இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் - பதினாறு

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் பதிமூன்றாம் அதிகாரம் வரை வெளிப்படுத்தப்படும் ஏழு இடிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறினால் அடையாளப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன நிகழ்வுகளின் தொடர் வரிசையை நாம் முன்வைத்து வருகின்றோம். இந்த நிகழ்வுகளின் வளர்ச்சியில், புராட்டஸ்டன்டுத்துவத்தின் கொம்பின் வரலாறையும் குடியரசுவாதத்தின் கொம்பின் வரலாறையும் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாகப் பொருத்திப் பார்ப்பதற்கான நிலையினை நாம் இன்னும் அடையவில்லை. மேலும், நடுஇரவு கூக்குரலின் செய்தியில் இஸ்லாமின் பங்கினைத் துல்லியமாகக் குறிப்பதற்கான புரிதலின் தளத்தையும் நாம் இன்னும் ஆயத்தப்படுத்தவில்லை. எனினும், இந்த நிகழ்வுகளோடு தொடர்புடைய மிக முக்கியமான ஒரு சத்தியம் உண்டு; அது, அவிழ்த்துமுத்திரையிடப்பட்டு வரும் சத்தியங்களை ஒருவர் உணரும்போது அவர் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஆசீர்வாதம், எழுதப்பட்டிருக்கிற அந்தவைகளை “கைக்கொள்ளும்” பொறுப்பையும் உட்படுத்துகிறது.

அவிழ்த்தெடுக்கப்பட்டு வரும் வரலாற்றின் தொடர், அதில் எழுதப்பட்டுள்ளவற்றைக் கேட்டு, வாசித்து, கைக்கொள்ளுகிறவர்களுக்குத் தேவனுடைய படைப்பாற்றலை அறிவிக்கிறது. ஆகையால், ஏசாயாவின் கடைசி தீர்க்கதரிசன வர்ணனையையும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரம் முதல் பதிமூன்றாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதிகளையும் பற்றிய நமது ஆராய்ச்சியிலிருந்து இப்போது விலகி, உலர்ந்த செத்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கின் வழியாகச் செல்லும் தகவல் மாபெரும் நெடுஞ்சாலையின் வீதியில் எலியா மற்றும் மோசே “மூன்றரை நாட்கள்” இறந்து கிடந்ததின் முக்கியத்துவத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டிய நேரமாகியுள்ளது. இப்போது நாம் அடையாளம் காணப்போகுவது, “வனாந்தரம்” என்பதின் குறியீட்டுப் பொருளாகும்.

முந்தைய கட்டுரையில், ஏழு இடிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றினால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகளின் வரிசைக்கான நான்கு தீர்க்கதரிசன சாட்சிகளை நாம் அடையாளம் கண்டோம். அவை: கிறிஸ்துவின் சாயலின் வரிசை, இரண்டு சாட்சிகளின் வரிசை, மிருகத்தின் சாயலின் வரிசை, மற்றும் வடதிசையின் கள்ள அரசனின் வரிசை.

போலிக் வடராஜாவின் வரிசையின் இரண்டாம் பாதி, 538 ஆம் ஆண்டில் பாப்புத்துவம் அதிகாரமடைந்ததுடன் தொடங்குகிறது. பின்னர், வடராஜாவின் ஆவிக்குரிய போலியாகிய பாப்புத்துவம், ஆவிக்குரிய எருசலேமையும் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலையும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் மிதித்தழித்தது.

யோவான் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் அளக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்டான்; ஆனால் வெளிப்புறப் பிராகாரத்தை விட்டு விடும்படியும் அவனுக்குச் சொல்லப்பட்டது, ஏனெனில் அது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளுக்கு அந்நியஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.

யோவானும் லூக்காவும், “நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்” காலம் புறஜாதியார் “எருசலேமை” “காலடியில் மிதிப்பார்கள்” என்று சாட்சியமளிக்கின்றனர். யோவான் அந்தக் காலஅளவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; லூக்கா அந்த வரலாற்றின் முடிவை அடையாளப்படுத்துகிறார். இந்த இரு சாட்சிகளும் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதிமூன்றாம் வசனத்தின் கேள்வியையே எடுத்துரைக்கின்றனர்.

பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் எவ்வளவு காலம் காலடியில் மிதிக்கப்படவேண்டுமெனும் கேள்வி, தானியேலில் “பரிசுத்தஸ்தலம்” என்றும் “சேனை” என்றும் குறிக்கப்படும் எருசலேமைக் காலடியில் மிதிக்கும் செயலை நிறைவேற்றும் இரண்டு பாழாக்கும் அதிகாரங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. இந்த வசனத்தைப் பற்றிய சரியான அடிப்படைப் புரிதல், J. N. Andrews அவர்கள் வெளிப்படுத்தியபடி, பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் இரண்டையும் மிதித்தழித்த இரண்டு பாழாக்கும் அதிகாரங்களை இந்த வசனம் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதாகும். இந்த வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்படும் முதல் பாழாக்கும் அதிகாரம் புறமதவாதம்; இரண்டாவது பாப்பரசுவாதம். “சேனை” என்ற சொல், ஆலயத்திலுள்ள “வழிபடுகிறவர்கள்” என்று யோவான் அடையாளப்படுத்துகிறவர்களைக் குறிக்க தானியேல் பயன்படுத்திய சொல்லாகும்; அதாவது, எருசலேமிலுள்ளவர்களை.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்பட்டுள்ள “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறுதலின்படி, புறமதம் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் மிதித்தது; பின்னர் பாப்பத்துவமும் அதே செயலை மேலும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் செய்தது. லூக்காவும் யோவானும் கூறியபடி, பாப்பத்துவம் 1798 இல் தன் கொல்லக்கூடிய காயத்தைப் பெறும் வரையில், எருசலேமை ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் மிதித்தது. 1798 இலிருந்து ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை கழித்தால், 538 கிடைக்கிறது. 538 இலிருந்து ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை கழித்தால், கி.மு. 723 கிடைக்கிறது; அக்காலத்தில் வடதிசையின் சொற்பொருள் அரசனாக இருந்த அசீரியா, இஸ்ரவேலின் வட ராஜ்யத்தை அடிமைத்தனத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.

பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் பாப்பரசாட்சி மிதித்தழித்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை மட்டுமே யோவான் குறிப்பிடுகிறார்; ஆனால், “ஜாதிகளின் காலங்கள் நிறைவேறும் வரையில்” என்று லூக்கா கூறுவதால், அஞ்ஞானமதமும் பாப்பரசாட்சியும் எருசலேமை மிதித்தழித்த இரண்டு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டு காலங்களையும் அவர் எடுத்துரைக்கிறார். லூக்கா, எருசலேம் மிதித்தழிக்கப்படுதலை ஒரே ஒரு “காலம்” என்பதற்கும் அதிகமானதாக அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில், அதை அவர் ஜாதிகளின் “காலங்கள்” நிறைவேறுதல் என்று அழைக்கிறார்.

நிச்சயமாக, 1856 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட் அட்வென்டிசம் லவோதிக்கேயாவாக ஆனது; மேலும் ஏழு ஆண்டுகள் கழித்து அவர்கள் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்ற சத்தியத்தை நிராகரித்தார்கள்; ஆகையால், அட்வென்டிசம் இந்த எளிய வேதாகம உண்மைகளைப் பார்க்க இயலாததாக உள்ளது. நான் சுட்டிக்காட்டிக் கொண்டிருக்கும் உண்மை என்னவெனில், மூன்று வழிக்குறிகளை அடையாளப்படுத்தும் ஏழு இடிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறும், முதல் மற்றும் இரண்டாம் வழிக்குறிக்கிடையேயுள்ள ஒரு காலப்பகுதியும், பின்னர் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் வழிக்குறிக்கிடையேயுள்ள இன்னொரு காலப்பகுதியும், போலியான வடக்கின் ராஜாவின் தீர்க்கதரிசன வரிசைக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

அந்த வரிசை கி.மு. 723-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது; அப்போது வடக்குப் பிரதேசமான இஸ்ரவேல் இராச்சியம், உண்மையிலேயே வடக்கின் அரசனாக இருந்த அசீரியாவின் அரசனின் கையில் அடிமைத்தனத்திற்குள் சென்றது. பின்னர் 538-ஆம் ஆண்டில், ஆவிக்குரிய வடக்கின் அரசன் அதிகாரமளிக்கப்பட்டான்; அப்பொழுது அவன், 1798-ஆம் ஆண்டில் மரணக்காயம் அடையும் வரை, மேலும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் ஆவிக்குரிய எருசலேமை மிதித்துக் கொண்டிருந்தான். கி.மு. 723 முதல் 538 வரை, இஸ்ரவேலை அடக்கி வைத்திருந்த அதிகாரங்கள் எப்போதும் புறமத வல்லரசுகளாகவே இருந்தன.

கிறிஸ்துவின் வரிசை, கி.பி. 27 ஆம் ஆண்டில் அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது வடதிசையின் உண்மையான ராஜாவின் அபிஷேகம் நிகழ்ந்ததை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன நாட்கள் கழித்து அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அதன் பின்னர், கி.பி. 34 ஆம் ஆண்டில் ஸ்தேவான் கல்லெறியப்பட்டதுவரை, வடதிசையின் உண்மையான ராஜாவின் செய்தியை அறிவிக்க அவரது சீஷர்களுக்கு வல்லமை அளிக்கப்பட்டது. அவரது ஊழியத்தின் முழு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களிலும் கிறிஸ்து நடக்காத ஒரேயொரு நேரம், அவர் வெற்றிகரமான பிரவேசத்தில் எருசலேமுக்குள் சவாரி செய்து சென்றபோதுதான். ஆகையால், சிலுவைக்குப் பிறகு அவரது சீஷர்கள் செய்ததுபோலவே, அவர் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் எருசலேமையும் சேனையையும் மிதித்தார். போலியான வடதிசை ராஜாவும், வடதிசையின் உண்மையான ராஜாவாகிய கிறிஸ்துவும் ஆகிய இரு வரிசைகளும், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் எருசலேமையும் சேனையையும் மிதித்தன.

புறமதம், சொற்பொருளான யூதர்களின் பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலச் சேவை ஆராதனை முறையின் ஒரு போலிநகலாக இருந்தது; அதைப் போலவே, பாப்பரசாட்சி, ஆவிக்குரிய யூதர்களின் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலச் சேவை ஆராதனை முறையின் ஒரு போலிநகலாகும். புறமதத்தின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள், கிறிஸ்துவின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களுக்கு இணையாக இருந்தது; பாப்பரசாட்சியின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள், சீஷர்களின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களுக்கு இணையாக இருந்தது.

இரு வரிகளிலும், 2023 ஜூலை மாதத்தில் பொதுவெளியில் முத்திரை நீக்கப்படத் தொடங்கிய ஏழு இடிகளின் மறைந்த வரலாற்றின் அதே தீர்க்கதரிசன அமைப்பு அடங்கியுள்ளது. அந்த முத்திரை நீக்கம், மில்லரைட் இயக்கத்தின் முதல் ஏமாற்றத்தை அடையாளங்காணுதல் மூலம் ஒரு பகுதியாக நிறைவேற்றப்பட்டது. அவர்களுடைய முதல் ஏமாற்றம், பத்து கன்னியர் உவமையில் “தாமதிக்கும் காலம்” என்று அழைக்கப்படும் ஒரு காலப்பகுதியைத் தொடங்கிவைத்தது. “தாமதிக்கும் காலம்” நியூ ஹாம்ப்ஷயரின் எக்செட்டர் முகாம்கூட்டத்தில் முடிவடைந்தது; அப்போது நள்ளிரவின் கூக்குரல் செய்தி முழுமையாக நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது. எக்செட்டர் முகாம்கூட்டம் இரண்டாவது வழிக்குறியாக ஆனது; அதன் பின்னர், நள்ளிரவின் கூக்குரல் செய்தி அறிவிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு காலப்பகுதி ஆரம்பமானது; அது நியாயத்தீர்ப்பின் மூன்றாவது வழிக்குறியும் கடைசி ஏமாற்றமும் வந்தடைந்ததுவரை நீடித்தது.

அந்த மூன்று வழிக்குறிகள் முதலாவது ஏமாற்றம், நள்ளிரவு முழக்கத்தின் செய்தி, மற்றும் கடைசி ஏமாற்றம் ஆகும். அந்த மூன்று வழிக்குறிகள் எபிரேய மொழியில் “சத்தியம்” என்பதற்கான சொல்லுடன் ஒத்திசைகின்றன; அது எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல், பதிமூன்றாவது, மற்றும் கடைசி எழுத்துகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதலாவதும் கடைசியதும் இரண்டும் ஏமாற்றங்களாக இருப்பது, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவருடைய முத்திரையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

மில்லரைட் வரலாற்றில் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களுக்கு நேரடியான பிரதிநிதித்துவம் எதுவும் இல்லை; ஆயினும் மில்லரைட் வரலாறே முதல் இயக்கத்தின் வரலாறு ஆகும்; ஆகையால் அது கடைசி இயக்கத்தின் மாதிரியாக நிற்கிறது. கடைசி இயக்கத்தில் முதல் ஏமாற்றத்தின் வரலாறு 2020 ஜூலை 18 அன்று ஆரம்பமானது; அது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் விளக்கப்படுகின்றது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில், இரண்டு சாட்சிகள் கொல்லப்படுகின்றனர்; இது, முதல் இயக்கத்தால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட கடைசி இயக்கத்தின் முதல் ஏமாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

வெளிப்படுத்தல் அதிகாரம் பதினொன்றில், அந்த ஏமாற்றம் அவர்களின் சடலங்கள் வீதியில் இருந்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் காலத்தை அறிமுகப்படுத்தியது; இவ்வாறு, அது உவமையின் தாமதக் காலத்தை அடையாளப்படுத்தியது. அவர்கள் உயிர்த்தெழும் வேளையில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நியாயத்தீர்ப்பு நடைபெறும் அதே மணிநேரத்தில், அவர்கள் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள். இரு சாட்சிகளின் வரலாறு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் கொண்ட ஒரு குறியீட்டுக் காலத்தை உள்ளடக்கியதாகும்.

ஏழு இடி ஒலிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றில் மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தின் விவரங்கள், மற்ற இணைவரிகளைக் காட்டிலும் மிக அதிகமான குறிப்பாக்கத்தை வழங்குகின்றன; ஆனாலும் மூன்றாம் தூதனின் வரி, வடக்கின் உண்மையான ராஜாவின் வரி, மற்றும் வடக்கின் கள்ள ராஜாவின் வரி ஆகிய அனைத்தும் ஒரே தீர்க்கதரிசனத் தன்மைகளைக் கொண்டுள்ளன: ஒரு தொடக்கப் புள்ளி; அதனைத் தொடர்ந்து நடுப்புள்ளியை அடையும் ஒரு காலப்பகுதி; அதன் பின்பு இறுதிப்புள்ளியில் நியாயத்தீர்ப்பை அடையும் மற்றொரு காலப்பகுதி.

ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் ஏழு இடிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய கூறாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பன்னிரண்டில், அந்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் ஒரு “வனாந்தரம்” எனச் சின்னமாகக் காட்டப்படுகின்றன.

திருச்சபை, பன்னிருநூறு அறுபது ஆண்டுகளுக்கு பாப்பரசரின் அதிகாரத்தால் மிதிக்கப்படுதலிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக வனாந்தரத்திற்குத் தப்பிச் சென்றது. பதினான்காம் வசனம் இதற்குக் மேலும் ஒரு சாட்சியை அளிக்கிறது.

திருச்சபை பன்னிருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் வரை மகாநாகத்தினதும் பாப்பரசாட்சியினதும் துன்புறுத்தலிலிருந்து தப்பித்து வனாந்தரத்திற்குப் போனது; ஆகையால் “வனாந்தரம்” என்பது அந்தப் பன்னிருநூற்று அறுபது நாட்களின் ஒரு அடையாளமாகும். அந்த எண் தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய புத்தகங்களில் நேரடியாக ஏழு முறை தோன்றுகிறது; எனினும் அது வேதாகமத்தில் இன்னும் பல வேறு முறைகளிலும் குறிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அது லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்பட்டுள்ள “ஏழு காலங்களை” குறிக்கிறது.

கி.மு. 723 முதல் கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டுவரை அயோக்கியமதம் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்ததாயிருந்தாலும், அல்லது போப்பாட்சியம் ஆவிக்குரிய எருசலேமையும் அதிலுள்ள ஆராதகர்களையும் மிதித்ததாயிருந்தாலும், அது தேவனுடைய ஜனங்கள் சிதறடிக்கப்படுதலின் ஒரு எடுத்துக்காட்டாயிருந்தது; அந்தச் சிதறடித்தல், லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு அதிகாரங்களில் பிரதிநிதியாகக் காட்டப்பட்டுள்ள “தேசத்தின் ஓய்வுநாட்கள்” உடன்படிக்கையை தேவனுடைய ஜனங்கள் மீறியதினால் உண்டானது. இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தில் அது தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் சச்சரவாக அழைக்கப்படுகிறது.

தேவனுடைய உடன்படிக்கைக்கு எதிரான கிளர்ச்சி, தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் “என் உடன்படிக்கையின் சச்சரவு” என்று சித்தரிக்கப்படும் அடிமைத்தனத்தையும் சிதறடிப்பையும் கொண்டு வந்தது. தண்டனையைப் பற்றிய புரிதல் இல்லாமல்—அதை தானியேல், மோசேயின் “சாபமும்” “சத்தியப்பிரமாணமும்” என்று அழைக்கிறார்; அதுவே “என் உடன்படிக்கையின் சச்சரவு” என்றும் அழைக்கப்படுகிறது—தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்படும் கிறிஸ்துவின் கிரியையின் ஆழ்ந்த அர்த்தத்தை ஒருவர் காணாதபடிக்கு குருடாக்குகிறது. எலன் வைட்டின் எழுத்துகளில் லவோதிக்கேய குருட்டுத்தன்மையில் உள்ள தேவனுடைய ஜனങ്ങളെப் பற்றிய நிலையான மதிப்பீடு என்னவெனில், அவர்கள் “காரணத்திலிருந்து விளைவுக்கு” நியாயமாக ஆராய முடியாதவர்கள் என்பதே. இருள் யுகத்தின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை நீங்கள் புரிந்திருக்கிறீர்கள் என்று ஒப்புக்கொள்ளலாம்; ஆனால் அந்த மிதித்தழித்தலின் “காரணத்தை” நீங்கள் அறியாவிட்டால், நீங்கள் குருடராயிருக்கிறீர்கள்.

கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தியது, “அவருடைய உடன்படிக்கையின் தகராறுடன்” நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த “சாபத்தின்” காலஅளவு இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் ஆக இருந்தது; அதே உடன்படிக்கையை கிறிஸ்து உறுதிப்படுத்திய காலஅளவு இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்கள் ஆக இருந்தது. ஏழு இடி முழக்கங்களின் மறைந்த வரலாற்றின் கட்டமைப்பை வழங்கும் எபிரெய மொழிச்சொல்லான “சத்தியம்” என்பதோடு ஒத்திசைவாக, கிறிஸ்து தமது உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்த வேண்டியிருந்த அந்தத் தீர்க்கதரிசன வாரம், எபிரெய எழுத்துமாலையின் முதல், பதிமூன்றாவது, மற்றும் கடைசி எழுத்துகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் மூன்று வழிக்குறிகளை உடையதாக இருந்தது.

அந்த வாரத்தின் முதல் வழிக்குறி அவருடைய ஸ்நானம்; இரண்டாவது வழிக்குறி சிலுவை; கடைசியானது ஸ்தேவானின் மரணம் ஆகும். விண்ணகத் தூதர்கள் வில்லியம் மில்லருக்கு “ஏழு காலங்களை” காணும்படி நடத்தினதுபோல, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்களை” காண மறுப்பது, கிறிஸ்து தமது இரத்தத்தைச் சிந்தி, அவருடைய சொற்பொருளானப் பண்டைய ஜனங்கள் நிராகரித்த அந்த உடன்படிக்கையையே உறுதிப்படுத்திய தீர்க்கதரிசனத்தை முழுமையாக அறியும் திறனை நீக்கிவிடுகிறது. இறுதியில் இரட்சிக்கப்படுகிற ஒவ்வொருவரும் “சத்தியம்” குறித்த பகுதியானதும் முழுமையற்றதுமான ஒரு புரிதலையே கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் “சத்தியத்தை” நோக்கமாய் காண மறுக்கும் எவரும் இரட்சிக்கப்படமாட்டார்கள். பிதாவினிடத்திற்கு செல்லும் வழி ஒன்றே உண்டு; அது இயேசுவினாலே; இயேசுவே அந்த “சத்தியம்.”

இது சிந்தித்து ஆராயத் தக்க மதிப்புமிக்க ஒரு புரிதலாகும்; ஏனெனில் அது லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு ஆகிய அதிகாரங்களின் உடன்படிக்கையைப் பற்றிப் பேசுகிறது. “ஏழு காலங்களின்” “சாபம்” பண்டைய நேரடி இஸ்ரவேலின் மீது வரவழைக்கப்பட்டது; காரணம், அவர்கள் தேசத்திற்கு ஓய்வளிக்க வேண்டிய விதிமுறைகளையும் யூபிலி குறித்த கட்டளைகளையும் நிறைவேற்றத் தயங்கினார்கள். அது செய்யாமையின் பாவமாக இருந்தது. “நீ கொல்லாதிருப்பாயாக” அல்லது “நீ திருடாதிருப்பாயாக” போன்ற ஒரு கட்டளையை அவர்கள் நேரடியாக மீறியதினால் அல்ல, அவர்கள் செய்யும்படி கட்டளையிடப்பட்ட ஒரு செயலைச் செய்யாமல் விட்டதினாலே அந்தச் சாபம் அவர்கள்மேல் வந்தது. தேசத்திற்கு ஓய்வளிப்பதுடன் தொடர்புடைய விதிமுறைகளை அவர்கள் வெறுமனே புறக்கணித்தார்கள். எந்தப் பரிசுத்தமற்ற காரணத்தினாலாயினும், தேவதூதர்கள் வில்லியம் மில்லருக்கு கண்டறிய வழிநடத்திய “ஏழு காலங்களை” வெறுமனே ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பவர்கள் ஆகிய அட்வென்டிஸ்டுகள், உண்மையை மெய்யாக ஆராய்ந்து அறிய வேண்டிய நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளாதவர்களாக இருந்து, பண்டைய நேரடி இஸ்ரவேல் புறக்கணித்த அதே உடன்படிக்கைச் செய்தியையே அவர்கள் அலட்சியம் செய்வதன் மூலம், அதே வகையான செய்யாமைக் கலகத்தையே நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆரம்பம் முடிவை விளக்குகிறது.

வெளிப்படுத்தல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் “வனாந்தரம்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள், “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான ஒரு குறியீடாகும். கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களும், சீஷர்களின் ஊழியத்தின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களும், உடன்படிக்கை உறுதிப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த முழு வாரத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அதைப் போலவே, புறமதம் தேவனுடைய ஜனங்களை மிதித்துக் கொண்டிருந்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளும், பாப்பாட்சி தேவனுடைய ஜனங்களை மிதித்துக் கொண்டிருந்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளும், மோசேயின் சாபத்தின் முழு “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்களுக்குப் பிறகு, இறந்த எலும்புகள் நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் எனும் நிலையில் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும்படி மறுபடியும் உயிர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அவர்கள் அந்த உடன்படிக்கை உறவை நிறைவேற்றுவதற்காக, தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் செய்ததுபோல, உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளை நிறைவேற்ற வேண்டியது அவசியமாகும். “ஏழு காலங்கள்” எனும் உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகள், சத்துருவின் தேசத்தில் தங்களை கண்டுகொள்ளுகிறவர்களுக்கென குறிப்பிட்ட அறிவுறுத்தல்களை உள்ளடக்கியுள்ளது. தாங்கள் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்ற நிஜத்தை உணர்ந்து விழித்தெழுகிறவர்கள் கர்த்தரிடத்தில் திரும்ப விரும்பும்போது, அவர்கள் எவ்வாறு திரும்ப வேண்டும் என்பதற்கான அறிவுறுத்தல்களை லேவியராகமம் இருபத்தாறு வழங்குகிறது.

வேதாகமத்தில் “pine away” என்ற சொல்லாட்சி கரைந்து போதல், கெடுதல், முற்றிலும் உண்டழிந்து போதல் என்பதைக் குறிக்கிறது. “Pine away” என்பது இறந்த உலர்ந்த எலும்புகளாகச் சிதைந்து வீழ்வதைக் குறிப்பதாகும். மேலும், அந்த அறிவுறுத்தல் மரணத்தைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் அது, தமது நிலையை உணர்ந்து விழித்தெழுகிறவர்களை “உங்கள் எதிரிகளின் தேசத்தில்” இருப்பவர்களாகச் சித்தரிக்கிறது.

2020 ஜூலை 18 அன்று, மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தில் முதல் ஏமாற்றம் நிகழ்ந்தது. பரிசுத்த தீர்க்கதரிசனச் சீர்திருத்த வரிசைகளிலுள்ள மற்ற எல்லா முதல் ஏமாற்றங்களாலும் இது முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. எசேக்கியேல் அதிகாரம் முப்பத்தேழு, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் முற்றிலும் கரைந்து, கெடுக்கப்பட்டு, அழிந்துபோய், வெறும் உலர்ந்த சத்தமற்ற எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்காக மட்டுமே இருந்தவர்களாக அடையாளப்படுத்துகிறது. அவர்கள் சத்துருவின் தேசத்தில் இருக்கிறார்கள்; அது மரணத்தின் தேசமாகும். வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றில், இரண்டு சாட்சிகள் கொல்லப்பட்டு தெருவில் விடப்பட்டார்கள். எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் ஒருவருடனொருவர் ஒத்துப்பேசுகிறார்கள். ஆகையால், எசேக்கியேலின் பள்ளத்தாக்கின் வழியாகச் செல்லும் அந்தத் தெருவில் இறந்து கிடப்போரிடமே மோசே பேசுகிறார். அவர்கள் ஏமாற்றமடைந்த நிலையிலிருக்கையில், எரேமியாவின் வழியாக அவர்களுக்கு உபதேசம் வழங்கப்படுகிறது.

எரேமியா தேவனுக்காகப் பேச விரும்பினால், அவன் திரும்ப வேண்டும் என்றும், அப்படிச் செய்யும்போது மதிப்புமிக்கதைக் கேவலமானதிலிருந்து பிரித்தறிய வேண்டும் என்றும் அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. அந்தப் பகுதியின் சூழல், கேவலமானவை என்பது அவன் திரும்பிச் செல்லக்கூடாதவர்களே என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. அந்தப் பகுதியில் அவன் தனது ஏமாற்றமடைந்த நிலையிலிருக்கிறவனாகச் சித்தரிக்கப்படும்போது, தானே தனிமையில் இருந்ததாக அவன் குறிப்பிடுகிறான்.

எரேமியா “பரியாசக்காரரின் சபையில்” அமர்ந்திருக்கவில்லை; ஏனெனில் அவர் தனியாக அமர்ந்திருந்தார். பரியாசக்காரரின் சபையாகிய அக்கெட்டோரிடத்திற்குத் திரும்பும்படி அவருக்கில்லை. 1863-ஆம் ஆண்டில், மோசேயின் “ஏழு காலங்களை” நிராகரிப்பதற்காக பாபிலோனின் மகளிரின் வேதாகம முறைமையினிடத்திற்கு மீண்டும் திரும்பியபோது, அட்வென்டிசம் “பரியாசக்காரரின் சபை”க்குத் தன் திரும்புதலைத் தொடங்கியது. ஆனால் எரேமியா, மில்லரைட் வரலாற்றை விட, குறிப்பாக கடைசி நாட்களைப்பற்றியே பேசுகிறார். இறந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கிலிருப்பவர்கள் தாங்கள் சத்துருக்களின் தேசத்தில் இருக்கிறார்கள் என்ற உண்மைக்கு விழித்தெழும்போது, தெருவில் அவர்களின் மரணத்தைப் பார்த்து மகிழ்ந்தவர்களிடத்திற்கு அவர்கள் ஒருபோதும் திரும்பக்கூடாது. அந்தக் கூட்டம் எரேமியாவினிடத்திற்கு திரும்பலாம்; ஆனால் அவர் அவர்களிடத்திற்கு திரும்ப முடியாது.

ஆனால் அவர்கள் திரும்பிவர வேண்டுமானால், “ஏழு காலங்கள்” என்பதோடு நேரடியாக தொடர்புடையதாக மோசே கொடுத்துள்ள அறிவுறுத்தல்களையும் அவர்கள் நிறைவேற்ற வேண்டும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றில் தெருவில் இறந்தவர்களாயிருக்கிறவர்கள் மூன்றரை நாட்கள் இறந்தவர்களாயிருக்கிறார்கள்; இது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “வனாந்தரம்” ஆகும்.

இதனாலேயே மரித்தோரின் ஆரம்ப விழிப்புணர்வு, எலும்புகள் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்து அமைக்கப்படும்படி செய்கிற ஒரு செய்தியால் நிறைவேறுகிறது; ஆனால் அவர்கள் இன்னும் உயிருள்ளவர்களாக இல்லை. அவர்களை வல்லமையுள்ள ஒரு சேனையாக மாற்றுவதற்கு, முத்திரையிடும் செய்தியான நான்கு காற்றுகளின் செய்தி அவசியமாகிறது. அவர்களை ஒன்றுசேர்க்கும் முதல் செய்தி ஒரு “சத்தத்திலிருந்து” வருகிறது.

அந்தச் சத்தம் வனாந்தரத்திலிருந்து வருகிறது; அது “ஏழு காலங்கள்” என்ற சிதறிப்போகுதலின் ஒரு அடையாளமாகும். அந்தச் சத்தம் வனாந்தரத்தில் இருக்கிறது; ஏனெனில் எசேக்கியேலும் இறந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கிற்குக் கொண்டுபோகப்பட்டார். அவர் தூரத்திலிருந்து அல்ல, அதே பள்ளத்தாக்கிலிருந்தே சாட்சியமளித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அந்தப் பள்ளத்தாக்கு மூன்றரை நாட்களின் வனாந்தரம் ஆகும். அந்தச் சத்தத்தின் வாக்குத்தத்தம், எருசலேமின் அக்கிரமம் மன்னிக்கப்பட்டது என்றும், அவளுடைய போராட்டம் முடிவுற்றது என்றும் கூறுகிறது. இந்த வாக்குத்தத்தம் கடைசி நாட்களில் நிறைவேற்றப்படும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலைக் குறிக்கிறது. ஆனால் அவளுடைய அக்கிரமம் மன்னிக்கப்படுதல், அவள் செய்த எல்லாப் பாவங்களுக்காகவும் “இரட்டிப்பு” பெற்றுக்கொள்வதோடு தொடர்புடையதாகும். மோசே வழங்கிய பரிகாரம், அவர்களுடைய அக்கிரமங்களை மட்டும் அல்லாமல், அவர்களுடைய பிதாக்களின் அக்கிரமங்களையும் அறிக்கையிடுவதை வேண்டுகிறது. அவர்கள் அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்றினால், அவர்களுடைய அக்கிரமம் மன்னிக்கப்படும்.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த சத்தியங்களை நாம் தொடர்வோம்.