யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் நாற்பத்துநான்கு

1844 ஆம் ஆண்டில், உடன்படிக்கையின் பெட்டகத்தினுள் சகோதரி வைட் நோக்கினபோது, ஏழாம் நாளின் சப்தம் பற்றிய போதனை முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகவும், பின்னர் அவருக்கு வலியுறுத்தப்பட்டதாகவும் இருந்தது. மேலும், கடைசி நாட்களில் அவதாரப் போதனைக்கும் அதே பரலோக வலியுறுத்தல் உண்டென அவர் பதிவு செய்தார். ஏழாம் நாளின் சப்தம், நிழலுருவிற்கு எதிரான பிராயச்சித்த நாளின் ஆரம்பத்தில் பெட்டகத்திலிருந்து வரும் விசேஷ ஒளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுபோல ஏழாம் ஆண்டின் சப்தம், நிழலுருவிற்கு எதிரான பிராயச்சித்த நாள் தன் நிறைவை அடையும் வேளையில் பெட்டகத்திலிருந்து வரும் விசேஷ ஒளியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றின் கடைசி பரிசுத்தச் சபைக்கூட்டத்தில் அவதாரக் கோட்பாடு முன்மாதிரியாகக் காணப்படுகிறது; அது லேவியராகமம் இருபத்து மூன்றின் தொடக்கத்தில் வரும் முதல் பரிசுத்தச் சபைக்கூட்டமான ஏழாம் நாள் சபத்திற்கான ஓமேகாவாகும். அந்த முதல் சபத்து தேவனுடைய சிருஷ்டி வல்லமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; கடைசி சபத்து அவருடைய மறுசிருஷ்டி வல்லமையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த முதல் சபத்து “23” என்ற எண்ணாலும், கடைசி “252” என்ற எண்ணாலும் குறிக்கப்படுகிறது.

அந்த இரண்டு சின்னங்களும் லேவியராகமம் இருபத்திமூன்றின் தொடக்கமும் முடிவும் ஆக உள்ளன; மேலும் அவை மில்லரைட் வரலாற்றிற்கும் தொடக்கமும் முடிவும் ஆக உள்ளன. 1798ஆம் ஆண்டு, இஸ்ரவேலின் வடக்கு ராஜ்யத்திற்கெதிராக இருந்த 2,520 ஆண்டுகளின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது; 2,300 ஆண்டுகள் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறின. சகோதரி ஒயிட் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் நடத்தப்பட்டு பத்து கற்பனைகளை நோக்கினபோது, அவர், கிறிஸ்து தமது சமாதானப்படுத்தும் கிரியையை நிறைவு செய்து கொண்டிருக்கும்போது, அவரைத் தொடர்ந்து மகா பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களை முன்னடையாளப்படுத்தினார். ஆலயச் சோதனை என்பது ஆட்டுக்குட்டி எங்கே போகிறானோ அங்கேயெல்லாம் அவரைப் பின்பற்றுகிற சோதனையாகும்.

தீர்க்கதரிசியாகிய சகோதரி வைட், ஆதியில் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்த விசுவாசிகளை எடுத்துக்காட்டிக் கொண்டிருந்தார்; இவ்வாறு செய்வதன் மூலம், முடிவுக் காலத்தில் விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து பின்னர் உடன்படிக்கைப் பேழைக்குள் நோக்குகிற விசுவாசிகளுக்கான ஒரு முன்மாதிரியையும் அவர் வழங்கிக் கொண்டிருந்தார். அங்கே வெளிச்சமாய்க் காட்டப்படுவதாவது, அவதாரக் கோட்பாடும், ஒன்றிப்புக் கிரியையின் நிறைவு பெறுதலும் ஆகும். படைப்பையும் மறுபடைப்பையும் குறிக்கும் இரண்டு ஓய்வுநாட்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு மூடும் கேரூபுகளை அவர்கள் காண்கிறார்கள். மேலும், பேழையின் ஒரு பக்கத்தில் 252-யையும் மற்றொரு பக்கத்தில் 23-யையும் அவர்கள் கண்டு, படைப்பும் மறுபடைப்பும் உடன் ஒத்திசைவாக, 23 என்பது தெய்வீகம் மனிதத்துவத்துடன் இணையுமெனும் திருமணத்தைக் குறிக்கிறது என்றும், 252 என்பது தெய்வீகத்துடன் இணைக்கப்பட்ட மனிதனாக ஒரு மனிதன் உருமாறுதலின் சின்னமாக இருப்பதையும் அவர்கள் உணர்கிறார்கள்.

கருணை ஆசனம் அகற்றப்பட வேண்டியதல்ல; ஆகையால் சகோதரி வைட் அதன் உள்ளே நோக்கிப் பார்த்தது ஒரு விசேஷ வெளிப்பாடாகும்; தீர்க்கதரிசன ரீதியாக அந்த உருவகப்படம், அவர் வாழ்ந்த நாட்களைவிட, பிற்கால நாட்களுக்கே அதிகமாக உரியது. நாம் நோக்கினால் மாற்றப்படுகிறோம். ஆலயச் சோதனை என்பது, கிறிஸ்து தமது கன்னியான ஜனங்களை தமது ஆலயத்திற்குள் படிப்படியாக நடத்திச் செல்லுதலாகும். தீர்க்கதரிசனச் சத்தியங்கள், நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தியால் வெளிச்சமூட்டப்பட்ட பாதையின் படிகளைக் குறிக்கின்றன.

நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளாக இருந்த மில்லரைட் ஆலயம் ஒரு படியாகும்.

“23” எனும் மனித ஆலயம், (ஆணும் பெண்ணுமாக அவர் அவர்களைச் சிருஷ்டித்தார்) ஒரு படியாகும்.

கிறிஸ்து மூன்று நாட்களில் தமது ஆலயத்தை எழுப்புவது ஒரு படியாகும்.

களஞ்சியம் மல்கியாவின் ஆலயமாகும்.

நெகேமியா தோபியாவின் அவமரியாதையான மாசுபாட்டிலிருந்து களஞ்சிய அறையைச் சுத்திகரித்தான்.

அந்த ஆலயத்தில்தான் ராஜாவாகிய யோசியாவின் சீர்திருத்தக் காலத்தில் பிரதான ஆசாரியனாகிய ஹில்கியா மோசேயின் எழுத்துகளை கண்டுபிடித்தான்.

நெகேமியா அசுத்தீகரிப்பிலிருந்து சுத்திகரித்த ஆலயம், சகோதரி வைட் குறிப்பிடுவதுபோல, கிறிஸ்து இருமுறை அதன் “புனிதநிந்தனையான அவமதிப்பிலிருந்து” சுத்திகரித்த அதே ஆலயமே ஆகும்.

மில்லரின் கனவில் தோன்றிய பெட்டி ஒரு படிக்கட்டு ஆக இருந்தது.

கிறிஸ்து தமது விசுவாசமுள்ளவர்களை மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நடத்திச் சென்ற பின்பு, சகோதரி வைட்டிற்கு உடன்படிக்கையின் பெட்டியினிடமாகக் காண்பிக்கப்பட்டதுபோல், அவர் அவர்களை அந்தப் பெட்டியினிடமாக நடத்தி, கிருபாசனத்தை உயர்த்தி, அவர்கள் அதன் உள்ளே நோக்க அனுமதிக்கிறார். அவர்கள் அதன் உள்ளே நோக்கும் போது, அவதாரக் கோட்பாடும் ஏழாம் நாள் சப்தமும் இரண்டும் மென்மையான ஒளிவட்டத்தால் சூழப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை அவர்கள் காண்கிறார்கள். “மென்மையான ஒளிக்கதிரால் சூழப்பட்ட” அந்தக் கோட்பாடுகளை உணர்கிறவர்கள், வரியின்மேல் வரி, விசுவாசத்தினால் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து உடன்படிக்கையின் பெட்டிக்குள் நோக்கும் சகோதரி வைட்டுடன் ஒத்திசைவாக நிற்கின்றனர்.

பண்டைய தீர்க்கதரிசிகள் தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்களைக் காட்டிலும், பிந்திய நாட்களைப் பற்றியே இன்னும் குறிப்பாகப் பேசினர். அந்தப் பண்டைய தீர்க்கதரிசிகள் தாமே சாட்சியின் ஒரு பகுதியாகும்போது, அவர்கள் பிந்திய நாட்களில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; பிந்திய நாட்களில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் ஆவர். சகோதரி வைட், ஒருவேளை, மிக முக்கியமான பண்டைய தீர்க்கதரிசியாக இருக்கலாம்; ஏனெனில் அவருடைய எல்லா எடுத்துக்காட்டுகளும் ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரத்தின் ஓமேகா வரலாற்றின் ஆல்பா வரலாற்றையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் மீதமுள்ளவர்களைச் சித்தரிக்கின்றனர்; ஆனால் சகோதரி வைட் மேலும் ஒரு ஆரம்ப வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அது முடிவுக் கால வரலாற்றில்—எழுத்துக்கு எழுத்து—நிறைவேறுகிறது.

ஆல்பா அடித்தள வரலாற்றில், சிஸ்டர் வைட் தரிசனத்தில் பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார். அங்கே சென்றபோது, உடன்படிக்கைப் பெட்டியின் மேலிருந்த, அகற்றப்படக்கூடாத கிருபாசனம் உயர்த்தப்பட்டது; அப்படியே சிஸ்டர் வைட் அதன் உள்ளே நோக்கிப் பார்க்கும்படி செய்யப்பட்டதில், அவர் பத்துக் கற்பனைகளைக் கண்டார்.