ரோமம் தரிசனத்தை நிறுவுகிறது - எண் பதினொன்று

1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11, மில்லர் ஏற்றுக்கொண்ட விதிகளை உறுதிப்படுத்தியதுபோலவே, 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகு, காணத் தயாராயிருந்தவர்களுக்கு, Future for America ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசனக் கொள்கைகள், ஏசாயா இருபத்தெட்டாம் அதிகாரத்தில் விளக்கப்பட்டபடி, பிற்கால மழைக்குரிய உண்மையான வேதாகம முறைவியல் என்பதும் தெளிவாயிற்று. பரிசுத்த வரலாற்றில் காட்டப்பட்டபடி, சீர்திருத்த வரிமேல் சீர்திருத்த வரி என்ற பயன்பாடு, 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 என்பது 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 இன் மறுபடியும் நிகழ்தலாக இருந்தது என்பதை நிலைநிறுத்தியது.

வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் வல்லமைமிக்க தூதன் 1840ஆம் ஆண்டில் இறங்கியபோது, அவர் 2001ஆம் ஆண்டில் தம் இறங்குதலை முன்மாதிரியாகக் காட்டினார் என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். இஸ்லாம் குறித்த ஒரு தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறியபோது, அந்த இரு தூதர்களும் இறங்கினார்கள். அதன் பின், அந்த முறையின் செயல்திறனுக்குப் பதிலளித்த ஆண்களும் பெண்களும் மூலம் அந்த இயக்கம் வளர்ச்சி பெற்றது. லவோதிக்கேயா நிலைமையிலிருந்த ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிசத்தின் தலைமை 1989ஆம் ஆண்டில், முடிவுக் காலத்தில், புறக்கணிக்கப்பட்டது; இப்போது, ஆண்டவர் மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தை தமது கடைசி நாட்களின் பேச்சாளர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கியபோது, அந்த சபை தன் இறுதி சோதனைச் செயல்முறைக்குள் நுழைந்தது.

கடைசி நாட்களுக்காக வழங்கப்பட்ட விதிகளில் முதன்மையான ஒரு விதி, தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடாகும். குறிப்பாக அந்நேரத்தில், மூன்று அயோக்களின் மும்மடங்கு பயன்பாடே 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியிலான நிகழ்வை மிகத் தெளிவாக உறுதிப்படுத்தியது. அந்தச் சத்தியம் நேர்மையாக ஆராயப்பட்டபோது, சத்தியத்தைத் தேடும் இருதயங்களால் எரேமியாவின் “பழைய பாதைகளுக்கு” அப்பொழுது வழிநடத்தப்பட்டவர்கள், தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றத்தையும், மூன்றாம் தூதனின் இயக்கம் ஏற்றுக்கொண்ட தீர்க்கதரிசன விளக்க விதிகளின் செல்லுபடியாகுதலையும் உணர்ந்தார்கள்.

வெளிப்படுத்துதல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் முதல் ஐயோவின் வரலாற்றைப் பற்றிய சரியான முன்னோடி விளக்கம் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றது என்பது காணப்பட்டது. அந்த வரலாற்றின் அரசனாகத் தவறான தீர்க்கதரிசியான முகம்மது காணப்பட்டார். அந்த வரலாற்றில் இஸ்லாம் ரோமப் பேரரசைத் தாக்கும்; மேலும் அவர்களின் போர்முறை திடீரென்றும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்குதல் நடத்துவதாகத் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. அந்த நிலையில், இஸ்லாமின் அந்தச் சிறப்பான போர்முறையே “assassin” என்ற சொல்லின் சொற்பிறப்பியல் வேர்களை வழங்கியது என்று புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. அந்த வரலாற்றில் இஸ்லாம் ரோமின் படைகளை வேதனைப்படுத்தும்; மேலும் அந்தக் காலப்பகுதி நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் வரிக்குள் முடிவுற்றது. அந்தக் காலத் தீர்க்கதரிசனம் 1449 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 27 அன்று முடிவுற்றபோது, இரண்டாம் ஐயோவின் காலத் தீர்க்கதரிசனமும் வரலாறும் தொடங்கின.

அது மேலும் மூன்றுநூற்று தொண்ணூற்றொன்று ஆண்டுகளும் பதினைந்து நாட்களும் கொண்ட மற்றொரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை ஆரம்பித்தது; அது 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று முடிவுற்றது. அந்த வரலாற்றில், இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பணியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஆட்சியாளர் ஒட்ட்மான் ஆவார்; முதல் ஐயோவின் வரலாற்றில் முகம்மது எவ்வாறு முன்மாதிரியாக இருந்தாரோ, அதுபோல அவரும் முன்சுட்டப்பட்டிருந்தார். ஒன்பதாம் அதிகாரம் கூறுவது என்னவெனில், இரண்டாம் ஐயோவின் வரலாற்றில் இஸ்லாம் ரோமின் படைகளைக் கொல்லும் என்பதாகும். அவர்கள் இன்னும் போர் நடத்தும் அதே முறையையே கடைப்பிடித்தனர்; அதாவது திடீரெனவும் எதிர்பாராதவிதமாகவும் தாக்குதல் நடத்தினர். ஆனால் அந்த வரலாற்றில்தான் முதன்முதலாக வெடிமருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டும் இருந்தது. ஆகவே, இரண்டாம் ஐயோ, கொலைவாளியின் திடீர் தாக்குதலால் சித்தரிக்கப்படும் போர் முறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதோடு, அதனுடன் வெடிபொருட்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோ திடீரென வெடிப்பொருட்களுடன் ரோமின் ஆவிக்குரிய படைகள்மேல் விழுந்தது. அந்த நிகழ்வு தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தின் பல கோடுகளின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; எனினும் அது முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோவின் முந்தைய இரு சாட்சிகளின் மேல் தெளிவாக நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அந்த நிகழ்வு தெளிவாக எடுத்துக்காட்டியது என்னவெனில், இரண்டாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாம் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கிய 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11-இல் மில்லரைட் வரலாற்றின் அதிகாரமளித்தல் எவ்வாறு இருந்ததோ, அதுபோல மூன்றாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாம் குறித்த தீர்க்கதரிசனம் வந்தபோது, அது அந்நாளில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியதைக் குறித்தது.

அதன்பின், காணத் தயாராயிருந்தோரால், Future for America எனும் இயக்கம் மில்லரைட் இயக்கத்திற்கான இணைப்பாகக் காணப்பட்டது. மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம், அந்தக் கட்டத்திலிருந்து தொடர்ந்து, செய்தியின் ஒரு பிரதான அங்கமாக மாறியது. வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தின் தூதன் இறங்கும்போது பிற்கால மழை வரும் என்று தேவப்பேரூக்கம் தெளிவாகப் போதித்தது.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகியவர் பின்னான மழையைப் பற்றிய விரிவான புரிதலைத் திறக்கத் தொடங்கியபோது, பின்னான மழைக்கான முதன்மையான மேற்கோள் இடமாகிய யோவேல் புத்தகத்தினிடத்துக்கு அவர் தமது ஜனங்களை நடத்திச் சென்றார். அந்நேரத்தில், 2001 செப்டம்பர் 11க்கு பிந்திய காலத்தில் இயக்கத்தில் இணைந்திருந்த அந்த மனிதர்களில் சிலர், நள்ளிரவு கூக்குரலின் விழிப்பிற்கு முன்னோடியாக தேவனுடைய திராட்சச்செடியை அழிக்கும் யோவேலின் பூச்சிகள் இஸ்லாமைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன என்று தீர்மானித்தார்கள். அந்தப் பூச்சிகள் ரோமைக் குறிக்கின்றன என்பதை அவர்கள் காணவும் முடியவில்லை, காணவும் விரும்பவில்லை.

மூன்று ஐயோகளைக் குறித்து தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டை அறிந்ததினால் உண்டான வலிமையான வெளிச்சம், அந்தப் பூச்சிகள் இஸ்லாமைக் குறிக்கின்றன என்ற அவர்களுடைய கூற்றிற்கு பரிசுத்தப்படுத்தப்படாத தர்க்கரீதியான ஓர் ஆதரவைக் கூட்டியது. எப்போதும் நிகழ்வது போலவே, ஒருமுறை தனிப்பட்ட விளக்கம் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது, அந்தப் பொய்யான முன்னிப்பாட்டை நிலைநிறுத்தும் முயற்சியில் வேதவசனங்கள் திரித்துக் கொள்ளப்படுகின்றன. தங்களுடைய கருத்தை நிலைநிறுத்தும் பணியில், அவர்கள் மாதிரியும் அதற்குரிய எதிர்மாதிரியும் என்ற கொள்கையைத் தாங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தினர்.

தெய்வவியல் மற்றும் வேதாகம ஆய்வுகளில், “வகை” மற்றும் “நிறைவேற்றுப் வகை” என்ற சொற்கள், இரண்டு கூறுகளுக்கிடையிலான ஒரு உறவை விவரிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன; அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றை முன்கூட்டியே சுட்டிக்காட்டுகின்றது அல்லது அதன் முன்னுருவாக விளங்குகின்றது. இந்தக் கருத்து பெரும்பாலும் “நிழல்” மற்றும் “மெய்ப்பொருள்” என்ற விரிவான பிரிவுகளின் கீழ் வருகிறது.

ஒரு “மாதிரி” என்பது பழைய ஏற்பாட்டில் காணப்படும், புதிய ஏற்பாட்டில் அதற்குச் சமமாக அமைந்துள்ள ஒரு நிகழ்வு, நபர், அல்லது நிறுவலை முன்குறிப்பிடும் அல்லது முன்நிழலிடும் ஒரு நிகழ்வு, நபர், அல்லது நிறுவனமாகும். அது ஒரு குறியீட்டுச் சார்ந்த முன்னோடியாகச் செயல்படுகிறது. “எதிர்மாதிரி” என்பது அந்த மாதிரியின் நிறைவேற்றம் அல்லது மெய்ப்படுத்தலாகும். அது மாதிரியால் முன்நிழலிடப்பட்ட மெய்யான யதார்த்தமாகும். “நிழல்” மற்றும் “பொருள்” என்ற கருத்து, மாதிரி மற்றும் எதிர்மாதிரி ஆகியவற்றுக்கிடையிலான உறவுக்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளது. “நிழல்” என்பது (மாதிரி)-யைக் குறிக்கிறது; “பொருள்” என்பது (எதிர்மாதிரி)-யைக் குறிக்கிறது.

2001 செப்டம்பர் 11க்கு பிந்தைய காலத்தில் யோவேல் குறித்து எழுந்த சர்ச்சையிலும், நான்கு பூச்சிகளால் குறியிடப்பட்டதாகிய பாப்பரசர் ரோமைச் சரியாக அடையாளப்படுத்தி, அதன் மூலம் லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்தின் படிப்படியான அழிவை விளக்கிய விவகாரத்திலும், அந்தப் பூச்சிகள் ரோம் அன்று, இஸ்லாம் என்று வாதிட்டவர்கள், மூன்று ஐயோக்களின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் மேல் புனிதப்படுத்தப்படாத ஒரு வலியுறுத்தலை வைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், ரோமின் எதிருருவத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய முன்மாதிரிகளையும் சுட்டிக் காட்டி, அந்த முன்மாதிரிகள் உண்மையில் இஸ்லாமையே அடையாளப்படுத்துகின்றன என்று கூறினார்கள். இவ்வாறு செய்ததன் மூலம், அவர்கள் முன்மாதிரி மற்றும் எதிருருவம் என்ற கொள்கையை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கோ, அல்லது முடிவை நியாயப்படுத்துவதற்காக முன்மாதிரிகளைத் தவறாக எடுத்துக்காட்டுவது ஒரு தகுந்த வழிமுறையாகும் என்று நம்பினார்களோ என்பதற்கோ சான்று அளித்தார்கள்.

இப்போது ரோமைக் குறித்து நிலவும் சர்ச்சையில், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் பதினான்கில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “கொள்ளைக்காரர்கள்” என்பது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் எனும் குற்றமுள்ள கருத்தைப் பற்றிக் கொண்டிருப்போர், தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டையும், மாதிரியையும் அதற்கான நிறைவேற்றத்தையும் குறித்த கோட்பாட்டையும் முறையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பதற்கான சான்று மீண்டும் ஒருமுறை வெளிப்படுகிறது.

“கொள்ளையர்கள்” என்பது ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகள் என்ற கருத்தைப் பற்றிக்கொள்பவர்கள் தங்கள் நிலைப்பாட்டை நிலைநிறுத்த முயலும்போது, மூன்று ரோமங்களின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் ஒரு பயன்பாட்டை எடுத்துக்கொண்டு, நவீன ரோம், அதாவது ரோமின் மூன்றாவது வெளிப்பாடு, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளே என்று கூறப்படுமாறு நிரூபிக்க முயல்கிறார்கள். அவர்கள் நோக்கமுடன் பொய்ச் சாட்சியம்சொல்லுகிறவர்கள் அல்லர் என்றும், தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டிற்குரிய விதிகளைப் பற்றிய குருட்டறிவின்மையையே மட்டும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள் என்றும் நம்பிக்கையுடன் கூறுகிறோம்; முதல் இரண்டு ரோமங்களுக்கு உரிய ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பண்பை அவர்கள் பயன்படுத்தி, ரோமின் வரலாற்றிலுள்ள ஒரு பண்பு நவீன ரோமை அடையாளப்படுத்துகிறது என்று வாதிடுகிறார்கள்.

புறஜாதியரான ரோம், ரோமைக்குறித்த மூன்று தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றங்களிலேயே முதலாவது ஆகும். தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியரான ரோம் ஆண்பாலினச் சிறிய கொம்பாகும். இரண்டாம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியரான ரோம் அரசியல் ஆட்சிக் கலை ஆகும். தானியேல் ஏழாம் அதிகாரத்தில், புறஜாதியரான ரோம் பத்துமடங்கு ராஜ்யமாகப் பிரிகிறது.

ரோமின் இரண்டாவது வெளிப்பாடு பாப்பரசர் ரோம் ஆகும்; அது எட்டாம் அதிகாரத்தில் ஸ்திரீலிங்கச் சிறிய கொம்பாகவும், இரண்டாம் அதிகாரத்தில் சமய ஆட்சிக்கலையாகவும், ஏழாம் அதிகாரத்தில் தேவநிந்தனைகளைப் பேசும் கொம்பாகவும் மூன்று கொம்புகளைப் பிடுங்குகிறதாயும் காணப்படுகிறது. புறமத ரோம் ஓர் ஒருமைப் அதிகாரமாக இருந்தது; ஆனால் பாப்பரசர் ரோம் இருமடங்கான அதிகாரமாகும்; அதாவது, புறமத ரோமின் முந்தைய அரசியல் அமைப்புகளின் அரசாட்சியின்மேல் ஆட்சி செலுத்தும் பாப்பரசர் சபையை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 1798 ஆம் ஆண்டில், பாப்பரசரின் அதிகாரம் அதற்கு மரணகாயத்தைப் பெற்றது; ஆனால் அது ஒரு சபையாக இருப்பதை நிறுத்தவில்லை; முன்பு அது கட்டுப்படுத்திய குடியரசு அதிகாரம் நீக்கப்பட்டதினால் மட்டுமே, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மிருகமாக இருப்பதை அது நிறுத்தியது.

இரண்டாவது ரோம் என்பது போப்புரோமமாகும்; மேலும் அது தன் தெய்வநிந்தையான திட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்காக அரசின் அதிகாரத்தை கட்டுப்படுத்தும் திறன் பெற்றிருந்தபோதுதான் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு வல்லமையாக (மிருகமாக) செயல்பட்டது. முதல் ரோம் ஒற்றை வல்லமையாக இருந்தது; இரண்டாவது ரோம் இருமடங்கு வல்லமையாக இருந்தது; மூன்றாவது ரோம் மும்மடங்கு வல்லமையாக உள்ளது. ரோமின் இந்த மூன்று வெளிப்பாடுகளும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒவ்வொரு மும்மடங்கு பயன்பாட்டையும் ஆளும் அதே கோட்பாடுகளின்படியே நிர்வகிக்கப்படுகின்றன. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக மூன்று ஐயோக்கள், மூன்று பாபிலோன்கள், மூன்று ரோம்கள், மேலும் மூன்று எலியாக்கள் உள்ளன. முன்னுருவும் எதிர்நிறைவும் என்ற பொருளில், மும்மடங்கு பயன்பாடுகளில் ஏதாவது ஒன்றின் முதல் இரண்டு வெளிப்பாடுகளும் மூன்றாவது நிறைவேற்றத்தின் நிழலை வழங்கும் முன்னுருக்கள் ஆகும்; அந்த மூன்றாவது நிறைவேற்றமே மும்மடங்கு தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாட்டின் எதிர்நிறைவும் சாராம்சமும் ஆகும்.

ரோமைப் பொறுத்தவரையில், முதல் இரண்டு ரோம்களின் பண்புகள் என்னவெனில், பேகன் ரோமும் போப்பரச ரோமும் தங்கள் ஆட்சியாளருக்கு Pontifex Maximus என்ற பட்டத்தை அளித்தன. ஆகையால், நவீன ரோமின் ஆட்சியாளரின் பட்டம் Pontifex Maximus ஆக இருக்கும்; இந்தப் பட்டம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் எந்த ஜனாதிபதிக்கும் ஒருபோதும் வழங்கப்பட்டதில்லை. முதல் இரண்டு ரோம்களும், தங்களுக்குரிய வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில் சிம்மாசனத்தின் மேல் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக, மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றன. 1798-க்கு முன்பாக, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றதாக எந்தச் சான்றும் இல்லை.

முதல் இரண்டு ரோமங்களுக்கும் அவை உச்ச அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்யும் காலம் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இருபத்துநான்காம் வசனத்தில், புறஜாதி ரோமா ஒரு “காலம்,” அதாவது மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அது கி.மு. 31-இல் ஆக்டியம் போரிலிருந்து கி.பி. 330 ஆம் ஆண்டு வரை அப்படியே செய்தது. மூன்று கொம்புகள் அகற்றப்பட்ட பின்பு, 538 முதல் 1798 வரை, போப்பரசர் ரோமா ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வதாக மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஏசாயா இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் எழுபது குறியீட்டு ஆண்டுகள், அதாவது ஒரே ராஜாவின் நாட்களைப்போல, ஆட்சி செய்வதாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அது எழுபது குறியீட்டு ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்வதற்கு முன்பாக மூன்று புவியியல் தடைகளை ஒருபோதும் அகற்றவில்லை.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பது முதல் நாற்பத்திரண்டு வரை உள்ள வசனங்களில், தெற்கின் ராஜா, மகிமையுள்ள தேசம், எகிப்து ஆகிய மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்று கடந்து செல்லும் ஒன்றாக நவீன ரோம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அந்த மூன்று தடைகளும் தோற்கடிக்கப்பட்டு ரோமின் கீழ்ப்படிதலுக்குள் கொண்டுவரப்படும்போது, அவை பின்னர் வல்லநாகம், மிருகம், கள்ளத்தீர்க்கதரிசி ஆகிய மூவரடங்கிய ஐக்கியமாக உருவாகின்றன. மேலும், போப்பாண்டவர் சார்ந்த மிருகத்திற்குக் கிடைத்த மரணகாயம் சுகமாக்கப்படுகிறது என்றும், அதன் பின்னர் அது குறியீட்டான நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் ஆட்சி செய்கிறது என்றும் யோவான் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

அதன் மரணகரமான காயம் குணமடைந்தபின் நாற்பத்திரண்டு அடையாளமிக்க மாதங்கள் ஆளும் மிருகம் ரோம அதிகாரமே ஆகும்.

புறமதவாதமான முதல் ரோம், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் இருபத்திநான்கு நிறைவேறுதலாக, மூன்றுநூறு அறுபது ஆண்டுகள் பரம அதிகாரத்தோடு ஆட்சி செய்தது; மேலும், அது தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் ஒன்பது நிறைவேறுதலாக மூன்று புவியியல் தடைகளை அகற்றிய பின்பே அவ்வாறு செய்தது.

திருவிவிலியத்தின் பல பகுதிகள் நிறைவேறுதலாக, பாப்பரசராட்சி எனும் இரண்டாம் ரோம் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் உயர்ந்த அதிகாரத்துடன் ஆட்சி செய்தது; மேலும், தானியேல் அதிகாரம் ஏழு, வசனங்கள் 8 மற்றும் 20 ஆகியவற்றின் நிறைவேறுதலாக, அது மூன்று புவியியல் தடைகளை அகற்றிய பின்னரே அப்படிச் செய்தது.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில், நவீன ரோம் தெற்கின் ராஜாவை மேற்கொள்கிறது; பின்னர் நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில், அது மகிமையான தேசத்தை மேற்கொள்கிறது; மேலும் நாற்பத்திரண்டாம் வசனத்தில், அது எகிப்தையும் மேற்கொள்கிறது. நவீன ரோம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் வடக்கின் ராஜாவாகும்.

பகானியமான முதலாம் ரோம் துன்புறுத்தும் அதிகாரமாக இருந்தது; பாப்பரசருக்குரிய இரண்டாம் ரோம் துன்புறுத்தும் அதிகாரமாக இருந்தது; ஆகையால் நவீன ரோமும் துன்புறுத்தும் அதிகாரமாக இருக்கும்.

நவீன ரோம் நிகழ்த்தும் மூன்றாவது துன்புறுத்தலில் ஐக்கிய அமெரிக்கா பங்கேற்கும்; ஆனால் இதனால் ஐக்கிய அமெரிக்கா பாப்பரசாட்சிச் சக்தியாக அடையாளப்படுத்தப்படுவதில்லை; மாறாக, கடைசி நாட்களில் பாப்பரசாட்சிச் சக்தியுடன் ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்குள்ள உறவின் ஒரு பண்பே இதனால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

கடைசி நாட்களில் ஐக்கிய அமெரிக்காவே “உன் ஜனத்தின் கொள்ளையர்கள்” என்று வாதிட விரும்புகிறவர்கள், அமெரிக்காவை தவறாக அடையாளங்காணுவதற்காக மூன்று ரோமங்களின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டைச் செயலில் கொண்டு வருகின்றனர். மும்மடங்கான பயன்பாட்டின் சூழலில் அவர்கள் பயன்படுத்தும் இந்தப் பிழையான முறை, முதல் இரண்டு ரோமங்களின் ஒரு தன்மையை அடையாளம் கண்டு, ரோமமே மூன்றாவது ரோம் என்று அல்லாது, ரோமின் ஒரு தீர்க்கதரிசனத் தன்மையே மூன்றாவது ரோம் என்று வற்புறுத்துவதின் மீது அமைந்துள்ளது.

அவர்கள் கி.பி. 321-இல் கான்ஸ்டண்டீனின் முதல் வரலாற்றுச் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும், பின்னர் கி.பி. 538-இல் போப்பாண்டக ரோமின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் சுட்டிக்காட்டி, விரைவில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளையே நவீன ரோமாக வரையறுக்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர்; மேலும், தானியேல் கூறிய “பாழாக்குகிற அருவருப்புகள்” குறித்து இயேசு தப்பிச் செல்லும்படி எச்சரித்ததை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தோடு இணைத்துக் கொண்டு தங்களுடைய குற்றமுள்ள பயன்பாட்டை கலக்கின்றனர். இயேசு கூறிய “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது கடைசிக் காலங்களில் உள்ள இரண்டு ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்களைச் சுட்டுகிறது; ஆனால் அது முற்றிலும் வேறுபட்ட அடையாளார்த்தமாகும், ஏனெனில் அது மிருகத்தின் முத்திரையைத் தவிர்க்கும்படி அளிக்கப்படும் எச்சரிக்கை அல்ல, தப்பிச் செல்லும்படி அளிக்கப்படும் எச்சரிக்கையாகும். அவர்களுடைய குற்றமுள்ள கருத்து, கடைசிக் காலங்களில் இரண்டு குறிப்பிட்ட ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டங்கள் உள்ளன என்பதையாவது கூட எடுத்துரைப்பதில்லை.

“தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்கும் அருவருப்பு” என்பது, கி.பி. 66 முதல் கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டு வரை பகான் ரோம் எருசலேமை முற்றுகையிட்டு பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் நகரத்தையும் அழித்தபோது, வரவிருந்த எருசலேமின் அழிவிலிருந்து எப்போது தப்பி ஓடவேண்டும் என்பதைத் தமது ஜனங்கள் அறிந்துகொள்ளும்படி இயேசு அவர்களுக்கு அளித்த அடையாளமாக இருந்தது.

538 ஆம் ஆண்டு நெருங்கியபோது, அந்தக் காலத்து கிறிஸ்தவர்கள், அஞ்ஞானமதத்தின் சமயத்துடன் செய்யப்பட்ட சமரசத்தினால் சபை கெடுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை உணர்ந்து, கிறிஸ்துவின் எச்சரிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மேலும் 2 தெசலோனிக்கேயர் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் அப்போஸ்தலனாகிய பவுலின் சாட்சியின் மூலம் வழங்கப்பட்ட வெளிச்சத்தோடும் இணைந்து, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளாகிய தீர்க்கதரிசன வனாந்தரத்திற்குள் தப்பிச்சென்றார்கள்.

புறமதத்திற்கும் திருச்சபைக்கும் இடையிலான சமரசம், அந்தக் காலத்து கிறிஸ்தவர்கள் பாப்பரசர் ஆட்சி செய்த ரோமிலிருந்து தங்களைப் பிரித்துக்கொள்ள வழிநடத்திய எச்சரிக்கைச் சின்னமாக இருந்தது; ஆனால், ஓடிப்போகும்படி இயேசு அளித்த எச்சரிக்கைக்கு பவுல் சேர்த்த ஒளியே, தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “தினந்தோறும்” என்பது புறமத ரோமைக் குறிக்கிறது என்று வில்லியம் மில்லர் புரிந்துகொள்ள வந்த அதே வேதப்பகுதி என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். புறமத ரோமம் தடைசெய்து நிற்கின்றதுமே அல்லாமல், பின்னர் பாப்பரசர் ரோம் சிங்காசனத்தில் ஏறுவதற்காக விலகிப்போகும் என்ற தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு கட்டாயம் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு சத்தியமாக இருந்தது; ஏனெனில் அந்தத் தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பை உணராததின் விளைவாக, அந்தச் சத்தியத்தை நேசிக்காதவர்கள்மேல் வல்ல மயக்கம் வரும். சகோதரி வைட் அதே வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறார்:

கடைசி நாட்களில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளும் பாப்பரசாட்சியும் இடையே உள்ள தீர்க்கதரிசனத் தொடர்பு, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டை நோக்கிச் சென்ற காலத்தில் புறஜாதிய ரோமும் பாப்பரச ரோமும் இடையே இருந்த தொடர்பை பவுல் அடையாளப்படுத்தியதினால் முன்மாதிரியாகவும் வலியுறுத்தப்பட்டதாகவும் காணப்படுகிறது. ரோமின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டில், பாழாக்கும் அருவருப்பை ஓடிப்போக வேண்டிய அடையாளமாகக் குறிப்பிட்ட இயேசுவின் வார்த்தைகளை புறஜாதிய ரோம் நிறைவேற்றியது; பாப்பரச ரோமும் இயேசுவின் வார்த்தைகளை நிறைவேற்றியது. கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளுக்கு இன்னொரு நிறைவேற்றத்தையும் சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

கிறிஸ்துவின் காலப்பகுதியில் வாழ்ந்த கிறிஸ்தவர்களுக்கு, அந்த எச்சரிக்கை எருசலேமிலிருந்து எப்போது தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் நூற்றாண்டுகளில், கிறிஸ்தவர்களுக்கான அந்த எச்சரிக்கை அவர்களை வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் செல்ல வழிநடத்தியது.

இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்; ஏனெனில் அவர் அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆவார். பாப்பரச ரோமின் வரலாற்றில் பாழாக்கும் அருவருப்பைப் பற்றிய எச்சரிக்கை, பாப்பரச அதிகாரம் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்கிறது என்று அறியப்பட்டபோது அடையாளங்காணப்பட்டது.

இந்த எச்சரிக்கை மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா ஆகியோரால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது; ஒவ்வொரு குறிப்பிலும் சொற்களில் சிறிய வேறுபாடு உள்ளது. மத்தேயு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “ஆகையால், தீர்க்கதரிசியான தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்குகிற அருவருப்பானது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நிற்கிறதை நீங்கள் காணும்போது,” என்றும், மாற்கு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “தீர்க்கதரிசியான தானியேலால் சொல்லப்பட்ட பாழாக்குகிற அருவருப்பானது நிற்கக்கூடாத இடத்தில் நிற்கிறதை நீங்கள் காணும்போது,” என்றும் கூறுகிறார். லூக்கா இவ்வாறு கூறுகிறார்: “எருசலேம் படைகளால் சூழப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் காணும்போது, அதின் பாழாக்குதல் சமீபமாயிற்றென்று அறிந்துகொள்ளுங்கள். அப்பொழுது யூதேயாவில் இருப்பவர்கள் மலைகளுக்குத் தப்பிச் செல்லக்கடவர்கள்.”

மூன்றும் சாட்சிகளும் ஒன்றிணைந்து பொருந்துகின்றன. நான் இன்னும் குறிப்பான ஒரு பயன்பாட்டை காண்கிறேன். லூக்காவின், எருசலேம் படைகளால் முற்றுகையிடப்படுவது குறித்த குறிப்பானது, கி.பி. 66ஆம் ஆண்டில் அந்நியமத ரோமா எருசலேமுக்கு எதிராகத் தனது முற்றுகையை ஆரம்பித்தபோது, இன்னும் எருசலேமில் இருந்த கிறிஸ்தவர்கள் உடனடியாக தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையை அடையாளப்படுத்துகிறது. “பரிசுத்த ஸ்தலம்” குறித்த மத்தேயுவின் குறிப்பு, “பாவத்தின் மனுஷன்” என்று பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறவனை ஒத்ததாக உள்ளது; அவன் “தேவனுடைய ஆலயத்தில் உட்கார்ந்து, தான் தேவன் என்று தன்னைத்தானே காண்பிக்கிறான்”; இவ்வாறு அது “அழிவை உண்டாக்கும் அருவருப்பின்” பாப்பரசுத் தொடர்பான நிறைவேற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மார்க்கு, தகாத இடத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கும் அழிவை உண்டாக்கும் அருவருப்பை அடையாளப்படுத்துகிறார்; அது கடைசி நாட்களில் அட்வென்டிசத்துக்கு வழங்கப்பட்ட தப்பிச் செல்லும் எச்சரிக்கைக்கு ஒத்ததாகும். எச்சரிக்கைகளில் இரண்டுடன், எச்சரிக்கையை வாசிப்பவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற கட்டளை இணைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் அவை அனைத்தும், அந்தக் காலத்தினுடைய கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் செல்லும்படி அறிவிக்க வேண்டிய ஒரு அடையாளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

“உன் ஜனத்தாரின் கொள்ளைக்காரர்” என்போர் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளே என்று வாதிடுகிறவர்களால் தவறாக முன்வைக்கப்படும் மும்மடங்கு பயன்பாட்டின் பொய்யானப் பிரயோகம், “பாழாக்கும் அருவருப்பு” அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிறைவேறும் வேளையில், அப்போது அமல்படுத்தப்படும் அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை நவீன ரோமாக அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில், புறமத ரோமும் பாப்பரசர் ரோமும் இரண்டும் முன்பே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்தியிருந்தன.

அந்த குறைபாடுடைய பொருத்தத்தின் சிக்கல் என்னவென்றால், அயோக்கிய ரோமின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது; ஆனால் அயோக்கிய ரோமினால் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” நிறைவேற்றப்பட்டது கி.பி. 66 ஆம் ஆண்டிலேயே, அதாவது கி.பி. 321 ஆம் ஆண்டின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு 255 ஆண்டுகள் முன்பாக. அதுபோலவே, “பாவத்தின் மனுஷன்” தோன்றுவதற்குக் காரணமான சமரசம் ஏற்கனவே பவுலின் காலத்திலேயே நடைபெற்று வந்தது; அவர், “அக்கிரமத்தின் இரகசியம் இப்போதே கிரியை செய்கிறது” என்று கூறினார்; எனினும் பாப்பரசரின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அதற்கு நானூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பின்னரே வந்தது. தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பொருத்தத்தில் முதல் இரண்டு சாட்சிகள் கடைசி நாட்களில் ஏற்படும் மூன்றாவது நிறைவேற்றத்தின் பண்புகளை நிறுவுகின்றன. கடைசி நாட்களில் “பாழாக்குகிற அருவருப்பு” என்பது, இரண்டு வரலாற்றுச் சாட்சிகளின்மேலும், கிறிஸ்துவின் வார்த்தைகளின் மூன்று வேதாகமப் பதிவுகளின்மேலும் அமைந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் அமலாக்கத்தை அல்ல, ஓடிப்போக வேண்டிய எச்சரிக்கையையே குறிக்கிறது.

அடுத்தக் கட்டுரையில், தீர்க்கதரிசனத்திற்கான மும்மடங்கான பயன்பாட்டோடு தொடர்புடைய நிறுவப்பட்ட விதிமுறைகளின் சூழலில் அந்தப் பயன்பாடு ஏன் குறைபாடுடையதாக இருக்கிறது என்பதையும், கிறிஸ்து அளித்த எச்சரிக்கையின் சூழலில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்துவது ஏன் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தவறான பிரதிநிதித்துவமாகும் என்பதையும் நாம் பகுத்துரைப்போம்.