஒன்று எனப் பேரிடர்கள் நெருக்கமாகப் பின்தொடரும்; அப்பொழுது மனச்சாட்சி காரணமாக சப்தத்தைக் கைக்கொள்ளும் சிறியக் கூட்டம், ஞாயிற்றுக்கிழமையைப் பொருட்படுத்தாததினால் தேவனுடைய கோபத்தை உலகின்மேல் வரவழைப்பவர்கள் இவர்கள் எனக் குறிப்பிட்டு காட்டப்படுவார்கள்.”

“உலகத்தைச் சிறைப்படுத்தும்படியாகச் சாத்தான் இந்தப் பொய்யை வலியுறுத்துகிறான். மனிதர்களைத் தவறுகளைக் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வற்புறுத்துவது அவனுடைய திட்டமாகும். எல்லா பொய்யான மதங்களின் பரப்புதலிலும் அவன் செயற்பாட்டுடன் பங்குகொள்கிறான்; தவறான கோட்பாடுகளை அமல்படுத்தும் தனது முயற்சிகளில் எதற்கும் அவன் பின்வாங்கமாட்டான். மத வைராக்கியத்தின் ஒரு போர்வையின் கீழ், அவனுடைய ஆவியால் பாதிக்கப்பட்ட மனிதர்கள், தங்கள் சகமனிதர்களுக்காக மிகக் கொடிய சித்திரவதைகளை உருவாக்கி, அவர்கள்மேல் மிகவும் பயங்கரமான வேதனைகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள். சாத்தானும் அவனுடைய முகவர்களும் இன்னும் அதே ஆவியையே கொண்டிருக்கிறார்கள்; கடந்த காலத்தின் வரலாறு நம்முடைய நாளிலும் மீண்டும் நிகழும்.”

“தீமையைச் செயல்படுத்தத் தங்கள் மனத்தையும் சித்தத்தையும் அர்ப்பணித்த மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்; தங்கள் இருதயங்களின் இருண்ட ஆழங்களில் அவர்கள் எத்தகையக் குற்றங்களைச் செய்வார்கள் என்று தீர்மானித்திருக்கிறார்கள். இம்மனிதர்கள் தாங்களே தங்களை ஏமாற்றிக்கொள்கிறார்கள். தேவனுடைய நீதியின் மாபெரும் ஆட்சிச் சட்டத்தை அவர்கள் நிராகரித்து, அதற்குப் பதிலாக தங்களுக்கே உரிய ஒரு அளவுகோலை நிறுவி, அந்த அளவுகோலோடு தங்களை ஒப்பிட்டு, தாங்களே பரிசுத்தர் என்று அறிவிக்கிறார்கள். கர்த்தர் அவர்கள் இருதயங்களில் உள்ளதைக் வெளிப்படுத்தவும், அவர்களை ஆளும் அதிபதியின் ஆவியைச் செயல்களில் வெளிக்காட்டவும் அனுமதிப்பார். அவருடைய பிரமாணத்தின் கோரிக்கைகளுக்கு விசுவாசமாய் இருப்பவர்களை அவர்கள் நடத்தும் முறையில், அந்தப் பிரமாணத்தின்மேலுள்ள தங்கள் வெறுப்பை வெளிப்படுத்தும்படி அவர் அவர்களை விடுவிப்பார். கிறிஸ்துவைச் சிலுவையில் அறையத் தூண்டிய கூட்டத்தை உந்திய அதே மதவெறியின் ஆவியால் அவர்கள் இயக்கப்படுவார்கள்; சபையும் அரசும் அதே கெடுபிடியான ஒற்றுமையில் ஒன்றிணையும்.”

“இன்றைய திருச்சபை, தேவனுடைய கட்டளைகளைத் தங்களுடைய மரபுகளுக்காக ஒதுக்கிவைத்த பண்டைய யூதர்களின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றியுள்ளது. அவள் கட்டளையிடப்பட்ட விதியை மாற்றி, நித்திய உடன்படிக்கையை முறித்துவிட்டாள்; இப்போது, அப்பொழுது இருந்ததுபோலவே, அகந்தை, அவிசுவாசம், மற்றும் விசுவாசத் துரோகம் ஆகியவையே அதன் விளைவாகியுள்ளன. அவளுடைய உண்மையான நிலை மோசேயின் பாடலிலுள்ள இந்த வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

“நீங்கள் இதயத்தின் பிடிவாதத்தைப் பேணி, பெருமை மற்றும் சுயநீதியின் காரணமாக உங்கள் குற்றங்களை அறிக்கையிடாமல் இருந்தால், சாத்தானின் சோதனைகளுக்குக் கீழ்ப்பட்டவர்களாக விடப்பட்டுவிடுவீர்கள். கர்த்தர் உங்கள் பிழைகளை வெளிப்படுத்தும் போது நீங்கள் மனந்திரும்பவோ அறிக்கையிடவோ செய்யாவிட்டால், அவருடைய பரிபாலனை உங்களை அதே நிலப்பரப்பின் மீது மீண்டும் மீண்டும் நடத்திவரும். அதே தன்மையுடைய தவறுகளைச் செய்யும்படியாக நீங்கள் விடப்பட்டிருப்பீர்கள்; நீங்கள் தொடர்ந்து ஞானமில்லாதவர்களாயிருப்பீர்கள்; பாவத்தை நீதியென்றும், நீதியைப் பாவமென்றும் சொல்லுவீர்கள். இந்தக் கடைசி நாட்களில் மேலோங்கப்போகிற அநேக வஞ்சகங்கள் உங்களைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்; நீங்கள் தலைவர்களை மாற்றிக்கொள்வீர்கள்; அப்படிச் செய்ததையும் அறியமாட்டீர்கள்.” Review and Herald, December 16, 1890.

ஆரம்பக் குடியேற்றக்காரர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விதிமுறை என்னவெனில், திருச்சபை உறுப்பினர்களுக்கே வாக்களிப்பதற்கும் குடியாட்சி அரசில் பதவி வகிப்பதற்கும் அனுமதி வழங்கப்பட்டது; இதனால் மிகக் கேடான விளைவுகள் உண்டானது. இந்த ஏற்பாடு, அரசின் தூய்மையைப் பாதுகாக்கும் ஒரு வழியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது; ஆனால் அதன் விளைவாக திருச்சபையே கெட்டுப்போனது. வாக்குரிமைக்கும் பதவி வகிப்பதற்கும் மதப்பற்றின் பொது அறிக்கை ஒரு நிபந்தனையாக இருந்ததால், உலகியலான அரசியல் நோக்கங்களினாலே மட்டுமே தூண்டப்பட்ட அநேகர், இருதயமாற்றமில்லாமலேயே திருச்சபையோடு இணைந்தனர். இவ்வாறு, திருச்சபைகள் கணிசமான அளவில் மனந்திரும்பாதவர்களால் அமைந்தன; மேலும் ஊழியத்தில்கூட, உபதேசத் தவறுகளைப் பற்றிக்கொண்டவர்களும் பரிசுத்த ஆவியின் புதுப்பிக்கும் வல்லமையை அறியாதவர்களும் இருந்தனர். இவ்வாறே, கொன்ஸ்தந்தீனின் நாட்களிலிருந்து இன்றுவரை திருச்சபை வரலாற்றில் அடிக்கடி காணப்பட்டதுபோல, அரசின் உதவியால் திருச்சபையை எழுப்ப முயல்வதினாலும், ‘என் ராஜ்யம் இந்த உலகத்துக்குரியது அல்ல’ என்று அறிவித்தவருடைய சுவிசேஷத்திற்குத் துணையாக உலகியலான அதிகாரத்தை நாடுவதினாலும் உண்டாகும் தீய விளைவுகள் மீண்டும் வெளிப்படுத்தப்பட்டன. யோவான் 18:36. திருச்சபையும் அரசும் ஒன்றிப்போவது, அது எவ்வளவு சிறிய அளவில் இருந்தாலும், உலகத்தை திருச்சபைக்கு இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு வருவது போலத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது திருச்சபையை உலகத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு வருகிறது.” The Great Controversy, 297.

வேதாகமத்திலிருந்து எதையும் எடுத்துவிடுகிறவர்கள்மேலும் அதில் எதையும் சேர்க்கிறவர்கள்மேலும் கர்த்தர் ஒரு சாபத்தை அறிவித்திருக்கிறார். விசுவாசத்திற்கும் உபதேசத்திற்கும் விதியாக அமைவதே எது என மகா “நான் இருக்கிறவன்” தீர்மானித்திருக்கிறார்; மேலும் வேதாகமம் ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் இருப்பதற்குரிய புத்தகமாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் நிர்ணயித்திருக்கிறார். தேவனுடைய வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டு நிற்கும் திருச்சபை ரோமிலிருந்து ஒப்புரவில்லாத வகையில் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் புரொடஸ்டண்டுகள் இந்த மகா மதவிலகல் திருச்சபையிலிருந்து இவ்வாறே பிரிந்திருந்தார்கள்; ஆனால் அவர்கள் அவளுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக அணைந்துவிட்டார்கள், மேலும் ரோமச் சபையுடன் சமரசமடையும் பாதையிலேயே இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ரோம் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை. அவளுடைய கோட்பாடுகள் சிறிதளவும் மாறவில்லை. தன்னுக்கும் புரொடஸ்டண்டுகளுக்கும் இடையிலான பிளவை அவள் குறைக்கவில்லை; முன்னேறியதெல்லாம் அவர்களே. ஆனால் இதனால் இக்காலப் புரொடஸ்டண்டிசத்தைக் குறித்து எது நிரூபிக்கப்படுகிறது? மனிதர்கள் அவிசுவாசத்திற்கருகே செல்வதற்கு காரணம் வேதாகமச் சத்தியத்தை நிராகரிப்பதே. பாப்பரசாட்சியத்தோடு தன்னிடையிலான தூரத்தைச் சுருக்கிக் கொள்கிற திருச்சபை பின்னடைவடைந்த திருச்சபையாகும்.

“லூதர், கிரான்மர், ரிட்லி, ஹூப்பர், மேலும் சத்தியத்திற்காக மறைசாட்சிகளாயிருந்த ஆயிரக்கணக்கான உயர்ந்த மனிதர்கள் போன்ற ஆத்துமாக்களே உண்மையான புராட்டஸ்டண்டுகள். புராட்டஸ்டண்டியம் ரோமத்தோடு ஒன்றுபட இயலாதது என்றும், கிழக்கு மேற்கிலிருந்து எவ்வளவு தூரமாகப் பிரிந்திருக்கிறதோ, அவ்வளவு தூரமாக பாப்பரசுத் துவத்தின் கொள்கைகளிலிருந்தும் பிரிந்திருக்க வேண்டும் என்றும் அறிவித்து, அவர்கள் சத்தியத்தின் விசுவாசமிக்க காவலர்களாய் நின்றார்கள். சத்தியத்தின் இத்தகைய ஆதரவாளர்கள், கிறிஸ்துவும் அவருடைய அப்போஸ்தலரும் ‘பாவத்தின் மனுஷனோடு’ ஒத்திசைவு கொள்ள இயலாததுபோலவே, அவனோடும் ஒத்திசைவு கொள்ள இயலாதவர்களாயிருந்தார்கள். முற்பண்டைய காலங்களில் நீதிமான்கள் ரோமத்தோடு இணைப்பு கொள்ளுதல் அசாத்தியமென உணர்ந்தார்கள்; இந்தத் தவறின் அமைப்புக்கு எதிரான தங்கள் விரோதம் செல்வத்திற்கும் உயிரிற்கும் ஆபத்து விளைவித்தபோதிலும், தங்கள் பிரிவை நிலைநிறுத்தத் துணிவுகொண்டவர்களாயிருந்து, சத்தியத்திற்காக ஆண்மையுடன் போராடினார்கள். வேதாகமச் சத்தியம் அவர்களுக்கு செல்வத்தையும், கௌரவத்தையும், அவர்களுடைய உயிரையே கூடவிடப் பிரியமானதாக இருந்தது. மூடநம்பிக்கைகளினாலும் பொய்யான கூர்மையான வாதங்களினாலும் ஆன பெருந்திரளின் கீழ் சத்தியம் புதைக்கப்படுவதைக் காண அவர்கள் சகித்துக்கொள்ளவில்லை. தேவனுடைய வார்த்தையைத் தங்கள் கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு, வேதாகமத்தை விடாமுயற்சியுடன் ஆராய்ந்ததன் மூலம் தேவன் தமக்குத் வெளிப்படுத்தியதைத் தைரியமாக அறிவித்து, மக்கள்முன் சத்தியத்தின் கொடியை உயர்த்தினார்கள். தேவனுக்கான தங்கள் உண்மைத்தன்மைக்காக அவர்கள் மிகவும் கொடிய மரணங்களைச் சந்தித்தார்கள்; ஆனால் தங்கள் இரத்தத்தினால், தங்களை புராட்டஸ்டண்டுகள் என்று கூறிக்கொள்ளுகிற பலர் இப்போது தீமையின் வல்லமைக்கே எளிதில் ஒப்புக்கொடுத்து வருகின்ற சுதந்திரங்களையும் சலுகைகளையும் நமக்காக வாங்கிக்கொடுத்தார்கள். ஆனால் இவ்வளவு விலைக்கு வாங்கப்பட்ட இந்தச் சலுகைகளை நாம் ஒப்புக்கொடுத்து விடுவோமா? பரலோகத்தின் தேவனை நாம் அவமதிப்போமா? அவர் நம்மை ரோமச் நுகத்தடியிலிருந்து விடுவித்த பின்னர், நாம் மீண்டும் இந்தக் கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமான வல்லமையின் அடிமைத்தனத்துக்குள் நம்மையே ஒப்படைப்போமா? நமது மதச்சுதந்திரத்தையும், நமது சொந்த மனச்சாட்சியின் கட்டளைகளின்படி தேவனை ஆராதிக்கிற உரிமையையும் கையொப்பமிட்டு விட்டுக்கொடுத்து, நமது வீழ்ச்சியை நாம் நிரூபிப்போமா?”

“மலைகளிலும் பள்ளத்தாக்குகளிலும் எதிரொலித்த லூத்தரின் சத்தம், பூகம்பம்போல ஐரோப்பாவை அதிர்ச்சியுறச் செய்தது; அது இயேசுவின் உயர்ந்த அப்போஸ்தலர்களான ஒரு படையினரை எழுப்பி அழைத்தது; அவர்கள் வலியுறுத்திய சத்தியத்தை மரக்கட்டுகளாலும், வதைகளாலும், சிறைகளாலும், மரணத்தாலும் மௌனப்படுத்த முடியவில்லை; மேலும், இரத்தசாட்சிகளாகிய அந்த உயர்ந்த படையின் குரல்கள் இன்னும் நமக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றன: ரோம அதிகாரமே இறுதி நாட்களில் நிகழும் என்று முன்கூறப்பட்ட விசுவாசவிலகல்; அதுவே பவுல் தன் நாளிலேயே செயல்பட ஆரம்பித்ததைக் கண்ட அக்கிரமத்தின் இரகசியம் ஆகும். ரோமக் கத்தோலிக்கம் வேகமாக ஆதிக்கம் பெருக்கிக்கொண்டிருக்கிறது. போப்புமதம் வளர்ச்சியடைந்துகொண்டிருக்கிறது; சத்தியத்தைக் கேட்பதிலிருந்து தங்கள் செவிகளைத் திருப்பிவிட்டவர்கள், அவளுடைய மயக்கமூட்டும் கட்டுக்கதைகளைக் கவனமாகக் கேட்கிறார்கள். போப்புமதக் கோயில்கள், போப்புமதக் கல்லூரிகள், கன்னியாஸ்திரிகளின் மடங்கள், துறவிகளின் மடங்கள் பெருகிக்கொண்டிருக்கின்றன; புரொட்டஸ்டன்ட் உலகம் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறதுபோல் தோன்றுகிறது. புரொட்டஸ்டன்டுகள், உலகத்திலிருந்து அவர்களை வேறுபடுத்திக் காட்டிய தனித்துவத்தின் அடையாளத்தை இழந்துவருகிறார்கள்; தங்களுக்கும் ரோம அதிகாரத்திற்கும் இடையிலிருந்த தூரத்தையும் குறைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சத்தியத்தைக் கேட்பதிலிருந்து அவர்கள் தங்கள் செவிகளைத் திருப்பிவிட்டார்கள்; தேவன் அவர்களின் பாதையில் பொழிந்த ஒளியை ஏற்க அவர்கள் விரும்பாதிருந்தார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் இருளுக்குள் சென்று கொண்டிருக்கிறார்கள். ரோமர்களும் அவர்களுடன் இணைந்து நடப்போரும் கடந்த காலத்தின் கொடூரமான துன்புறுத்தலை மறுபடியும் எழுப்புவார்கள் என்ற எண்ணத்தை அவர்கள் இகழ்ச்சியுடன் பேசுகிறார்கள். தேவனுடைய வார்த்தை அத்தகைய மறுஎழுச்சியை முழுமையாக முன்கூறுகிறது என்ற உண்மையை அவர்கள் அறியவில்லை; கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய மக்கள் துன்புறுத்தப்படுவார்கள் என்பதையும் அவர்கள் ஒப்புக்கொள்ளமாட்டார்கள்; இருப்பினும் வேதாகமம், ‘அப்பொழுது வலுசர்ப்பம் ஸ்திரீயின்மேல் கோபங்கொண்டு, தேவனுடைய கற்பனைகளைக் கைக்கொண்டு, இயேசு கிறிஸ்துவினுடைய சாட்சியத்தை உடையவளுடைய சந்ததியாரில் மீதியானவர்களுடனே யுத்தம்பண்ணப் புறப்பட்டது’ என்று கூறுகிறது.”

“போப்பாட்சி என்பது மனித இயற்கையின் மதமாகும்; மனிதகுலத்தின் பெரும்பான்மையோர் தங்களுக்கு பாவம் செய்ய அனுமதித்து, அதே சமயம் அதன் விளைவுகளிலிருந்து தங்களை விடுவிக்கிற ஒரு கோட்பாட்டை விரும்புகின்றனர். மக்களுக்கு ஏதோ ஒரு வகையான மதம் அவசியம் வேண்டும்; மனிதக் கற்பனையால் உருவாக்கப்பட்டிருந்தும், தெய்வீக அதிகாரத்தை உரிமைகோருகின்ற இந்த மதம், மாம்ச மனதிற்கு ஏற்றதாக உள்ளது. தாங்கள் ஞானிகளும் புத்திசாலிகளும் என்று எண்ணுகிற மனிதர் நீதியின் அளவுகோலான பத்துக் கட்டளைகளிலிருந்து அகம்பாவத்தோடு விலகிச் சென்று, தேவனுடைய வழிகளை ஆராய்வது தங்கள் மரியாதைக்கு ஏற்றதல்ல என்று கருதுகிறார்கள். ஆகையால் அவர்கள் பொய்யான வழிகளிலும், தடைசெய்யப்பட்ட பாதைகளிலும் சென்று, இயேசு கிறிஸ்துவின் மாதிரிப்படி அல்ல, போப்பின் மாதிரிப்படி, தன்னிறைவு கொண்டவர்களாகவும், தம்மைத்தாமே உயர்த்திக்கொண்டவர்களாகவும் ஆகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஆன்மீகத்திற்கும் சுயமறுப்பிற்கும் மிகவும் குறைந்த கோரிக்கையையே வைக்கும் மதத்தின் வடிவம் வேண்டும்; பரிசுத்தப்படுத்தப்படாத மனித ஞானம் அவர்களை போப்பாட்சியை வெறுக்குமிடத்திற்கு நடத்தாது என்பதினால், அதன் ஏற்பாடுகளும் கோட்பாடுகளும் நோக்கி அவர்கள் இயல்பாகவே இழுக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் கர்த்தருடைய வழிகளில் நடக்க விரும்புவதில்லை. தேவனை ஜெபத்துடனும் தாழ்மையுடனும், அவருடைய வார்த்தையை அறிவோடும் அறிந்துகொண்டு தேடுவதற்கு தாங்கள் முற்றிலும் மிகுந்த வெளிச்சம் பெற்றவர்கள் என்று நினைக்கிறார்கள். கர்த்தருடைய வழிகளை அறிய அக்கறை கொள்ளாததால், அவர்களின் மனங்கள் எல்லா மாயவஞ்சகங்களுக்கும் திறந்தவையாக இருந்து, பொய்யை ஏற்றுக்கொண்டு விசுவாசிக்க முற்றிலும் ஆயத்தமாக உள்ளன. மிகவும் அநியாயமானதும், மிகவும் ஒவ்வாமையுள்ளதுமான பொய்கள்கூட சத்தியம் எனத் தங்கள்மீது திணிக்கப்படுவதற்கு அவர்கள் மனமுள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்.”

“சாத்தானின் வஞ்சகத்தின் தலைசிறந்த படைப்பு போப்பாட்சியே; மேலும், பேரறிவார்ந்த இருளின் ஒரு காலம் ரோமியத்துக்கு சாதகமாக இருந்தது என்பதை நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளதுபோல, பேரறிவார்ந்த வெளிச்சத்தின் ஒரு காலமும் அதன் அதிகாரத்திற்கு சாதகமானதே என்பதும் நிரூபிக்கப்படும்; ஏனெனில் மனிதர்களின் மனங்கள் தங்களுடைய மேலான தன்மையிலேயே ஒருமுகப்படுத்தப்படுகின்றன; அவர்கள் தங்கள் அறிவில் தேவனை நிலைநிறுத்த விரும்புவதில்லை. ரோம் தவறாத தன்மையைக் கோரிக்கின்றது; புரொட்டஸ்டண்டுகளும் அதே பாதையிலேயே பின்பற்றுகின்றனர். அவர்கள் சத்தியத்தைத் தேடி, வெளிச்சத்திலிருந்து இன்னும் பெரிய வெளிச்சத்திற்குச் செல்ல விரும்புவதில்லை. அவர்கள் முன்வைத்த பாகுபாடுகளால் தங்களைச் சுவரிட்டு அடைத்துக்கொள்கின்றனர்; தாமே ஏமாறவும் மற்றவர்களையும் ஏமாற்றவும் மனமுள்ளவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.”

“ஆயினும் சபைகளின் மனப்பாங்கு மனச்சோர்வூட்டுவதாக இருந்தாலும், அதனால் தளர்ச்சி அடைய வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில், தேவனுக்குச் சொந்தமான ஒரு ஜனமுண்டு; அவர்கள் அவருடைய சத்தியத்தின்மேல் தங்கள் விசுவாசநிலைத்தன்மையைப் பாதுகாத்துக்கொள்வார்கள்; வேதாகமத்தையும், வேதாகமத்தையே மட்டுமே, தங்கள் விசுவாசத்திற்கும் உபதேசத்திற்கும் விதியாகக் கொள்வார்கள்; அவர்கள் தரத்தை உயர்த்தி, ‘தேவனுடைய கற்பனைகளும் இயேசுவின் விசுவாசமும்’ என்று எழுதப்பட்டிருக்கும் கொடியை உயர்த்திப் பிடித்துக்கொள்வார்கள். அவர்கள் தூய சுவிசேஷத்தை மதித்து, வேதாகமத்தையே தங்கள் விசுவாசத்திற்கும் உபதேசத்திற்கும் அஸ்திவாரமாக்குவார்கள்.”

“இத்தகைய காலத்திற்காகவே, மனிதர் சேனைகளின் கர்த்தரின் நியாயப்பிரமாணத்தைத் தள்ளிப்போடுகின்ற இந்த வேளையில், தாவீதின் ஜெபம் பொருத்தமானதாகும்,—‘கர்த்தாவே, நீர் கிரியை செய்ய வேண்டிய காலமாயிற்று; ஏனெனில் அவர்கள் உம்முடைய நியாயப்பிரமாணத்தை அமுலற்றதாக்கிவிட்டார்கள்.’ தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் மீது ஏறத்தாழ உலகமெங்கும் இகழ்ச்சி பொழியப்படும் ஒரு காலத்திற்கு நாம் வருகிறோம்; தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிற அவருடைய ஜனங்கள் கடுமையாகச் சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால், மற்றவர்கள் அதன் கட்டுப்படுத்தும் கோரிக்கைகளைப் பார்த்து உணராமல் இருப்பதினால், அவர்கள் யெகோவாவின் நியாயப்பிரமாணத்தின் மீது கொண்டுள்ள மரியாதையை இழந்துவிடுவார்களா? மனிதர் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை எவ்வளவு அதிகமாகத் தள்ளிப்போட்டு, அதன் மீது அவமரியாதையையும் இகழ்ச்சியையும் குவிக்கிறார்களோ, அதே அளவில் தேவனுடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிற ஜனங்கள் தாவீதைப்போல தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தைப் போற்றட்டும்.” Signs of the Times, February 19, 1894.

“தேவனுடைய பிள்ளைகள் என்று தங்களை அறிவிப்பவர்களிடத்தில் எவ்வளவு குறைந்த பொறுமையே வெளிப்பட்டிருக்கிறது, எத்தனை கசப்பான வார்த்தைகள் பேசப்பட்டிருக்கின்றன, எங்கள் விசுவாசத்தைச் சாராதவர்களுக்கு எதிராக எவ்வளவு கண்டனங்கள் உரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பிற சபைகளுக்குச் சேர்ந்தவர்களை அநேகர் மிகப் பெரிய பாவிகளாகக் கண்டிருக்கிறார்கள்; ஆனால் கர்த்தர் அவர்களை இவ்வாறு எண்ணுவதில்லை. பிற சபைகளின் அங்கத்தினரை இவ்வாறு நோக்கும் அவர்கள், தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கரத்தின் கீழ் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டியது அவசியம். அவர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த வெளிச்சமே இருந்திருக்கலாம், வாய்ப்புகளும் சலுகைகளும் மிகச் சிலவே இருந்திருக்கலாம். எங்கள் சபைகளின் அநேக அங்கத்தினருக்குக் கிடைத்த வெளிச்சம் அவர்களுக்கும் கிடைத்திருந்தால், அவர்கள் மிகவும் அதிகமான அளவில் முன்னேறியிருப்பார்கள்; மேலும் தங்கள் விசுவாசத்தை உலகத்துக்கு இன்னும் சிறப்பாக எடுத்துக்காட்டியிருப்பார்கள். தங்களுக்கு வெளிச்சம் உண்டு என்று பெருமைபேசிக்கொண்டு, அதில் நடக்கத் தவறுகிறவர்களைப் பற்றி கிறிஸ்து கூறுகிறார்: ‘ஆகிலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நியாயத்தீர்ப்புநாளில் உங்களைவிட தீருவுக்கும் சீதோனுக்கும் சகிப்பாக இருக்கும். கப்பர்நகூமே [மிகுந்த வெளிச்சம் பெற்ற ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளே], வானபரியந்தம் உயர்த்தப்பட்ட நீ [சலுகைகளின் நோக்கில்], பாதாளம்வரை தாழ்த்தப்படுவாய்; ஏனெனில் உன்னிடத்தில் செய்யப்பட்ட வல்லமையான கிரியைகள் சோதோமிலே செய்யப்பட்டிருந்தால், அது இந்நாள்வரைக்கும் நிலைத்திருக்கும். ஆகிலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், நியாயத்தீர்ப்புநாளில் உன்னைவிட சோதோம் தேசத்துக்குச் சகிப்பாக இருக்கும்.’ அந்நேரத்தில் இயேசு உத்தரமாகச் சொல்லினார்: ‘பிதாவே, வானத்துக்கும் பூமிக்கும் ஆண்டவரே, நீ இவற்றை ஞானிகளிடத்திலும் புத்திசாலிகளிடத்திலும் [தங்கள் சொந்த மதிப்பீட்டில்] மறைத்து, குழந்தைகளுக்கே வெளிப்படுத்தினதினிமித்தம் உம்மை ஸ்தோத்திரிக்கிறேன்.’”

“‘இப்பொழுது நீங்கள் இந்தச் செயல்களையெல்லாம் செய்திருக்கிறதினாலும், கர்த்தர் சொல்லுகிறது இதுவே: நான் அதிகாலையிலே எழுந்து உங்களோடு பேசினும் நீங்கள் கேளவில்லை; நான் உங்களை அழைத்தும் நீங்கள் பதிலளிக்கவில்லை; ஆகையால், என் நாமத்தினால் அழைக்கப்படும், நீங்கள் நம்பிக்கை வைக்கும் இந்த வீட்டிற்கும், நான் உங்களுக்கும் உங்கள் பிதாக்களுக்கும் கொடுத்த இந்த இடத்திற்கும், நான் சீலோவுக்கு செய்ததுபோலவே செய்வேன். எப்படியெனில், உங்கள் சகோதரரையெல்லாம், அதாவது எப்பிராயீமின் முழு சந்ததியையுமே, நான் என் சந்நிதியிலிருந்து தள்ளிவிட்டதுபோல, உங்களையும் என் சந்நிதியிலிருந்து தள்ளிவிடுவேன்.’”

“கர்த்தர் நம்மிடத்தில் மிகுந்த முக்கியத்துவமுள்ள நிறுவனங்களை நிறுவியிருக்கிறார்; அவை உலகியலான நிறுவனங்கள் நடத்தப்படுகிறபடி அல்ல, தேவனுடைய ஒழுங்கின்படி நடத்தப்பட வேண்டும். அவை அவருடைய மகிமையையே ஒரே நோக்காகக் கொண்டு நிர்வகிக்கப்பட வேண்டும்; எவ்விதத்திலாயினும் அழிந்துகொண்டிருக்கும் ஆத்துமாக்கள் இரட்சிக்கப்படும்படியாக. தேவனுடைய மக்களிடத்துக்கு ஆவியின் சாட்சிகள் வந்துள்ளன; இருப்பினும் அநேகர் கண்டனங்களுக்கும், எச்சரிக்கைகளுக்கும், ஆலோசனைகளுக்கும் செவிகொடுக்கவில்லை.”

“‘இப்போது இதைக் கேளுங்கள், அறிவிலி ஜனமே, புத்தியில்லாதவர்களே; கண்கள் இருந்தும் காணாதவர்களே; காதுகள் இருந்தும் கேளாதவர்களே: கர்த்தர் சொல்லுகிறார், நீங்கள் எனக்குப் பயப்படமாட்டீர்களா? என் சந்நிதியில் நடுங்கமாட்டீர்களா? கடலுக்குத் தன் எல்லையாக மணலை நித்திய கட்டளையினால் அமைத்தேன்; அது அதைக் கடந்து செல்ல முடியாது; அதின் அலைகள் கொந்தளித்தாலும் அவை வெல்ல முடியாது; அவை முழங்கினாலும் அதைக் கடந்து போக முடியாது அல்லவா? ஆனால் இந்த ஜனத்திற்கு விலகிச் செல்லும் மற்றும் கிளர்ச்சியுள்ள இருதயம் உண்டு; அவர்கள் விலகிப்போயினர். மேலும், ‘தக்க காலங்களில் முன்மழையையும் பின்மழையையும் அருளும், அறுப்புக்காக நியமிக்கப்பட்ட வாரங்களை நமக்காகக் காக்கும் நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தருக்குப் இப்போது பயப்படுவோம்’ என்று அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தில் சொல்லுவதில்லை. உங்கள் அக்கிரமங்கள் இவைகளை விலக்கிவிட்டன; உங்கள் பாவங்கள் நன்மைகளைக் உங்கள் இடமிருந்து தடுத்துவிட்டன.... அவர்கள் நியாயந்தீர்ப்பதில்லை, தகப்பனற்றோரின் வழக்கை நியாயந்தீர்ப்பதில்லை; ஆயினும் அவர்கள் செழிக்கிறார்கள்; ஏழைகளின் உரிமையையும் அவர்கள் நியாயந்தீர்ப்பதில்லை. இவைகளினிமித்தம் நான் விசாரிக்கமாட்டேனா? என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; இத்தகைய ஜனத்தின்மேல் என் ஆத்துமா பழிவாங்காதிருக்குமா?’”

“கர்த்தர், ‘இந்த ஜனத்திற்காக நீ ஜெபம்பண்ணாதே; அவர்களுக்காக விண்ணப்பத்தையாவது வேண்டுதலையாவது உயர்த்தாதே; எனக்குமுன் அவர்களுக்காக மன்றாடாதே; ஏனெனில் நான் உனக்குச் செவிகொடுக்கமாட்டேன்’ என்று சொல்லும்படியாக நிர்ப்பந்திக்கப்படுவாரோ? ‘ஆகையால் மழைப்பொழிவுகள் தடுக்கப்பட்டன, பிந்திய மழையும் இல்லை.... இப்போதுமுதல் நீ என்னிடத்தில், என் பிதாவே, நீயே என் இளமையின் வழிகாட்டி என்று கூப்பிடமாட்டாயோ?’” Review and Herald, August 1, 1893.