இணை எச்சரிக்கைகள் - எண் நான்கு

ஏசாயாவிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இந்த வசனங்கள் ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளில் மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கே, தற்போதைய விவாதத்தில் சேர்ப்பதற்காக, முன் கூறப்பட்ட இந்த வசனங்களிலிருந்து ஒரு அல்லது இரண்டு கருத்துகளை மட்டும் நான் சுருக்கமாகத் தொடுகின்றேன். இந்தப் பகுதி, “போய், பின்னாக விழுந்து, நொறுங்கி, கண்ணியில் அகப்பட்டு, பிடிக்கப்படுகிற” ஒரு ஜனத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு சோதனையில் தோல்வியடைந்தார்கள். அது, தேவன் யாருக்கு “போதித்து,” “அறிவை” அல்லது “உபதேசத்தை” “புரிந்துகொள்ளச்” செய்வார் என்பதைக் குறித்த ஒரு சோதனையாக இருந்தது. அது அறிவின் அதிகரிப்பை உணர்ந்து கொள்ளுதலின் அடிப்படையில் அமைந்த சோதனையாக இருந்தது; ஆகையால் தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் ஞானிகளையும் துன்மார்க்கரையும் பிரித்த அதே சோதனையே அது; ஏனெனில் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவை ஏகமனதாகக் கூறி சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். தானியேல் பன்னிரண்டில் “ஞானிகள்” புரிந்துகொள்கிறார்கள்; ஆனால் “துன்மார்க்கர்” அறிவின் அதிகரிப்பைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

ஏசாயாவின் அந்தப் பகுதியில் உள்ள மக்கள், “அவர்கள் கேட்க விரும்பாத” “கர்த்தருடைய வார்த்தையினால்” சோதிக்கப்பட்டார்கள். அவர்கள் நிராகரித்த அந்தச் சிறப்பான “கர்த்தருடைய வார்த்தை”, மேலும் “அறிவு” பெருகுதலை அவர்கள் “புரிந்துகொள்ள” அனுமதித்திருக்கும் அதே வார்த்தை, தீர்க்கதரிசன வரலாறுகளைச் சரியாக ஒழுங்குபடுத்த எவ்வாறு வேண்டும் என்பதை வரையறுக்கும் வேதாகம நியமமே ஆகும். ஏசாயாவின் அந்தப் பகுதியில் விழுகிறவர்கள், ஒரு தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் புரிந்துகொள்ள, அந்த வரிசையை “இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம்” என்று தேட வேண்டும் என்பதை அடையாளப்படுத்தும் நியமத்தையே நிராகரித்தார்கள். அவர்கள் நிராகரித்த சோதனையை உண்டாக்கிய கர்த்தருடைய வார்த்தை என்னவெனில், இங்கும் அங்குமிருந்து தீர்க்கதரிசன வரிசைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, பின்னர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாற்று வரிசைகளில் ஒன்றை, அதே கருப்பொருளை உரைக்கும் பிற தீர்க்கதரிசன வரலாற்று வரிசைகளோடு இணைவரிசையாக அமைக்கும் முறையே ஆகும். இவ்வாறு வரிக்கு மேல் வரி அமைக்கும் முயற்சியின் வெற்றி, உண்மையான தீர்க்கதரிசன விளக்கவுரைக் கொள்கைகள் பயன்படுத்தப்படுவதின் மேல் சார்ந்துள்ளது. அந்தக் கொள்கைகள், “கட்டளைகள்” ஆகவும் இருந்து, அவையும் ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட வேண்டியவையாகும்; அவை வேதாகமத்தின் இங்கும் அங்கும் காணப்படுகின்றன. ஏசாயாவின் கன்னிகைகள் சோதனையில் தோல்வியடைவதற்குக் காரணம், அவர்கள் மறக்கக் கூடாத முக்கியமான ஒன்றை மறந்து விடுவதாலே; அதாவது, வரலாறு மீண்டும் நிகழ்கிறது.

தேவன் குழப்பத்தின் ஆசிரியர் அல்ல; அந்த உண்மைக்கான ஒரு நிலையான அடிப்படை என்னவெனில், வேதாகமத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசியும் அதே தீர்க்கதரிசன வரிசையையே அடையாளப்படுத்துகின்றார் என்பதே. அந்த வரிசையில் உள்ள ஒரே நிகழ்வுகளை அவர்கள் அனைவரும் காண்கிறார்கள் என்பதில்லை; ஆயினும், அது எப்போதும் உலகத்தின் முடிவில் நடைபெறும் அதே நிகழ்வுகளின் வரிசையே ஆகும். அது அருள்வாய்ப்புக் காலத்தின் முடிவிற்குக் கொண்டுசெல்லும் நிகழ்வுகள்; அதனைத் தொடர்ந்து வரும் ஏழு கடைசி வாதைகள் கிறிஸ்துவின் இரண்டாம் வருகையோடு நிறைவடைகின்றன. ஒருவரான தீர்க்கதரிசியின் வர்ணனை, அந்த வரலாற்று வரிசையில் இருக்கும் தேவனுடைய உண்மையுள்ள ஜனங்களைப் பற்றியதாக இருக்கலாம்; ஆனால் மற்றொருவர் அளிக்கும் சாட்சி, தேவனுடைய உண்மையற்ற ஜனங்களைப் பற்றியதாகவோ, அல்லது ஐக்கிய அமெரிக்கா, வத்திக்கான், ஐக்கிய நாடுகள் சபை, பூமியின் வணிகர், அல்லது இஸ்லாம் பற்றியதாகவோ இருக்கலாம்; எனினும், அது எப்போதும் அதே வரிசையே ஆகும்.

மல்கியாவின் எலியா செய்தியும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல், பதினான்காம், பதினெட்டாம் அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட செய்திகள், மேலும் தானியேல் பதினொன்றும் பன்னிரண்டும் ஆகிய அதிகாரங்களின் செய்தியும், இவையெல்லாம் அதே ஒரே செய்தியே ஆகும். அவை அனைத்தும் ஒரே வரலாற்றுக் கோடே ஆகும்; ஆனால் ஒவ்வொன்றும் அந்த நிகழ்ச்சிக் கதைக்கு தமக்கென உரிய சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்குகின்றன.

அந்த விசேஷச் செய்தியைப் பற்றிக் கிட்டத்தட்ட எல்லாராலும் பொதுவாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் உண்மை என்னவெனில், அது மனிதருடைய கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன்பாகவே தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு மட்டும் வெளிப்படுத்தப்படுவது ஆகும். அந்த விசேஷச் செய்தி எப்போதும் கிருபைக்காலம் விரைவில் முடிவடைய இருப்பதை எச்சரிக்கிறது என்பதை அறிந்திருப்பதால், வேதாகமத்தில் கிருபைக்காலம் முடிவதற்கான மிகத் தெளிவான எடுத்துக்காட்டாக இருக்கக்கூடிய ஒன்றை நாம் இப்போது பரிசீலிப்போம்.

மேலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தில், பதினொன்றாம் வசனத்தின் வார்த்தைகளால் பரிசோதனைக் காலத்தின் முடிவு அறிவிக்கப்படுவதற்கு முன்பாகவே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்திலிருந்து தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களுக்குத் திறக்கப்பட்ட ஒரு விசேஷமான எச்சரிக்கைத் தீர்க்கதரிசனச் செய்தி இருக்க வேண்டியுள்ளது.

கடைசி ஏழு வாதைகள் வருவதற்கு முன்பாகவே, தேவனுடைய ஜனங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு விசேஷமான தீர்க்கதரிசனச் செய்தி இருக்கிறது. அந்த “காலம் சமீபமாக இருக்கிறது” என்றபோது, முத்திரையிடப்பட்டிருந்த “இந்தப் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசனம்” (வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் தீர்க்கதரிசனம்) முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டும். வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தில் முத்திரையிடப்பட்டிருக்கும் ஒரே தீர்க்கதரிசனம் ஏழு இடிகளின் தீர்க்கதரிசனமே ஆகும்.

மனிதருடைய அருள்நாட்காலம் முடிவுறுவதற்கு அப்போதைக்குமேல், “காலம் சமீபமாயிற்று” எனும் வேளையில், “விரைவில் நிகழ வேண்டியவைகளை” அடையாளங்காட்டும் ஒரு விசேஷமான வேதாகமச் சத்தியத்தின் முத்திரை நீக்கப்படுதல் உண்டாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் வல்லமையுள்ள தூதன், சிங்கம்போல் முழங்கின இயேசு கிறிஸ்துவே ஆவார்.

இறுதியில் “சாத்தான்” ஏமாற்றுகிற “சபைகள்” ஏமாற்றப்படுவது, அவர்கள் “சத்தியத்தின்” அன்பை ஏற்றுக்கொள்ளாததினாலேயே ஆகும். சகோதரி வைட் இப்போதுதான் குறிப்பிட்ட இரண்டாம் தெசலோனிக்கேயர் பகுதியில் வரும் “சத்தியம்” என்ற சொல், “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரேயச் சொல்லிலிருந்து உருவான முதன்மையான கிரேக்கச் சொல்லாகும்; அந்த எபிரேயச் சொல் மூன்று எபிரேய எழுத்துகளால் அமைந்தது; அது ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. கிறிஸ்துவின் குணநலனின் ஒரு பண்பைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் முதல் குறிப்பிடும் விதியுடன் தொடர்புடைய சத்தியமே நிராகரிக்கப்படும் சத்தியமாக இருந்து, அதன் விளைவாக வல்லமையுள்ள மயக்கத்தை உண்டாக்குகிறது என்பதற்கு வேதாகம ஆதாரம் ஏதேனும் உள்ளதா?

தெசலோனிக்கேயரிலிருந்து எடுத்த இந்தப் பகுதி, ஹபக்கூக்கின் அட்டவணைகளில் பலமுறை விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது; ஆகையால், இவ்விடத்தில் நாம் ஒரு சுருக்கமான குறிப்பை மட்டும் செய்கிறோம். சகோதரி வைட் “சாத்தானின் அதிசயமான செயல்” என்று அழைப்பது, பவுல் கூறும் “சாத்தானின் செயற்பாடு சகல வல்லமையுடனும், அடையாளங்களுடனும், பொய்யான அதிசயங்களுடனும்” என்பதையே ஆகும். சகோதரி வைட்டும் பவுலும் சுட்டிக்காட்டும் அந்த வஞ்சகமான செயல், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து ஆரம்பமாகிறது.

நாம் பரிசீலித்து வரும் தெசலோனிக்கேயர் நிருபத்தின் இந்தப் பகுதியில், உலகத்தின் முடிவில் இருக்கும் போப்பை பவுல் நான்கு வேறுபட்ட பெயர்களால் அடையாளப்படுத்துகிறார். போப் “பாவத்தின் மனிதன்”; அவர் “அழிவின் மகன்”; அவர் “அக்கிரமத்தின் இரகசியம்” என்றும் “அந்தத் துன்மார்க்கன்” என்றும் கூறப்படுகிறார். இந்த நான்கு பெயர்களுக்கு அப்பாலும், போப்பைப் பற்றிய இன்னும் சில பண்புகளை பவுல் வழங்குகிறார்; ஏனெனில், பவுலின் நாட்களில் இன்னும் எதிர்காலத்திலிருந்த போப், “தன் காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படுவான்” என்று அவர் எங்களுக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

போப் “தன் காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படுவார்”; மேலும், அது ஒரே வேதாகமச் சத்தியம் அல்ல என்றாலும், ரோமன் திருச்சபையின் போப்பே வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் கிறிஸ்துவிரோதியென்பதற்கான மிகத் தெளிவான வேதாகமச் சான்று, பூமியைப் பாப்பராட்சி ஆட்சி செய்யும் “காலத்தை” அடையாளப்படுத்தும் வேதாகமத்திலுள்ள ஏழு வெவ்வேறு மற்றும் நேரடியான குறிப்புகளால் நிறுவப்பட்டுள்ளது; மனிதகுலம் இருண்ட யுகங்கள் என்று அழைக்கும் அதே “காலம்” ஆகும் அது. 538 முதல் 1798 வரை, பாப்பராட்சி உலகை ஆட்சி செய்யும் எனக் கூறப்பட்ட துல்லியமான “காலப்பகுதியை” மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், வேதாகமம் போப்பை பாப்பராட்சியாக வெளிப்படுத்துகிறது. பவுல், அவர் தன் காலத்தில் வெளிப்படுத்தப்படுவார் என்று கூறினார்.

“தேவன்” என்று அழைக்கப்படுகிற எல்லாவற்றினும், அல்லது ஆராதிக்கப்படுகிற எல்லாவற்றினும் மேலாகத் தன்னை எதிர்த்து உயர்த்திக்கொள்கிறவன் போப்பே என்றும், “அவன் தேவனாக தேவனுடைய ஆலயத்தில் உட்கார்ந்து, தானே தேவன் என்று தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்” என்றும் பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறார். மற்ற விஷயங்களோடு சேர்ந்து, இது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்படும் அந்திக்கிறிஸ்து ஒரு மதச் சின்னம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவன் ஹிட்லர் அல்ல, அல்லது அலெக்சாந்தர் மகான் அல்ல. இது போப்பின் அடையாளத்தை இன்னும் குறிப்பாக வரையறுக்கிறது; ஏனெனில் அவன் வெறுமனே ஒரு மதக் கொடுங்கோலன் அல்ல, தேவனுடைய ஆலயத்துக்குள் இருப்பதாக உரிமைகூறும் ஒரு மதக் கொடுங்கோலன் ஆவான். அந்திக்கிறிஸ்து தாம் கிறிஸ்தவச் சபையின் உள்ளே ஆசனமிட்டிருப்பதாகக் கூறுகிறான்.

பவுலும் தானியேலும் கூறுகிறதின்படி, போப் தன்னைச் கிறிஸ்தவ சபையில் இருப்பதாக அறிவித்திருக்கும் நிலையிலே, தேவனுடைய சிங்காசனத்தின் மேல் அமரவும் எல்லாவற்றினும் மேலாக உயர்த்தப்படவும் விரும்பிய சாத்தானுடைய குணாதிசயத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். நான் “பவுலும் தானியேலும்” என்று கூறுவதற்குக் காரணம், போப்பின் பண்புகளில் ஒன்றாக அவன் முற்றிலும் தன்னையே நேசிப்பவனாக இருப்பதைப் பவுல் காட்டும்போது, அதற்காகப் பவுல் வெறுமனே தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தில் உள்ள போப்பைப் பற்றிய தானியேலின் வர்ணனையையே மேற்கோள் கொண்டதாகவே பெரும்பாலான வேதாகம விளக்கவுரையாசிரியர்கள் அங்கீகரிக்கின்றனர்; அங்கே தானியேல் இவ்வாறு பதிவு செய்கிறான்:

போப்பரசரின் தன்னடக்கம் அற்ற அகந்தைமிக்க குணநிலையைப் பற்றி பவுல் எடுத்துரைக்கும் போது, அவர் தானியேலின் வசனத்தை உரைப்பொருளாக எடுத்துச் சொல்லி, “தேவன் என்று சொல்லப்படுகிறதற்கும், வணங்கப்படுகிறதற்கும் மேலாகத் தன்னை எதிர்த்து உயர்த்துகிறவன்” போப்பரசரே என்றும்; “அவ்வாறு அவன் தேவனாய் தேவனுடைய ஆலயத்தில் உட்கார்ந்து, தானே தேவன் என்று தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்” என்றும் கூறுகிறார். போப்பாட்சியின் குணநிலையை அடையாளப்படுத்தும் தானியேலின் அந்த வசனம், போப்பாட்சி எதிர்கிறிஸ்து என்பதை “வெளிப்படுத்துவதற்காக” நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்த “காலத்தையும்” குறிப்பதாகும்; ஏனெனில், “கோபம் நிறைவேறும் வரையில்” போப்பாட்சி “செழிக்கும்” என்று அது அடையாளப்படுத்துகிறது.

“கோபம்” 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்றது; ஆகையால் அந்த வசனத்தில் தானியேல் (1260 ஆண்டுக் கால வரலாறு குறிப்பிடப்படும் தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகிய புத்தகங்களில் உள்ள ஏழு நேரடியான இடங்களில் இதுவொன்றாக இல்லாவிட்டாலும்), இருப்பினும் பாப்பரசர் அதிகாரத்தையே நேரடியாக அடையாளப்படுத்தி, யோவான் அதனை அழைப்பதுபோல், அது 1798 ஆம் ஆண்டில் “ஒரு மரணக்காயத்தை” பெற்றது என்று குறிக்கிறார். இவ்வாறு, அந்த வசனம் பாப்பரசர் ஆட்சிக் காலத்தின் நீளத்தைச் சுட்டிக்காட்டாமல் இருந்தாலும், பாப்பரசர் ஆட்சிக் காலத்தின் முடிவை அடையாளப்படுத்துகிறது.

அந்தப் பகுதியில், கி.பி. 538-இல் பாப்பரசாட்சி உலகத்தின் மேலாதிக்கத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுவதிலிருந்து தடுத்துநிறுத்தும் ஒரு அதிகாரத்தைப் பவுல் அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் அவர் எழுதிக்கொண்டிருந்த தெசலோனிக்கேயர் இந்தச் சிறப்பான உண்மையை ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார்கள் என்று அவர் கூறினார். அவர், “நான் இன்னும் உங்களிடத்தில் இருந்தபோது இவைகளை உங்களுக்குச் சொல்லவில்லைவா?” என்று கேள்வி எழுப்புகிறார். பாப்பரசாட்சி “தன் காலத்தில் வெளிப்படும்வரை,” அதை “தடுத்துநிறுத்துவது எது” என்பதை அவர்கள் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார்கள் என்று அவர் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறார். பாப்பரசாட்சி உலகத்தின் மேலாதிக்கத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளுவதற்கு முன்பாக இருந்து அதைத் தடுத்த அதிகாரம், பவுல் இந்தக் கடிதத்தை எழுதிய காலத்தில் உலகத்தின் மேலாட்சி அதிகாரமாக இருந்ததே ஆகும். அது புறஜாதியரான ரோமாபுரி ஆகும். பாப்பரசாட்சி உலகத்தின் மேலாதிக்கத்தைப் பெறுவதற்காக, புறஜாதியரான ரோமாபுரி “வழியிலிருந்து அகற்றப்படும்” என்று பவுல் எழுதினார்.

இந்தப் புரிதலே வில்லியம் மில்லரை தானியேல் புத்தகத்தில் “அன்றாடம்” என்று சின்னமாகக் குறிக்கப்படும் வல்லமை புறமத ரோமாவாகும் என்பதை உணரச் செய்தது. அட்வென்டிசம், அமைப்பின் வடிவமைப்பும், ஆகையால் வில்லியம் மில்லரின் தீர்க்கதரிசனப் புரிதல்களும் அனைத்தும், தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் இரண்டு புத்தகங்களைப் பற்றிய அவருடைய புரிதலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன என்றும், அந்த இரண்டு புத்தகங்களும் புறமத ரோமா மற்றும் பாப்பரச ரோமா என்னும் இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளை உரையாடுகின்றன என்றும் ஒப்புக்கொள்கிறது. தெசலோனிக்கேயருக்கான பகுதியில், மில்லர் ஏற்கனவே (அவருடைய காலத்தில் ஒவ்வொரு புராட்டஸ்டனும் அறிந்திருந்ததுபோல், போப்பே அந்திக்கிறிஸ்து என்பதைக்) அறிந்திருந்தார்; பாப்பரச ஆட்சிக்கு முன் வந்த வரலாற்று வல்லமை புறமத ரோமாவாகும் என்றும், பூமியின் சிங்காசனத்தில் பாப்பரசம் ஏறுவதற்கு முன்பாக புறமத ரோமா அகற்றப்பட வேண்டும் என்று பவுல் கூறியிருந்தார் என்றும் அவர் உணர்ந்தபோது, இதனைத் தானியேல் புத்தகத்துடனும் “அன்றாடம்” என்பதுடனும் அவர் இணைத்தார்; அங்கே பாப்பரசம் உலகின் கட்டுப்பாட்டைப் பெறுவதற்கு முன் அன்றாடம் “அகற்றப்பட” வேண்டும் என்று மூன்று முறை குறிப்பிடப்படுகிறது. பவுலின் சாட்சியம், புறமத ரோமாவே தானியேலின் “அன்றாடம்” என்பதை மில்லர் காண அனுமதித்தது; அதன் பின்னர், தானியேலின் இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளும் புறமத மற்றும் பாப்பரச ரோமாவே என்பதை அவர் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. இந்தச் சத்தியமே மில்லரைட் இயக்கத்தின் அடித்தளமாக உள்ளது. அட்வென்டிசம் இன்று மில்லரின் பணியை நிச்சயமாக நிராகரிக்கிறது; ஆனால், தானியேலில் உள்ள “அன்றாடம்” குறித்த மில்லரின் புரிதல் எவ்வாறு வளர்ச்சி பெற்றது என்பதற்கான இந்த மேலோட்டம், பாப்பரச வல்லமையின் எழுச்சியை அது அகற்றப்படும் வரையில் “தடுத்து நிறுத்துகிறது” என்று பவுல் கூறும் வல்லமை புறமத ரோமாவே என்பதுதான், இந்த விஷயங்களில் மில்லரின் சிந்தனையைப் பற்றிய சரியான பகுப்பாய்வாகும் என்பதை அவர்கள் இன்னும் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “அன்றாடம்” என்ற சத்தியம், தானியேல் பாழாக்கும் அருவருப்பாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பாப்பரசர் ரோம் என்ற இராச்சியத்திற்கு முன்பிருந்த புறமத ரோமின் ஒரு குறியீடாக இருப்பதை மில்லர் உணர்ந்தபோது, வேதாகம தீர்க்கதரிசனத்தின் இராச்சியங்களோடு தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன காலங்களை அவர் பின்னர் அறிந்துகொள்ள முடிந்தது; மேலும், அவரது மனம் இத்தகைய உள்ளுணர்வுகளுக்குத் திறக்கப்பட்டபோது, அவர் அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களாக விளங்கும் சத்தியங்களின் ஒரு தொடரை ஒருங்கிணைத்தார். அந்தச் சத்தியங்கள் 1843 மற்றும் 1850 முன்னோடி அட்டவணைகளின் இரண்டு பலகைகளில் நிலைநிறுத்தப்பட்டன. அந்தச் சத்தியங்களே அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரம்; அவை “காலம்” என்ற உண்மையை அறிந்துகொண்டதின் மீது அமைந்திருந்தன. அஸ்திவாரங்கள் எப்போது நிறுவப்பட்டன என்ற வரலாறே ஹபக்கூக்கின் பலகைகள் குறித்த பிரதான ஆராய்ச்சியாகும்.

ஆபகூக்கின் அட்டவணைகளில் சுட்டிக்காட்டப்படாதது என்னவெனில், காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த அஸ்திவாரங்கள், அஸ்திவாரங்களாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த சத்தியங்கள் இருந்தன என்பதை இறுதி தலைமுறை அறிந்து கொள்ளத் தேவையான பார்வையை வழங்கும் ஒரு கட்டமைப்பை உருவாக்கின. அஸ்திவாரத்தில் வைக்கப்பட்ட மிக முதற்பட்ட கல்லாக இருந்த ஒரு முதல் சத்தியம் இருந்தது; ஆனால் தானியேலின் புத்தகத்தில் உள்ள “நித்யம்” என்பது மில்லரின் முதல் சத்தியமாக இருக்கவில்லை. மில்லர் கட்டும்படியாக எழுப்பப்பட்ட அஸ்திவாரத்தில் முதல் கல்லாக ஆகவிருந்த சத்தியம் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதாயிருந்தது; ஆனால் “நித்யம்” என்ற சத்தியமின்றி, முதல் தூதனின் செய்தியை அறிவிக்கத் தேவையான தீர்க்கதரிசனக் கட்டமைப்பை மில்லர் அறிந்துகொண்டிருக்க மாட்டார். அவரது கட்டமைப்பு, இரு பாழாக்கும் அதிகாரங்களின் நோக்கிலிருந்து தீர்க்கதரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவதாக இருந்தது. மில்லர் மகாவிஷப்பாம்பையும் (புறமத ரோம்) மிருகத்தையும் (பாப்பரசாட்சியை) எடுத்துரைத்தார். மூன்றாம் தூதன் மகாவிஷப்பாம்பையும் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை), மிருகத்தையும் (பாப்பரசாட்சி), பொய்த்தீர்க்கதரிசியையும் (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) எடுத்துரைக்கிறான்.

ஒரு நபர், மில்லரைட்டுகள் இரண்டு புனித முன்னோடி அட்டவணைகளில் முன்வைத்த காலத் தீர்க்கதரிசனங்களையெல்லாம்—சிலவற்றை அல்ல, அனைத்தையும்—ஏற்றுக்கொண்டால், அவர் அந்தச் சத்தியங்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் ஆராய வேண்டியது அவசியம். அவற்றை ஒருபோதும் ஆராய்ந்து பார்க்காமல் இருந்திருந்தால், எவ்வாறு அவற்றை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? அந்த அடிப்படைச் சத்தியங்களை ஆராய்கிறவர்கள், அவற்றைச் சோதித்தறிவதைத் தங்களுடைய தனிப்பட்ட பொறுப்பாக ஏற்றுக்கொண்டு, பின்னர் அவை அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டால், அவர்கள் மணலின்மேல் அல்ல, கன்மலையின்மேல் கட்டியிருக்கிறார்கள்.

மில்லரைட் வரலாற்றின் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களை கேட்டறிவோர் அவற்றை ஆராய்ந்து பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டுமானால், அந்தக் காலத் தீர்க்கதரிசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாற்றுக் காலப்பகுதிகளை நோக்கிப் பார்ப்பதற்கான செயல் அவசியமாகிறது. இது, ஒரு காலவரிசைக் கோட்டில் நிகழ்வுகளை விளக்கமாகச் சித்தரிக்கும் பணியை குறிக்கிறது. வேதாகமத்திலிருந்து மில்லரைட்களால் அடையாளம் காணப்பட்டதும், பின்னர் வரலாற்றுப் பதிவால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டதுமான இந்தத் தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளை ஒரு தீர்க்கதரிசன மாணவர் ஆராயும் நிலையை அடைந்தபோது, அந்தக் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தில் உள்ள வரலாறு, அதே தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவிலுள்ள வரலாற்றை அடையாளார்த்தமாக முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது என்பதை உணரக்கூடிய நிலையில் அவர் இருப்பார். அந்தப் பார்வை நிலைப்பாட்டிலிருந்து, வரலாறு மீண்டும் நிகழ்கிறது என்பதை அந்த மாணவர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இந்தப் புரிதல் நிலைபெற்றபின், இயேசு முடிவைத் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார் என்பதையும் அவர் காண வேண்டும்.

உலகத்தின் முடிவை “ஆலயக் கட்டிடம்” எனச் சித்தரிக்கும் அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரிசையிலிருந்து, அடித்தளத்தின் மேல் கட்டப்படும் ஆலயத்தின் மீது இறுதியில் வைக்கப்படும் ஒரு உச்சிக்கல் இருப்பதை மாணவன் அறிந்திருக்க வேண்டும். மில்லரின் மூலம் வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவரப்படும்படி செய்யப்பட்ட ஆலயத்தின் அடித்தளம் (வேறு எந்த அடித்தளமும் இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர போடப்பட முடியாததால், அது இயேசு கிறிஸ்துவையே குறிக்கிறது) தீர்க்கதரிசன காலத்தின் மேல் அமைக்கப்பட்ட அடித்தளம் என்பதையும் அவன் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். இயேசு முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குவதால், ஆலயத்தின் உச்சிக்கல், அதாவது அதின் இறுதிக் கல்—அடித்தளத்துடன் ஒப்புமையாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் மாணவன் காண வேண்டும். மில்லருக்காக ஆலயத்தின் அடித்தளம் தீர்க்கதரிசன காலமாக இருந்தது; ஆனாலும் அந்த அடித்தளம் இருந்தும் இருந்தபோதிலும் இயேசு கிறிஸ்துவே ஆவார்.

பவுல், தாம் அடித்தளத்தை அல்லது தொடக்கத்தை அமைத்த ஆலயத்தை எழுப்பும் பணியிலேயே தமது செயலைக் குறிப்பிடுகிறார். அவர் புறஜாதிகளுக்கான அப்போஸ்தலனாயிருந்தார்; கிறிஸ்தவ சபையின் அடித்தளத்தை அமைப்பதற்கு அவர் கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டார். அதே பகுதியில், நம்முடைய சரீரங்கள் பரிசுத்த ஆவியின் ஆலயமென்றும் பவுல் குறிப்பிடுகிறார். மேலும், சாலொமோனின் ஆலயமும், வனாந்தரத்திலிருந்த பரிசுத்த ஸ்தலமும் உண்டு; அவையெல்லாவற்றிற்கும் அடித்தளங்கள் உண்டு, அவையெல்லாம் இயேசு கிறிஸ்துவையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. மில்லர் எழுப்புவதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட அடித்தளம் அட்வெண்டிசத்தின் ஆலயமாகும்; அந்த ஆலயத்தின் அடித்தளம் நிச்சயமாக இயேசு கிறிஸ்துவே; ஆனால் இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால், அது ஆவிக்குரியதும் தீர்க்கதரிசனப்பூர்வமானதுமான பொருட்களால் எழுப்பப்படும் ஆலயமாகும்.

ஆகையால் தலைக்கல் இயேசு கிறிஸ்துவாகவும் இருக்க வேண்டும்; ஆனால் அந்த தலைக்கல் ஒரு முதன்மையான தீர்க்கதரிசனக் கொள்கையையும் உட்படுத்தியிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் மில்லருக்கு ஒரு விதிகளின் தொகுப்பு அளிக்கப்பட்டது; அதில் மில்லரைட்டுகளின் தலைசிறந்த விதியாகிய “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்னும் கொள்கை அடங்கியிருந்தது. அந்த விதி இல்லாமல் காலத் தீர்க்கதரிசனத்திற்கு எந்த அறிதலும் இல்லை; ஆகையால் எந்த அஸ்திவாரமும் இல்லை. முடிவில், இயேசு கிறிஸ்துவை (அஸ்திவாரம்) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும், மேலும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை நிலைநிறுத்தும் விதிகளின் தொகுப்பிற்குள் ஒரு முதன்மையான விதியாக இருப்பதுமான, அதற்கு ஒத்த ஒரு இணை இருக்க வேண்டும். அந்த விதி, நிச்சயமாக, “முதல் குறிப்பிடல்” என்னும் விதியே; அது ஆரம்பத்திலிருந்தே முடிவை அறிவிக்கும் கிறிஸ்துவின் குணநலனின் பண்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

2 தெசலோனிக்கேயரில், இரட்சிக்கப்படும்படியாக சத்தியத்தின் அன்பை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள், பழைய ஏற்பாட்டில் “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட மூன்று எழுத்துகளால் உருவாக்கப்பட்ட எபிரேயச் சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்ட கிரேக்கச் சொல்லால் குறிக்கப்படும் சத்தியத்தை நிராகரித்தனர். பொய்யை நம்பியதினால் வல்ல மயக்கத்தைப் பெறுகிற அந்தக் குழு, இரு பரிசுத்த விளக்கப்படங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளபடி, ஆத்வெந்திசத்தின் அஸ்திவாரங்களாகிய பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்ப மறுத்தது. ஆகையால், நாம் இப்போது சில காலமாக ஆராய்ந்து வருகிற அந்தப் பகுதியில் இவ்வாறு கூறப்படுகிறது:

இந்த முந்தைய பகுதிக்குள் “சத்தியத்தின் அன்பைப் பெறாத சபைகள்” என்று குறிப்பிடப்பட்டவர்கள், தானியேலிலும் மத்தேயுவிலும் காணப்படும் துஷ்டரும் புத்தியில்லாத கன்னியர்களுமாவர்; அவர்கள் தேவனுடைய இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியை மிகவும் தாமதமானபின் தேடத் தொடங்குவார்கள் என்று ஆமோஸ் 8:12 அடையாளப்படுத்துகிறது. அது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது, ஏனெனில் அவர்கள் அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களைச் சார்ந்த ஒரு பொய்யை நம்பினர். அட்வென்டிசம் முதன்முதலில் அந்தப் பொய்யை 1863-இல் உட்கொள்ளத் தொடங்கியது; அதன்பின்பு அது இடையறாத சரிவிலேயே சென்றது.

நான் இப்போது எழுதப்போகிறதெல்லாம் முற்றிலும் தனிப்பட்ட பார்வையுடையதாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்; ஆனால் 1863 முதல் அட்வென்டிசத்தில் எந்த புதிய தீர்க்கதரிசன ஒளி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது? ஜோன்ஸும் வாக்னரும் 1888-ல் வழங்கிய செய்தியைப் பற்றி எலன் வைட், அது தாம் பல ஆண்டுகளாக முன்வைத்து வந்த செய்தியே என்று கூறுகிறார். அவர்களின் செய்தி 1888-ல் அட்வென்டிசத்திற்கு புதியதாகவும் அதிர்ச்சியூட்டுவதாகவும் தோன்றியிருக்கலாம்; ஆனால் அந்தப் புதுமையும் அதிர்ச்சியும் ஒரு புதிய செய்தியினால் உண்டாக்கப்பட்டவை அல்ல, மாறாக 1863 முதல் தேவனுடைய மக்கள்மேல் படிப்படியாக வந்து கொண்டிருந்த ஒரு குருட்டுத்தன்மையினால் உண்டாக்கப்பட்டவையாகும்.

1863 ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னரே அட்வென்டிசம் லவோதிக்கேயாவின் நிலையில் இருந்ததாக எலன் வைட் அடையாளங்காட்டினார்; ஆகையால் லவோதிக்கேயாவின் குருட்டுத்தன்மை 1863 க்கு முன்னரே அட்வென்டிசத்தின் மீது ஏற்கனவே படிப்படியாக ஊடுருவி வந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் 1863 ஆம் ஆண்டில், லேவியராகமம் இருபத்தாறு-இல் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” குறித்த சத்தியத்தை சபை அதிகாரப்பூர்வமாக ஒதுக்கிவைத்தது; அதுவே மில்லர் கண்டறிந்த முதல் “காலத் தீர்க்கதரிசனம்” ஆகும். 1863 முதல் அட்வென்டிசத்தில் வெளிப்பட்ட எந்தத் தீர்க்கதரிசன ஒளியும் இல்லை! என்ன மாறியது?

தீர்க்கதரிசன காலத்தின் மீது அமைக்கப்பட்டு இயேசு கிறிஸ்துவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஆலய அஸ்திவாரத்தின் முதலாவது கல், 1863ஆம் ஆண்டில் அட்வென்டிசத்தினால் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டது. தம்மைத்தாமே “அதிசய எண்ணிப்பவர்” எனப்படும் Palmoni ஆகக் காட்டிக்கொண்ட கிறிஸ்துவினால் தானியேலில் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, காலத்தின் மீது அடிப்படையாயிருந்த ஆலய அஸ்திவாரத்திற்குள் மில்லர் வைத்த முதலாவது கல் நிராகரிக்கப்பட்டு ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டது. மில்லர் கண்டுபிடித்த அந்த முதலாவது கல்…

இதனை அடுத்தக் கட்டுரையில் தொடர்வோம்.