பானியம் - எண் மூன்று

நான் என் காவலில் நின்று, கோபுரத்தின் மேல் நிலைபெற்று, அவர் என்னோடு என்ன சொல்லுவாரென்று, நான் கண்டிக்கப்படும்போது என்ன பதில் சொல்லவேண்டுமென்றும் காண நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அப்பொழுது கர்த்தர் எனக்குப் பிரதியுத்தரமளித்து: தரிசனத்தை எழுது; அதை பலகைகளின் மேல் தெளிவாக எழுதிவை; அதை வாசிப்பவன் ஓடத்தக்கபடி எழுது என்றார். ஏனெனில் அந்தத் தரிசனம் இன்னும் குறிக்கப்பட்ட காலத்திற்குரியது; ஆனாலும் முடிவில் அது பேசும், பொய்யுரைக்காது; அது தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; ஏனெனில் அது நிச்சயமாக வரும், தாமதிக்காது. இதோ, உயர்ந்துபோன அவன் ஆவி அவனுக்குள் செம்மையானதல்ல; ஆனாலும் நீதிமான் தன் விசுவாசத்தினாலே வாழ்வான். ஆபகூக் 2:1–4.

இந்த இரு ராஜாக்களின் இருதயங்களும் தீமை செய்யும்படியாக இருக்கும்; அவர்கள் ஒரே மேசையில் அமர்ந்து பொய்களைப் பேசுவார்கள்; ஆனாலும் அது செழிக்காது; ஏனெனில் முடிவு இன்னும் நியமிக்கப்பட்ட காலத்திலேயே இருக்கும். தானியேல் 11:27.

கர்த்தாவே, நீர் அறிவீரே; என்னை நினைவுகூர்ந்து, என்னைச் சந்தித்து, என்னைத் துன்புறுத்துகிறவர்களிடத்தில் எனக்காகப் பழிவாங்கும்; உம்முடைய நீடிய பொறுமையில் என்னை நீக்கிக்கொள்ளாதேயும்; உமக்காக நான் நிந்தையைச் சகித்தேன் என்பதை அறிந்தருளும். உமது வார்த்தைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன; நான் அவற்றை உண்டேன்; உமது வார்த்தை என் இருதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியும் களிகூருதலும் ஆனது; சேனைகளின் தேவனாகிய கர்த்தாவே, நான் உமது நாமத்தினால் அழைக்கப்படுகிறேன். பரியாசக்காரரின் சபையில் நான் உட்காரவும் இல்லை, களிகூரவும் இல்லை; உமது கரத்தினால் நான் தனியே உட்கார்ந்தேன்; ஏனெனில் நீர் என்னை உக்கிரத்தினால் நிரப்பினீர். என் வேதனை ஏன் இடையறாததாகவும், என் புண் ஆறாததாயும், சுகமடைய மறுப்பதாயும் இருக்கிறது? நீர் எனக்குப் பொய்யாளனைப்போலவும், வற்றிப்போகும் நீர்போலவும் இருப்பீரோ? ஆகையால் கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: நீ திரும்பினால், நான் உன்னை மீண்டும் நிறுத்துவேன்; நீ என் சந்நிதியில் நிற்பாய்; அற்பத்திலிருந்து அருமையானதைப் பிரித்தெடுத்தால், நீ என் வாயைப்போல இருப்பாய்; அவர்கள் உன்னிடத்தில் திரும்பட்டும்; ஆனால் நீ அவர்களிடத்தில் திரும்பாதே. நான் உன்னை இந்த ஜனத்திற்குப் பலப்படுத்தப்பட்ட வெண்கல மதிலாக்குவேன்; அவர்கள் உன்னோடு போர் செய்வார்கள், ஆனாலும் உன்மேல் ஜெயங்கொள்ளமாட்டார்கள்; ஏனெனில் நான் உன்னைக் காப்பாற்றவும் உன்னை விடுவிக்கவும் உன்னோடு இருக்கிறேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். நான் உன்னைத் துன்மார்க்கரின் கையிலிருந்து விடுவிப்பேன்; கொடூரரின் கையிலிருந்து உன்னை மீட்பேன். எரேமியா 15:15–21.

எட்டாம் நாளில் அவர்கள் குழந்தைக்கு விருத்தசேதனம் செய்ய வர, அவன் தந்தையின் பெயரின்படி அவனை சகரியா என்று அழைக்க முற்பட்டார்கள். ஆனால் அவன் தாய் பதிலளித்து, “அப்படியல்ல; அவன் யோவான் என்று அழைக்கப்பட வேண்டும்” என்றாள். அதற்கு அவர்கள் அவளிடம், “உன் உறவினரிலே இந்தப் பெயரால் அழைக்கப்படும் ஒருவரும் இல்லை” என்றார்கள். பின்னர், அவனை எவ்வாறு அழைக்க வேண்டும் என்று அவன் தந்தையிடம் சைகையால் விசாரித்தார்கள். அப்போது அவர் ஒரு எழுதுபலகையை கேட்டுக்கொண்டு, “அவன் பெயர் யோவான்” என்று எழுதினார். அதனால் அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். உடனே அவரது வாய் திறக்கப்பட்டது; அவரது நாவும் கட்டிழக்கப்பட்டது; அவர் பேசித் தேவனைத் துதித்தார். லூக்கா 1:59–64.

அந்தக் காலங்களில் தெற்கின் ராஜாவுக்கு விரோதமாக அநேகர் எழும்புவார்கள்; உன் ஜனங்களில் கொள்ளையாடுகிறவர்களும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்படியாகத் தம்மை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் விழுந்துபோவார்கள். தானியேல் 11:14.

அந்தக் காலமுதல் இயேசு தாம் எருசலேமுக்கு சென்று, மூப்பர்களாலும் பிரதான ஆசாரியர்களாலும் வேதபாரகராலும் பல பாடுகளை அனுபவித்து, கொல்லப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழ வேண்டும் என்பதைத் தமது சீஷர்களுக்குக் காண்பிக்கத் தொடங்கினார். மத்தேயு 16:21.

“முன்னைய ஆண்டுகளைவிட இப்போது ரோமன் மதம் புராட்டஸ்டண்ட்களால் மிக அதிகமான அனுகூலத்துடன் கருதப்படுகிறது. கத்தோலிக்க மதம் மேலாதிக்க நிலையில் இல்லாத நாடுகளில், மேலும் செல்வாக்கைப் பெறுவதற்காக போப்பரசருக்குரியோர் சமரசமான போக்கைப் பின்பற்றி வரும் இடங்களில், சீர்திருத்தப்பட்ட திருச்சபைகளைப் போப்பரசின் ஆட்சிக்கட்டமைப்பிலிருந்து பிரித்துக் காட்டும் போதனைகளைக் குறித்து அதிகரித்து வரும் அலட்சியம் காணப்படுகிறது; எல்லாவற்றையும் பொருட்படுத்திப் பார்த்தால், முக்கியமான அம்சங்களில் நாம் முன்பு எண்ணப்பட்டதுபோல் இவ்வளவு பரந்த வேறுபாட்டில் இல்லையென்றும், நம்முடைய பக்கத்தில் இருந்து கொஞ்சம் தளர்ச்சி காட்டினால் ரோமாவுடன் மேலும் நல்ல புரிதலுக்குள் நம்மை நடத்திச் செல்லும் என்றும் என்னும் கருத்து வேரூன்றி வருகிறது. ஒருகாலத்தில், மிக உயர்ந்த விலைக்குக் கொள்வனவு செய்யப்பட்ட மனச்சாட்சியின் சுதந்திரத்திற்கு புராட்டஸ்டண்ட்கள் உயர்ந்த மதிப்பளித்தனர். அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு போப்பரசு மதத்தை வெறுக்கும்படி போதித்தனர்; ரோமாவுடன் ஒற்றுமையை நாடுவது தேவனுக்கு விசுவாசமின்மையாகும் என்று கருதினர். ஆனால் இப்போது வெளிப்படுத்தப்படும் மனப்பாங்குகள் எவ்வளவு விரிவாக மாறுபட்டிருக்கின்றன!”

“பாப்பரசாட்சியின் பாதுகாவலர்கள், திருச்சபை பழித்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அறிவிக்கின்றனர்; மேலும், புராட்டஸ்தாந்த உலகம் அந்தக் கூற்றை ஏற்றுக்கொள்ள முனைகிறது. அறியாமையும் இருளும் நிறைந்த நூற்றாண்டுகளின்போது அவளுடைய ஆட்சியைச் சின்னமிட்ட அருவருப்புகளாலும் அபத்தங்களாலும் இன்றைய திருச்சபையை நியாயந்தீர்ப்பது அநியாயம் என்று பலர் வலியுறுத்துகின்றனர். அந்நாள்களின் காட்டுமிராண்டித்தனத்தின் விளைவாகவே அவளுடைய பயங்கரமான கொடூரம் இருந்தது என்று அவர்கள் காரணம் கூறி, நவீன நாகரிகத்தின் செல்வாக்கு அவளுடைய உணர்வுகளை மாற்றியிருக்கிறது என்று வாதிடுகின்றனர்.”

“எட்டுநூறு ஆண்டுகளாக இப்பெருமிதமிக்க அதிகாரம் முன்வைத்து வந்த தவறாமை என்ற உரிமைக் கூற்றை இவர்கள் மறந்துவிட்டார்களா? அது கைவிடப்பட்டதல்ல; மாறாக, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், இதுவரை எப்போதும் விட அதிகத் தெளிவுடனும் உறுதிப்பாட்டுடனும் அந்தக் கூற்று வலியுறுத்தப்பட்டது. ரோம், ‘சபை ஒருபோதும் தவறிழைக்கவில்லை; மேலும், வேதாகமங்களின்படி, அது ஒருபோதும் தவறிழைக்காது’ என்று (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17) வாதிடுகின்றபோது, கடந்த யுகங்களில் அவளுடைய நடைமுறையை வழிநடத்திய கொள்கைகளை அவள் எவ்வாறு துறக்க முடியும்?”

“தான் தவறாதவள் என்ற தன் உரிமைக் கோரிக்கையைப் போப்பரசரின் திருச்சபை ஒருபோதும் கைவிடாது. தன் கோட்பாடுகளை நிராகரிப்பவர்களைத் துன்புறுத்தியதில் தாம் செய்த அனைத்தும் நியாயமானதே என அவள் கருதுகிறாள்; வாய்ப்பு அளிக்கப்பட்டால், அதே செயல்களை மீண்டும் செய்ய மாட்டாளா? இப்போது மதச்சார்பற்ற அரசாங்கங்களால் விதிக்கப்பட்டுள்ள கட்டுப்பாடுகள் நீக்கப்பட்டு, ரோம் தன் முந்தைய அதிகாரத்தில் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டால், அவளுடைய கொடுங்கோன்மையும் துன்புறுத்தலும் விரைவில் மீண்டும் உயிர்ப்பெடுக்கும்.”

“மனச்சாட்சிச் சுதந்திரத்தைப் பற்றியும், அவளுடைய கொள்கையின் வெற்றியினால் குறிப்பாக ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளை அச்சுறுத்தும் அபாயங்களைப் பற்றியும், போப்பரசர் ஆட்சிக்கட்டமைப்பின் மனப்பாங்கை ஒரு பிரபல எழுத்தாளர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: ‘ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் ரோமன் கத்தோலிக்க மதத்தைப் பற்றிய எந்தப் பயத்தையும் மதவெறி அல்லது குழந்தைத்தனமென்றே கருத முனைவோர் பலர் உள்ளனர். அத்தகையோர், ரோமன் கத்தோலிக்க அமைப்பின் குணாதிசயத்திலும் மனப்பாங்கிலும் எங்கள் சுதந்திரமான நிறுவனங்களுக்கு விரோதமான எதையும் காணவில்லை; அல்லது அதன் வளர்ச்சியில் எதுவும் அச்சுறுத்தும் முன்னறிவிப்பாக இருப்பதாக உணரவில்லை. ஆகையால், முதலில் எங்கள் அரசாங்கத்தின் சில அடிப்படைத் தத்துவங்களை கத்தோலிக்க திருச்சபையின் தத்துவங்களோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம்.’”

“அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியலமைப்பு மனச்சாட்சியின் சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்துகிறது. அதைவிடப் பிரியமானதோ அல்லது அதைவிட அடிப்படையானதோ எதுவுமில்லை. போப் பியஸ் IX அவர்கள், 1854 ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதியிட்ட தமது சுற்றறிக்கையில், இவ்வாறு கூறினார்: ‘மனச்சாட்சியின் சுதந்திரத்தை ஆதரித்து முன்வைக்கப்படும் அபத்தமானதும் தவறானதுமான கோட்பாடுகள் அல்லது பிதற்றல்கள் மிகக் கொடிய தொற்றான பிழையாகும்—ஒரு அரசில் மற்ற எல்லாவற்றையும் விட மிகுந்த அச்சத்துடன் எச்சரிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பேரிடராகும்.’ அதே போப், 1864 டிசம்பர் 8 ஆம் தேதியிட்ட தமது சுற்றறிக்கையில், ‘மனச்சாட்சியின் சுதந்திரத்தையும் மத ஆராதனையின் சுதந்திரத்தையும் வலியுறுத்துகிறவர்களை,’ மேலும் ‘சபை வலிமையைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று நிலைநிறுத்துகிற எல்லோரையும்’ சபித்துத் தள்ளினார்.”

“‘அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ரோமின் தனிப்பட்ட அணுகுமுறை அவளுடைய இருதய மாற்றத்தைக் குறிக்கவில்லை. சக்தியற்ற நிலையில் இருக்கும்போது அவள் சகிப்புத் தன்மையைக் கடைப்பிடிக்கிறாள். பிஷப் ஓ’கானர் கூறுகிறார்: ‘கத்தோலிக்க உலகத்திற்கு ஆபத்தின்றி அதற்கெதிரான நிலையை நடைமுறைக்கு கொண்டு வர முடியும் வரையில் மட்டுமே மதச்சுதந்திரம் சகித்துக்கொள்ளப்படுகிறது.’… செயிண்ட் லூயிஸ் பேராயர் ஒருமுறை இவ்வாறு கூறினார்: ‘மதவிரோதமும் அவநம்பிக்கையும் குற்றங்களாகும்; மேலும், இத்தாலி மற்றும் ஸ்பெயின் போன்ற கிறிஸ்தவ நாடுகளில், அங்கு மக்கள் அனைவரும் கத்தோலிக்கர்களாயும், கத்தோலிக்க மதம் தேசத்தின் சட்டத்தின் அத்தியாவசிய அங்கமாகவும் இருக்கும் இடங்களில், அவை பிற குற்றங்களைப்போலவே தண்டிக்கப்படுகின்றன.’…”

“‘கத்தோலிக்கச் சபையில் உள்ள ஒவ்வொரு கார்டினலும், பேராயரும், ஆயரும் போப்புக்குச் விசுவாசப் பிரமாணம் செய்கிறார்; அதில் பின்வரும் சொற்கள் இடம்பெறுகின்றன: ‘கெட்டுக்கொள்கையாளர், பிளவுபடுத்துவோர், மேலும் எங்கள் கூறப்பட்ட ஆண்டவராகிய (போப்புக்கு), அல்லது அவருடைய மேற்கூறிய வாரிசுகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சிசெய்பவர்கள் ஆகியோரை, என் முழு திறமையாலும் நான் துன்புறுத்தியும் எதிர்த்தும் இருப்பேன்.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.

ரோமன் கத்தோலிக்கச் சமயக் கூட்டத்தினுள் உண்மையான கிறிஸ்தவர்கள் இருக்கின்றனர் என்பது உண்மையே. அந்தச் சபையில் ஆயிரக்கணக்கானோர் தமக்குள்ள மிகச் சிறந்த வெளிச்சத்தின்படி தேவனைச் சேவித்து வருகின்றனர். அவர்களுக்கு அவருடைய வார்த்தையை அணுக அனுமதி வழங்கப்படவில்லை; ஆகையால் அவர்கள் சத்தியத்தை உணர்ந்து பிரித்தறியவில்லை. உயிருள்ள இருதயப் பணிவிடைக்கும் வெறும் முறைகள் மற்றும் சடங்குகளின் சுற்றுப்பாதைக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை அவர்கள் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. ஏமாற்றமளிக்கும் மற்றும் திருப்தியளிக்காத விசுவாசத்தில் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கிற இந்த ஆத்துமாக்களை தேவன் இரக்கமிகு கனிவுடன் நோக்குகிறார். அவர்களைச் சூழ்ந்திருக்கும் அடர்ந்த இருளை ஊடுருவி ஒளிக்கதிர்கள் புகுமாறு அவர் செய்வார். இயேசுவுக்குள் இருக்கும் படியே சத்தியத்தை அவர் அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்துவார்; இன்னும் அநேகர் அவருடைய ஜனங்களோடு தங்களுடைய இடத்தை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

“ஆனால், ஒரு அமைப்பாகிய ரோமன் மதவாதம், கிறிஸ்துவின் சுவிசேஷத்துடன் இப்பொழுது இசைவாக இருப்பதில்லை; அவளுடைய வரலாற்றின் முன்நாட்களில் எந்தக் காலத்திலும் இருந்ததற்கும் மேலாக அல்ல. பிரொட்டஸ்டன்ட் சபைகள் மிகுந்த இருளில் உள்ளன; இல்லாவிட்டால், அவை காலங்களின் அடையாளங்களை உணர்ந்திருப்பன. ரோமச் சபை தன் திட்டங்களிலும் செயல்முறைகளிலும் தூரவியாபகமானது. தன் செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தவும், தன் வல்லமையை அதிகரிக்கவும், உலகத்தின் மேலான கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் கைப்பற்றவும், துன்புறுத்தலை மறுபடியும் நிலைநிறுத்தவும், பிரொட்டஸ்டன்டியம் செய்த அனைத்தையும் அழித்தொழிக்கவும், கொடியதும் உறுதியானதுமான ஒரு மோதலுக்கான ஆயத்தமாக, அவள் ஒவ்வொரு யுக்தியையும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். கத்தோலிக்கம் எல்லாத் திசைகளிலும் நிலைபெற்று முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது. பிரொட்டஸ்டன்ட் நாடுகளில் அவளுடைய சபைகளும் தொழுகைக்கூடங்களும் எண்ணிக்கையில் அதிகரித்து வருவதைக் காணுங்கள். அமெரிக்காவில் அவளுடைய கல்லூரிகளும் வேதபாடசாலைகளும் எவ்வளவு பிரபலமடைந்துள்ளன என்றும், அவற்றிற்கு பிரொட்டஸ்டன்டர்களால் எவ்வளவு பரவலாக ஆதரவு அளிக்கப்படுகிறது என்றும் கவனியுங்கள். இங்கிலாந்தில் சடங்குவாதம் வளர்ந்து வருவதையும், கத்தோலிக்கர்களின் அணிகளில் அடிக்கடி நிகழும் விலகிச் சேர்வுகளையும் பாருங்கள். இந்தச் செயல்கள் அனைத்தும், சுவிசேஷத்தின் தூயக் கொள்கைகளை மதிப்பவர்களெல்லாரிடத்திலும் கவலையை எழுப்ப வேண்டியவையாகும்.”

“புராட்டஸ்டண்டுகள் போப்பாட்சியுடன் கையாடலும் அதனை ஆதரிப்பதுமான செயல்களில் ஈடுபட்டுள்ளனர்; போப்புவாதிகளே தாமே கண்டு ஆச்சரியப்படுகின்றதும் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகின்றதுமான சமரசங்களையும் சலுகைகளையும் அவர்கள் செய்துள்ளனர். ரோமன் மதவாதத்தின் உண்மையான இயல்பையும், அதன் ஆதிக்கத்தினால் அஞ்சத்தக்க அபாயங்களையும் மக்கள் கண்டுகொள்ளாமல் தங்கள் கண்களை மூடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். குடியியல் மற்றும் மதச் சுதந்திரத்திற்கு மிகவும் அபாயகரமான இந்தப் பகைவரின் முன்னேற்றங்களை எதிர்த்து நிற்க மக்கள் விழிப்புணர்த்தப்பட வேண்டும்.”

“கத்தோலிக்க மதம் கவர்ச்சியற்றது என்றும், அதன் ஆராதனை சலிப்பூட்டும், பொருளற்ற சடங்குகளின் ஒரு சுழற்சியே என்றும் அநேகப் புராட்டஸ்டண்டுகள் கருதுகின்றனர். இவ்விடத்தில் அவர்கள் தவறுகின்றனர். ரோம மதம் வஞ்சகத்தின் மீது அமைந்திருந்தாலும், அது கரடுமுரடானதும் திறமையற்றதுமான ஒரு போலிவேடம் அல்ல. ரோமத் திருச்சபையின் மார்க்கச் சேவை மிகவும் ஆழமான தாக்கத்தை உண்டாக்கும் சடங்கு முறையாகும். அதன் பிரமாண்டமான வெளிப்பாடும், கம்பீரமான சடங்குகளும் மக்களின் புலன்களை மயக்கி, பகுத்தறிவின் சத்தத்தையும் மனச்சாட்சியின் குரலையும் மௌனப்படுத்துகின்றன. கண் கவரப்படுகிறது. மகத்தான ஆலயங்கள், கம்பீரமான ஊர்வலங்கள், பொன்னாலான பலிபீடங்கள், ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திருத்தலங்கள், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஓவியங்கள், மற்றும் நேர்த்தியான சிற்பக்கலை ஆகியவை அழகின்மீதான நேசத்தைத் தூண்டுகின்றன. செவியும் வசப்படுத்தப்படுகிறது. இசை ஒப்புயர்வற்றது. அவளுடைய மகத்தான பேராலயங்களின் உயர்ந்த குவிமாடங்களிலும் தூண்சூழ்ந்த நடைவழிகளிலும் ஒலிமுழக்கத்துடன் எழும்பும்போது, அநேகக் குரல்களின் இனிமையோடு கலந்த ஆழ்ந்த ஒலியுடைய ஆர்கன் இசையின் வளமான நாதங்கள், மனதில் பயபக்தியையும் மரியாதையையும் பதியச் செய்யாமல் இருக்க முடியாது.”

“பாவத்தால் வாடும் ஆத்துமாவின் ஏக்கங்களை வெறுமனே பரிகசிப்பதற்கே உகந்த இந்த வெளிப்புற ஆடம்பரம், பகட்டுத்தனம், சடங்கு முறைகள் ஆகியவை உள்ளார்ந்த சீர்கேட்டின் சான்றாகும். கிறிஸ்துவின் சமயத்திற்கு அதனைப் பரிந்துரைக்க இத்தகைய கவர்ச்சிகள் தேவையில்லை. சிலுவையிலிருந்து பிரகாசிக்கும் ஒளியில், உண்மையான கிறிஸ்தவம் இவ்வளவு தூய்மையும் இனிமையும் உடையதாகத் தோன்றுகிறது; ஆகையால் எந்த வெளிப்புற அலங்காரங்களாலும் அதன் உண்மையான மதிப்பை உயர்த்த முடியாது. தேவனிடத்தில் மதிப்புடையது பரிசுத்தத்தின் அழகும், சாந்தமும் அமைதியும் நிறைந்த ஆவியும் ஆகும்.”

“எழுத்து நடையின் மின்னும் மெருகு அவசியமாகச் சுத்தமான, உயர்ந்த சிந்தனையின் அளவுகோலாக இருப்பதில்லை. கலையைப் பற்றிய உயர்ந்த கருத்துகளும், ரசனையின் நுட்பமான செம்மையும், அடிக்கடி பூமியாசையாலும் இன்பவாஞ்சையாலும் ஆளப்படும் மனங்களில் காணப்படுகின்றன. ஆன்மாவின் அத்தியாவசிய தேவைகளை மனிதர்கள் மறந்துபோகும்படிக்கும், வருங்கால அழிவில்லாத ஜீவனை அவர்கள் கண்மறக்கும்படிக்கும், தம்முடைய அளவிலா உதவியாளரிடமிருந்து விலகிப்போகும்படிக்கும், இவ்வுலகத்திற்காக மட்டுமே அவர்கள் வாழும்படிக்கும், சாத்தான் இவற்றை அடிக்கடி பயன்படுத்துகிறான்.”

“வெளிப்புறச் சடங்குகளால் ஆன ஒரு மதம், புதுப்பிக்கப்படாத இருதயத்திற்கு ஈர்ப்பானதாகும். கத்தோலிக்க ஆராதனையின் ஆடம்பரமும் சடங்குகளும் பலரை வஞ்சிக்கிற மயக்கும், வசீகரிக்கும் வல்லமையைக் கொண்டுள்ளன; அதன் விளைவாக அவர்கள் ரோமன் திருச்சபையைப் பரலோகத்தின் நுழைவாயிலே எனக் கருதத் தொடங்குகிறார்கள். சத்தியத்தின் அஸ்திவாரத்தின் மேல் தங்கள் கால்களை உறுதியாக நாட்டியவர்களும், தேவனுடைய ஆவியினால் whose hearts are renewed by the Spirit of God, are proof against her influence. ஆயிரக்கணக்கானோர் கிறிஸ்துவைப் பற்றிய அனுபவமயமான அறிவில்லாதவர்களாயிருந்து, வல்லமையற்ற தேவபக்தியின் வடிவங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி நடத்தப்படுவார்கள். இப்படிப்பட்ட ஒரு மதமே மக்கள் கூட்டங்கள் விரும்புவதாயுள்ளது.”

“பாவமன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரம் தமக்குண்டெனச் சபை உரிமை கோருவது, ரோமன் கத்தோலிக்கரை பாவஞ்செய்யத் தமக்குச் சுதந்திரமுண்டென்று உணரச் செய்கிறது; மேலும், தன் மன்னிப்பு வழங்கப்படாதிருக்கும் அறிக்கையீட்டுச் சடங்கு, தீமைக்குப் பூரணமாக இடமளிக்கவும் முனைகிறது. விழுந்துபோன மனிதனின் முன் முழங்காலிட்டு, தன் இருதயத்தின் இரகசியமான சிந்தனைகளையும் கற்பனைகளையும் அறிக்கையீட்டில் வெளிப்படுத்துகிறவன், தன் மனிதக் கண்ணியத்தைத் தாழ்த்தி, தன் ஆத்துமாவின் ஒவ்வொரு உயரிய உந்துதலையும் இழிவுபடுத்துகிறான். தன் வாழ்வின் பாவங்களை ஒரு ஆசாரியனிடம்—தவறிடுகிற, பாவமுள்ள மாந்தனாகியவனிடமும், மேலும் மிக அதிகமாக மதுவினாலும் காமவெறியினாலும் கெடுக்கப்பட்டிருப்பவனிடமும்—வெளிப்படுத்துவதால், அவனுடைய குணநலனின் அளவுகோல் தாழ்த்தப்படுகிறது; அதன் விளைவாக அவன் அசுத்தப்படுகிறான். தேவனைப்பற்றிய அவனுடைய எண்ணம், விழுந்துபோன மனுஷகுலத்தின் சாயலுக்கே தாழ்த்தப்படுகிறது; ஏனெனில் ஆசாரியன் தேவனின் பிரதிநிதியாக நிற்கிறான். மனிதன் மனிதனுக்குச் செய்யும் இந்த இழிவுபடுத்தும் அறிக்கையீடே, உலகத்தை அசுத்தப்படுத்தியும் இறுதியான அழிவிற்கு அதைப் பொருத்தமாக்கியும் வருகிற தீமையின் பெரும் பகுதி பாய்ந்தோடிய மறைமூல ஊற்றாகும். எனினும், சுயஇன்பத்தை நேசிப்பவனுக்கு, தேவனிடத்தில் ஆத்துமாவைத் திறப்பதைவிட ஒரு சகமர்த்தியிடத்தில் அறிக்கையிடுவது அதிகம் இன்பகரமாக இருக்கிறது. பாவத்தைத் துறப்பதைவிட பிராயச்சித்தம் செய்வதே மனிதச் சுபாவத்திற்கு ஏற்றதாகத் தோன்றுகிறது; மாம்ச இச்சைகளைச் சிலுவையில் அறையுவதற்குப் பதிலாக, மருட்சட்டையாலும் முள்ளுக்கொடியாலும் வதைபடுத்தும் சங்கிலிகளாலும் மாம்சத்தை ஒடுக்குவது எளிதாக இருக்கிறது. மாம்சீக இருதயம் கிறிஸ்துவின் நுகத்தடிக்கு கீழ்படிவதைவிட சுமக்கத் தயாராயிருக்கிற நுகத்தடி மிகக் கனமானதாகும்.”

“கிறிஸ்துவின் முதலாவது வருகைக்காலத்தில் இருந்த யூத சபைக்கும் ரோமச் சபைக்கும் இடையில் குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை உள்ளது. யூதர்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒவ்வொரு கோட்பாட்டையும் இரகசியமாக மிதித்துக்கொண்டிருந்தபோதிலும், வெளிப்படையாக அதன் கட்டளைகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிப்பவர்களாயிருந்து, கீழ்ப்படிதலை வேதனையுடனும் பாரமுடனும் ஆக்குகிற வகையில் அதன்மேல் கோரிக்கைகளையும் மரபுகளையும் சுமத்தினர். யூதர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தை மதிப்பதாக வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டதுபோல, ரோமக் கத்தோலிக்கரும் சிலுவைக்குப் பயபக்தி செலுத்துவதாகக் கூறுகின்றனர். அவர்கள் கிறிஸ்துவின் பாடுகளின் அடையாளத்தை உயர்த்திப் போற்றுகின்றனர்; ஆனால் தங்கள் வாழ்க்கையில், அது எவரைக் குறிக்கின்றதோ அவரையே மறுக்கின்றனர்.”

“பாப்பியர்கள் தங்கள் தேவாலயங்களின் மேல், தங்கள் பலிபீடங்களின் மேல், தங்கள் ஆடைகளின் மேல் சிலுவைகளை நிறுவுகின்றனர். எங்கும் சிலுவையின் அடையாளம் காணப்படுகிறது. எங்கும் அது வெளிப்படையாக மதிக்கப்படவும் உயர்த்தப்படவும் செய்கிறது. ஆனால் கிறிஸ்துவின் போதனைகள் அர்த்தமற்ற மரபுகள், பொய்யான விளக்கங்கள், மற்றும் கடுமையான கட்டாயங்களின் பெருங்குவியலின் கீழ் புதைக்கப்பட்டுள்ளன. மூடவெறி கொண்ட யூதரைப்பற்றி இரட்சகர் கூறிய வார்த்தைகள், ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் தலைவர்களுக்கு இன்னும் அதிக வலிமையுடன் பொருந்துகின்றன: ‘அவர்கள் சுமக்க அரியதாயும் பாரமாயுமிருக்கிற சுமைகளை கட்டி மனுஷருடைய தோள்களின்மேல் ஏற்றுகிறார்கள்; தாங்களோ தங்கள் விரலினாலாவது அவைகளை அசைக்கமாட்டார்கள்.’ Matthew 23:4. மனச்சாட்சியுள்ள ஆத்துமாக்கள் கோபமடைந்த தேவனுடைய உக்கிரத்தை அஞ்சித் தொடர்ந்த பயத்தில் வைக்கப்படுகின்றனர்; அதேவேளையில் திருச்சபையின் பல உயர்பதவியினர் ஆடம்பரத்திலும் இன்பவிலாசத்திலும் வாழ்கின்றனர்.”

“சிலைகளையும் புனித நினைவுச்சின்னங்களையும் வணங்குதல், புனிதர்களை வேண்டிக்கொள்ளுதல், மற்றும் போப்பரை உயர்த்திப் புகழ்தல் ஆகியவை மக்களின் மனங்களை தேவனிடமிருந்தும் அவருடைய குமாரனிடமிருந்தும் விலக்கிச் செல்லச் செய்வதற்கான சாத்தானின் தந்திரங்களாகும். அவர்களுடைய அழிவை நிறைவேற்றுவதற்காக, இரட்சிப்பை அவர்கள் காணக்கூடிய ஒரேவராகிய அவரிடமிருந்து அவர்களின் கவனத்தைத் திருப்ப அவன் முயல்கிறான். ‘பாடுபட்டு சுமையால் சோர்ந்திருப்பவர்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதலை அளிப்பேன்’ என்று கூறியிருக்கிறவருக்குப் பதிலாக நிறுத்தக்கூடிய எந்தப் பொருளிடத்திற்கும் அவன் அவர்களைத் திருப்பிவிடுவான். மத்தேயு 11:28.”

“தேவனுடைய குணாதிசயத்தையும், பாவத்தின் இயல்பையும், மகா மோதலில் உண்மையாகப் பந்தயமாக உள்ள முக்கியக் காரியங்களையும் தவறாக வெளிப்படுத்துவது சாத்தானுடைய இடையறாத முயற்சியாகும். அவனுடைய கபடத் தர்க்கம் தெய்வீக நியாயப்பிரமாணத்தின் கட்டாயப் பொறுப்பைச் சுருக்கி, மனிதர்களுக்கு பாவம் செய்ய உரிமை அளிக்கிறது. அதே நேரத்தில், அவர்கள் தேவனை அன்பினால் அல்ல, பயத்தினாலும் வெறுப்பினாலும் நோக்கும் அளவுக்கு, அவர்களுள் தேவனைப்பற்றிய பொய்யான கருத்துக்களைப் பேணுமாறு அவன் செய்கிறான். அவனுடைய சொந்த குணாதிசயத்தில் இயற்கையாகவே உள்ள கொடூரம் சிருஷ்டிகர்த்தருக்கே உரியதாகக் கருதப்படுகிறது; அது சமய முறைமைகளில் உருவகப்படுத்தப்பட்டு, ஆராதனை முறைகளில் வெளிப்படுகிறது. இவ்வாறு மனிதர்களின் மனங்கள் குருடாக்கப்படுகின்றன; தேவனுக்கு விரோதமாகப் போர் செய்யும்படி சாத்தான் அவர்களைத் தன்னுடைய கருவிகளாகப் பாதுகாத்துக்கொள்கிறான். தெய்வீக குணாதிசயங்களைப் பற்றிய சீர்குலைந்த கருத்துகளினால், தேவனுடைய அனுகிரகத்தைப் பெற மனிதப் பலிகள் அவசியம் என்று புறஜாதியினர் நம்பும்படி வழிநடத்தப்பட்டார்கள்; மேலும் விக்கிரகாராதனையின் பல்வேறு வடிவங்களின் கீழ் பயங்கரமான கொடுமைகள் இழைக்கப்பட்டுள்ளன.”

“புறமதத்தின் வடிவங்களையும் கிறிஸ்தவத்தையும் ஒன்றிணைத்த ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை, புறமதத்தைப் போலவே தேவனுடைய குணத்தைத் தவறாகப் பிரதிபலித்ததனால், அதற்குக் குறையாத கொடூரமும் வெறுப்பூட்டத்தக்கதுமான செயல்முறைகளைக் கையாண்டது. ரோமின் மேலாதிக்கத்தின் நாட்களில், அவளுடைய போதனைகளுக்கு இணக்கம் அளிக்கும்படி கட்டாயப்படுத்துவதற்குத் துன்புறுத்தும் கருவிகள் இருந்தன. அவளுடைய உரிமைக்கோரிக்கைகளை ஒப்புக்கொள்ளாதவர்களுக்காகத் தகனத் தூண் இருந்தது. நியாயத்தீர்ப்பில் வெளிப்படுத்தப்படும் வரையிலும் ஒருபோதும் அறியப்படாத அளவிலான படுகொலைகள் நிகழ்ந்தன. திருச்சபையின் உயர்பதவியினர், தங்களுடைய அதிபதியான சாத்தானின் கீழ், உயிரைப் பறிக்காமல், இயன்றவரை மிகுதியான வேதனையை உண்டாக்கும் வழிகளை கண்டுபிடிக்க ஆய்ந்தறிந்தனர். அநேக சந்தர்ப்பங்களில், அந்த நரகமயமான செயல்முறை, மனித சகிப்புத்தன்மையின் கடைசி எல்லைவரை மீண்டும் மீண்டும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது; இறுதியில், இயற்கை அந்தப் போராட்டத்தை விட்டுவிட்டபோது, பாடுபட்டவன் மரணத்தை இனிய விடுதலையாக வரவேற்றான்.

“ரோமுக்கு எதிரானவர்களின் நிலை இவ்வாறாயிருந்தது. அவளுடைய பற்றாளர்களுக்காக, சாட்டையடியின் ஒழுக்கக்கல்வியையும், பட்டினியால் வாடும் பசியையும், எண்ணத்திற்கெல்லாம் எட்டிய, இதயத்தை அருவருப்புறச் செய்யும் ஒவ்வொரு வடிவிலுமான உடல் கடுமைத்தவங்களையும் அவள் வைத்திருந்தாள். பரலோகத்தின் அனுகிரகத்தைப் பெறுவதற்காக, பாவமன்னிப்பை நாடியவர்கள் இயற்கையின் நியாயங்களை மீறுவதன்மூலம் தேவனுடைய நியாயங்களையும் மீறினர். மனிதனின் பூமியிலுள்ள வாழ்வுப் பயணத்தை ஆசீர்வதித்து மகிழ்விக்கும்படி அவர் ஏற்படுத்திய பந்தங்களை அறுத்தெறியும்படி அவர்கள் போதிக்கப்பட்டனர். தேவாலயக் கல்லறைத் தோட்டம், தமது இயற்கையான பாசங்களை அடக்குவதற்காகவும், தமக்குச் சேர்ப்பட்ட மனிதர்களின்மீதுள்ள இரக்கம் நிறைந்த ஒவ்வொரு சிந்தனையையும் உணர்வையும் தேவனுக்கு அருவருப்பானவை என ஒடுக்குவதற்காகவும், வீணான முயற்சிகளில் தங்கள் வாழ்நாளைச் செலவிட்ட பல இலட்சக்கணக்கான பலிகளைக் கொண்டுள்ளது.”

“நூற்றாண்டுகளாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட சாத்தானின் திட்டமிட்ட கொடூரத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள விரும்பினால்—தேவனைப்பற்றி ஒருபோதும் கேளாதவர்களிடத்தில் அல்ல, கிறிஸ்தவ உலகத்தின் அச்சமயத்தின் இதயப்பகுதியிலேயும் அதன் முழு பரப்பளவிலேயும் வெளிப்பட்டதைக் காண விரும்பினால்—நாம் ரோம மதவாதத்தின் வரலாற்றைப் பார்ப்பதே போதும். இந்த மகா வஞ்சக அமைப்பின் மூலம் தீமையின் அதிபதி, தேவனுக்குப் பழியையும் மனிதனுக்குத் துயரத்தையும் உண்டாக்கும் தனது நோக்கத்தை நிறைவேற்றுகிறான். மேலும், திருச்சபையின் தலைவர்களின் மூலம் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு தன் கிரியையை அவன் எவ்வாறு நிறைவேற்றுகிறான் என்பதை நாம் காணும்போது, வேதாகமத்தின்மேல் அவனுக்குள்ள மிகுந்த விரோதத்தை நாங்கள் இன்னும் நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். அந்தப் புத்தகம் வாசிக்கப்படுமானால், தேவனுடைய இரக்கமும் அன்பும் வெளிப்படும்; இந்தப் பாரமான சுமைகளில் எதையும் அவர் மனுஷர்கள்மேல் ஏற்றுவதில்லை என்பது காணப்படும். அவர் கேட்பதெல்லாம் நொறுங்கியதும் மனந்திரும்பியதுமான இருதயத்தையும், தாழ்மையான, கீழ்ப்படிதலுள்ள ஆவியையும் மட்டுமே.”

“பரலோகத்திற்குத் தகுதியானவர்களாகும்படி ஆண்களும் பெண்களும் தங்களைத் துறவியறங்களில் அடைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதற்கு கிறிஸ்து தமது வாழ்க்கையில் எந்த முன்னுதாரணத்தையும் அளிப்பதில்லை. அன்பும் இரக்கமும் அடக்கப்பட வேண்டும் என்றும் அவர் ஒருபோதும் போதித்ததில்லை. இரட்சகரின் இருதயம் அன்பினால் நிரம்பி வழிந்தது. மனிதன் ஒழுக்கப் பரிபூரணத்திற்குத் தாழ்மையுடன் மேலும் மேலும் நெருங்கும் அளவிற்கு, அவனுடைய உணர்வுகள் அதற்கேற்ப மேலும் கூர்மையடைகின்றன; பாவத்தை உணரும் அவனுடைய தெளிவு இன்னும் தீவிரமடைகிறது; துன்புறுகிறோரிடத்திலான அவனுடைய இரக்கம் இன்னும் ஆழமடைகிறது. போப் தன்னை கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதி என்று உரிமைகோருகிறான்; ஆனால் அவனுடைய குணம் நம்முடைய இரட்சகருடைய குணத்துடன் ஒப்பிடும்போது எவ்வாறு நிற்கிறது? பரலோகத்தின் ராஜாவாகிய தமக்குப் பணிவிடை செலுத்தவில்லை என்பதற்காக மனிதர்களைச் சிறையிலோ வதைக்கருவியிலோ ஒப்படைத்தவர் என்று கிறிஸ்து ஒருபோதும் அறியப்பட்டாரா? அவரை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களை மரணத்திற்குத் தீர்ப்பளித்துக் கண்டித்த அவரது சத்தம் ஒருபோதும் கேட்கப்பட்டதா? சமாரியாவின் ஒரு கிராம மக்கள் அவரை அற்பமாக எண்ணியபோது, அப்போஸ்தலனாகிய யோவான் கோபக்கலக்கத்தால் நிரம்பி, ‘ஆண்டவரே, எலியா செய்ததுபோல நாங்களும் வானத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கி அவர்களை அழித்துவிடும்படி கட்டளையிட வேண்டுமா?’ என்று கேட்டான். இயேசு தமது சீஷனை இரக்கத்தோடு நோக்கி, அவனுடைய கடுங்கோபமான ஆவியைத் திட்டி, ‘மனுஷகுமாரன் மனிதர்களுடைய ஜீவன்களை அழிக்க வரவில்லை, இரட்சிக்கவே வந்திருக்கிறார்’ என்றார். லூக்கா 9:54, 56. கிறிஸ்து வெளிப்படுத்திய ஆவியிலிருந்து தம்மை அவருடைய பிரதிநிதி என்று கூறுகிறவரின் ஆவி எவ்வளவு வேறுபட்டதாக இருக்கிறது.”

“ரோமச் சபை இப்போது உலகத்தின் முன் அழகிய தோற்றத்தைக் காட்டி, தன்னுடைய கொடூரமான கொடுமைகளின் வரலாற்றை மன்னிப்புக் கூறல்களால் மூடிமறைக்கிறது. அவள் கிறிஸ்துவைப் போன்ற ஆடைகளைத் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்; ஆனால் அவள் மாறாதவளே. கடந்த யுகங்களில் இருந்த பாப்பரசாட்சியின் ஒவ்வொரு கொள்கையும் இன்று நிலவுகின்றதே. மிகுந்த இருளான காலங்களில் உருவாக்கப்பட்ட கோட்பாடுகள் இன்னும் பற்றிக் கொள்ளப்பட்டவையே. யாரும் தம்மையே ஏமாற்றிக்கொள்ள வேண்டாம். இப்போது பிராட்டஸ்டண்டுகள் மிகவும் ஆயத்தத்துடன் கௌரவிக்க முனைகிற அந்தப் பாப்பரசாட்சி, தேவனுடைய மனுஷர்கள் தங்கள் ஜீவனையே பணயம் வைத்து அவளுடைய அக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்த எழுந்துநின்ற சீர்திருத்தக் காலங்களில் உலகத்தை ஆண்ட அதே பாப்பரசாட்சியே. ராஜாக்களையும் பிரதானர்களையும் அடக்கி ஆண்டதோடும், தேவனுக்கே உரிய உரிமைகளைத் தனக்கே உரியவையாகக் கோரியதோடும் காணப்பட்ட அதே பெருமையும் அகந்தையான உரிமைகோரலையும் அவள் உடையவளாயிருக்கிறாள். மனித சுதந்திரத்தை நசுக்கி, உன்னதமானவருடைய பரிசுத்தவான்களை வதம் செய்த காலத்தில் இருந்ததைவிட இப்போது அவளுடைய ஆவி எவ்விதத்திலும் குறைவான கொடூரமோ அடக்குமுறையோ உடையதல்ல.”

“பாபராட்சி என்பது, தீர்க்கதரிசனம் அவள் எப்படியாக இருக்கும் என்று அறிவித்ததோ அதுவே ஆகும்; அதாவது, கடைசி காலங்களின் விசுவாசவிலகுதல் ஆகும். 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:3, 4. தன் நோக்கத்தை மிகச் சிறப்பாக நிறைவேற்ற உதவும் குணவடிவத்தை ஏற்றுக்கொள்வது அவளுடைய கொள்கையின் ஒரு பகுதியாகும்; ஆனால் பச்சோந்தியின் மாறுபடும் தோற்றத்தின் கீழ், பாம்பின் மாறாத விஷத்தன்மையை அவள் மறைத்துக்கொள்கிறாள். ‘மதவெறியர்களுடனோ, மதவெறி சந்தேகத்துக்குரியவர்களுடனோ நம்பிக்கை காக்கப்பட வேண்டியதில்லை’ (Lenfant, volume 1, page 516) என்று அவள் அறிவிக்கிறாள். ஆயிரம் ஆண்டுகளாகப் பரிசுத்தவான்களின் இரத்தத்தில் எழுதப்பட்ட வரலாற்றுப் பதிவைக் கொண்ட இந்த அதிகாரம், இப்போது கிறிஸ்துவின் சபையின் ஒரு பகுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டுமோ?”

“புராட்டஸ்டண்ட் நாடுகளில், முந்தைய காலங்களை விடக் கத்தோலிக்கம் புராட்டஸ்டண்டத்திலிருந்து இப்போது அவ்வளவு விரிவாக வேறுபட்டதல்ல என்ற வாதம் முன்வைக்கப்பட்டிருப்பது காரணமற்றதன்று. ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது; ஆனால் அந்த மாற்றம் பாப்பரசாட்சியில் இல்லை. உண்மையாகவே, இப்போது நிலவிவரும் புராட்டஸ்டண்டத்தின் பெரும்பகுதியை கத்தோலிக்கம் ஒத்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில், மறுமலர்ச்சியாளர்களின் நாட்களிலிருந்து புராட்டஸ்டண்டம் மிகுந்த அளவில் சீரழிந்துவிட்டது.”

“புரொட்டஸ்டண்ட் சபைகள் உலகத்தின் அருளைப் நாடிக் கொண்டிருந்தபடியால், பொய்யான கருணை அவர்களுடைய கண்களை குருடாக்கியுள்ளது. எல்லா தீமையையும் பற்றியும் நன்மையே எண்ணுவது சரி என்று அல்லாமல் வேறொன்றையும் அவர்கள் காணவில்லை; இதன் தவிர்க்க முடியாத விளைவாக, இறுதியில் எல்லா நன்மையையும் பற்றியும் தீமையே நம்புவார்கள். பரிசுத்தவான்களுக்கென்று ஒருமுறை ஒப்படைக்கப்பட்ட விசுவாசத்தைக் காக்க முனைந்து நிற்பதற்குப் பதிலாக, இப்போது அவர்கள், சொல்லப்போனால், அவளைப்பற்றிய தங்களுடைய கருணையற்ற கருத்துக்காக ரோமாவிடம் மன்னிப்புக் கோரிக் கொண்டு, தங்களுடைய மதவெறிக்காக மன்னிப்பு யாசிக்கிறவர்களாயிருக்கின்றனர்.”

ரோமப் பிரிவின்மீது எந்த ஆதரவும் இல்லாதவர்களில்கூட ஒரு பெரிய தரப்பினர், அவளுடைய அதிகாரமும் செல்வாக்கும் மூலம் எழும் அபாயத்தை மிகச் சிறிதாகவே உணர்கிறார்கள். நடுக்காலத்தில் நிலவிய அறிவுசார் மற்றும் ஒழுக்க இருள், அவளுடைய கோட்பாடுகள், மூடநம்பிக்கைகள், ஒடுக்குமுறை ஆகியவை பரவுவதற்கு சாதகமானதாக இருந்தது; மேலும், இக்காலத்தின் உயர்ந்த அறிவும், அறிவின் பொதுவான பரவலும், மதச் சார்ந்த விஷயங்களில் அதிகரித்து வரும் சுதந்திர மனப்பான்மையும், சகிப்பின்மையும் கொடுங்கோலாட்சியும் மீண்டும் எழுவதைத் தடுக்கின்றன என்று அநேகர் வாதிடுகிறார்கள். இத்தகைய நிலைமைகள் இவ்வளவு வெளிச்சமுற்ற யுகத்தில் நிலவும் என்ற எண்ணமே பரிகாசத்துக்குள்ளாகிறது. இந்தத் தலைமுறையின்மேல் அறிவுசார், ஒழுக்க, மதச் சார்ந்த பெரிய ஒளி பிரகாசித்து வருகிறது என்பது உண்மையே. தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தையின் திறந்த பக்கங்களில், பரலோகத்திலிருந்து வரும் ஒளி உலகின்மேல் பொழியப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அருளப்பட்ட ஒளி எவ்வளவு பெரிதோ, அதை வளைத்து மாற்றி நிராகரிக்கிறவர்களின் இருளும் அவ்வளவு பெரிதாகும் என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

“வேதாகமத்தை ஜெபபூர்வமாக ஆராய்ந்து படிப்பது, போப்பாட்சியின் உண்மையான குணாதிசயத்தைப் புரொட்டஸ்தாந்தருக்குக் காட்டி, அதனை அருவருத்து விலக்கிச் செல்லும்படியாக அவர்களை நடத்தும்; ஆனால், பலர் தங்களது சொந்த அறிவுக் கர்வத்தில் இவ்வளவு ஞானிகளாயிருக்கிறார்கள்; ஆகையால், சத்தியத்திற்குள் வழிநடத்தப்படுவதற்காகத் தாழ்மையுடன் தேவனைத் தேட வேண்டிய அவசியம் தமக்கில்லை என்று எண்ணுகிறார்கள். தங்கள் வெளிச்சத்தின்மேல் பெருமைபேசுகிறபோதிலும், அவர்கள் வேதாகமங்களையும் தேவனுடைய வல்லமையையும் அறியாதவர்களாயிருக்கிறார்கள். தங்கள் மனச்சாட்சிகளை அமைதிப்படுத்துவதற்கு அவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு வழி வேண்டும்; ஆகவே, மிகவும் ஆவிக்குரியதல்லாததும் தாழ்மைப்படுத்தாததுமானதையே அவர்கள் நாடுகிறார்கள். அவர்கள் விரும்புவது, தேவனை நினைவுகூரும் முறையாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் அவரை மறந்துவிடுவதற்கான ஒரு முறையே. இவர்கள் எல்லாருடைய தேவைகளையும் நிறைவேற்றுவதற்கு போப்பாட்சி மிகவும் ஏற்றதாக இருக்கிறது. அது மனிதகுலத்தின் இரண்டு வகுப்புகளுக்காகத் தயாராயிருக்கிறது; இவ்விரு வகுப்புகளும் கிட்டத்தட்ட முழு உலகத்தையும் உள்ளடக்கியவை—தங்கள் கிரியைகளினால் இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறவர்கள், மற்றும் தங்கள் பாவங்களிலேயே இரட்சிக்கப்பட விரும்புகிறவர்கள். இதுவே அதன் வல்லமையின் இரகசியம்.”

“மிகுந்த அறிவுசார் இருள் நிலவிய ஒரு காலம், பாப்பரசாட்சியின் வெற்றிக்குச் சாதகமானதாக இருந்தது என்பது காட்டப்பட்டிருக்கிறது. அதேபோல், மிகுந்த அறிவுசார் ஒளி நிறைந்த ஒரு காலமும் அதன் வெற்றிக்குச் சமமாகவே சாதகமானது என்பதும் இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படும். கடந்த யுகங்களில், மனிதர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையின்றியும் சத்தியத்தின் அறிவின்றியும் இருந்தபோது, அவர்கள் கண்கள் கட்டப்பட்டிருந்தன; தங்கள் கால்களுக்கு விரிக்கப்பட்டிருந்த வலையைப் பார்க்காது, ஆயிரக்கணக்கானோர் அதில் சிக்குண்டார்கள். இந்தத் தலைமுறையில், ‘பொய்யாக அறிவியல் என்று அழைக்கப்படுகிற’ மனித ஊகங்களின் பளபளப்பால் பலரின் கண்கள் மயங்கிவிடுகின்றன; அவர்கள் அந்த வலையை உணரவில்லை, கண்கட்டப்பட்டவர்களைப் போலவே அதற்குள் எளிதாக நுழைகின்றனர். மனிதனின் அறிவாற்றல்கள் அவன் படைத்தவரிடமிருந்து கிடைத்த வரமாகக் கருதப்படவேண்டும் என்றும், அவை சத்தியத்திற்கும் நீதிக்கும் சேவையாற்றும்படி பயன்படுத்தப்படவேண்டும் என்றும் தேவன் நிர்ணயித்தார்; ஆனால் அகந்தையும் பேராசையும் பேணப்படும்போது, மேலும் மனிதர்கள் தமது சொந்தக் கோட்பாடுகளை தேவனுடைய வார்த்தைக்கு மேலாக உயர்த்தும்போது, அப்போது அறிவுத்திறன் அறியாமையைவிட அதிகமான தீமையைச் செய்யக்கூடும். இவ்வாறு, வேதாகமத்தின் மீதான விசுவாசத்தைத் தளர்த்திவரும் இக்காலத்தின் பொய்யான அறிவியல், இருண்ட யுகங்களில் பாப்பரசாட்சியின் பெருக்கத்திற்கான வழியைத் திறந்த அறிவை மறைத்துவைத்ததுபோலவே, அதன் மனமகிழ்வூட்டும் வடிவங்களோடு அதைப் ஏற்றுக்கொள்ளும் வழியையும் ஆயத்தப்படுத்துவதில் அதே அளவு வெற்றியடையும்.”

“இப்போது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில், சபையின் நிறுவனங்களுக்கும் வழக்கங்களுக்கும் அரசின் ஆதரவை உறுதிப்படுத்துவதற்காக நடைபெற்று வரும் இயக்கங்களில், புராட்டஸ்டண்டுகள் பாப்பரசுவாதிகளின் அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுகின்றனர். அதுமட்டுமல்ல, பழைய உலகில் தான் இழந்திருந்த மேலாதிக்கத்தை, புராட்டஸ்டண்ட் அமெரிக்காவில் மீண்டும் பெறுவதற்காக பாப்பரசாட்சிக்கு அவர்கள் கதவைத் திறந்து விடுகின்றனர். மேலும், இந்த இயக்கத்திற்கு அதிகமான முக்கியத்துவத்தை அளிப்பது என்னவெனில், இதன் பிரதான குறிக்கோள் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆசரிப்பை அமல்படுத்துவதாகும்; அது ரோமிலிருந்து தோன்றிய ஒரு வழக்கம், மேலும் அதையே தன் அதிகாரத்தின் அடையாளம் என்று அவள் உரிமைகோருகிறாள். தேவனுடைய கட்டளைகளைக் காட்டிலும் மனித பாரம்பரியங்களுக்கு மரியாதை செலுத்தும் மனப்பான்மையும், உலகியலான வழக்கங்களுக்கு ஒத்திசைவதுமான மனப்பான்மையும் உடைய பாப்பரசாட்சியின் ஆவியே புராட்டஸ்டண்ட் சபைகளில் ஊடுருவி, அவர்களுக்கு முன்பாக பாப்பரசாட்சி செய்த அதே ஞாயிற்றுக்கிழமை உயர்த்திப் போற்றும் வேலையைச் செய்யும்படி அவற்றை வழிநடத்திக் கொண்டு செல்கிறது.”

“வாசகர் விரைவில் வரவிருக்கும் மோதலில் பயன்படுத்தப்படவிருக்கும் செயலாற்றும் வல்லமைகளை அறிந்துகொள்ள விரும்பினால், கடந்த காலங்களில் அதே நோக்கத்திற்காக ரோம் பயன்படுத்திய முறைகளின் பதிவை அவர் பின்தொடர்ந்தாலே போதும். பாப்பர்கள் மற்றும் புராட்டஸ்டன்கள் இணைந்து தங்களுடைய கோட்பாடுகளை நிராகரிப்பவர்களை எவ்வாறு நடத்துவார்கள் என்பதை அவர் அறிய விரும்பினால், சபாத்தையும் அதைப் பாதுகாத்தவர்களையும் நோக்கி ரோம் வெளிப்படுத்திய மனப்பாங்கை அவர் காணட்டும்.

“அரசாணைகள், பொதுச் சபைகள், மற்றும் லௌகிக அதிகாரத்தால் ஆதரிக்கப்பட்ட திருச்சபை ஒழுங்குவிதிகள் ஆகியவையே, அந்தப் புறமத விழா கிறிஸ்தவ உலகில் கௌரவமான நிலையை அடைவதற்கான படிகளாயின. ஞாயிறு நாளைக் கடைப்பிடிக்கச் செய்வதற்கான முதல் பொதுவான நடவடிக்கை கான்ஸ்டன்டைன் இயற்றிய சட்டமாயிருந்தது. (A.D. 321) இந்த அரசாணை, “சூரியனின் வணக்கத்திற்குரிய நாளில்” நகரங்களில் வசிப்பவர்கள் ஓய்வெடுக்க வேண்டும் என்று கட்டளையிட்டது; ஆனால், கிராமப்புறங்களில் வாழ்பவர்கள் தங்கள் விவசாயச் செயல்களில் தொடர்ந்து ஈடுபட அனுமதிக்கப்பட்டார்கள். நடைமுறையில் அது ஒரு புறமதச் சட்டமாயிருந்தபோதிலும், கிறிஸ்தவத்தை பெயரளவில் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த பேரரசரால் அது அமல்படுத்தப்பட்டது.”

“தெய்வீக அதிகாரத்திற்கு அரச மண்டேட்டு போதுமான மாற்றாக அமையாதபடியால், அரசகுமாரர்களின் அருளைப் நாடிய ஆயராகிய யூசீபியுஸ், மேலும் கான்ஸ்டண்டைனின் நெருங்கிய நண்பரும் புகழ்ச்சியாளருமான அவன், கிறிஸ்து ஓய்வுநாளை ஞாயிற்றுக்கிழமையாக்கி மாற்றிவிட்டார் என்ற கூற்றை முன்வைத்தான். இந்தப் புதிய போதனையை நிரூபிப்பதற்காக வேதாகமங்களில் இருந்து ஒரே ஒரு சாட்சியும் முன்வைக்கப்படவில்லை. யூசீபியுஸ் தானே அறியாமலேயே அதன் பொய்மையை ஒப்புக்கொண்டு, அந்த மாற்றத்தின் உண்மையான ஆசிரியர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். ‘அனைத்துக் காரியங்களும்,’ என்று அவன் கூறுகிறான், ‘ஓய்வுநாளில் செய்யப்பட வேண்டிய கடமையாக இருந்த எதுவோ அவைகளை நாங்கள் கர்த்தருடைய நாளுக்கு மாற்றியுள்ளோம்.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. ஆனால், அடிப்படையற்றதாயிருந்த போதிலும், ஞாயிற்றுக்கிழமைக்கான அந்த வாதம், கர்த்தருடைய ஓய்வுநாளை மிதித்தழிக்க மனிதர்களுக்கு துணிவூட்டியது. உலகத்தினால் கௌரவிக்கப்பட விரும்பிய அனைவரும் அந்தப் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விழாவை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.”

“பாப்பரசாட்சியம் உறுதியாக நிலைபெற்றபோது, ஞாயிற்றுக்கிழமையை உயர்த்தும் வேலை தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்டது. ஒரு காலத்திற்கு, மக்கள் தேவாலய ஆராதனையில் கலந்துகொள்ளாத நேரங்களில் விவசாய உழைப்பில் ஈடுபட்டனர்; மேலும் ஏழாம் நாள் இன்னும் சப்தநாளாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் படிப்படியாக ஒரு மாற்றம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. பரிசுத்தப் பொறுப்பில் இருப்போர் ஞாயிற்றுக்கிழமையில் எந்த குடியியல் வழக்கிலும் தீர்ப்பு வழங்கத் தடைசெய்யப்பட்டனர். அதன்பின் விரைவிலேயே, எந்த நிலைமையிலிருப்பவர்களாக இருந்தாலும், எல்லாரும் பொதுவான உழைப்பிலிருந்து விலகியிருக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்டனர்; அதற்கு கீழ்ப்படியாவிட்டால் சுதந்திரர்களுக்கு அபராதமும், பணியாளர்களின் நிலையில் சாட்டையடியும் விதிக்கப்படுமென அறிவிக்கப்பட்டது. பின்னர், செல்வந்தர்கள் தங்களுடைய சொத்துக்களில் பாதியை இழப்பதன் மூலம் தண்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஆணையிடப்பட்டது; இறுதியில், அவர்கள் இன்னும் பிடிவாதமாக இருந்தால் அடிமைகளாக்கப்பட வேண்டும் என்றும் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. தாழ்ந்த வர்க்கத்தினர் நிரந்தர நாடுகடத்தலை அனுபவிக்க வேண்டியிருந்தது.”

“அற்புதங்களும் கூட உதவிக்காக அழைக்கப்பட்டன. பிற அதிசயங்களுள், ஞாயிற்றுக்கிழமையில் தன் வயலை உழத் தயாராக இருந்த ஒரு விவசாயி தன் கலப்பையை இரும்புக் கருவியால் சுத்தம் செய்தபோது, அந்த இரும்பு அவன் கையில் இறுக ஒட்டிக்கொண்டது; மேலும், இரண்டு ஆண்டுகள் அவன் அதனைத் தன்னுடன் சுமந்துச்சென்றான்; அது ‘அவனுக்கு அளவுகடந்த பெரிய வேதனையும் அவமானமும் உண்டாக்கியது’ என்று அறிவிக்கப்பட்டது.—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, page 174.”

“பின்னர், ஞாயிற்றுக்கிழமையை மீறுகிறவர்களைப் பரிஷ் ஆசாரியர் கண்டித்து, அவர்கள் திருச்சபைக்குச் சென்று தங்கள் ஜெபங்களைச் செய்யும்படியாக அறிவுறுத்த வேண்டும்; இல்லையெனில் அவர்கள் தங்கள்மேலும் அயலார்மேலும் ஏதோ பெரிய ஆபத்தை வரவழைத்துக்கொள்ளக்கூடும் என்று போப் உத்தரவிட்டார். ஒரு திருச்சபைக் குழு, பின்னாளில் மிகவும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு, புராட்டஸ்டண்டுகளாலும் கூட முன்வைக்கப்பட்ட அந்த வாதத்தை முன்வைத்தது; அதாவது, சிலர் ஞாயிற்றுக்கிழமை உழைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது மின்னலால் தாக்கப்பட்டதால், அதுவே சப்தம் ஆகவே இருக்க வேண்டும் என்றது. ‘இந்த நாளை அவர்கள் அலட்சியப்படுத்தியதின்மேல் தேவனுடைய அதிருப்தி எவ்வளவு மிகுந்ததாக இருந்தது என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது,’ என்று அந்த மதகுருமார்கள் கூறினர். பின்னர், ஆசாரியரும் ஊழியக்காரரும், ராஜாக்களும் இளவரசர்களும், எல்லா விசுவாசமுள்ள மக்களும், ‘அந்த நாள் மீண்டும் தன் கௌரவத்திற்கு மீட்டெடுக்கப்படும்படியாக, மேலும் கிறிஸ்தவத்தின் மரியாதைக்காக, இனிமேல் அதைப் பெரும் பக்தியுடன் அனுசரிக்கப்படும்படியாக, தங்களால் இயன்ற எல்லா முயற்சியையும் கவனத்தையும் செலுத்த வேண்டும்’ என்று வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது.”—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.

சபைகளின் ஆணைகள் போதாமையாக இருப்பது நிரூபிக்கப்பட்டபோது, ஞாயிற்றுக்கிழமையில் உழைப்பதிலிருந்து மக்களை விலக்கும்படி, அவர்கள் இருதயங்களில் பயங்கரத்தை உண்டாக்கி அவர்களை கட்டாயப்படுத்தும் ஒரு அரசாணையை வெளியிடுமாறு லௌகிக அதிகாரிகள் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டனர். ரோமாவில் நடத்தப்பட்ட ஒரு சமயச் சபையில், முந்தைய தீர்மானங்கள் அனைத்தும் இன்னும் அதிக வலிமையுடனும் கம்பீரத்துடனும் மறுபடியும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டன. அவை திருச்சபைச் சட்டத்திலும் உட்படுத்தப்பட்டு, கிறிஸ்தவ உலகத்தின் ஏறத்தாழ அனைத்துப் பகுதிகளிலும் குடியாட்சி அதிகாரிகளால் அமல்படுத்தப்பட்டன. (Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7 ஐக் காண்க.)

“இன்னும், ஞாயிற்றுக்கிழமையை ஆசரிப்பதற்கான வேதாகம அதிகாரம் இல்லாதிருத்தல் சிறிதளவான சங்கடத்தையே அல்ல, பெரும் இடர்பாடையும் உண்டாக்கியது. ‘ஏழாம் நாள் உன் தேவனாகிய கர்த்தரின் ஓய்வுநாள்’ என்ற யெகோவாவின் வெளிப்படையான அறிவிப்பை ஒதுக்கிவைத்து, சூரியனின் நாளை கௌரவிக்கத் தமது போதகர்களுக்கு என்ன உரிமை உண்டு என்று மக்கள் கேள்வி எழுப்பினர். வேதாகமச் சாட்சியின் பற்றாக்குறையை நிரப்புவதற்காக, வேறு உபாயங்கள் அவசியமானதாகின. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதிக்காலத்தில் இங்கிலாந்தின் சபைகளைச் சந்தித்த ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஒரு தீவிர ஆதரவாளர், சத்தியத்திற்கான விசுவாசமுள்ள சாட்சிகளினால் எதிர்க்கப்பட்டான்; அவனுடைய முயற்சிகள் இவ்வளவு பலனற்றவையாக இருந்ததால், அவன் ஒரு காலப்பகுதிக்குத் தேசத்தை விட்டு வெளியேறி, தன் போதனைகளை அமல்படுத்துவதற்கான ஏதாவது வழியைத் தேடினான். அவன் திரும்பிவந்தபோது, அந்தக் குறை நீக்கப்பட்டிருந்தது; பின்னாளிலான அவனுடைய உழைப்புகளில் அவன் அதிக வெற்றியை அடைந்தான். ஞாயிற்றுக்கிழமையை அனுசரிக்க வேண்டிய அவசியமான கட்டளையையும், கீழ்ப்படியாதவர்களை அச்சுறுத்தும் பயங்கர மிரட்டல்களையும் கொண்டதாக, தேவனிடமிருந்தே வந்ததாகக் கூறப்பட்ட ஒரு சுருளை அவன் தன்னுடன் கொண்டு வந்தான். இந்த விலையுயர்ந்த ஆவணம்—அது ஆதரித்த நிறுவலைப் போலவே இழிந்த ஒரு கள்ளப்பிரதி—வானத்திலிருந்து விழுந்ததாகவும், எருசலேமில், கல்வாரியிலுள்ள பரிசுத்த சீமோனின் பலிபீடத்தின் மேல் கண்டெடுக்கப்பட்டதாகவும் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் உண்மையில், அது தோன்றிய மூலஸ்தானம் ரோமிலுள்ள போப்பரசரின் அரண்மனையே ஆகும். சபையின் அதிகாரத்தையும் செழிப்பையும் முன்னேற்றுவதற்கான மோசடிகளும் கள்ள ஆவணங்களும் எல்லாக் காலங்களிலும் போப்பிய படிநிலையினால் சட்டபூர்வமானவைகளாகக் கருதப்பட்டன.”

“அந்தச் சுருள் சனிக்கிழமை பிற்பகல் ஒன்பதாம் மணியான மூன்று மணியிலிருந்து திங்கட்கிழமை சூரியோதயம் வரை உழைப்பைத் தடைசெய்தது; மேலும் அதன் அதிகாரம் அநேக அற்புதங்களினால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. நியமிக்கப்பட்ட நேரத்தை மீறி உழைத்தவர்கள் உடல்வாதத்தால் பாதிக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. தன் தானியத்தை அரைக்க முயன்ற ஒரு ஆலைக்காரன், மாவுக்குப் பதிலாக இரத்தத்தின் பெருக்கு வெளிப்படுவதைக் கண்டான்; மேலும் நீரின் பலமான ஓட்டம் இருந்தபோதிலும் ஆலைச்சக்கரம் நின்றுவிட்டது. அடுப்பில் மாவைப் போட்ட ஒரு பெண், அடுப்பு மிகுந்த சூடாயிருந்தபோதிலும், அதை வெளியே எடுத்தபோது அது வேகவில்லாததாகக் கண்டாள். இன்னொருத்தி, ஒன்பதாம் மணியில் சுடுவதற்காக மாவை ஆயத்தப்படுத்தியிருந்தும், அதைத் திங்கட்கிழமை வரை ஒதுக்கிவைக்கத் தீர்மானித்தாள்; ஆனால் மறுநாளில், அது தெய்வீக வல்லமையினால் அப்பங்களாக உருவாக்கப்பட்டு சுடப்பட்டிருந்ததை கண்டாள். சனிக்கிழமை ஒன்பதாம் மணிக்குப் பிறகு அப்பம் சுட்ட ஒரு மனிதன், மறுநாள் காலை அதை முறித்தபோது, அதிலிருந்து இரத்தம் பீறிட்டதை கண்டான். இவ்வாறான அபத்தமானதும் மூடநம்பிக்கையானதுமான கட்டுக்கதைகளினாலே ஞாயிற்றுக்கிழமையின் ஆதரவாளர்கள் அதன் பரிசுத்தத்தைக் நிலைநாட்ட முயன்றனர். (See Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

ஸ்காட்லாந்திலும், இங்கிலாந்தைப் போலவே, பண்டைய சபத்தின் ஒரு பகுதியை அதனுடன் இணைப்பதன் மூலம் ஞாயிற்றுக்கிழமையை அதிக மரியாதையுடன் கடைப்பிடிப்பது உறுதிசெய்யப்பட்டது. ஆனால் பரிசுத்தமாகக் காக்கப்பட வேண்டிய கால அளவு மாறுபட்டது. ஸ்காட்லாந்து அரசனிடமிருந்து பிறப்பிக்கப்பட்ட ஒரு அரசாணை, ‘சனிக்கிழமை நண்பகல் பன்னிரண்டு மணிமுதல் பரிசுத்தமானதாகக் கருதப்பட வேண்டும்’ என்றும், அந்த நேரத்திலிருந்து திங்கட்கிழமை காலைய்வரை எந்த மனிதனும் உலகியலான வியாபாரங்களில் ஈடுபடக்கூடாது என்றும் அறிவித்தது.—Morer, பக்கங்கள் 290, 291.

“ஆயினும், ஞாயிற்றுக்கிழமையின் பரிசுத்தத்தைக் நிறுவுவதற்கான எல்லா முயற்சிகளும் இருந்தபோதிலும், சபத்தினுடைய தெய்வீக அதிகாரத்தையும், அது மாற்றி நிறுத்தப்பட்ட அந்த ஒழுங்கு மனித மூலம் தோன்றியதென்பதையும், பாப்பரசுவாதிகளே தாமே வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டார்கள். பதினாறாம் நூற்றாண்டில் ஒரு பாப்பரசர் சபைக் கூட்டம் தெளிவாக இவ்வாறு அறிவித்தது: ‘எல்லா கிறிஸ்தவர்களும் ஏழாம் நாள் தேவனால் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டது என்பதை நினைவுகூரட்டும்; அது யூதர்களால் மட்டுமல்ல, தேவனை ஆராதிக்கிறதாகக் கூறும் மற்ற எல்லாராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டும் அனுசரிக்கப்பட்டும் வந்துள்ளது; ஆனாலும் நாம் கிறிஸ்தவர்கள், அவர்களுடைய சபத்தைக் கர்த்தருடைய நாளாக மாற்றியிருக்கிறோம்.’—Ibid., pages 281, 282. தெய்வீக நியாயப்பிரமாணத்தில் கைவைப்பவர்களுக்கு, தாங்கள் செய்துகொண்டிருந்த செயலின் இயல்பு தெரியாமல் இருந்ததில்லை. அவர்கள் திட்டமிட்டே தங்களை தேவனுக்குமேல் உயர்த்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.”

“தன்னுடன் கருத்து வேறுபடுகிறவர்களிடத்தில் ரோம் கடைப்பிடித்த கொள்கைக்கு ஒரு தாக்கமிக்க எடுத்துக்காட்டு, நீண்டகாலமும் இரத்தமூட்டியுமான வால்டென்சியர்களின் துன்புறுத்தலில் காணப்பட்டது; அவர்களில் சிலர் சப்தத்தை அனுசரித்தவர்களாயிருந்தனர். நான்காம் கட்டளைக்கான தங்கள் விசுவாசத்தினிமித்தம் மற்றவர்களும் இதேபோன்ற முறையில் துன்புற்றனர். எத்தியோப்பியா மற்றும் அபிசீனியாவின் சபைகளின் வரலாறு விசேஷமாக முக்கியத்துவமுடையது. இருண்ட யுகங்களின் இருளின் நடுவில், மத்திய ஆப்பிரிக்காவின் கிறிஸ்தவர்கள் உலகத்தின் கண்மறைந்து போய் மறக்கப்பட்டிருந்தார்கள்; இவ்வாறு பல நூற்றாண்டுகளாக அவர்கள் தங்கள் விசுவாசத்தை நடத்துவதில் சுதந்திரத்தை அனுபவித்தனர். ஆனால் இறுதியில் ரோம் அவர்களின் இருப்பைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டது; அபிசீனியாவின் பேரரசர் விரைவில் போப்பை கிறிஸ்துவின் பிரதிநிதி என ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வஞ்சிக்கப்பட்டார். அதனைத் தொடர்ந்து மற்ற தளர்வுகளும் நிகழ்ந்தன.

சப்தத்தை ஆசரிப்பதை மிகக் கடுமையான தண்டனைகளின் கீழ் தடைசெய்யும் ஒரு கட்டளைப் பிரகடனம் வெளியிடப்பட்டது. (Michael Geddes, Church History of Ethiopia, pages 311, 312-ஐ காண்க.) ஆனால் போப்பரசுத் திணிப்பு விரைவில் அத்தனைத் தாங்கமுடியாத நுகமாக மாறியதால், அபிசீனியர் அதனைத் தங்கள் கழுத்திலிருந்து முறித்தெறியத் தீர்மானித்தனர். ஒரு பயங்கரமான போராட்டத்திற்குப் பின்பு ரோமன் மதத்தவர்கள் அவர்களுடைய ஆட்சிப்பரப்பிலிருந்து அகற்றப்பட்டனர்; பண்டைய விசுவாசம் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. சபைகள் தங்களுடைய சுதந்திரத்தில் மகிழ்ந்தன; மேலும் ரோமின் வஞ்சகம், மதவெறி, மற்றும் ஏகாதிபத்திய அதிகாரம் குறித்து தாங்கள் கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை அவர்கள் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. தங்களுடைய தனிமைப்படைந்த அரசாட்சிக்குள் அவர்கள் திருப்தியுடன் தங்கியிருந்தனர்; கிறிஸ்தவ உலகின் மற்ற எல்லோருக்கும் அறியப்படாதவர்களாகவே இருந்தனர்.

ஆப்பிரிக்காவின் சபைகள், பாப்பரசரின் சபை தன் முழுமையான விசுவாசப்பிரசங்கத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் முன்பு சபாத்தை எவ்வாறு அனுஷ்டித்ததோ, அதேபோல் அதையும் அனுஷ்டித்தன. தேவனுடைய கற்பனைக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஏழாம் நாளைக் காத்துக்கொண்டிருந்தபோதிலும், சபையின் வழக்கத்துக்கு இணங்க ஞாயிற்றுக்கிழமையில் உழைப்பிலிருந்து விலகினார்கள். உன்னத அதிகாரத்தைப் பெற்றபின், ரோம் தன் சொந்த ஓய்வுநாளை உயர்த்துவதற்காக தேவனுடைய சபாத்தை மிதித்தெரித்தது; ஆனால் கிட்டத்தட்ட ஆயிரம் ஆண்டுகள் மறைந்திருந்த ஆப்பிரிக்காவின் சபைகள் இந்த விசுவாசவிலகுதலில் பங்குகொள்ளவில்லை. அவர்கள் ரோமின் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவரப்பட்டபோது, உண்மையான சபாத்தை ஒதுக்கிவைத்து பொய்யான ஓய்வுநாளை உயர்த்தும்படி அவர்கள் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டார்கள்; ஆனால் தங்கள் சுதந்திரத்தை மீண்டும் பெற்றவுடனேயே, அவர்கள் நான்காம் கற்பனைக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கு திரும்பினர்.

“கடந்தகாலத்தின் இந்தப் பதிவுகள், உண்மையான சபாத்திற்கும் அதைப் பாதுகாக்கிறவர்களுக்கும் விரோதமாகிய ரோமாவின் பகைத்தனத்தையும், தானே நிறுவிய அந்த அமைப்பை மகிமைப்படுத்துவதற்காக அவள் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளையும் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன. ஞாயிற்றுக்கிழமையை உயர்த்திப் போற்றும் நோக்கில் ரோமன் கத்தோலிக்கரும் புராட்டஸ்தாந்தரும் ஒன்றுசேரும் போது, இந்தக் காட்சிகள் மீண்டும் நிகழும் என்று தேவனுடைய வார்த்தை போதிக்கிறது.”

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13-ஆம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனம், ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த கொம்புகளையுடைய மிருகத்தால் குறிக்கப்படும் அதிகாரம், ‘பூமியையும் அதில் வாசமாயிருக்கிறவர்களையும்’ பாப்பரசாட்சியை வணங்கச் செய்யும் என்று அறிவிக்கிறது; அங்கே அது ‘சிறுத்தையை ஒத்த’ மிருகத்தால் சின்னமாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. இரண்டு கொம்புகளையுடைய அந்த மிருகம், ‘பூமியில் வாசமாயிருக்கிறவர்களுக்குச் சொல்லி, அவர்கள் மிருகத்துக்கொரு சிலையை உண்டாக்கும்படி’ செய்யவும் வேண்டும்; மேலும், ‘சிறியோரும் பெரியோரும், ஐசுவரியவான்களும் தரித்திரரும், சுதந்திரரும் அடிமைகளும்’ எல்லாரும் மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறும்படி கட்டளையிடவும் வேண்டும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:11–16. ஆட்டுக்குட்டியை ஒத்த கொம்புகளையுடைய மிருகத்தால் குறிக்கப்படும் அதிகாரம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் என்பதும், ரோம் தன் மேலாதிக்கத்திற்குரிய விசேஷ அங்கீகாரமாகக் கோருகிற ஞாயிறு ஆசரிப்பை அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் கட்டாயப்படுத்தும்போது இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் நிறைவேறும் என்பதும் காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆனால் பாப்பரசாட்சிக்கு செலுத்தப்படும் இந்த மரியாதையில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மட்டும் தனியாக இருக்காது. ஒருகாலத்தில் அவளுடைய ஆட்சியை ஏற்றுக்கொண்ட நாடுகளில் ரோமின் செல்வாக்கு இன்னும் அழிந்துபோய்விடவில்லை. மேலும், அவளுடைய அதிகாரம் மீள நிலைநிறுத்தப்படும் என்று தீர்க்கதரிசனம் முன்னறிவிக்கிறது. ‘அவன் தலைகளில் ஒன்றைச் சாவுக்கேதுவான காயம்பட்டதுபோலக் கண்டேன்; அந்தச் சாவுக்கேதுவான அவன் காயம் ஆறிப்போயிற்று; பூமியிலுள்ள யாவரும் ஆச்சரியத்தோடே அந்த மிருகத்தைப் பின்பற்றினார்கள்.’ 3-ஆம் வசனம். அந்தச் சாவுக்கேதுவான காயம் உண்டாக்கப்பட்டது, 1798-ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசாட்சியின் வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இதற்குப் பின், தீர்க்கதரிசி சொல்லுகிறபடி, ‘அந்தச் சாவுக்கேதுவான அவன் காயம் ஆறிப்போயிற்று; பூமியிலுள்ள யாவரும் ஆச்சரியத்தோடே அந்த மிருகத்தைப் பின்பற்றினார்கள்.’ ‘பாவ மனிதன்’ இரண்டாம் வருகைவரை தொடர்ந்திருப்பான் என்று பவுல் தெளிவாகக் கூறுகிறார். 2 தெசலோனிக்கேயர் 2:3–8. காலத்தின் இறுதிவரை அவன் வஞ்சகச் செயலினை முன்னெடுத்துச் செல்லுவான். வெளிப்படுத்தின விசேஷ ஆசிரியரும், பாப்பரசாட்சியையே குறிப்பிட்டு, ‘ஜீவபுஸ்தகத்தில் பேரெழுதப்படாத பூமியின்மேல் வாசமாயிருக்கிற யாவரும் அவனை வணங்குவார்கள்’ என்று அறிவிக்கிறார். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 13:8. பழைய உலகத்திலும் புதிய உலகத்திலும், ரோமன் திருச்சபையின் அதிகாரத்தின் மேல் மட்டுமே நிலைத்திருக்கிற ஞாயிறு நிறுவலுக்குச் செலுத்தப்படும் மரியாதையின் மூலம், பாப்பரசாட்சி வணக்கத்தைப் பெறும்.

“பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியிலிருந்து, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் உள்ள தீர்க்கதரிசன மாணவர்கள் இந்தச் சாட்சியை உலகத்தாருக்கு முன்வைத்துள்ளனர். இப்போது நடைபெற்று வரும் நிகழ்வுகளில், அந்த முன்னறிவிப்பின் நிறைவேற்றத்தின்பால் விரைவான முன்னேற்றம் காணப்படுகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆசரிப்பிற்காகத் தெய்வீக அதிகாரம் உண்டு என்ற அதே உரிமைக்கூறும், தேவனிடமிருந்து வந்த கட்டளைக்குப் பதிலாக அதிசயங்களைப் புனைந்த பாப்பரசர் தலைவர்களிடத்தில் இருந்ததுபோலவே, புராட்டஸ்டண்ட் போதகர்களிடத்திலும் உள்ளது; அதேபோல், வேதவசன ஆதாரத்தின் அதே பற்றாக்குறையும் உள்ளது. ஞாயிறு-ஓய்வுநாளை மீறியதற்காகவே தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புகள் மனிதர்கள்மேல் வருவிக்கப்படுகின்றன என்ற வாதம் மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படும்; ஏற்கனவே அது வலியுறுத்தப்படத் தொடங்கியுள்ளது. மேலும், ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆசரிப்பை அமல்படுத்தும் இயக்கம் வேகமாக வேரூன்றி வருகிறது.”

“தன் கூர்மையான விவேகத்திலும் சூழ்ச்சியிலும் ரோமச் சபை அதிசயிக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது. வரப்போகிறதைக் அவள் வாசித்தறிய முடியும். பொய்யான சப்தத்தைத் தாங்கள் ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள் அவளுக்குப் பணிவளிக்கின்றன என்பதையும், அவளே கடந்த நாட்களில் பயன்படுத்திய அதே வழிமுறைகளினாலே அதை அமல்படுத்தத் தம்மை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதையும் கண்டு, அவள் தக்க காலத்தை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறாள். சத்தியத்தின் ஒளியை நிராகரிப்பவர்கள், தன்னைத் தானே பிழையற்றதென்று கூறிக்கொள்ளும் இந்த அதிகாரத்தின் உதவியை, தன்னிடமிருந்து தோன்றிய ஒரு ஏற்பாட்டை உயர்த்துவதற்காக இன்னும் தேடுவார்கள். இந்தச் செயலில் புராட்டஸ்டண்டுகளுக்கு உதவ அவள் எவ்வளவு ஆயத்தமாக முன்வருவாள் என்பதை ஊகிப்பது கடினமல்ல. சபைக்குக் கீழ்ப்படிவதில்லாதவர்களுடன் எவ்வாறு நடந்து கொள்வது என்பதை பாப்பரசுத் தலைவர்களை விட நன்றாக அறிந்தவர் யார்?”

ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை, உலகமெங்கும் பரவியுள்ள அதன் எல்லா கிளைப்பிரிவுகளுடனும் சேர்ந்து, பாப்பரசரின் ஆசனத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழும், அதின் நலன்களுக்கு சேவை செய்யும்படியாக அமைக்கப்பட்டதுமான, ஒரு பெரும் ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாகத் திகழ்கிறது. பூமியின் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இருக்கும் அதன் கோடிக்கணக்கான உறுப்பினர்கள், தாங்கள் பாப்பரசருக்கான கீழ்ப்படிதல் உணர்வால் கட்டுண்டவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று போதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் எந்த நாட்டினராக இருந்தாலும், எந்த அரசாங்கத்தின் கீழ் இருந்தாலும், திருச்சபையின் அதிகாரத்தை மற்ற எல்லா அதிகாரங்களுக்கும் மேலானதாகக் கருத வேண்டும். அவர்கள் அரசுக்கு விசுவாசம் செலுத்துவதாக உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டாலும், அதற்குப் பின்னால் ரோமுக்குக் கீழ்ப்படிதல் செய்யும் பிரதிஞ்ஞை இருக்கிறது; அவளுடைய நலன்களுக்கு விரோதமான ஒவ்வொரு உறுதியிலிருந்தும் அவர்களை விடுவிக்கக்கூடியதாக அது உள்ளது.

“ஜாதிகளின் காரியங்களில் தன்னை நுணுக்கமாகவும் இடைவிடாத முயற்சியுடனும் உட்புகுத்திக்கொள்ள அவள் செய்த முயற்சிகளுக்குச் சரித்திரம் சாட்சியமளிக்கிறது; மேலும், ஒரு நிலைப்பிடியைப் பெற்றபின், அரசர்களும் ஜனங்களும் அழிவுக்குள்ளானாலும் கூட, தன் சொந்த நோக்கங்களை இன்னும் முன்னேற்றுவதற்காகச் செயல்பட்டதையும் அது வெளிப்படுத்துகிறது. கி.பி. 1204 ஆம் ஆண்டில், அரகோனின் ராஜாவாகிய பீட்டர் II-இடமிருந்து போப் இன்னசென்ட் III பின்வரும் விசித்திரமான சத்தியப்பிரமாணத்தைப் பெற்றார்: ‘நான், அரகோனியர்களின் ராஜாவாகிய பீட்டர், என் ஆண்டவராகிய போப் இன்னசென்ட்டிற்கும், அவருடைய கத்தோலிக்க வாரிசுகளுக்கும், ரோமச் சபைக்கும் எப்போதும் விசுவாசமுள்ளவனாகவும் கீழ்ப்படிவாளனாகவும் இருப்பேன் என்று பிரகடனப்படுத்தியும் வாக்குறுதியளித்தும் இருக்கிறேன்; மேலும், கத்தோலிக்க விசுவாசத்தைப் பாதுகாத்தும், மதவெறிக் கெடுதியைத் துரத்தியும், என் ராஜ்யத்தை அவருடைய கீழ்ப்படிதலில் விசுவாசமாகக் காத்தருளுவேன்.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

“55. ரோமப் போப்பின் அதிகாரத்தைப் பற்றிய, ‘சக்கரவர்த்திகளை பதவியிலிருந்து அகற்றுவது அவனுக்குச் சட்டபூர்வமானது’ என்றும், ‘அநீதியான ஆட்சியாளர்களுக்கான தங்கள் கீழ்ப்படிதல் கடமையிலிருந்து குடிமக்களை அவன் விடுவிக்க முடியும்’ என்றும் கூறப்படும் உரிமைக்கோரிக்கைகளோடும் இது ஒத்திசைவாக இருக்கிறது.”—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.

“மேலும், ரோம் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை என்பது அவளுடைய பெருமைப் பேச்சு என்பதை நினைவில் கொள்ளப்படட்டும். Gregory VII மற்றும் Innocent III ஆகியோரின் கொள்கைகளே இன்றும் Roman Catholic Church-இன் கொள்கைகளாக உள்ளன. மேலும், அவளுக்கு அதிகாரம் மட்டுமே இருந்தால், கடந்த நூற்றாண்டுகளில் செய்த அதே வல்லமையுடனே அவற்றை இப்போதும் நடைமுறைப்படுத்துவாள். ஞாயிற்றுக்கிழமை உயர்த்தப்படுவதற்கான முயற்சியில் ரோமின் உதவியை ஏற்றுக்கொள்ள முன்வரும்போது, தாங்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை Protestants மிகவும் குறைவாகவே அறிந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதில் உறுதியாக இருக்கும்போது, ரோம் தன் அதிகாரத்தை மீண்டும் நிலைநிறுத்தவும், தன்னிடமிருந்து இழந்துபோன மேலாதிக்கத்தை மீட்டெடுக்கவும் குறிவைத்து நிற்கிறது. United States-இல் ஒருமுறை இந்தக் கொள்கை நிலைநிறுத்தப்பட்டுவிட்டால்—அதாவது, திருச்சபை மாநிலத்தின் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தவோ கட்டுப்படுத்தவோ கூடும்; மத அனுஷ்டானங்கள் உலகியலான சட்டங்களால் கட்டாயப்படுத்தப்படலாம்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், திருச்சபையும் மாநிலமும் கொண்ட அதிகாரம் மனச்சாட்சியை ஆள வேண்டும்—அப்படியானால், இந்த நாட்டில் ரோமின் வெற்றி நிச்சயமாகும்.”

“இறைவனுடைய வார்த்தை நெருங்கிவரும் அபாயத்தைப்பற்றி எச்சரிக்கை அளித்துள்ளது; இதை அலட்சியப்படுத்தினால், கண்ணியில் இருந்து தப்பிக்க இயலாதபடி மிகவும் தாமதமானபோதுதான், ரோமின் நோக்கங்கள் உண்மையில் என்னவென்பதை புராட்டஸ்டண்ட் உலகம் அறிந்துகொள்ளும். அவள் மௌனமாக அதிகாரத்தில் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளுடைய கோட்பாடுகள் சட்டமன்ற மண்டபங்களிலும், சபைகளிலும், மனிதர்களின் இருதயங்களிலும் தமது செல்வாக்கைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. அவள் தன் முந்தைய துன்புறுத்தல்கள் மறுபடியும் நிகழ்த்தப்படும் இரகசிய ஒளிவிடங்களுள், தன் உயர்ந்தும் மாபெரும் ஆன அமைப்புகளை குவித்து எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறாள். தன் நேரம் வந்து அடி கொடுக்க வேண்டியபோது, தன் சொந்த நோக்கங்களை முன்னேற்றுவதற்காக, அவள் மறைமுகமாகவும் எவரும் உணராதவாறும் தன் சக்திகளை வலுப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் விரும்புவது எல்லாம் சாதகமான நிலைப்பரப்பே; அதுவோ ஏற்கனவே அவளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ரோமிய அம்சத்தின் நோக்கம் என்னவென்பதை நாம் விரைவில் காணவும் உணரவும் செய்வோம். எவர் இறைவனுடைய வார்த்தையை நம்பி அதற்குக் கீழ்ப்படிவார்களோ, அவர்கள் அதனால் நிந்தனையும் துன்புறுத்தலும் அனுபவிப்பார்கள்.” The Great Controversy, 563–581.