இணை எச்சரிக்கைகள் - எண் ஒன்று

“இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல்” “காலம் சமீபமாக இருக்கிறது” என்ற நிலையில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு திறக்கப்படுகிறது. மனிதகுலத்திற்கான இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி, மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன்பாக அளிக்கப்படுகிறது; மேலும் அந்த இறுதியான செய்தி வேதாகமத்தில் பல தீர்க்கதரிசன வரிசைகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தில், அந்த இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தி மூன்று தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் அதே செய்தியே பாபிலோனின் வீழ்ச்சியை அறிவிக்கிறது.

வரலாற்றின் தீர்க்கதரிசன வரிசை, அல்லது பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் தன் மகிமையினால் பூமியை ஒளிரச்செய்யும் தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சி என்று நாம் கூறலாம்; அது நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவுக்கும், கிருபைக்காலத்தின் முடிவுக்கும், கடைசி ஏழு வாதைகளுக்கும் வழிநடத்தும் நிகழ்வுகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, பதினான்காம் அதிகாரத்தின் மூன்று தூதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் வரிசைக்கு “இணையாக” ஓடுகிறது.

பதினான்காம் அதிகாரத்தில் ஆகாயத்தின் நடுவில் பறக்கின்ற மூன்று தூதர்கள், மிருகத்தின் முத்திரையுடனும் கிருபைக்காலத்தின் முடிவுடனும் நிறைவுறும் உலகளாவிய ஒரு செய்தியைச் சின்னமாகக் காட்டுகின்றனர். பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில், தன் செய்தியும் கிருபைக்காலத்தின் முடிவோடு நிறைவுறும் அந்தத் தூதரின் மகிமையினால் முழு பூமியும் ஒளியூட்டப்படுகிறது.

பதினான்காம் அதிகாரத்தில் மூன்று தூதர்களால் குறியீட்டாகச் சித்தரிக்கப்படும் செய்தியும், பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் இறங்கி வரும் தூதனால் மேலும் சித்தரிக்கப்படும் செய்தியும், ஒரே எச்சரிக்கைச் செய்தியின் இரு விளக்கப்படங்களாகும். வேதாகமத்தில் மிகை எதுவும் இல்லை; வீணாக்கப்பட்டதென்றும் எதுவும் இல்லை. யோவான் அதே செய்தியை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறைகளில் அடையாளப்படுத்துகிறான் என்பதே, அந்தச் செய்தியின் முக்கியத்துவத்தின்மேல் வலியுறுத்தலாகும்; மேலும் அது “மறுபடியும் கூறி விரிவுபடுத்து” என அழைக்கப்படும் வேதாகமக் கோட்பாடான போதனையின் தெய்வீக முறையையும் விளக்குகிறது. தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் இரண்டு கோடுகளை ஒன்றிணைத்துக் கொண்டுவருவது, அவற்றில் ஏதாவது ஒரு கோடு தனித்தனியாகக் கருதப்படும் போது அறியப்படாதிருக்கும் சத்தியங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. இன்று நீங்கள் ஒரே நிகழ்வின் இரண்டு சாட்சிகளை நீதிமன்றத்திற்குக் கொண்டு வந்து சாட்சி சொல்ல வைத்தால், அவர்கள் தங்களுடைய அரசியல் அல்லது சமூகக் கருத்தியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒன்றுக்கொன்று முரணான அறிக்கைகளைக் கூட வழங்கக்கூடும். ஆனால் வேதாகமச் சாட்சிகள் அப்படியல்ல; அவர்கள் எப்போதும் ஒருமித்திருப்பார்கள்; அவர்கள் ஒருமித்திருக்கவில்லை என்று உங்களுக்கு தோன்றினால், அப்படியானால் நீங்கள் எதையோ தவறாகப் பார்க்கிறீர்கள்.

நாம் பரிசீலித்து வரும் இந்த இரு எடுத்துக்காட்டுகளும், மல்கியா புத்தகம் தீர்க்கதரிசியாகிய எலியாவின் திரும்பிவருதல் எனக் காட்டுகின்ற அதே எச்சரிக்கைச் செய்தியே ஆகும். இந்த மூன்று செய்திகளும் கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே வருகின்றன—ஏனெனில் இந்த மூன்று தீர்க்கதரிசன வரிசைகளிலும் அடங்கியுள்ள எச்சரிக்கைச் செய்தி, கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாக வெறுமனே வழங்கப்படுவது மட்டுமல்ல; மாறாக, கிருபைக்கால முடிவே அந்த எச்சரிக்கைச் செய்திகளில் ஒவ்வொன்றிற்கும் குறிப்பிட்ட குறிப்பு முனையாகவும், நீங்கள் அப்படிச் சொல்ல விரும்பினால், பொருளாகவும் இருக்கிறது. உண்மையில், எந்தத் தீர்க்கதரிசியினாலாவது ஏதேனும் எச்சரிக்கைச் செய்தி அறிவிக்கப்படுகிறதோ அல்லது விளக்கப்படுகிறதோ, அது வெளிப்படுத்தல் பதினான்கு, பதினெட்டு மற்றும் மல்கியாவின் எலியா தீர்க்கதரிசனத்தில் உள்ள அதே எச்சரிக்கையே ஆகும்.

தீர்க்கதரிசனத்தின் இந்த மூன்று கோடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று இணையாகச் செல்கின்றன என்பதை எளிதாகக் காட்டலாம். இதனைச் சொன்னபடியே, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் தகவலின் இரண்டு முதன்மையான ஆதாரங்கள் உள்ளன. ஒன்றாவது, உலகத்தின் முடிவில் வெளிப்படும் நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியான வரிசையை அடையாளம் காண்பதாகும். மற்றொரு தகவல் ஆதாரம், எதிர்கால நிகழ்வுகளை வரையறுத்துச் சொல்லும் செய்தியுடன் தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசிகளின் செயல்பாடுகளின் விளக்கமாகும்.

இந்தக் கருத்துகளுடன் தொடர்புடையதாக ஆராயத்தக்க இரண்டு விதிகள் உள்ளன. முதலாவது, எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகின் முடிவைப் பற்றியே பேசுகின்றனர்; அங்கேயே கிருபைக்காலம் முடிவடைகிறது.

வேதாகமத்தின் எல்லா தீர்க்கதரிசனச் செய்திகளும், “உலகத்தின் முடிவுகள் வந்தடைந்திருக்கிற” “நம்மீது” “செயலில் உள்ளவைகளாக” இருக்கின்றன. அந்த விதி, பரிசுத்த ஆவியானவர் “வடிவமைத்த” “விஷயங்களை” அடையாளப்படுத்தும் மற்றொரு விதியுடன் சேர்ந்து, “தீர்க்கதரிசனம் வழங்கப்பட்டதிலும்” மேலும் “அதில் சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளிலும்” காணப்படும் ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்துவதால், ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தில் நிகழும் தீர்க்கதரிசனச் சம்பவங்கள், கொடுக்கப்பட்ட எந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவில் நிகழும் தீர்க்கதரிசனச் சம்பவங்களுக்கான முன்மாதிரியாகவும் அவற்றுக்கு இணையானதாகவும் அமைகின்றன என்ற வாதத்திற்கு மேலும் வலிமை சேர்க்கின்றன.

“பரிசுத்த ஆவியானவர், தீர்க்கதரிசனம் அளிக்கப்பட்டதிலும் அதில் சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளிலும், காரியங்களை இவ்வாறு வடிவமைத்திருக்கிறார்.” “தீர்க்கதரிசனம் அளிக்கப்பட்டதிலும் அதில் சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளிலும்” “காரியங்கள்” “பரிசுத்த ஆவியானவரால்” “இவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன”; ஆகையால் “தீர்க்கதரிசனம் அளிக்கப்பட்டதும்” “சித்தரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகளும்” இரண்டும் ஊக்கமூட்டப்பட்டவைகளாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, உலகத்தின் முடிவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசன விளக்கப்படத்திற்கு பொருந்தப்பண்ணப்பட வேண்டியவையாகும்.

யோவான், கபிரியேலிடமிருந்து அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தைப் பெற்று, அதை ஒரு புத்தகத்தில் எழுதி சபைகளுக்குக் அனுப்பும்படி கட்டளையிடப்பட்டார். அப்போது அவர் ரோமினால் துன்புறுத்தப்பட்டு வந்தார்; இன்றைய உலகில் “கருப்பு-இடம்” (black-site) என்று அழைக்கப்படுவதற்குச் சமமாக இருக்கும் ஒரு வகையான நாடுகடத்தலுக்கு அவர் உட்படுத்தப்பட்டார். அந்த வரலாற்றுச் சூழலில், யோவான் மனிதகுலத்திலிருந்து எவ்வளவு முற்றிலும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தாரோ, குவாண்டனமோ வளைகுடாவில் உள்ள எந்தக் கைதியும் அதே அளவு தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருப்பான்.

ஏழாம் நாள் சபாத்தாகிய கர்த்தருடைய நாளில் தாம் ஆராதனையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது அந்தத் தரிசனம் நிகழ்ந்தது என்று யோவான் குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார்.

ஆவியில் ஆராதனை செய்து கொண்டிருந்தபோது, அவன் தன் பின்னால் ஒரு மகத்தான சத்தத்தைக் கேட்டான்.

யோவான், அவனைச் சூழ்ந்திருந்த சூழலும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்த நிலைகளும், அவன் ஏழாம் நாள் சப்தாராதகராக இருப்பதற்காகத் துன்புறுத்தப்படுகிறவனாகவே அவனை விளக்குகின்றன; அதேவேளை, வேதாகமத்திலும் “யேசுவின் சாட்சியாகிய” எலன் வைட்டின் எழுத்துகளிலும் அவர்கள் நம்பிக்கை கொள்கிறதினாலும்கூட துன்புறுத்தப்படுகிறவனாக அவன் காணப்படுகிறான். அவன் தன் பின்னால் ஒரு மகத்தான சத்தத்தைக் கேட்கிறான்; அதை காணும்படி அவன் திரும்புகிறான்; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், “இதுவே வழி, இதில் நடவுங்கள்” என்று தங்களுக்குப் பின்னால் சொல்லும் ஒரு குரலைக் கேட்கிற உலக முடிவுகாலத்தின் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

உலகத்தின் முடிவில் தீர்க்கதரிசனத்தின் எல்லா கோடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று இணையாக அமைந்திருக்கின்றன.

தமக்குப் பின்னால் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்கும் எந்தத் தீர்க்கதரிசியும், உலகத்தின் முடிவில் உள்ள தேவனுடைய ஜனங்களை விளக்கும் உருவகத்தில் யோவானுடன் ஒத்திசைகிறார். யோவான் தமக்குப் பின்னால் இருந்து தமக்குக் கட்டளைகளை அளித்த ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டார். ஏசாயாவும் கட்டளையிடும் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டார்.

தேவனுடைய மீதமுள்ள ஜனங்கள் தாங்கள் எந்த வழியில் நடக்க வேண்டும் என்பதைத் தங்களுக்கு பின்னால் இருந்து அடையாளப்படுத்தும் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்கிறார்கள். பின்னர் அவர்கள் அதைக் கேட்பார்களோ, அல்லது கேளாதிருப்பார்களோ என்பதைத் தீர்மானிக்க வேண்டியுள்ளது. யோவானாலும் ஏசாயாவாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மக்கள், அவர் தாமதிக்கும் காலத்தில் கர்த்தருக்காகக் காத்திருக்கிற உலகத்தின் முடிவுக்கால மக்கள் ஆவர்; மேலும், அவர் நியாயத்தீர்ப்பின் தேவனாக இருப்பதினாலே அவர் தாமதிக்கிறார் என்று ஏசாயா நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். 1798 ஆம் ஆண்டு மில்லரைட் வரலாற்றின் ஆரம்பத்திலிருந்து ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது அட்வென்டிசத்திற்கான கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரையிலும், தேவன் பரலோகப் பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் நியாயத்தீர்ப்பை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார். நியாயத்தீர்ப்புக் காலத்தில் கர்த்தருக்காகக் காத்திருக்கிறவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள் என்பதே வாக்குத்தத்தமாகும்.

காத்திருப்பதினால் ஆசீர்வதிக்கப்படும் தேவனுடைய ஜனங்கள், பத்து கன்னியரின் உவமையில் மணமகனை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கும் கன்னியரால் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றனர். அந்தப் பத்து பேரும் நித்திரை கொண்டார்கள்; பின்னர் நள்ளிரவில் ஒரு நெருக்கடி வந்து, நித்திரை கொண்டிருந்த கன்னியரை இரண்டு வகுப்புகளாகப் பிரிக்கிறது. ஒரு வகுப்பு, தமக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டு, தாங்கள் எவ்வழியாக முன்னேற வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு அறிவுறுத்திய அந்தச் சத்தத்தைப் பார்க்கத் திரும்பினார்கள்; மற்றொரு வகுப்பு, “ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதைக் காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்” என்ற செய்தி வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகம் முழுவதும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்ற உண்மை இருந்தபோதிலும், திரும்பி அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்க மறுத்தது.

எதிர்காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளுவதற்காக கடந்தகாலத்தை நோக்கித் திரும்பும் அட்வென்டிஸ்ட் ஜனங்களை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். யோவான் செய்ததுபோல அவர்கள் தங்களுக்குப் “பின்புறத்திலிருந்து ஒரு வார்த்தையை” கேட்கும் போது, அந்த வார்த்தையில் இவ்வே நிகழ்வைப் பற்றிய ஏசாயாவின் சாட்சியத்தில் கொடுக்கப்பட்ட உபதேசமும் அடங்கியுள்ளது. ஏசாயாவின் உபதேசம் இதுவாயிருந்தது: “இதுவே வழி; நீங்கள் வலதுபுறமாகத் திரும்பும்போதும், இடதுபுறமாகத் திரும்பும்போதும், இதில் நடவுங்கள்.” தானியேல் பன்னிரண்டில் உள்ள புத்திசாலி கன்னியர் உலகத்தின் முடிவில் அறிவு பெருகுதலைப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்; ஏனெனில், முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஜீவனளிக்கும் அறிவைப் புரிந்துகொள்வதற்காக அவர்கள் வார்த்தையில் “இங்கும் அங்கும் ஓடியிருந்தார்கள்.”

நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் தீர்க்கதரிசிகள், நியாயத்தீர்ப்பு நிறைவிற்கு வந்து, கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில் உள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்தர்களைக் குறிக்கின்றனர். ஞானமுள்ள கன்னியர்கள் எனச் சித்தரிக்கப்படுகிறவர்கள், “இதுவே வழி; இதில் நட” என்று தங்களுக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு சத்தம் சொல்லுவதைக் கேட்கிறார்கள்; மேலும், அவர்கள் இடப்புறமாகவோ வலப்புறமாகவோ திரும்பும்போது, அந்த வழியில் தம்மை நடத்துவேன் என்று அவர் வாக்குத்தத்தம் அளிக்கிறார். புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படும் போது ஞானமுள்ள கன்னியர்கள் செய்கிறபடியே “இங்கும் அங்கும் ஓடுதல்” என்பது வேதாகமப் படிப்பிற்கான ஒரு அடையாளமாகும். ஓடுவதற்காக முதலில் நடக்கக் கற்றிருக்க வேண்டும் என்பதை இயற்கை நமக்குத் தெரிவிக்கிறது; மேலும், உன் பின்னால் உள்ள அந்தச் சத்தத்திற்குச் செவிகொடுத்தால், நீ பழைய ஏற்பாட்டை (இடம்) நோக்கித் திரும்பினாலும், புதிய ஏற்பாட்டை (வலம்) நோக்கித் திரும்பினாலும், அவர் தமது வார்த்தையின் ஆய்வில் உன்னை வழிநடத்துவார் என்று எசாயாவின் சாட்சி கூறுகிறது. வேதாகமத்தைத் திற; அவர் தமது சத்தத்தினால் உன்னை வழிநடத்துவார். ஆனால் உலக முடிவிலுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்தர்களுக்கு இதன் பொருள் இதுவும் ஆகும்: நீ வேதாகமத்தைத் திறக்கும் போது (இடம்) மற்றும் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துகளைத் திறக்கும் போது (வலம்) அவர் உன்னை வழிநடத்துவார்.

எரேமியாவின் சாட்சி சேர்க்கப்படும் போது, நடக்கவேண்டிய வழி இன்னும் அதிகத் தெளிவாகக் குறிப்பாகிறது.

இந்தப் பகுதியில் ஆராதகர்களின் இரண்டு வகுப்புகள் உள்ளன. ஒரு குழுவினர் எல்லா “வழிகளையும்” ஆராய்ந்து, நடக்கத் தக்கதாக “பழைய பாதைகளையே” தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். அவர்கள் பிற சாத்தியமான எல்லா “வழிகளிலிருந்தும்” “நல்ல வழியை” தேர்ந்தெடுக்கக் கூடியவர்களாயிருந்தார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் தங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த சத்தத்தைக் கேட்டவர்களாயிருந்தார்கள், அந்தச் சத்து அவர்களுக்குத் தெரிவித்தது: “இதுவே வழி; இதில் நடவுங்கள்.” பின்னாலிருந்து வரும் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்கிறவர்களை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அது “பழைய பாதைகளிலிருந்து” வரும் ஒரு சத்தமாகும்.

ஆனால் எரேமியாவின் வரிசையில் இன்னொரு கூட்டம் உள்ளது; அவர் அவர்களை அடையாளப்படுத்தும் அந்த “சபை,” ஒரு புதிய விசுவாசத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு வீட்டைக் கட்டியுள்ளது; அந்த வீடு கன்மலையின் மேல் கட்டப்படாதபடியால் இடிந்துவிழுகிறது. அந்த வீடு ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையே; அல்லது யோவான் அதே சபையை அடையாளப்படுத்துகிறபடி—சாத்தானின் ஜெபஆலயம்.

கேட்க மறுப்பது என்பது அவனுடைய “வார்த்தைகளையும்” அவனுடைய “நியாயப்பிரமாணத்தையும்” நிராகரிப்பதற்குச் சமமாகும். திரும்பிவந்து பழைய பாதைகளில் நடப்பதற்கு எதிராக அவர்கள் கிளர்ச்சியிட்டதினாலும், காவற்காரனின் எக்காளச் செய்தியைக் கேட்க மறுத்ததினாலும், எரேமியா “தீய சபை” என்று அடையாளப்படுத்தும் மக்கள்மேல் தேவன் தீமையை வரவழைக்கப் போகிறார். லவோதிக்கேயாவில் உள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையுடன் தேவன் எவ்வாறு நடத்துகிறார் என்பது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருளாகும். “தீய சபை” ஏன் நிராகரிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி பேசும்போது, தீர்க்கதரிசி ஓசியா அதன் பண்புகளைப் பற்றிய விளக்கத்திற்கு தனது பங்களிப்பை அளிக்கிறார்.

அவர்கள் அறிவு இல்லாததினால் நிராகரிக்கப்படுகிறார்கள்; அந்த அறிவு, முடிவுக் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்படும் ஒரு செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இப்பகுதியில் தேவன் தமது ஜனங்களோடிருந்த உடன்படிக்கை உறவை இங்கே முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறார்; ஏனெனில் அவர் அவர்களை நேரடியாக, “என் ஜனமே!” என்று அழைக்கிறார். அவர்கள் கிறிஸ்துவை நிராகரித்ததினாலும், அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தை மறந்துவிட்டதினாலும், அவர்கள் தேவனுக்குப் ஆசாரியராக இருக்கமாட்டார்கள். தேவனுடைய ஜனங்கள் தேவனோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும் போது, அவர் அவர்களை ஆசாரியர்களாகவும் ராஜாக்களாகவும் ஆக்குகிறார். தேவன் பண்டைய இஸ்ரவேலோடு உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசித்தபோது, மோசேயின் மூலம் அவர் இவ்வாறு அறிவித்தார்:

தேவன் கிறிஸ்தவ சபையுடன் உடன்படிக்கைக்குள் நுழைந்தபோது, பேதுருவின் மூலம் அவர் இவ்வாறு அறிவித்தார்:

இந்த வசனங்களில் பேதுரு, “முன்னோர் காலங்களில் நீங்கள் ஒரு ஜனமல்லாதவர்களாயிருந்தீர்கள்; இப்போது தேவனுடைய ஜனமாயிருக்கிறீர்கள்” என்று கூறும்போது, தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கைக் ஜனமாக இருந்த பண்டைய இஸ்ரவேலிலிருந்து கிறிஸ்தவ சபைக்கான மாறுதலைக் குறிப்பதாக உரைக்கிறார். யூதர்கள் தங்களைத் தேவனிடமிருந்து விலக்கிக் கொண்டபோது, கர்த்தர் கிறிஸ்தவ சபையுடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தார். இருவரும் கர்த்தருடன் இணைந்திருந்த காலத்தில் ஆசாரியர்களின் ஜனங்களாகக் கருதப்பட்டனர்.

ஒரு ஆசாரியராக நிராகரிக்கப்படுதல் என்பது, நீங்கள் ஒருகாலத்தில் உடன்படிக்கையின் ஜனமாக இருந்தீர்கள் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள், அட்வென்டிஸ்ட் வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில் கர்த்தருடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தார்கள். வனாந்தரத்தில் இருந்த சபை, சீர்திருத்த இயக்கத்திலிருந்து வெளிவந்ததாயிருந்தாலும், மில்லரைட் செய்தியை நிராகரித்தது; இதனால் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் வரலாற்றுக் காலத்தில் அவர்கள் தங்களைத் தேவனிடமிருந்து விவாகரத்து செய்துகொண்டார்கள். இறுதியான பிரிவு, இரண்டாம் தூதனின் வருகையின்போது ஏற்பட்டது; அப்போது அவர்கள் இனி கிறிஸ்துவின் மகள் அல்ல, பாபிலோனின் மகளாக ஆகிவிட்டார்கள் என்ற அறிவிப்பு வெளியிடப்பட்டது. அதற்குப் பின்வந்த உடனே, நள்ளிரவின் முழக்கத்தின் காலத்தில், தேவன் தமது புதிய மணவாட்டியை உடன்படிக்கையின் திருமணத்திற்கு அழைத்தார்.

பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான உடன்படிக்கையின் சின்னமாக இருந்த இரண்டு பலகைகள் பத்து கட்டளைகளின் இரண்டு பலகைகளாக இருந்தன; ஆவிக்குரிய நவீன இஸ்ரவேலுக்கான இரண்டு பலகைகள், 1843 மற்றும் 1850 வரைபடங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, ஆபகூக்கின் இரண்டு பலகைகளாகும். தூண்டுதலால் மீண்டும் மீண்டும் லவோதிக்கேயா என அடையாளப்படுத்தப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனங்கள், பழைய பாதைகளை நிராகரித்து, தங்களுக்குப் பின்னால் ஒலிக்கும் குரலைக் கேட்க மறுத்தார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து உமிழ்ந்து போடப்படுகின்றபோது, பண்டைய இஸ்ரவேலின் இறுதிக்கால வரலாற்றை மீண்டும் நிகழ்த்துகிறார்கள். அவர் “என் ஜனங்கள்” என்று அழைப்போருக்கே இது ஏன் நிகழ்கிறது?

அட்வென்டிசத்தின் அனுபவத்தை விளக்கும் பத்து கன்னியரின் உவமை இருமுறை நிறைவேறுகிறது; ஒருமுறை அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில், பின்னர் அதன் முடிவிலும். இந்த உவமை எழுத்துக்கெழுத்தாக நிறைவேறியுள்ளது என்றும் இனியும் நிறைவேறும் என்றும், மேலும் மூன்றாம் தூதனைப்போலவே இந்த உவமை எப்போதும் தற்போதைய சத்தியமாகவே புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்றும் சகோதரி ஒயிட் போதிக்கிறார்.

1843 ஆம் ஆண்டிற்கான அவர்கள் தோல்வியடைந்த முன்னறிவிப்பிற்கும், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 என்ற சரியான முன்னறிவிப்பிற்கும் இடையிலான காலத்தில், மில்லரைட் அட்வென்டிசம் அந்த உவமையில் கூறப்பட்ட காத்திருப்பை நிறைவேற்றியது. இந்த வரலாற்றின் தீர்க்கதரிசனச் சுட்டுவிவரங்கள் பலவும் முக்கியமானவையும் ஆகும்; ஆனாலும், சகோதரி வைட் இப்பொழுதே குறிப்பிட்டதுபோல, பத்து கன்னியரின் உவமை மூன்றாம் தூதனுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை நான் வெறுமனே அடையாளப்படுத்த விரும்புகிறேன்.

1798 முதல் 1844 அக்டோபர் 22 வரை, முதல் தூதனுடைய செய்தி நியாயத்தீர்ப்பு தொடங்கியதைக் அறிவித்தது. நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பிக்கும்முன், பத்து கன்னியரின் உவமையில் காணப்படும் “நள்ளிரவுக் கூக்குரல்” நிறைவேற்றப்பட்டது. ஆகையால், மூன்றாம் தூதன் நியாயத்தீர்ப்பு முடிவடைந்ததை அறிவிக்கும் போது, “நள்ளிரவுக் கூக்குரல்” பற்றிய அறிவிப்பும் மறுபடியும் ஒருமுறை மீண்டும் அறிவிக்கப்படும்.

புரொட்டஸ்டன்ட் சபைகள் தேவனுடைய செய்தியை நிராகரித்து, இவ்வாறாக பாபிலோனின் குமாரத்திகளாக ஆகிவிட்டன என்ற உணர்தல், “எழுத்தெழுத்தாகவே நிறைவேறிக் கொண்டிருந்த” உவமையில் இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் வருகையையும் தாமதிக்கப்பட்ட காலத்தின் தொடக்கத்தையும் குறித்தது. ஆண்டவர் 1843-இல் திரும்பி வரவில்லை; கன்னியரைச் சோதித்தும் ஆசீர்வதித்தும் இருக்கும்படி அவர் தாமதித்தார். புரொட்டஸ்டன்ட் சபைகளை பாபிலோனின் குமாரத்திகளாக அடையாளப்படுத்திய இரண்டாம் தூதனுடைய அறிவிப்பு, இன்னும் அந்த விழுந்துபோன சபைகளில் இருந்தவர்களெல்லாம் அவற்றிலிருந்து வெளியே வந்து மில்லரைட்டுகளுடனும், தீர்க்கதரிசனங்களைக் குறித்த அவர்களுடைய புரிதலுடனும் நின்றுகொள்ள வேண்டிய அழைப்பாக இருந்தது. எக்செட்டர் முகாமுக் கூட்டத்தில் சாமுவேல் ஸ்னோ, 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதி ஆண்டவர் வருகை தருவார் என்பதை உறுதிப்படுத்த தேவையான ஆதாரத்தை வழங்கினார்; அப்போது நடுநிசி முழக்கத்தின் செய்தி பெருவெள்ள அலைபோல் தேசமெங்கும் பரவியது. பின்னர், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-இல் நிகழ்ந்த மகா ஏமாற்றத்தின் வேளையில் மூன்றாம் தூதன் வந்தடைந்தான்.

நாம் விவாதித்து வருகிற விஷயத்திற்குப் பெரிதும் தொடர்புடையதாகத் தோன்றும் சில அம்சங்களைத் தனியே எடுத்துக்காட்டுவதற்காக, பல குறிப்புகளை நான் விடுத்துவிட்ட ஒரு ஆரம்பகால வரலாற்றின் சுருக்கமான தொகுப்பிதுவாக இருந்தது.

இந்த எண்ணங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.