யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அத்வெந்திஸ்தர் திருச்சபையும் - எண் முப்பத்தொன்று

மத்தேயு புத்தகத்தில் அமைந்துள்ள கடைசி மூன்று மேசியத் தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றங்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வழிக்குறியின் மூன்று கூறுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அவை, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று சிறிய மந்தை சிதறடிக்கப்பட்டதாலும் சிலுவையில் சீஷர்கள் சிதறடிக்கப்பட்டதாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடி, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது தேவனுடைய ஜனங்கள் சிதறடிக்கப்படுவார்கள் என்பதாகும். இந்த இரு சிதறடிப்புகளும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் ஒத்திசைகின்றன. தீர்க்கதரிசனத் திருப்புமுனையின் அடையாளமாகிய கலிலேயாவுடன் தொடர்புபடுத்தி, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை இருளில் இருந்த ஜனங்கள் இருளிலிருந்து அழைக்கப்படவிருக்கிறார்கள். அந்த மனிதர்கள் தேவனுடைய வேறு மந்தையினர்; அவர்கள், பாபிலோனிலிருந்து அழைக்கப்படும்போது சபத்து விவாதத்தின் பிரச்சினைக்குச் சித்தரிக்கப்படுகிற பதினோராம் மணிநேரத் தொழிலாளர்கள் ஆவர். அவர்கள் பாபிலோனிலிருந்து அழைக்கப்படுதல், தேவனுடைய வீட்டில் ஆரம்பித்து, பின்னர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது எருசலேமுக்கு வெளியிலிருப்போருக்கு நேரிடையாக எதிர்கொள்ளும் நியாயத்தீர்ப்பின் இரண்டாம் கட்டமாகும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில் பிற்கால மழை அளவில்லாமல் பொழியப்படும்; புறஜாதியார் பெரிய ஒளியைக் காண்பார்கள். துன்புறுத்தல் விசுவாசிகளைச் சிதறடித்து, செய்தியைப் பரப்பும்.

தீர்ப்பு 9/11-இல் தேவனுடைய வீட்டாரிடத்தில் ஆரம்பித்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிறைவடைகிறது; அப்பொழுது தீர்ப்பு தேவனுடைய வீட்டாருக்கு வெளியேயுள்ள அவருடைய வேறொரு மந்தையிடத்திற்குச் செல்கிறது.

தேவனுடைய வீட்டின்மேலான நியாயத்தீர்ப்பின் நிறைவு 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்தில் ஆரம்பமானது; அப்போது, மோசேயும் எலியாவும் உலர்ந்த சாவுபட்ட எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கில் சாவுபட்டவர்களாய் கிடந்த அந்த வீதிகளில் ஒரு சத்தம் கேட்கப்பட்டது. அந்த சத்தம் கேட்கப்பட்டபோது, தேவனுடைய வீட்டின்மேலான நியாயத்தீர்ப்பு நிறைவுபெறத் தொடங்கி, புறஜாதியாரின் நியாயத்தீர்ப்பை நோக்கி முன்னேறியது. மத்தேயு புத்தகத்தில் பன்னிரண்டு மெசியானிய நிறைவேற்றங்கள் உள்ளன; அவை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் சீர்திருத்த இயக்கத்தில் உள்ள பிரதான வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த பன்னிரண்டு வழிக்குறிகளும் மெசியாவால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்படுகின்றன. 1989; 1996; 9/11, 2001; ஜூலை 18, 2020; ஜூலை 2023; 2024; நடுநிசி முழக்கம், ஆசாரியர்களின் பிரித்தல், மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஆகியவை அனைத்தும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; இதில் 9/11-க்கு உள்சாட்சி மற்றும் வெளிச்சாட்சி இரண்டும் இருக்கின்றன; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கோ சிதறடித்தலின் ஒரு உள்சாட்சி, பின்னர் பதினொன்றாம் மணிநேர வேலையாளர்களின் நியாயத்தீர்ப்புக் காலத்தின் இரண்டு சாட்சிகளும் உள்ளன. மத்தேயு புத்தகத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் சீர்திருத்த இயக்கத்திற்குரிய ஒன்பது வழிக்குறிகள் நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

மத்தேயு புதிய ஏற்பாட்டின் ஆல்பா; வெளிப்படுத்தல் ஓமேகா ஆகும். மத்தேயு, அதன் முக்கியத்துவம் கடைசி நாட்கள்வரை முத்திரையிடப்பட்டிருந்த ஒரு தீர்க்கதரிசன மகத்தான படைப்பாகும். அதில், ஆதியாகமம் அதிகாரங்கள் பதினொன்று முதல் இருபத்திரண்டு வரை உள்ள ஆல்பாவிற்கு ஒத்துப்போகும் ஓமேகா பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள் அடங்கியுள்ளன. வெளிப்படுத்தலுக்கான ஆல்பாவாக, அது தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் கொண்டிருக்கும் தேவஉந்துதலான உறவிற்கு இணையாக நிற்கிறது. தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் என்ற புத்தகங்களின் தீர்க்கதரிசன உறவைப் பற்றித் தெரியப்படுத்தப்பட்டுள்ளவை எவை எனில், அவையே மத்தேயுவும் வெளிப்படுத்தலும் கொண்டுள்ள உறவிலும் உண்மையாக இருக்கும். அந்த வரிகளில் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டிருப்பது இதற்கு ஒப்பாகும்:

மத்தேயு புத்தகத்தில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசனப் போக்கு மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

மத்தேயு புத்தகம் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் தானியேலும் எடுத்துக்கொள்ளும் அதே “தீர்க்கதரிசன வரிசையை” எடுத்துக்கொள்கிறது; மேலும் அது வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தில் முழுமைக்கு கொண்டுவரப்படுகிறது, ஏனெனில் “complement” என்னும் சொல் முழுமை என்பதைக் குறிக்கிறது.

மத்தேயு, தானியேல், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகியவை ஒரே புத்தகமாகும்.

யோவேல் புத்தகத்திற்குத் திரும்பி ஆய்வைத் தொடருவதற்கு முன், மத்தேயு புத்தகத்தை அதன் பின்னணியில் அமைத்து விளக்குவதற்கு நேரம் ஒதுக்குவது முக்கியமாகத் தோன்றியது; ஏனெனில் அது, பேதுரு கய்சரியா பிலிப்பியில் இருந்ததின் தீர்க்கதரிசனப் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தக்கூடியதாகும். மத்தேயு புத்தகத்தைப் பற்றிய எனது கவனிப்புகளைச் சுருக்கமாகக் கூறி, பேதுரு கய்சரியா பிலிப்பியில் இருந்ததின் மிகப்பெரிய தீர்க்கதரிசன முக்கியத்துவத்தை விளக்க முயல்வேன்; அது தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதின்மூன்று முதல் பதினைந்து வசனங்கள் வரை குறிப்பிடும் பானியம் ஆகும்.

மத்தேயு புத்தகம் மூன்று தனித்துவமான தீர்க்கதரிசன வரிசைகளின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் வரிசை முதல் பத்து அதிகாரங்களாகும்; இரண்டாவது வரிசை அதற்குப் பின்வரும் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களாகும்; அவற்றைத் தொடர்ந்து வரும் மூன்றாவது வரிசை ஆறு அதிகாரங்களால் அமைந்துள்ளது. முதல் பத்து அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அடுத்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; கடைசி ஆறு அதிகாரங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்றாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இந்தக் கவனீகத்தை நான் இதுவரை தெளிவாக நிரூபிக்கவில்லை; ஆனாலும் அதை எளிதாக நிறைவேற்ற முடியும். அதனை நாம் செய்வதற்கு முன், மத்தேயு புத்தகம் என்னும் ஓவியத் தளத்தின் மேல் இன்னும் சில விரிவான வரைகோடுகளை இட்டுக் கொண்டிருக்க விரும்புகிறேன்.

பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை உள்ள இரண்டாம் வரிசை இரண்டாம் தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் இரண்டாம் தூதன் எப்போதும் இரட்டிப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்; ஏனெனில் “பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது.” ஆதியாகமத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுடன் முன்னோர் ஆபிராமின் மூலம் தேவன் ஏற்படுத்திய வாக்குறுதியையும், பின்னர் மூன்று நிலைகளாகிய உடன்படிக்கையையும் முன்வைக்கின்றன. அந்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் நடுப்பகுதியிலுள்ள வசனம், “விருத்தசேதனம்” என்பதையே உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகக் குறிப்பிடுகிறது; மேலும் அது மூன்று நிலைகளில் இரண்டாமதில் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. மத்தேயுவின் இணை உடன்படிக்கை வரிசையின் துல்லிய நடுவிலுள்ள வசனம், சிமோன் பர்-யோனாவின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்படுகிற தருணமே ஆகும்.

பேதுருவின் பெயர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும், கிறிஸ்துவின் செய்தியை கேட்டு அதன்மேல் தங்கள் விசுவாசத்தை அடிப்படையாக்குகிற வர்க்கத்தினரையும் அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இது இயேசுவைப் பற்றிய செய்தி மட்டுமல்ல; மாறாக, ஆண்டவரே தமக்குப் பேதுருவுக்குக் கொடுத்ததாக இயேசு அடையாளப்படுத்திய அந்தச் செய்தியே ஆகும்.

பேதுருவின் விசுவாசம், இயேசு கிறிஸ்துவாக—அதாவது மேசியாவாக—ஆகியிருப்பதின் மேல் அடிப்படையாகிறது. உடன்படிக்கை உறவைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக ஆபிராமின் பெயர் மாற்றப்பட்டதுபோலவே, பேதுருவின் பெயரும் மாற்றப்படுகிறது; மேலும் அவரது பெயர் 144,000 என்பதற்கு ஒப்பாகிறது. அப்படியே அந்த வசனத்திலேயே, நரகத்தின் சபைகளின்மேல் வெற்றி கொள்ளவிருந்த ஒரு சபையின் அஸ்திவாரமாகிய ஒரு கன்மலையாக மகா சர்ச்சை அடையாளம் காணப்படுகிறது. அந்த ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேர், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனங்களின் இறுதி வெளிப்பாடாக இருக்கிறார்கள்; பேதுரு அந்தக் குழுவின் பிரதிநிதியாக இருக்கிறார்.

பேதுரு அதே சமயத்தில் முதல் கிறிஸ்தவச் சபையையும், அதாவது சீஷர்களின் சபையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் கிறிஸ்து தமது சபையின் அஸ்திவாரத்தை வைத்த வரலாறு அதுவே. கிறிஸ்துவே அஸ்திவாரம்; அவரே மூலைக்கல்லும் ஆவார்; மேலும், பேதுரு முதல் கிறிஸ்தவ மணவாட்டிக்கும் கடைசி கிறிஸ்தவ மணவாட்டிக்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறார். ஆகையால், ஒரே வசனத்தில் பேதுரு ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான இரு அடையாளங்களையும் உடையவராக இருக்கிறார்.

அந்த ஒரு வசனமே இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் மைய வசனமாகும்; மேலும் பேதுரு முதல் மணவாட்டியாகவும் கடைசி மணவாட்டியாகவும் “இரட்டிப்பாக” நிற்கிறார். கடைசி மணவாட்டி சாத்தானின் சபைக்கெதிராக ஒரு போரில் இருப்பாள்; மேலும் அந்த கடைசி மணவாட்டி இரண்டு குழுக்களால் அமைக்கப்படுவாள். ஒரு குழு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர்; மற்ற குழு பெரும் திரளாகும். அந்தப் பெரும் திரள் ஸ்மிர்னாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர்; ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் பிலதெல்பியாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம்பேர் பிலடெல்பியர்கள் ஆவர்; மேலும், பதினெட்டாம் வசனத்தில் பேதுருவின் பெயர் மாற்றம், அந்த நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம்பேரின் முத்திரையிடுதலைக் குறிக்கிறது. அவர் முத்திரையிடப்பட்டவர்களின் அடையாளச் சின்னமாக இருக்கிறார்; மேலும், அந்த வசனத்தில்—உடன்படிக்கையைச் சார்ந்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் நடுவண் வசனமாகிய அதில்—விருத்தசேதனம் அடையாளமாகக் குறிப்பிடப்படும் ஆதியாகமத்தின் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களிலுள்ள நடுவண் வசனத்துடன் அவர் ஒத்திசைவடைகிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரையிலானவை, உடன்படிக்கைச் சாட்சியின் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களுக்கு மூன்றாவது கோட்டை வழங்குகின்றன; மேலும், அந்த பன்னிரண்டு அதிகாரங்களின் நடுவண் வசனம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்திலுள்ள வேசியின் திருமணத்தைப் பூமியின் ராஜாக்களோடு அடையாளப்படுத்துகிறது.

இந்த வசனம் மகத்தான பாபிலோனின் இறுதி வீழ்ச்சியை அடையாளம் காண்பதோடு தொடர்புடையது; மேலும், பாபேலின் முதல் வீழ்ச்சி ஆதியாகமத்தின் பன்னிரண்டு அதிகார உடன்படிக்கை வரிசையின் முதல் அதிகாரத்தில் இருந்தது. மைய வசனத்தில் பேதுரு ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம்பேரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது ஆதியாகமத்தின் மைய வசனத்துடன் ஒத்திசைகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் மைய வசனத்தில் மகத்தான பாபிலோனின் வீழ்ச்சி, பாபேலின் வல்ல வேட்டைக்காரனாகிய நிம்ரோதின் கதையை முடிவுக்குக் கொண்டு வருகிறது.

இந்த மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிகளிலொன்றொன்றின் மைய வசனங்கள், தேவனுடைய முத்திரையையோ மிருகத்தின் அடையாளத்தையோ சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஆதியாகமத்தில் தொடங்கிய மரணத்தின் பாபிலோனிய உடன்படிக்கை, வெளிப்படுத்தலில் தனது முடிவை அடைகிறது. இவ்வாறு, இந்த மூன்று வரிகளும் வரி மேல் வரி ஒன்றிணைக்கப்படும் போது, அவற்றிற்கெல்லாம் ஒரு தொடக்கத்தையும் ஒரு முடிவையும் அமைக்கிறது. பாறைக்கும் பாதாளத்தின் வாசல்களுக்கும் இடையிலான மகா போராட்டத்தின் அடையாளமாகப் பேதுரு பயன்படுத்தப்படும் இடம் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியாகும்; ஏனெனில் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி, “பாபிலோன் விழுந்தது (நிம்ரோது), விழுந்தது (ரோமின் வேசி)” என்பதாகும். மத்தேயுவின் மூன்று வரிகளில் இரண்டாவது வரி, இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியே ஆகும்; ஏனெனில் அது பாபிலோனின் இரண்டு வீழ்ச்சிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது. உண்மையான திருமணம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவேறும் அதே இடத்திலேயே, அது ஒரு கள்ளத் திருமணத்தை முன்வைக்கிறது. உண்மையான எட்டு பேர் ஆகிய தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு ஒரு கள்ளப் பிரதியாக “8” என்ற எண்ணை அது எடுத்துக்காட்டுகிறது. மேலும், பாப்பத்துவம் தேவனைப் போலிப் பண்ணுவதாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அது இருந்தது, இன்னும் உள்ளது, மேலும் ஏறிவரும். அது ஏறிவரும் இடமே, கொடியும் ஏறிவரும் இடம்—அதாவது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம்.

மத்தேயுவில் மேசியாவைச் சார்ந்த நிறைவேறுதல்கள் பன்னிரண்டு உள்ளன; மேலும் பழைய ஏற்பாட்டில் மேசியாவைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனங்கள் முன்னூறிலிருந்து ஐந்நூறு வரை உள்ளன. மற்ற மூன்று சுவிசேஷங்களில் எதையும் விட மிக அதிகமாக, மத்தேயுவில் நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட பன்னிரண்டு நிறைவேறுதல்கள் அடங்கியுள்ளன. அந்த பன்னிரண்டு நிறைவேறுதல்கள், நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தினரின் சீர்திருத்த இயக்கத்திலுள்ள ஒன்பது தனித்துவமான வழிக்குறிகளோடு ஒத்திசைகின்றன. ஒன்பது முழுமையைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் “ஒன்பது” என்பதற்கு அப்பால் வேறு எண் இல்லை; “ஒன்பது”க்குப் பின்வரும் எந்த எண்ணும் ஒன்று முதல் ஒன்பது வரையிலான ஒன்பது இலக்கங்களையும் பூஜ்ஜியத்தையும் மட்டுமே பயன்படுத்துகிறது. ஒன்பது நிறைவை குறிக்கிறது. அந்த ஒன்பது வழிக்குறிகளில், இரண்டில் மத்தேயுவின் நிறைவேறுதல்களில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டவை உள்ளன. 9/11-இல் இரண்டு உள்ளன; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் மூன்று உள்ளன.

1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுக்காலம், 1996 இல் செய்தியின் முறையான வடிவமைப்பு, அதனைத் தொடர்ந்து 9/11, அதனைத் தொடர்ந்து 2020 ஜூலை 18-இன் ஏமாற்றம், அதனைத் தொடர்ந்து 2023 ஜூலை மாதத்தில் வனாந்தரத்தின் சத்தம், அது 2024 இன் உயிர்த்தெழுதலுக்குக் கொண்டுசென்றது; அது நள்ளிரவுக் கூக்குரலுக்குக் கொண்டுசெல்லுகிறது; அதனைத் தொடர்ந்து ஆசாரியர்களின் பிரித்தல், அது ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தில் உச்சிக்குச் செல்கிறது. ஒன்பது வழிக்குறிகள்; அவற்றில் ஒன்றிற்கு இரண்டு சாட்சிகளும், ஒன்றிற்கு மூன்று சாட்சிகளும் உள்ளன; 9/11-க்கு இரண்டு, ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்திற்கு மூன்று. இதன் பொருள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் சீர்திருத்த வரிசையில், 9/11-இன் இரண்டு சாட்சிகளிலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தின் மூன்று சாட்சிகள் வரை—அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பன்னிரண்டு வழிக்குறிகள் ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்துடனும் ஒத்திருக்கும்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், 9/11 இலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டம் வரை ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தை அவை வலியுறுத்தியும் அடையாளப்படுத்தியும் காட்டுகின்றன.

இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அது 9/11-இல் இரண்டு சாட்சிகளைவும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் மூன்று சாட்சிகளைவும் அடையாளப்படுத்துகிறது. 9/11-இல் உள்ள இரண்டு சாட்சிகள் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியாகும்; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உள்ள மூன்று சாட்சிகள் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும். ஆகையால், மத்தேயுவில் உள்ள மேசியாவுக்குரிய தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேறுதல்களால் உருவாக்கப்பட்ட கோடு, முத்திரையிடும் காலத்தைத் தனித்து வெளிப்படுத்தி அதனைப் பெரிதுபடுத்துவதோடு, முத்திரையிடும் காலத்தின் வரலாற்றிற்கான அல்பாவாக இரண்டாம் தூதனைவும், ஓமேகாவாக மூன்றாம் தூதனைவும் அடையாளப்படுத்துகிறது. இதன் பொருள், முத்திரையிடும் காலம் இரண்டு என்ற எண்ணுக்கும் மூன்று என்ற எண்ணுக்கும் இடையில் எல்லையிடப்பட்டிருக்கிறது; இவ்வாறு, பரிகாரத்தின் ஒரு அடையாளமான இருபத்து மூன்று, முத்திரையிடுதலின் முழு வரலாற்றின்மேல் வைக்கப்படுகிறது.

மத்தேயு புத்தகத்தில் முறையே முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிகள் உள்ளன; மேலும், மத்தேயுவின் இரண்டாம் வரியிலுள்ள பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள், ஒருநூற்று நாற்பத்துநான்காயிரத்தாரோடு செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஏனெனில் அது ஆதியாகமத்தின் ஆபிராமோடு செய்யப்பட்ட ஆல்பா உடன்படிக்கைக்கான ஓமேகாவாகும். இதன் பொருள் மேலும் இதுவும் ஆகும்: இரண்டாம் தூதராகிய நிலையில், பேதுரு முதல் மற்றும் கடைசி கிறிஸ்தவ மணவாட்டி இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும்போது, பேதுருவின் இரட்டிப்பு, இரண்டாம் தூதருக்குள் ஒரு இரட்டிப்பு இருக்க வேண்டும் என்ற தீர்க்கதரிசனத் தேவையை நிலைநிறுத்துகிறது. மூன்று சாட்சிகளின்மேல், பன்னிரண்டு என்ற எண் அந்தப் பன்னிரண்டு அதிகாரங்களைக் கொண்ட மூன்று வரிகளையும் ஒன்றாகக் கட்டிப்பிணைக்கும் கயிறாக இருக்கிறது; ஆகையால், மத்தேயு புத்தகத்தில் பன்னிரண்டு என்ற எண்ணின் இன்னொரு பிரதிநிதித்துவத்தை நாம் காணும்போது, அது மத்தேயு புத்தகத்திலுள்ள மற்ற பன்னிரண்டுடனும் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

மத்தேயுவின் பன்னிரண்டு அதிகாரங்கள்—அவை குறியீட்டு எண்ணாகிய பதினொன்றில் தொடங்கி, அதற்குரிய குறியீட்டு இணையாகிய இருபத்திரண்டில் முடிவடைகின்றன—பன்னிரண்டு மேசியத் நிறைவேற்றுதல்களால் சித்தரிக்கப்படும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேருடைய சீர்திருத்த வரியோடு ஒத்திசைவாக இருந்து, இதனால் இரண்டாம் தூதனின் வரியில் இரண்டாவது “இரட்டிப்பை” வெளிப்படுத்துகின்றன. அந்தப் பன்னிரண்டு மேசியத் நிறைவேற்றுதல்கள், பன்னிரண்டு அதிகாரங்களோடு சேர்ந்து, இரண்டாம் தூதனின் “இரட்டிப்பு” ஆகும்; ஆனால் அவை பெருக்கப்படும்போது, அவை 144,000-ஐச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பேதுரு இரட்டிக்கப்படுகிறார்; பன்னிரண்டு என்ற எண்ணும் இரட்டிக்கப்படுகிறது. அந்த இரட்டிப்புகள், பாபிலோன் இருமுறை வீழ்ந்ததன் இரட்டிப்பை நிறைவேற்றுகின்றன.

பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை வெளிப்படுத்தல் பதினான்கின் இரண்டாம் தூதனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பத்து என்பது ஒரு சோதனையின் அடையாளமாகும்; மூன்று சோதனைகளில் முதலாம் சோதனை மத்தேயுவின் முதல் பத்து அதிகாரங்களாகும். “பத்து” ஒரு சோதனையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மத்தேயு வெளிப்படுத்தலின் ஓமேகாவுக்கு ஆல்பாவாக இருப்பதினால், இவ்விரு புத்தகங்களிலும் முதலாம் அதிகாரம் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டோடு தொடங்குகிறது. முதலாம் அதிகாரத்தில், தூதனை நம்புவானோ இல்லையோ என்பதில் யோசேப்பு சோதிக்கப்பட்டான். அவனுடைய இணையானவர் யோவான் ஸ்நானகரின் தந்தையான சகாரியா; அவர் நம்பாமையால் அதே சோதனையில் தோல்வியடைந்தார். ஒருவன் தெய்வீக ஏற்பாட்டினாலான பிறப்பை ஏற்றுக்கொண்டான்; மற்றொருவன் சந்தேகித்தான்.

இரண்டாம் அதிகாரத்தில், புதிய ராஜாவின் பிறப்பை ஏரோது அஞ்சினான்; ஆகையால் யோசேப்பும் மரியாளும் எகிப்துக்கு ஓடிப்போனார்கள். மூன்றாம் அதிகாரத்தில் யோவான் ஸ்நானன் முதல் சோதனையை கொண்டு வந்தான்; அந்த முதல் சோதனையை சகோதரி வைட் ஜீவமோ மரணமோ தீர்மானிக்கும் சோதனையாக அடையாளப்படுத்துகிறாள்; ஏனெனில், “யோவானின் செய்தியை நிராகரித்தவர்கள் இயேசுவினால் பயனடைய முடியாது” என்று அவள் எழுதியுள்ளார். முதல் தூதனுடைய செய்தி ஒரு சோதனைச் செய்தியாகும்; அது, யோவான் செய்ததுபோலவே, தேவனைப் பயப்படும்படி மனிதர்களை அழைக்கிறது; ஏனெனில் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் நேரம் வருகிறது. இது, “வரப்போகிற கோபாக்கினையிலிருந்து தப்பிச் செல்ல உங்களுக்கு எச்சரித்தவன் யார்?” என்று யோவான் கேட்டபோது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

பின்னர் நான்காம் அதிகாரத்தில், இயேசு நாற்பது நாட்கள் உபவாசமிருந்தார்; அது மூன்று தனித்துவமான சோதனைகளில் நிறைவடைந்தது, ஏனெனில் அந்த மூன்று சோதனைகளும் எப்போதும் முதல் தூதனுடைய செய்தியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. பின்னர் இயேசு தமது சீஷர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அஸ்திவாரங்களை அமைக்கத் தொடங்கினார்; ஏனெனில் எஸ்றாவும் நெகேமியாவும் தொடர்புடைய முதல் கட்டளையின் வரலாற்றில் ஆலயத்தின் அஸ்திவாரங்கள் இடப்பட்டன, மேலும் மில்லரைட்டுகளுடனான முதல் தூதனின் வரலாற்றிலும் அஸ்திவாரங்கள் இடப்பட்டன. அந்த அஸ்திவாரங்கள் பேரின்பவாக்கியங்களாகும்; அவற்றைத் தொடர்ந்து, அவர் நிகழ்த்திய அதிசயங்கள் வந்தன; அவை அவர் பன்னிரண்டு சீஷர்களை அனுப்பிவைத்ததிற்குத் தாரகமாக இருந்து, பத்தாம் அதிகாரத்தின் முடிவிற்கு கொண்டு செல்கின்றன. பின்னர் அந்த பன்னிரண்டு சீஷர்களும் தக்க இடத்தில் நிறுவப்பட்டிருந்தனர்; மேலும், சீஷர்களே கிறிஸ்தவ சபையின் அஸ்திவாரம் என்று தேவப்பேருறுதி அடையாளப்படுத்துகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரத்திற்குள் அஸ்திவாரங்கள் முடிக்கப்பட்டிருந்தன.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் சீடர்கள் தாங்களே ஊழியத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்; இயேசு தனியாக இருக்கிறார்; இது பத்தாம் அதிகாரத்திற்கும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்திற்கும் இடையில் உள்ள தெளிவான ஒரு முறிவை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஒன்றாம் அதிகாரத்திலிருந்து பத்தாம் அதிகாரம் வரை முதலாவது தேவதூதனின் செய்தியாகும்; அது இரண்டாவது தேவதூதன் வருகையுடன் முடிவுக்கு வந்தது. இரண்டாவது தேவதூதன் ஒரு பிளவையும், மில்லரைட்டுகளுக்கும் புராட்டஸ்டண்டுகளுக்கும் இடையே இருந்ததுபோன்ற ஒரு பிரிவையும் உண்டாக்குகிறது. பத்தாம் அதிகாரம், இயேசு சீடர்களிடமிருந்து பிரிகிறதுடன் முடிவடைகிறது; பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அவர் தனியாக இருக்கிறார்.

பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் வரை இரண்டாம் தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதனைத் தொடர்ந்து இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் முதல் இருபத்தெட்டாம் அதிகாரம் வரை, மூன்றாம் தூதனின் மூன்றாம் கோடாக அமைகிறது. நிச்சயமாக, மூன்றாம் தூதன் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கே வந்து சேருகிறான்; அதைத்தான் இருபத்தாறு முதல் இருபத்தெட்டு அதிகாரங்களிலுள்ள பஸ்கா பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. “23” என்பது பரிகாரத்தின் அடையாளமாகும்; அந்த ஆறு அதிகாரங்களில் முதல் ஒன்று முதல் தூதனின் செய்தியைச் சுட்டுகிறது; கடைசி மூன்று அதிகாரங்கள் மூன்றாம் தூதனின் செய்தியைச் சுட்டுகின்றன. நடுவிலுள்ள இரண்டு அதிகாரங்கள் (24 & 25) இரண்டாம் தூதனைச் சுட்டுகின்றன. கடைசி மூன்று அதிகாரங்கள் “23” எனும் குறிப்பிட்ட வழிக்குறிகளை உடையவையாக இருந்து, “23” ஆம் அதிகாரத்தை முதல் தூதன், அதாவது தொடக்கம் எனவும், இருபத்தாறு முதல் இருபத்தெட்டு அதிகாரங்களை மூன்றாம் தூதன் எனவும், “23” வழிக்குறிகளோடு ஒழுங்குபடுத்துகின்றன. 23 ஆம் அதிகாரம் முதல் தூதன்; அதற்கடுத்த இரண்டு அதிகாரங்கள் இரண்டாம் தூதன்; கடைசி மூன்று அதிகாரங்கள் மூன்றாம் தூதன் ஆகின்றன.

மத்தேயுவிலுள்ள மூன்றாவது வரி மூன்றாவது தூதனைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது மூன்று படிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. 23ஆம் அதிகாரம் முதலாவது படியாகவும், முதலாவது தூதனாகவும் உள்ளது. 24 மற்றும் 25ஆம் அதிகாரங்கள் இரண்டாவது படியாகவும், இரண்டாவது தூதனாகவும் உள்ளன. 26, 27, மற்றும் 28ஆம் அதிகாரங்கள் மூன்றாவது படியாகவும், மூன்றாவது தூதனாகவும் உள்ளன. முதலாவது தூதனுக்கு ஒரு அதிகாரம், இரண்டாவது தூதனுக்கு இரண்டு அதிகாரங்கள், மூன்றாவது தூதனுக்கு மூன்று அதிகாரங்கள். மூன்றாவது, அதாவது பஸ்கா, சிலுவையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது, தன் பங்கிற்கு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தோடு ஒத்திசைகிறது; மேலும் அது பெந்தெகொஸ்தே நாளாலும் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

பெந்தெகொஸ்தே என்பது 50 என்ற எண்ணாகும்; 50 என்பது யூபிலியின் சின்னமாகும். யூபிலி, ஏழு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஏழாவது சுழற்சியின் முடிவாகிய நாற்பத்தொன்பதாம் ஆண்டை உள்ளடக்கியதாகும். 49 என்ற எண் 50 என்ற எண்ணுக்கு முன்பாக இருப்பினும், அதனுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மத்தேயுவிலுள்ள மூன்றாவது வரி 23ஆம் அதிகாரத்துடன் தொடங்குகிறது; அதன் பின்னர் 49 ஆகக் கூட்டுத்தொகை தரும் இரண்டு அதிகாரங்கள் (24, 25) வருகின்றன; இவை, 50 என்ற எண்ணை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்றாவது தூதனுக்கு முன்னதாக அமைந்துள்ளன.

ஆறு அதிகாரங்களின் தொடரின் தொடக்கம் “23” என்றும் முடிவும் “23” வழிக்குறிகளாகும்; மேலும் அதிகாரம் 26-ஐ 27 மற்றும் 28-உடன் கூட்டுவதால் கிடைக்கும் எண்ணிக்கை “81” ஆகும்; இது, பரலோக மகா ஆசாரியர் தம்முடைய மகா ஆசாரிய ஊழியத்தில் பயன்படுத்தப்போகும் இரத்தச் சிந்துதலை அடையாளப்படுத்தும் அதே வசனங்களிலேயே உட்பொதிக்கப்பட்டுள்ள ஆசாரியர்களின் ஒரு குறியீடாகும். இந்தக் காரணத்தினாலே, The Desire of Ages என்னும் நூலில் அதிகாரம் “81” இன் தலைப்பு மத்தேயு 28-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.

“81” என்ற எண் ஆசாரியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; லேவியராகமம் 8-ஆம் அதிகாரத்தில் ஆசாரியர்களின் அர்ப்பணிப்பிற்கான ஏழு நாட்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. எண்ணாகமம் 8-ஆம் அதிகாரத்தில் லேவியர்களின் சுத்திகரிப்பு விளக்கப்படுகிறது. 2 நாளாகமத்தில், “81” ஆசாரியர்கள் உஸ்ஸியா ராஜாவுக்கு எதிராக நிற்கின்றனர்; மேலும் அந்தப் பகுதி நேரடியாகவே ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் செய்தியை நிலைநிறுத்துவதற்கு பங்களிக்கிறது.

எண்பத்தொன்று என்ற சின்னம், பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் பலிகளைச் செலுத்த உஸ்ஸியா மேற்கொண்ட முயற்சிகளை எதிர்த்த ஆசாரியர்களுடன் தொடர்புடையதாகும். உஸ்ஸியாவைப் பற்றிய அந்தப் பகுதியின் தீர்க்கதரிசன அமைப்பு, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதினொன்றும் பன்னிரண்டுமாகிய வசனங்களின் தீர்க்கதரிசன அமைப்புடன் ஒத்திசைகிறது. இரு பகுதிகளும் தெற்கின் ஒருவன் அரசனைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; இராணுவ வெற்றிகளினாலும், குறிப்பாக அண்மையில் வடக்கின் ஒருவன் அரசன் மீது பெற்ற வெற்றியினாலும், அவன் இருதயம் உயர்த்தப்படுகிறது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் பதினொன்றாம் வசனம் ராபியா யுத்தத்தில் ப்தொலெமையால் நிறைவேற்றப்பட்டபோது, அவனும் உஸ்ஸியாவைப் போல எருசலேமிலுள்ள பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் ஒரு பலியைச் செலுத்த முயன்றான்; ஆனால் ஆசாரியர்களால் தடைசெய்யப்பட்டான். வரியின்மேல் வரியாக, அந்த இரு சாட்சிகளும் கிட்டத்தட்ட முடிவடைந்துள்ள உக்ரைனியப் போரைக் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

தி டிசையர் ஆஃப் ஏஜ்ஸ் நூலின் எண்பத்தொன்றாம் அதிகாரம், மத்தேயு 28-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டு, கிறிஸ்து பரலோக மகா பிரதான ஆசாரியராகத் தமது ஊழியத்தை ஆரம்பிக்க உயரேறிச் சென்றதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

“81” என்ற எண் ஆசாரியர்களின் ஒரு சின்னமாகும்; மத்தேயுவில் மூன்றாம் வரியின் மூன்றாம் படியாகிய 26, 27, 28 ஆகிய அதிகாரங்களின் கூட்டுத்தொகை 81 ஆகிறது. இரண்டாம் படியின் கூட்டுத்தொகை 49; முதல் படி 23 ஆகும். எண்பத்தொன்று, உசியாவின் சாட்சியத்தில் 80 ஆசாரியர்களையும் ஒரு பிரதான ஆசாரியரையும் குறிக்கிறது. இந்த நிலையில் அந்த 80 ஆசாரியர்கள் மனிதராயிருக்கின்றனர்; பிரதான ஆசாரியர் தெய்வீகமானவர். 81 என்பது தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைத்துள்ள சேர்க்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. எண்பத்தொன்று என்ற எண்ணிலுள்ள “ஒன்று” தெய்வீகத்தைக் குறிக்கிறது.

பதினொன்று என்ற எண்ணிலுள்ள ஒன்று மனிதத்துவத்தையும், தெய்வீகத்தையும் குறிக்கிறது. இருபத்தொன்று என்ற எண்ணிலுள்ள ஒன்று தெய்வீகத்தைக் குறிக்கிறது; இருபது மனிதத்துவத்தைக் குறிக்கிறது. இரண்டு மற்றும் ஒன்று என்ற இணைப்பு எம்மாவூசுக்கு செல்லும் வழியிலிருந்த சீஷர்களில் காணப்படுகிறது.

மூவரும் ஒருவரும் என்ற இணைவு, ஷாத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ ஆகியோரின் அக்கினி சூளையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறபடி, மனிதத்துவமும் தெய்வீகத்துவமும் ஆகும்.

நான்கும் ஒன்றும் என்ற இணைவு, தெய்வீகத்தன்மை மனுஷத்தன்மையுடன் ஒருமைப்படுவது நான்காம் தலைமுறையில் நிறைவேறுகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

ஐந்து மற்றும் ஒன்று ஆகிய இணைவு, மணமகனை எதிர்பார்த்து காத்திருந்த ஐந்து கன்னியரை அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஆறு மற்றும் ஒன்று என்ற சேர்க்கை, தெய்வீகம் ஆண்டவராயிருக்கிற ஏழாம் நாள் சபாத்துடன் மனிதனுடைய உறவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “ஆறு” என்ற எண் மனிதனின் சின்னமாகும்; “ஒன்று” கிறிஸ்துவாகும்.

ஏழும் ஒன்றும் சேர்ந்த இந்தச் சேர்க்கை, ஏழாவது சபையான லவோதிக்கேயா பிலதெல்பியா அனுபவத்திற்குள் மாற்றமடைவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

81 என்பது ஆசாரியர்களையும் மகா ஆசாரியருடனான அவர்களின் உறவையும் குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகும்.

ஒன்பதும் ஒன்றும் என்ற சேர்க்கை நிறைவை அடையாளப்படுத்துகிறது. கர்ப்பகாலம் ஒன்பது மாதங்கள். நோவாவுக்கு முன்நடத்திச் சென்ற ஒன்பது தலைமுறைகள் இருந்தன; அதன் பின் உடன்படிக்கைக்கு வழிநடத்திய ஒன்பது தலைமுறைகளும் இருந்தன. இயேசு ஒன்பதாம் மணிநேரத்தில் ஆவியை ஒப்புக்கொடுத்தார். ஒன்பதும் ஒன்றும் என்ற சேர்க்கை, தமது ஜனங்களை முத்திரையிடும் கிரியையின் நிறைவு பெறுதலை அடையாளப்படுத்துகிறது.

இந்தச் சூழலில், ஒன்று என்பது மனிதத்துவமும் தெய்வீகத்துவமும் இணைந்த நிலையை குறிக்கிறது; எண் இரண்டு என்பது மனிதகுலத்திற்கு போதிக்கும் தெய்வீக ஆசிரியரை குறிக்கிறது. எண் மூன்று என்பது மூன்று தூதர்களின் செய்தியாகும்; அது எண் இரண்டில் அவர்களுக்கு கற்பிக்கப்படும் செய்தியே ஆகும். எண் நான்கு நான்காம் தலைமுறையை அடையாளப்படுத்துகிறது; இதனால், ஐந்து புத்திசாலி கன்னியர் வெளிப்படுத்தப்பட்டு, ஆறாம் சிருஷ்டி நாளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது போல மறுபடியும் உருவாக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாறு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர், ஏழாம் படி பிலடெல்பியாவிற்கான மாற்றத்தையும், ஏழில் இருந்து வந்த எட்டின் மர்மத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த நிலையில் உடன்படிக்கை நிறைவேறுகிறது; மேலும், “81” எனும் ஆசாரியத்துவம் உயர்த்தப்பட்டு, எண் ஒன்பதால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கிரியையை முடிக்கிறது. ஒவ்வொரு படியிலும் எண் ஒன்று யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகும்; அவரே அதிசயமான எண்ணிப்பார்ப்பவராகிய பால்மோனியும் ஆவார். 81 என்பது ஆசாரியர்களின் ஒரு சின்னமாகும். பால்மோனி எல்லா எண்களையும் படைத்தார்.

பதினொன்று என்ற எண் இருபத்திரண்டின் பாதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அவை இரண்டும் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் சேர்க்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அண்மைய ஒரு கட்டுரையில், தொடக்கத்தையும் முடிவையும் குறித்து பேசும் இரண்டு அறிக்கைகளை நான் சேர்த்திருந்தேன்.

முதலாவது அறிக்கை, எலன் வைட் பரிசுத்தஸ்தலத்தைப் பற்றிய தமது ஆரம்பத் தரிசனங்களை கண்டபோது, மற்ற கற்பனைகளைக் காட்டிலும் சப்தக் கற்பனை அதிகத் தெளிவோடு பிரகாசித்ததாக அவருக்குக் காண்பிக்கப்பட்டது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியது. மேலும், கடைசி நாட்களில் “அவதாரக் கோட்பாடு” மென்மையான ஒளிவீச்சால் சூழப்பட்டிருந்ததாகவும் அவருக்குக் காண்பிக்கப்பட்டது. ஆரம்பத்தில் இருந்த சப்தம் ஒரு ஒளியாக இருந்து, முடிவில் உள்ள அவதாரக் கோட்பாட்டிற்கு முன்னடையாளமாக இருந்தது. தெய்வீகத்தையும் மனுஷத்தையும் ஒன்றிணைப்பதே அவதாரக் கோட்பாடு; ஏனெனில், அது கிறிஸ்து தம்மேல் மனித மாம்சத்தை எடுத்துக்கொண்டார் என்ற கோட்பாடாகும்; இதன்மூலம், தெய்வீகம் மனுஷத்துடன் ஒன்றிணைந்தபோது பாவம் செய்யாது என்ற முன்மாதிரியை அவர் நிலைநிறுத்தினார்.

பதினொன்று மற்றும் பதினொன்று சேர்ந்து இருபத்திரண்டாகும்; மேலும், பன்னிரண்டு-அதிகார உடன்படிக்கை வரிசைகளில் ஒவ்வொன்றும் பதினொன்றாம் எண்ணால் தொடங்கி, ஒவ்வொன்றும் இருபத்திரண்டில் முடிவடைகின்றன. வேதாகமத்திலுள்ள பதினொன்றாம் அதிகாரங்களும் பதினொன்றாம் வசனங்களும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரத்தினரின் வழிக்குறிகளைக் குறிக்கின்றன.

உக்ரைனியப் போர் 2014 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமானது; அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் வெளிப்புற எல்லைக்கோடாகும்.

முதல் ஏமாற்றம், மகுடமணியாகிய அற்புதமும் தேவனுடைய முத்திரையும் ஆன லாசருவை எழுப்புவதற்குச் செல்ல இயேசு தாமதித்ததே ஆகும். லாசருவை உயிர்த்தெழுப்புவதற்கு முன் இயேசு நான்கு நாட்கள் காத்திருந்தார். யோவானில் உள்ள அந்த வசனம், யோவான் சுவிசேஷத்தில் நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஏழு அற்புதங்களில் கடைசியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதலாவது, தண்ணீரை திராட்சரசமாக மாற்றியது. யோவான் 11:11-இல் உச்சிக்குச் சென்று முடிவுறும் அந்த ஏழு அற்புதங்களை ஆராய்ந்து கருதுவதில் மிகுந்த ஒளி உண்டு; மேலும், நேரடியாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள அற்புதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, யோவானில் ஏழு அற்புதங்களே உள்ளன என்று எல்லா இறையியலாளர்களும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இதன் காரணமாக, அவர்கள் கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை எட்டாவது அடையாளமாகச் சேர்ப்பதில்லை; ஆனால் அது ஒரு அற்புதமாக இருந்தது, மேலும் அவருடைய உயிர்த்தெழுதல் உடன்படிக்கையின் அடையாளமாக உள்ளது; ஆகையால், யோவான் புத்தகத்தில் உள்ள உயிர்த்தெழுதல், அந்த ஏழில் அமைந்த எட்டாவது அற்புதமாகும்; ஏனெனில், அதற்கு முந்திய அந்த ஏழு அற்புதங்களும் அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையின் மூலம் நிகழ்த்தப்பட்டன.

2023 ஜூலை மாதத்தில், வனாந்தரத்தில் உள்ள சத்தம் ஜீவனின் ஆவியை உடைய ஒரு செய்தியை உரத்துச் சொல்லத் தொடங்கியது.

ஞாயிறு சட்டத்திற்கு எட்டு நாட்களுக்கு முன் யோவான் பிறக்கிறார்; ஏனெனில், அவரது தந்தையான சகரியா பேசுவது அந்த ஞாயிறு சட்டத்திலேயே ஆகும். யோவானுடைய பெயர், உடன்படிக்கையுறவை அடையாளப்படுத்தும் அவரது பெயர்மாற்றம் நிகழும் அந்த ஞாயிறு சட்டத்தின் போது, சகரியாவிலிருந்து யோவான் என்று மாற்றப்படுகிறது. இந்தப் பிறப்பு, 2020 ஜூலை 18 அன்று தெருக்களில் கொல்லப்பட்டவர்களின் உயிர்த்தெழுதலை முன்மாதிரியாகக் குறிக்கிறது.

1849-ஆம் ஆண்டில் நிறைவேறிய இரண்டாவது சேர்க்கையை ஏசாயா சுட்டிக்காட்டுகிறார். இரண்டாவது சேர்க்கை 2023-ஆம் ஆண்டின் ஜூலையில் தொடங்கி, தேவனுடைய ஜனங்கள் முத்திரையிடப்படும்போது முடிவடைகிறது.

இயேசு வெற்றிநுழைவை இப்போதுதான் நிறைவு செய்தார்; இதன்மூலம் நள்ளிரவுக் கூக்குரலிலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கான மாற்றத்தை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். அவருடன் பன்னிரண்டு சீஷர்களும் உள்ளனர்; ஏனெனில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பே அவர்கள் ஏற்கனவே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளனர்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முந்திய காலத்தில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர்மேல் முத்திரையிடுதல் நிறைவேறும்போது, தெய்வீகத் தன்மையின் கணவரும் மனிதத் தன்மையின் மனைவியும் ஒன்றிசைவது நிறைவு பெறுகிறது; பிராயச்சித்தம் நிறைவடைந்ததால், அந்த இருவரும் நித்தியமாக ஒன்றாயிருக்கிறார்கள்.

1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியிலிருந்து நீண்ட காலமாக தாமதிக்கப்பட்ட சாராவின் அதிசயப் பிறப்பு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் ஸ்திரீ இரட்டைப் பிள்ளைகளைப் பெறும் போது நிறைவேறுகிறது. முதல் குழந்தை நள்ளிரவின் கூக்குரலில் வருகிறது; இரண்டாவது குழந்தை ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது வருகிறது. இரண்டாவதாக வெளியே வந்த குழந்தைக்கே, எரிகோவில் ராகாபின் அடையாளத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் சிவந்த நூல் இருந்தது.

லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் நியாயத்தீர்ப்பை எரேமியா அடையாளப்படுத்துகிறார்.

எசேக்கியேல், அட்வென்டிசத்தின் மீது எரேமியா வழங்கிய தீர்ப்புடன் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களாகப் பண்டைய இஸ்ரவேல் ஒதுங்கிச் செல்லுதலில், அவர்கள் தள்ளிவிட்டதற்காக முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனங்களைப் பொறாமைக்குத் தூண்டுகிற தேவனுடைய செயலும் அடங்கியுள்ளது. இதுவே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அட்வென்டிசத்தின்மேலும் மறுபடியும் நிகழ்கிறது.

வில்லியம் மில்லரின் பணியை அடிப்படையாகக் கொண்ட, ஆனால் அதனை அவர்கள் நிராகரிக்கும் அட்வென்டிசம், ஆலயத்தை எழுப்பிய இயக்கமாகவே இன்னும் உள்ளது; ஆனாலும், ஆலயத்தையும் கட்டிய சாலொமோனைப்போலவே, அவர்கள் உடன்படிக்கையை மீறிவிட்டார்கள்; ஆகையால் அவர்களிடமிருந்து அவர்களுடைய ராஜ்யம் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, தேவன் தம் திராட்சைத்தோட்டத்தை அவர் கட்டளையிடும் படியே நிர்வகிக்கும் ஜனங்களுக்கு அளிக்கப்படும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, தீர்க்கதரிசிகளின்படி வெற்றிகொண்ட சபை தன்னுடைய சொந்த தேசத்திற்குள் நிறுவப்படுகிறது; மேலும் அந்த தேசம் பின்மழையின் செய்தியால் மிகுதியாக நிரம்பிய தேசமாகும். எரிகோ 1863-ஆம் ஆண்டில் மறுபடியும் கட்டப்பட்டது; மேலும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது எரிகோ விழுகிறது.

ஒரு நகரம் என்பது ஒரு இராஜ்யமாகும்; வெற்றியடைந்த திருச்சபை கிறிஸ்துவின் மகிமையின் இராஜ்யத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த வெற்றியடைந்த திருச்சபையின் இராஜ்யம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமலுக்கு வரும் வேளையில் ஆரம்பமாகிறது; அப்போது அவருடைய திருச்சபை எல்லா மலைகளுக்கும் குன்றுகளுக்கும் மேலாக உயர்த்தப்பட்டு மேன்மைப்படுத்தப்படுகிறது.

ஒன்பதாம் மணிநேரத்தில்தான் தூதன் கொர்நேலியுவினிடத்தில் வந்து, பேதுருவை அழைத்துவரும்படி அவனுக்கு அறிவுறுத்தினான்; இதனால் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் சுவிசேஷம் ஜாதியினரிடத்திற்கு செல்லும் காலம் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. தேவனால் பேதுருவுக்குப் போகும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டபோது, அது அசுத்தமான மிருகங்களை உண்ணுவதற்கான ஒரு தரிசனத்தின் சூழலில் இருந்தது. இது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவேறுகிறது. ஒன்பதாம் மணிநேரம், கிறிஸ்து மரித்த ஒன்பதாம் மணிநேரத்தோடு ஒத்துப்போகிறது. ஒன்பதாம் மணிநேரம், இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்ட மூன்றாம் மணிநேரத்தில் தொடங்கி, ஆறு மணிநேரங்களுக்கு பின்னர் அவர் மரித்ததனால் முடிவுறும் ஒரு காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதே காலப்பகுதியே மூன்றாம் மணிநேரத்தில் மேல்மாடியறையில் இருந்த பேதுருவுக்கும், பின்னர் ஒன்பதாம் மணிநேரத்தில் ஆலயத்தில் இருந்த பேதுருவுக்கும் பொருந்துகிறது. ஒரு ஒன்பதாம் மணிநேரம் கிறிஸ்துவின் மரணத்தில் முடிவடைகிறது; அடுத்த ஒன்பதாம் மணிநேரத்தில் பேதுரு யோவேலின் செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டிருப்பவனாக ஆலயத்தில் இருக்கிறான். கிறிஸ்துவின் மரணம் இஸ்ரவேலுடனிருந்த உடன்படிக்கைக் உறவை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, கொர்நேலியுவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஜாதியினருக்கான வாசலைத் திறந்தது.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.