பானியம் - எண் எட்டு

செலூகஸ் III செரௌனுஸ், கி.மு. 226 முதல் 223 வரை குறுகிய காலம் அரசனாக ஆட்சி செய்தார்; பின்னர் அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டாரோ அல்லது மர்மமான சூழ்நிலைகளில் இறந்தாரோ என்று கருதப்படுகிறது. செலூகஸ் III, அந்தியோகஸ் III-க்கு உடனடியான முன்னோடியாயிருந்தார். இந்த இரு சகோதரர்கள் பத்தாம் வசனத்தில் கூறப்படும் “மகன்களை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; மேலும் 1989 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் ரீகன் மற்றும் புஷை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

பத்தாவது வசனம் மூன்றாவது வரியாகும்; அது 1989-இல் “முடிவின் காலத்தை” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அது பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாவது வசனத்துடனும் ஏசாயா எட்டாம் அதிகாரம் எட்டாவது வசனத்துடனும் ஒன்றிணைந்து தொடர்புபடுகிறது. இந்த மூன்று வசனங்களின் தொடர்பு, பதினொன்றாவது வசனம் தற்போதைய உக்ரைனியப் போரைக் குறிக்கிறது என்பதையும், அந்தப் போரில் ராபியா யுத்தமாக பதினொன்றாவது வசனத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட விரோதிகளாக புடினும் செலென்ஸ்கியும் உள்ளனர் என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. பன்னிரண்டாவது வசனம் உக்ரைனியப் போரின் பின்விளைவுகளையும் புடினின் விதியையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. பதின்மூன்றாவது வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாவது வசனம் வரை பானியம் யுத்தமாகும்.

பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள் “முடிவுக் காலம்” ஆகும்; மேலும் “முடிவுக் காலத்தில்” சத்தியம் முத்திரைநீக்கப்படுவதோடு தொடர்புடைய கோட்பாடுகளுக்கு ஏற்ப, அது ஒரே ஒரு வசனமாக இருந்தாலும், அதில் அநேக தீர்க்கதரிசனப் பாதைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பத்தாம் வசனம் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்திருக்கும் வரலாற்றின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின் தொடக்கத்தையும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலையும் குறிக்கிறது.

எசாயா அதிகாரம் ஏழில் ஆரம்பிக்கும் தரிசனத்தில் அடையாளம் காணப்பட்ட லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தின் ஏழு காலங்களை இந்த வசனம் தொடர்புபடுத்துகிறது. அந்த தொடர்பு, தெய்வீகத்தையும் மனிதத்தையும் ஒன்றிணைப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அதுவே, இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோவாகிய ஏழாம் எக்காளம் முழங்கும் காலத்தில், தேவபக்தியின் இரகசியம் நிறைவுறுதலாகும்.

இந்த வசனம் 1989-ஐ முடிவுக் காலமாகக் குறிக்கிறது; மேலும் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதுடனான தொடர்பின் மூலம், அது வில்லியம் மில்லரின் அடிப்படைச் சத்தியத்தையும், 1863-இன் கிளர்ச்சியையும் உட்படுத்துகிறது. இந்த வசனம் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றைத் தொடங்குகிறது. ஆகையால், 1989-இல் முடிவுக் காலத்தில் வந்து சேரும் அறிவின் பெருக்கின் இன்றியமையாத கூறாக இது விளங்குகிறது; மேலும் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றை அமைக்கும் வெளிப்புற நிகழ்வுகளின் தீர்க்கதரிசன விளக்கப்படத்தைத் தொடங்குகிறது; அதே சமயம், “ஏழு காலங்கள்” என்பதுடனான அதன் தொடர்பின் மூலம், 1989 மற்றும் ஞாயிறு சட்டம் ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வரலாற்றில் உள்ள உட்புற நிகழ்வுகளையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

பத்து என்ற எண் ஒரு சோதனையின் அடையாளமாகும்; மேலும், உண்மையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் ஏசாயா ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்துடனான இந்த வசனங்களின் தொடர்பும் அதையே வலியுறுத்துகிறது.

“தலை” என்பது ஒரு தலைநகரத்தையும் (சமாரியா மற்றும் தமஸ்கு) ஒரு அரசனையும் (ரெசீன் மற்றும் ரெமலியாவின் மகன் பேகா) குறிக்கிறது என்று நீங்கள் நம்பாவிட்டால், நீங்கள் நிலைநிறுத்தப்படமாட்டீர்கள். ஏசாயா எட்டாம் அதிகாரம், எட்டாம் வசனத்தின் சூழலில், (அது ஏழாம் அதிகாரத்தின் அதே தரிசனமே) ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாகப் பயன்படும் அந்த மூன்று குறியீடுகளையும் நீங்கள் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், பதினொன்றாம் வசனத்திலிருந்து பதினைந்தாம் வசனம் வரை புடினையும் ரஷ்யாவையும் தெற்கின் அரசனாக அடையாளம் காண நீங்கள் இயலமாட்டீர்கள்.

பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள், முடிவுகாலத்தில் ஆரம்பித்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலுக்கு வழிநடத்தும் மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையாகும்.

“முடிவுக் காலத்தில்” தானியேலின் புத்தகம் “முத்திரை நீக்கப்பட்டு,” “சுத்திகரிக்கப்பட்டு, வெண்மையாக்கப்பட்டு, சோதிக்கப்பட்டு” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று-அடுக்குச் சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமாகிறது. “ஞானிகள்” புரிந்துகொள்கிறார்கள்; “துன்மார்க்கர்” புரிந்துகொள்ளமாட்டார்கள். அவர்களுடைய இந்தப் புரிதலின்மை, பத்து கன்னியர் உவமையில் அவர்களுக்கெண்ணெய் இல்லாததுபோலவே, அவர்கள் அழிக்கப்படுவதற்குக் காரணமாகிறது.

“என் ஜனங்கள்” என்ற வார்த்தைகள் ஒரு உடன்படிக்கையின் ஜனங்களைச் சுட்டுகின்றன; மேலும் இந்த உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் “அறிவின் குறைவினால்” நிராகரிக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம், விஷயங்கள் மறக்கப்படுகிறதோ அல்லது நினைவுகூரப்படுகிறதோ எனத் தீர்மானிக்கப்படும் அடையாளச் சின்னமாகும். அந்த நிலையில், “ஓய்வுநாளை நினைவுகூரு” என்பது நிகழ்காலச் சத்தியமாக உள்ளது. அங்கேயே தீருவின் வேசி நினைவுகூரப்படுகிறாள். அங்கேயே வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் தேவன் பாபிலோனின் பாவங்களை நினைவுகூருகிறார்.

அங்கேயே, லயோதிகேய ஆத்வென்டிசத்தின் தீர்க்கதரிசனத்திற்குரிய கடைசி தலைமுறையாகிய பிள்ளைகள், அல்லது அந்த தலைமுறை, துண்டிக்கப்படுகிறார்கள். அங்கேயே, தானியேல் “துன்மார்க்கர்” என்று அழைப்பவர்கள், அவர்கள் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை “மறந்துபோயிருந்தார்கள்” என்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்; அவர்கள் மறந்துபோன தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் பகுதி, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன விதிமுறைகளோ அல்லது சட்டங்களோ ஆகும். தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படும்போது அதிகரிக்கும் “அறிவு” அவர்களுக்குக் குறைவாயிருக்கிறது என்பதே அந்தச் சூழலின் தெளிவான பொருள். தானியேல் “ஞானிகளை” “துன்மார்க்கர்களுக்கு” எதிராக வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்; இயேசு “ஞானமுள்ள கன்னிகைகளை” “மதியீனமான கன்னிகைகளுக்கு” எதிராக வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார். ஆமோஸ், கிழக்கு, வடக்கு, சமுத்திரங்கள் ஆகியவற்றால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை கண்டுபிடிக்க முடியாதவர்களாக அதே வகுப்பினரை “அழகிய கன்னிகைகள்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

அவர்கள் கண்டடைய முடியாத செய்தி, அவர்கள் “ஒரு சமுத்திரத்திலிருந்து மற்றொரு சமுத்திரம் வரையும், வடக்கிலிருந்து கிழக்குவரையும் அலைந்து திரிகிறார்கள்” என்பதனால், அவர்கள் எங்கு தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதிலேயே சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆமோஸ் கூறுவதாவது, இந்த “அழகிய கன்னிகைகள்” “கர்த்தருடைய வார்த்தையை” கேட்பதில் ஒரு “பஞ்சத்தில்” உள்ளனர்; மேலும் “அந்நாளில் அவர்கள் கர்த்தருடைய வார்த்தையைத் தேடும்படிக்கு இங்கும் அங்கும் ஓடுவார்கள்; அதை அவர்கள் கண்டடையமாட்டார்கள்” என்பதாகும். முடிவுகாலத்தில், 1989 ஆம் ஆண்டில், நாற்பதாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்திலும், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றத்திலும், தானியேலின் புத்தகத்திலிருந்து முத்திரை நீக்கப்பட்ட செய்தி, பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இறுதி இரண்டு வசனங்களில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

எண்ணெய் இல்லாத மூடர்களும், அழகியவர்களும், துன்மார்க்க கன்னியரும், அறிவையும் தேவனுடைய உடன்படிக்கையையும் நியாயப்பிரமாணத்தையும் நிராகரித்த கிழக்கு, வடக்கு, சமுத்திரங்கள் ஆகியவற்றின் செய்தியும், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் தேவனால் நினைவுகூரப்படுகின்றன. பத்து முதல் பதினைந்து வரை உள்ள வசனங்களில் மூன்று போர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மூன்று போர்களை நான் மூன்று வரலாறுகளாகப் பிரிக்கிறேன்; ஆனால் அவை ஒன்றாகக் கருதப்படும்போது ஒரு தொடர்ச்சியான வரியாகவும் இருக்கின்றன, ஏனெனில் பத்தாம் வசனம் “முடிவுகாலத்தை”த் திறந்து காட்டுகிறது; ஆகையால் அது மூன்று-அடுக்கு சோதனைச் செயல்முறையைத் தொடங்குகிறது.

பத்தாம் வசனம் லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதோடும், ஆகையால் அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களோடும், வில்லியம் மில்லரின் பணியோடும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. மூன்று படிகளின் இரண்டாம் படி, பதினொன்றாம் வசனத்தின் ஒளியும் உக்ரைனியப் போரும் வெளிப்பட்டபோது தொடங்கிய ஒரு காட்சிசார் சோதனை ஆகும். இரண்டாம் சோதனை காட்சிசாரமானது; அது, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ஒளியில் நிகழ்கால நிகழ்வுகளை அறிந்துகொள்ளும் நமது திறனைச் சார்ந்த ஒரு சோதனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. மூன்றாம் சோதனை பதினைந்தாம் வசனத்தின் பானியம் யுத்தமாகும்; அங்கு சிமோன் பர்-யோனாவின் பெயர் பேதுரு என்று மாற்றப்பட்டது; இதன்மூலம், பதினாறாம் வசனத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலை அது குறித்துக் காட்டியது.

பத்தாம், பதினொன்றாம், பதினைந்தாம் வசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று யுத்தங்களிலும் அந்தியோகுஸ் மக்னுஸ் தோன்றுதலை நாம் கவனிக்கும்போது, ஒன்பதாம் வசனத்திலிருந்து பதினாறாம் வசனம் வரை உள்ள வரலாற்றில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்பட்ட பொய்த்தீர்க்கதரிசியின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் நாம் காண்கிறோம்.

ஒன்று முதல் நான்கு வரையிலான வசனங்கள் நாகத்தின் வல்லமையின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. ஒன்பதும் பத்தும் ஆகிய வசனங்கள் முறையே 1798 மற்றும் 1989 ஆண்டுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன; இவ்வாறு, ஒன்பது முதல் பதினாறு வரையிலான வசனங்கள் பொய்த்தீர்க்கதரிசியின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. நாற்பது முதல் நாற்பத்தைந்து வரையிலான வசனங்கள் மிருகத்தின் எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. ஒன்பதும் பத்தும் ஆகிய வசனங்கள், 1798 மற்றும் 1989 ஆண்டுகளில் உள்ள நாற்பதாவது வசனத்தின் இரண்டு “முடிவுகாலங்களோடும்” ஒத்திசைகின்றன.

“முடிவுகாலம்” என்பதைக் தவறாகப் புரிந்துகொள்வது, தீர்க்கதரிசனங்களை எங்கு பொருத்திப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதற்குரிய குழப்பத்தை உண்டாக்குகிறது என்று சகோதரி வைட் நமக்குத் தெளிவாக அறிவிக்கிறார்.

பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள் “முடிவுக் காலம்” ஆகும்; மேலும் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பல “முடிவுக் காலங்கள்” அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நீங்கள் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த “முடிவுக் காலங்களை” “கண்டு உணராவிட்டால்,” “செய்திகளை எந்தக் காலத்தில் நிலைநிறுத்துவது” என்பதை நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள். அவள், “வேதாகமங்களை ஆராய்கிறவர்கள் உண்டு” என்று கூறுகிறாள்; எல்லா தீர்க்கதரிசிகளின்போல அவளுடைய வார்த்தைகளும் கடைசி நாட்களை நோக்கிச் சொல்லப்பட்டவைகளாக இருப்பதால், கடைசி நாட்களில் அவள் அடையாளப்படுத்துகிறவர்கள் முடிவுக் காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத ஒரு வகுப்பினராக இருக்கிறார்கள்; ஆகையால் அவர்கள், விழுந்து இனி ஒருபோதும் எழாத ஆமோஸின் “அழகிய கன்னிகைகளும்” ஆகிறார்கள்.

பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் வசனத்தில், தாரியுவும் கோரேசும் 1989-இல் நிகழும் முடிவுக்காலத்தைச் சுட்டிக்காட்ட ஒன்றாக நிற்கின்றனர். கி.மு. 246-இல் தால்மீ பாபிலோனுக்குச் சென்று வடக்கின் ராஜாவைப் பிடித்து எகிப்தில் சிறைப்பட்டதன் மூலம், ஏழாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் 1798-ஐ முன்மாதிரியாகக் காட்டியபோது, அது ஒரு “முடிவுக்காலம்” ஆக இருந்தது. பத்தாம் வசனம் 1989-இல் உள்ள “முடிவுக்காலம்” ஆகும்.

கி.மு. 723-ல் ஆரம்பமான இஸ்ரவேலின் வடக்கு இராஜ்யத்தின்மேலான சிதறடிக்கப்படுதலின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் முடிவாக 1798 உள்ளது. ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் பின்னர், 538-ல், பாப்பாட்சி ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்து 1798 வரை நீடித்தது. 1798 என்பது “முடிவுகாலம்” ஆகும்; ஏனெனில் அது ஏழு காலங்களின் முடிவும், அதேபோல் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளினதும், ஆயிரத்து இருநூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளினதும் முடிவுமாக இருக்கிறது. 1798 என்பது “முடிவுகாலம்” ஆக இருப்பதால், 538-மும் “முடிவுகாலம்” ஆகும். 538 என்பது, புறமதம் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அவருடைய சேனையையும் மிதித்தழித்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவாகும்; அந்தச் செயலை அதே காலஅளவிற்கு பாப்பாட்சி பின்னர் செய்ததற்கு அது முன்பட்டதாக இருந்தது.

538 என்பது பாப்பரசுத் துறையின் அதிகாரப்படுத்தலைக் குறிக்கிறது; இதனால், அது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்திலும் பாப்பரசுத் துறையின் அதிகாரப்படுத்தலை மறுபடியும் குறிக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் ஒரு “முடிவுக் காலத்தை” அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகையால், பதினாறாம் வசனமும், அதுபோலவே முதலாம் வசனமும், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்களும், பத்தாம் வசனமும் அனைத்தும் “முடிவுக் காலத்தை” குறிக்கின்றன. இந்தச் சத்தியம், செய்திகளை எப்போது அமைத்துப் பொருத்த வேண்டும் என்பதை அறிந்தவர்களால் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டியது ஆகும். பொம்பேயு எருசலேமை கைப்பற்றியபோது பதினாறாம் வசனத்தை நிறைவேற்றினான். அவனைத் தொடர்ந்து யூலியு சீசர், ஆகஸ்து சீசர், மற்றும் திபேரியு சீசர் வந்தனர். இயேசுவின் பிறப்பு ஒரு “முடிவுக் காலமாக” இருந்தது; அது ஆகஸ்து சீசரின் காலத்தில் நிகழ்ந்தது.

இருபதாவது வசனம், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள “முடிவுகளின் காலம்” எனும் பட்டியலில் மேலும் ஒன்றைச் சேர்க்கிறது; அதைப் போலவே, கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாட்டின் காலத்தில் ஆட்சி செய்த திபேரியு சீசரும் அதில் சேர்க்கப்படுகிறார்.

பலருடனான உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக கிறிஸ்து வந்த தீர்க்கதரிசன வாரத்தின் மையத்தில் சிலுவை நிற்கிறது.

வாரத்தின் நடுப்பகுதியில், முதல் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் முடிவடைந்த இடமே அடுத்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் தொடங்கிய இடமாக இருப்பதால், நமக்கு ஒரு தொடக்கமும் ஒரு முடிவும் இருக்கின்றன. அந்த வாரம், புறஜாதியத்தையும் பாப்பரசத்துவத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய வடக்கு இராச்சியத்துக்கு விரோதமாக இருந்த சிதறடிப்பின் ஏழு காலங்களோடு ஒத்துப்போகிறது; அவை பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துக்கொண்டிருந்தன.

538 என்பது ஒரு “முடிவுக்காலம்” ஆகும்; அது சிலுவையுடனும் ஒத்துப்போகிறது; சிலுவையும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் முடிவாகும். 538 மற்றும் சிலுவை, ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கமும் முடிவும் இரண்டும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “முடிவுக்காலம்” என்று குறிக்கப்படுகின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்தும் இரண்டு சாட்சிகளை வழங்குகின்றன.

இருபத்தொன்றும் இருபத்திரண்டும் ஆகிய வசனங்களும், இருபதாம் வசனமும், பதினாறாம் வசனமும், பத்தாம் வசனமும், ஏழாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரையிலும், மேலும் முதலாம் வசனமும், அனைத்தும் “முடிவுக் காலத்தை” அடையாளப்படுத்துகின்றன. இருபத்திமூன்றாம் வசனம், கி.மு. 161 முதல் 158 வரை மக்கபேய யூதர்கள் விக்கிரகாராதனையான ரோமத்தோடு செய்த உடன்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஹஸ்மோனேய வம்சத்தின் வரலாறு—அவர்களின் ஆரம்பப் போராட்டத்திலிருந்து கி.பி. 70-இல் எருசலேம் அழிவினால் அவர்களின் முடிவுவரை—1844-இல், அதாவது ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவிலும் ஆகையால் “முடிவுக் காலம்” எனப்படும் வேளையிலும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஆரம்பமாகும் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டண்டத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது; மேலும் கி.பி. 70-ஆல் குறிக்கப்படுகிற ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் அது முடிவடைகிறது.

இருபத்து மூன்றாம் வசனம் கி.மு. 167-இல் மோதேயின் போரில் நிகழ்ந்த ஒரு “முடிவுக்காலத்தையும்”, மேலும் கி.பி. 70-இலும் நிகழ்ந்த ஒன்றையும் அடையாளப்படுத்துகிறது; இவ்விரண்டும் முறையே 1844-ஐவும் ஞாயிற்றுக்கிழமையச் சட்டத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகின்றன. இருபத்து மூன்றாம் வசனமும், இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்களும், இருபதாம் வசனமும், பதினாறாம் வசனமும், பத்தாம் வசனமும், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்கள் வரையும், முதலாவது வசனமும் அனைத்தும் “முடிவுக்காலத்தை” சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

இருபத்துநான்காம் வசனம் அயோக்கிய மதத்தினரான ரோமின் மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகால மேலாதிக்கத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; இவ்வாறு கி.மு. 31-ஆம் ஆண்டிலான தொடக்கத்தையும் கி.பி. 330-ஆம் ஆண்டிலான முடிவையும் “முடிவுகளின் காலம்” என்று குறிக்கிறது. இருபத்தேழாம் வசனமும் இருபத்தொன்பதாம் வசனமும் அந்தக் காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் இரண்டையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; ஆகையால் இருபத்துநான்காம் வசனம், இருபத்தேழாம் வசனம், இருபத்தொன்பதாம் வசனம், இருபத்துமூன்றாம் வசனம், இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்கள், இருபதாம் வசனம், பதினாறாம் வசனம், பத்தாம் வசனம், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்கள், மற்றும் முதலாம் வசனம் ஆகிய அனைத்தும் “முடிவின் காலம்” என்பதைக் குறிக்கின்றன.

முப்பத்தொன்றாம் வசனம், பாழாக்கும் அருவருப்பானது நிறுவப்பட்ட காலமாக 538-ஐ அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் முப்பத்தாறாம் மற்றும் நாற்பதாம் வசனங்கள் 1798-ஐ “முடிவுக்காலம்” என்று அடையாளப்படுத்துகின்றன. முப்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் 538-மும், முப்பத்தாறாம் மற்றும் நாற்பதாம் வசனங்களில் 1798-மும், இருபத்தேழாம் மற்றும் இருபத்தொன்பதாம் வசனங்களும், இருபத்துநான்காம் வசனமும், இருபத்துமூன்றாம் வசனமும், இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்களும், இருபதாம் வசனமும், பதினாறாம் வசனமும், பத்தாம் வசனமும், ஏழாம் முதல் ஒன்பதாம் வசனங்கள் வரையும், முதலாவது வசனமும் அனைத்தும் “முடிவுக்காலத்தை” சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

“முடிவுக் காலம்” என்பது நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்துக்கு முன்பாக பதின்மூன்று முறை சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது; அந்த வசனமே ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளைச் சட்டமாகிய இன்னொரு “முடிவுக் காலம்” ஆகும். அதைப் போலவே, நாற்பத்திஐந்தாம் வசனமும், உதவி செய்ய ஒருவரும் இல்லாமல் போப்பர் தமது முடிவை அடையும் வேளையாகிய இன்னொரு “முடிவுக் காலம்” ஆகும். “முடிவுக் காலம்” என்பது பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பதினைந்து முறை அமைந்துள்ளது. பத்தாம் வசனத்தின் கருப்பொருள் “முடிவுக் காலம்” ஆகும். அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் சத்தியங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.