யோவேல் புத்தகமும் லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையும் - எண் எட்டு

அவன் அறிவை யாருக்கு போதிப்பான்? உபதேசத்தை யாருக்கு விளங்கச் செய்வான்? பாலை விட்டு நீக்கப்பட்டவர்களுக்கும், மார்பகங்களிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டவர்களுக்குமா?

கற்பனையின் மேல் கற்பனை, கற்பனையின் மேல் கற்பனை; வரியின் மேல் வரி, வரியின் மேல் வரி; இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில் தடுக்கித் தடுக்கிப் பேசும் உதடுகளினாலும் வேறொரு நாவினாலும் அவர் இந்த ஜனங்களோடு பேசுவார். அவர்களிடம் அவர், சோர்ந்தவர்களுக்கு இளைப்பாறுதல் உண்டாகும்படி நீங்கள் அளிக்கத்தக்க இளைப்பாறுதல் இதுவே; இதுவே புத்துணர்ச்சி என்றும் சொல்லினார்; ஆனாலும் அவர்கள் கேட்கவில்லை.

ஆனால் கர்த்தருடைய வார்த்தை அவர்களுக்கு கட்டளையின்மேல் கட்டளை, கட்டளையின்மேல் கட்டளை; வரியின்மேல் வரி, வரியின்மேல் வரி; இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் என்பதாக இருந்தது; அவர்கள் போய்ப் பின்னாக விழுந்து, நொறுக்கப்பட்டு, கண்ணியில் அகப்பட்டு, பிடிக்கப்படும்படிக்கு.

ஆகையால், எருசலேமிலிருக்கும் இந்த ஜனத்தை ஆளுகிற பரியாசக்காரரே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள். நீங்கள், “மரணத்தோடு நாம் உடன்படிக்கை செய்தோம்; பாதாளத்தோடு நாம் ஒப்பந்தம் கொண்டோம்; பெருக்கெடுத்து வரும் தண்டனையின் வெள்ளம் கடந்து சென்றாலும் அது எங்கள்மேல் வராது; ஏனெனில் பொய்யை எங்கள் அடைக்கலமாக்கிக் கொண்டோம்; வஞ்சகத்தின் கீழ் எங்களை மறைத்துக் கொண்டோம்” என்று சொல்லியிருக்கிறீர்கள். ஆகையால் கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: “இதோ, சீயோனில் அஸ்திவாரமாக நான் ஒரு கல்லை இடுகிறேன்; அது சோதிக்கப்பட்ட கல், விலையுயர்ந்த மூலைக்கல், உறுதியான அஸ்திவாரம்; விசுவாசிக்கிறவன் பதறமாட்டான். நான் நியாயத்தை அளவுக்கயிறாகவும், நீதியைத் தூக்குக்கல்லாகவும் நிறுத்துவேன்; கல்மழை பொய்யின் அடைக்கலத்தை அடித்துச் செல்லும்; நீர்கள் மறைவிடத்தை மூழ்கடிக்கும். அப்பொழுது மரணத்தோடு செய்த உங்கள் உடன்படிக்கை நீக்கப்படும்; பாதாளத்தோடு செய்த உங்கள் ஒப்பந்தம் நிலைநிற்காது; பெருக்கெடுத்து வரும் தண்டனையின் வெள்ளம் கடந்து செல்லும்போது, அதினால் நீங்கள் மிதிக்கப்படுவீர்கள்.” ஏசாயா 28:9–18.

மதுபோதையில் இருப்பவர்களே, விழித்தெழுந்து அழுங்கள்; திராட்சரசம் குடிப்பவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் அலறுங்கள்; புதிய திராட்சரசத்தினால்; அது உங்கள் வாயிலிருந்து நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. யோவேல் 1:5.

கர்த்தருடைய ஆலயத்திலிருந்து போஜனபலி மற்றும் பானபலி நிறுத்தப்பட்டுவிட்டன; கர்த்தருடைய ஊழியக்காரரான ஆசாரியர் துக்கிக்கிறார்கள். வயல் பாழாயிற்று, நிலம் புலம்புகிறது; ஏனெனில் தானியம் அழிந்துபோயிற்று; புதிய திராட்சரசம் வற்றிப்போயிற்று; எண்ணெய் வாடிப்போயிற்று. உழவர்களே, வெட்கப்படுங்கள்; திராட்சைத்தோட்டக்காரரே, கோஷமிடுங்கள்; கோதுமைக்காகவும் பார்லிக்காகவும், ஏனெனில் வயலின் அறுவடை அழிந்துபோயிற்று. திராட்சச்செடி வற்றிப்போயிற்று, அத்திமரம் வாடிப்போயிற்று; மாதுளைமரம், பேரீச்சமரம், ஆப்பிள்மரம், வயலிலுள்ள எல்லா மரங்களும் கூட உலர்ந்துபோயின; ஏனெனில் மனுபுத்திரரிடமிருந்து சந்தோஷம் உலர்ந்துபோயிற்று. ஆசாரியரே, அரைக்கச்சை கட்டிக்கொண்டு புலம்புங்கள்; பலிபீடத்தின் ஊழியக்காரரே, கோஷமிடுங்கள்; என் தேவனுடைய ஊழியக்காரரே, வாருங்கள், இரவெல்லாம் சாக்குடையில் படுத்திருங்கள்; ஏனெனில் உங்கள் தேவனுடைய ஆலயத்திலிருந்து போஜனபலி மற்றும் பானபலி தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு உபவாசத்தைப் பரிசுத்தப்படுத்துங்கள்; ஒரு பரிசுத்தச் சபையைக் கூட்டுங்கள்; மூப்பரையும் தேசத்தின் சகல குடிகளையும் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குள் கூடவைத்து, கர்த்தரிடத்தில் கூப்பிடுங்கள்: அந்நாளுக்காக ஐயோ! ஏனெனில் கர்த்தருடைய நாள் சமீபமாயிருக்கிறது; அது சர்வவல்லவரிடமிருந்து வரும் நாசம்போல வரும். நம் கண்களுக்கு முன்பாகவே உணவு அறுக்கப்பட்டுவிடவில்லையா? ஆம், நம் தேவனுடைய ஆலயத்திலிருந்து சந்தோஷமும் மகிழ்ச்சியும் நீக்கப்பட்டுவிடவில்லையா? யோவேல் 1:9–16.

ஆயினும் நான் உங்களுக்குச் சத்தியத்தைச் சொல்லுகிறேன்; நான் போகிறதே உங்களுக்கு நன்மையானது; ஏனெனில் நான் போகாவிட்டால், ஆறுதல்காரர் உங்களிடத்தில் வரமாட்டார்; ஆனால் நான் போனால், அவரை உங்களிடத்தில் அனுப்புவேன். அவர் வந்தபோது, பாவத்தைக் குறித்தும், நீதியைக் குறித்தும், நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்தும் உலகத்தைக் கண்டிப்பார்: பாவத்தைக் குறித்து, அவர்கள் என்னை விசுவாசிக்காததினால்; நீதியைக் குறித்து, நான் என் பிதாவினிடத்திற்கு போகிறதினால், நீங்கள் இனி என்னைக் காண்பதில்லை; நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்து, இந்த உலகத்தின் அதிபதி நியாயந்தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறான். இன்னும் அநேக காரியங்களை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியுள்ளது; ஆனால் இப்போது அவற்றை நீங்கள் சுமக்க முடியாது. ஆகிலும், அவர், சத்தியஆவி, வந்தபோது, உங்களை எல்லாச் சத்தியத்திற்குள்ளும் நடத்துவார்; ஏனெனில் அவர் தம்மாலே பேசமாட்டார்; தாம் கேட்பவைகளை எல்லாம் பேசுவார்; வரப்போகிற காரியங்களையும் உங்களுக்கு அறிவிப்பார். யோவான் 16:7–13.

நான் இஸ்ரவேலின் நடுவில் இருக்கிறவன் என்றும், நான் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் என்றும், வேறொருவனும் இல்லை என்றும் நீங்கள் அறிந்துகொள்வீர்கள்; என் ஜனங்கள் இனி ஒருபோதும் வெட்கப்படமாட்டார்கள். யோவேல் 2:27.

“அநேகர் முன்னோர் மழையைப் பெருமளவில் பெறத் தவறியுள்ளனர். இவ்வாறு தேவன் அவர்களுக்காக ஏற்படுத்தியிருந்த எல்லா நன்மைகளையும் அவர்கள் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. அந்தக் குறைபாடு பின்னோர் மழையினால் நிரப்பப்படும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள். கிருபையின் மிகச் செழுமையான பெருக்கம் அருளப்படும் வேளையில், அதைப் பெறத் தங்கள் இருதயங்களைத் திறக்க எண்ணுகிறார்கள். அவர்கள் ஒரு பயங்கரமான தவறு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். தேவன் தமது ஒளியையும் அறிவையும் அளிப்பதன் மூலம் மனித இருதயத்தில் ஆரம்பித்திருக்கிற கிரியை இடையறாது முன்னேறிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஒவ்வொருவரும் தமக்குள்ள தேவையைத் தாமே உணர வேண்டும். இருதயம் ஒவ்வொரு களங்கத்திலிருந்தும் வெறுமையாக்கப்பட்டு, ஆவியானவர் வாசமிருப்பதற்காகச் சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டும். பாவத்தை அறிக்கையிட்டு அதைப் கைவிடுதலினாலும், ஊக்கமான ஜெபத்தினாலும், தங்களைத் தேவனுக்கு அர்ப்பணித்தலினாலும், ஆரம்ப சீஷர்கள் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவுக்காகத் தங்களை ஆயத்தப்படுத்தினர். அதே கிரியையே, ஆனால் இன்னும் அதிகமான அளவில், இப்போது செய்யப்பட வேண்டும். அப்போது மனிதன் அந்த ஆசீர்வாதத்தைக் கேட்டுக்கொண்டு, தன்னைப் பற்றிய கிரியையை ஆண்டவர் பூர்த்திசெய்வதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டியது மட்டுமே இருந்தது. கிரியையை ஆரம்பித்தவர் தேவனே; மனிதனை இயேசு கிறிஸ்துவில் பரிபூரணமாக்கி, தமது கிரியையை அவரே நிறைவேற்றுவார். ஆனால் முன்னோர் மழையால் குறிக்கப்படும் கிருபையை அலட்சியப்படுத்துதல் எவ்விதத்திலும் இருக்கக்கூடாது. தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒளிக்கேற்ப வாழ்கிறவர்களே அதிகமான ஒளியைப் பெறுவார்கள். செயல்படும் கிறிஸ்தவ நற்குணங்களை வெளிப்படுத்துவதில் நாம் தினந்தோறும் முன்னேறிக் கொண்டிருக்காவிட்டால், பின்னோர் மழையில் பரிசுத்த ஆவியின் வெளிப்பாடுகளை நாம் அறிந்துகொள்ளமாட்டோம். அது நம்மைச் சுற்றியுள்ள இருதயங்கள் அனைத்தின்மேலும் பொழிந்துகொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் நாம் அதை உணரவும் பெறவும் மாட்டோம்.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

“பின்மழைக்காக நாம் காத்திருக்கக் கூடாது. நம்மீது பொழியப்படும் கிருபையின் பனித்துளியையும் மழைத்தாரைகளையும் அறிந்து ஏற்றுக்கொள்கிற அனைவர்மேலும் அது வந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒளியின் துணுக்குகளை நாம் சேகரிக்கும்போது, நம்மால் அவர்மேல் நம்பிக்கை வைக்கப்படுவதைக் காண விரும்புகிற தேவனுடைய நிச்சயமான இரக்கங்களை நாம் மதிக்கும்போது, அப்பொழுது ஒவ்வொரு வாக்குறுதியும் நிறைவேறும். ‘பூமி தன் முளையை விளைவிக்கிறதுபோலவும், தோட்டம் அதில் விதைக்கப்பட்டவற்றை முளைக்கப்பண்ணுகிறதுபோலவும், கர்த்தராகிய ஆண்டவர் நீதியையும் துதியையும் எல்லா ஜாதிகளுக்கும் முன்பாக முளைக்கப்பண்ணுவார்.’ ஏசாயா 61:11. தேவனுடைய மகிமையினால் முழு பூமியும் நிரப்பப்பட வேண்டும்.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, தொகுதி 7, 984.

“மத்தேயு 25-இல் காணப்படும் பத்து கன்னியரின் உவமையும் அட்வென்டிஸ்ட் மக்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது.” தி கிரேட் கண்ட்ரோவர்சி, 393.

“ஐந்து புத்திசாலிகளாகவும், ஐந்து மூடர்களாகவும் இருந்த பத்து கன்னிகைகள் குறித்த உவமையினிடத்திற்கே என்னை அடிக்கடி அழைத்துச் செல்கின்றனர். இந்த உவமை எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறியுள்ளது; மேலும் நிறைவேறும், ஏனெனில் இதற்கு இந்தக் காலத்திற்கான ஒரு சிறப்பான பொருத்தம் உண்டு; மேலும், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப் போலவே, இது நிறைவேறியுள்ளது, கால முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்தும் நிலைத்திருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.

“துன்மார்க்கத்திலும், வஞ்சகத்திலும், மயக்கத்திலும், மரணத்தின் நிழலிலேயே கிடக்கும் ஒரு உலகம் உள்ளது,—தூக்கத்தில், தூக்கத்தில். அவர்களை விழிப்பூட்ட ஆத்துமவேதனையை உணர்கிறவர்கள் யார்? எந்தச் சத்தம் அவர்களை எட்ட முடியும்? ‘இதோ, மணவாளன் வருகிறான்; அவரை எதிர்கொள்ள நீங்கள் புறப்பட்டுச் செல்லுங்கள்’ என்ற அறிவிப்பு வழங்கப்படும் காலத்தை நோக்கி என் மனம் எதிர்காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது. ஆனால் சிலர் தங்கள் விளக்குகளை நிரப்புவதற்கான எண்ணெயைப் பெறுவதில் தாமதித்திருப்பார்கள்; அப்பொழுது மிகத் தாமதமாக அவர்கள் அறிந்துகொள்வார்கள்: எண்ணெயால் குறிக்கப்படுகிற குணநலம் மாற்றிக் கொடுக்கப்படக் கூடியதல்ல என்று. அந்த எண்ணெய் கிறிஸ்துவின் நீதியாகும். அது குணநலத்தைக் குறிக்கிறது; குணநலம் மாற்றிக் கொடுக்கப்படக் கூடியதல்ல. ஒருவனும் அதை மற்றொருவருக்காகப் பெற்றுத்தர முடியாது. ஒவ்வொருவரும் பாவத்தின் ஒவ்வொரு கறையிலிருந்தும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஒரு குணநலத்தைத் தமக்காகத் தாமே பெற வேண்டும்.” Bible Echo, May 4, 1896.

அப்படியே நடைபெறும்: கர்த்தருடைய நாமத்தை நோக்கிக் கூப்பிடுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான்; ஏனெனில் கர்த்தர் சொன்னபடியே, சீயோன் மலையிலும் எருசலேமிலும் இரட்சிப்பு உண்டாயிருக்கும்; மேலும் கர்த்தர் அழைக்கிற மீதியினரிடத்திலும் அது உண்டாயிருக்கும். யோவேல் 2:32.

உயிர்த்தெழுதலின் நாளில் பிற்பகல் நேரம் கடந்து வந்தபோது, சீஷர்களில் இருவர் எருசலேமிலிருந்து எட்டு மைல் தொலைவில் அமைந்திருந்த சிறிய ஊரான எம்மாவுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். இச் சீஷர்கள் கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தில் குறிப்பிடத்தக்க இடம் வகித்தவர்கள் அல்ல; ஆயினும் அவர்கள் அவர்மேல் உள்ளார்ந்த உண்மையுள்ள விசுவாசிகளாயிருந்தார்கள். அவர்கள் பஸ்காவைக் கடைப்பிடிக்க நகரத்துக்கு வந்திருந்தார்கள்; சமீபத்தில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களினால் அவர்கள் மிகுந்த குழப்பமடைந்திருந்தார்கள். அன்றுக் காலையில் கிறிஸ்துவின் உடல் கல்லறையிலிருந்து அகற்றப்பட்டதைக் குறித்த செய்தியையும், தூதர்களைக் கண்டு இயேசுவைச் சந்தித்த பெண்களின் அறிக்கையையும் அவர்கள் கேட்டிருந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் தியானத்திற்கும் ஜெபத்திற்கும் தங்கள் இல்லங்களுக்குத் திரும்பிச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். துக்கமடைந்த மனதுடன், விசாரணையும் சிலுவைப்பாட்டும் தொடர்பான நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே அவர்கள் மாலை நடையைத் தொடர்ந்தார்கள். இதற்கு முன் ஒருபோதும் அவர்கள் இவ்வளவு முற்றிலும் மனம் உடைந்தவர்களாயிருந்ததில்லை. நம்பிக்கையற்றும் விசுவாசமற்றும் அவர்கள் சிலுவையின் நிழலில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்கள் தங்கள் பயணத்தில் அதிக தூரம் முன்னேறாதிருக்கையில், ஒரு அந்நியன் அவர்களுடன் சேர்ந்தான்; ஆனால் அவர்கள் தங்கள் இருளும் ஏமாற்றமுமாகிய மனநிலையிலே முழுமையாக ஆழ்ந்திருந்ததினால், அவனை நெருக்கமாக கவனிக்கவில்லை. அவர்கள் தங்கள் இருதயத்தின் சிந்தனைகளை வெளிப்படுத்திக்கொண்டபடியே தங்கள் உரையாடலைத் தொடர்ந்து நடத்தினர். கிறிஸ்து அவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்த போதனைகள் குறித்து அவர்கள் ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தனர்; ஆனால் அவற்றை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களாய் தோன்றினர். நிகழ்ந்த சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில், இயேசு அவர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்க ஆவலாயிருந்தார். அவர் அவர்களுடைய துயரத்தை கண்டிருந்தார்; “தம்மை இவ்வளவு தாழ்த்தப்பட அனுமதித்து வேதனை அனுபவித்த இந்த மனுஷன் கிறிஸ்துவாயிருக்க முடியுமோ?” என்ற எண்ணத்தை அவர்கள் மனங்களில் எழச் செய்த, முரண்பட்டதும் குழப்பமூட்டியதுமான கருத்துக்களை அவர் அறிந்திருந்தார். அவர்களுடைய துயரம் அடக்கப்பட முடியவில்லை; அவர்கள் அழுதனர். அவர்களுடைய இருதயங்கள் அன்பினால் அவரோடு பிணைந்திருந்தன என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார்; அவர்களுடைய கண்ணீரைத் துடைத்து, அவர்களை ஆனந்தத்தாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிரப்ப அவர் ஏங்கினார். ஆனால் முதலில், அவர்கள் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டாத பாடங்களை அவர் அவர்களுக்குக் கற்பிக்க வேண்டியிருந்தது.

“‘நீங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கையில், ஒருவரோடு ஒருவர் பரிமாறிக்கொள்ளும் இந்த வார்த்தைகள் எத்தகையவை? ஏன் நீங்கள் சோகமாயிருக்கிறீர்கள்?’ என்று அவர் அவர்களைக் கேட்டார். அப்பொழுது அவர்களில் கிளியோபா எனப்படும் ஒருவன் அவருக்குப் பதிலளித்து, ‘எருசலேமில் தங்கியிருக்கும் அந்நியனாய் நீ மட்டும் இருந்து, இந்நாட்களில் அங்கே நிகழ்ந்தவற்றை அறியாமல் இருக்கிறாயோ?’ என்றான். தங்கள் ஆண்டவரைப் பற்றிய தங்கள் ஏமாற்றத்தை அவர்கள் அவருக்குச் சொல்லினர்; அவர் ‘தேவனுக்கும் சகல ஜனங்களுக்கும் முன்பாக செய்கையிலும் வார்த்தையிலும் வல்லவராயிருந்த ஒரு தீர்க்கதரிசி;’ ஆனால் ‘எங்கள் பிரதான ஆசாரியரும் அதிகாரிகளும்,’ என்று அவர்கள் கூறினர், ‘அவரை மரணதண்டனைக்காக ஒப்புக்கொடுத்து, சிலுவையில் அறைந்துவிட்டார்கள்.’ ஏமாற்றத்தால் வேதனையடைந்த இருதயங்களோடும், நடுங்கும் உதடுகளோடும், அவர்கள் மேலும், ‘இஸ்ரவேலை மீட்பவர் இவரே என்று நாங்கள் நம்பியிருந்தோம்; இதற்கு மேலாக, இவ்வாறான சம்பவங்கள் நடந்ததிலிருந்து இன்றோ மூன்றாம் நாள் ஆகிறது’ என்று சேர்த்துச் சொன்னார்கள்.”

“நிகழ்ந்துவிட்ட சம்பவங்களை அவர் முன்கூட்டியே அறிவித்திருந்தார் என்பதை உணர்ந்து, கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளைச் சீஷர்கள் நினைவுகூராதது எவ்வளவு விசித்திரமானது! அவர் வெளிப்படுத்தியதின் கடைசி பகுதியும் முதல் பகுதியைப் போலவே நிச்சயமாக நிறைவேறும் என்பதை, அதாவது மூன்றாம் நாளில் அவர் மீண்டும் உயிர்த்தெழுவார் என்பதை, அவர்கள் உணரவில்லை. அவர்கள் நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டிய பகுதி இதுவே. ஆசாரியரும் அதிகாரிகளும் இதை மறந்துவிடவில்லை. ‘ஆயத்த நாளுக்குப் பின்வந்த நாளில், பிரதான ஆசாரியரும் பரிசேயரும் பிலாத்துவினிடத்தில் கூடி வந்து: ஐயா, அந்த வஞ்சகன் இன்னும் உயிரோடிருக்கையில், மூன்று நாளுக்குப் பிறகு நான் உயிர்த்தெழுவேன் என்று சொன்னதை நாங்கள் நினைவுகூருகிறோம்’ என்று கூறினர். மத்தேயு 27:62, 63. ஆனால் அந்த வார்த்தைகளைச் சீஷர்கள் நினைவுகூரவில்லை.”

“‘அப்பொழுது அவர் அவர்களிடம், புத்தியில்லாதவர்களே, தீர்க்கதரிசிகள் கூறிய எல்லாவற்றையும் விசுவாசிக்க இருதயத்தில் மந்தமாயிருக்கிறவர்களே, கிறிஸ்து இவைகளை அனுபவித்து, தமது மகிமைக்குள் பிரவேசிப்பது அவசியமல்லவோ?’ என்று கூறினார். தங்களுடைய ஆத்துமாவின் ஆழமட்டும் ஊடுருவி, இத்தகைய ஆவலுடனும், மென்மையுடனும், அனுதாபத்துடனும், மேலும் இத்தகைய நம்பிக்கையூட்டும் சாயலுடனும் பேசுகிற இந்த அந்நியன் யார் என்று சீஷர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். கிறிஸ்து ஒப்படைக்கப்பட்டதிலிருந்து முதல் முறையாக, அவர்கள் நம்பிக்கையுணரத் தொடங்கினார்கள். அடிக்கடி அவர்கள் தங்களுடைய துணைவரை உற்றுநோக்கி, அவர் கூறிய வார்த்தைகள் கிறிஸ்து கூறியிருப்பார் என எண்ணத்தக்க அத்தகைய வார்த்தைகளே என்று நினைத்தார்கள். அவர்கள் வியப்பால் நிறைந்தார்கள்; அவர்களுடைய இருதயங்கள் ஆனந்தமிக்க எதிர்பார்ப்பால் துடிக்கத் தொடங்கின.”

“வேதாகம வரலாற்றின் ஆரம்பமும் ஆதியும் ஆன மோசேயிலிருந்து தொடங்கி, கிறிஸ்து தம்மைப்பற்றிய அனைத்தையும் எல்லா வேதவசனங்களிலும் விளக்கிக் கூறினார். அவர் முதலில் தம்மை அவர்களுக்கு அறிவித்திருந்தால், அவர்களுடைய இருதயங்கள் திருப்தியடைந்திருக்கும். தங்களுடைய மகிழ்ச்சியின் பரிபூரணத்தில் அவர்கள் அதற்கு அப்பால் எதற்கும் பசியாயிருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் பழைய ஏற்பாட்டின் முன்மாதிரிகளும் தீர்க்கதரிசனங்களும் அவருக்குச் சாட்சியமாகச் சொல்லியுள்ள சாட்சியை அவர்கள் அறிந்துகொள்வது அவசியமாக இருந்தது. அவற்றின்மேலே அவர்களுடைய விசுவாசம் நிலைநிறுத்தப்பட வேண்டும். அவர்களை நம்பச் செய்வதற்காக கிறிஸ்து எந்த அற்புதத்தையும் செய்யவில்லை; ஆனால் வேதவசனங்களை விளக்குவது அவருடைய முதல் செயல் ஆகும். அவருடைய மரணத்தைத் தங்களுடைய எல்லா நம்பிக்கைகளின் அழிவாக அவர்கள் கண்டிருந்தனர். இப்போது இது அவர்களுடைய விசுவாசத்திற்கு மிகவும் வலிமையான ஆதாரமென்பதை அவர் தீர்க்கதரிசிகளின் மூலம் காட்டினார்.”

இந்தச் சீஷர்களுக்கு போதிக்கையில், தமது பணி குறித்து சாட்சியமளிப்பதாகப் பழைய ஏற்பாட்டின் முக்கியத்துவத்தை இயேசு வெளிப்படுத்தினார். இப்போது கிறிஸ்தவர்கள் என்று தங்களைத் தொழில்முறையாக அறிவிப்போர் பலர், பழைய ஏற்பாடு இனி எவ்விதப் பயனும் இல்லையென்று கூறி அதைப் புறக்கணிக்கின்றனர். ஆனால் அது கிறிஸ்துவின் போதனை அல்ல. அவர் அதற்கு அளித்த மதிப்பு மிகுந்ததாயிருந்ததால், ஒருகாலத்தில் அவர், “மோசேயையும் தீர்க்கதரிசிகளையும் அவர்கள் கேளாதிருந்தால், ஒருவர் இறந்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தாலும் அவர்கள் இணங்கமாட்டார்கள்” என்றார். லூக்கா 16:31.

“ஆதாமின் நாட்களிலிருந்து காலத்தின் நிறைவு நிகழ்ச்சிகள்வரை, முதற்பிதாக்களினாலும் தீர்க்கதரிசிகளினாலும் பேசுவது கிறிஸ்துவின் சத்தமே ஆகும். புதிய ஏற்பாட்டில் இருப்பதுபோலவே, பழைய ஏற்பாட்டிலும் இரட்சகர் தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறார். தீர்க்கதரிசனமிக்க கடந்தகாலத்திலிருந்து வரும் ஒளியே, கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையையும் புதிய ஏற்பாட்டின் போதனைகளையும் தெளிவுடனும் அழகுடனும் வெளிக்கொணருகிறது. கிறிஸ்துவின் அற்புதங்கள் அவருடைய தெய்வீகத்திற்கான சான்றாக இருக்கின்றன; ஆனால் அவர் உலகின் மீட்பர் என்பதற்கான இன்னும் வலிமையான சான்று, பழைய ஏற்பாட்டின் தீர்க்கதரிசனங்களை புதிய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றுடன் ஒப்பிடுவதில் காணப்படுகிறது.”

“தீர்க்கதரிசனத்திலிருந்து காரணங்கூறி, கிறிஸ்து தமது சீடர்களுக்கு, மனிதத்துவத்தில் தாம் எப்படிப்பட்டவராக இருக்க வேண்டியிருந்தார் என்பதற்கான சரியான எண்ணத்தை அளித்தார். மனிதரின் விருப்பங்களின்படி தமது சிங்காசனத்தையும் இராஜஅதிகாரத்தையும் ஏற்கவிருந்த மேசியா குறித்து அவர்கள் கொண்டிருந்த எதிர்பார்ப்பு தவறாக வழிநடத்திவந்தது. அது, மிக உயர்ந்த நிலையிலிருந்து தாழ்ந்ததிலும் தாழ்ந்ததாகிய, ஒருவர் அடையக்கூடிய நிலைக்கு அவர் இறங்கிவந்ததைக் குறித்த சரியான உணர்வைப் பெறுவதற்கு இடையூறாக இருந்திருக்கும். கிறிஸ்து, தமது சீடர்களின் எண்ணங்கள் ஒவ்வொரு குறிப்பிலும் தூய்மையும் சத்தியமும் உடையவையாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினார். தமக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த துன்பத்தின் பாத்திரத்தைப் பற்றி அவர்கள் இயன்றவரை அறிந்திருக்க வேண்டும். அவர்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்ள முடியாதிருந்த அந்த பயங்கரமான போராட்டம், உலகத்தின் அஸ்திவாரம் இடப்படுவதற்கு முன் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையின் நிறைவேற்றமே என்று அவர் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். கிறிஸ்து மரிக்கவேண்டியது அவசியம்; நியாயப்பிரமாணத்தை மீறுகிற ஒவ்வொருவனும் பாவத்தில் தொடர்ந்தால் மரிக்கவேண்டியதுபோலவே அவர் மரிக்க வேண்டியிருந்தது. இவை அனைத்தும் நடைபெறவேண்டியவையாக இருந்தன; ஆனால் அவை தோல்வியில் முடிவடைய வேண்டியவை அல்ல, மகிமையான நித்திய ஜெயத்தில் முடிவடைய வேண்டியவையாக இருந்தன. உலகத்தைப் பாவத்திலிருந்து இரட்சிக்க ஒவ்வொரு முயற்சியும் செய்யப்பட வேண்டும் என்று இயேசு அவர்களிடம் சொன்னார். அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள், அவர் வாழ்ந்ததுபோல வாழவும், அவர் உழைத்ததுபோல, தீவிரமான, விடாமுயற்சியுள்ள உழைப்புடன் உழைக்கவும் வேண்டும்.”

“இவ்வாறே கிறிஸ்து தம் சீஷர்களோடு உரையாடி, அவர்கள் வேதவசனங்களை உணரும்படியாக அவர்களின் மனங்களைத் திறந்தார். சீஷர்கள் சோர்வுற்றிருந்தார்கள்; ஆனாலும் அந்த உரையாடல் மங்கவில்லை. ஜீவனும் நிச்சயத்துவமும் நிறைந்த வார்த்தைகள் இரட்சகரின் உதடுகளிலிருந்து விழுந்தன. இருப்பினும் அவர்களின் கண்கள் இன்னும் மறைக்கப்பட்டிருந்தன. எருசலேமின் அழிவைப் பற்றி அவர் அவர்களிடம் கூறியபோது, அவர்கள் அந்த நியமிக்கப்பட்ட நகரத்தை நோக்கி அழுதுகொண்டே பார்த்தார்கள். இருந்தபோதிலும், தங்களுடன் பயணித்துக் கொண்டிருந்தவர் யார் என்பதைக் குறித்து அவர்கள் இன்னும் சிறிதும் சந்தேகிக்கவில்லை. அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டிருந்த பொருளே தங்கள் பக்கத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லை; ஏனெனில் கிறிஸ்து தம்மைப்பற்றிப் பேசுகையில், அவர் வேறொருவரைப் பற்றிப் பேசுவதைப்போல உரைத்தார். அவர் அந்த மகா பண்டிகையில் கலந்து கொண்டு, இப்போது தன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்பவர்களில் ஒருவராகவே இருக்கிறார் என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள். கரடுமுரடான கற்களின்மேல் அவர்கள் நடந்த அதே கவனத்தோடு அவரும் நடந்தார்; இடையிடையே அவர்களுடன் சிறிது இளைப்பாறவும் நின்றார். இவ்வாறு அவர்கள் மலைப்பாதையிலே முன்னேறிச் சென்றார்கள்; அப்போது விரைவில் தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் தம் ஸ்தானத்தை ஏற்க இருந்தவரும், ‘வானத்திலும் பூமியிலும் சகல அதிகாரமும் எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது’ என்று சொல்லக்கூடியவருமான அவர், அவர்களுடைய பக்கத்தில் நடந்துகொண்டிருந்தார். மத்தேயு 28:18.”

“பயணத்தின் போது சூரியன் அஸ்தமித்திருந்தது; பயணிகள் தங்கள் ஓய்விடத்தை அடைவதற்கு முன்பே, வயல்களில் உழைத்தவர்கள் தங்கள் வேலையை விட்டுச் சென்றிருந்தனர். சீஷர்கள் தங்கள் இல்லத்திற்குள் பிரவேசிக்கப் போகும் வேளையில், அந்த அந்நியர் தாம் தமது பயணத்தைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வார் போலத் தோன்றினார். ஆனால் சீஷர்கள் அவரிடத்தில் ஆழமாக ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களுடைய ஆத்துமாக்கள் அவரிடமிருந்து இன்னும் அதிகமாகக் கேட்க ஏங்கின. ‘எங்களோடே தங்கியிரும்,’ என்று அவர்கள் கூறினர். அவர் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர் போலத் தோன்றினார்; ஆனாலும் அவர்கள், ‘சாயங்காலம் நெருங்குகிறது; நாள் மிகவும் கழிந்துபோயிற்றே,’ என்று வற்புறுத்தி அவரைத் தொடர்ந்து வேண்டிக்கொண்டார்கள். கிறிஸ்து அந்த விண்ணப்பத்திற்குச் சம்மதித்து, ‘அவர்களோடே தங்கும்படி உள்ளே சென்றார்.’”

“சீஷர்கள் தங்கள் அழைப்பை வற்புறுத்தித் தொடரவில்லை எனில், தங்களுடன் பயணித்த துணையாளர் உயிர்த்தெழுந்த ஆண்டவர் என்பதைக் அவர்கள் அறிந்திருக்க முடியாது. கிறிஸ்து தம்முடைய உடனிருப்பை எவர்மீதும் ஒருபோதும் வற்புறுத்துவதில்லை. தம்மைத் தேவையுடையவர்களிடத்தில் அவர் அக்கறை கொள்கிறார். மிகவும் தாழ்மையான இல்லத்திற்குள் அவர் மகிழ்ச்சியோடு பிரவேசிப்பார்; மிகத் தாழ்த்தப்பட்ட இருதயத்திற்கும் ஆறுதல் அளிப்பார். ஆனால் மக்கள் பரலோக விருந்தினரை நினைக்கவோ, அவர் தங்களோடு தங்கும்படி வேண்டிக்கொள்ளவோ அளவிற்கு அக்கறையற்றவர்களாயிருந்தால், அவர் அப்பால் சென்றுவிடுகிறார். இவ்வாறு அநேகர் மிகுந்த இழப்பைச் சந்திக்கிறார்கள். வழியிலே அவர்களோடு நடந்து சென்றபோது சீஷர்கள் அவரை அறியாதிருந்ததுபோல, அவர்களும் கிறிஸ்துவை அறியவில்லை.”

அப்பத்தின் எளிய மாலை உணவு விரைவில் ஆயத்தப்படுத்தப்படுகிறது. அது மேசையின் தலைமையில் தம் இடத்தை எடுத்திருக்கும் விருந்தினரின் முன் வைக்கப்படுகிறது. இப்போது அவர் உணவை ஆசீர்வதிப்பதற்காக தம் கைகளை நீட்டுகிறார். சீஷர்கள் அதிர்ச்சியுடன் பின்னுக்கு ஒதுங்குகிறார்கள். அவர்களுடைய துணைவர், அவர்களுடைய ஆண்டவர் வழக்கமாகச் செய்ததற்கு முற்றிலும் அதே விதமாக தம் கைகளை விரிக்கிறார். அவர்கள் மறுபடியும் நோக்குகிறார்கள்; இதோ, அவருடைய கைகளில் ஆணிகளின் குத்துக்குறியைப் பார்க்கிறார்கள். இருவரும் உடனே, “இவர் ஆண்டவராகிய இயேசு! அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்திருக்கிறார்!” என்று முழங்குகிறார்கள்.

“அவர்கள் எழுந்து அவருடைய பாதங்களில் விழுந்து அவரை வணங்குவதற்காக முன்வருகின்றனர்; ஆனால் அவர் அவர்களுடைய பார்வையிலிருந்து மறைந்துபோயிருக்கிறார். சமீபத்தில் கல்லறையில் கிடந்திருந்த உடலை உடையவராகிய ஒருவன் இருந்த அந்த இடத்தை அவர்கள் நோக்கி, ஒருவருக்கொருவர், ‘அவர் வழியிலே எங்களோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும், வேதவாக்கியங்களை எங்களுக்கு விளக்கித் திறந்தபோதும், எங்கள் இருதயம் எங்களுக்குள் எரிந்துகொண்டிருக்கவில்லையோ?’ என்று கூறுகின்றனர்.”

“ஆனால் அறிவிக்கத்தக்க இந்த மகத்தான செய்தியுடன் அவர்கள் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க முடியாது. அவர்களின் களைப்பும் பசியும் நீங்கிப்போயின. தாங்கள் உண்ண வேண்டிய உணவைத் தொட்டுமின்றி விட்டு, ஆனந்தம் நிரம்பியவர்களாய் உடனே தாங்கள் வந்த அதே பாதையில் மீண்டும் புறப்பட்டு, நகரத்திலிருந்த சீஷர்களுக்குச் செய்தியை அறிவிக்க விரைகிறார்கள். வழியின் சில பகுதிகள் பாதுகாப்பானவை அல்ல; இருந்தபோதிலும் அவர்கள் செங்குத்தான இடங்களை ஏறிச் செல்கின்றார்கள்; வழுவழுப்பான பாறைகளில் வழுக்குகின்றார்கள். தங்களுடன் அந்த வழியில் நடந்துவந்த அவருடைய பாதுகாப்பு தங்களுக்கு இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் காணவும் அறியவும் இல்லை. யாத்திரிகரின் தடியை கையில் ஏந்தி, தாங்கள் துணிவதைக் காட்டிலும் இன்னும் வேகமாகச் செல்ல விரும்பி முன்னேறுகின்றார்கள். அவர்கள் தங்கள் பாதையிழந்துவிடுகின்றார்கள்; ஆனாலும் மீண்டும் அதை கண்டடைகின்றார்கள். சிலவேளைகளில் ஓடிக்கொண்டும், சிலவேளைகளில் தடுமாறிக்கொண்டும், வழியெங்கும் தமக்குப் பக்கத்தில் அண்மையில் இருந்த தமக்குத் தென்படாத துணையாளர் உடனிருக்க, அவர்கள் முன்னேறிச் செல்கின்றார்கள்.”

“இரவு இருண்டதாக இருக்கிறது; ஆனாலும் நீதியின் சூரியன் அவர்கள்மேல் ஒளிவீசுகிறது. அவர்களுடைய இருதயங்கள் ஆனந்தத்தால் துள்ளுகின்றன. அவர்கள் ஒரு புதிய உலகத்தில் இருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. கிறிஸ்து ஜீவனுள்ள இரட்சகர். அவர் இறந்தவர் என்று இனி அவர்கள் அவரைப்பற்றி துக்கப்படுவதில்லை. கிறிஸ்து உயிர்த்தெழுந்தார்—இதையே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் உரைக்கின்றனர். துக்கமடைந்தவர்களிடத்துக்கு அவர்கள் எடுத்துச் செல்லும் செய்தி இதுவே. எம்மாவுக்குச் சென்ற வழிப்பயணத்தின் அதிசயமான நிகழ்வை அவர்கள் அவர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும். வழியிலே தங்களோடு சேர்ந்தவர் யார் என்பதையும் அவர்கள் சொல்ல வேண்டும். உலகத்துக்கெப்போதும் அளிக்கப்பட்டவற்றில் மிகப் பெரிய செய்தியை அவர்கள் சுமந்துசெல்லுகின்றனர்; காலத்திற்கும் நித்தியத்திற்கும் மனிதகுலத்தின் நம்பிக்கைகள் சார்ந்திருக்கும் சந்தோஷச் சுவிசேஷத்தின் செய்தி அது.” The Desire of Ages, 795–801.