இணையான எச்சரிக்கைகள் - எண் ஐந்து

இன்னும் நாம் எடுத்துரைத்துக் கொண்டிருக்கிற அந்தப் பகுதியில், வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தில் இறங்கிவருகிற தூதராகிய கிறிஸ்துவைப் பற்றிக் கருத்துரைக்கும் நிலையில், வல்லமையுள்ள தூதராகிய கிறிஸ்து, “சாத்தானுடனான மாபெரும் போராட்டத்தின் நிறைவுக் காட்சிகளில் அவர் ஏற்றுக்கொள்கிற பங்கை” விளக்குகிறார். கிறிஸ்து தமது வலது காலைப் சமுத்திரத்தின் மேல் மற்றும் இடது காலைப் வறண்ட நிலத்தின் மேல் வைத்தபோது அவர் எடுத்த “நிலை,” “முழு பூமியின் மேல் அவருடைய பரம வல்லமையையும் அதிகாரத்தையும் குறிக்கிறது.” கிறிஸ்து “உரத்த சத்தத்தோடு” கூவியபோது, அவர் “ஒரு சிங்கம் கத்துவதுபோல்” “கூவினார்.”

“மகா மோதலின் இறுதிக் காட்சிகளில்” கிறிஸ்து தமது சர்வவல்லமையை வெளிப்படுத்துவார்; மேலும், கிறிஸ்து தமது சர்வவல்லமையை வெளிப்படுத்தும்போது, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகவே அதைப் வெளிப்படுத்துகிறார்.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகக் கிறிஸ்து வெளிப்படுவது, அவருடைய தெய்வீக காலநியமத்தின்படி வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தை முத்திரையிடுவதிலும் முத்திரை நீக்குவதிலும் அவர் செய்யும் கிரியையை வலியுறுத்துகிறது. மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே, “காலம் சமீபமாயிருக்கிறது” என்ற நிலையில், “விரைவில் சம்பவிக்க வேண்டியவற்றை” அடையாளப்படுத்தும் ஒரு விசேஷமான வேதாகமச் சத்தியத்தின் முத்திரை நீக்கம் நிகழும்.

உண்மையிலேயே “அருகில்” இருக்கிற “காலம்” வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் வந்து சேரும் போது, “அதில் எழுதப்பட்டிருக்கிறவற்றை வாசித்து, கேட்டு, கைக்கொள்ளுகிறவர்கள்மேல்” ஒரு ஆசீர்வாதம் அறிவிக்கப்படுகிறது. அந்த விசேஷமான செய்தி காலத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு செய்தியாகும்; அது “காலம் அருகில்” இருக்கும்போதுதான் அறியப்படக்கூடியது. அப்பொழுது—அந்தக் காலத்திலேயே, அதற்கு முன்பல்ல—மனுஷர்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் “எழுதப்பட்டிருக்கிறவற்றை வாசித்து, கேட்டு, கைக்கொள்ள” இயலும். “காலம் அருகில்” இருக்கும்போது, “வாசிக்கிறவன்”, “கேட்கிறவர்கள்”, “அதில் எழுதப்பட்டிருக்கிறவற்றைக் கைக்கொள்ளுகிறவர்கள்” மேல் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள அந்த ஆசீர்வாதம், “முடிவுக்காலத்தில்” தானியேல் புத்தகம் திறக்கப்படுவதற்கு ஒத்ததாக இருக்கிறது.

“அநேகர்” “இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்” என்பது (இது தேவனுடைய வார்த்தையை ஆராய்வதைக் குறிக்கிறது) தானியேலின் “புத்தகத்தில்” “மூடப்பட்டிருந்த” “வார்த்தைகள்” முத்திரையிலிருந்து திறக்கப்படும் “முடிவுகாலத்தில்” அப்படிச் செய்கிறார்கள். ஆனால் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்ட உடனேயே, இங்கும் அங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் கன்னியர்களின் இன்னொரு வகையினரும் உள்ளனர்.

சமாரியாவின் பாவம், ஆகாபும் யெசபெலும் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பாவமாக இருந்தது; இதில் ஆகாப் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார், யெசபெல் கத்தோலிக்கச் சபையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள். கர்மேல் மலையில் எலியாவுடன் ஏற்பட்ட மோதலில் யெசபெலும், ஆகாபும், பொய்தீர்க்கதரிசிகளும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் அடையாளமாக அமைந்துள்ளனர். அந்த மோதலில் பரிசுத்தமற்ற தீர்க்கதரிசிகளின் இரண்டு குழுக்கள் இருந்தன: பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் தோப்புகளின் ஆசாரியர்கள். பாகால் வணங்கப்பட்ட தெய்வங்களில் ஒன்றாக இருந்தான்; தோப்புகளில் வணங்கப்பட்ட மற்றொன்று அஷ்தரோத் ஆகும். பாகால் ஒரு ஆண் தெய்வமாக இருந்தான்; அஷ்தரோத் ஒரு பெண் தெய்வமாக இருந்தாள். இவ்விருவரும் சேர்ந்து, ஆண் தெய்வம் அரசைக் குறிக்கிறது; பெண் தெய்வம் சபையை குறிக்கிறது.

தானில் நிறுவப்பட்ட அந்தத் தெய்வம், சமாரியாவின் முதல் அரசனான எரொபவாமால் நிறுவப்பட்டது; அவன் பெத்தேலிலும் தானிலும் தங்கக் கன்றுகளை நிறுவினான். பெத்தேல் என்பது தேவனுடைய இல்லம் என்று பொருள்; தான் என்பது நியாயத்தீர்ப்பு என்று பொருள்; இவை இரண்டும் சேர்ந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் கடைப்பிடிப்பதை அமல்படுத்துவதற்கு முன்பாக அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் நிகழும் திருச்சபையும் அரசும் இணையும் அமைப்பைக் குறிக்கின்றன. அந்த இரு தங்கக் கன்றுகளும், ஆரோனின் தங்கக் கன்றால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டன.

ஒரு கன்றுக்குட்டி ஒரு மிருகமாகும்; தங்கச் சிலை ஒரு உருவமாகும். ஆகையால் ஆரோனின் பொற்கன்றும், எரோபெயாமின் இரண்டு பொற்கன்றுகளும், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்படுவதற்கு முற்றிலும் முன்பாக நிகழும் சபையும் அரசும் ஒன்றிணையும் நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. எரோபெயாமின் நிகழ்வில், அந்த இரண்டு நகரங்களும் சபையும் அரசும் ஒன்றிணையும் குறியீட்டிற்கான இரண்டாம் சாட்சியை வழங்குகின்றன; வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தில் அது மிருகத்தின் உருவம் என்று வரையறுக்கப்படுகிறது.

பேர்சேபாவின் முறை ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. “பேர்சேபா” என்ற பெயர் முதன்முறையாக ஆதியாகமம் இருபத்து ஒன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படுகிறது; அப்பகுதியையே அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், தன் நாளில் இரட்சிக்கப்படுவதற்காக நீங்கள் சடங்குச் சட்டங்களையும் விருத்தசேதனத்தையும் கட்டாயமாகக் கைக்கொள்ள வேண்டும் என்று கூறியவர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்துகிறார். பேர்சேபா முதன்முதலில் குறிப்பிடப்படும் அந்தப் பகுதியையே பவுல் பயன்படுத்துகிறார். அதே வரலாற்றுக் குறிப்பில் காணப்படும் இரண்டு வேறுபட்டதும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானதுமான உடன்படிக்கைகளை எடுத்துரைப்பதற்காக அவர் அந்த வரலாற்றைப் பயன்படுத்துகிறார். அடிமைப்பெண்ணின் மகனாகிய இஷ்மவேலை, மனித வல்லமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உடன்படிக்கையின் பிரதிநிதியாக பவுல் பயன்படுத்துகிறார்; மேலும், தேவனுடைய வல்லமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உடன்படிக்கையின் பிரதிநிதியாக அவர் பயன்படுத்தும் ஈசாக்குடன் இஷ்மவேலை அவர் எதிர்மறையாக நிறுத்துகிறார். வேதாகமத்தில் பேர்சேபா குறிப்பிடப்படும் முதல் இடம் இந்தப் பகுதியே; பின்னர் வரலாற்றில், வேதாகம வரலாற்றில் முன்கூட்டியே உருவகமாகக் காட்டப்பட்டிருந்த தன் சொந்த வாழ்க்கை வரலாற்றிலுள்ள ஒரு சூழ்நிலையை விளக்குவதற்காக பவுல் அந்த வரலாற்றைப் பயன்படுத்தினார். வேதாகம வரலாறு மீண்டும் நிகழ்கிறது என்று பவுல் நம்பியும் போதித்தும் வந்தார்.

ஆதியாகமம் இருபத்தொன்றிலிருந்து உள்ள இந்தப் பகுதியை எதிர்மாறான இரண்டு உடன்படிக்கைகளை விளக்குவதற்காக பவுல் பயன்படுத்தினாலும், அந்தப் பகுதியில் தேவன் ஆபிரகாமுடன் ஏற்படுத்தும் உடன்படிக்கைகள் இரண்டு இருக்கின்றன; ஆனால் அவை, பவுல் அந்தச் சம்பவத்திலிருந்து எடுத்துரைக்கும் இரண்டு உடன்படிக்கைகள் அல்ல. அந்தப் பகுதியில், ஈசாக்கின்மூலம் ஆபிரகாமை அநேக ஜாதிகளின் தந்தையாக ஆக்குவேன் என்ற தமது வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவேன் என்று தேவன் மறுபடியும் வாக்குத்தத்தம் அளிக்கிறார்; மேலும், இஸ்மவேலையும் ஒரு பெரிய ஜாதியின் தந்தையாக ஆக்குவேன் என்றும் வாக்குறுதி அளிக்கிறார். வேதாகமத்தின் ஒரு பகுதி, அதில் குறிப்பிடப்படும் நான்கு உடன்படிக்கைகள், மேலும் வேதாகமத்தில் “பேர்சேபா” என்ற பெயர் முதன்முதலாக குறிப்பிடப்படுவது இதுவே.

பீர்சேபா ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அதே அதிகாரத்திலேயே ஆபிரகாம் அபிமெலேக்குடனும் ஒரு உடன்படிக்கை செய்தான்.

பீர்சேபா என்பது ஆபிரகாமுடன் தேவன் ஏற்படுத்திய உடன்படிக்கையின் அடையாளமாகும். வேதாகமத்தில் பீர்சேபாவை ஆபிரகாமின் உடன்படிக்கையுடன் இணைக்கும் பல உடன்படிக்கைச் சம்பவ வரலாறுகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. “பேர்” என்பது கிணறு என்று அர்த்தம்; “ஷேபா” என்பது “ஏழு” என்று அர்த்தம். ஷேபா என்பது அதே எபிரெயச் சொல் ஆகும்; லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தைக் குறிக்கிறது என்று வில்லியம் மில்லர் சரியாகப் புரிந்துகொண்ட “ஏழு தடவைகள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல் இதுவே ஆகும். அவர் கண்டுபிடித்த முதல் “காலத் தீர்க்கதரிசனம்” அதுவே; மேலும் 1863 ஆம் ஆண்டில் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்ட முதல் அடிப்படைச் சத்தியமும் அதுவே. “ஷேபா” என்ற சொல் நான்கு வெவ்வேறு வசனங்களில் “ஏழு தடவைகள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள அந்தப் பகுதியில், “ஏழு தடவைகள்” குறிக்கும் தேவனுடைய தண்டனை, “என் உடன்படிக்கையின் விவாதம்” என்று அழைக்கப்படுகிறது.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் “விவாதத்தை” குறிக்கும் “ஏழு காலங்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள வார்த்தை, “பேர்சேபா” என்ற சொல்லில் உள்ள “சேபா” என்பதே ஆகும்; அதே வார்த்தை தானியேல் புத்தகத்தில் இரு முறை மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது—ஒருமுறை மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டுள்ள “சத்தியம்” எனவும், மறுமுறை “சாபம்” எனவும். “சத்தியம்” என்றும் “சாபம்” என்றும் இரண்டும் “சேபா” என்ற வார்த்தையிலிருந்தே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன; ஏனெனில் அது ‘ஏழு’ என்பதையே மட்டும் குறிக்காமல், மீறப்பட்டால் “சாபத்தை” உண்டாக்கும் ஒரு உடன்படிக்கை அல்லது “சத்தியம்” என்ற கருத்தையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.

பேர்சேபாவில் ஒரு கிணற்றருகே செலுத்தப்பட்ட ஏழு ஆட்டுக்குட்டிகளைச் சுட்டிக்காட்டிய “ஷேபா” அல்லது “ஏழு” என்ற சொல் உடன்படிக்கையை குறிக்கிறது. மேலும், தேவனுடைய உடன்படிக்கை அல்லது அவர் எடுத்த சத்தியம், கீழ்ப்படிவோர் வாழ்வார்கள் என்றும் கீழ்ப்படியாதோர் மரிப்பார்கள் என்றும் அறிவிக்கிறது.

பீர்சேபா, ஆபிரகாமின் விசுவாசத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் உடன்படிக்கையை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகையால், ஆமோஸ் எட்டாம் அதிகாரத்தின் “அழகிய கன்னிகைகள்”, மத்தேயு இருபத்திஐந்தாம் அதிகாரத்தின் “மூடக் கன்னிகைகள்” ஆகவும், தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் “துன்மார்க்கர்” ஆகவும் இருப்பவர்கள், “சமாரியாவின் பாவத்தின்மேல்” சத்தியம்பண்ணும்போது, ஆகாபுடன் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை) விபசாரம் செய்தும், மிருகத்தின் உருவத்தின் (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) மேல் ஆட்சி செய்கிற யெசபெலின் (பாப்புத்துவம்) முத்திரைக்குத் தங்கள் விசுவாசப் பற்றுறுதியைச் சத்தியம்பண்ணுகிறார்கள்.

அவ்வே அதே “அழகிய கன்னியர்” “ஓ தானே, உன் தெய்வம் உயிரோடிருக்கிறது” என்று சொல்லும்போது, அவர்கள் இரண்டு சாட்சிகளால் (ஆரோன் மற்றும் யெரொபெயாம்) அடையாளம் காணப்பட்ட கன்றுக்குட்டியின் பொன்னான உருவத்துக்கு வணங்கி வருகின்றனர். அந்தப் பொற்கன்று, மிருகத்தின் உருவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது சபையும் அரசும் இணைந்திருக்கும் கூட்டிணைவே ஆகும்.

அந்த அதே கன்னியர், பேர்செபாவின் “வழக்கம்” “உயிரோடு இருக்கிறது” என்று கூறும்போது, “வழக்கம்” என்ற சொல் “வழி” என்று பொருள்படுகிறது. இது எரேமியா 6:16-இல் உள்ள “பழைய பாதைகள்” எனப்படும் “வழிகளை” அடையாளப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே சொல்தான். அந்தக் கன்னியர், தாங்கள் மிருகத்தின் சிலைக்குப் பணிந்து, அதன் அதிகாரத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தபோதிலும், இன்னும் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளே எனக் கூறுகின்றனர். அவர்கள் “கிழக்கு” மற்றும் “வடக்கு” என்றும் “கடலிருந்து கடலுக்கு” என்றும் குறிக்கப்படும் செய்தியைத் தேடி, தேவனுடைய வார்த்தையில் பதற்றமுடன் அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அதே சமயம் தாங்கள் இன்னும் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் என்று உரிமைகோருகின்றனர்; ஆனால் அது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது.

அந்தக் கன்னியர்கள் முந்தைய இந்த இரண்டு வசனங்களின் செய்தியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பதாம் வசனத்தில் விவரிக்கப்பட்டபடி, முன்னாள் சோவியத் ஒன்றியத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் “நாடுகள்” பாப்பாட்சியாலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளாலும் துடைத்தெறியப்பட்ட 1989 ஆம் ஆண்டில், முடிவுக்காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி, பாப்பாட்சியின் இறுதியான எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த இரண்டு வசனங்களில், கிழக்கும் வடக்கும் மூலம் சித்தரிக்கப்படும் ஒரு செய்தி வடக்கின் ராஜாவை (போப்பை) கோபமூட்டுகிறது; அதன் பின்னர் இறுதியான துன்புறுத்தல் தொடங்குகிறது. அது நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் முடிவடைகிறது; அங்கே பாப்பாட்சி “கூடாரங்களை” நாட்டுகிறது; இது “கூடாரம்” என்று பொருள்படும் எபிரெயச் சொல்லிலிருந்து வந்தது (கூடாரம் என்பது ஒரு திருச்சபையின் சின்னம்), ஆனால் அது அவனுடைய “அரண்மனையின்” “கூடாரம்”; அது ஒரு அரசைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. திருச்சபை மற்றும் அரசு இணைந்திருப்பதைக் குறிக்கும் அந்தக் கூடாரத்தை—அல்லது யோவான் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் அதை அழைப்பதுபோல, மிருகத்தின் சொரூபத்தை—அவன் “கடல்களுக்கு நடுவே,” அதாவது பன்மையில், நாட்டுகிறான். அழகிய கன்னியர்கள் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பத்திநான்காம் மற்றும் நாற்பத்தைந்தாம் வசனங்களில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; அதற்கு அடுத்த வசனத்திலேயே மிகாவேல் எழுந்தருளுகிறார், அருள்வாய்ப்பு முடிவுறுகிறது. அந்நேரத்தில், ஆமோஸ் 8:14 கூறுவது போல், அழகிய கன்னியர்கள் “விழுந்துபோவார்கள்; இனி ஒருபோதும் எழுந்திருக்கமாட்டார்கள்.”

அழகிய கன்னியர் மிருகத்தின் சிலைக்கு வணங்கிக்கொண்டிருக்கிற அதே வேளையில் தாங்கள் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் என்று உரிமையாக்கிக் கூறும்போது, அவர்கள் யூதர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டும் யூதர்கள் அல்லாதவர்களாக யோவானால் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் தாங்கள் ஆபிரகாமின் பிள்ளைகள் என்று உரிமையாக்குகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் பொய்யுரைக்கிறார்கள்.

அவர்கள் பாப்பரசாட்சியின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர்; ஆகையால் அவனுடைய குணத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளனர். அவர்கள் தங்களை யூதர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள், அல்லது தங்களைச் சப்தநாளைக் காக்கும் அட்வென்டிஸ்டுகள் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் அப்படிச் சொல்லிக்கொள்வோராயினும், மற்றவற்றுடனும் சேர்ந்து “தேவனுடைய ஆலயத்தில்” உட்காருகிற பாப்பரசனுடைய குணத்தையே அவர்கள் உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களை அட்வென்டிஸ்டுகள் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள், அல்லது தங்களை அட்வென்டிஸ்ட் ஆலயத்தில் இருப்பவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் பாப்பரசன் கிறிஸ்தவராக இல்லாத அளவிற்கே, அவர்களும் அட்வென்டிஸ்டுகள் அல்ல.

“கர்த்தருடைய வார்த்தையை” தேடி “இங்கும் அங்கும் ஓடுகிறவர்கள்” தானியேல் புத்தகத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட “ஞானிகள்” அல்லர்; ஆனால் அவர்கள் “கன்னியர்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அந்த வசனங்களில் அலைந்து திரிந்து, பசியால் வாடி, தாகத்தால் மரித்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் “கர்த்தருடைய வார்த்தைகளை” “புரிந்துகொள்வதில்லை” என்பது வெளிப்படையானது; ஏனெனில், அவர்கள் வசனங்களிலேயே அதையே தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சோதனைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன் வெளிப்படுத்தப்படும் கர்த்தருடைய வார்த்தை இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் ஆகும்; மேலும், மூடர், துஷ்டர், அல்லது “அழகிய கன்னியர்” என்பவர்கள் தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து உண்டான அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களே ஆவர். மத்தேயு போதிப்பதுபோல், கலியாணத்திற்கு தொடர்ந்து செல்லத் தேவையான எண்ணெய் அவர்களிடத்தில் இல்லை.

அந்த “பஞ்சம்” என்பது கிருபைக்காலத்தின் முடிவாகும். அமோஸின் வசனங்களில் அப்பத்திற்காக (தேவனுடைய வார்த்தை)வும் தண்ணீரிற்காக (பரிசுத்த ஆவி)வும் தேடிக்கொண்டிருக்கிற “கன்னியர்”, தானியேலின் “புரிந்துகொள்ளாத” “துஷ்டர்” ஆவர். அவர்கள் மத்தேயுவின் பரிசுத்த ஆவியைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் புத்தியில்லாத கன்னியர்களே; இவ்வாறு மூன்று சாட்சிகளின் அடிப்படையில், திருமணத்திற்கு ஆயத்தமாகும் தங்களுடைய வாய்ப்பு கடந்துபோய்விட்டது என்றும், திருமண விருந்திற்கு செல்லத் தமக்குப் பொருத்தமான ஆடை இல்லை என்றும் உணருகிறவர்களை இது அடையாளப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் இப்போது முத்திரைநீக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் விசேஷச் செய்தியை அவர்கள் “கேட்க” மறுத்தார்கள். அந்த விசேஷச் செய்தி முத்திரைநீக்கப்படும் காலத்திலிருந்து கிருபைக்காலத்தின் முடிவுவரை இரட்சிப்பிற்கான இறுதி அழைப்பின் காலமாகும். அந்தக் காலத்திற்கு ஆயத்தமின்றி வருவது, “மிகவும் தாமதம்!” என்ற வார்த்தைகளைச் செவிமடுக்கத் தம்மை ஆயத்தப்படுத்துவதாகும்.

பத்து கன்னியரின் உவமையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரிசையில், எண்ணெய் குணநலனைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; ஆனாலும் “பொன்னான எண்ணெய்” மற்றும் “பரிசுத்த எண்ணெய்” என்பவையும் “தேவனுடைய ஆவியின்” செய்திகளையும் குறிக்கின்றன.

ஆமோஸில் “இங்கும் அங்கும் ஓடுகிறவர்கள்” என்று வருணிக்கப்படுகிறோர், “காலம் சமீபத்தில் உள்ளது” என்பதனால் முத்திரை நீக்கப்படும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எனும் புத்தகத்திலிருந்து வரும் சிறப்பு செய்தியை “புரிந்துகொள்வதற்கான” தங்களுடைய பொறுப்பை நிராகரிக்கும் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் வகுப்பினரை அடையாளப்படுத்தும் சாட்சிக்கு மேலும் சேர்க்கின்றனர்.