யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் நாற்பத்துநான்கு

இவர்கள் பெண்களினால் கலங்கப்படாதவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் கன்னியர். ஆட்டுக்குட்டியானவர் எங்கு சென்றாலும், அங்கே இவர்களும் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள். இவர்கள் மனுஷரிடமிருந்து மீட்கப்பட்டு, தேவனுக்கும் ஆட்டுக்குட்டியானவருக்கும் முதற்பலன்களாயிருக்கிறவர்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:4.

“மிகப் பரிசுத்தமான இடத்தில் நான் ஒரு பேழையைக் கண்டேன்; அதின் மேற்பகுதியும் பக்கங்களும் மிகச் சுத்தமான பொன்னால் ஆனிருந்தன. பேழையின் ஒவ்வொரு முனையிலும் அழகிய ஒரு கேரூபு இருந்தது; அவற்றின் சிறகுகள் அதன் மேல் விரிந்திருந்தன. அவற்றின் முகங்கள் ஒன்றையொன்று நோக்கித் திரும்பியிருந்தன, மேலும் அவை கீழ்நோக்கிப் பார்த்தன. அந்தத் தூதர்களுக்கிடையில் ஒரு பொன்னான தூபக்கலம் இருந்தது. தூதர்கள் நின்றிருந்த பேழையின் மேல், தேவன் வாசமாயிருந்த சிங்காசனம்போலத் தோன்றிய மிகுந்த பிரகாசமுள்ள மகிமை ஒன்று இருந்தது. இயேசு பேழையருகே நின்றிருந்தார்; பரிசுத்தவான்களின் ஜெபங்கள் அவரிடத்தில் உயர்ந்து வந்தபோது, தூபக்கலத்திலிருந்த தூபம் புகையெழுந்தது, மேலும் அவர் அந்தத் தூபத்தின் புகையுடன் அவர்களுடைய ஜெபங்களைத் தமது பிதாவினிடத்தில் ஏறெடுக்கச் செய்தார். பேழையின் உள்ளே மன்னாவைக் கொண்ட பொற்குடுவை, துளிர்த்த ஆரோனின் கோல், மேலும் ஒரு புத்தகம்போல மடங்கியிருந்த கல் பலகைகள் இருந்தன. இயேசு அவற்றைத் திறந்தார்; அப்பொழுது தேவனுடைய விரலால் எழுதப்பட்ட பத்துக் கற்பனைகளையும் அவற்றின் மேல் நான் கண்டேன். ஒரு பலகையில் நான்கும், மற்றொன்றில் ஆறும் இருந்தன. முதல் பலகையில் இருந்த நான்கு, மற்ற ஆறைவிட அதிகமாக ஒளிவிட்டன. ஆனால் நான்காம் கட்டளை, அதாவது ஓய்வுநாள் கட்டளை, அவையெல்லாவற்றையும் விட அதிகமாக ஒளிவிட்டது; ஏனெனில் ஓய்வுநாள், தேவனுடைய பரிசுத்த நாமத்திற்கு மகிமையாயிருந்து கைக்கொள்ளப்படுவதற்காகப் பிரித்துவைக்கப்பட்டிருந்தது. பரிசுத்த ஓய்வுநாள் மகிமையோடு தோன்றியது—அதனைச் சுற்றிலும் முழுவதும் மகிமையின் ஒளிவட்டம் இருந்தது. ஓய்வுநாள் கட்டளை சிலுவையில் அறையப்படவில்லை என்பதை நான் கண்டேன். அது அப்படியே அறையப்பட்டிருந்தால், மற்ற ஒன்பது கட்டளைகளும் அப்படியே அறையப்பட்டிருக்க வேண்டும்; அப்படியானால் நான்காமதை மீறுவதுபோலவே அவையனைத்தையும் மீறுவதற்கும் நாம் சுதந்திரமுள்ளவர்களாயிருப்போம். தேவன் ஓய்வுநாளை மாற்றவில்லை என்பதை நான் கண்டேன்; ஏனெனில் அவர் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை. ஆனால் போப்பாண்டவர் அதை வாரத்தின் ஏழாம் நாளிலிருந்து முதல் நாளாக மாற்றியிருந்தார்; ஏனெனில் காலங்களையும் நியாயப்பிரமாணங்களையும் மாற்றுவான் அவனே.” Early Writings, 32.

“தேவருடன் ஐக்கியமாக இருப்பவர்கள் நீதியின் சூரியனின் வெளிச்சத்தில் நடக்கிறார்கள். அவர்கள் தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்கள் வழியைச் சீர்குலைப்பதன் மூலம் தங்கள் மீட்பருக்கு அவமதிப்பு செய்யமாட்டார்கள். பரலோக ஒளி அவர்கள்மேல் பிரகாசிக்கிறது. இப்பூமியின் வரலாற்றின் முடிவை அவர்கள் அண்மிக்க அண்மிக்க, கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அவர்களுடைய அறிவும், அவரைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனங்களைப் பற்றிய அவர்களுடைய அறிவும் மிகவும் பெருகுகிறது. அவர்கள் தேவனுடைய பார்வையில் அளவற்ற மதிப்புடையவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் அவருடைய குமாரனுடன் ஒன்றுபாட்டில் உள்ளவர்கள். அவர்களுக்கு தேவனுடைய வார்த்தை ஒப்பிலாத அழகும் இனிமையும் உடையதாக உள்ளது. அவர்கள் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்கிறார்கள். சத்தியம் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அவதாரத்தின் போதனை மென்மையான ஒளிவீச்சால் சூழப்பட்டதாகிறது. எல்லா இரகசியங்களையும் திறந்து, எல்லா சிரமங்களையும் தீர்க்கும் திறவுகோல் வேதாகமமே என்று அவர்கள் காண்கிறார்கள். ஒளியை ஏற்றுக்கொண்டு ஒளியில் நடக்க விருப்பமில்லாதவர்கள் தேவபக்தியின் இரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்ள இயலாதவர்களாக இருப்பார்கள்; ஆனால் சிலுவையை எடுத்துக்கொண்டு இயேசுவைப் பின்பற்றத் தயங்காதவர்கள், தேவனுடைய ஒளியில் ஒளியைக் காண்பார்கள்.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

மேலும் எவராலும் மறுக்கமுடியாதபடி, தேவபக்தியின் இரகசியம் மகத்தானது: தேவன் மாம்சத்தில் வெளிப்பட்டார்; ஆவியினால் நீதிமானென்று நிரூபிக்கப்பட்டார்; தூதர்களுக்குக் காணப்பட்டார்; ஜாதிகளிடத்தில் பிரசங்கிக்கப்பட்டார்; உலகத்தில் விசுவாசிக்கப்பட்டார்; மகிமையிலே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார். 1 தீமோத்தேயு 3:16.

யுகங்களிலிருந்தும் தலைமுறைகளிலிருந்தும் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த இரகசியம்கூட இப்போது அவருடைய பரிசுத்தவான்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது. ஜாதியார்களுக்குள் இருக்கும் இந்த இரகசியத்தின் மகிமையான ஐசுவரியம் என்னவென்பதை தேவன் அறிவிக்க விரும்பினார்; அது உங்களுக்குள் இருக்கும் கிறிஸ்துவே, மகிமையின் நம்பிக்கை. கொலோசெயர் 1:26, 27.

ஆனால் ஏழாம் தூதனுடைய சத்தத்தின் நாட்களில், அவன் எக்காளம் ஊதத் தொடங்கும்போது, தேவனுடைய இரகசியம் நிறைவேறும்; அதை அவர் தமது ஊழியக்காரரான தீர்க்கதரிசிகளுக்குத் அறிவித்திருக்கிறபடியே. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 10:7.

“கிறிஸ்துவின் முதல் வருகையின் அறிவிப்பினிடத்திற்கு என் கவனம் திருப்பப்பட்டது. இயேசுவுக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும்படி, எலியாவின் ஆவியிலும் வல்லமையிலும் யோவான் அனுப்பப்பட்டார். யோவானின் சாட்சியை நிராகரித்தவர்கள், இயேசுவின் போதனைகளால் பயனடையவில்லை. அவருடைய வருகையை முன்கூறிய செய்திக்கெதிரான அவர்களுடைய எதிர்ப்பு, அவர் மெசியா என்பதற்கான மிக வலிமையான சான்றையும் அவர்கள் எளிதில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத நிலையில் அவர்களை வைத்தது. யோவானின் செய்தியை நிராகரித்தவர்களை, இன்னும் மேலும் முன்னேறி, கிறிஸ்துவை நிராகரிக்கவும் சிலுவையில் அறையவும் சாத்தான் வழிநடத்தினான். இவ்வாறு செய்வதன்மூலம், அவர்களை பரலோக பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கான வழியை அவர்களுக்கு கற்பித்திருக்கும் பெந்தெகொஸ்தே நாளின் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற முடியாத நிலையில் அவர்கள் தங்களை வைத்துக்கொண்டார்கள். ஆலயத்திரை கிழிக்கப்பட்டது, யூதர்களின் பலிகளும் கட்டளைகளும் இனி ஏற்றுக்கொள்ளப்படமாட்டாது என்பதை வெளிப்படுத்தியது. மகா பலி செலுத்தப்பட்டிருந்தது, அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது; மேலும் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இறங்கி வந்த பரிசுத்த ஆவியானவர், சீஷர்களின் மனங்களை பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து பரலோகத்திலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குத் திருப்பினார்; அங்கே இயேசு தமது சொந்த இரத்தத்தினாலே பிரவேசித்து, தமது பரிகாரத்தின் பலன்களைத் தமது சீஷர்கள்மேல் பொழியும்படியாக இருந்தார். ஆனால் யூதர்கள் முற்றிலும் இருளிலேயே விடப்பட்டார்கள். இரட்சிப்பின் திட்டத்தைப்பற்றி அவர்களுக்கு இருக்கக்கூடிய ஒளியையெல்லாம் அவர்கள் இழந்தார்கள்; அப்படியிருந்தும் தங்களின் பயனற்ற பலிகளிலும் காணிக்கைகளிலும் இன்னும் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்கள். பரலோக பரிசுத்தஸ்தலம் பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடத்தை எடுத்திருந்தது; ஆனாலும் அந்த மாற்றத்தைப்பற்றி அவர்களுக்கு அறிவில்லை. ஆகையால் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கிறிஸ்துவின் மத்தியஸ்தப் பணியால் அவர்கள் பயனடைய முடியவில்லை.”

“கிறிஸ்துவை நிராகரித்து சிலுவையில் அறையச் செய்த யூதர்களின் நடந்துகொள்ளுதலைக் கண்டு பலர் பயங்கரத்துடன் நோக்குகிறார்கள்; மேலும் அவர்மேல் நிகழ்த்தப்பட்ட அவமானகரமான கொடுமைகளின் வரலாற்றை அவர்கள் வாசிக்கும்போது, தாங்கள் அவரை நேசிக்கிறோம் என்றும், பேதுரு செய்ததுபோல் அவரை மறுத்திருக்க மாட்டோம் என்றும், யூதர்கள் செய்ததுபோல் அவரைச் சிலுவையில் அறையச் செய்திருக்க மாட்டோம் என்றும் நினைக்கிறார்கள். ஆனால் எல்லாருடைய இருதயங்களையும் வாசிக்கிற தேவன், அவர்கள் உணர்ந்ததாகக் கூறிய இயேசுவின்மீதான அந்த அன்பைச் சோதனைக்குக் கொண்டுவந்தார். முதல் தூதனுடைய செய்தி ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விதத்தைப் பற்றிப் பரலோகம் முழுவதும் ஆழ்ந்த ஆர்வத்துடன் நோக்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால் இயேசுவை நேசிப்பதாக அறிக்கை செய்த அநேகர், சிலுவையின் வரலாற்றைப் படிக்கும்போது கண்ணீர் சிந்தியவர்களாயிருந்தபோதிலும், அவருடைய வருகையின் நற்செய்தியை இகழ்ந்தார்கள். அந்தச் செய்தியை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுவதற்குப் பதிலாக, அதைப் பொய்மயக்கமென்று அறிவித்தார்கள். அவருடைய வெளிப்பாட்டை நேசித்தவர்களை அவர்கள் வெறுத்து, அவர்களைச் சபைகளிலிருந்து வெளியேற்றினார்கள். முதல் செய்தியை நிராகரித்தவர்கள் இரண்டாவது செய்தியினால் பயன் அடைய முடியவில்லை; மேலும், அவர்கள் விசுவாசத்தினால் இயேசுவோடு சேர்ந்து பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசிக்கத் தயார்படுத்த வேண்டிய நள்ளிரவுக் கூக்குரலினாலும்கூட அவர்களுக்கு நன்மை ஏற்படவில்லை. முன்னைய அந்த இரு செய்திகளையும் நிராகரித்ததினால், அவர்களுடைய அறிவை அவர்கள் இவ்வளவு இருட்டாக்கிக்கொண்டார்கள்; ஆகையால், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கான வழியை எடுத்துக்காட்டுகிற மூன்றாவது தூதனுடைய செய்தியில் அவர்கள் எந்த ஒளியையும் காண முடியாது. யூதர்கள் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்ததுபோலவே, பெயரளவிலான சபைகள் இந்தச் செய்திகளைச் சிலுவையில் அறைந்திருக்கின்றன; ஆகையால், மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கான வழியைப் பற்றிய அறிவு அவர்களுக்கு இல்லை என்றும், அங்கே இயேசு செய்வதான நடுவுநிலையினால் அவர்கள் பயன் அடைய முடியாது என்றும் நான் கண்டேன். தங்களுக்குப் பயனற்ற பலிகளைச் செலுத்திய யூதர்களைப்போலவே, இயேசு விட்டுச்சென்ற அந்தப் பிரிவிற்கே அவர்கள் தங்களுடைய பயனற்ற ஜெபங்களை ஏறெடுக்கிறார்கள்; இந்த வஞ்சகத்தில் மகிழ்கிற சாத்தான், மார்க்கப் பண்பை ஏற்றுக்கொண்டு, கிறிஸ்தவர்களென்று அறிக்கை செய்கிற இவர்களின் மனங்களைத் தன்னிடமே இழுத்துக்கொண்டு, தன் வல்லமையினாலும், தன் அடையாளங்களினாலும், பொய்யான அதிசயங்களினாலும் செயல்பட்டு, அவர்களைத் தன் கண்ணியில் உறுதியாகப் பிணைக்கிறான்.” Early Writings, 259–261.

“இவ்வித மனச்சோர்வின் நிலையில் இருந்தபோது, என் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு கனவு எனக்குக் காணப்பட்டது. அக்கனவில் நான் ஒரு ஆலயத்தைப் பார்த்தேன்; அதற்குச் செல்வதற்கு அநேகர் திரண்டு வந்துகொண்டிருந்தார்கள். காலம் முடிவுறும் வேளையில், அந்த ஆலயத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தவர்களே இரட்சிக்கப்படுவார்கள். வெளியே தங்கியிருந்த அனைவரும் என்றென்றும் இழந்துபோகிறவர்களாக இருப்பார்கள். வெளியிலிருந்த திரளான மக்கள் தங்கள் பல்வேறு வழிகளில் சென்றுகொண்டிருந்தபடியே, ஆலயத்திற்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தவர்களை ஏளனமும் இகழ்ச்சியும் செய்தார்கள்; இந்தப் பாதுகாப்புத் திட்டம் ஒரு கூர்மையான வஞ்சகமே அன்றி வேறல்ல, உண்மையில் தவிர்க்கத்தக்க எந்த அபாயமும் இல்லை என்று அவர்களிடம் கூறினார்கள். ஆலயத்தின் சுவர்களுக்குள் விரைவாகச் செல்ல அவர்களைத் தடுக்கும்படி, அவர்களில் சிலரை அவர்கள் பிடித்துக்கொள்ளவும் செய்தார்கள்.”

“ஏளனப்படுத்தப்படுவேனோ என்ற பயத்தினால், மக்கள் கூட்டம் சிதறிச்செல்லும் வரையிலோ, அல்லது அவர்களால் கவனிக்கப்படாமல் நான் உள்ளே செல்லக்கூடிய தருணம் வரையிலோ காத்திருப்பதே நல்லது என்று நினைத்தேன். ஆனால் கூட்டம் குறைவதற்குப் பதிலாக அதிகரித்தது; மிகவும் தாமதமாகிவிடுமோ என்று அஞ்சிய நான், அவசரமாக என் வீட்டை விட்டு புறப்பட்டு, கூட்டத்தை ஊடுருவிச் சென்றேன். ஆலயத்தை அடைய வேண்டிய என் கலக்கத்தில், என்னைச் சூழ்ந்திருந்த திரளான மக்களை நான் கவனிக்கவுமில்லை, பொருட்படுத்தவுமில்லை. கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்தபோது, அந்த விசாலமான ஆலயம் ஒரே ஒரு மாபெரும் தூணால் தாங்கப்பட்டிருப்பதையும், அதனோடு மிகவும் சிதைக்கப்பட்டு இரத்தம் சிந்திக் கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டுக்குட்டி கட்டப்பட்டிருப்பதையும் கண்டேன். அங்கே இருந்த நாங்கள், இந்த ஆட்டுக்குட்டி எங்களுக்காகவே கிழிக்கப்பட்டும் நொறுக்கப்பட்டும் இருந்தது என்பதை அறிந்திருந்தோம் போலத் தோன்றியது. ஆலயத்திற்குள் நுழைந்த அனைவரும் அதற்கு முன்பாக வந்து தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட வேண்டியிருந்தது.”

“ஆட்டுக்குட்டிக்குப் முன்பாகவே உயர்த்தப்பட்ட ஆசனங்கள் இருந்தன; அவற்றின்மேல் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றிய ஒரு கூட்டம் அமர்ந்திருந்தது. பரலோகத்தின் ஒளி அவர்களுடைய முகங்களின்மேல் பிரகாசிப்பதுபோல் தோன்றியது; அவர்கள் தேவனைத் துதித்து, தேவதூதர்களின் இசையைப் போன்றதாக உணரப்பட்ட ஆனந்தமிக்க ஸ்தோத்திரப்பாடல்களைப் பாடினார்கள். இவர்கள் ஆட்டுக்குட்டிக்குப் முன்பாக வந்து, தங்கள் பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, மன்னிப்பைப் பெற்று, இப்போது ஏதோ ஒரு ஆனந்தகரமான நிகழ்வை மகிழ்ச்சியான எதிர்பார்ப்புடன் காத்துக்கொண்டிருந்தவர்களே.”

“நான் அந்தக் கட்டிடத்திற்குள் நுழைந்த பின்னரும், ஒரு பயம் என்னை ஆட்கொண்டது; மேலும், இந்த மக்களின் முன்பாக நான் என்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு வெட்க உணர்வும் என்னை வந்தடைந்தது. ஆனால் நான் முன்னேறுமாறு ஏதோ ஒரு வல்லுறுத்தலால் நெருக்கப்பட்டவனாய் தோன்றினேன்; ஆட்டுக்குட்டியை எதிர்கொள்ளும் பொருட்டு தூணைச் சுற்றி மெதுவாகச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, எக்காளம் ஒலித்தது, ஆலயம் அதிர்ந்தது, அங்கே கூடியிருந்த பரிசுத்தவான்களிடமிருந்து ஜெயமுழக்கங்கள் எழுந்தன, அச்சமூட்டும் ஒரு பிரகாசம் அந்தக் கட்டிடத்தை ஒளிரச்செய்தது; பின்னர் அனைத்தும் அடர்ந்த இருளாயிற்று. அந்த ஆனந்தமிக்க மக்கள் அனைவரும் அந்தப் பிரகாசத்தோடு மறைந்துபோயினர்; இரவின் அமைதியான பயங்கரத்திலே நான் மட்டும் தனியாக விடப்பட்டேன். நான் மனவேதனையோடு விழித்தேன்; அது ஒரு கனவாய் இருந்தது என்று என்னை நான் நம்பவைக்கவே முடியாதபடியாக இருந்தது. என் நியதி நிர்ணயிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றும், கர்த்தருடைய ஆவி என்னைவிட்டு நீங்கிவிட்டது, இனி ஒருபோதும் திரும்பிவராது என்றும் எனக்குத் தோன்றியது.”

“இதற்குப் பின்னர் விரைவிலே எனக்கு இன்னொரு கனவு ஏற்பட்டது. நான் என் முகத்தை என் கைகளில் புதைத்துக்கொண்டு, மிகுந்த மனச்சோர்வில் அமர்ந்திருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது; அப்போது நான் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்: இயேசு பூமியில் இருந்திருந்தால், நான் அவரிடத்தில் சென்று, அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து, என் எல்லா துன்பங்களையும் அவரிடம் சொல்லியிருப்பேன். அவர் என்னை விலக்கிவிடமாட்டார்; அவர் என்மேல் இரக்கம் கொள்ளுவார்; நானோ அவரை எப்போதும் நேசித்து சேவித்திருப்பேன். அப்பொழுதே கதவு திறந்தது; அழகிய உருவமும் முகமுமுடைய ஒருவர் உள்ளே வந்தார். அவர் என்மேல் இரக்கமுடன் நோக்கி, ‘நீ இயேசுவைக் காண விரும்புகிறாயா? அவர் இங்கே இருக்கிறார்; நீ விரும்பினால் அவரைக் காணலாம். உனக்குச் சொந்தமான அனைத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பின்பற்று’ என்று கூறினார்.”

“இதைக் நான் விவரிக்க முடியாத ஆனந்தத்துடன் கேட்டேன்; மகிழ்ச்சியுடன் என் சிறிய உடைமைகளையெல்லாம், மதிப்புடன் பாதுகாத்திருந்த ஒவ்வொரு சிறுபொருளையும் எடுத்துக்கொண்டு, என் வழிகாட்டியைப் பின்தொடர்ந்தேன். அவர் என்னை மிகவும் செங்குத்தாகவும் வெளிப்படையாக பலவீனமாகவும் தோன்றிய ஒரு படிக்கட்டினிடத்திற்கு நடத்திச் சென்றார். நான் அந்தப் படிகளில் ஏறத் தொடங்கியபோது, எனக்கு மயக்கம் வந்து விழுந்துவிடாதபடிக்கு, என் கண்களை மேல்நோக்கி நிலைநிறுத்தியிருக்கும்படி அவர் எச்சரித்தார். அந்தக் கடினமான ஏற்றத்தில் ஏறிக்கொண்டிருந்த பலர், உச்சியை அடைவதற்குமுன்பே விழுந்துவிட்டனர்.”

“இறுதியாக நாங்கள் கடைசி படியை அடைந்து, ஒரு கதவின் முன் நின்றோம். அங்கே என்னுடன் கொண்டு வந்திருந்த அனைத்தையும் விட்டு விடும்படி என் வழிகாட்டி என்னை அறிவுறுத்தினார். நான் மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றை கீழே வைத்தேன்; பின்னர் அவர் கதவைத் திறந்து, நான் உள்ளே செல்லும்படி கூறினார். ஒரு கணத்தில் நான் இயேசுவின் சந்நிதியில் நின்றிருந்தேன். அந்த அழகிய முகமலர்ச்சியை தவறாக உணர்வதற்கு இடமே இல்லை. அந்த தயாபரத்தும் மகிமையும் நிறைந்த தோற்றம் வேறு யாருக்குமே உரியதாக இருக்க முடியாது. அவருடைய பார்வை என்ன்மேல் தங்கியவுடன், என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும், என் உள்ளத்தின் எல்லா எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் அவர் அறிந்திருக்கிறார் என்பதை நான் உடனே அறிந்தேன்.

“அவருடைய பார்வையிலிருந்து என்னை மறைத்துக்கொள்ள நான் முயன்றேன்; அவருடைய ஆராய்ந்துநோக்கும் கண்களைத் தாங்கிக்கொள்ள இயலாதவளாக உணர்ந்தேன். ஆனால் அவர் புன்முறுவலுடன் அருகில் வந்து, என் தலையின் மேல் தமது கரத்தை வைத்து, ‘பயப்படாதே’ என்றார். அவருடைய இனிய குரலின் ஒலி, இதுவரை ஒருபோதும் அனுபவிக்காத மகிழ்ச்சியால் என் இருதயத்தைத் ததும்பச் செய்தது. ஒரு வார்த்தையாவது சொல்ல முடியாத அளவுக்கு நான் ஆனந்தமுற்றிருந்தேன்; உணர்ச்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, அவரது பாதங்களில் விழுந்து நமஸ்கரித்தேன். அங்கே உதவியற்றவளாய் படுத்திருந்தபோது, அழகும் மகிமையும் நிறைந்த காட்சிகள் என் முன்னே சென்றன; நான் பரலோகத்தின் பாதுகாப்பையும் சமாதானத்தையும் அடைந்துவிட்டதுபோல் தோன்றியது. இறுதியில் என் பலம் திரும்பி வந்தது; நான் எழுந்தேன். இயேசுவின் அன்புள்ள கண்கள் இன்னும் என் மேல் நிலைத்திருந்தன; அவருடைய புன்முறுவல் என் ஆத்துமாவை மகிழ்ச்சியால் நிரப்பியது. அவருடைய சந்நிதி என்னை பரிசுத்தமான பக்திப்பயத்தாலும் சொல்லிமுடியாத அன்பாலும் நிரப்பியது.

“இப்போது என் வழிகாட்டி கதவைத் திறந்தார்; நாங்கள் இருவரும் வெளியே சென்றோம். நான் வெளியே விட்டுவந்திருந்த எல்லா பொருட்களையும் மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளும்படி அவர் என்னைக் கூறினார். அது முடிந்தபின், நெருக்கமாகச் சுருட்டப்பட்டிருந்த ஒரு பச்சைக் கயிற்றை அவர் என் கையில் கொடுத்தார். அதை என் இதயத்திற்கருகில் வைத்துக்கொள்ளும்படியும், நான் இயேசுவைக் காண விரும்பும் போது அதை என் மார்பிலிருந்து எடுத்து இயன்றவரை நீட்டும்படியும் அவர் என்னை அறிவுறுத்தினார். அது நீண்ட நேரம் சுருண்டபடியே இருக்க விடாதிருக்கும்படி அவர் என்னை எச்சரித்தார்; அப்படிச் செய்தால் அது முடிச்சுபட்டு, நேராக்குவதற்கு கடினமாகிவிடும் என்றார். நான் அந்தக் கயிற்றை என் இதயத்தருகில் வைத்து, குறுகிய படிகளை மகிழ்ச்சியுடன் இறங்கி, ஆண்டவரைத் துதித்துக்கொண்டு, நான் சந்தித்த அனைவரிடமும் இயேசுவை எங்கே காணலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே சென்றேன். இந்தச் சொப்பனம் எனக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. அந்தப் பச்சைக் கயிறு என் மனதில் விசுவாசத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; தேவனில் நம்பிக்கை வைப்பதின் அழகும் எளிமையும் என் ஆத்துமாவுக்கு வெளிச்சமாய்த் தோன்றத் தொடங்கின.” Testimonies, volume 1, 27–29.

“ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்த செயலினால், இயேசு தாம் மேசியாவாகிய தமது பணி என்ன என்பதை அறிவித்து, தமது கிரியைக்குள் நுழைந்தார். தெய்வீக சந்நிதியின் வாசஸ்தலமாக எழுப்பப்பட்ட அந்த ஆலயம், இஸ்ரவேலுக்கும் உலகத்திற்கும் ஒரு பொருட்படுத்தப்பட்ட பாடமாக அமைவதற்காகவே திட்டமிடப்பட்டது. நித்திய காலங்களிலிருந்தே, ஒளிமிகு பரிசுத்தமான சேராப் தூதரிலிருந்து மனிதன் வரையிலும், படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு ஜீவராசியும் படைத்தவரின் உட்பிரசன்னத்திற்கான ஆலயமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே தேவனுடைய நோக்கமாக இருந்தது. பாவத்தின் காரணமாக, மனிதகுலம் தேவனுக்கான ஆலயமாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டது. தீமையினால் இருளடைந்து களங்கப்பட்ட மனித இருதயம் இனி தெய்வீகவரின் மகிமையை வெளிப்படுத்தவில்லை. ஆனால் தேவகுமாரனின் அவதாரத்தினால், பரலோகத்தின் நோக்கம் நிறைவேறுகிறது. தேவன் மனிதகுலத்தில் வாசமிருக்கிறார்; இரட்சிக்கும் கிருபையினால் மனிதனின் இருதயம் மீண்டும் அவருடைய ஆலயமாகிறது. எருசலேமிலிருந்த ஆலயம் ஒவ்வொரு ஆத்துமாவிற்கும் திறந்திருக்கும் உயர்ந்த இலக்குக்கான இடையறாத சாட்சியாக இருக்கும்படி தேவன் நிர்ணயித்திருந்தார். ஆனால் யூதர்கள், தாங்கள் மிகுந்த பெருமையுடன் நோக்கிய அந்தக் கட்டிடத்தின் அர்த்தத்தை உணரவில்லை. அவர்கள் தங்களைத் தெய்வீக ஆவிக்கான பரிசுத்த ஆலயங்களாக ஒப்புக்கொடுக்கவில்லை. அப்பரிசுத்த வாணிபத்தின் குழப்பக் கலகத்தால் நிரம்பிய எருசலேம் ஆலயத்தின் முற்றங்கள், இச்சையான வேட்கைகளின் இருப்பினாலும் அப்பரிசுத்த சிந்தனைகளினாலும் களங்கப்பட்ட இருதயத்தின் ஆலயத்தை மிகுந்த உண்மையோடு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின.”

“உலகத்தின் வாங்குவோரும் விற்குவோரும் இருந்தவர்களிடமிருந்து ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்ததன்மூலம், பாவத்தின் அசுத்தத்திலிருந்து இருதயத்தைச் சுத்திகரிப்பதே தமது பணி என்று இயேசு அறிவித்தார்,—ஆத்துமாவைக் கெடுக்கும் பூமியாசைகள், சுயநலக் காமவெறிகள், தீய பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து. மல்கியா 3:1–3 மேற்கோள் காண்க.” The Desire of Ages, 161.

“தீர்க்கதரிசி சொல்லுகிறார்: ‘வேறொரு தூதன் பரலோகத்திலிருந்து இறங்கி வருவதைக் கண்டேன்; அவனுக்கு மகத்தான அதிகாரம் இருந்தது; பூமி அவன் மகிமையினால் பிரகாசமாயிற்று. அவன் பலத்த சத்தத்தோடு வல்லமையாய் கூவி: மகா பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாசஸ்தலமாயிற்று’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1, 2). இதுவே இரண்டாம் தூதனால் கொடுக்கப்பட்ட அதே செய்தியாகும். பாபிலோன் விழுந்தது, ‘ஏனெனில் அவள் தன் வேசித்தனத்தின் உக்கிரமான மதுவை எல்லா ஜாதிகளுக்கும் குடிக்கக் கொடுத்தாள்’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:8). அந்த மது என்ன?—அவளுடைய பொய்யான போதனைகளே. நான்காம் கற்பனையின் ஓய்வுநாளுக்குப் பதிலாக அவள் உலகத்துக்கு ஒரு போலியான ஓய்வுநாளைக் கொடுத்திருக்கிறாள்; மேலும், ஆதியில் ஏதேன் தோட்டத்தில் சாத்தான் ஏவாளிடம் முதலில் சொன்ன பொய்யான கருத்தான—ஆத்துமாவின் இயல்பான அமரத்துவத்தை—மீண்டும் கூறியிருக்கிறாள். இதற்கு ஒப்பான அநேக தவறுகளையும் அவள் தூரத் தூரமாகப் பரப்பியிருக்கிறாள்; ‘மனுஷருடைய கட்டளைகளையே உபதேசங்களாகப் போதித்து’ (மத்தேயு 15:9).”

“இயேசு தமது பொதுப் பணியை ஆரம்பித்தபோது, ஆலயத்தை அதன் பரிசுத்தத்திற்கு விரோதமான அவமதிப்பிலிருந்து சுத்திகரித்தார். அவருடைய ஊழியத்தின் இறுதியான செயல்களில் ஒன்றாக ஆலயத்தின் இரண்டாவது சுத்திகரிப்பும் இருந்தது. அதுபோலவே, உலகத்திற்கான எச்சரிக்கையின் இறுதி கிரியையில், சபைகளுக்குச் செய்யப்பட்ட இரண்டு தனித்துவமான அழைப்புகள் உள்ளன. இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தி இதுவாகும்: ‘பெரிய நகரமான பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; ஏனெனில் தன் விபசாரத்தின் கோபமுள்ள திராட்சரசத்தை அவள் சகல ஜாதிகளும் குடிக்கச் செய்தாள்’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:8). மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் மகத்தான முழக்கத்திலும், பரலோகத்திலிருந்து ஒரு சத்தம் இவ்வாறு சொல்லக் கேட்கப்படுகிறது: ‘என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடிக்கும், அவளுக்கு வரும் வாதைகளில் நீங்கள் அடையாதபடிக்கும், அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் பரலோகமட்டும் எட்டியுள்ளன; தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்’ (வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.