ஸ்டீபன் ஹாஸ்கல், இந்த உண்மையை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வரும் சத்தியங்களைத் தாம் ஏற்றுக்கொண்டதன் மூலம் அதனை ஆதரித்திருந்தபோதிலும், அவர் ஒருவேளை காணாததாக நான் சுட்டிக்காட்டிய அம்சம் இதுவே: பண்டைய இஸ்ரவேலின் இறுதிக்கால வரலாற்றில், அதே வரலாற்றுக் காலப்பகுதியோடு ஒரே நேரத்தில் மேலோட்டமாகப் பதிந்தபடி நவீன இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள். கிறிஸ்து அநேகரோடு ஒரே வாரத்திற்கு (இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்கள்) உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, பண்டைய இஸ்ரவேல், கர்த்தரின் வாயிலிருந்து வாந்தியாய் வெளியே தள்ளப்படுவதற்கான விளிம்பில் இருந்து, லவோதிக்கேயாவின் அனுபவத்தை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது. அதேவேளையில், நவீன இஸ்ரவேல், எபேசுவின் அனுபவத்தை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் லவோதிக்கேயா சிதறடிக்கப்படிக் கொண்டிருந்தது; நவீன இஸ்ரவேலின் எபேசு அதே வரலாற்றிலேயே சேர்க்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.
மேலும், நீங்கள் யோசித்து வருகிறீர்களாயின் “ஆம்” என்று சொல்கிறேன்; தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் நிறைவேற்றமாக கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அந்த வாரம், அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றதிலிருந்து தொடங்கி ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டதோடு முடிவுற்றது; அது நேரடி அர்த்தத்தில் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களாக இருக்கவில்லை என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேன்; ஆயினும், தீர்க்கதரிசன ரீதியில் அது நிச்சயமாக அப்படியே இருந்தது; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசன ரீதியில் ஒரு ஆண்டு என்பது முன்னூற்று அறுபது நாட்களுக்கு சமம். முன்னூற்று அறுபது நாட்களை ஏழால் பெருக்கினால் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்கள் ஆகும்; அந்தத் தீர்க்கதரிசன வாரத்தின் “மிக நடுப்பகுதி” சிலுவையே ஆகும். தீர்க்கதரிசன ரீதியில், கிறிஸ்து இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களாகிய அந்தத் தீர்க்கதரிசன காலப்பகுதியின் மைய நடுப்பகுதியில் சிலுவையை நிறுவினார்; இவ்வாறாக லேவியராகமம் இருபத்தாறு கூறும் “ஏழு காலங்கள்” என்பது கிறிஸ்துவின் சிலுவையினால் நிலைநிறுத்தப்பட்டதும் ஆதரிக்கப்படுவதுமாக இருப்பதை வெளிப்படுத்தினார். சகோதரி வைட், ஆபக்கூக்கின் இரு பரிசுத்த பலகைகளும்—1843 மற்றும் 1850 அட்டவணைகள்—இரண்டிலும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம் அட்டவணையின் முற்றிலும் மையத்தில் இருப்பதாகக் கற்பிக்கும் போது, மேலும் இரு அட்டவணைகளிலும் அந்த விளக்கப்படத்தின் துல்லிய மையத்தில் சிலுவை அமைந்திருக்கிறது என்று போதிக்கும் போது, அது தற்செயலான ஒன்று அல்ல.
“இந்த வாழ்விற்காகவோ அல்லது வரவிருக்கும் வாழ்விற்காகவோ தக்கவர்களாக அமைவதற்கு மனிதர் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய எல்லா கோட்பாடுகளும் வேதாகமத்தில் அடங்கியுள்ளன. மேலும், இக்கோட்பாடுகளை அனைவராலும் புரிந்துகொள்ள முடியும். அதன் போதனையை மதித்து உணர விரும்பும் மனப்பான்மை உடைய எவரும், வேதாகமத்திலிருந்து ஒரு பகுதியையாவது வாசிக்கும்போது அதிலிருந்து அவருக்கு உதவக்கூடிய ஏதோ ஒரு சிந்தனையைப் பெறாமல் இருக்கமாட்டார். ஆனால், வேதாகமத்தின் மிக மதிப்புமிக்க போதனை அவ்வப்போது நடைபெறும் ஆய்வினாலோ அல்லது தொடர்பில்லாத படிப்பினாலோ பெறப்படுவதில்லை. அதன் மாபெரும் சத்திய அமைப்பு அவசரமுள்ளவனாலோ அல்லது கவனக்குறைவான வாசகராலோ எளிதில் உணரப்படும்படி வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. அதிலுள்ள பல பொக்கிஷங்கள் மேற்பரப்பிற்குக் மிகவும் அடியில் மறைந்திருக்கின்றன; அவை விடாமுயற்சியுள்ள ஆராய்ச்சியினாலும் இடையறாத முயற்சியினாலும் மட்டுமே பெற்றுக்கொள்ளப்படலாம். அந்த மாபெரும் முழுமையை அமைக்கும் சத்தியங்கள் ‘கொஞ்சம் இங்கே, கொஞ்சம் அங்கே’ என்று தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு ஒன்றுசேர்க்கப்பட வேண்டும். ஏசாயா 28:10.”
“இவ்வாறு ஆராய்ந்து தொகுக்கப்படும்போது, அவை ஒன்றோடொன்று முற்றிலும் துல்லியமாகப் பொருந்தியவையாக இருப்பது காணப்படும். ஒவ்வொரு சுவிசேஷமும் மற்றவற்றிற்கு ஒரு நிரப்பாக உள்ளது; ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசனமும் மற்றொன்றிற்கான விளக்கமாக உள்ளது; ஒவ்வொரு சத்தியமும் வேறொரு சத்தியத்தின் விரிவாக்கமாக உள்ளது. யூத சமய ஒழுங்கின் முன்மாதிரிகள் சுவிசேஷத்தின் மூலம் தெளிவாக்கப்படுகின்றன. தேவனுடைய வார்த்தையில் உள்ள ஒவ்வொரு கோட்பாட்டிற்கும் அதற்குரிய இடம் உண்டு; ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் அதற்குரிய பொருத்தம் உண்டு. மேலும், திட்டத்திலும் செயலாக்கத்திலும் முழுமையான இக்கட்டமைப்பு, அதன் ஆசிரியருக்குச் சாட்சியமாக நிற்கிறது. அளவற்றவருடைய மனதைத் தவிர வேறு எந்த மனமும் இப்படிப்பட்ட கட்டமைப்பை நினைத்துருவாக்கவோ வடிவமைக்கவோ முடியாது.” Education, 123.
ஏழு சபைகளில் ஒவ்வொன்றும் மில்லரைட் வரலாற்றிலும், அதேபோல் நமது வரலாற்றிலும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன என்ற கொள்கையுடன் சேர்ந்தே, ஆரம்ப கால அட்வென்டிசம் அங்கீகரித்த மற்றொரு முக்கியமான கொள்கையும் உள்ளது. அதாவது, ஒரே வரலாற்றின் “உள்” மற்றும் “வெளி” எனும் தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் சத்தியத்தை அறிவிப்பதற்காக பரிசுத்த ஆவியால் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதே அந்தக் கொள்கை. மில்லர் இதை அறிந்திருந்தார்; மேலும் இதையே நேரடியாகப் போதித்தார். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழு முத்திரைகள் சபைகளுக்குச் சமாந்தரமான ஒரு வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்றும், ஆனால் அந்த சமாந்தரமான விளக்கத்தில் முத்திரைகள் அதே வரலாற்றின் வெளிப்புறச் சத்தியத்தையும் சபைகள் அதன் உள்புறச் சத்தியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்றும் அவர் சரியாகப் போதித்தார். உரையா ஸ்மித்தும் இந்தக் கொள்கையை எடுத்துரைக்கிறார்; மேலும் இந்த இரு சமாந்தரமான வரிசைகளை வெளிப்படுத்துவதற்கு மிகச் சிறந்த வழி என எனக்குத் தோன்றும் “உள்” மற்றும் “வெளி” என்ற சொற்களையே அவர் பயன்படுத்துகிறார்.
முத்திரைகள் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் 4ஆம், 5ஆம், மற்றும் 6ஆம் அதிகாரங்களில் நமக்குக் கவனத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன. இம்முத்திரைகளின் கீழ் வெளிப்படுத்தப்படும் காட்சிகள் வெளிப்படுத்தல் 6ஆம் அதிகாரத்திலும், 8ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்திலும் காணப்படுகின்றன. இவை, இக்கிருபைக்கால நிர்வாகம் தொடங்கியதிலிருந்து கிறிஸ்துவின் வருகைவரை, சபையுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளைத் தெளிவாக உள்ளடக்குகின்றன.
“ஏழு சபைகள் சபையின் உள்புற வரலாற்றை முன்வைக்கின்றன; ஏழு முத்திரைகள் அதன் வெளிப்புற வரலாற்றின் மகத்தான நிகழ்வுகளைப் பார்வைக்கு கொண்டு வருகின்றன.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
இப்போது நாம் ஏழு சபைகளைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியை ஆரம்பிப்போம். முதல் இரண்டு சபைகளும், பின்னர் மீண்டும் மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது சபைகளும், அவை ஒன்றாகவே பரிசீலிக்கப்பட வேண்டுமெனக் கோரும் ஒரு “காரண-விளைவு” உறவை உடையவை என்பதை உணர்வது முக்கியமானது. ஸ்மிர்னா என்பது ரோமால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சபையாகும்; எபேசு என்பது சுவிசேஷத்தை முழு உலகத்திற்கும் கொண்டு சென்ற சபையாகும்.
“சீஷர்கள் முதன்முதலாக கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட இடம் அந்தியோகியாவாகும். அவர்களின் பிரசங்கத்திலும், போதனையிலும், உரையாடல்களிலும் கிறிஸ்துவே முதன்மைப் பொருளாக இருந்ததினால், இந்தப் பெயர் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. அவருடைய பூமியிலான ஊழிய நாட்களில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை அவர்கள் இடைவிடாமல் மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துரைத்தனர்; அந்நாட்களில் அவருடைய சீஷர்கள் அவருடைய நேரடியான சன்னிதியால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவருடைய போதனைகளையும், அவருடைய சுகமாக்கும் அற்புதங்களையும் அவர்கள் சோர்வறியா மனதோடு விரிவாகச் சிந்தித்துரைத்தனர். நடுங்கும் உதடுகளுடனும் கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடனும், தோட்டத்தில் அவர் அனுபவித்த வேதனையையும், அவர் காட்டிக்கொடுக்கப்பட்டதையும், விசாரிக்கப்பட்டதையும், சிலுவையில் அறையப்பட்டதையும், அவருடைய சத்துருக்களால் அவர்மேல் சுமத்தப்பட்ட அவமதிப்பையும் வேதனையையும் அவர் சகித்துக்கொண்ட விதத்தில் வெளிப்பட்ட பொறுமையையும் தாழ்மையையும், மேலும் தம்மைத் துன்புறுத்தினவர்களுக்காக அவர் தேவனுக்கே உரிய இரக்கத்தோடு ஜெபித்ததையும் அவர்கள் பேசினர். அவருடைய உயிர்த்தெழுதலும் விண்ணேற்றமும், மேலும் விழுந்துபோன மனுஷனுக்காக மத்தியஸ்தராக அவர் பரலோகத்தில் செய்து வரும் கிரியையும், அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு விரும்பித் தங்கிச் சிந்தித்த தலைப்புகளாயிருந்தன. ஆகையால் அவர்கள் கிறிஸ்துவையே பிரசங்கித்து, அவர்மூலமாகவே தேவனுக்குத் தங்கள் ஜெபங்களைச் செலுத்தியதால், புறஜாதியார் அவர்களை கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைத்தது மிகவும் பொருத்தமானதே.”
அவர்களுக்கு “கிறிஸ்தவர்” என்ற பெயரை அளித்தது தேவனே. இது அரசகுலத்திற்குரிய பெயராகும்; கிறிஸ்துவோடு தம்மை இணைத்துக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் அளிக்கப்பட்டது. இந்தப் பெயரைக்குறித்தே யாக்கோபு பின்னர் எழுதியது: “ஐசுவரியவான்கள் உங்களை ஒடுக்கி, நியாயசங்கங்களினிடத்தில் இழுத்துக்கொண்டுபோகிறார்களல்லவா? நீங்கள் அழைக்கப்படுகிற அந்த மேன்மையான நாமத்தை அவர்கள் நிந்திக்கிறார்களல்லவா?” யாக்கோபு 2:6, 7. மேலும் பேதுரு அறிவித்ததாவது: “யாராவது ஒருவர் கிறிஸ்தவராய் இருப்பதினிமித்தம் துன்பப்படுகிறானானால், அவன் வெட்கப்படாதிருப்பானாக; இதற்காக தேவனை மகிமைப்படுத்தக்கடவன்.” “கிறிஸ்துவின் நாமத்தினிமித்தம் நீங்கள் நிந்திக்கப்படுகிறீர்களானால், நீங்கள் பாக்கியவான்கள்; ஏனெனில் மகிமையின் ஆவியும் தேவனுடைய ஆவியும் உங்கள்மேல் தங்கியிருக்கிறார்.” 1 பேதுரு 4:16, 14.” அப்போஸ்தலருடைய செயல்கள், 157.
எபேசு சபை, “கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் பக்தியோடு” வாழ்ந்த ஆரம்பக் கால சபையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; அது எப்போதும் ஒரு “விளைவை” உண்டாக்கும் ஒரு “காரணம்” ஆகும்.
ஆம், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவபக்தியுடன் வாழ விரும்புகிற அனைவரும் துன்புறுத்தப்படுவார்கள். 2 தீமோத்தேயு 3:12.
எபேசு சபையின் தெய்வபக்தி, ஸ்மிர்ணா சபையால் பிரதிநிதிக்கப்படும் துன்புறுத்தலை உண்டாக்கியது. இந்த இரு சபைகளும் காரணம்–விளைவு என்ற உறவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும், விளைவுக்கு முன்பாக அவசியமாக ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் துன்புறுத்தல், சகோதரி வைட் “ஆரம்பகால தெய்வபக்தி” என்று அழைக்கும் ஒன்றின் வெளிப்பாட்டினால் தூண்டப்படுகிறது. அது, கடந்த கால வரலாறுகளில், அல்லது ஆரம்பகால வரலாறுகளில், விளக்கமாகக் காட்டப்பட்ட ஒரு தெய்வபக்தியாகும்.
“விசுவாசமும் பக்தியும் பரவலாகச் சீர்கெட்டிருந்தபோதிலும், இந்தச் சபைகளில் கிறிஸ்துவின் உண்மையான பின்பற்றிகள் உள்ளனர். பூமியின் மேல் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகளின் இறுதி வருகைக்கு முன்பாக, கர்த்தருடைய ஜனங்களுக்கிடையில், அப்போஸ்தலர் காலங்களிலிருந்து காணப்படாத அளவிலான ஆதிகாலத் தெய்வபக்தியின் ஒரு எழுச்சி நிகழும். தேவனுடைய ஆவியும் வல்லமையும் அவருடைய பிள்ளைகள்மேல் ஊற்றப்படும். அந்நேரத்தில், தேவனையும் அவருடைய வார்த்தையையும் நேசிப்பதற்குப் பதிலாக இவ்வுலகத்தின் மீதான அன்பு இடம்பிடித்துள்ள அந்தச் சபைகளிலிருந்து பலர் தங்களைப் பிரித்துக்கொள்வார்கள். ஊழியக்காரரும் ஜனங்களும் ஆகிய பலர், கர்த்தருடைய இரண்டாம் வருகைக்காக ஒரு ஜனத்தை ஆயத்தப்படுத்தும் பொருட்டு இக்காலத்தில் அறிவிக்கப்படும்படி தேவன் ஏற்படுத்திய அந்த மகத்தான சத்தியங்களை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வார்கள். ஆத்துமாக்களின் சத்துரு இந்தப் பணியைத் தடுக்க விரும்புகிறான்; அத்தகைய ஒரு இயக்கம் தோன்ற வேண்டிய காலம் வருவதற்கு முன்பே, ஒரு கள்ளப்போலியை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலம் அதனைத் தடுக்க அவன் முயற்சிப்பான். தன் ஏமாற்றும் வல்லமையின் கீழ் கொண்டு வரக்கூடிய அந்தச் சபைகளில், தேவனுடைய விசேஷ ஆசீர்வாதம் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறதென அவன் தோன்றச் செய்வான்; அங்கே மிகுந்த சமய ஆர்வம் இருக்கிறது என்று கருதப்படும் ஒன்று வெளிப்படும். அந்தப் பணி வேறொரு ஆவியினுடையதாயிருக்கும்போதும், தேவன் தங்களுக்காக அதிசயகரமாகச் செய்கிறார் என்று அநேகர் மகிழ்ச்சியில் உல்லாசிப்பார்கள். சமய வேடத்தின் கீழ், கிறிஸ்தவ உலகத்தின் மேல் தன் செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தச் சாத்தான் முயலும்.” The Great Controversy, 464.
“இறுதி நாட்களின்” நள்ளிரவுக் கூக்குரல், அந்தப் பகுதியில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட “ஆதிகாலத் தேவபக்தியின்” மறுமலர்ச்சியாகும். அது ஒரு சபையில் அல்ல, ஒரு இயக்கத்தில் நிகழும் மறுமலர்ச்சியாகும். அந்த மறுமலர்ச்சியை விளக்குவதற்கு சகோதரி வைட் பயன்படுத்தும் வரலாறு, “அப்போஸ்தலர் காலத்தின்” வரலாறாகும்; அது எபேசு சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த மறுமலர்ச்சி “துன்புறுத்தலை” உண்டாக்கும்.
“பலர் சிறையில் அடைக்கப்படுவர்; பலர் நகரங்களிலும் பட்டணங்களிலும் இருந்து தங்கள் உயிரைக் காத்துக்கொள்ள ஓடிப்போவர்; மேலும் சத்தியத்திற்காக நின்று அதைப் பாதுகாப்பதில் கிறிஸ்துவின் நிமித்தம் பலர் இரத்தசாட்சிகளாவர்.” Selected Messages, book 3, 397.
அடுத்த பகுதியிலுள்ள “பூமியில் கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கை” என்பது எபேசு சபையின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் அது உலகத்தின் முடிவில் லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் வரலாற்றிற்கும் முன்னடையாளமாக உள்ளது.
“‘நியாயத்தீர்ப்பு பின்னோக்கி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது; நீதி தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறது; ஏனெனில் சத்தியம் வீதியில் விழுந்திருக்கிறது, நேர்மை உள்வர முடியவில்லை. ஆம், சத்தியம் இல்லைபோயிற்று; பொல்லாப்பைவிட்டு விலகுகிறவன் தன்னை இரையாக்கிக்கொள்கிறான்.’ ஏசாயா 59:14, 15. இது கிறிஸ்துவின் பூமியிலான வாழ்வில் நிறைவேறியது. தமது இடத்தில் உயர்த்தப்பட்டிருந்த மனித மரபுகளையும் விதிகளையும் ஒதுக்கி வைத்து, அவர் தேவனுடைய கட்டளைகளுக்கு விசுவாசமாயிருந்தார். இதனால் அவர் வெறுக்கப்பட்டும் துன்புறுத்தப்பட்டும் ஆனார். இந்த வரலாறு மீண்டும் நிகழ்கிறது.” Christ’s Object Lessons, 170.
எபேசுவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அனுபவம், லவோதிக்கேயாவின் அனுபவத்துடன் ஒரே சமயத்தில் நடைபெறுகிறது. குற்றங்காண்ந்து வாதிடுகிற யூதர்கள், பண்டைய இஸ்ரவேலின் லவோதிக்கேயராக இருந்தனர்; கிறிஸ்துவும் அவருடைய சீஷர்களும் நவீன இஸ்ரவேலின் எபேசியர்களாக இருந்தனர். யோவான் ஸ்நானகர் எபேசு சபையை அறிமுகப்படுத்தினார்; தாங்களே யூதர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளுகிறார்களாயினும் அப்படியல்லாத லவோதிக்கேயரால் எதிர்க்கப்படும் “கடைசி நாட்களில்” உள்ள சபையை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.
“மக்களை அவர்களுடைய அக்கறையின்மையிலிருந்து எழுப்புவதற்காக கடைசி நாட்களில் எலியாவின் ஆவியிலும் வல்லமையிலும் புறப்பட்டுச் செல்கிறவர்களின் பணி, யோவான் ஸ்நானனின் பணியுடன் பல வகைகளில் ஒன்றே ஆகும். அவனுடைய பணி, இந்த யுகத்தில் செய்யப்பட வேண்டிய பணிக்கான ஒரு முன்னுருவமாகும். கிறிஸ்து உலகத்தை நீதியோடு நியாயந்தீர்க்க இரண்டாம் முறை வரப்போகிறார். உலகத்திற்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய கடைசி எச்சரிக்கைச் செய்தியை ஏந்தும் தேவனுடைய தூதர்கள், யோவான் அவருடைய முதல் வருகைக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்தினதுபோல, கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்த வேண்டும். இந்த ஆயத்தப்பணியில், ‘எல்லாப் பள்ளத்தாக்குகளும் உயர்த்தப்படும், எல்லா மலைகளும் குன்றுகளும் தாழ்த்தப்படும்; கோணலானவை செவ்வையாக்கப்படும், கரடுமுரடான இடங்கள் சமதளமாக்கப்படும்’; ஏனெனில் வரலாறு மீண்டும் நிகழப்போகிறது, மேலும் மறுபடியும் ‘கர்த்தருடைய மகிமை வெளிப்படும், மாம்சமுள்ள யாவரும் அதைக் கூடவே காண்பார்கள்; இதை கர்த்தருடைய வாய் உரைத்தது.’” Southern Watchman, March 21, 1905.
எபேசு “காரணம்” என்றும், ஸ்மிர்ணா “விளைவு” என்றும் இருக்கின்றன. பெர்கமோஸும் தியத்தீராவும் காரண-விளைவு தொடர்பைக் கூட பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. பெர்கமோஸ் என்பது சமரசத்தின் சபையாகும்; அது கிறிஸ்தவத்தை புறமதத்துடன் இணைத்ததன் மூலம் அதைச் சீர்குலைத்தது. கிறிஸ்தவ சபை வீழ்ச்சியடைந்தது; ஏனெனில், புறமதத்தின் விக்கிரகாராதனை அதன் எல்லைகளுக்குள் இணைந்து நிலைக்க முடியும் என்ற முன்னியமத்தை அது ஏற்றுக்கொண்டது. பேரரசர் கான்ஸ்டண்டைன் அந்த சமரச வரலாற்றின் குறியீடாக இருக்கிறார்; மேலும், பாப்பரசாட்சி வெளிப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்னரே உண்மையான கிறிஸ்தவத்தின் விசுவாசவிலகலை உண்டாக்குவதே அவரது தீர்க்கதரிசனப் பங்கு ஆகும்.
யாரும் எந்த வகையிலும் உங்களை வஞ்சிக்காதபடி எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில் முதலில் விசுவாசவிலகுதல் வராமல், மேலும் பாவமனுஷனாகிய அழிவின் குமாரன் வெளிப்படாமல், அந்த நாள் வராது. அவன் தேவன் என்று சொல்லப்படுகிற எல்லாவற்றிற்கும், ஆராதிக்கப்படுகிற எல்லாவற்றிற்கும் எதிராக நின்று, தன்னை அவற்றையெல்லாம் விட மேலானவனாக உயர்த்திக்கொள்கிறவன்; இப்படியாக அவன் தேவனாகவே தேவனுடைய ஆலயத்தில் உட்கார்ந்து, தானே தேவன் என்று தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான். நான் இன்னும் உங்களோடு இருந்தபோது இவைகளை உங்களுக்குச் சொன்னதை நினைவுகூரவில்லையா? இப்பொழுது அவன் தன் காலத்தில் வெளிப்படும்படிக்கு எது தடுத்து நிறுத்துகிறது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். ஏனெனில் அக்கிரமத்தின் மர்மம் ஏற்கனவே செயல்பட்டு வருகிறது; ஆனால் இப்போது தடுத்து நிறுத்துகிறவன், தான் வழியிலிருந்து அகற்றப்படும்வரை தடுத்து நிறுத்திக்கொண்டே இருப்பான். அப்பொழுது அந்த அக்கிரமக்காரன் வெளிப்படுவான்; அவனை ஆண்டவர் தமது வாயின் ஆவியினால் அழித்தும், தமது வருகையின் பிரகாசத்தினால் நாசப்படுத்தியும் விடுவார். 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:3–8.
பெர்காமு சபை “காரணம்” ஆக இருந்தது; தியாத்திரா “விளைவு” ஆக இருந்தது. தீர்க்கதரிசியான தானியேல், விக்கிரகாராதனை பாப்புத்துவத்துக்குப் வழிவிடும் வரலாறையும், பாப்புத்துவம் நிறுவப்படுவதற்கு முன்பாக நிகழ்ந்த விசுவாசவிலகலையும் அடிக்கடி முன்வைக்கிறார்; பவுல் அடையாளப்படுத்திய அந்த விசுவாசவிலகல் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.
ஏனெனில் கித்தீம் கப்பல்கள் அவனுக்கு விரோதமாக வரும்; ஆகையால் அவன் மனவருத்தமடைந்து திரும்பி, பரிசுத்த உடன்படிக்கைக்கு விரோதமாகக் கோபங்கொள்வான்; அவன் அப்படியே செய்து, திரும்பி, பரிசுத்த உடன்படிக்கையைத் துறக்கிறவர்களோடு உடன்பாடுகொள்ளும் அறிவை மேற்கொள்வான். அவன் பக்கத்தில் படைகள் நிற்கும்; அவர்கள் பலமுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தை அசுத்தப்படுத்தி, நித்திய பலியை நீக்கி, பாழாக்கும் அருவருப்பை நிறுவுவார்கள். தானியேல் 11:30–31.
வரலாற்றில் பாப்பரச ஆட்சி வெளிப்படுவதற்கு முன்பாகவே விசுவாசத்திலிருந்து விலகிச் சென்ற சமரசத்தின் சபை, “பரிசுத்த உடன்படிக்கையை” கைவிட்ட “அவர்கள்” என்று தானியேலால் சித்தரிக்கப்படுகின்றது. அவர்கள் அந்த உடன்படிக்கையை கைவிட்ட பின்பு, தானியேல் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்று சித்தரிக்கும் பாப்பரச ஆட்சி பூமியின் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்பட்டது. “தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்திற்குச் சமீபமாக வந்துவிட்டது” என்று சகோதரி வைட் கூறும்போது, தானியேல் 11 ஆம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அந்தக் கடைசி ஆறு வசனங்களே தானியேல் 11 ஆம் அதிகாரத்தின் இறுதி நிறைவேற்றமாகும்; மேலும், அந்த இறுதி வசனங்களால் சித்தரிக்கப்படும் வரலாறு, பெர்காமுவையும் தியாத்தீராவையும் சுட்டிக்காட்டும் தானியேல் 11:30–36-இல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது என்றும், அந்த வரலாறே “காரணமும் விளைவும்” எனும் வரலாற்று தொடர்பை அடையாளப்படுத்துகிறது என்றும் அவர் போதிக்கிறார்.
“நாம் இழப்பதற்கான நேரமில்லை. கலக்கமான காலங்கள் நம்முன் நிற்கின்றன. உலகம் யுத்தத்தின் ஆவியால் கலங்கிப்போயுள்ளது. சீக்கிரமே தீர்க்கதரிசனங்களில் சொல்லப்பட்ட உபத்திரவக் காட்சிகள் நிகழும். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள தீர்க்கதரிசனம் அதன் முழுமையான நிறைவேற்றத்திற்குக் கிட்டத்தட்ட வந்துள்ளது. இந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக நிகழ்ந்த வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மீண்டும் நிகழும்.”
“முப்பதாவது வசனத்தில், ‘30 முதல் 36 வரையிலான வசனங்கள் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளன’ என்று சொல்லப்படும் ஒரு வல்லமை பற்றிப் பேசப்படுகிறது.”
“இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டவற்றிற்கு ஒத்த காட்சிகள் நிகழும்.” Manuscript Releases, எண் 13, 394.
பெர்காமும் தியாத்தீராவும் ஆகியவற்றுக்கிடையிலுள்ள காரண-விளைவு தொடர்பும், எபேசுவும் ஸ்மிர்னாவும் ஆகியவற்றுக்கிடையிலுள்ள காரண-விளைவு தொடர்பும் “கடைசி நாட்களில்” மீண்டும் நிகழ்கின்றன. அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் புராட்டஸ்தாந்துகள், பெர்காமால் குறிக்கப்படுகிறபடி, விக்கிரகாராதனையுடன் சமரசம் செய்வார்கள் (விக்கிரகாராதனையின் முதன்மையான அடையாளம் சூரிய ஆராதனையே); அவர்கள் விசுவாசத்திலிருந்து விலகும்போது, பாவத்தின் மனுஷன் மீண்டும் ஒருமுறை தீர்க்கதரிசன ரீதியில் வெளிப்படுத்தப்படுவதற்கான வழி ஆயத்தமாகும். இந்த விசுவாசவிலகலும் பாப்பரசாட்சியை சிம்மாசனத்தில் அமர்த்துவதும் மீண்டும் நிகழும் அதே வேளையில், உலகிற்கு தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் ஆகியவற்றின் செய்தியை எடுத்துச் செல்லும்படி, எபேசுவால் முன்னுரைக்கப்பட்ட ஒரு சபையை தேவன் ஒரே சமயத்தில் எழுப்பிக்கொண்டிருப்பார்; மேலும் ஸ்மிர்னாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் துன்புறுத்தலும் மீண்டும் நிகழும்.
முதல் நான்கு சபைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உள்நிலைச் சத்தியக் கோட்டிற்கு இணையாக ஓடும் வெளிநிலைச் சத்தியக் கோட்டாக வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் நான்கு முத்திரைகள் உள்ளன என்ற சத்தியத்தை நாம் ஆராய்ந்த பின்பு, கடைசி மூன்று சபைகளை நான் எடுத்துரைப்பேன். ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டபடி, உரியா ஸ்மித் இதனை இவ்வாறு கூறுகிறார்:
“ஏழு சபைகள் சபையின் உள்புற வரலாற்றை முன்வைக்கின்றபோதிலும், ஏழு முத்திரைகள் அதன் வெளிப்புற வரலாற்றின் மகத்தான நிகழ்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.” — Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
“கடைசி நாட்களில்” மீண்டும் நிகழும் இரண்டு “காரண–விளைவு” தொடர்புகளை முதல் நான்கு சபைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதை நாம் காட்டியுள்ளோம். அட்வென்டிசத்தின் முன்னோடிகளின் கருத்துகளின் அடிப்படையிலும், அதைவிட முக்கியமாக தேவனுடைய வார்த்தையின் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலும், சபையின் அந்த நான்கு உள்நிலை வரலாறுகளுக்குப் பொருத்தமாக, முதல் நான்கு முத்திரைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு இணை வெளிநிலை வரலாறும் இருக்க வேண்டும். முதல் மற்றும் இரண்டாம் முத்திரைகள் எபேசு மற்றும் ஸ்மிர்னாவின் அதே பண்புகளை எதிரொலிக்கின்றன; ஆனால் கிறிஸ்தவத்தை உலகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் பணியைச் சுட்டிக்காட்ட வெள்ளைக் குதிரையைப் பயன்படுத்துகின்றன. அது சபையின் வெளிப்புறப் பணியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; இரண்டாம் முத்திரை, சிவப்புக் குதிரையின் மூலம், ஸ்மிர்னாவின் இரத்தக் குளியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
ஆட்டுக்குட்டி முத்திரைகளில் ஒன்றைத் திறந்தபோது நான் கண்டேன்; அப்போது இடியொலி போன்ற சத்தத்துடன் நான்கு ஜீவன்களில் ஒருவர், “வா, பார்” என்று சொல்லுவதைக் கேட்டேன். நான் பார்த்தேன்; இதோ, ஒரு வெண்குதிரை; அதின் மேல் அமர்ந்திருந்தவனிடத்தில் ஒரு வில் இருந்தது; அவனுக்கொரு கிரீடம் கொடுக்கப்பட்டது; அவன் ஜெயித்துக்கொண்டே, மேலும் ஜெயிக்கும்படியாகப் புறப்பட்டான். அவர் இரண்டாம் முத்திரையைத் திறந்தபோது, இரண்டாம் ஜீவன், “வா, பார்” என்று சொல்லுவதைக் கேட்டேன். அப்போது சிவப்பான வேறொரு குதிரை புறப்பட்டுச் சென்றது; அதின் மேல் அமர்ந்திருந்தவனுக்கு பூமியிலிருந்து சமாதானத்தை அகற்றவும், மனுஷர் ஒருவரையொருவர் கொலைசெய்யும்படியாக்கவும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டது; மேலும் அவனுக்கொரு பெரிய பட்டயம் கொடுக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:1–4.
வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் நான்கு முத்திரைகளில் காணப்படும் நான்கு குதிரைகளை நேரடியாக அடையாளப்படுத்தும் சில பகுதிகள் செகரியாவில் உள்ளன. அத்தகைய பகுதிகளில் ஒன்றாகிய பத்தாம் அதிகாரத்தில், பிற்கால மழை பொழியப்படும் போது, தேவனுடைய “வீடாகிய” “யூதாவின் மந்தை” “போரில் அவருடைய அழகிய குதிரையாக” மாற்றப்படும் என்று செகரியா அடையாளப்படுத்துகிறார்.
பிற்கால மழையின் காலத்தில் கர்த்தரிடத்தில் மழையை வேண்டுங்கள்; அப்பொழுது கர்த்தர் மின்னும் மேகங்களை உண்டாக்கி, ஒவ்வொருவருக்கும் வயலில் புல் விளையும்படியாக மழைப் பொழிவை அருளுவார். ஏனெனில் விக்கிரகங்கள் வெறுமையைப் பேசியிருக்கின்றன; சூனியக்காரர் பொய்யைக் கண்டிருக்கின்றனர்; அவர்கள் பொய்யான கனவுகளைச் சொல்லி, வீணாக ஆறுதல் கூறுகின்றனர்; ஆகையால் அவர்கள் மந்தையைப்போல அலைந்து சென்றார்கள்; மேய்ப்பன் இல்லாததினால் அவர்கள் துன்புற்றார்கள். மேய்ப்பர்மேல் என் கோபம் பற்றிக்கொண்டது; வெள்ளாட்டுக்கடாக்களை நான் தண்டித்தேன்; ஏனெனில் சேனைகளின் கர்த்தர் தமது மந்தையாகிய யூதா வீட்டாரைச் சந்தித்து, அவர்களை யுத்தத்தில் தமது மகிமையான குதிரையைப்போல ஆக்கினார். சகரியா 10:1–3.
பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஊற்றுதல் இப்போது பொழிந்து கொண்டிருக்கும் பின்மழைக்கான முன்மாதிரியாக இருப்பதை எலன் வைட் மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்துகிறார். பெந்தெகொஸ்தே நாளில் உலகத்திற்காக செய்யப்பட்ட பணி எபேசு சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் எபேசுவே ஸ்மிர்னாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் துன்புறுத்தலை உண்டாக்குகிறது; அதையே யோவான் இரண்டாம் முத்திரையின் “சிவப்புக் குதிரை” என பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். முதல் இரண்டு முத்திரைகள் முதல் இரண்டு சபைகளுக்கு இணையாக அமைந்துள்ளன; மேலும் அவை பின்மழை பொழியப்படும் “கடைசி நாட்களை” விளக்குகின்றன.
தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியும் மூன்றாம் முத்திரையின் முடிவையும் நான்காம் முத்திரையின் ஆரம்பத்தையும் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றை இவ்வாறு ஒன்றோடொன்று இணைக்கிறது (காரணமும் விளைவுமாக); மேலும், இவ்வாறு செய்வதன்மூலம், தன் நாட்களிலும் “கடைசி நாட்களிலும்” நிலவுகின்றதாகச் சித்தரிக்கப்படும் வரலாற்றை அவள் அமைத்துக்காட்டுகிறாள்.
“வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:6–8-ல் பிரதிநிதிக்கப்படுகிற அதே ஆவி இன்று காணப்படுகிறது. வரலாறு மீண்டும் நிகழ வேண்டியுள்ளது. முன்பு இருந்தது மறுபடியும் இருக்கும்.” Manuscript Releases, volume 9, 7.
சகோதரி வைட்டின் தனிப்பட்ட வரலாற்றில் (1898-இல் எழுதப்பட்டது), பாப்பாட்சியை மறுமுறை மீண்டும் சிங்காசனத்தில் அமர்த்துவதற்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் சமரசத்தின் ஆவி ஏற்கனவே உயிர்ப்புடனும் வலிமையுடனும் செயல்பட்டு வந்தது; ஏனெனில் 1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்தகாலத்தில் முதல் தூதனுடைய செய்தியை நிராகரித்ததன் மூலம் தொடங்கிய புரொட்டஸ்டண்டிசத்தின் வீழ்ச்சி, ஏற்கனவே (1863-இல்) புரொட்டஸ்டன்ட் அட்வென்டிசம் என்ற கொம்பின்மேல் ஊடுருவத் தொடங்கியிருந்தது.
மூன்றாம் முத்திரையில், பெர்கமுவின் சமரசம் ஒரு “இணை” தராசுகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அளந்து கொடுப்பதற்கான இரண்டு தராசுகள் அநியாயமான அளவீட்டைக் குறிக்கின்றன. மூன்றாம் முத்திரை, “மரணம்” எனப்படும் “வெளிறிய குதிரை”யால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நான்காம் முத்திரைக்குக் கொண்டுசெல்லுகிறது; இதனால், இருள் யுகங்களின்போது பாப்பரச அதிகாரம் இலட்சக்கணக்கானவர்களை படுகொலை செய்ததைக் குறிக்கிறது. “பாதாளம்” என்பது பாப்பரச அதிகாரத்தின் வெளிறிய குதிரையைத் தொடர்ந்து வருவது ஆகும். மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் முத்திரைகளின் வரலாறு, பெர்கமு மற்றும் தியாத்தீரா சபைகளின் வரலாற்றுடன் இணைந்து செல்கின்றது. கான்ஸ்டன்டைனின் சமரசம் படிப்படியாக முன்னேறிய ஒரு செயலாக இருந்தது; ஆகையால், “அக்கிரமத்தின் இரகசியம் இப்போதே செயல்படுகிறது” என்று பவுல் கூறிய காலத்தில் இருந்ததுபோலவே, சமரசத்தின் ஆவி சகோதரி வைட்டின் தனிப்பட்ட வரலாறிலும் ஏற்கனவே செயல்பட்டு வந்தது. பாப்பரச அதிகாரம் சிம்மாசனமேறும் முன் நிகழும் விசுவாசவிலகல் எப்போதும் படிப்படியாக முன்னேறும் ஒரு வரலாறாகும்; மேலும், அந்த “வரலாறு மறுபடியும் நிகழவிருக்கிறது. இருந்தது மீண்டும் இருக்கும்.”
அப்பொழுது அந்த நான்கு ஜீவராசிகளின் நடுவிலிருந்து ஒரு சத்தம்: “ஒரு தினாரிக்கொரு அளவு கோதுமை, ஒரு தினாரிக்குமூன்று அளவு வரகு; எண்ணெயையும் திராட்சரசத்தையும் சேதப்படுத்தாதே” என்று சொல்லுகிறதைக் கேட்டேன். அவர் நான்காம் முத்திரையைத் திறந்தபோது, நான்காம் ஜீவராசியின் சத்தம்: “வந்து பார்” என்று சொல்லுகிறதைக் கேட்டேன். நான் பார்த்தபோது, இதோ, ஒரு வெளிறிய குதிரை; அதின்மேல் உட்கார்ந்திருந்தவனுடைய நாமம் மரணம்; பாதாளம் அவனைத் தொடர்ந்து வந்தது. பூமியின் நாலிலொரு பங்கின்மேல், பட்டயத்தினாலும், பசியினாலும், மரணத்தினாலும், பூமியின் மிருகங்களினாலும் கொலைசெய்யும்படியாக அவர்களுக்கு அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 6:6–8.
ஏழு சபைகளிலும் ஏழு முத்திரைகளிலும் காணப்படும் மற்றொரு தீர்க்கதரிசன அசாதாரணத்தைக் ஜேம்ஸ் வைட் சுட்டிக்காட்டினார். முதல் நான்கு சபைகளுக்கும் கடைசி மூன்று சபைகளுக்கும் இடையில் நோக்கமுடைய ஒரு வேறுபாட்டை அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; பின்னர், அதே நிகழ்வை முதல் நான்கு முத்திரைகளிலும் கடைசி மூன்று முத்திரைகளிலும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்துகிறார்.
“இப்போது ஒரே காலஅவதிகளை உள்ளடக்கியவையாக ஒப்பிடப்படுகின்ற வரையிலே, சபைகளையும், முத்திரைகளையும், மிருகங்களையோ உயிருள்ள பிராணிகளையோ நாம் ஆராய்ந்து வந்துள்ளோம். முத்திரைகள் எண்ணிக்கையில் ஏழு; ஆனால் மிருகங்கள் நான்கு மட்டுமே. மேலும் இங்கே கவனிக்கத் தக்கது என்னவென்றால், முதல், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் முத்திரைகள் திறக்கப்படும் வேளையில், முதல், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் மிருகங்கள் ‘வா, பார்’ என்று சொல்லுகிறதாகக் கேட்கப்படுகிறது; ஆனால் ஐந்தாம், ஆறாம், ஏழாம் முத்திரைகள் திறக்கப்படும் போது, அத்தகைய சத்தம் எதுவும் கேட்கப்படுவதில்லை. அதுபோலவே, கடைசி மூன்று சபைகளும், கடைசி மூன்று முத்திரைகளும், முதல் நான்கு சபைகளும் முதல் நான்கு முத்திரைகளும் செய்ததுபோல், ஒரே காலஅவதிகளை உள்ளடக்கியவையாக ஒப்பிடப்படுவதில்லை. ஆனால், நாம் காட்டியபடி, சபைகளும், முத்திரைகளும், மிருகங்களும், இன்றைய காலத்தின் அரை நூற்றாண்டைக் கொஞ்சம் மீறிய வரையிலே கீழிறங்கி வரும் வரை, சுமார் 1800 ஆண்டுகள் காலஅளவில் ஒரே காலஅவதிகளை உள்ளடக்கியவையாக ஒன்றோடொன்று ஒத்திருக்கின்றன.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
அதே வடிவம் எக்காளங்களிலும் இருப்பதை ஜேம்ஸ் வைட் சேர்க்கவில்லை; ஆனால் அது அங்கேயும் உள்ளது. முதல் நான்கு எக்காளங்கள் எக்காளங்களாகவே உள்ளன; ஆனால் கடைசி மூன்று எக்காளங்கள் மூன்று ஆபத்துகளாக உள்ளன. முதல் நான்கு எக்காளங்கள், கி.பி. 321-ஆம் ஆண்டில் கான்ஸ்டாண்டைன் பிறப்பித்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்காக புறமத ரோமின் மேல் வந்த தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கின்றன; மேலும், மூன்று எக்காள ஆபத்துகள் இஸ்லாமைக் குறிக்கின்றன. முதல் இரண்டு எக்காள ஆபத்துகள், கி.பி. 538-இல் அது அமல்படுத்திய ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்காக போப்பரசராட்சி ரோமுக்கு எதிரான நியாயத்தீர்ப்புகளாக இருந்தன; மூன்றாவது எக்காள ஆபத்து, மிகவும் அருகிலுள்ள எதிர்காலத்தில் வரவிருக்கிற ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடிக்குரியது.
மில்லரைட் காலப்பகுதியில் இருந்த மூன்று சமகாலச் சபைகளை விவரிப்பதற்காக, கடைசி மூன்று சபைகளின் முன்னோடியான புரிதலை யோசப் பேட்ஸ் ஒரே அடையாளமாகப் பயன்படுத்துகிறார். இப்பகுதியில் உள்ள முழு வலியுறுத்தலும் பேட்ஸ் அவர்களாலேயே வழங்கப்பட்டது.
“‘கர்த்தர் சொல்லுகிறதாவது: தேசமெங்கிலும் அதிலுள்ள இரண்டு பங்குகள் வெட்டப்பட்டு அழிந்துபோம்; ஆனாலும் மூன்றாம் பங்கு அதிலே மீதியாக விடப்படும். தேவன் அந்த மூன்றாம் பங்கினரை அக்கினியினூடாக நடத்தி வந்து, அவர்களைப் புடமிடுவார் என்று கூறுகிறார். அவர்கள் அவரை நோக்கிக் கூப்பிடுவார்கள்; அவர் அவர்களுக்குச் செவிகொள்வார். அவர், ‘இவர்கள் என் ஜனங்கள்’ என்று சொல்லுவார்; அவர்கள், ‘கர்த்தர் என் தேவன்’ என்று சொல்லுவார்கள்.’ முதல் பங்கு, சார்தீஸ், பெயரளவிலான சபை அல்லது பாபிலோன். இரண்டாம் பங்கு, லவோதிக்கேயா, பெயரளவிலான அட்வென்டிஸ்ட். மூன்றாம் பங்கு, பிலதெல்பியா, பூமியிலுள்ள தேவனுடைய ஒரே உண்மையான சபை; ஏனெனில் அவர்கள் தேவனுடைய நகரத்துக்குத் மாற்றப்படப்போகிறவர்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:12; எபிரெயர் 12:22–24. இயேசுவின் நாமத்தில், சோதோம் கொமோராவிலிருந்து ஓடிப்போகிறதுபோல, லவோதிக்கேயரிடமிருந்தும் ஓடிப்போகும்படி நான் உங்களை மறுபடியும் வலியுறுத்துகிறேன். அவர்களுடைய போதனைகள் பொய்யும் மயக்கமுமாயிருக்கின்றன; அவை முழுமையான அழிவுக்கே நடத்துகின்றன. மரணம்! மரணம்!!* நித்திய மரணம்!!! அவர்கள் பின்தொடர்கிறது. லோத்தின் மனைவியை நினைவுகூருங்கள்.” ஜோசப் பேட்ஸ், Review and Herald, தொகுதி 1, நவம்பர் 1850.
மில்லரைட் வரலாற்றில், சர்தீஸ் என்பது உயிருள்ளதென்று பெயரைக் கொண்டிருந்தும், உண்மையில் இறந்திருந்த சபையாக இருந்தது.
சார்தீஸிலுள்ள திருச்சபையின் தூதனுக்கு எழுத வேண்டியது என்னவென்றால்: தேவனுடைய ஏழு ஆவிகளையும் ஏழு நட்சத்திரங்களையும் உடையவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: உன் கிரியைகளை நான் அறிவேன்; நீ உயிரோடிருக்கிறாய் என்று பெயர் பெற்றிருந்தும், இறந்தவனாயிருக்கிறாய். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:1.
தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு எப்போதும் ஒரு பெயர் உண்டு. எபேசு முதல் பெர்கமு வரையிலான வரலாற்றுக் காலத்தில் அந்தப் பெயர் “கிறிஸ்துவர்” ஆக இருந்தது. பாப்பரசரின் ஆட்சிக்காலத்தில் அந்தப் பெயர் “வனாந்தரத்திலுள்ள சபை” ஆக இருந்தது. காலைய்நட்சத்திரமான யோவான் வைக்ளிப் அறிமுகமானதிலிருந்து அந்தப் பெயர் “புரொட்டஸ்டண்ட்” ஆக இருந்தது. முடிவுகாலமான 1798-இல், புரொட்டஸ்டண்டுகள் ஏற்கனவே ரோமச் சமய ஐக்கியத்திற்குத் திரும்பத் தொடங்கியிருந்தனர். அப்போது தேவையானது, அவர்கள் வெளிப்படையாகக் கூறிக்கொண்டிருந்த பெயர் இருந்தபோதிலும், இனி அவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சபையல்ல என்பதைக் வெளிப்படுத்தும் ஒரு சோதனை மட்டுமே. 1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்தகாலத்தில், அவர்கள் இனி கிறிஸ்துவின் உடன்படிக்கையின் பெயரை ஏந்திச் செல்கிற சபையல்ல என்பதைக் வெளிப்படுத்தும் அந்தச் சோதனையை அவர்கள் அடைந்தனர். இந்த உண்மைக்கான மிக விரிவான இரண்டாம் சாட்சியை எலியாவின் வரலாறு வழங்குகிறது. அவர்கள் தங்களுடைய உண்மையான குணத்தை வெளிப்படுத்தியபோது, புரொட்டஸ்டண்டுகள் பாபிலோனின் குமாரத்திகளாகி விட்டார்கள் என்பதை ஆரம்பத்தில் அடையாளம் காண மில்லரைட்டுகளுக்கு கடினமாக இருந்தது. ஆனால் இறுதியில் மில்லரைட்டுகள் அதையே செய்தார்கள்; இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் நிறைவேற்றமாக, அந்த வீழ்ந்த சபைகளிலிருந்து ஆத்துமாக்களை வெளியே அழைக்கத் தொடங்கினார்கள். பின்னர், மில்லரைட்டுகள் தங்களுடைய சொந்த குணங்களை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறை ஏற்பட்டது. அவர்கள் பிலதெல்பியரா, அல்லது லவோதிக்கேயரா?
பிலதெல்பியர்கள் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சென்றார்கள்; அப்படிச் செல்ல மறுத்த அந்த மில்லரைட்டுகள் லவோதிக்கேயரின் குணாதிசயத்தை வெளிப்படுத்தினார்கள். ஆகையால், ஒரே வரலாற்றுக் காலத்தின் சமகாலத்தவர்களாகிய மூன்று சபைகளை Bates அடையாளம் கண்டதற்கான தர்க்கத்தை நாம் காண்கிறோம். அந்த வரலாறு பத்து கன்னிகைகளின் உவமையின் தீர்க்கதரிசன அமைப்பினுள் நிறைவேறியது; அது எழுத்தெழுத்தாக நிறைவேறியிருக்கிறது என்றும் நிறைவேறும் என்றும் தெய்வீக உந்துதல் நமக்குத் தெரிவிக்கிறது.
“மத்தேயு 25-இல் காணப்படும் பத்து கன்னியரின் உவமைவும் அட்வெண்டிஸ்ட் ஜனங்களின் அனுபவத்தை விளக்குகிறது.” The Great Controversy, 393.
“பத்து கன்னியரின் உவமையினிடத்திற்கே நான் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறேன்; அவர்களில் ஐந்து புத்திசாலிகளாயிருந்தார்கள், ஐந்து மூடர்களாயிருந்தார்கள். இந்த உவமை எழுத்துக்கு எழுத்தாக நிறைவேறியுள்ளது; மேலும் நிறைவேறும்; ஏனெனில் இதற்கு இந்தக் காலத்திற்கான ஒரு விசேஷப் பயன்பாடு உண்டு; மேலும், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியைப்போலவே, இது நிறைவேறியுள்ளது; காலத்தின் முடிவுவரை நிகழ்காலச் சத்தியமாகத் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும்.” Review and Herald, August 19, 1890.
கடைசி மூன்று சபைகள், சார்தீஸ் எனப்படும் மில்லரைட் இயக்கத்திற்குப் புறம்பானவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் அந்த இயக்கத்திற்குள் இருப்பவர்கள் பிலடெல்பியா அல்லது லவோதிக்கேயா எனப்படுவோரைக் குறிக்கின்றனர். அந்த மூன்று சபைகளும் வெளிப்படுத்தல் மூன்றாம் அதிகாரத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; முதல் நான்கு சபைகள் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ளன. ஆகையால், சகோதரி ஒயிட் வெளிப்படுத்தல் மூன்றாம் அதிகாரத்தின் வரலாற்றைக் குறிப்பிட்டபோது, யோசேப்பு பேட்ஸ் இப்பொழுதுதான் அடையாளப்படுத்திய அதே சபைகளையே அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“ஆஹா, என்ன ஒரு வர்ணனை! இவ்விதமான பயங்கரமான நிலையில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் மூன்றாம் அதிகாரத்தை ஒவ்வொரு ஊழியரும் விடாமுயற்சியுடன் ஆராய்ந்து படிக்கும்படி நான் ஆழ்ந்த விண்ணப்பம் செய்கிறேன்; ஏனெனில் கடைசி நாட்களில் நிலவுகின்ற நிலைமையே அதில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த அதிகாரத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வசனத்தையும் கவனமாக ஆராய்ந்து படியுங்கள்; ஏனெனில் இந்த வார்த்தைகள் மூலமாக இயேசு உங்களோடு பேசுகிறார்.” Manuscript Releases, volume 18, 193.
மில்லரைட் வரலாற்றின் மூன்று சமகாலச் சபைகள் அட்வென்டிசத்தின் முடிவிலும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன. ஜோசப் பேட்ஸ், மில்லரைட் காலத்தின் இயக்கவியலை அடையாளம் கண்டார்; மேலும், இரண்டாம் தூதனின் செய்தியின் இலக்கு கேட்போராக இருந்த பாபிலோனின் மகள்களாக சார்தீஸைச் சுட்டிக்காட்டினார். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றி மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சென்ற சிறு மந்தைக்கும், பரிசுத்த ஸ்தலத்தை விட்டு வெளியேற மறுத்தவர்களுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தையே அவர் எடுத்துரைத்தார். அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த இருளிலிருந்து லவோதிக்கேயரைக் கூப்பிட்டு வெளியே வரச் செய்வதற்கு அவர் முயன்றார்; மேலும், அவர்களுடைய லவோதிக்கேயக் குருட்டுத்தனத்தின் குறைந்தபட்சம் ஒரு பகுதி, வில்லியம் மில்லர் லவோதிக்கேய இயக்கத்தில் ஒரு தலைமை நிலையை எடுத்திருந்ததினால் ஏற்பட்டது. இதுவே பிலதெல்பியாவுக்கான செய்தியில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அதே போராட்டமாகும்.
இதோ, தாங்கள் யூதர் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்களாயினும் அப்படியல்லாமல் பொய் சொல்லுகிற சாத்தானுடைய சபையினரிலிருந்து சிலரை நான் உண்டாக்குவேன்; இதோ, அவர்கள் வந்து உன் பாதங்களின் முன் பணிந்துகொண்டு, நான் உன்னை நேசித்தேன் என்பதை அறிந்துகொள்ளும்படி செய்வேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:9.
மகத்தான ஏமாற்றத்தின் நாட்களில் நிகழ்ந்ததுபோல, ஒரு மதச் சங்கடம் எப்போதும் இருவகை ஆராதகர்களை உருவாக்குகிறது. புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் போர்வை இப்பொழுது சார்தீஸிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது; அவர்கள் ரோமாவுக்குத் திரும்பி, அதிகாரப்பூர்வமாக ரோமாவின் குமாரத்தியாக ஆனார்கள். பின்னர் அந்தப் போர்வை மில்லரைட் அட்வென்டிசத்தினால் தாங்கப்பட்டது; எனினும் அதற்குப் பின்னர் விரைவில் ஒரு சோதனை, தாங்களே சிறிய மந்தை என்று உரிமையாய்ப் பிரகடனப்படுத்தும் இருவகை மக்களை உருவாக்கவிருந்தது. ஒன்று உண்மையான மந்தை; மற்றொன்று கள்ள மந்தை. கிறிஸ்துவைப் பின்தொடர்ந்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் சென்ற சிறிய மந்தையை பேட்ஸ் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். தாங்களே சிறிய மந்தை என்று சொல்லிக்கொண்ட லவோதிக்கேயர்களுடனே அவருடைய போராட்டம் இருந்தது. ஒரு பிலதெல்பியராகிய பேட்ஸின் போராட்டம் சாத்தானின் சபையினருடனே இருந்தது; அவர்கள் தாங்களே தேவனுடைய ஜனங்கள் என்று உரிமையாய்ச் சொன்னாலும், பொய் கூறினார்கள்; யூதரல்லாதவர்களாயிருந்தார்கள்.
உவமை ஆத்வென்டிசத்தின் முடிவில் இறுதியாக நிறைவேறும் போது, 1989-இல் காலத்தின் முடிவின்போது புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கைக் ஜனங்கள் இருப்பார்கள்; இது, அந்த தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் காலத்தின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கிறிஸ்துவின் பிறப்பின்போது யூதத் தலைமைப் புறக்கணிக்கப்பட்டதற்கு ஒப்பானதாகும். கிறிஸ்துவின் வரலாறு எருசலேமுக்கான வெற்றிநுழைவினை எட்டியபோது, மில்லரைட் காலத்தின் நடுநிசிக் கூக்குரல் வரலாறு முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்டது. ஊக்கமூட்டப்பட்ட எழுத்துகள் சிலுவையின் வழிக்குறியை 1844-ஆம் ஆண்டின் மகா ஏமாற்றத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் இணைத்துக் காட்டுகின்றன. யூதாஸ், கிறிஸ்துவின் வரலாற்றிலுள்ள லவோதிகேயரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அப்போஸ்தலர்கள் பிலதெல்பியர்களாக இருந்தார்கள். சிலுவைக்குப் பின்பு மூன்றரை ஆண்டுகள் வரை, பேட்ஸால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பிலதெல்பியர்கள், சீஷனாகிய யூதா இஸ்கரியோத்து மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட விழுந்த சபையிலிருந்து லவோதிகேயரை அழைத்து வெளியே வரச் செய்வதற்கு முயன்றனர்.
1989 ஆம் ஆண்டில் முன்னாள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கைக் ஜனங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒளியை நிராகரித்தார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் கடந்து செல்லப்பட்டார்கள். 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றம் வந்தபோது, முன்பு அதே இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகத் தோன்றியவர்களிடையே சோதனையின் செயல்முறை ஆரம்பமானது. ஆயினும், ஒரு வகுப்பு லவோதிக்கேயர்; மற்ற வகுப்பு பிலதெல்பியர். சிலுவைக்கு முன் கிறிஸ்துவைத் துரோகம்பண்ணும்படி யூதாஸ் சனெதிரினோடு மூன்று முறை உடன்படிக்கை செய்ததுபோல, 2001 செப்டம்பர் 11க்கு அடுத்த வரலாற்றின் லவோதிக்கேயர் மனந்திரும்புவதற்கான மூன்று வாய்ப்புகளில் தவறியிருப்பார்கள். விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தின் போது, மரத்தில் தூக்கிட்டு இறந்த யூதாஸைப் போலவே நிச்சயமாக, லவோதிக்கேயர் பிலதெல்பியரிடமிருந்து பிரிந்தவர்கள் என்று வெளிப்படுத்தப்படும். களைகள் கோதுமையிலிருந்து பிரிக்கப்படுவது அறுவடையில்தான். நாம் அந்த அறுவடைக்கு வேகமாக அணுகிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
இந்தச் சத்தியங்கள், ‘சத்தியத்தை’ வெளிக்கொண்டு வந்து நிலைநிறுத்தக்கூடிய ஒரே வேதாகம முறையியல் “historicism” என்பதையும், அதை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தயாராக இருந்தால் மட்டுமே, உணரப்படுகின்றன. உண்மையான முறையியல் preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, இலக்கண அல்லது வரலாற்றுத் திறமை, அல்லது சாத்தானியக் கள்ளப்படைப்புகளின் பல்வேறு மாற்றுரூபங்களில் எதுவும் அல்ல. Jean-Jacques Rousseau எனப்படும் பதினேழாம் நூற்றாண்டுத் தத்துவஞானிக்கு உரியதாகக் கூறப்படும், பலவிதமாக மறுமொழியிடப்பட்ட ஒரு பொதுவாக அறியப்பட்ட சொற்றொடர் உள்ளது; ஆனால் அந்த எண்ணத்தின் சாரம் இதுவே: “தவறிற்கு அநேக வேர்கள் உண்டு; ஆனால் சத்தியத்திற்கு ஒரே ஒரு வேர் மட்டுமே உண்டு.” “சத்தியம்” என்பது உலர்ந்த நிலத்திலிருந்து எழும் வேரைப்போன்ற Alpha மற்றும் Omega ஆவார்.
“அவ்வாறே, அவருடைய கிருபையின் செல்வங்களின் பொக்கிஷக் களஞ்சியமான வேதாகமமும் இருக்கிறது. வானத்தைப்போல் உயர்ந்தும் நித்தியத்தைச் சூழ்ந்தும் நிற்கும் அதன் சத்தியங்களின் மகிமை உணரப்படாமலே இருக்கிறது. மனிதகுலத்தின் பெரும்பான்மைக்கு, கிறிஸ்து தாமே ‘வறண்ட நிலத்திலிருந்து முளைத்த வேர்’ போல இருக்கிறார்; மேலும் அவர்களில் ‘அவரை விரும்பத்தக்க அழகு எதுவுமில்லை’ என்று அவர்கள் காண்கிறார்கள். ஏசாயா 53:2. இயேசு மனிதர்களுக்கிடையில் இருந்தபோது, மனுஷத்துவத்தில் வெளிப்பட்ட தேவனின் வெளிப்பாட்டினிடத்தில், எழுத்தறிஞர்களும் பரிசேயரும் அவரை நோக்கி, ‘நீ சமாரியனும் பிசாசுபிடித்தவனுமாய் இருக்கிறாய்’ என்று அறிவித்தனர். யோவான் 8:48. அவர்களுக்குப் பிதாவின் அன்பை வெளிப்படுத்தும்படி வந்திருந்த அவரை உணர்ந்து கொள்ளும்படியாக, அவருடைய சீஷர்களுக்குக் கூட, தங்கள் இருதயங்களின் சுயநலத்தினால் இவ்வளவு குருட்டுத்தன்மை ஏற்பட்டிருந்தது; ஆகையால் அவரைப் புரிந்துகொள்வதில் அவர்கள் மந்தமாயிருந்தார்கள். இதனாலே இயேசு மனிதர்களின் நடுவில் தனிமையாய் நடந்தார். அவர் பரலோகத்திலே மட்டுமே முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டார்.” Thoughts from the Mount of Blessing, 25.
நாம் தற்போது பகிர்ந்து கொண்டிருக்கும் சத்தியங்கள், வரலாறு முழுவதும் சத்தியத்தின் வளர்ச்சி படிப்படியாக முன்னேறுகின்றது என்ற பின்னணியில் அறியப்பட வேண்டும்; மேலும், அதைவிட முக்கியமாக, சத்தியத்தைப் பற்றிய எங்கள் புரிதல் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற பின்னணியில் அமைக்கப்பட வேண்டும்; அதாவது, ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் ஆரம்பத்துடன் இயேசு அடையாளப்படுத்துகிறார் என்ற பின்னணியில்.
நான்காவது சபை தியாத்தீரா ஆகும்; அது வேததீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாவது ராஜ்யமாகப் பாப்பரசாட்சி ஆண்ட காலத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அதுவே வனாந்தரத்திலிருந்த சபை சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்த காலமாகும். ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல், ஆவிக்குரிய பாபிலோனால் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் சிறைப்படுத்தப்பட்டது; இது எழுபது ஆண்டுகள் சொற்பொருள் இஸ்ரவேல், சொற்பொருள் பாபிலோனில் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்ததினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டது.
“இன்று தேவனுடைய சபை, வழிதவறிப்போன மனிதகுலத்தின் இரட்சிப்பிற்கான தெய்வீகத் திட்டத்தை நிறைவேற்றும் வரை முன்னெடுத்து செல்லச் சுதந்திரமாக உள்ளது. அநேக நூற்றாண்டுகளாக தேவனுடைய ஜனங்கள் தங்களுடைய சுதந்திரங்களில் கட்டுப்பாட்டை அனுபவித்தனர். சுவிசேஷம் அதன் பரிசுத்தமான தூய்மையில் பிரசங்கிக்கப்படுவது தடைசெய்யப்பட்டது; மனிதர்களின் ஆணைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய மறியத் துணிந்தவர்கள்மேல் மிகக் கடுமையான தண்டனைகள் வரவழைக்கப்பட்டன. இதன் விளைவாக, ஆண்டவருடைய மகத்தான நெறிமுறைத் திராட்சைத்தோட்டம் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகப் பராமரிப்பின்றி விடப்பட்டது. மக்கள் தேவனுடைய வார்த்தையின் ஒளியிலிருந்து விலக்கப்பட்டனர். பிழையும் மூடநம்பிக்கையும் உண்டாக்கிய இருள், உண்மையான சமயத்தின் அறிவை முற்றிலும் அழித்துவிடுமென அச்சுறுத்தியது. பூமியிலிருந்த தேவனுடைய சபை, இந்த இரக்கமற்ற துன்புறுத்தலின் நீண்ட காலப்பகுதியில், சிறைப்பிடித்துக் கொண்டு போகப்பட்ட காலத்தில் பாபிலோனில் சிறைப்பட்டிருந்த இஸ்ரவேல் புத்திரர்கள் எவ்வளவு உண்மையாகச் சிறையில் இருந்தார்களோ, அவ்வளவு உண்மையாகவே சிறைவாசத்தில் இருந்தது.” தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும், 714.
பாபிலோனில் ஏற்பட்ட எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பட்ட வாழ்வு தியாகிரா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. தியாகிரா சபை என்பது, பெர்கமு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் காரணத்தினால் உண்டான விளைவாகும். பெர்கமு என்பது, விக்கிரகாராதனையை கிறிஸ்தவத்துடன் இணைத்த பேரரசர் கான்ஸ்டண்டைனால் சின்னமாகக் காட்டப்படுகிறது. அவனுடைய விக்கிரகாராதனையின் சின்னம் சூரிய வழிபாடாகும். பண்டைய இஸ்ரவேல் தியாகிராவின் எழுபது ஆண்டுகளுக்காக சிறைவாசத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதற்கான வேதாகமக் காரணம் என்னவெனில், அவர்களின் ராஜாக்கள், தேவனுடைய வார்த்தைக்கெதிரான நேரடியான கலகத்தில், தங்களைச் சுற்றியிருந்த விக்கிரகாராதனையாளர் ஜாதிகளுடன் உறவுகளையும் உடன்படிக்கைகளையும் ஏற்படுத்தினர் என்பதே ஆகும். தங்களைச் சுற்றியிருந்த அயோத்திய ஜாதிகளுடன் கலந்துபோக வேண்டாமென்று தேவன் இஸ்ரவேலுக்கு மீண்டும் மீண்டும் எச்சரித்தார். பண்டைய இஸ்ரவேல் நேர்மையாகக் காக்க ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த அதே பத்து கற்பனைகளே, விக்கிரகங்களை வணங்குவதைக் கண்டிப்பாகத் தடை செய்கின்றன. கர்த்தர் ஹோரேப் குகையருகே மோசேயைத் தாண்டிச் சென்று தம்முடைய சுபாவத்தை வெளிப்படுத்தியபோது, நாம் இங்கு குறிப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் அதே எச்சரிக்கையை அவர் இருமுறையும் சேர்த்துக் கூறினார்.
அவர் கூறினார்: இதோ, நான் ஒரு உடன்படிக்கை செய்கிறேன்; உன் ஜனங்களெல்லாருக்கும் முன்பாக நான் அதிசயங்களைச் செய்வேன்; அவ்வாறானவை பூமியெங்கிலும் எந்த ஜாதியிலும் செய்யப்படாதவையாக இருக்கும்; நீ இருக்கிற எல்லா ஜனங்களும் கர்த்தருடைய கிரியையைப் பார்ப்பார்கள்; ஏனெனில் நான் உன்னோடு செய்யப்போகிறது பயங்கரமான காரியமாகும். இன்று நான் உனக்குக் கட்டளையிடுகிறதை நீ கவனமாகக் கைக்கொள்: இதோ, நான் உன் முன்னிருந்து அமோரியரையும், கானானியரையும், ஏத்தியரையும், பெரிஸியரையும், ஹிவியரையும், எபூசியரையும் துரத்திவிடுகிறேன். நீ சென்று சேரும் தேசத்தின் குடிகளோடு உடன்படிக்கை செய்யாதபடிக்கு உன்னைப் பற்றிக் கவனமாக இரு; இல்லையெனில் அது உன் நடுவில் ஒரு கண்ணியாகிவிடும். அவர்களுடைய பலிபீடங்களை நீங்கள் இடித்தழித்து, அவர்களுடைய சிலைகளை உடைத்துப் போட்டு, அவர்களுடைய தோப்புகளை வெட்டிப்போடவேண்டும். ஏனெனில் நீ வேறொரு தெய்வத்தையும் வணங்கக்கூடாது; கர்த்தர், அவருடைய நாமம் பொறாமையுள்ளவர், அவர் பொறாமையுள்ள தேவன். அந்த தேசத்தின் குடிகளோடு நீ உடன்படிக்கை செய்து, அவர்கள் தங்கள் தெய்வங்களைப் பின்பற்றி வேசித்தனம்பண்ணி, தங்கள் தெய்வங்களுக்கு பலியிட்டு, ஒருவன் உன்னை அழைத்தால், நீ அவன் பலியிலிருந்து புசித்து, நீ அவன் குமாரத்திகளை உன் குமாரருக்குக் கொண்டு, அவர்கள் தங்கள் தெய்வங்களைப் பின்பற்றி வேசித்தனம்பண்ணி, உன் குமாரரையும் தங்கள் தெய்வங்களைப் பின்பற்றி வேசித்தனம்பண்ணச் செய்யாதிருக்க. யாத்திராகமம் 34:10–16.
இந்தப் பகுதியில் மட்டுமே தேவன் பண்டைய இஸ்ரவேலை இருமுறை எச்சரித்தார்; மேலும், தங்களைச் சூழ்ந்திருந்த விக்கிரகாராதனைச் செய்கிற ஜனங்களோடு எந்த உடன்படிக்கைகளையும் செய்யக்கூடாது என்று பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு அளிக்கப்பட்ட கட்டளைக்கான பல வேதாகமச் சாட்சிகளும் உள்ளன. அந்த சமரசங்கள், பண்டைய இஸ்ரவேல் தேவனையும் அவருடைய தெய்வாட்சியையும் நிராகரித்ததிலிருந்தே ஆரம்பமானது. அவர்கள் ஒரு ராஜாவை விரும்பியபோது, தேவன் அவர்களுக்கு ராஜாவைக் கொடுக்க அனுமதித்தார்; அந்த நேரத்திலிருந்து அனைத்து ராஜாக்களிலும் பெரும்பான்மையோர், மேலும் நிச்சயமாக வடக்கத்திய பத்து கோத்திரங்களின் ஒவ்வொரு ராஜாவும் அந்தக் கட்டளையையே புறக்கணித்தனர். தங்களைச் சூழ்ந்திருந்த விக்கிரகாராதனைச் செய்கிற ஜனங்களிலிருந்து இஸ்ரவேல் பிரித்துவைக்கப்பட்ட விசேஷமான ஜனமாக இருக்க வேண்டும் என்ற கொள்கை நிராகரிக்கப்பட்டது; பின்னாளில் கான்ஸ்டன்டைன் ஒரு சின்னமாக ஆன அதே சமரசத்தின் மூலம் அது வெளிப்படுத்தப்பட்டது. பெர்கமும் மற்றும் கான்ஸ்டன்டைன், தேவனுடைய சபைக்குள் விக்கிரகாராதனையை அறிமுகப்படுத்திய இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களின் கலகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. சவுல் ராஜாவுடன் ஆரம்பமான விசுவாசவிலகுதல், ஆவிக்குரிய பாபிலோனியச் சிறையிருப்புக்கு வழிநடத்திய கிறிஸ்தவச் சபையின் விசுவாசவிலகுதலுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தது. சவுல் ராஜாவால் ஆரம்பித்து பாபிலோனியச் சிறையிருப்புவரை நீளும் அந்தப் புனித வரலாறு, பெர்கமு சபையால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அதனைத் தொடர்ந்து வந்த எழுபது ஆண்டுகளான சிறையிருப்பு, தியாகீரா சபையாகும்.
எபேசு, வாக்களிக்கப்பட்ட தேசத்தை வெல்லப் புறப்படும் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. எபேசு, மோசேயின் காலத்தையும் எகிப்தின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து இஸ்ரவேல் விடுவிக்கப்பட்டதையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
“இந்த இறுதித் தலைமுறைக்காக வேதாகமம் தன் பொக்கிஷங்களைச் சேகரித்து ஒன்றாகக் கட்டியமைத்துள்ளது. பழைய ஏற்பாட்டு வரலாற்றின் எல்லா மகத்தான நிகழ்ச்சிகளும் மிகக் கவிமையான நிகழ்வுகளும் இந்த இறுதி நாட்களில் சபையினுள் மறுமுறை நிகழ்ந்துள்ளன, மேலும் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
எகிப்திலிருந்து விடுதலைபெற்ற வரலாற்றினால் குறிக்கப்படுகிற வரலாறு கடைசி நாட்களில் மறுபடியும் நிகழ்கிறது. ஆகையால் அது மில்லரைட் வரலாற்றிலும் மறுபடியும் நிகழ்ந்தது. அதனால்தான் சகோதரி வைட், மில்லரைட் வரலாற்றை விளக்குவதற்காக அந்த வரலாற்றை மீண்டும் மீண்டும் மேற்கோள் காட்டுகிறார். 1844 ஆம் ஆண்டின் மாபெரும் ஏமாற்றத்தை, பின்னால் பார்வோனின் படை தங்களை அணுகிக்கொண்டிருக்க, செங்கடலின் முன் நின்றிருந்த எபிரேயர்களின் ஏமாற்றத்துடன் அவர் ஒப்பிடுகிறார். மேலும், எகிப்திலிருந்து விடுதலைபெற்ற வரலாற்றை கிறிஸ்துவின் காலத்தோடும் அவர் ஒப்புமைப்படுத்துகிறார்; ஆகையால், சிலுவையில் சீஷர்கள் அனுபவித்த ஏமாற்றம், செங்கடலருகே ஏற்பட்ட ஏமாற்றத்தினால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டது; அந்த ஏமாற்றமே 1844 ஆம் ஆண்டின் மாபெரும் ஏமாற்றத்தையும் முன்மாதிரியாகக் குறித்தது. சிலுவையின் ஏமாற்றம் எபேசு சபையின் தொடக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் மோசேயின் காலம், எபேசு சபையினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அதுவே கிறிஸ்துவின் காலத்தில் நவீன இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்திற்கும் முன்மாதிரியாக இருந்தது. இவ்விரு வரலாறுகளும் எபேசு சபையினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இங்கு நாம் அடையாளம் காண்கிற சத்தியங்கள் பல ஆண்டுகளாக Future for America மூலமாக பொதுவெளியில் அடிக்கடி முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆகையால் நான் வெறுமனே ஒரு மேலோட்டப் பார்வையை மட்டுமே வழங்குகிறேன்.
கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில், முந்தைய உடன்படிக்கையின் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஜனங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கையில் எழுப்பப்படுகின்ற புதிய உடன்படிக்கை ஜனங்களின் தொடக்கத்தை நாம் காண்கிறோம். கிறிஸ்துவின் வரலாறு பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவாகும்; மேலும், பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் எகிப்திலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்ட வரலாற்றின்போது, புதிய உடன்படிக்கை ஜனங்களுக்காகப் புறக்கணிக்கப்பட்ட முன்பே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனங்கள் இருந்தனர்.
கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில், முன்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டதன்மூலம் கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் தங்கள் இறுதியான முடிவை அடைந்தனர். தொடக்கத்தில், மோசேயின் காலத்தில், முன்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் நாற்பது ஆண்டுகளாக நீண்ட காலப்பகுதியில் வனாந்தரத்தில் மரித்தனர்; மேலும், எவ்வாறு எபேசிய சபையின் காலப்பகுதியின் அப்போஸ்தலர்கள் சுவிசேஷத்தை உலகிற்குக் கொண்டு சென்றார்களோ, அவ்வாறே வாக்குக்கொடுக்கப்பட்ட தேசத்திற்குச் செய்தியை எடுத்துச் செல்ல நியமிக்கப்பட்ட புதிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் பிரதிநிதிகளாக யோசுவாவும் காலேபும் ஆனார்கள்.
பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பமும் முடிவும், அதேபோல் நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்பமும், முன்னிருந்த தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களிலிருந்து புதிய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களிடமாக நிகழும் ஒரு மாற்றத்தையே அனைத்தும் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் சாட்சியின்மேல் ஒரு காரியம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; மேலும், இந்த மூன்று சாட்சித் தொடர்களிலுள்ள ஒவ்வொன்றும் முன்நின்ற தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் விவாகரத்தைக் குறித்தே அடையாளப்படுத்துகின்றன, மேலும் இச் சாட்சிகள் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும், தொடக்கத்திலிருந்தே முடிவை அறிவிப்பவராகிய அல்பாவும் ஓமேகாவுமாயிருக்கிறவரின் கையொப்பத்தைக் கொண்டிருக்கின்றன. தேவன் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தோடே உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும்போது, புறக்கணிக்கப்படும் முன்னிருந்த தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள் இருப்பார்கள். தேவன் குழப்பத்தின் ஆசிரியர் அல்லர்; அவர் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை, அவருடைய வார்த்தையும் ஒருபோதும் தவறுவதில்லை.
எகிப்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதும், யோசுவாவின் மூலம் தேவன் நிறைவேற்றிய வெற்றிகளும் எபேசு சபையினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனால் எபேசு தன் முதல் அன்பை இழக்க நியமிக்கப்பட்டிருந்தது. யோசுவா அடக்கம் செய்யப்பட்ட பின்பு, ஸ்மிர்னா மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் மற்றொரு தலைமுறை எழுந்தது. வாக்குத்தத்த தேசத்தைத் தூய்மைப்படுத்திய யோசுவாவின் அதிசயமான பணி ஒருபோதும் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை; ஏனெனில் மக்கள் தாங்களே தங்களால் திருப்தியடைந்து, யோசுவாவுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணியை கைவிட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் முதல் அன்பை இழந்தார்கள். அந்தக் காலம் இஸ்ரவேல் தேவனை நிராகரித்து, சாமுவேல் சவுலை ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்யும் வரையில் தொடர்ந்தது; இதன் மூலம் பெர்காமு சபையின் காலம் ஆரம்பமானது.
ஆசியா மைனரில் இருந்த ஸ்மிர்னா சபைக்கும், அதுபோல முழு கிறிஸ்தவ சபைக்கும், இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் நூற்றாண்டுகளில் இச்செய்தி வந்தது. உலகில் மேலாதிக்கத்திற்காக புறமதம் தனது இறுதி நிலைப்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. கிறிஸ்தவம் அதிசயத்தக்க வேகத்தில் பரவியதால், அது உலகமெங்கும் அறியப்பட்டது. சிலர் இருதயமாற்றத்தினால் கிறிஸ்துவின் விசுவாசத்தைத் தழுவினர்; மற்றவர்கள் வாதத்தின் வல்லமையால் சம்மதிக்கப்பட்டு அதை ஏற்றுக்கொண்டனர்; இன்னும் சிலர் புறமதத்தின் காரியம் சுருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, வெற்றி பெறும் என்று தோன்றிய பக்கத்திற்கே கொள்கைநயத்தால் சென்றனர். இத்தகைய நிலைகள் சபையின் ஆவிக்குரிய தன்மையை பலவீனப்படுத்தின. அப்போஸ்தல சபையைச் சிறப்பித்த தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவி படிப்படியாக இழக்கப்பட்டது. இது ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ள சபையை விசுவாசத்தின் ஐக்கியத்திற்குள் கொண்டு வரும் ஒரு வரமாகும். இனி உண்மையான தீர்க்கதரிசிகள் இல்லாதபோது, பொய்யான போதனைகள் விரைவாகப் பரவின; கிரேக்கரின் தத்துவம் வேதாகமத்திற்கு தவறான விளக்கத்தை உண்டாக்கியது; கிறிஸ்துவினால் அடிக்கடி கண்டிக்கப்பட்ட பண்டைய பரிசேயரின் சுயநீதியும் மீண்டும் சபையின் நடுவில் தோன்றியது. கான்ஸ்டன்டீனின் ஆட்சிக்குப் முன்பிருந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில், பின்னர் வந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் முழுமையாக வளர்ச்சியடைந்த அந்தத் தீமைகளுக்கான அஸ்திவாரம் இடப்பட்டது. இந்தக் காலப்பகுதியில், ரோமப் பேரரசின் பல பகுதிகளில் மறைசாட்சித்தனம் பிரபலமானதாக ஆனது. இது எவ்வளவு விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், இருந்தபோதிலும் அது உண்மையே. இது கிறிஸ்தவர்களுக்கும் புறமதத்தாருக்கும் இடையில் இருந்த உறவின் விளைவாகும்.
“ரோம உலகத்தில் அனைத்து ஜாதிகளின் மார்க்கமும் மதிக்கப்பட்டது; ஆனால் கிறிஸ்தவர்கள் ஒரு ஜாதியாக இருந்ததில்லை; அவர்கள் இகழப்பட்ட ஒரு இனத்தின் ஒரு பிரிவாக மட்டுமே இருந்தனர். ஆகையால், அவர்கள் எல்லா வகுப்பினரின் மார்க்கத்தையும் தொடர்ந்து கண்டனம் செய்தபோது, இரகசியக் கூட்டங்களை நடத்தி, தங்களுக்குச் மிகவும் நெருக்கமான உறவினர்களின் மற்றும் மிகவும் உற்ற நண்பர்களின் பழக்கவழக்கங்களிலிருந்தும் நடைமுறைகளிலிருந்தும் தங்களை முற்றிலும் பிரித்துக்கொண்டபோது, அவர்கள் புறமத அதிகாரிகளால் சந்தேகத்திற்குரியவர்களாகவும், அடிக்கடி துன்புறுத்தலுக்குரியவர்களாகவும் ஆனார்கள். ஆளுநர்களின் மனங்களில் எதிர்ப்பின் ஆவி எதுவும் இல்லாத சமயங்களிலும், அவர்கள் பலவேளைகளில் தமக்கே தாமே துன்புறுத்தலை வரவழைத்தார்கள். இந்த ஆவிக்கான எடுத்துக்காட்டாக, வரலாறு கார்த்தேஜின் பேராயரான சிப்ரியான் கொல்லப்பட்ட நிகழ்ச்சியின் விவரங்களை அளிக்கிறது. அவருடைய தண்டனைத் தீர்ப்பு வாசிக்கப்பட்டபோது, செவிமடுத்துக்கொண்டிருந்த கிறிஸ்தவர்களின் திரளான கூட்டத்திலிருந்து, ‘நாங்களும் அவருடன் சாவோம்’ என்று ஒரு பொது முழக்கம் எழுந்தது.”
“பலர் தம்மை கிறிஸ்தவர்கள் எனக் கூறிக்கொண்டவர்கள் மரணத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஆவி, மேலும் தேவையில்லாமல் அரசாங்கத்தின் பகையைத் தூண்டிய விதம், கி.பி. 303-இல் பேரரசர் டயோக்ளீஷியனும் அவரது உதவியாளரான கலேரியுஸும் பிறப்பித்த துன்புறுத்தலுக்கான அரசாணை வெளியிடப்படுவதற்குக் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். அந்த அரசாணை அதன் நோக்கத்தில் அனைத்துலகத் தன்மையுடையதாக இருந்து, பத்து ஆண்டுகள் அதிகமோ குறையோ கடுமையாக அமல்படுத்தப்பட்டது.” Steven Haskell, The Story of the Seer of Patmos, 50. 51.
கர்த்தரிடமிருந்து எந்தக் கண்டனமும் பெறாத இரு சபைகளில் ஒன்றாக ஸ்மிர்ணா இருந்தபோதிலும், அந்தக் காலப்பகுதியில் இரத்தசாட்சிகளாக ஆனவர்களில் சிலர் தெய்வீக உந்துதல்களின் அடிப்படையில் அல்லாது மனித உந்துதல்களின் அடிப்படையில் செயல்பட்டவர்கள் என்பதை வரலாறு சாட்சியமாக்குகிறது. நியாயாதிபதிகள் புத்தகம் யோசுவாவின் மரணத்தைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் தொடங்குகிறது; அந்தப் புத்தகத்தில் இருமுறை மறுபடியும் கூறப்படும் ஒரு வசனம் உண்டு; அது நியாயாதிபதிகளின் வரலாற்றை வரையறுக்கிறது. அந்த வசனம் இரண்டாவது முறையாக மேற்கோளிடப்படுவது புத்தகத்தின் இறுதி வசனமாகும். புத்தகத்தின் முதல் வசனம் யோசுவாவின் முடிவைக் குறிக்கிறது; கடைசி வசனம் அந்த வரலாற்றைச் சுருக்கமாகச் சுருக்குகிறது.
யோசுவா மரித்தபின் இது நிகழ்ந்தது: இஸ்ரவேல் புத்திரர் கர்த்தரிடத்தில் விசாரித்து, “கானானியருக்கு விரோதமாகப் போர் செய்ய எங்களுக்காக முதலில் யார் ஏறிச் செல்வார்?” என்று கேட்டார்கள்… அந்நாட்களில் இஸ்ரவேலில் ராஜா எவரும் இல்லை; ஒவ்வொருவனும் தன் கண்களுக்கு நேர் எனத் தோன்றியதைச் செய்தான்… அந்நாட்களில் இஸ்ரவேலில் ராஜா எவரும் இல்லை; ஒவ்வொருவனும் தன் கண்களுக்கு நேர் எனத் தோன்றியதைச் செய்தான். நியாயாதிபதிகள் 1:1; 17:16; 21:25.
ஸ்மிர்னாவின் வரலாற்றில் போலவே, ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை “சுயம்” ஒரு முதன்மைத் தலைப்பாக இருந்தது. அவர்களுக்கு ராஜா இல்லாததினால், அவர்கள் தாங்கள் செய்ய விரும்பியதை எதுவாயினும் செய்யத் தீர்மானித்தார்கள். வழிநடத்தல் இல்லாமையே, செயலில் இருக்கும் தீர்க்கதரிசன ஆவி இல்லாததினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட ஸ்மிர்னாவின் வரலாற்றில் காணப்பட்ட அம்சமாக ஹாஸ்கெல் அடையாளங்காட்டினார். இரு வரலாறுகளிலும், வழிநடத்தல் இல்லாமை, ஒருவரின் சொந்த உந்துதல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு தீர்மானங்கள் எடுக்கப்படும் வாயிலைத் திறந்தது. எபேசு எகிப்திலிருந்து விடுதலைப்படுத்துதலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. நியாயாதிபதிகள் புத்தகத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட வரலாறு ஸ்மிர்னா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ராஜா சவுலிலிருந்து பாபிலோனிய சிறைப்பிடித்தல் வரையிலான காலம் பெர்காமு சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; பாபிலோனிலுள்ள சிறைப்பிடித்தல் தியாகீரா சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.
முன்னோடிகள் அடையாளங்கண்ட நிகழ்விற்கு ஒத்தபடி, சபைகள், முத்திரைகள், எக்காளங்கள் ஆகியவற்றில் நான்கு மற்றும் மூன்று என்ற ஒரு பிரிவு உள்ளது; மேலும், பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாற்றிலுள்ள முதல் நான்கு சபைகள் எகிப்தியச் சிறைப்படுத்தலால் ஆரம்பித்து பாபிலோனியச் சிறைப்படுத்தலால் முடிவடைகின்றன; ஏனெனில் அல்பாவும் ஓமேகாவும் எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்துடன் அடையாளப்படுத்துகின்றது. நவீன இஸ்ரவேலின் வரலாற்றிலுள்ள முதல் நான்கு சபைகள், யூதர்கள் ரோமப் பேராட்சிக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டதிலிருந்து ஆரம்பித்து, ஆவிக்குரிய யூதர்கள் ஆவிக்குரிய ரோமுக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட்ட நிலையில் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் தொடர்ந்தபோது அந்த நான்கு சபைகளும் முடிவடைகின்றன.
தியத்தீராவுக்குப் பின்வந்தது சர்தீஸ்; தியத்தீராவால் முன்னுருவாக்கப்பட்ட பாபிலோனிய சிறைப்பிடிப்பிலிருந்து அவர்கள் வெளியே வந்தபோது அது ஆரம்பமானது. சர்தீஸ் என்பது உயிருடன் இருப்பதாகப் பெயருடையிருந்தும், உண்மையில் உயிருடன் இல்லாத சபையாகும். அவர்கள் உயிர் கொண்டிருப்பதாகச் செய்த அறிக்கை பொய்யாயிருந்தது. விசித்திரமாக, ஏழு சபைகளில் சர்தீஸ் என்ற சொல்லுக்கே எந்த வரையறையும் இல்லை. வரலாறும் வசனங்களும் தரும் சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு சர்தீஸுக்கு பல விளக்கங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன; ஆனால் அந்தப் பெயருக்கு சொற்பிறப்பியல் சார்ந்த வரையறை எதுவும் இல்லை. அதற்கு ஒரு பெயர் உண்டு; ஆனால் இல்லை.
“ஆனால் இரண்டாம் ஆலயம் மகத்துவத்தில் முதலாமதற்குச் சமமாகவில்லை; முதலாவது ஆலயத்துக்குரிய தேவசந்நிதியின் கண்கூடும் அடையாளங்களாலும் அது பரிசுத்தப்படுத்தப்படவில்லை. அதன் அர்ப்பணிப்பைச் சுட்டிக்காட்ட அதீத இயற்கை வல்லமையின் எந்த வெளிப்பாடும் இல்லை. புதிதாக எழுப்பப்பட்ட பரிசுத்தஸ்தலத்தை நிரப்புகிற மகிமையின் மேகம் எதுவும் காணப்படவில்லை. அதன் பலிபீடத்தின் மேல் இருந்த பலியைச் சுட்டெரிய வானத்திலிருந்து நெருப்பு இறங்கவில்லை. மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் கேரூபீம்களின் நடுவே ஷெகீனா இனி வாசம்பண்ணவில்லை; பெட்டகமும், கிருபாசனமும், சாட்சியின் பலகைகளும் அங்கே காணப்படவில்லை. யெகோவாவின் சித்தத்தை விசாரித்த ஆசாரியனுக்கு அறிவிக்க வானத்திலிருந்து எந்தச் சத்தமும் ஒலிக்கவில்லை.” The Great Controversy, 24.
பாபிலோன் சிறைப்பிடிப்பிற்குப் பின் அவர்கள் எருசலேமையும் ஆலயத்தையும் மறுபடியும் கட்டினர். பின்னர் அவர்கள் மறுபடியும் ஒரு நாமத்தை உடையவர்களாயினர்; ஏனெனில் தேவன் தமது நாமத்தை எருசலேமில் வைப்பேன் என்று வாக்களித்திருந்தார். ஆனால் அவருடைய நாமம் அவருடைய சுபாவத்தை பிரதிநிதிப்படுத்துகிறது; மேலும் அவருடைய தனிப்பட்ட சந்நிதி இல்லாதிருத்தல், அவர்களிடம் ஜீவனைச் சுட்டிக்காட்டும் அந்த நாமம் இருந்தாலும், உண்மையில் ஜீவனை உண்டாக்கும் சந்நிதி இனி அவர்களிடம் இல்லை என்பதை வெளிப்படுத்தியது. அவர்களிடம் உண்மையில் இருந்ததெல்லாம் வெறும் அறிக்கையும் போலித்தனமுமே.
சார்தீஸிலிருந்த கடைசி சத்தம், கர்த்தருடைய மகத்தானதும் பயங்கரமானதுமான நாளுக்கு முன்பாக வரவிருந்த ஒரு எலியாவைப் பற்றி வாக்களித்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலுக்குப் பார்த்தால், எருசலேமின் அழிவே கர்த்தருடைய மகத்தானதும் பயங்கரமானதுமான நாளாக இருந்தது. இந்தக் காரணத்தினால், 70AD-இல் நிகழ்ந்த எருசலேமின் அழிவை, ஏழு கடைசி வாதைகளால் சித்தரிக்கப்படும் கர்த்தருடைய மகத்தானதும் பயங்கரமானதுமான நாளுக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டாக சகோதரி வைட் குறிப்பிடுகிறார். பிலதெல்பியா சபை, வனாந்தரத்தில் கூவுகிற யோவான் ஸ்நானகனின் சத்தத்தோடு தொடங்கியது; இதனால் அது வில்லியம் மில்லரின் சத்தத்திற்கான முன்மாதிரியாக அமைந்தது. யோவான் ஸ்நானகனும் வில்லியம் மில்லரும் எழுப்பிய சத்தங்கள், எல்லாம் நன்றாக இருக்கின்றன என்று நம்பியிருந்த ஒரு ஜனத்தாரிடத்தில், உண்மையில் எல்லாமும் முற்றிலும் தவறாக இருந்தபோது, லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தன. யோவான் ஸ்நானகனும் வில்லியம் மில்லரும் இருவரும் கோடரியை மரத்தின் வேரில் வைத்தார்கள். சார்தீஸுக்கான செய்தி இதுவாயிருந்தது: “சார்தீஸிலேயும் தங்கள் வஸ்திரங்களைத் தீட்டுப்படுத்தாத சில நாமங்கள் உண்டே; அவர்கள் பாத்திரவான்களாயிருக்கிறபடியால், வெள்ளை வஸ்திரந்தரித்தவர்களாய் என்னோடேகூட நடப்பார்கள்.” யோவான் ஸ்நானகனும் வில்லியம் மில்லரும், சார்தீஸால் சித்தரிக்கப்படும் காலக்கட்டத்திலிருந்து வெளியே வந்தவர்களையும் கிறிஸ்துவோடு நடக்கப் பாத்திரவான்களாயிருந்தவர்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.
“வில்லியம் மில்லர் அறிவித்த சத்தியத்தைத் தழுவிக்கொள்ள ஆயிரக்கணக்கானோர் வழிநடத்தப்பட்டார்கள்; மேலும், எலியாவின் ஆவியிலும் வல்லமையிலும், அந்தச் செய்தியை அறிவிக்கத் தேவனுடைய ஊழியக்காரர் எழுப்பப்பட்டார்கள். இயேசுவுக்கு முன்தூதனாயிருந்த யோவானைப்போல, இந்தக் கடுமையான செய்தியைப் பிரசங்கித்தவர்கள், மரத்தின் வேரிலே கோடாரியை வைக்கவும், மனந்திரும்புதலுக்கேற்ற கனிகளைப் பிறப்பிக்குமாறு மனிதரை அழைக்கவும் வேண்டிய கட்டாயத்தை உணர்ந்தார்கள். அவர்களின் சாட்சியானது சபைகளை எழுப்பவும் வல்லமையுடன் பாதிக்கவும், அவற்றின் உண்மையான குணநிலையை வெளிப்படுத்தவும் ஏதுவாயிருந்தது. மேலும், வரப்போகும் கோபாக்கினையிலிருந்து தப்பியோடும்படியான அந்தக் கடுமையான எச்சரிக்கை ஒலிக்கப்பட்டபோது, சபைகளோடு இணைந்திருந்த பலர் அந்தச் சுகமாக்கும் செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; தங்கள் பின்வாங்குதல்களை அவர்கள் கண்டார்கள்; மனந்திரும்புதலின் கசப்பான கண்ணீரோடும் ஆத்துமாவின் ஆழ்ந்த வேதனையோடும், தேவனுக்கு முன்பாக தங்களைத் தாழ்த்தினார்கள். தேவனுடைய ஆவி அவர்கள்மேல் தங்கியிருந்தபோது, ‘தேவனுக்குப் பயந்திருந்து, அவருக்கே மகிமையைக் கொடுங்கள்; ஏனெனில் அவருடைய நியாயத்தீர்ப்பின் வேளை வந்துள்ளது’ என்ற கூக்குரலை ஒலிக்கச் செய்ய அவர்கள் துணைசெய்தார்கள்.” Early Writings, 233.
வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழு சபைகள், அப்போஸ்தலர்களின் காலத்திலிருந்து கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைவரையிலான வரலாற்றைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அதேபோல், அந்த ஏழு சபைகள், தீர்க்கதரிசி மோசேயிலிருந்து கிறிஸ்துவின் முதல் வருகைவரையிலான பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
இஸ்ரவேல் புத்திரரின் சோதனைகளும், கிறிஸ்துவின் முதல் வருகைக்கு முன்பாக அவர்கள் கொண்டிருந்த மனப்பான்மையும், கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகைக்கு முன்பான தங்கள் அனுபவத்தில் தேவனுடைய ஜனங்கள் எவ்வாறு நிலைபெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதைக் விளக்குகின்றன.
“கானான் தேசத்திற்குள் பிரவேசிப்பதற்குச் சற்றுமுன் இஸ்ரவேல் புத்திரருக்காக சாத்தானின் கண்ணிகள் எவ்வளவு நிச்சயமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தனவோ, அவ்வளவு நிச்சயமாகவே அவை நமக்காகவும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. நாம் அந்த ஜனத்தின் வரலாற்றை மீண்டும் நிகழ்த்திக்கொண்டு இருக்கிறோம்.
“அவர்களுடைய வரலாறு நமக்குப் பேராசீர்வாதமான ஒரு தீவிரமான எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். கர்த்தர் தமது ஜனங்களுக்காக ஒளியைக் கொண்டிருக்கும்போது, அவர்கள் அதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தடுக்க சாத்தான் எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் அமைதியாக அருகில் நின்றிருப்பான் என்று நாம் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. தேவன் அனுப்பும் ஒளி நமக்குப் பிரியமான முறையில் வரவில்லை என்பதற்காக அதை நாம் நிராகரிக்காதபடி எச்சரிக்கையாயிருப்போமாக.... ஒளியைத் தாங்களே காணவும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியாதவர்கள் யாரேனும் இருந்தால், அவர்கள் பிறர் வழியில் தடைநின்று விடாதிருக்கட்டும்.
“‘வானத்தையும் பூமியையும் இன்று உங்களுக்கு விரோதமாகச் சாட்சியாக நான் அழைக்கிறேன்: நான் உங்கள்முன் ஜீவனையும் மரணத்தையும், ஆசீர்வாதத்தையும் சாபத்தையும் வைத்திருக்கிறேன்; ஆகையால் ஜீவனைத் தேர்ந்துகொள்ளுங்கள்; அப்பொழுது நீயும் உன் சந்ததியும் உயிருடன் வாழ்வீர்கள்; நீ உன் தேவனாகிய கர்த்தரை நேசித்து, அவருடைய சத்தத்துக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவரைப் பற்றிக்கொண்டு நிலைத்திருக்கும்படிக்கு; ஏனெனில் அவரே உன் ஜீவனும், உன் நாட்களின் நீடிப்பும் ஆவார்; கர்த்தர் உன் பிதாக்களாகிய ஆபிரகாமுக்கும் ஈசாக்குக்கும் யாக்கோபுக்கும் அவர்களுக்கு அளிப்பேன் என்று சத்தியம்பண்ணிய தேசத்தில் நீ வாசம்பண்ணும்படிக்கு.’”
“இந்தப் பாடல் வரலாற்றுச் சார்ந்ததல்ல, தீர்க்கதரிசனமிக்கதாயிருந்தது. இது கடந்த காலத்தில் தேவன் தமது ஜனங்களோடு நிகழ்த்திய அதிசயமான செயல்களை நினைவுகூர்ந்தபோதிலும், அதேவேளையில் எதிர்காலத்தின் மகத்தான நிகழ்வுகளையும்—கிறிஸ்து வல்லமையுடனும் மகிமையுடனும் இரண்டாம் முறை வரும்போது விசுவாசிகளுக்குக் கிடைக்கப்போகும் இறுதி வெற்றியையும்—முன்னறிவித்தது.”
“இஸ்ரவேலர் தங்கள் பயணங்களில் அனுபவித்த நிகழ்வுகள், இவ்வுலக யுகத்தின் இறுதிக் காலங்களில் வாழ்கிறவர்களாகிய, உலகத்தின் முடிவுகள் வந்து சேர்ந்திருப்போரின் நன்மைக்காகப் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளன என்று அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தெளிவாக அறிவிக்கிறார். எங்கள் அபாயங்கள் எபிரெயருடையவற்றை விட எவ்விதத்திலும் குறைவானவை என நாம் கருதுவதில்லை; மாறாக, அவற்றைக் காட்டிலும் அதிகமானவையாகவே கருதுகிறோம்.” Healthful Living, 280, 281.
எகிப்திலிருந்து விடுதலை எபேசு சபையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அந்த வரலாற்றில் எபேசு சபையின் அடையாளமாக இருந்தவர் யோசுவா. தேவன் எகிப்திலிருந்து வெளியே கொண்டுவந்தவர்கள் தொடர்ச்சியான பத்து சோதனைகளில் தோல்வியடைந்தபின், கர்த்தர் உடன்படிக்கையை கலகக்காரர்களிடமிருந்து நீக்கி, அதை யோசுவாவிற்கும் காலேபிற்கும் அளித்தார்.
அவர்களிடத்தில் நீ சொல்லவேண்டியது: “நான் உயிரோடிருக்கிறபடியால், நீங்கள் என் செவிகளில் பேசியபடியே உங்களுக்குச் செய்வேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்: உங்கள் சடலங்கள் இந்த வனாந்தரத்தில் விழும்; உங்களில் எண்ணப்பட்டவர்கள் எல்லாரும், உங்கள் முழு எண்ணிக்கைப்படி, இருபது வயதுமுதல் அதற்கு மேற்பட்டவர்களாகிய, எனக்கு விரோதமாக முறுமுறுத்தவர்களெல்லாரும், நான் உங்களை அங்கே குடியிருக்கச் செய்வேன் என்று சத்தியம்பண்ணின அந்த தேசத்திற்குள் நீங்கள் நிச்சயமாகப் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள்; யெபுன்னேயின் குமாரனாகிய காலேபையும், நூனின் குமாரனாகிய யோசுவாவையும் தவிர.” எண்ணாகமம் 14:28–30.
உலகத்தின் முடிவுகள் வந்திருக்கிறவர்களை, மேலும் “பலியினால் தேவனோடு உடன்படிக்கை செய்கிற”வர்களை யோசுவாவும் காலேபும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர் என்று சகோதரி வைட் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“உலகத்தின் முடிவுகள் வந்தடைந்திருக்கிறவர்களாகிய நமக்குப் போதனையாக, இந்த வரலாறு பதிவு செய்யப்பட்டது. இன்று தேவனுடைய ஜனங்கள் எத்தனை முறை இஸ்ரவேல் புத்திரர்களின் அனுபவத்தை மீண்டும் அனுபவிக்கிறார்கள்! அவர்கள் எத்தனை முறை முணுமுணுத்து முறையிடுகிறார்கள்! கர்த்தர் அவர்களுக்குச் முன்னேறச் சொல்லும்போது அவர்கள் எத்தனை முறை பின்வாங்குகிறார்கள்! காலேப் மற்றும் யோசுவாவைப் போன்ற, விசுவாசநிலையுடனும் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கையுடனும் இருப்பவர்களாகிய மனிதர்கள் இல்லாததினால் தேவனுடைய காரியம் துன்புறுகின்றது. தம்முடைய ஆவியால் நிரப்பப்படுவதற்காக தங்களை அவருக்கே அர்ப்பணித்துக்கொடுக்கும் மனிதர்களை தேவன் அழைக்கிறார். கிறிஸ்துவின் காரியமும் மனிதகுலத்தின் காரியமும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட, தம்மைத் தியாகம் செய்யும் மனிதர்களை நாடுகின்றன; அவர்கள் பழிநிந்தையைச் சுமந்துகொண்டு பாளயத்திற்குப் புறம்பே புறப்பட்டுச் செல்லுவார்கள். அவர்கள் பலமுள்ளவர்களாகவும், வீரமுள்ளவர்களாகவும், உயர்ந்த முயற்சிகளுக்குத் தகுதியானவர்களாகவும் இருப்பார்களாக; மேலும் அவர்கள் பலியினால் தேவனோடு உடன்படிக்கை செய்யட்டும்.” Review and Herald, May 20, 1902.
யோசுவாவுடனும் காலேபுடனும் உடன்படிக்கை புதுப்பிக்கப்பட்டதனால் குறிக்கப்படுகிறபடி, புதுப்பிக்கப்படும் அந்த உடன்படிக்கை, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்தினருடனும் மகா திரளுடனும் செய்யப்பட்ட உடன்படிக்கையாகும். முதலில் உடன்படிக்கைக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் தேவனிடமிருந்து விவாகரத்து செய்யப்பட்டு, வனாந்தரத்தில் மரிக்க நியமிக்கப்பட்ட பின்பே அது புதுப்பிக்கப்படுகிறது. ஒரு முந்தைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்கள் நிராகரிக்கப்படும் அதே வரலாற்றிலேயே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்தினருடனான உடன்படிக்கை நிறைவேற்றப்படுகிறது.
எபேசு என்பது விரும்பத்தக்கது என்று பொருள்; யோசுவாவாலும் ஆரம்பகால சபையாலும் நிறைவேற்றப்பட்ட பணி “விரும்பத்தக்கது” ஆக இருந்தது. யோசுவா தேவனுடைய ஜனங்களை வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள் நடத்திச் சென்றபோது, அவர் ஜெயங்கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றார். முதல் முத்திரை எபேசு சபைக்கு இணையாக நடைபெறுகிறது; மேலும் அது ஜெயங்கொண்டு புறப்படும் ஒரு வெள்ளைக் குதிரையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. இது யோசுவாவுக்கும் அப்போஸ்தல சபைக்கும் உண்மையாக இருந்தது. முதல் முத்திரை, பண்டைய இஸ்ரவேலிலும் நவீன இஸ்ரவேலிலும், எபேசு சபைக்கு இணையாக நடைபெறுகிறது.
ஸ்மிர்னா என்பது மரித்தவர்களை அபிஷேகம் செய்து உடலைப் பாதுகாக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு எண்ணெயான “முர்” என்ற சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்டது. இரண்டாம் முத்திரை, “பெரிய பட்டயம்” மற்றும் “பூமியிலிருந்து சமாதானத்தை அகற்றும்” “அதிகாரம்” கொடுக்கப்பட்ட ஒரு சிவப்பு குதிரையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அதாவது, அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் மனிதர்கள் “ஒருவரையொருவர் கொன்றுகொள்வார்கள்” என்பதைக் குறிக்கிறது. இரண்டாம் முத்திரை ஸ்மிர்னா சபைக்கு இணையாகச் செல்கிறது; மேலும், தேவனுடைய ஜனங்களை ஜெயித்து கொல்லும்படி தேவனுடைய சத்துருக்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட அதிகாரத்தை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இது, அப்போஸ்தல சபைக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்திலும், நீதிபதிகளின் வரலாற்றிலும் நிறைவேறியது. இந்த இரு வரலாறுகளிலும், தமது ஜனங்கள்மேல் போரையும் மரணத்தையும் வரவழைக்க, தேவன் தமது ஜனங்களுக்குப் புறம்பான வல்லமைகளை அனுமதித்தார். அப்போஸ்தல சபையில், அந்தப் போர் கிறிஸ்துவின் மார்க்கத்தை நிராகரித்ததினால் உந்தப்பட்டது; முந்தைய எபேசு காலகட்டத்தில், அந்த மார்க்கம் சுவிசேஷத்தை உலகத்திற்கு எடுத்துச் சென்றபோது வெல்லமுடியாததாக இருந்தது. நீதிபதிகளின் காலகட்டத்தில் தேவனுடைய ஜனங்களின் சத்துருக்களின் உந்துதல், முந்தைய எபேசு காலகட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது; அங்கு தேவன் எகிப்தின்மேலும், யோசுவாவினால் ஜெயிக்கச் செய்யப்பட்ட பின்னரான ஜாதிகள்மேலும் தமது வல்லமையை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். இரண்டாம் முத்திரை, பண்டைய இஸ்ரவேலிலும் நவீன இஸ்ரவேலிலும் ஸ்மிர்னா சபைக்கு இணையாகச் செல்கிறது.
“பெர்காமோஸ்” என்பது “கோட்டையிட்ட அரண்” என்று பொருள்படும்; ஆகையால் அது ஒரு ராஜாவின் கோட்டையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மூன்றாம் முத்திரை பெர்காமோஸுக்கு இணையாகச் செல்கிறது; மேலும் அது, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பிற்கு விரோதமாக, பூமியின் ராஜாக்களால் மனிதத் தீர்ப்பு நிறைவேற்றப்படும் வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. ஆகவே, “கோதுமை,” “பார்லி,” “எண்ணெய்,” மற்றும் “திராட்சரசம்” ஆகியவற்றை எடுக்கும் “இரண்டு” தராசுகளால் குறிக்கப்படும் அளவிடுதல், அல்லது நியாயத்தீர்ப்பு, தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புடன் ஒப்பிடும்போது எப்போதும் குறைபாடுடையதாய் இருக்கும் ராஜசார்ந்த மனித அதிகாரத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. நேர்மையான அளவிடுதலுக்கும் நேர்மையான எடைத்தூக்குதலுக்கும் இரண்டு தராசுகள் தேவையில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இரண்டு தராசுகள் சமமற்ற நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கின்றன.
“பார்லி” என்பது பாஸ்கா விழாவின் “முதற்பலன்” காணிக்கையின் ஒரு அடையாளமாகும்; “கோதுமை” என்பது பெந்தெகொஸ்தே விழாவின் “அலைக்காட்டப்பட்ட இரு அப்பங்கள்” காணிக்கையின் ஒரு அடையாளமாகும். “எண்ணெய்” என்பது பரிசுத்த ஆவியின் ஒரு அடையாளமாகும்; “திராட்சரசம்” என்பது உபதேசத்தின் ஒரு அடையாளமாகும். பண்டைய இஸ்ரவேலின் காலத்தில் பெர்கமு என்பது, பாஸ்காவிலிருந்து பெந்தெகொஸ்தே காலம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தேவனுடைய ஆராதனை முறையின் மீது நியாயத்தீர்ப்பை வரவழைத்த, சமரசம் செய்த இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களின் காலப்பகுதியாகும். தேவனுடைய வார்த்தையின் சத்தியங்கள் “திராட்சரசம்” மற்றும் “எண்ணெய்” ஆகியவற்றால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. பண்டைய இஸ்ரவேலிலும் நவீன இஸ்ரவேலிலும், பெர்கமு சபை என்பது, ஸ்மிர்னாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்றில் இரத்தச்சிந்துதலின் மூலம் தன்னால் செய்ய முடியாததை நிறைவேற்ற சாத்தான் முயற்சிக்கும் காலப்பகுதியாகும். பெர்கமுவில், ஸ்மிர்னாவில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டதுபோல இரத்தச்சிந்துதலினால் அல்ல, சமரசத்தின் மூலம் தேவனுடைய ஜனங்களையும் தேவனுடைய சத்தியத்தையும் அழிக்க சாத்தான் முயன்றான். பண்டைய இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களின் சமரசம், நவீன இஸ்ரவேலில் கான்ஸ்டண்டீனின் சமரசத்திற்கு முன்மாதிரியாக உள்ளது.
தியாத்தீரா என்பது “மனந்திரும்புதலின் பலி” என்று பொருள்படுகிறது; மேலும், தம் நாமத்தினிமித்தம் கொல்லப்படுகிற தமது ஜனங்களுக்கு தேவன் அருளும் வீரமரணத்தின் ஆவியைக் குறிக்கிறது. மனந்திரும்புதலின் பலி என்பது, எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பட்ட காலத்தில் தானியேல், ஷத்ரக், மேஷக், ஆபேத்நேகோ ஆகியோரால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டபடி, கடுமையான சூழ்நிலைகளிலும் கிறிஸ்துவுக்குச் சேவை செய்யும் மனப்பாங்கைக் குறிக்கிறது; அதேபோல, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் வரலாற்றுக் காலத்தில், போப்பரச அதிகாரத்தினால் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டு, சிறைபடுத்தப்பட்டு, பழிசுமத்தப்பட்டு, கொல்லப்பட்ட வால்டென்சியர்கள், ஹியூகெனோட்கள் மற்றும் பிறரின் பலியையும் அது குறிக்கிறது. நான்காம் முத்திரை தியாத்தீரா சபையுடன் இணையாக ஓடுகிறது; அது பண்டைய பாபிலோன் பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு எதிராக நடத்திய துன்புறுத்தலையும், நவீன பாபிலோன் நவீன இஸ்ரவேலுக்கு எதிராக நடத்தும் துன்புறுத்தலையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இந்த இரு சிறைப்பட்ட காலங்களின் வரலாறும், முதலில் சத்தியத்திலிருந்து விலகிப்போவதைத் தேவைப்படுத்தின; அந்த விலகுதலை இஸ்ரவேலின் ராஜாக்களும் சக்கரவர்த்தி கான்ஸ்டன்டீனும் நிகழ்த்தினர். இவ்விரண்டும் தியாத்தீராவால் குறிக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதிக்குத் தயாரிப்பாக அமைந்தன.
சார்தீஸ் தன்னைப் பற்றிப் பெயரைக் கொண்டதாக அறிக்கை செய்கின்றதற்கு ஒத்த எந்த அர்த்தமும் இல்லை; அந்த அறிக்கை பொய்யாகும். ஷெகீனாவின் பிரசன்னம் இரண்டாம் ஆலயத்தில் ஒருபோதும் வெளிப்படவில்லை. கிறிஸ்துவின் பிரசன்னம் சார்தீஸின் வரலாற்றில் ஒருபோதும் வெளிப்படவில்லை. இருண்ட யுகங்களின் மறுசீரமைப்பு, அதன் சாராம்சத்தில், ஒரு படி முன்னேறி இரண்டு படிகள் பின்னோக்கிச் செல்லும் நிகழ்வுகளின் தொடராக இருந்தது. புராட்டஸ்தாந்து மறுசீரமைப்பில் சார்தீஸின் வரலாறு நிறைவேற்ற வேண்டியிருந்த செயல் ஒருபோதும் பூரணமாக நிறைவேறவில்லை.
பிலடெல்பியா என்பது சகோதர அன்பை அர்த்தப்படுத்துகிறது; நீங்கள் முதலில் தேவனை நேசிக்காவிட்டால், உங்கள் சகோதரனை நேசிப்பது இயலாததாகும்.
ஒருவன், “நான் தேவனை நேசிக்கிறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டு, தன் சகோதரனை வெறுக்கிறானானால், அவன் பொய்யன்; ஏனெனில் தன் கண்ட சகோதரனை நேசிக்காதவன், தாம் காணாத தேவனை எவ்வாறு நேசிக்க முடியும்? மேலும், தேவனை நேசிப்பவன் தன் சகோதரனையும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற இந்தக் கட்டளையையே நாம் அவரிடமிருந்து பெற்றிருக்கிறோம். 1 யோவான் 4:20, 21.
பிலடெல்பியா தேவனை நேசிக்கும் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; இந்தக் காரணத்தினால், பிலடெல்பியாவுக்கு எதிராக எந்தக் கண்டனமோ கடிந்துரைத்தலோ கூறப்படவில்லை.
பிலதேல்பியாவில் இருக்கிற சபையின் தூதனுக்கே எழுதுக: பரிசுத்தருமானவரும் சத்தியமுள்ளவருமானவரும், தாவீதின் திறவுகோலை உடையவரும், திறக்கிறபோது ஒருவனும் அடைக்காதவரும், அடைக்கிறபோது ஒருவனும் திறக்காதவருமானவர் சொல்லுகிறதாவது; உன் கிரியைகளை நான் அறிவேன்: இதோ, உன் முன்பாகத் திறந்த வாசலை வைத்திருக்கிறேன்; அதை ஒருவனும் அடைக்கக்கூடாது; ஏனெனில் உனக்கு கொஞ்சம் பலமுண்டு, நீ என் வசனத்தைக் காத்து, என் நாமத்தை மறுதலிக்கவில்லை. இதோ, தாங்கள் யூதர் என்று சொல்லியும் யூதராயிராமல் பொய்சொல்லுகிற சாத்தானின் சபையாரிலிருந்து சிலரை நான் உன் காலடியில் வந்து பணியப்பண்ணி, நான் உன்னைச் சிநேகித்ததை அறியப்பண்ணுவேன். நீ என் பொறுமையின் வசனத்தைக் காத்ததினால், பூமியின்மேல் வாசமாயிருக்கிறவர்களைச் சோதிக்கும்படியாக உலகமுழுவதின்மேலும் வரப்போகிற சோதனையின் வேளையிலிருந்து நானும் உன்னைக் காத்துக்கொள்வேன். இதோ, நான் சீக்கிரமாய் வருகிறேன்; ஒருவனும் உன் கிரீடத்தை எடுத்துக்கொள்ளாதபடிக்கு உனக்குள்ளதை உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள். ஜெயங்கொள்ளுகிறவனை என் தேவனுடைய ஆலயத்தில் ஒரு தூணாக்குவேன்; அவன் இனி ஒருபோதும் வெளியே போவதில்லை; என் தேவனுடைய நாமத்தையும், என் தேவனிடத்திலிருந்து பரலோகத்திலிருந்து இறங்கிவரும் புதிய எருசலேம் என்னும் என் தேவனுடைய நகரத்தின் நாமத்தையும், என் புதிய நாமத்தையும் அவன்மேல் எழுதுவேன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:7–12.
பிலதெல்பியாவுக்கு “தாவீதின் திறவுகோல்” கொடுக்கப்பட்டது; மேலும், பண்டைய இஸ்ரவேலின் பிலதெல்பிய வரலாற்றில் அவர்களுக்கு தாவீதின் குமாரன் கொடுக்கப்பட்டார்; அவர், மற்றவற்றுடனும் சேர்ந்து, தீர்க்கதரிசனச் சித்தாந்தமான ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், முதலுமாகவும் கடைசியுமாகவும் இருப்பதைக் குறிக்கிறார். அந்தத் திறவுகோல் “வரலாற்றுவாதம்” என்னும் முறைமையைக் குறிக்கிறது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் பிலதெல்பியச் சபையால் சுட்டிக்காட்டப்படும் காலத்தில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆசிரியரே அந்தத் திறவுகோலாக இருந்தார். மில்லரைட் வரலாற்றில் பிலதெல்பியச் சபையால் சுட்டிக்காட்டப்படும் காலத்தில், வில்லியம் மில்லருக்கு அந்தத் திறவுகோல் கொடுக்கப்பட்டது. அந்த இரண்டு வரலாறுகளிலும், தாங்கள் ஆபிரகாமின் குமாரர்கள் என்று நினைத்த யூதர்களோடு கிறிஸ்து நடந்துகொண்டார்; ஆனால் அவர்கள் அப்படியிருக்கவில்லை. தாங்கள் ஆவிக்குரிய யூதர்கள் என்று நினைத்த புராட்டஸ்டண்டுகளோடு மில்லர் நடந்துகொண்டார்; ஆனால் அவர்களும் அப்படியிருக்கவில்லை.
காது உடையவன் ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதை கேட்கக்கடவன். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 3:13.
லவோதிக்கேயா என்பதன் பொருள் நியாயந்தீர்க்கப்பட்ட மக்கள் என்பதாகும்; மேலும், கிறிஸ்துவின் காலப்பகுதியிலிருந்த யூதர்களான லவோதிக்கேயர்கள், இறுதியில் கி.பி. 70-இல் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டபோது நியாயந்தீர்க்கப்பட்டனர். மததுறந்த புராட்டஸ்டன்டிசத்தின் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியில் நடைபெறுகிறது; ஆனால் அவர்கள் 1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்தகாலத்தில் முதல் தூதனின் செய்தியை நிராகரித்தபோது தங்களுடைய நியாயத்தீர்ப்பைச் சந்தித்தார்கள்; பின்னர் தெய்வீகமாக பாபிலோனின் குமாரத்திகள் என்று அறிவிக்கப்பட்டார்கள். அவ்வாறு விழுந்துபோன அந்தப் புராட்டஸ்டன்டுகள், விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் கடைசி நாட்களில் உள்ள லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்திற்கான முன்னடையாளமாக இருக்கின்றனர்.
இப்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழு சபைகள் தீர்க்கதரிசன அடையாளங்களாக எவ்வாறு சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம் என்றும், பின்னர் அவை தீர்க்கதரிசனரீதியாக எவ்வாறு பொருந்தப்பண்ணப்படலாம் என்றும் உள்ள பல்வேறு வழிகளை நாம் அடிப்படையில் மறுபரிசீலனை செய்து முடித்துள்ளோம். ஆனால், அவை “உயர்ந்த அதிகாரத்தினால் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட” தீர்க்கதரிசன விதிகளின் சூழலில் தான் புரிந்துகொள்ளப்பட்டும் பொருந்தப்பண்ணப்பட்டும் ஆக வேண்டும்.
ஏழு சபைகளுக்கான செய்தி என்பது, யோவான் அந்தச் செய்திகளைப் பதிவு செய்த காலத்தில் இருந்த ஏழு சபைகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட செய்திகளாகும். ஏழு சபைகளுக்கான செய்திகள், வரலாறு முழுவதிலும் உள்ள எல்லா சபைகளுக்கும் போதனையையும் எச்சரிக்கையையும் வழங்குகின்றன. ஏழு சபைகளுக்கான செய்திகள், வரலாறு முழுவதிலும் உள்ள தனிப்பட்ட கிறிஸ்தவர்களுக்கும் போதனையையும் எச்சரிக்கையையும் வழங்குகின்றன. அந்த ஏழு சபைகள், அப்போஸ்தலர்களின் காலத்திலிருந்து உலகத்தின் முடிவுவரை உள்ள கிறிஸ்தவத்தின் வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன. அந்த ஏழு சபைகள், மோசேயின் காலத்திலிருந்து கி.பி. 70-இல் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டதுவரை உள்ள பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன. முதல் நான்கு சபைகளுக்கும் கடைசி மூன்று சபைகளுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அடையாளம் காணுவதன் மூலம், அந்த ஏழு சபைகளை அறிந்து அவற்றைப் பொருந்தப்பண்ணலாம்.
நாம் அடையாளம் காண்கிற ஆறு விதமான தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடுகளில், அதே பயன்பாடுகளே ஏழு முத்திரைகளிலும் பிரதிபலிக்கப்படுகின்றன.
இந்த சத்தியங்களை அடுத்த கட்டுரையில் நாம் எடுத்துரைப்போம்.