யோவேல் புத்தகமும் லவோதிகேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் திருச்சபையும் - எண் நாற்பத்தொன்று

லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் வசந்தகாலமும் இலையுதிர்காலமும் சேர்ந்த பண்டிகைகளை முன்வைக்கிறது; மேலும், அந்தப் பண்டிகைகளின் பிரதிநிதித்துவம் அதன் அமைப்பிலும், மொத்த அமைப்பின் உட்பகுதியில் ஆரம்ப மற்றும் இறுதி அமைப்புகளின் பூரண ஒழுங்கிணைப்பிலும், தெய்வீகமான ஆழத்தைக் கொண்டதாக இருக்கிறது. வசந்தகாலப் பண்டிகைகளும் இலையுதிர்காலப் பண்டிகைகளும் ஒன்றோடொன்று ஒத்திசைகின்றன. இவ்வதிகாரம் அதிசயமான எண்ணுபவராகிய பால்மோனியை மறுமறுவாகச் சாட்சியப்படுத்துகிறது. இவ்வதிகாரம் கடைசிக்காலத்தின் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரைப் பற்றிய செய்தியோடு உறுதியானவாறும் அதிசயமானவாறும் இணைகிறது.

“23” என்ற எண், தெய்வீகத்தன்மையும் மனுஷத்துவமும் இணைந்திருக்கும் பரிகாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. லேவியராகமம் என்ற பெயர், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் சகல தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப்பற்றியே பேசுகின்றனர், மேலும் கடைசி நாட்களின் ஆசாரியர்கள், பேதுரு பரிசுத்த ஆசாரியத்துவம் என்று அடையாளப்படுத்துகிறவர்களே ஆவர். பேதுரு கூறும் அந்தப் பரிசுத்த ஆசாரியத்துவம், நடுராத்திரி கூக்குரலின் செய்தியை உண்டாக்கும் அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஞானிகளே ஆவர். மூடர்கள், அல்லது தானியேல் அடையாளப்படுத்தும் விதத்தில் துஷ்டர்கள், அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரிக்கின்றனர்; இதன் காரணமாகவே அவர்கள் ஆசாரியர்களாக இருந்து நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள் என்று ஓசியா எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

எபிராயீமின் மதுபிரியர்கள் என்று ஏசாயா அழைக்கிறவர்களை அவர் “மகிமையின் கிரீடம்” என்றும் அழைக்கிறார்; அவர்களுடைய மகிமை “அவமானமாக” மாற்றப்படுகிறது. கடைசி நாட்களின் அறிவின் பெருக்கத்தை நிராகரிப்பவர்கள் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிஸ்ட் திருச்சபையே என்று ஓசியா தெளிவாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர், “என் மக்கள்” என்று பதிவுசெய்தார். அவருடைய மக்கள் ஆசாரியர்களாக இருப்பதிலிருந்து நிராகரிக்கப்படுவார்கள்; இது இறுதியான நான்காம் தலைமுறையில் நிகழ்கிறது, ஏனெனில் அவர் அவர்களின் பிள்ளைகளை மறந்துவிடப்போகிறார்; பிள்ளைகள் கடைசி தலைமுறையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

“லேவியராகமம் 23” என்ற தலைப்பின் பொருள், “நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவத்தின் பாவப்பரிகாரம்” என்பதாகும். இந்தச் சத்தியம், அந்தப் புத்தகத்தின் பெயரையும் அதிகார எண்ணையும் தொடர்புபடுத்துவதன்மூலம் மட்டுமே ஆராய்ந்து அறியப்படலாம். லேவியராகமம் இருபத்துமூன்று உரையாடும் பாவப்பரிகாரம் என்பது “ஒன்றாக்குதல்” என்று பொருள்படும்; அது தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் இணைப்பதைக் குறிக்கிறது. அந்த இணைவு, தேவனுடைய வார்த்தையில் அநேக அடையாளங்களினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அவற்றில் ஒன்று, மனித ஆலயம் தெய்வீக ஆலயத்தோடு இணைக்கப்பட வேண்டுமென்பதாகும்.

மனித ஆலயத்துக்கு “23” ஆண் மற்றும் “23” பெண் குரோமோசோம்களின் கட்டமைப்பு உண்டு. ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேருடைய ஆசாரியத்துவம் ஒரு “ஆவிக்குரிய வீடு” என்று பேதுரு அடையாளப்படுத்துகிறார். அந்தக் குரோமோசோம்கள், ஒரு ஆணும் பெண்ணும் இணைவதுபோல, ஒன்றிணைகின்றன; தேவன் இணைத்ததை மனிதன் பிரிக்காதிருக்கட்டும். திருமணம், ஒன்றிணைந்த நிலையின் இன்னொரு குறியீடாகும். “23” ஆம் லேவியராகமம், பரலோக மகா பிரதான ஆசாரியருடைய ஆலயத்தையும், ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேராகிய ஆசாரியர்களின் ஆலயத்தையும் இணைக்கும் சேர்க்கையைக் குறிக்கிறது.

லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள வசந்த காலப் பண்டிகைகள் அந்த அதிகாரத்தின் முதல் இருபத்திரண்டு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகள் அந்த அதிகாரத்தின் கடைசி இருபத்திரண்டு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. கடைசி வசனம் நாற்பத்துநான்காம் வசனமாகும்; அது 1844-ஐ குறிக்கும் ஒரு அடையாளமாகும்; அந்நாண்டில், லேவியராகமம் இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தின் நிறைவேற்றமாக, ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளில் எதிருருவப் பாவநிவாரண நாள் ஆரம்பமானது. இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் தலா இருபத்திரண்டு வசனங்களாகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது; இந்த இரு இருபத்திரண்டு-வசன காலப்பகுதிகளும் பண்டிகைகளாக இருப்பதனால் தர்க்கரீதியாக ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன; அதேவேளை, வசந்த காலத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கிறிஸ்துவின் வெளிப்பிராகாரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் சார்ந்த ஊழியத்தினாலும், இலையுதிர் காலத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அவருடைய மகா பரிசுத்த ஸ்தல ஊழியத்தினாலும் தர்க்கரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டும் உள்ளன.

வசந்தகாலப் பண்டிகைகளும் இலையுதிர்காலப் பண்டிகைகளும் தலா இருபத்திரண்டு வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; மேலும் அந்த வசனங்கள் “22” எழுத்துகளைக் கொண்ட எபிரேய அகரவரிசையின் சாட்சியத்துடன் ஒத்துப்போகின்றன. “22” என்பது “220” இன் தசமபாகமாகும்; “220” என்பது தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் இணைக்கும் சேர்க்கையின் குறியீடாகும். “220” என்பது யூதாவின் சிதறடிக்கப்பட்ட 2,520 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தையும், பாவநிவாரண நாள்வரை நீளும் 2,300 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது. 2,520 ஆண்டுகளின் தொடக்கப்புள்ளி கி.மு. 677 ஆகவும், 2,300 ஆண்டுகளின் தொடக்கப்புள்ளி கி.மு. 457 ஆகவும் இருந்ததால், தேவனுடைய சேனை மிதிக்கப்படுதல் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்துக்கும் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் மிதிக்கப்படுதல் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்துக்கும் இடையிலான இணைப்பாக இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. அந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, நிழலின் நிறைவேற்றமான பாவநிவாரண நாளின் வருகையின்போது முடிவுற்றன.

அந்த தேதியில், மனித ஆலயத்தைத் தெய்வீக ஆலயத்துடன் இணைக்கும் கிறிஸ்துவின் பணி ஆரம்பமானது; அக்காலத்தில், Habakkuk 2:20 மற்றும் John 2:20 இரண்டும் நிறைவேறின. தெய்வீகம் அப்போது மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் இருந்தது என்பதை Habakkuk குறிப்பிட்டார்; மேலும், விசுவாசத்தினால் அந்த மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டியிருந்த Millerite ஆலயம், 1798 முதல் 1844 வரை Millerite மனித ஆலயத்தின் எழுப்புதலைக் குறித்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுக் காலத்தை நிறைவு செய்திருந்தது என்று John பதிவு செய்தார். “23” மற்றும் “23” ஆகியவற்றால் அமைந்த “46” ஆண்டுகளின் வரலாறு, அந்த வரலாற்றின் செய்தியை முதலில் 1831-இல் அறிவிக்கத் தொடங்கிய William Miller-இன் பணியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அது King James Bible வெளியிடப்பட்டதிலிருந்து “220” ஆண்டுகள் கழித்ததாகும். 1611-இல் வெளியிடப்பட்ட தெய்வீக வார்த்தை, “220” ஆண்டுகள் கழித்து 1831-இல் ஒரு மனித தூதனுடன் இணைக்கப்பட்டது. வசந்தகாலமும் இலையுதிர்காலமும் ஆகிய இரு பண்டிகைகளும் “22” வசனங்களினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

ஒரே பொருளை உடைய இரு வரிகளாக அமைந்துள்ள இருபத்திரண்டு வசனங்கள், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, முதல் இருபத்திரண்டு வசனங்கள் அடுத்த இருபத்திரண்டு வசனங்களின் மேல் இடப்பட வேண்டும் என்பதைக் கோருகின்றன. இந்த இரு வரிகளையும் இவ்விதமாக ஒழுங்குபடுத்துவதன் மூலம், வசந்தப் பண்டிகைகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் பிராகாரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் சார்ந்த பணியை, மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் பணியுடன் நீங்கள் இணைக்கிறீர்கள். இந்த தீர்க்கதரிசன நிலைப்பாட்டில், இது இரண்டு ஆலயங்களின் இணைப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது கிறிஸ்துவின் ஒப்புரவாக்கும் பணியை விளக்குகிறது.

ஒன்று முதல் இருபத்திரண்டு வரையிலான வசனங்கள், இருபத்திமூன்று முதல் நாற்பத்துநான்கு வரையிலான வசனங்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்படும்போது, எபிரேய எழுத்துமாலையின் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளாலும், “22” என்ற எண்ணால் பிரதிபலிக்கப்படும் குறியீட்டினாலும், மேலும் அந்தப் பண்டிகைகளோடு இணைந்து பரிசுத்த வரலாற்றில் அவற்றின் நிறைவேற்றத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் குறியீட்டினாலும் சாட்சியப்படுத்தப்படும் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசை நிறுவப்படுகிறது.

வசந்தகாலப் பண்டிகைகளின் தொடக்கம் முதலில் ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாளை அடையாளப்படுத்துகிறது; இலையுதிர்காலப் பண்டிகைகளின் முடிவு ஏழாம் ஆண்டு ஓய்வுநாளை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமான கிறிஸ்து, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவ வரிசையில் உள்ள “22” எனும் இரண்டு சாட்சிகளின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் ஓய்வுநாளை நிலைநிறுத்தினார்.

1844 ஆம் ஆண்டில் எதிருருவப் பாவநிவாரண நாளின் ஆரம்பத்தில் ஏழாம் நாள் சப்தமே விசேஷமான ஒளியாக இருந்தது; அதுபோல ஏழாம் ஆண்டு சப்தத்தின் ஒளியே அதன் முடிவின் ஒளியாகும். ஏழாம் நாள் சப்தம் லேவியராகமம் “23” அதிகாரத்தில் உள்ள முதல் பரிசுத்த சபைகூடலாகவும் இருந்தது; அதுபோல ஏழாம் ஆண்டு சப்தம் அந்த அதிகாரத்தின் இறுதி பரிசுத்த சபைகூடலாகும். “23” ஆம் அதிகாரத்தில் சப்தம் ஆசாரியரின் வரிசையின் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகும். முதல், அதாவது ஏழாம் நாள் சப்தம், நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவத்தின் ஆல்பாவாகும்; கடைசி, அதாவது ஏழாம் ஆண்டு சப்தம், நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் ஆசாரியத்துவத்தின் ஓமேகாவாகும்.

இங்கே, “இந்தப் பூமியின் வரலாற்றின் முடிவிற்கு நெருக்கமாக,” பிரதிநிதித் தன்மையுடைய பாவப்பரிகார நாளின் முடிவில், “அவதாரத்தின் போதனை” பிரதிநிதித் தன்மையுடைய பாவப்பரிகார நாளின் ஆரம்பத்தில் ஏழாம் நாளான சப்தத்தின் போதனைக்கு அளிக்கப்பட்டதுபோல ஒரு “மென்மையான” ஒளிவீச்சினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

“அஸ்திவாரம்” ஆகிய ஏழாம் நாள் சப்தம், லேவியராகமம் “23” ஐத் தொடங்குகிறது; மேலும் வசந்தமும் இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஆசாரியர்களின் சாட்சியை, ஏழாம் ஆண்டு சப்தம் நிறைவு செய்கிறது. ஏழாம் ஆண்டு சப்தம், அந்த அஸ்திவாரத்தின் மேல் கட்டப்பட்ட ஆலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தொடக்கத்தில் உள்ள ஏழாம் நாள் சப்தம் 2,300 மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது போலவே, முடிவில் உள்ள ஏழாம் ஆண்டு சப்தம் 2,520 மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஏழாம் ஆண்டு சப்தம் “அவதாரக் கோட்பாட்டை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஏழாம் நாள் சப்தம் ஸிருஷ்டிகர்த்தாவின் அடையாளமாக இருக்கிறது; ஏழாம் ஆண்டு சப்தம் மனிதத்துவத்தோடு இணைந்த தெய்வீகத்தின் அடையாளமாக இருக்கிறது.

லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றில் வசந்தகாலப் பண்டிகைகளை இலையுதிர்காலப் பண்டிகைகளுடன் ஒப்புமைப்படுத்தும்போது, பாஸ்கா பண்டிகைக்குப் பின்னர் அடுத்த நாளே ஏழு நாள் புளிப்பில்லா அப்பப் பண்டிகை வருகிறது; மேலும், ஏழு நாள் புளிப்பில்லா அப்பப் பண்டிகை தொடங்கியதற்குப் பிறந்த நாளில் முதற்பலன் பண்டிகை வருகிறது. மூன்று நாட்களில் மூன்று வழிக்குறிகள்.

புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகையை அமைக்கும் ஏழு நாட்களின் காலம் ஒரு பரிசுத்த சபைக்கூட்டத்துடன் தொடங்கி அதேபோலவே முடிவடைகிறது. புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகை தொடங்கிய மறுநாளில் முதற்பலன்களின் பண்டிகை வருகிறது; அதில் வசந்தகால வாரிக் கதிரின் முதற்பலன் காணிக்கையும் அடங்கும். வாரங்களின் பண்டிகை என்றும் அழைக்கப்படும் பெந்தெகொஸ்தே, முதற்பலன்களின் பண்டிகைக்குப் பின் ஐம்பது நாட்களில் வருகிறது; அந்த முதற்பலன்களின் பண்டிகையே ஏழு வாரங்களைக் கொண்ட காலத்தின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. அது நாற்பத்தொன்பதாம் நாளில் நிறைவடைந்து, அதற்குப் பின் ஐம்பதாவது எனப் பொருள்படும் பெந்தெகொஸ்தே வருகிறது.

பஸ்கா பதினாலாம் நாளின் மாலையில் தொடங்குகிறது. பஸ்கா ஒரு பரிசுத்த சபைக்கூட்டம் அல்ல.

பின்பு பதினைந்தாம் நாளில், புளிப்பில்லாத அப்பத்தின் ஏழு நாள் பண்டிகை வருகிறது. அந்த ஏழு நாள் பண்டிகையின் முதல் நாளும் கடைசி நாளும் பரிசுத்த சபைக்கூட்டங்களாகும்.

அடுத்த நாள், அதாவது பதினாறாம் நாள், முதற்பலன்களின் நாள் வந்து சேர்கிறது. பின்னர் பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகையால் குறிக்கப்படும் ஏழு வாரங்கள் ஆரம்பமாகின்றன; பெந்தெகொஸ்தே என்பது வசந்தகால மற்றும் இலையுதிர்கால பண்டிகைகளில் பிரதிபலிக்கப்படும் ஏழு பரிசுத்த சபைகளில் ஒன்றாகும். முதற்பலன்களின் நாள் ஒரு பரிசுத்த சபை அல்ல.

அப்பொழுது ஏழாம் மாதத்தின் முதல் நாளில், எக்காளப் பண்டிகை ஒரு பரிசுத்த சபைக்கூடுகையாகும்.

ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளிலுள்ள பாவநிவிர்த்தி நாள் பரிசுத்த சபைக்கூட்டமாகும்; ஆனால் அது ஒரு பண்டிகை அன்று.

கூடாரப்பண்டிகையின் முதல் நாள் ஒரு பரிசுத்த சபைக்கூட்டமாகும். ஏழு நாட்கள் கொண்ட அந்தப் பண்டிகைக்குப் பின்பு கூடாரப்பண்டிகையின் எட்டாம் நாள் உள்ளது; இருப்பினும், அந்த எட்டாம் நாள் பண்டிகைகளால் குறிக்கப்படும் காலஅடுக்குகளுக்கு வெளியானதாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த எட்டாம் நாளும் ஒரு பரிசுத்த சபைக்கூட்டமாகும்.

பண்டிகைகளை அறிமுகப்படுத்தும் ஏழாம் நாள் சப்தத்தையும் சேர்த்துக் கொண்டால், இது ஏழு பரிசுத்த சபைக்கூடல்களுக்குச் சமமாகும். பரிசுத்த சபைக்கூடல்கள் எவ்வாறு அமைந்துள்ளனவோ அதிலிருந்து வேறுபட்ட முறையில் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருந்தாலும், பண்டிகைகளும் ஏழே. முதல் மற்றும் கடைசி வழிக்குறிகள் சப்தங்கள் ஆகும்; முதலில் நாள் குறித்தும், பின்னர் ஆண்டு குறித்தும். ஆல்பா மற்றும் ஓமேகா சப்தங்களுக்கிடையில் அடையாளம் காணப்படும் பண்டிகைகளின் உட்பகுதியில் ஏழு பண்டிகைகளும் ஐந்து பரிசுத்த சபைக்கூடல்களும் உள்ளன. ஆல்பா ஏழாம் நாள் சப்தத்தையும் ஓமேகா ஏழாம் ஆண்டு சப்தத்தையும் சேர்த்துக் கொண்டால், உங்களிடம் ஏழு பரிசுத்த சபைக்கூடல்களும் ஏழு பண்டிகைகளும் இருக்கும். கூடாரப்பண்டிகையின் எட்டாம் நாள் பண்டிகைகளின் பகுதியல்ல என்பது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; மேலும் அது ஏழினுள் எட்டாம் ஒன்று இருப்பதெனும் புதிரை உருவாக்குகிறது. நான் இங்கு சுட்டிக்காட்டும் கருத்து என்னவென்றால், இயேசுவே, பால்மோனியாக, “23” ஆம் அதிகாரத்தின் உட்பகுதியில் எண்களின் மாறுபாடுகளை முற்றிலும் அதிசயகரமான வகையில் ஒழுங்குபடுத்தினார்.

வசந்தகாலப் பண்டிகைகளில் புளியில்லா அப்பத்தின் ஏழு நாள் பண்டிகைக்காலம் உள்ளது; அதின் தொடக்கத்தில் ஒரு ஆல்பா பரிசுத்த சபைக்கூடுதலும், அதன் முடிவில் ஒரு ஓமேகா பரிசுத்த சபைக்கூடுதலும் அடங்கியுள்ளன. பெந்தெகொஸ்தே வசந்தகாலப் பண்டிகைகளில் மூன்றாவது பரிசுத்த சபைக்கூடுதல் ஆகும். பெந்தெகொஸ்தே ஏழு வாரக் காலத்தின் பின்பு வருகிறது; அந்தக் காலம் ஐம்பதாம் நாளிலான ஒரு பண்டிகையுடன் முடிவடைகிறது. வசந்தகாலப் பண்டிகைகள் நான்கு பண்டிகை நாட்களாலும் மூன்று காலப்பகுதிகளாலும் குறிக்கப்படுகின்றன. பஸ்கா, புளியில்லா அப்பம், முதல்கனி, மற்றும் பெந்தெகொஸ்தே ஆகியவை அந்த நான்கு பண்டிகை நாட்கள்; மேலும், புளியில்லா அப்பத்தின் ஏழு நாட்கள், பெந்தெகொஸ்தே எனும் ஐம்பதாம் நாளுக்கு முன்பும் அதனை உட்படுத்தியும் எண்ணப்படும் நாற்பத்தொன்பது நாட்கள், மற்றும் முதல் மூன்று நாட்கள்—அவை மூன்று படிகளைக் கொண்ட ஒரு காலப்பகுதியாகும்—இவையே அந்த மூன்று காலப்பகுதிகள் ஆகும்.

பஸ்கா காலத்தின் முதற்பலியின் காணிக்கை, பெந்தெகொஸ்தே நாளின் முதற்பலியின் காணிக்கையுடன் ஒத்திருக்கிறது; பஸ்காவின் மூன்று நாள் காலப்பகுதியில் பார்லி தானியத்தின் முதற்பலியின் காணிக்கைகளும், பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பெந்தெகொஸ்தே காலமான நாற்பத்தொன்பது—அதாவது ஐம்பது—நாட்களின் நிறைவில் கோதுமையின் முதற்பலியின் காணிக்கையும்.

இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகள், தீர்ப்பிற்கு வழிநடத்தும் பத்து நாள் காலத்தை ஆரம்பிக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட பண்டிகை நாளோடு தொடங்குகின்றன. தீர்ப்பிற்கு ஐந்து நாட்கள் பின்னர், ஏழு நாட்கள் கொண்ட ஒரு பண்டிகை நடைபெறுகிறது; அந்த ஏழு நாட்களில் முதல் நாளும் கடைசி நாளும் புனிதச் சபைக் கூட்டங்களாகக் குறிக்கப்படுகின்றன. பதினைந்தாம் நாள் முதல் இருபத்திரண்டாம் நாள் வரை கூடாரப் பண்டிகை கொண்டாடப்படுகிறது; அதன் பின்னர் இருபத்துமூன்றாம் நாளில் தேசத்தின் ஓய்வுநாள் அனுசரிக்கப்படுகிறது.

இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளை வசந்தகாலப் பண்டிகைகளின் மேல் ஒப்பிட்டு அமைத்தால், இருபத்திரண்டு வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இரு கோடுகள் நமக்குக் காணப்படுகின்றன; ஆகையால் அவை எபிரேய எழுத்துமுறையின் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இவ்வாறு செய்யப்படும்போது, முதல் வழிக்குறி ஏழாம் நாளின் ஓய்வுநாளின் பரிசுத்தக் கூட்டமாகும்; கடைசி வழிக்குறி ஏழாம் ஆண்டின் ஓய்வுநாளின் பரிசுத்தக் கூட்டமாகும்.

பெந்தெகொஸ்தே ஆரம்ப மழையாக இருந்தது; கூடாரப்பண்டிகை பிந்திய மழையாகும். பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்பொழிவு ஒரு நாளால் குறிக்கப்பட்டது; ஆனால் கூடாரப்பண்டிகையால் குறிக்கப்படும் அந்த ஊற்றுப்பொழிவு ஒரு நிறைவுறும் காலப்பகுதியாகும்; அதற்குப் பின்பு ஒரு சப்தம் வருகிறது; அதாவது ஏழு நாட்களுக்குப் பின்வரும் எட்டாம் நாள். பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுப்பொழிவின் இறுதி வெளிப்பாட்டிற்கு அடுத்துவரும் அந்த சப்தம், பூமி ஆயிரம் ஆண்டுகள் இளைப்பாறும் சப்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

யூபிலி என்பது, ஏழு ஆண்டுகளின் ஏழு சுழற்சிகளுக்குப் பின்வரும் ஐம்பதாவது ஆண்டாகும்; அது பெந்தெகொஸ்தேயின் ஐம்பதாவது நாளுக்குக் கொண்டு செல்லும் 49 நாட்களுக்குச் சமமாகும். இலையுதிர் காலப் பண்டிகைகளின் வரிசை வசந்தகாலப் பண்டிகைகளுடன் ஒன்றிணைக்கப்படும் போது, பெந்தெகொஸ்தே நோக்கிக் கொண்டு செல்லும் 49 நாட்கள் உண்டு; அந்த பெந்தெகொஸ்தே கூடாரப்பண்டிகையின் ஏழு நாள் காலத்தின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது. பெந்தெகொஸ்தேயும் கூடாரப்பண்டிகையும் ஒரே வரிசையில் ஒத்திருக்கும்; மேலும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து தொடங்கி, கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரை, கர்த்தர் திரும்பி வரும்வரை, அதன் பின்னர் பூமி ஓய்வெடுக்கும் வரையிலும் நீடிக்கும் பிற்கால மழையின் காலப்பகுதியை அவை சேர்ந்து அடையாளப்படுத்துகின்றன; அந்த ஓய்வு, ஏழாம் ஆண்டுச் சபத்தால் குறிக்கப்படுவது ஆகும்; அதுவே கூடாரப்பண்டிகையின் ஏழுகளில் எட்டாவது ஆகும்.

இருபத்திரண்டு வசனங்களைக் கொண்ட இந்த இரு வரிசைகளையும் நாம் ஒன்றாகக் கொண்டு வருவது பல காரணங்களினால் ஆகும். இரு வரிசைகளும் இருபத்திரண்டு வசனங்களைக் கொண்டவை; 220-இன் தசமபாகமாகிய இருபத்திரண்டு, தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் இணைந்திருப்பதற்கான ஒரு குறியீடாகும்.

இரண்டு வரிகளும் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளைக் கொண்ட எபிரேய எழுத்துமாலையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இரண்டு கோடுகளும் பண்டிகைகளை குறிக்கின்றன.

இரண்டு கோடுகளும் ஆண்டின் இரண்டு அறுவடைப் பருவங்களைக் குறிக்கின்றன.

இரு வரிகளும் முற்றத்தில், பரிசுத்த ஸ்தலத்தில், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் கிரியையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. லேவியராகமம் ஆசாரியர்களைக் குறிக்கிறது; மேலும் இயேசு பரலோக மகா பிரதான ஆசாரியர் ஆவார். இக்காரணங்களினால், லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்து நான்கு வசனங்களுக்கு “வரி மேல் வரி” என்ற முறையியலைப் பயன்படுத்துவதில் நாம் நியாயப்படுத்தப்படுகிறோம்.

பெந்தெகொஸ்தே கிறிஸ்தவத்திற்கு முன்மழையாக இருந்தது; கூடாரப்பண்டிகை கிறிஸ்தவத்திற்கு பின்மழையாகும். ஆகையால், வசந்தகாலத்தின் “பெந்தெகொஸ்தே நாளை” இலையுதிர்காலத்தில் வரும் கூடாரப்பண்டிகையின் ஏழு நாட்களோடு நாம் ஒப்பிணைக்கிறோம். சகோதரி வைட், “இடுக்கணின் காலத்தில் நாங்கள் எல்லோரும் நகரங்களையும் கிராமங்களையும் விட்டு ஓடிப்போயினோம்” என்று கூறியபோது, துன்புறுத்தலினால் தேவனுடைய மக்கள் வனாந்தரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காலத்தையே அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கூடாரப்பண்டிகைக் காலத்தில் கூடாரங்களில் வாசம்பண்ணுதல், பூமிக்கான சப்தா யூபிலி இளைப்பாறுதலுக்குத் நேரடியாக இட்டுச் செல்லும் வரலாற்றை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

பெந்தெகொஸ்தே நாள் கூடாரப்பண்டிகையின் ஏழு நாட்களின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது. பின்னர், யூபிலி எட்டாவது நாளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதுவே கூடாரப்பண்டிகையின் ஏழு நாட்களுக்கு உட்பட்ட எட்டாவது நாள் ஆகும். கூடாரப்பண்டிகைக்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன் பாவநிவாரண நாள் இருந்தது. ஆகையால், கூடாரப்பண்டிகையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும் பெந்தெகொஸ்தேக்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்—நியாயத்தீர்ப்பு குறிக்கப்படுகிறது. பாவநிவாரண நாளின் நியாயத்தீர்ப்பிற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன் எக்காளப்பண்டிகை உள்ளது. இந்த வரிசைகள் ஒன்றிணைக்கப்படும்போது, பெந்தெகொஸ்தே மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன், நியாயத்தீர்ப்பு குறிக்கப்படுகிறது. அதற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன், எக்காளப்பண்டிகை குறிக்கப்படுகிறது.

கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானம் அவர் மரணம், அடக்கம், மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. அந்த மூன்று படிகளும், பஸ்கா நாளிலிருந்த அவரது மரணத்தாலும், சப்தத்தின் மேல் இருந்த அவரது அடக்கத்தாலும் ஓய்வினாலும், மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமையிலிருந்த அவரது உயிர்த்தெழுதலாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அவரது மரணம், அடக்கம், மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றின் அந்த மூன்று நாட்கள், மூன்று படிகளைக் கொண்ட ஒரே ஒரு வழிக்குறியாகும். ஆகையால், வசந்த மற்றும் இலையுதிர் பண்டிகைகளின் இரு கோடுகளின் இணைப்பை நாம் உயிர்த்தெழுதலிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறோம். மூன்றாம் நாளிலுள்ள உயிர்த்தெழுதல், பெந்தெக்கொஸ்துவிற்கு வழிநடத்தும் நாற்பத்தொன்பது நாள் காலப்பகுதியை ஆரம்பிக்கிறது; அதுவே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஆகும். அந்த நாற்பத்தொன்பது நாள் காலப்பகுதிக்கு முன்னதாக, புளியில்லா அப்பப்பண்டிகை உள்ளது; அது ஒரு நாள் முன்பே ஆரம்பித்து, முதற்பலன்களின் நாளைத் தாண்டி ஐந்து நாட்கள் வரை நீள்கிறது.

முதற்பலன்களின் உயிர்த்தெழுதலிலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலம் நாற்பத்தொன்பது நாட்கள்; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமே ஐம்பதாம் நாள் ஆகும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு ஐந்து நாட்களுக்கு முன்பு நியாயத்தீர்ப்பு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அந்த நியாயத்தீர்ப்பிற்கு பத்து நாட்களுக்கு முன்பு எக்காளங்களின் எச்சரிக்கை குறிக்கப்படுகிறது. உயிர்த்தெழுதல் முதலாவது வழிக்குறியாகும்; பின்னர் ஐந்து நாட்கள் கழித்து புளிப்பில்லா அப்பத்தின் காலம் முடிவடைகிறது. புளிப்பில்லா அப்பத்தின் காலம் முடிவடைந்த முப்பது நாட்கள் கழித்து எக்காளங்களின் எச்சரிக்கை நிகழ்கிறது. அதற்கு பத்து நாட்கள் பின்னர் பாவநிவாரண நாளின் நியாயத்தீர்ப்பு குறிக்கப்படுகிறது; அதற்கு ஐந்து நாட்கள் பின்னர் பெந்தெகொஸ்தேவின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வருகிறது.

இது, வசந்தமும் இலையுதிர்காலமும் சார்ந்த பண்டிகைகளின் வரி மீது வரி பயன்பாட்டில் ஏழு வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது: புளியில்லா அப்பத்தின் தொடக்கம், உயிர்த்தெழுதல், புளியில்லா அப்பத்தின் முடிவு, எக்காளங்களின் எச்சரிக்கை, நியாயத்தீர்ப்பு, பெந்தெகொஸ்தே, மற்றும் பின்மழை. அந்த ஏழு வழிக்குறிகளும் ஒரு அல்பா ஏழாம் நாள் ஓய்வுநாளினாலும் ஒரு ஒமேகா ஏழாம் ஆண்டு ஓய்வுநாளினாலும் சூழமைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த இரண்டு ஓய்வுநாட்களுக்கிடையில் இடம் பெற்றுள்ள அந்த ஏழு வழிக்குறிகள், ஒரு ஐந்து நாள் காலத்தையும், அதைத் தொடர்ந்து ஒரு முப்பது நாள் காலத்தையும், ஒரு பத்து நாள் காலத்தையும், ஒரு ஐந்து நாள் காலத்தையும், மேலும் ஒரு ஏழு நாள் காலத்தையும் தனித்தனியாகப் பிரித்துக் காட்டி அடையாளப்படுத்துகின்றன.

பின்னர் கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலை நாம் பொருத்திப் பார்க்கும்போது, அவர் சீஷர்களுக்கு “முகமுகமாக” போதித்து, அதன்பின் விண்ணேறிச் சென்ற ஒரு நாற்பது நாள் காலப்பகுதியைக் காண்கிறோம். பின்னர் சீஷர்கள் மேல்வீட்டறையில் பத்து நாட்கள் இருந்தார்கள். அந்த பத்து நாட்கள் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் நிறைவடைந்தன; அதுவே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஆகும். இதனால், லேவியராகமம் “23” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஆசாரியர்களின் கோட்டிற்கு ஒரு நாற்பது நாள் காலப்பகுதியும் பத்து நாள் காலப்பகுதியும் சேர்க்கப்படுகின்றன.

உயிர்த்தெழுதலிலிருந்து புளிப்பில்லா அப்பத்தின் நிறைவுவரை ஐந்து நாட்கள் உள்ளன; பின்னர் எக்காள எச்சரிப்புவரை முப்பது நாட்கள்; அதன் பின்னர் கிறிஸ்துவின் விண்ணேற்றத்துவரை ஐந்து நாட்கள்; பின்னர் நியாயத்தீர்ப்புவரை ஐந்து நாட்கள்; அதன் பின்னர் பெந்தெகொஸ்தே நாளின் பிற்கால மழையின் ஏழு நாட்களுவரை ஐந்து நாட்கள் உள்ளன.

புளிப்பில்லா அப்பத்தின் ஏழு நாட்களின் தொடக்கத்திற்குப் பின்வரும் நாளில் முதற்பலன்களின் உயிர்த்தெழுதல் வருகிறது. அந்த உயிர்த்தெழுதல் புளிப்பில்லா அப்பத்தின் ஏழு நாட்களுக்குள் நிகழ்கிறது; மேலும் அந்த உயிர்த்தெழுதலுக்கு ஐந்து நாட்கள் பின்பு புளிப்பில்லா அப்பத்தின் காலம் முடிவடைகிறது.

புளியில்லா அப்பத்தின் நிறைவுக்குப் பின்பு முப்பது நாட்களுக்குப் பின், எக்காளங்கள் ஒரு எச்சரிப்பைக் குறிக்கின்றன.

கொம்புகளின் எச்சரிக்கைக்கு ஐந்து நாட்கள் கழித்து, நாற்பது நாட்கள் போதித்த பின்பு கிறிஸ்து விண்ணேறினார். அவருடைய விண்ணேற்றம் மேல்மாடி அறையில் பத்து நாட்கள் தொடங்கியதைக் குறித்தது.

அதன்பின், அவர் விண்ணேறிச் சென்றதற்கு ஐந்து நாட்களுக்குப் பின், நியாயத்தீர்ப்பு குறிக்கப்படுகிறது.

ஐந்து நாட்கள் கழித்து, பெந்தெகொஸ்தே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் பிந்தைய மழையின் ஏழுநாள் காலப்பகுதியைத் திறக்கிறது.

நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் ஆட்டுக்குட்டி எங்கே சென்றாலும் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்களே. எலியா மற்றும் மோசே ஜூலை 18, 2020 அன்று கொல்லப்பட்டார்கள். நம்முடைய கர்த்தரும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இடத்திலேயே அவர்களும் கொல்லப்பட்டார்கள். கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதல் 2023 டிசம்பர் 31-ஆம் தேதியிலான உயிர்த்தெழுதலின் முன்னடையாளமாக இருந்தது. அந்தத் தேதிக்கு முன்னர், 2023 ஜூலை மாதத்தில், புளியில்லா அப்பமாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட ஒரு செய்தியைப் பாலைவனத்தில் ஒலிக்கும் ஒரு சத்தம் அறிவிக்கத் தொடங்கியது. புளி என்பது பிழை, மாயக்கபடம், பாவம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது; பாலைவனத்திலிருந்து வந்த அந்தச் செய்தி புளியில்லாததாயிருந்தது. 2023 டிசம்பர் 31 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், லேவியராகமம் “23” நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரத்தின் பரிகாரத்திற்கான ஒரு கட்டமைப்பை வடிவமைத்துள்ளது. அந்தக் கட்டமைப்பு மில்லரின் கனவு, மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரம், மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தொன்பதின் வானத்தின் ஜன்னல்கள் ஆகியவற்றோடு ஒத்திசைகிறது. அது கி.பி. 27 முதல் 34 வரையிலான பரிசுத்த வாரத்தில் மூன்றாம் மணியும் ஒன்பதாம் மணியும் என்பதோடும் ஒத்திசைகிறது.

அடுத்த கட்டுரையில் இவ்விஷயங்களைத் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.