பேனியம் - எண் ஒன்று

சில காலமாக, தானியேல் 11:40-இன் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் மீது நாம் எங்கள் கவனத்தைச் செலுத்தி வந்தோம்; அண்மைய வாரங்களில், கர்த்தர் எங்கள் பரிசீலனையை 27-ஆம் வசனத்தின்மேல் திருப்பியுள்ளார்:

ஆரம்பத்தில், அந்த விவரங்களைப் பற்றி—எப்போது, எங்கு, யார் அந்த மேசையில் உட்கார்ந்து ஒருவருக்கொருவர் பொய்களைப் பேசியார்கள் என்பதைக் குறித்து—எனக்கு உறுதியில்லாமல் இருந்தது; ஆனால் இக்கேள்விகள் இப்போது ஆராய்ச்சிக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளன. கடந்த சில சப்தங்களின் போது, இந்த வரிகளை ஆராய்ந்து சென்றபோது நான் சில தவறான அடிகளை எடுத்தேன். எனினும், நான் தேவனுடைய பரிபாலனமான வழிநடத்தல் என்று நம்புகிறதினூடாக, கெய்சரியா பிலிப்பியால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட, 13–15 வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் கூட்டுச் சேர்க்கைகள் வெளிப்படத் தொடங்கின. சில கூறுகள் இன்னும் செம்மைப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தாலும், இவ்வசனங்களின் பொருளை வெளிப்படுத்தும்படியாக கர்த்தர் தமது கையை இவ்வசனங்களிலிருந்து எடுத்திருக்கிறார் என்று நான் நம்புகிறேன்.

கடந்த சப்தத்தின் Zoom கூட்டத்திற்குப் உடனேயே இந்தப் புரிதல் தெளிவாகச் சீர்பெற்றது. அதற்கு ஒரு வாரம் முன்பு, 10–15ஆம் வசனங்களில் வரலாறுகள் ஒன்றோடொன்று நுணுக்கமாகப் பின்னிப்பிணைந்திருப்பது என்னை ஆழமாகத் தாக்கியது. என் சிந்தனைகளைச் சுருக்கமாக விளக்கி சிலருக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி எழுதி அனுப்பி, அவற்றைப் வெள்ளிக்கிழமை மாலைப் பகிர அனுமதி கோரினேன். அந்த வசனங்களுக்குள் உள்ள பிரச்சினைகளை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றேன்; அங்கு மிக ஆழமான முக்கியத்துவமுள்ள ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக உறுதியாக நம்பினேன். அது இருக்கிறது; ஆனால் நான் முதலில் முன்வைத்தது அது அல்ல. கடந்த வாரத்துக்கும் அரைக்கும் இடையில் இந்தப் பகுதியுடன் போராடிக்கொண்டபோது நான் தடுமாறியிருந்தாலும், எனக்குப் பரிச்சயமான ஒரு தெய்வீக பரிபாலனத்தை நான் உணர்கிறேன். கர்த்தர் ஒரு விசேஷமான, அத்தியாவசியமான சத்தியத்தை முத்திரை நீக்கிக் கொண்டிருந்தார். மனித அங்கம் முழுமையாக வெளிப்படுத்தப்பட்டு ஓரங்கட்டப்பட்ட பின், யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால் திறக்கப்பட்ட அந்தச் சத்தியம்—நான் உணர்ந்ததைவிடவும் இன்னும் ஆழமானதாக இருப்பது தெளிவாகிறது.

தெற்கின் ராஜாவாகிய புடின், 11ஆம் வசனத்தை நிறைவேற்றும் வகையில் உக்ரைன் போரில் வெற்றி பெறப்போகிற ப்டோலமியைப் பிரதிபலிக்கிறார். வரலாற்றில், ராபியா போரில் ப்டோலமி IV பிலோபேட்டரின் வெற்றி இந்த வசனத்தை நிறைவேற்றியது; அது புடினின் நெருங்கிய வெற்றியை முன்குறித்தது. 5–9ஆம் வசனங்கள், திருத்தூதராட்சியின் 1,260 ஆண்டுக் கால ஆட்சியை (538–1798) மிகத் துல்லியமாக முன்னறிவிக்கும் ஒரு வரலாற்றை வரையறுக்கின்றன. இவ்விவரங்கள் கடந்தகாலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் ஆராயப்பட்டுள்ளன; ஆகையால், இங்கே 5–9ஆம் வசனங்களில் நிறைவேறியதோடும் 538 முதல் 1798 வரையிலான காலப்பகுதியில் எதிரொலித்ததோடும் காணப்படும் ஒரு தீர்க்கதரிசன அடையாளக்கல்லை நான் சுட்டிக்காட்டுகிறேன்.

இந்த காலகட்டம் தெற்கிலிருந்த ப்டோலெமையர் இராச்சியத்துக்கும் வடக்கிலிருந்த செலூக்கிட் இராச்சியத்துக்கும் இடையே செய்யப்பட்ட ஒரு உடன்படிக்கையோடு ஆரம்பமானது; அந்த உடன்படிக்கை, தெற்கின் ராஜா தனது குமாரத்தியை வடக்கின் ராஜாவுக்கு திருமணமாக அளித்தபோது உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. இந்த இணைவு ஏழு ஆண்டுகள் நீண்ட ஒரு காலத்தைத் தொடங்கியது; அது தெற்கின் ராஜா வடக்கின்மேல் படையெடுத்து, வடக்கின் ராஜாவை சிறைபிடித்து எகிப்துக்குக் கொண்டு சென்றதாலும், பின்னர் அந்த சிறைபிடிக்கப்பட்ட ராஜா குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்ததாலும் முடிவடைந்தது.

அந்த படையெடுப்பு உடைந்த உடன்படிக்கையிலிருந்தே தோன்றியது. ஏழு ஆண்டுக் காலம் தொடங்கிய பின், வடக்கு ராஜா உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவதற்காகத் தன் முதல் மனைவியை ஒதுக்கிவைத்து தெற்கு அரசகுமாரியை மணந்தான். பின்னர், அவன் தெற்கு மனைவியைத் துறந்து, தன் முதலாவது இராணியை மீண்டும் அமர்த்தினான். இதனால், முதல் இராணி தெற்கு இராணியையும் அவளுடைய பரிவாரத்தாரையும் கொலை செய்யச் செய்தாள்; இதுவே எகிப்திலிருந்த தெற்கு இராணியின் குடும்பத்தாரின் கோபத்தைத் தூண்டியது.

தீர்க்கதரிசனப் பகுத்தறிவினால், ஏழு ஆண்டுகள் மூன்றரை ஆண்டுகளாகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளாகக் காணப்படலாம்; சிலுவைக்கு முன்பும் பின்பும் இருந்த மூன்றரை ஆண்டுகள் இணைந்து, கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய வாரத்தைச் சித்தரித்ததுபோல. கி.மு. 723 முதல் கி.பி. 1798 வரையில் இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்தின் மேல் நிறைவேற்றப்பட்ட ஏழு மடங்கு சாபத்திலும் அந்த மூன்றரை அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. அந்த ஏழு மடங்கு, 538-ஐ நடுப்புள்ளியாகக் கொண்டு, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளாகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. ஏழு என்பது மூன்றரை ஆண்டுகளாகிய இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுவது குறித்து இக்காட்சிப்படுத்தல்கள் சீரற்றவை அல்ல; அவை நோக்கமுடையவையாகும்.

வாரத்தின் பிரிவில் கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தினார்; சிலுவை அதன் மையத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது; அதனால், கிறிஸ்து மூன்றரை ஆண்டுகள் நேரில் செய்தியை அளித்ததை அது அடையாளப்படுத்துகிறது; அதனைத் தொடர்ந்து, அவருடைய சீடர்கள் அதே காலப்பகுதியில் அதே செய்தியை அளித்தார்கள். வடக்கு இராஜ்யத்துக்கு விரோதமான ஏழு காலங்களில், 538 என்பது வரலாற்றை இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறது: முதலில், புறமதம் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு காலப்பகுதி; அதனைத் தொடர்ந்து, அதே காலப்பகுதிக்கு போப்பாட்சியம் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தது. தீர்க்கதரிசனச் சின்னவியலில் “ஏழு” என்பது மூன்றரை மூலம் குறிக்கப்படுகிறது; அதுவே நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள், மூன்றரை நாட்கள் அல்லது ஆண்டுகள், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது, இருபத்தைந்து இருபது, மற்றும் ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக் காலமும் ஆகியவற்றால் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. சூழ்நிலைக்கேற்ப, இவ்வெண்ணிக்கைகள் அனைத்தும் பரஸ்பரம் மாற்றிப் பயன்படுத்தத்தக்கவையாகும்.

எகிப்தை ஆண்ட மகா அலெக்சாண்டரின் ஒரு தளபதியான முதல் ப்டோலெமியின் சந்ததியினரால் ஆளப்பட்ட ப்டோலெமைய இராச்சியத்திற்கும், சிரியா உட்பட மத்திய கிழக்கின் பெரும்பகுதியை ஆண்ட மகா அலெக்சாண்டரின் மற்றொரு தளபதியான முதல் செல்யூகசின் சந்ததியினரால் ஆளப்பட்ட செல்யூசிட் பேரரசிற்கும் இடையில் செய்யப்பட்ட அந்த உடன்படிக்கை, கி.மு. 253-ல் இரண்டாம் சிரியப் போருக்குப் முடிவுகொண்டுவந்தது. அந்தப் போர் அதற்கு ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன், கி.மு. 260-ல் தொடங்கியிருந்தது. உடன்படிக்கை உறுதிப்படுத்தப்பட்டு ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, கி.மு. 246-ல் அது முறியடைந்தது. பதினான்கு ஆண்டுகள்—ஏழு ஆண்டுகள் கொண்ட இரு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. முதல் பாதி போர்முறையும், இரண்டாம் பாதி சமாதானமும் ஆகும். அந்தப் பதினான்கு ஆண்டுகள் இரண்டாம் சிரியப் போருடன் தொடங்கி, மூன்றாம் சிரியப் போருடன் முடிவடைகின்றன. வரலாற்றில் காணப்படும் இந்த வகையான சமச்சீர்மை, அந்த வரலாறு பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் ஐந்தாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளும் போது மேலும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. அந்த வசனங்களுக்கும் அவற்றை நிறைவேற்றிய வரலாற்றிற்கும் மையக்கருவாக இருப்பது, அந்த உடன்படிக்கையும் அதன் முறிவும் ஆகும்.

இது கி.பி. 538 முதல் 1798 வரையான பாப்பரச அதிகார ஆதிக்கத்துடன் ஒத்துப்போகிறது. அந்தக் காலப்பகுதியின் இறுதிக்கருகில், நெப்போலியன் போனபார்ட் வத்திக்கானுடன் ஒரு உடன்படிக்கையில் நுழைந்தான். 1797 ஆம் ஆண்டின் தொலென்டினோ உடன்படிக்கையை வத்திக்கான் மீறியதை முன்னிறுத்தி, நெப்போலியன் 1798 ஆம் ஆண்டில் ஜெனரல் பெர்தியரை அனுப்பி பாப்பரசரைச் சிறைபிடிக்கச் செய்தான். பாப்பரசர் 1799 ஆம் ஆண்டில் பிரான்சில் இறந்தார். இந்த 1,260 ஆண்டுக் காலப்பகுதி 31–39 ஆம் வசனங்களில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.

5–9 ஆம் வசனங்களின் வரலாறு, 31–39 ஆம் வசனங்களின் வரலாற்றிற்கு ஒப்பாக இருந்து, தானியேல் 11 இன் உள்ளே இரண்டு சாட்சிகளை அளிக்கிறது. இவ்விரு வரிசைகளும் ஒரே தீர்க்கதரிசன அடையாளக் குறிகளைப் பகிர்ந்து கொண்டு, தெற்கின் ராஜாக்களுக்கும் வடக்கின் ராஜாக்களுக்கும் இடையிலான இயக்கவியலை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒவ்வொரு காலப்பகுதியும் மூன்றரை ஆண்டுகளால் குறியிடப்பட்டு, அதன் முடிவில் தெற்கின் ராஜா வெற்றி பெற்று, வடக்கின் ராஜாவைப் பிடித்து, அவனை தெற்குத் தேசத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறான்; அங்கே வடக்கின் இரு ராஜாக்களும் மரிக்கிறார்கள். இரு நிகழ்வுகளிலும், உரை கூறுவதுபோல, தெற்கின் ராஜா கொள்ளையுடனே திரும்புகிறான்:

ப்டோலமிக்காக, இது முன்பே வடக்கின் ராஜாவால் கொள்ளையிடப்பட்ட பொக்கிஷமாக இருந்தது; நெப்போலியனுக்காக, அது வாட்டிக்கானின் செல்வங்கள் கொள்ளையிடப்பட்டு பிரான்சுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதாக இருந்தது. இந்த இரண்டு சாட்சிய வரிசைகளும் வடக்கின் ராஜாவின் மரணம் குதிரையிலிருந்து விழுவதால் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. வெளிப்படுத்தல் 17-இல், மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்யும் ஸ்திரீ கத்தோலிக்க சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள்:

அவள் சவாரி செய்யும் மிருகம் ஐக்கிய நாடுகள் சபையாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 17, கி.பி. 1798-இல் ஏற்பட்ட மரணகாயத்திற்குப் பின்பு அவள் மீண்டும் அதிகாரத்திற்கு மீளப் பெறுவதை விவரிக்கிறது. எட்டாவது ராஜ்யமாக, மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்வதனால் குறிக்கப்படும் வகையில், அவள் தனது ஆட்சியை மறுபடியும் தொடங்குகிறாள்:

1798 ஆம் ஆண்டின் மரணகரமான காயம், வடதிசையின் ராஜா குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்ததாகக் கூறப்படும் 5–9 ஆம் வசனங்களில் முன்குறிக்கப்பட்டிருந்தது. தானியேல் 11 இல் உள்ள இந்த இரண்டு வரிகள், 41–45 ஆம் வசனங்களுக்கு இணையாக ஓடுகின்றன. 41 ஆம் வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்படும் அமெரிக்காவில் உள்ள ஞாயிறு சட்டம், பாப்பரசாட்சியின் மிருகத்தின் மேல் நடைபெறும் இறுதி சவாரியைத் தொடங்குகிறது—இந்த இரண்டு வரிகளில் பிரதிபலிக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதி அது. “தானியேல் 11 இல் நிறைவேறிய ‘வரலாற்றின் பெரும்பங்கு’ மீண்டும் நிகழும்” என்று எலன் வைட் குறிப்பிட்டபோது, 5–9 மற்றும் 31–39 ஆம் வசனங்கள் 41–45 ஆம் வசனங்களுடன் ஒத்திணைகின்றன.

31 முதல் 45 ஆம் வசனம் வரை, 40 ஆம் வசனம் மட்டுமே மூன்றரை நாட்கள் எனும் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிக்குப் புறம்பாக நிற்கிறது. அது, தானியேலின் 45 வசனங்களின் இறுதி மூன்றில் அமைந்துள்ள ஒரு தனித்துவமான வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. 16 ஆம் வசனத்தில், புறஜாதியரின் பேரரசு ரோமின் வரலாறு நான்கு ஆட்சியாளர்களின் மூலம் விரிகிறது—பொம்பேயு, ஜூலியஸ் சீசர், ஆகஸ்டஸ் சீசர், மற்றும் திபேரியு சீசர். கி.மு. 31 ஆம் ஆண்டில் ஆக்டியம் போரில் ஆகஸ்டஸின் வெற்றி, பேரரசு ரோமின் 360 ஆண்டு ஆட்சியை ஆரம்பித்தது; இதனால் 24 ஆம் வசனத்தில் உள்ள “காலம்” நிறைவேறியது:

ஆக்டியம் போருக்குப் பிறகு, கி.மு. 30 ஆம் ஆண்டில் ரோம் எகிப்தைத் தனது ஒரு மாகாணமாக ஆக்கியது. மூன்றுநூறு அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், கி.பி. 330 இல், கான்ஸ்டன்டைன் பேரரசின் தலைநகரை ரோமிலிருந்து கான்ஸ்டான்டினோப்பிளுக்கு மாற்றினார். இந்த “காலம்” தீர்க்கதரிசன ரீதியாக பாப்பரசரின் 1,260 ஆண்டுகால ஆட்சியுடனும் 5–9 வசனங்களின் 7 ஆண்டுகளுடனும் ஒத்துப்போகிறது.

16ஆம் வசனத்திலிருந்து, கிறிஸ்துவின் வம்சவரிசையையும் மக்கபேயர் ரோமாவோடு செய்த உடன்பாட்டையும் உள்ளடக்கிக்கொண்டு, 30ஆம் வசனம் வரை அயோக்கியமான பேரரசு ரோம் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. ஆனாலும், 16–30 வசனங்கள் 31–39 மற்றும் 41–45 வசனங்களோடும் ஒத்திசைகின்றன. ஆகையால், தானியேல் 11இன் கடைசி 30 வசனங்களில், 1798 மற்றும் 1989 ஆண்டுகளில் குறிக்கப்படும் “முடிவுகாலம்” குறிப்பிடப்படும் 40ஆம் வசனத்தைத் தவிர, ஒரே தொடர்ச்சியான தீர்க்கதரிசன வரிசை வெளிப்படுகிறது.

2 மற்றும் 3ஆம் வசனங்களில் உள்ள சிறிய விதிவிலக்குகளைத் தவிர—அதில் எட்டு அதிபர்களில் இறுதியானவன் ஐக்கிய நாடுகளின் பத்து ராஜாக்களை ஆட்சி செய்யும் நிலைக்குத் மாறுகின்றான்—முதல் இரண்டு வசனங்கள் 40ஆம் வசனத்துடன் ஒத்திசைகின்றன; அவை ஞாயிறு சட்டத்தையும், ஆறாவது இராஜ்யத்திலிருந்து ஏழாவது மற்றும் எட்டாவது இராஜ்யங்களுக்கான மாற்றத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. 3 மற்றும் 4ஆம் வசனங்கள் 45ஆம் வசனத்துடனும் தானியேல் 12:1 உடனும் ஒத்திசைகின்றன; அவை கிரேக்க இராஜ்யத்தின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் சித்தரிக்கின்றன; இது 41ஆம் வசனத்திலிருந்து தானியேல் 12:1 வரை பாப்பரசாட்சியின் நிறுவலும் அழிவும் ஆகியவற்றுக்கு இணையாக அமைந்துள்ளது. பெண்ணும் அவள் சவாரி செய்கிற மிருகமும் இரண்டுமே உதவியின்றி முடிவடைகின்றன; இதன் மூலம் தானியேல் 11இன் ஆரம்பமும் முடிவும் 40ஆம் வசனத்தின் வரலாற்றுக்கு வெளியே அமைக்கப்படுகின்றன. மகா அலெக்சாந்தர் ஐக்கிய நாடுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றான்; அவர் தீரின் வேசியுடன் விபசாரத்தில் ஈடுபடுகின்றான் (41ஆம் வசனத்திலிருந்து தொடங்கும் வடதிசை ராஜா); அவள் மிருகமும் வலுசர்ப்பமும் இரண்டும் ஆகிறாள்.

5–9ஆம் வசனங்கள் முடிவுகாலமான 1798இல் நிறைவடைகின்றன; அதேவேளை, 10ஆம் வசனம் 1989ஐக் குறிக்கிறது. ஆகையால், 9 மற்றும் 10ஆம் வசனங்களுக்கிடையிலான இடைவெளி—1798 முதல் 1989 வரை—40ஆம் வசனத்தின் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதன் மறைந்த வரலாற்றைத் தொடங்கிவைக்கிறது. இதைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக: தானியேல் 11இல் உள்ள பெரும்பாலான ஒவ்வொரு வசனமும் 538 முதல் 1798 வரை போப்பாட்சியின் ஆட்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. 40ஆம் வசனம் 1798 முதல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலத்தை உள்ளடக்குகிறது. 6–9ஆம் வசனங்கள் போப்பாட்சிக் காலத்தை முன்னுருவாகக் காட்டுகின்றன; அதேவேளை, 10ஆம் வசனம் 1989இல் சோவியத் ஒன்றியத்தின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவிக்கிறது. ஆகையால், 11–15ஆம் வசனங்கள் 1989 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான காலப்பகுதியை விரிகின்றன; அது 16, 31, மற்றும் 41ஆம் வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

40ஆம் வசனம் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. முதலாவது பகுதி, 1798 முதல் 1989 வரையில், “முடிவுகாலம்” ஒன்றால் ஆரம்பித்து அதிலேயே முடிவடைகிறது. இரண்டாம் பாதி, முதலாவது பாதி முடிவடையும் 1989-இல் ஆரம்பிக்கிறது. 1 மற்றும் 2ஆம் வசனங்கள், 1989-இல் தொடங்கும் ஜனாதிபதிகளின் தொடர்ச்சியை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அவை 40ஆம் வசனத்தின் இரண்டாம் பகுதிக்குச் ஒத்துப்போகின்றன. 11ஆம் வசனம், 2014-இல் உக்ரைன் போரின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; 12ஆம் வசனம், வெற்றி பெற்ற தெற்கின் ராஜா தன் மீது தானே கொண்டுவரும் விளைவுகளை முன்வைக்கிறது. 13ஆம் வசனம் நிறைவேற்றத்திற்குச் சமீபமாயிருக்கிறது; ஆனால் இங்கே நாம் கவனிப்பது என்னவெனில், 11ஆம் வசனம் 40ஆம் வசனத்தின் இரண்டாம் பகுதியில்—1989க்குப் பிந்தையதாக இருந்தாலும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பானதாக (41ஆம் வசனம்)—அமைந்துள்ளது.

13–15 ஆம் வசனங்கள் கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டிலிருந்த பானியம் போரைக் குறிப்பதாகும்; அன்றே அந்தப் போருடன் தொடர்புபட்ட வகையில் புறமத ரோமா மனித நிகழ்வுகளின் மேல் தன் செல்வாக்கைச் செலுத்தத் தொடங்கியது. இது 16 ஆம் வசனத்தில் கூறப்படும் பொம்பேயு எருசலேமுக்குள் நுழைந்த நிகழ்வுக்கு மிகவும் முன்பே நடந்ததனால், 41 ஆம் வசனம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைக் குறிக்கிறது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் வரலாற்றுச் சான்றாக இது அமைகிறது.

தானியேல் 11-இல் உள்ள ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசன வரியும் அதற்குரிய வரலாற்றுப் பூர்த்தியும், வசனம் 40-ன் வரலாற்றுக்குள் (1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை) அல்லது வசனம் 41 முதல் தானியேல் 12:1 வரை உள்ள பகுதிக்குள் அமைந்திருக்கிறது. மொத்தம் 45 வசனங்களில், வசனங்கள் 1, 2, 7–15, மற்றும் 40—மொத்தம் பன்னிரண்டு—வரி மீது வரி அடுக்கப்படும்போது வசனம் 40-ன் காலவரிசைக்குப் பொருந்துகின்றன. வசனம் 40, 1989-இல் இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிகிறது. வசனங்கள் 1, 2, மற்றும் 10–15, அதன் இரண்டாம் பாதியோடு ஒத்திசைகின்றன. வசனங்கள் 1 மற்றும் 2, பூமி மிருகத்தின் வரலாற்றில் ஜனாதிபதிகளின் வரிசையைப் பின்தொடர்கின்றன; அதேவேளை வசனங்கள் 10–15, 1989 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரை வடதிசையின் ராஜாவால் (பாப்பரச ஆற்றல்) திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட மூன்று பிரதிநிதிப் போர்களைச் சித்தரிக்கின்றன. அந்த மூன்று பிரதிநிதிப் போர்களும், வசனம் 40-இல் “ரதங்கள், கப்பல்கள் மற்றும் குதிரைவீரர்கள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஐக்கிய அமெரிக்காவோடு தொடங்குகின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.