பானியும் - எண் ஏழு

1989-ஆம் ஆண்டிலிருந்து அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படும் காலம் வரை விரிந்து நிற்கும், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மறைக்கப்பட்ட வரலாறுடன் தொடர்புபடுத்தி, தானியேல் 11-இன் அனைத்து வரிகளையும் ஒன்றிணைத்துக் கொண்டுவரும் பணியில் நாம் ஈடுபட்டிருக்கிறோம். தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவர்களாகிய நமது அழைப்பு, சத்திய வார்த்தையைச் சரியாகப் பிரித்து விளக்குவதாயுள்ளது.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றை பத்து தீர்க்கதரிசன வரிகளாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று முதல் நான்கு வரையிலான வசனங்கள் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஐந்து முதல் ஒன்பது வரையிலான வசனங்கள் இரண்டாவது வரியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பத்தாம் வசனம் மூன்றாவது வரியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் ஆகிய வசனங்கள் நான்காவது வரியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பதிமூன்று முதல் பதினைந்து வரையிலான வசனங்கள் ஐந்தாவது வரியாகும். பதினாறு முதல் இருபத்திரண்டு வரையிலான வசனங்கள் ஆறாவது வரியாகும். இருபத்துமூன்றும் இருபத்துநான்கும் ஆகிய வசனங்கள் ஏழாவது வரியாகும். இருபத்துநான்காம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தொன்றாம் வசனம் வரை எட்டாவது வரியாகும். முப்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பதாம் வசனம் வரை ஒன்பதாவது வரியாகும்; நாற்பதாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பத்தைந்தாம் வசனம் வரை பத்தாவது மற்றும் இறுதியான வரியாகும். இந்த பத்து வரிகளும் வரியின்மேல் வரி என ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும்.

பத்து தீர்க்கதரிசன வரிசைகளில் ஒவ்வொன்றும் நிச்சயமாக ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவையே; ஆனாலும் ஒவ்வொரு வரிசையிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட கருப்பொருள் அறியப்பட முடியும். ஒவ்வொரு வரிசைக்கும் ஒரு முதன்மையான கருப்பொருள் இருந்தாலும், அவை ஒரு தனித்த சாட்சியத்தை மட்டும் கொண்டவை அல்ல. அந்த பத்து வரிசைகளிலுள்ள ஒவ்வொரு கருப்பொருளையும் நான் அடையாளம் காண விரும்புகிறேன்.

தாரியுவின் முதல் ஆண்டு எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவைக் குறிக்கிறது; இதனால் முடிவுக் காலத்திற்குரிய ஒரு தீர்க்கதரிசன நேரம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. மூன்றாம் வசனத்திற்குள் மகா அலெக்சாண்டர் தன் உலகளாவிய ராஜ்யத்தை நிறுவுகிறான்; நான்காம் வசனத்திற்குள் அவனுடைய ராஜ்யம் பிடுங்கப்பட்டு நான்கு காற்றுத்திசைகளுக்கு பங்கிடப்பட வேண்டியதாக இருந்தது. 1989 ஆம் ஆண்டில் தாரியுவை முடிவுக் காலமாக எடுத்துக்கொள்வது, இரண்டாம் வசனத்தில் சுட்டிக்காட்டப்படும் ராஜாக்களை நாம் எண்ண அனுமதிக்கிறது. “தாரியுவின் முதல் ஆண்டிலும்” என்று கபிரியேல் முதல் வசனத்தில் கூறும்போது, பத்தாம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பமான தரிசனத்தின் தொடக்கத்தில் தானியேலுக்குத் தாம் அறிவித்ததைத் தொடர்ந்து கூறுகிறான்.

“முடிவுக் காலம்” என்பதை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அடையாளக் கல் இரண்டு குறியீடுகளை உட்கொண்டுள்ளது. மோசேயின் தீர்க்கதரிசன வரிக்கான “முடிவுக் காலம்” என்பது ஆரோனின் பிறப்பாக இருந்தது; அதனைத் தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து மோசே பிறந்தார். ஆரோனும் மோசேயும் அவர்களின் வரலாற்றில் “முடிவுக் காலத்தின்” இரட்டைக் குறியீடாக இருந்து, ஆறு மாதங்கள் பின்னர் நிகழ்ந்த யோவான் ஸ்நானகரனும் இயேசுவும் பிறந்ததற்கு மாதிரியாக நிற்கின்றனர். 1798 ஆம் ஆண்டிலிருந்த “முடிவுக் காலம்” ரோமப் போப்பின் பிடிபட்டதைக் குறித்தது; அதன் பின்னர் அவர் சிறைப்பிடிப்பிலேயே 1799 இல் இறந்தார். “மேதியனான தரியுவின் முதலாம் ஆண்டு” முதல் “பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேஷின் மூன்றாம் ஆண்டு” வரை; தரியுவும் கோரேஷும் 1989 இல் “முடிவுக் காலத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; ஏனெனில் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் அவர்கள் வாழ்ந்த நாட்களைப் பற்றியதற்கும் மேலாக கடைசி நாட்களைப் பற்றியே அதிகமாகப் பேசுகின்றனர்.

1989 ஆம் ஆண்டில் தாரியுவும் சைரஸும் முறையே ரொனால்ட் ரீகனையும் மூத்த ஜார்ஜ் புஷையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். அந்த ஆண்டில் இருவரும் ஜனாதிபதிகளாக இருந்தனர். பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனம், தரிசனத்தை சைரஸின் மூன்றாம் ஆண்டில் நிலைநிறுத்துகிறது; இது, தாரியுவுக்குப் பின் சைரஸ் வந்ததுபோல, ரீகனுக்குப் பின் வந்த மூத்த ஜார்ஜ் புஷைச் சுட்டிக்காட்டும். இரண்டாம் வசனம், இன்னும் மூன்று ராஜாக்கள் எழும்புவார்கள் என்றும், நான்காவது அவர்கள் அனைவரையும் விட மிகவும் செல்வமுள்ளவனாக இருப்பான் என்றும் கூறுகிறது. பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இறுதியான “முடிவுக் காலம்” 1989 இல் ஆரம்பமாகிறது; மேலும், மூத்த ஜார்ஜ் புஷுக்கு அடுத்தபடியாக இன்னும் மூன்று ராஜாக்கள் எழும்புவார்கள் என்று அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், மூத்த புஷுக்குப் பின் வந்த மூன்று ஜனாதிபதிகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அந்த மூன்று ராஜாக்கள் பில் கிளிண்டன், இளைய ஜார்ஜ் புஷ், பராக் ஒபாமா; பின்னர், மிகச் செல்வமுள்ள ஜனாதிபதியான டொனால்ட் டிரம்ப், “தன் வல்லமையினாலே” மற்றும் “தன் செல்வங்களினாலே கிரேக்க இராச்சியத்திற்கு விரோதமாக எல்லாரையும் கிளர்த்துவான்.”

அதன்பின் மூன்றாம் வசனம் மகா அலெக்சாண்டரை அறிமுகப்படுத்துகிறது; ஆகையால் அது கடைசி நாட்களில் திருத்தந்தை ஆட்சியுடன் ஒன்றுபடும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் கடைசி தலைவருக்கான முன்மாதிரியாக அமைகிறது; ஆனால் திருத்தந்தை ஆட்சி போன்று அவனும் தனது முடிவை அடைகிறான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழில், ஐக்கிய நாடுகள் சபை பத்து ராஜாக்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் ஏழாவது ராஜ்யமாக இருக்கிறது; மேலும் அந்தப் பத்து ராஜாக்களின் கூட்டமைப்பு, குறியீட்டான ஒரு மணிநேரத்திற்காகத் தங்கள் ஏழாவது ராஜ்யத்தைப் பாப்பரச மிருகத்திற்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறது.

அந்த பத்து ராஜாக்கள் மூன்றும் நான்கும் ஆகிய வசனங்களினாலும், நான்காம் நூற்றாண்டில் அந்த வசனங்களை நிறைவேற்றிய மகா அலெக்சாந்தரின் எழுச்சி மற்றும் வீழ்ச்சியின் வரலாறினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர். கிரேக்கம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மூன்றாவது ராஜ்யமாகும்; மேலும் அது வலுசர்ப்பம், மிருகம், பொய்த்தீர்க்கதரிசி ஆகிய மூவகை ஒன்றியத்தின் மூன்றிலொன்றான வலுசர்ப்பத்தின் அடையாளமாகும். சிலுவையில் “யூதர்களின் ராஜா” என்ற செய்தி எபிரெயம், லத்தீன், கிரேக்கம் ஆகிய மொழிகளில் எழுதப்பட்டது; இது பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமில் இருப்பவர்களாகிய யூதர்களையும், ரோமரையும், மற்ற ஜாதிகளிலிருந்து வந்திருந்த ஏராளமான மக்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. கிரேக்கர் வலுசர்ப்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; ரோமர் மிருகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; யூதர் பொய்த்தீர்க்கதரிசியாக இருந்தனர்.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முதல் நான்கு வசனங்கள், மனிதருக்குக் கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வேளையில், பாப்பரச அதிகாரத்துடன் விபசாரம் செய்கிற பூமியார்ந்த வலுசர்ப்ப அதிகாரத்தின் முடிவை அடையாளப்படுத்துகின்றன. மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் வசனங்கள், பூமியார்ந்த வலுசர்ப்ப அதிகாரத்தின் கடைசி வெளிப்பாட்டின் இறுதி எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இந்த வசனங்கள், பூமியின் ராஜாக்களுடன் விபசாரம் செய்கிற மிருகத்தின் முடிவை அடையாளப்படுத்தும் கடைசி ஆறு வசனங்களின் மேல் ஒத்திசைந்து நிற்கின்றன. பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் ஆரம்பமும் முடிவும், தேவனுடைய சத்துருக்கள் உதவ ஒருவனும் இன்றி தங்கள் முடிவை அடையும் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்துகின்றன. முதல் நான்கு வசனங்கள் கடைசி ஆறு வசனங்களுடன் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டிருக்கின்றன; இவ்வாறு அவை முதல் நான்கு கற்பனைகள் கொண்ட ஒரு பலகையும் கடைசி ஆறு கற்பனைகள் கொண்ட ஒரு பலகையும் உடைய பத்து கற்பனைகளின் அடையாளார்த்தத்தைக் தாங்குகின்றன; அதோடு பத்து என்ற எண்ணின் மூலம் ஒரு சோதனையையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

முதல் நான்கு வசனங்கள், 1989 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக் காலத்தில்” தொடங்குகின்றதாகச் செய்தியை நிலைநிறுத்திக்கொண்டபடியே, முடிவை விளக்கிக்காட்டும் ஒரு தொடக்கத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அந்த வசனங்கள் 1989 முதல் மனித கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையிலான காலத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஆகையால், 1989 இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்காகிய கடைசி ஆறு வசனங்களின் செய்தியை அவை சுருக்கமாகக் கூறுகின்றன; அந்த வசனங்களே கிருபைக்கால முடிவுடன் தொடர்புடைய நிகழ்வுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

1989 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி மொத்தம் எட்டு ஜனாதிபதிகள் இருப்பார்கள் என்றும், எட்டாவது ஜனாதிபதி முன்பிருந்த ஏழு ஜனாதிபதிகளில் ஒருவனாக இருப்பான் என்றும் அறிந்துகொள்ள இந்த வசனங்கள் தீர்க்கதரிசன அடித்தளத்தை வழங்குகின்றன; இவ்வாறு, எட்டாவது ஏழினுடையவன் என்ற புதிருடன் இப்பகுதியை இணைக்கின்றன, இது கடைசி நாட்களில் நிகழ்காலச் சத்தியமாக இருப்பதோர் தீர்க்கதரிசன பண்பாகும்.

இந்த வசனங்களால் உணரப்படக்கூடிய கருப்பொருள், தீருவின் வேசியோடு விபசாரம் செய்கிற திராகோன் வல்லமையின் இறுதியான அழிவாகும். அந்த வேசி பூமியின் ராஜாக்கள் அனைவருடனும் விபசாரம் செய்கிறாள்; ஆனால் கி.பி. 496-இல் க்ளோவிஸ் தன் சிங்காசனத்தை போப்பாட்சிக்குப் பிரதிஷ்டை செய்தபோது பண்டைய பிரான்ஸ் கத்தோலிக்கச் சபையின் முதற்பேறானதுபோல, அதேபோன்று, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பூமி மிருகமும் வேசியுடன் விபசாரம் செய்கிற ராஜாக்களில் முதலாவதாக இருக்கும். இறுதியிலுள்ள ஆறு வசனங்களில் போலவே, ஆரம்பத்திலுள்ள நான்கு வசனங்களும் உலகத்தை ஆர்மகெதோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் மூன்று வல்லமைகளையும் அடையாளப்படுத்தி வலியுறுத்துகின்றன; ஆனால் முதல் நான்கு வசனங்களின் கருப்பொருள் கிரேசியாவாலும் மகா அலெக்சாந்தராலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் திராகோன் வல்லமையே ஆகும்.

எட்டுப் பிரசிடெண்டுகளின் தொடரை ஆரம்பித்த செயல்முறையை ரீகன் தொடங்கினார்; அது இப்போது அந்த எட்டுப் பிரசிடெண்டுகளில் கடைசியானவரிடத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளது. எட்டாவது பிரசிடெண்டு மிருகத்தின் உருவத்தை எழுப்பி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்துவான்; அதே சமயத்தில், அவனை ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் தலைவராக்கும் ஒரு ஏற்பாட்டை நடுவுநிலையாக்கி நிறைவேற்றுவான்; அந்நேரமே, தீவிரவாத இஸ்லாமின் அதிகரித்து வரும் போரைத் தீர்ப்பதெனும் போர்வையின் கீழ், அது உலகமெங்கும் பரவும் சபை-அரசு உறவிற்குள் நுழையும்.

வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் பூமியின் மிருகமாகிய அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராச்சியமாக இருப்பதிலிருந்து வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஏழாம் இராச்சியத்தின் தலைவனாக மாறுவதும், அதே சமயம் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் எட்டாம் இராச்சியத்துடனான சட்டவிரோத உறவை நிறைவு செய்வதும், 1989-ஐ அடையாளப்படுத்தும் முதல் வசனத்திலிருந்து, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் ஜனாதிபதிகள் வழியாக எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது; அதன் உடனேயே வல்லமையுள்ள ராஜா எழுந்து நிற்பது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த வல்லமையுள்ள ராஜா, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் மீது கட்டுப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்ளும் டிரம்ப் ஆவான்; தன் கோரிக்கைகளுக்கு முன்னதாக அதைக் கலைக்கும் செயல்முறையில் அவர் இப்போது இருக்கிறார்.

ஐந்தாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை, வடக்கின் ராஜாக்களும் தெற்கின் ராஜாக்களும் இடையே நடைபெறும் போராட்டத்தைப் பற்றிய முதல் குறிப்பிடுதலையும், அதனை முழு அதிகாரமும் முதன்மையான தீர்க்கதரிசனப் பின்னணியாகக் கொண்டு அமையும் அம்சமுறை விளக்கத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஐந்தாம் வசனம், இப்பகுதியின் கருப்பொருளை முன்வைக்கிறது.

இந்த வசனத்தில் ப்டோலமி I சோட்டரும் செல்யூகஸ் I நிக்காட்டரும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இவர்கள் இருவரும் அலெக்சாந்தரின் ராஜ்யத்தின் “டையாடோகி” (அதாவது வாரிசு) என அழைக்கப்பட்ட நான்கு பேரில் இருவராக இருந்தனர். பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் செல்யூகஸ் முதலாவது “வடக்கின் ராஜா” ஆவான்; மேலும் புறமத ரோமத்துடனும், போப்பரசர் ரோமத்துடனும், நவீன ரோமத்துடனும் ஒத்திசைவாக, கி.மு. 312-இல் பாபிலோனை மீட்டுக்கொண்டது, கி.மு. 301-இல் இப்சஸ் போர், மற்றும் கி.மு. 281-இல் கொரூபேடியம் போர் என்ற மூன்று முக்கிய வெற்றிகள் அல்லது திருப்புமுனை நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னரே செல்யூகஸ் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள வடக்கின் ராஜாவாக நிலைநிறுத்தப்பட்டான். இந்த முன்னேற்றங்கள் அவனுடைய பிரதான எதிரிகளைத் தோற்கடித்து, அவன் பேரரசை விரிவுபடுத்தி, அந்தப் பிராந்தியத்தில் அவனுடைய ஆதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்தின.

இரண்டாம் கோடு, அலெக்ஸாண்டரின் பிளவுபட்ட ராஜ்யத்தின் பிற வாரிசுகளிலிருந்து (Diadochi) வேறுபடுத்தி, வடக்கின் ராஜாவையும் தெற்கின் ராஜாவையும் அடையாளப்படுத்துவதால் தொடங்குகிறது. அது, வடக்கின் ராஜா மூன்று வெற்றிகரமான படையெடுப்புகளுக்குப் பிறகே அதிகாரம் பெறுகிறான் என்பதை அடையாளப்படுத்துவதால் ஆரம்பிக்கிறது. பின்னர், அலெக்ஸாண்டரின் மரணத்திற்குப் பிறகு வெளிப்பட்ட ஆதிக்கத்திற்கான போராட்டத்தின் வரலாற்றில், ஆறாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை, தெற்கின் ராஜா வடக்கின் ராஜாவை கவிழ்த்துத் தள்ளுவதால் முடிவுறும் ஒரு காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்துகிறது. அதிகாரம் பதினொன்றில், தெற்கின் ராஜா வடக்கின் ராஜாவின்மேல் மேலோங்கும் மூன்று சந்தர்ப்பங்களில் இதுவே முதல் முறை ஆகும். வடக்கின் ஒரு ராஜாவை தெற்கின் ஒரு ராஜா தோற்கடிப்பதற்கு இட்டுச் செல்லும் வரலாற்றின் வழிக்குறிகளைத் தெளிவாக நிறுவும், அதிகாரத்தின் உள்ளேயே உள்ள மூன்று உள்சாட்சிகளையும் அவை வழங்குகின்றன.

இந்த வசனங்களின் வரலாற்று நிறைவேற்றம், முப்பத்தொன்று முதல் நாற்பது வரையான வசனங்களில் அடையாளம் காணப்பட்ட பாப்பரசரின் ஆட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளுக்குரிய தீர்க்கதரிசன நிறைவேற்றத்திற்கான மாதிரியை வழங்குகிறது; மேலும், கி.மு. 217 ஆம் ஆண்டில் ராபியா போரில் முதன்முதலாக நிறைவேற்றப்பட்ட பதினொன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்திற்கான தீர்க்கதரிசன மாதிரியையும் வழங்குகிறது. அந்த மூன்று சாட்சிகளும், தெற்கின் இறுதி ராஜாவாகிய புடின், வடக்கின் பாப்பரசரான ராஜாவின் பிரதிநிதிப் படையின்மேல் வெற்றி பெறும் உக்ரைனியப் போரின் பண்புகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் இரண்டாவது கோட்டின் கருப்பொருள், ஐந்தாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரையிலும் பதினொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள ராபியா யுத்தத்தினாலும் சித்தரிக்கப்படுகிறபடி, 1798-ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசாட்சிக்கு கொடிய காயம் ஏற்படுத்தப்படுவது எவ்வாறு என்பதாகும். தெற்கின் ராஜா, அதாவது எகிப்து, வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரமாகும்.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் தெற்கின் ராஜா வடக்கின் ராஜாவின்மேல் மேலோங்குகிறான் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் மூன்று எடுத்துக்காட்டுகள், நாற்பத்திஐந்தாம் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜாவின் இறுதியான வீழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துவதற்காக ஒன்றிணைகின்றன.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், தெற்கின் ஒரு ராஜா வடக்கின் ஒரு ராஜாவைத் தோற்கடிப்பதை விளக்கும் மூன்று வரிகள் உள்ளன; ஆனால் வடக்கின் ராஜா உதவி செய்ய ஒருவரும் இன்றியே தனது முடிவை அடையும் போது, அது அவ்வளவு வெளிப்படையாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகம், அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்று அவளை நெருப்பினால் எரிப்பதன் மூலம் அவளைத் தாழ்த்திவிடுவது வலுசர்ப்ப அதிகாரமே என்பதைக் கண்டறியச் செய்கிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்திலிருந்து வலுசர்ப்ப அதிகாரம் அறியப்பட்ட பின்பு, நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் வடக்கின் ராஜாவைத் தாழ்த்தப்போகிற ராஜாக்களை—அவர்கள் வலுசர்ப்பமும் ஆவர், மேலும் தெற்கின் ராஜாவும் ஆவர்—நாம் காண முடிகிறது. அதிகாரத்திலுள்ள மூன்று நேரடி சாட்சிகள், தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகங்களின் தொடர்பின் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, தங்களுடைய பூரண நிறைவேற்றத்தைச் சாட்சியமாக அறிவிக்கின்றன.

நவீன பாப்பரசரான வடக்கின் ராஜா நாற்பத்திஐந்தாம் வசனத்தில் உதவ யாருமின்றி தன் முடிவை அடைகிறான்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசுவாசப்புத்தகம், அந்தப் பாப்பரச அதிகாரம் திராகோன் அதிகாரத்தின் கைகளால் எவ்வாறு தனது முடிவை அடைகிறது என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

பத்து ராஜாக்கள் பாப்பரசரான வடதிசை ராஜாவை அக்கினியால் எரித்து, அவளுடைய மாம்சத்தைப் புசிக்கிறார்கள். கடைசி நாட்களின் ராஜாக்கள் வலுசர்ப்பத்தின் அதிகாரமாக இருக்கிறார்கள்.

பத்து ராஜாக்கள் திராகோனின் அதிகாரமாகும்; அது கிரேக்க இராச்சியத்தாலும் அலெக்சாந்தராலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த ராஜாக்கள் தெற்கின் ராஜாக்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் எகிப்தின் ராஜாவாகிய பார்வோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்கள் அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்றுவிடுவார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் சங்கீதக்காரன் “துஷ்டர்களின் சபை” என்று அழைக்கும் தீர்க்கதரிசனமான “நாய்கள்” ஆகவும் இருக்கிறார்கள்.

நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் பாப்பரசாட்சி வடக்கின் ராஜாவாகும்; மேலும், தியாத்தீரா திருச்சபையில் பாப்பரசாட்சி யெசபேல் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

யெசபெலின் நியாயத்தீர்ப்பு, அவள் நாய்களால் தின்னப்படும்போது நிறைவேறுகிறது.

நாய்கள் என்பது அயோக்கிய ரோமம், அதாவது பாம்பின் வல்லமை; ஏனெனில் கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறையச் செய்தது அயோக்கிய ரோமமே.

நாய்களாகிய, துஷ்டர்களின் கூட்டமாகிய, கிரேக்கும் எகிப்தும் ஆகிய பத்து இராஜாக்களும் வேசியை அக்கினியால் எரிப்பார்கள்.

பத்து ராஜாக்கள் அந்த வேசியை நெருப்பினால் எரிக்கிறார்கள்; ஏனெனில் அவள் தன்னை ஒரு ஆசாரியையாக அறிவித்துக்கொள்கிறாள், ஆனால் அவள் ஒரு வேசியே.

ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து ஒன்பதாம் வசனம் வரையிலும், முப்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பதாம் வசனம் வரையிலும், திருச்சபைத்தலைமை டிராகன் வல்லமையின் கைகளால் தன் முடிவை அடைவதற்கான சாட்சியத்தை நாம் காண்கிறோம். இந்தக் கொள்கை தற்போது உக்ரைனியப் போரிலும் நிறைவேறிக் கொண்டிருக்கிறது. வடதிசையின் ராஜா நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் தமக்குத் துணைநிற்க யாருமின்றி தன் முடிவை அடையும் போது, டிராகன் அவளுடைய மாம்சத்தைத் தின்று, அவளை அக்கினியால் சுட்டெரிக்குமென்று இந்த மூன்று சாட்சிகளும் நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன. மூன்று சாட்சிகளின் அடிப்படையில், டிராகனின் செயலுக்கான நோக்கத்தில் உடன்படிக்கை முறிவு ஒன்றும் அடங்கியிருக்கும்.

ஐந்தாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரையில், இரண்டாம் சீரியப் போர் கி.மு. 253ஆம் ஆண்டில் ஒரு உடன்படிக்கையுடன் முடிவுற்றது. அந்தப் போர் கி.மு. 260ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது; இரண்டாம் சீரியப் போரின் ஏழாம் ஆண்டில், தெற்கின் ராஜா தன் மகளை வடக்கின் ராஜாவுக்குக் கொடுத்து, வடக்கின் ராஜா தெற்கின் ராஜாவின் மகளை மணந்து, அந்தத் திருமணக் கூட்டணியின் மூலம் சமாதானம் ஏற்படும்படி ஒரு சமாதான உடன்படிக்கை நிறைவேற்றப்பட்டது. திருமணத்திற்குப் பிறகு ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து, கி.மு. 246ஆம் ஆண்டில், வடக்கின் ராஜா தெற்கிலிருந்து வந்த மணவாட்டியைத் தள்ளிவைத்து, எகிப்திய இளவரசியை மணந்தபோது தானே விலக்கி வைத்திருந்த தனது முதல் மனைவியை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டான். தெற்கின் ராஜா வடக்கின் இராச்சியத்தை ஆக்கிரமித்து, வடக்கின் ராஜாவைப் பிடித்ததற்கான உந்துதல், மீறப்பட்ட ஒரு உடன்படிக்கையே ஆகும்.

உடன்படிக்கை முறிவடைந்தது, கி.பி. 246-ல் தாலமி செலூகசைச் சிறைப்பிடித்ததுபோலவே, கி.பி. 1798-ல் நெப்போலியன் போப்பைச் சிறைப்பிடிக்கத் தூண்டுதலாக அமைந்த 1797 ஆம் ஆண்டின் டொலென்டினோ உடன்படிக்கையின் முறிவை முன்மாதிரியாகக் காட்டியது. வடக்கத்திய செலூகிய பேரரசின் மீது செலூகஸ் II-க்கு எதிராகப் பெற்ற வெற்றியிலிருந்து தாலமி III எகிப்திற்குத் திரும்பியபோது, எகிப்தியர் தங்களுடைய “சிறைப்படுத்தப்பட்ட தெய்வங்களை” அநேக ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீட்டுக்கொடுத்ததற்காக, தாலமி III-க்கு “யூயெர்கேதஸ்” (அதாவது நலனளிப்பவன்) என்ற பட்டத்தை அளிக்கும் அளவுக்கு, அவர் மிகுந்த பொருளாதாரச் செல்வங்களை எகிப்திற்குக் கொண்டு வந்தார்.

1798-ஆம் ஆண்டில் நெப்போலியன் போப்பைப் பிடித்துச் சிறை கொண்டபோது, அவர் வத்திக்கான் பொக்கிஷங்களைப் பறித்து அவற்றை பிரான்சிற்குக் கொண்டு வந்தான்; இதற்கு முன்மாதிரியாக ப்டோலமி III பொக்கிஷங்களையும், செலேஉக்கசு II-ஐயும் மீண்டும் எகிப்திற்குக் கொண்டு சென்றான்; அங்கே செலேஉக்கசு II குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்தான். இது, 1798-இல் நெப்போலியன் மிருகத்திலிருந்து பாப்பாட்சியை நீக்கியதையும், 1799-இல் போப்பின் மரணத்தையும் முன்குறித்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் பாப்பாட்சியே மிருகத்தின் மேல் சவாரி செய்யும் ஸ்திரீயாகும்; ஆகையால் செலேஉக்கசின் தோல்வி, சிறைப்பட்டமை, பின்னர் குதிரையிலிருந்து விழுந்து மரித்தமை ஆகியவை, நெப்போலியன் பாப்பாட்சியின் குடியாட்சி அதிகாரத்தை நீக்கியதற்கான முன்மாதிரியாகும் (இது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில் மிருகமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது).

ஐந்தாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை, பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தை அறிமுகப்படுத்துகின்றன. ஐந்தாம் வசனம், வடக்கின் ராஜாவாக ரோமை உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரத்தை வழங்குகிறது; ஏனெனில், வடக்கின் ராஜா உச்ச ஆட்சியை நிலைநிறுத்துவதற்கு முன்பு மூன்று புவியியல் பகுதிகளை வெல்லுவான் என்று அது அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த வசனங்கள், வடக்கின் ராஜா ஆட்சி செய்வதாயினும் இறுதியில் தனது முடிவை அடையும் ஒரு காலத்தை முன்வைக்கும் தீர்க்கதரிசன அமைப்பை அளிக்கின்றன. இதுவே பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் அடிப்படை முன்னியமும் வாக்குறுதியும் ஆகும். இந்த வரிசையின் கருப்பொருள், பாப்பரசர் வடக்கின் ராஜாவிற்கு ஏற்பட்ட மரணகாயம்; அல்லது நாற்பத்தைந்தாம் வசனம் கூறுவதுபோல், “அவன் தனது முடிவுக்கு வருவான்; அவனுக்கு உதவுவோர் ஒருவரும் இருப்பதில்லை.” இந்த சத்தியமே கடைசி நாட்களில் நிகழ்காலச் சத்தியமாகும்.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.