பானியம் - எண் ஐந்து

தானியேல் புத்தகம் ஒரு சிறப்புமிக்க தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை விரித்துக் காட்டுகிறது; அதில் மறுபடியும் கூறி விரிவுபடுத்தும் ஒரு கொள்கை பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது; அது 2ஆம் அதிகாரத்தின் உலோகச் சிலையிலிருந்து 11ஆம் அதிகாரத்தின் சிக்கலான ராஜவழிக் மோதல்கள்வரை அதன் தரிசனங்களின் முழுவதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்தச் சட்டகத்திற்குள், வலிமையான ஒரு நிலைநிறுத்தல் வெளிப்படுகிறது: கி.மு. 31ஆம் ஆண்டின் ஆக்டியம் போர், கி.மு. 30ஆம் ஆண்டில் எகிப்தின் வீழ்ச்சியில் உச்சிக்குச் சென்றது; அது தானியேல் 11:25, 26 இன் ஒரு தீர்மானகரமான நிறைவேற்றமாக இருந்து, புறமத ரோமின் 360 ஆண்டுகால மேலாதிக்கத்தின் விடியலைக் குறிக்கிறது.

கி.மு. 323 ஆம் ஆண்டில் அலெக்சாந்தர் மகானின் மரணத்திற்குப் பின் எழுந்தும் வீழ்ந்தும் சென்ற பேரரசுகளின் வரலாற்றோடு தானியேல் 11 தொடங்குகிறது. ஆயினும், 14ஆம் வசனத்திற்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழ்கிறது. கி.மு. சுமார் 200ஆம் ஆண்டில், குழந்தை-ராஜாவான பட்டொலெமி Vக்கு எதிராக பானியம் போருக்காக அந்தியோகுஸ் III (மக்னஸ்) ஆயத்தமாயிருந்தபோது, ரோம் வெறும் பக்கநின்ற பார்வையாளனாக அல்லாமல், “உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்” எனக் குறிப்பிடப்படுகிறவராக தலையிட்டது. ஹெல்லெனிய கலக்கத்தின் மத்தியில் எகிப்தின் கோதுமை வழங்கலை உறுதிசெய்வதில் அக்கறை கொண்டிருந்த ரோம், இரண்டாம் மக்கெதோனியப் போரின்போது (கி.மு. 200–197) தன் செல்வாக்கை வெளிப்படுத்தி, தன் தீர்க்கதரிசனப்பங்கிற்கான மேடையை அமைத்தது.

கி.மு. 63 ஆம் ஆண்டை நோக்கி விரைவாக நகரும்போது, பொம்பேயு எருசலேமை மீது பாய்ந்து, பரிசுத்த பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் நுழைந்து, “மகிமையான தேசத்தின்” மீது ரோமப் பேராதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தியபோது, 16 ஆம் வசனம் நிறைவேறுகிறது. இங்கிருந்து, 17 முதல் 22 ஆம் வசனங்கள் வரை ரோமரின் தொடர்ச்சியான பல ஆட்சியாளர்களின் வரிசையைப் பின்தொடர்கின்றன: பொம்பேயுவின் கிழக்குப் போர் முயற்சிகள், யூலியு சீசரின் வெற்றிகரமான கைப்பற்றல்களும் கி.மு. 44 இல் நடந்த அவரது கொலையும், ஆகஸ்து சீசரின் வரி விதித்த ஆட்சி (லூக்கா 2:1 இல் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) கி.பி. 14 இல் முடிவுறுவது, மேலும் “உடன்படிக்கையின் அதிபதி” முறியடிக்கப்பட்ட கி.பி. 31 ஆம் ஆண்டில் கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டை மேற்பார்வை செய்த திபேரியுவும். எருசலேமிலுள்ள பொம்பேயுவிலிருந்து கி.பி. 70 இல் எருசலேமிலிருந்த தித்து வரை நீளும் இந்த தீர்க்கதரிசன வரி, தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் ரோமின் ஆதிக்கத்தின் தொடர்ச்சியை முன்வைக்கிறது.

ஆலயத்தை அசுத்தப்படுத்திய ஒரு ரோமப் படைத்தலைவரால் தொடங்கி, ஒரு ரோமப் படைத்தலைவர் ஆலயத்தை அழித்த முடிவிற்கு வருவது, அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவற்றின் முத்திரையை வழங்குகிறது. அசுத்தப்படுத்துதலால் தொடங்கி அழிவால் முடிவடையும் அந்த வரலாற்றுக் கோடு, “இந்த ஆலயத்தை இடித்துவிடுங்கள்; நான் அதை மூன்று நாள்களில் எழுப்புவேன்” என்று தம்மைப்பற்றியே கூறிய அந்த ஒருவரின் அசுத்தப்படுத்துதலையும் அழிவையும் உட்கொள்கிறது. சத்தியம் எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல், பதின்மூன்றாம், மற்றும் கடைசி எழுத்துக்களால் அமைந்துள்ளது; மேலும், பொம்பேயால் தொடங்கி டைட்டஸால் முடிவடையும் அந்த கோடு, கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்த வருகை தந்த வாரத்தின் துல்லியமான நடுவில் எழுப்பப்பட்ட மூன்று சிலுவைகளின் நடுப்பகுதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒரு நடுநிலை ஆலய அழிவையும் உள்ளடக்கியுள்ளது. பதினாறு முதல் இருபத்திரண்டு வரை உள்ள வசனங்கள், சத்தியத்தின் முத்திரையைத் தாங்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் கோட்டினைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அந்த வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றின் உள்ளே முக்கியமான தீர்க்கதரிசனக் கோடுகளில் சில உள்ளன; ஆனால் அந்தக் கோட்டின் முதன்மைத் தலைப்பு, யூதர்கள்மேல் ரோமின் ஆதிக்கமே ஆகும்.

வசனம் 23, யூதாஸ் மக்கபேயுவின் கீழிருந்த யூதர்கள் ரோமாவுடன் உடன்படிக்கை செய்துகொண்ட கி.மு. 161–158 காலத்திற்கு (1 மக்கபேயர் 8) மீண்டும் திரும்பிச் சென்று, “மறுபடியும் கூறி விரிவுபடுத்துகிறது.” இது ரோமாவின் பேரரசு-உருவாக்கத்தின் தனித்துவமான யுக்தியை—ஒப்பந்தங்களும் கூட்டணிகளும் மூலம் நிகழ்த்தப்பட்ட வெற்றிகரமான கைப்பற்றலை—முன்னிறுத்துகிறது; இது அதற்கு முன்பிருந்த பேரரசுகளின் முறையிலிருந்து வேறுபட்டதாகும். வசனம் 24 இந்த நிலையைக் முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து, ரோமா “அரண்களிலிருந்து தன் யோசனைகளை ஒருகாலமட்டும் முன்கூறி திட்டமிடும்” என்று குறிப்பிடுகிறது.

“எதிராக” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “இருந்து” என்ற சொல்லாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். ரோம் தன் தந்திரங்களை “இருந்து” முன்னறிவிக்கிறது. அந்த வசனத்தில் உள்ள “இருந்து” என்ற சொல், பேரரசின் அரசியல் மற்றும் இராணுவ இதயமாகிய ரோம் நகரத்தை, அதன் உத்திகளின் தளமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “காலம்” என்பது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக 360 ஆண்டுகள் ஆகும்; அது ஆக்டியம் போருக்குப் பிறகு கி.மு. 30-ஆம் ஆண்டில் எகிப்து வீழ்ந்தபோது தொடங்கி, கான்ஸ்டாண்டீன் ரோமை விட்டுவிட்டு கான்ஸ்டாண்டினோப்பிளுக்குச் சென்ற கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டில் முடிவடைகிறது.

25 மற்றும் 26ஆம் வசனங்கள் ஆக்தியம் எனும் இடத்தையே நேரடியாகக் குறிக்கின்றன.

கி.மு. 31ஆம் ஆண்டில், “வடராஜா”வாக ரோமத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஆக்டேவியன், “தென்ராஜா”வாகிய கிளியோபாத்ராவின் எகிப்துக்கு எதிராக, மாபெரும் கடற்படை மோதலில் தனது படைகளை அணிவகுத்தான். அந்தோனியும் கிளியோபாத்ராவும் கொண்டிருந்த “மிகப் பெரியவும் வல்லமையுள்ளதுமான படை” தளர்ந்து வீழ்ந்தது; மூலோபாயமான “சதிகள்” (அக்ரிப்பாவின் தந்திரங்கள்) மற்றும் துரோகங்களால்—அந்தோனியின் கூட்டாளிகள் விலகிச் சென்றதாலும், போரின் நடுவில் கிளியோபாத்ரா பின்வாங்கியதாலும்—அது முறியடிக்கப்பட்டது. கி.மு. 30ஆம் ஆண்டுக்குள், எகிப்து ரோமப் பேரரசின் ஒரு மாகாணமாகி, புறஜாதி ரோமத்தின் எவராலும் சவாலிடப்படாத ஆட்சி ஆரம்பமானது. கி.மு. 30 முதல் கி.பி. 330 வரை நீளும் இந்த 360 ஆண்டுக் காலப்பகுதி, ரோமத்தின் முதற்கால அரண்மனையை மையமாகக் கொண்டிருந்த அதன் பேராதிக்கத்துடன் ஒத்திசைகிறது; தானியேல் 8:11 முன்னறிவிப்பதுபோல், கான்ஸ்டன்டீனின் மாற்றம் அந்த அரண்மனையை “தாழ்த்தி எறிந்த” வரையிலும் அது நிலைத்திருந்தது.

கொன்ஸ்டன்டைன் ரோமா நகரத்தைத் துறந்து கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் நகரத்துக்கு முன்னுரிமை அளித்தபோது, ரோமா நகரத்தில் ஒரு அதிகார வெற்றிடத்தை விட்டுச் சென்றான்; அது, ரோமா நகரத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அதிகார ஆசனத்தைப் பாப்பரசர் திருச்சபை ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் திறந்துவிடப்பட்டது. அந்தச் செயல் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம், இரண்டாம் வசனத்தை நிறைவேற்றியது.

தானியேல் 8ஆம் அதிகாரத்தில், “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் இரு வேறு எபிரெயச் சொற்கள், தானியேல் புத்தகத்தில் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் வரலாற்றை வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றன. தானியேல் புத்தகம், கிறிஸ்துவும் சாத்தானும் இடையிலான போராட்டத்தை, கிறிஸ்துவுக்கும் சாத்தானுக்கும் பூமியிலுள்ள பிரதிநிதிகளால் விளக்கப்பட்டபடி பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. தானியேலின் தொடக்கத்தில் சாத்தானின் பூமியிலுள்ள பிரதிநிதியான பாபிலோன் எருசலேமைக் கைப்பற்றுகிறது; பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்திஐந்தாம் வசனத்தில் எருசலேம் பாபிலோனை வெல்லுகிறது. எருசலேம் நகரமும் பாபிலோன் நகரமும் குறிக்கும் இராச்சியங்கள் “வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலங்கள்” ஆகும். பாபிலோன் நகரமும் எருசலேம் நகரமும் இரண்டும் வல்லமையின் பரிசுத்தஸ்தலங்களே; மேலும் அவற்றில் ஒவ்வொன்றிற்கும் நகரத்தின் உள்ளே தனித்தனியான ஆலயங்கள் உள்ளன. பாந்தியோன் ஆலயம் ரோம் நகரத்தில் உள்ளது; எருசலேமிலுள்ள ஆலயம் தீர்க்கதரிசனக் கதைநடையில் அதற்கு இணையானதாகும். பாபிலோனும் ரோம் நகரமும் எருசலேமின் கள்ளப்பிரதிகளாகும்.

தானியேல் 8-ஆம் அதிகாரத்தில், இரண்டு எபிரேயச் சொற்கள் உள்ளன: 11-ஆம் வசனத்தில் “miqdash” என்பதே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அங்கே சிறிய கொம்பு (புறமத ரோமம்), கி.பி. 330-இல் கொன்ஸ்டந்தீன் தலைநகரை மாற்றியபோது, “அவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தின் இடத்தை” (ரோம நகரத்தை) கீழே தள்ளுகிறது. மற்றொரு சொல் 13, 14-ஆம் வசனங்களில் வரும் “qodesh” ஆகும்; அங்கே 2300 நாட்களின் பின் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கிறது. இந்த இரு சொற்களும் “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தாலும், “miqdash” என்பது தேவனுடைய கோட்டையையோ அல்லது புறமதக் கோட்டையையோ குறிக்கக்கூடும்; ஆனால் “qodesh” என்பது வேதாகமத்தில் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தைக் குறிக்க மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

தானியேல் 11:31-இல், “வல்லமையுடைய பரிசுத்தஸ்தலம்” (ரோமாபுரி நகரம்) அசுத்தப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில் பார்பரியரும் வாண்டலரும் ரோமாபுரி நகரத்திற்குப் போரினைக் கொண்டு வருகின்றனர். அந்த வசனத்தில் கூறப்படும் “புயங்கள்” 496-இல் குளோவிஸுடன் தொடங்கி, ஒஸ்ட்ரோகோத்தர் நகரத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு, 538-இல் பாப்பரசரின் ரோம் முழுமையாக மேலாதிக்கம் பெற்றதுவரை தொடர்ந்தது.

ஆக்தியம் முதல் தொடங்கும் தீர்க்கதரிசன வரிசை 330-ஐத் தாண்டி நீள்கிறது. 30ஆம் வசனத்தில் கூறப்படும் “கித்தீமின் கப்பல்கள்” என்பது 455ஆம் ஆண்டில் ரோமையைச் சூறையாடிய ஜென்செரிக் தலைமையிலான வாண்டல்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; இது மேற்கத்திய ரோமப் பேரரசின் வீழ்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதன் பின்பு பாப்பாட்சிய ரோம் எழுந்து, 538 முதல் 1798 வரை ஆட்சி செய்கிறது; 1260 ஆண்டுகள் முழுவதும், நெப்போலியனின் ஜெனரல் பெர்தியேர் பியூஸ் VI-ஐப் பிடித்ததன் மூலம் “மரணக்காயத்தை” ஏற்படுத்தும் வரையில். கி.மு. 30 முதல் கி.பி. 330 வரை நீளும் பகானிய ரோமின் 360 ஆண்டுகள், பாப்பாட்சிய ரோமின் 1260 ஆண்டுகளுக்கு ஒத்த அமைப்பைக் காட்டுகின்றன; இவ்விரண்டும் தலா மூன்றாவது தடையாக இருந்த ஒன்றின் (எகிப்து, ஆஸ்ட்ரோகோத்துகள்) வீழ்ச்சியுடன் தொடங்குகின்றன.

நவீன “வடக்கின் ராஜா” 40ஆம் வசனத்தில் வெளிப்படுகின்றான். 1989ஆம் ஆண்டில், ரீகனின் அமெரிக்காவுடன் இரகசியமாகக் கூட்டுச் சேர்ந்த பாப்பாட்சி (ரதங்கள், கப்பல்கள், குதிரையோட்டிகள் ஆகியவற்றால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது), “தெற்கின் ராஜாவாகிய” சோவியத் ஒன்றியத்தை—அதாவது நாத்திகம்/கம்யூனிசம்—கவிழ்த்தது. 41ஆம் வசனம், பாப்பாட்சி “மகிமையான தேசத்தை” கைப்பற்றுவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது—அதாவது புராட்டஸ்டண்ட் அமெரிக்காவை கத்தோலிக்க அமெரிக்காவாக மாற்றுவதை—அதேவேளை 42, 43ஆம் வசனங்கள், எகிப்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஐக்கிய நாடுகள் சபை, ஐக்கிய நாடுகள் சபை (பாம்பு), வாட்டிகன் (மிருகம்), மற்றும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் (பொய்தீர்க்கதரிசி) ஆகியவற்றால் ஆன மும்மடங்கான ஒன்றியத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது உலகத்தை அர்மகெதோனுக்குத் திசைதிருப்புகிறது. 45ஆம் வசனம், “உதவி செய்ய யாரும் இன்றியே” இந்த அதிகாரத்தின் முடிவை முன்னறிவிக்கிறது; 41ஆம் வசனத்தில் அதன் காயம் குணமாகிறது, ஆனால் 45ஆம் வசனத்தில் அதன் விதி முடிவுறுகிறது.

கி.மு. 31 ஆம் ஆண்டிலுள்ள ஆக்டியம், 25 மற்றும் 26 ஆம் வசனங்களின் மையக்கருவாக இருந்து, ரோம் தன் பரிசுத்தஸ்தல-அரண்மனையிலிருந்து 360 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்ததற்கான துவக்கமாகிறது. பதினான்காம் வசனத்தை ஒரு எச்சரிக்கை வரம்பாகக் கொண்டு, பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் போப்பாண்டவருக்குரிய ரோமத்திற்கான மாற்றம் வரையிலான அஞ்ஞான ரோமத்தின் வரலாறு, அஞ்ஞான ரோமத்தின் முழு கோட்டாகும். அந்த கோடு மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. பதினாறாம் வசனத்திலிருந்து இருபத்திரண்டாம் வசனம் வரை, பண்டைய இஸ்ரவேலின் மீது ரோமின் ஆதிக்கத்தின் கோடாகும். இருபத்துமூன்றாம் மற்றும் இருபத்துநான்காம் வசனங்கள், இராணுவ வல்லமையுடன் இணைந்து உடன்படிக்கைகளும் ஒப்பந்தங்களும் மூலம் வெற்றி கொண்டபோது ரோம் பயன்படுத்திய சாம்ராஜ்ய-கட்டமைப்புப் பணியை அடையாளப்படுத்துகின்றன. இருபத்துநான்காம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் கடைசி வெளிப்பாடு வரை, ரோம் தன்னை உயர்த்திக்கொண்ட ஒரு காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரு-பகுதி கோடாக இருந்து, அதற்குப் பின்பு ஒரு வீழ்ச்சி தொடர்கிறது.

“நியமிக்கப்பட்ட காலம்” என்பது 330 ஆம் ஆண்டில் 360 ஆண்டுகளின் முடிவாகும். இருபத்தேழாம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தின் கடைசி சொற்றொடர் வரையில், பாழாக்கும் அருவருப்பாகக் குறிக்கப்படும் பாப்பரசராட்சி 538 இல் சிங்காசனத்தில் அமர்த்தப்பட்ட காலத்தை அடையாளப்படுத்தும் அந்த பகுதி, மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் உச்ச அதிகார ஆட்சி செலுத்திய காலப்பின்னணியில் அஞ்ஞான ரோமின் வரலாறாகும்; அதனைத் தொடர்ந்து படிப்படியாக வீழ்ச்சியடைந்த இருநூற்று எட்டு ஆண்டுகள் வருகின்றன.

ஆகையால், இருபத்துநான்காம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் “காலம்” கி.மு. 31-இல் தெற்கின் ராஜாவின் ஆட்சிப்பரப்பை வடக்கின் ராஜாவின் ஆட்சிப்பரப்புடன் சேர்த்தலால் ஆரம்பித்து, கி.பி. 330-இல் வடக்கின் ராஜா கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என்று பிளவுபடுதலால் முடிவடைகிறது. கி.பி. 330 முதல் 538 வரை, புறமத ரோம் படிப்படியாகச் சிதைவடைகிறது. புறமத ரோமின் அழிவின் பல்வேறு நிலைகளோடு தொடர்புடைய பல்வேறு தீர்க்கதரிசன அடையாளங்கள், தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவர் தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை அறிந்துகொள்ளச் செய்கிற தீர்க்கதரிசனத் துறைகள் ஆகும். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்தில், ரோம் அந்த தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிறது; அது அப்படிச் செய்கிற வழிகளில் ஒன்றாக அதன் வீழ்ச்சியே அமைகிறது. அந்த வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது: “மேலும் உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரரும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்படியாகத் தங்களை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனால் அவர்கள் வீழ்வார்கள்.”

கித்தீம் கப்பல்கள் ரோமின்மேல் தாக்கி, அதன்பின் அது தெற்கின்மேல் தாக்கும்போது, அது முன்னிருந்ததுபோலவும் பின்னிருந்ததுபோலவும் இல்லை; ஏனெனில் இங்கிருந்தே ரோமப் பேராதிக்கத்தின் வீழ்ச்சி வரையப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தல் ஆகமத்தின் எட்டாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் ஏழு எக்காளங்களின் முதல் நான்கு எக்காளங்கள், மேற்கத்திய ரோமத்தை இறுதியில் கி.பி. 476-இல் முடிவுக்கு கொண்டுவந்த நான்கு முக்கிய வல்லரசுகளைத் தெளிவாக விவரிக்கின்றன. உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர் தங்களை உயர்த்திக்கொண்டு விழும்போது, அந்தத் தரிசனம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனத் தரிசனம் ரோமின் வீழ்ச்சியை அடிக்கோலாகக் கொண்டு விளக்கப்படுகிறது. மேற்கத்திய புறமத ரோம் கி.பி. 330 முதல் 538 வரை வீழ்ந்தது. போப்பரசராட்சி ரோம் கி.பி. 1798-இல் வீழ்ந்தது. ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் எக்காளத்தின் வரலாற்றில், கிழக்கத்திய ரோம் கி.பி. 1453-இல் ஒட்டோமான் துருக்களிடம் வீழ்ந்தது. இந்த மூன்று வீழ்ச்சிகளும் உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரரால் நிலைநிறுத்தப்படும் அந்தத் தரிசனத்தின் பகுதிகளாகும்.

இந்த வசனம், “உமது ஜனத்தின் கொள்ளையிடுவோரும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்படியாகத் தங்களை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் விழுந்துபோவார்கள்” என்று கூறுகிறது. கி.மு. 31 முதல் கி.பி. 330 வரை, புறமத ரோம் உலகின்மேல் தமது மேலாதிக்கத்தில் “தங்களை உயர்த்திக்கொண்டது.” கி.பி. 330 முதல் 538 வரை, தேவனுடைய ஆலயத்தில் அமர்ந்து, தன்னைத் தேவன் என்று அறிவிக்கும் பாவமனுஷன் அமர்ந்திருப்பதற்குத் தயாராக்கும்படியாக, புறமத ரோம் வீழ்ச்சியடைந்தது. கி.பி. 538 முதல் 1798 வரை, பாப்பரசர் அதிகாரம் “தங்களை உயர்த்திக்கொண்டது,” மேலும் 1798 இல் அவர்கள் விழுந்தார்கள். கி.மு. 31 முதல் கி.பி. 330 வரை, மேற்கு ரோம் ரோமப் பேரரசின் மையம் என்பதனால் “உயர்த்தப்பட்டது,” மேலும் கி.பி. 330 முதல் 476 வரை அது வீழ்ந்தது. கி.பி. 330 இல் கான்ஸ்டன்டைன், கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் கிழக்கு ரோமின் மையம் என்று உயர்த்தினான்; கி.பி. 1453 இல் கிழக்கு ரோம் வீழ்ந்தது. ரோமின் பல்வேறு பிரதிநிதித்துவங்களின் காலப்பகுதிகள் ஒவ்வொன்றும், ரோம் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ளும் ஒரு காலத்தை உடையவையாகவும், அதனைத் தொடர்ந்து அதன் வீழ்ச்சியை விளக்கும் ஒரு காலத்தை உடையவையாகவும் இருக்கின்றன; ஏனெனில் “உமது ஜனத்தின் கொள்ளையிடுவோரும் தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும்படியாகத் தங்களை உயர்த்திக்கொள்வார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் விழுந்துபோவார்கள்.”

“கொள்ளைக்காரர்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், “உடைத்தெறிப்பவர்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுவது மேன்மையானது; ஏனெனில் அது, “கொள்ளைக்காரர்கள்” (அதாவது திருட்டை உட்குறிப்பது) என்பதைக் காட்டிலும், வேர்ச்சொல்லின் முதன்மைப் பொருளான—உடைத்துக்கடத்துதல் அல்லது சீர்குலைத்தல்—என்ற அர்த்தத்துடன் மிகவும் நெருக்கமாக ஒத்துப்போகிறது. இந்தச் சொல், பொருட்களைத் திருடுகிறவர்களை மட்டுமல்ல, எல்லைகள், சட்டங்கள், அல்லது உடன்படிக்கைகளை உடைத்து நொறுக்கும் மக்களைக் குறிக்கிறது. வேதாகம தீர்க்கதரிசனத்தில் ரோம் உடைத்தெறிப்பவளாகும்; ஆயினும், பதினான்காம் வசனத்தில் அது “கொள்ளைக்காரர்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் ரோம் இரும்பு ராஜ்யமாகும்; பின்னர் ஏழாம் அதிகாரத்தில் நான்காம் மிருகமும் ரோம்தான்.

நான்காவது மிருகம்—அதாவது ரோம்—“இரும்பு” பற்களைக் கொண்டுள்ளது; ஏனெனில் அது இரண்டாம் அதிகாரத்தில் இரும்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட அதே நான்காவது ராஜ்யமே ஆகும். ஏழாம் வசனத்தில் ரோம் எனும் நான்காவது மிருகம் “நொறுக்குகிறது”; அது நொறுக்கும்போது, “அது எஞ்சியவற்றைத் தன் கால்களால் மிதித்தது.” ரோம் எனும் மிருகம் இரும்பு ராஜ்யமாகும்; மேலும் நொறுக்குதல் மற்றும் எஞ்சியவற்றை மிதித்தல் என்ற பண்புகள் துன்புறுத்தும் செயலைக் குறிக்கின்றன. பண்டைய இஸ்ரவேலின் மேல் கொண்டுவரப்பட்ட துன்புறுத்தல் ஒரு “அடையாளம்” ஆக இருந்தது.

பண்டைய இஸ்ரவேலர் தங்கள் கிளர்ச்சியின் காரணமாக அடைந்த சாபங்கள், “உன்னிலும் உன் சந்ததியின்மேலும் என்றென்றைக்கும் அடையாளமாகவும் அதிசயமாகவும்” இருக்கின்றன. அந்தச் சாபம் அவர்கள்மேல் “கடுஞ்சாயலான முகத்தையுடைய ஒரு ஜனத்தினால்” வரவைக்கப்பட வேண்டியதாக இருந்தது. ஏழாம் அதிகாரத்தில் “நொறுக்கி, மீதியைத் தன் கால்களால் மிதிக்கும்” இரும்புப் பற்களையுடைய மிருகம், அலெக்சாண்டரின் ராஜ்யம் பிளவுபட்டதிலிருந்து எழுகின்ற நான்காம் ராஜ்யமுமாகும்; மேலும், உபாகமத்தில் மோசேயினிடத்தில் இருந்ததுபோலவே, அந்த ராஜ்யம் பண்டைய இஸ்ரவேலர் அறியாத மொழியைப் பேசும் ஒரு ஜாதியாகும். தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ரோமப் பேரரசு, கடுஞ்சாயலான முகத்தையுடைய ஒரு ஜாதியும், வேறுபட்ட மொழியைப் பேசும் ஒரு ஜாதியும் ஆகும்.

“உன் ஜனத்தின் கொள்ளைக்காரர்கள் (உடைப்பவர்கள்)” தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துகிறார்கள்; அவர்கள் தங்களை உயர்த்திக்கொள்கிறார்கள், பின்னர் அவர்கள் விழுகிறார்கள். நான்காவது இரும்பு ராஜ்யம் புறஜாதி ரோம் ஆகும்; அது தன்னை உயர்த்திக்கொண்டபோது பரமாதிகாரமாக ஆண்டது; ஆனால் அதன் இறுதியான வீழ்ச்சி, தரிசனத்தை நிலைநிறுத்தும் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சிறப்புக்குறியாக ஆனது. அவர்கள் உடைப்பவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் துன்புறுத்தலின் மூலம் தேவனுடைய ஜனங்களை மிதித்தழிக்கிறார்கள்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து காண்போம்.