இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் - எண் இரண்டு

ஆரம்பத்திலேயே சில அடிப்படை மேற்கோள் அம்சங்களை முன்வைப்பதற்கான முயற்சியாக, முந்தைய கட்டுரைகளில் நான் பல விஷயங்களைச் சேர்த்திருந்தேன். இனி கையாளப்படும் பொருளிலேயே நான் இன்னும் கூடுதல் ஒருமுக கவனத்துடன் இருப்பதற்கு முயல்வேன். உங்கள் பொறுமைக்கு நன்றி.

ஆரம்பத்திலிருந்தே தேவன் தாம் யார், தாம் என்னவர் என்பதைப் பற்றிய எங்களுடைய புரிதலை அதிகரிக்க முயன்றுவருகிறார். அந்தச் செயலில், தம்மைப் பற்றித் வெளிப்படுத்தப்பட்டவற்றை மனிதர்கள் புரிந்துகொள்ள உதவ பல வழிமுறைகளை அவர் பயன்படுத்தியுள்ளார்; அவற்றில் ஒன்றாக “பெயர்கள்” என்பதன் பயன்பாடு உள்ளது—வேதவசனங்களில் தேவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் அநேகப் பெயர்களும், மேலும் அவர் தேர்ந்தெடுத்த பிரதிநிதிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெயர்களும் அதில் அடங்கும். அவர் தீமையினதும் நன்மையினதும் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

அவர் தம்முடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கைக் ஜனங்களின் காலப்பிரிவு சார்ந்த மாற்றங்களையும், வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் படிப்படியாகத் தமது சுபாவத்தைப் பற்றிய புரிதலை மகத்துவப்படுத்தும் கருவியாகவும் பயன்படுத்தியிருக்கிறார். ஆகையால், உடன்படிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட காலப்பிரிவு மாற்றங்களின் வரலாறுகளும் பல்வேறு விதங்களில், அவருடைய சுபாவத்தினதும் இயல்பினதும் சத்தியம் மகத்துவப்படுத்தப்படுவதைப் பற்றியும் பேசுகின்றன.

வெளிப்படுத்தல் முதல் அதிகாரத்தை அதற்கு அடுத்துள்ள அதிகாரங்களுக்கு ஒரு முன்னுரையும் திறவுகோலும் என நாம் அணுகினால், அந்த ஆரம்ப அதிகாரத்தில் காணப்படும் சில சத்தியங்கள் இந்தப் புத்தகத்தின் மீதமுள்ள பகுதிகளையும் ஆழமாகப் பாதிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவற்றில் ஒன்றான சத்தியம், இயேசு கிறிஸ்து யார் என்பதுடனே தொடர்புடையது; அவர் அல்பாவும் ஒமேகாவும் ஆவார் என்பதிலேயே மட்டும் அது முடிவதல்ல. வெளிப்படுத்தல் முதல் அதிகாரத்தில் ஒரு சத்தியம் முன்வைக்கப்பட்டிருந்தால், அது இறுதியான தலைமுறைக்காகச் சோதிக்கும் நிகழ்கால சத்தியமாகவே நிச்சயமாக இருக்கும்; அந்த இறுதியான தலைமுறை என்பதே பேதுருவினால் அடையாளங்காணப்பட்ட “தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சந்ததி” ஆகும்.

நாம் ஆராய்ந்து வருகின்ற கிறிஸ்துவின் குணாதிசயங்களில் ஒன்றானது, ஆரம்பத்தை முடிவினின்று கிறிஸ்து அடையாளப்படுத்துவது ஆகும். கிறிஸ்து அநேகரோடே ஒரு வாரத்துக்காக உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய காலம், எழுத்தர்த்தமான இஸ்ரவேலிலிருந்து ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான ஒரு உடன்படிக்கை-யுக மாற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கிறிஸ்துவின் குணத்தையும் சத்துவத்தையும் குறித்து அறிவின் அதிகரிப்பைப் பற்றிப் பேசுகின்ற வேதாகமத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட யுகமாற்றங்கள் ஆபிராம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு, யோசேப்பு, மோசே, கிறிஸ்து, வில்லியம் மில்லர், மற்றும் நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரம் ஆகியோர் ஆவர். அந்த வரிக்குப் மேலாக அமைக்கப்பட்டுள்ள மற்றொரு யுகமாற்ற வரிசையும் உள்ளது; அது தேவனுடைய சபையின் ஏழு யுகங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; அவை வெளிப்படுத்தின விசேஷம் இரண்டும் மூன்றும் அதிகாரங்களில் உள்ள ஏழு சபைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனால் அவற்றை நாம் இன்னும் தொடமாட்டோம். ஆதாமும் ஏவாளும் தொடர்பாகவும், அவர்கள் விழுவதற்கு முன்பும் விழுந்த பின்பும் என்ற வகையில் ஒரு யுகமாற்றம் இருந்தது; மேலும், நோவாவின் காலத்தில் ஜலப்பிரளயத்திற்கு முன்பிருந்த நிலையிலிருந்து ஜலப்பிரளயத்திற்குப் பிந்தைய நிலைக்கு ஒரு யுகமாற்றம் இருந்தது என்பது வெளிப்படையானதே. இந்த எல்லா வரிசைகளும் நாம் கையாளுகின்ற ஒளிக்குப் பங்களிக்கின்றன; ஆனால் இப்போது நாம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களின் மேல் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

உடன்படிக்கையின் வாரத்தின் தொடக்கத்தில் கிறிஸ்து தமது ஊழியத்தை ஆரம்பித்தபோது அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றார்.

உடன்படிக்கையின் வாரத்தை இவ்வாறு ஆரம்பித்தபடி, இயேசு நீரிலிருந்து மேலே வந்தபோது தேவனுடைய முதலாவது வார்த்தைகளே, இயேசு தேவனுடைய குமாரன் என்று பிதாவால் அறிவிக்கப்பட்டதாயிருந்தன. “முதல் குறிப்பிடும் விதி”யை நாம் புரிந்துகொண்டால், அந்த உண்மை வல்லமையுடையதாகும். அதை நாம் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், அவ்வளவல்ல.

ஆதியாகமத்தில் இருப்பதுபோல, அபிஷேகச் சடங்கிலும் தேவத்துவத்தின் மூன்று நபர்களும் அடையாளம் காணப்படுகின்றனர்.

இயேசு தேவனுடைய குமாரன், தாவீதின் குமாரன், மனுஷகுமாரன் என்பதான சத்தியம், அடுத்த மூன்றரை ஆண்டுகள் முழுவதும் வேதபாரகரையும் பரிசேயரையும் இடையறாது கலங்கச் செய்தது. தீர்க்கதரிசன அர்த்தத்தில், தமது ஞானஸ்நானத்தின் போது இயேசு, இயேசுவிலிருந்து இயேசு கிறிஸ்துவாக மாறினார். இயேசு ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது, அவர் “கிறிஸ்து” ஆனார்; அதற்கு “அபிஷேகம் செய்யப்பட்டவர்” என்று பொருள், எபிரெய மொழியில் அதற்கான சொல் “மேசியா” ஆகும். மேலும், எபிரெயர் ஒரு மேசியாவை எதிர்பார்த்திருந்தார்கள்; அவர் தாவீதின் குமாரனாக இருப்பார் என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். பூமியின் வரலாற்றிலேயே மிகப் பரிசுத்தமான அந்த மூன்றரை ஆண்டுகளை ஆரம்பிப்பதற்காக அவர் “அபிஷேகம் செய்யப்பட்டபோது,” பரிசுத்த ஆவியானவர் இறங்கிவருவதைக் கண்டார்; தமது பிதா பேசுவதைச் செவியுற்றார்.

அது மிக ஆழ்ந்த அபிஷேகச் சடங்காக இருந்தது; அதில் அவரையும் அவருடைய கிரியையையும் குறித்து அறிவிக்கப்பட்ட செய்தி, “அவர் தேவனுடைய குமாரன்” என்பதாக இருந்தது. யூதருக்கு இன்னும் அதிக அச்சமளித்தது என்னவென்றால், அவர் தேவனுடைய குமாரன் என்பதுமட்டுமல்ல, தேவனுடைய குமாரனாகிய அவர்—உண்மையிலேயே தேவனே என்று உரிமை கோரினார் என்பதுதான். இத்தகைய தேவதூஷணமான உரிமைக் கோரிக்கையாக அவர்கள் புரிந்துகொண்ட ஒன்றை யூதர் எவ்விதத்திலும் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை! யூதருக்கிருந்த அந்த இருமனம், ஆபிரகாமுக்கிருந்த இருமனமே ஆகும்; ஏனெனில் ஆபிரகாம் யூதரின் பிதாவாகவும், உடன்படிக்கையின் பிதாவாகவும், உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளுக்கிணங்க நிலைத்திருக்கத் தேவையான விசுவாசத்தின் அடையாளமாகவும் இருந்தார்.

தேவரோடு உடன்படிக்கைச் சம்பந்தத்துக்குள் பிரவேசிக்கத் தேவையான விசுவாசத்தைப் பற்றிய ஆபிரகாமின் எடுத்துக்காட்டு, உங்கள் விசுவாசம் சோதிக்கப்பட வேண்டியது அவசியம் என்பதைக் கோருகிறது. ஆபிரகாமின் சோதனை, அவனுடைய விசுவாசம் உண்மையானதா, அல்லது வெறும் துணிகர முன்னூகமா என்பதை நிரூபிக்கக்கூடியதாக இருந்தது; அது, தேவனுடைய முந்தைய வார்த்தைக்கு முரணாகத் தோன்றினாலும் கூட, அவன் தேவனுடைய வார்த்தையைப் பின்பற்றுவானா என்பதை வெளிப்படுத்துவதின் மீது அமைந்திருந்தது. மனிதப் பலி என்பது கொலை என்றும், அது தாம் அந்நாளில் தங்கியிருந்த விக்கிரகாராதனை செய்த ஜனங்களின் விக்கிரகாராதனைச் செயல்களைச் சுட்டிக்காட்டுவதாகும் என்றும் ஆபிரகாம் அறிந்திருந்தான். மறைநூல் அறிஞர்களும் பரிசேயரும், தங்களுடைய உடன்படிக்கையின் ஆரம்பகால வரலாற்றிலிருந்தே தேவன் ஒருவரே தேவன் என்பதை அறிந்திருந்தார்கள்; மேலும், இயேசு தம்மை இரண்டாம் தேவனாகக் கோரிக்கொள்கிறார் என்றும் அவர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். அவர்கள் தங்களுடைய இறுதிச் சோதனையினால் சோதிக்கப்படுகிறவர்களாயிருந்தார்கள்.

மோசே முந்தைய வசனத்தைப் பதிவு செய்த அந்த வரலாற்றிலேயே, தேவன் இனிமுதல் தாம் யெகோவா என்று அறியப்பட வேண்டுமென்று மோசேவுக்குப் ஏற்கனவே அறிவித்திருந்தார். இனி அவர் மட்டும் ஆண்டவராகிய சர்வவல்லமையுள்ள தேவனாக அறியப்பட வேண்டியவர் அல்ல; அந்தக் காலத்திலிருந்து அவர் யெகோவா என்று அறியப்பட வேண்டியவராயிருந்தார். தமது நாமங்களினால் வெளிப்படுத்தப்படும் தமது சுபாவத்தின் உணர்வை மேலும் விரிவாக உயர்த்திக் காட்டிக் கொண்டிருந்த அதே வரலாற்றிலேயே, தேவன் ஒரே தேவன் என்று பண்டைய இஸ்ரவேலருக்கு அவர் மிகவும் தெளிவாக அறிவித்தும் கொண்டிருந்தார். கிறிஸ்துவின் நாட்களில் வாழ்ந்த யூதர் என்ன எண்ணியிருக்க வேண்டும்?

பின்னர், எருசலேமுக்கான வெற்றிகரமான பிரவேசத்தில் உச்சக்கட்டத்தை எட்டிய அவரது ஊழியத்தின் காலத்தில், பிள்ளைகள் தமக்குப் புகழ்ச்சிப் பாடல் பாட அனுமதிக்கிற இயேசுவைக் கண்டு யூதர்கள் மறுமுறையும் திகைப்பில் ஆழ்ந்தார்கள்.

பரிசேயர்களை வெறிகொளச் செய்த அந்தப் பாடலின் வரிகள், இயேசுவை தாவீதின் குமாரன் என்று அடையாளப்படுத்திய பகுதியும், அதேவேளை தாவீதின் குமாரன் என்பது ஆண்டவரின் நாமம் என்றும் அடையாளப்படுத்திய பகுதியுமாகும். அவருடைய ஊழியத்தின் தொடக்கத்தில், வெற்றிநுழைவிலும், மேலும் நிச்சயமாக சிலுவையிலும், அந்த விவாதம் இயேசுவின் நாமத்தைச் சுற்றிய கலக்கத்தையும் உட்படுத்துகிறது.

நிச்சயமாக, எழுத்தை “நான் இருக்கிறேன், யூதர்களின் ராஜா” என்று மாற்றியிருந்தால், அது அடிப்படையில் சரியானதாக இருந்திருக்கும்; ஏனெனில் “நான் இருக்கிறேன்” என்பது இயேசு தம்மைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்ப வெளிப்படுத்திய நாமமாகும். நிச்சயமாக, தேவனுடைய வார்த்தையை மாற்றுவதற்காக—குறிப்பாக அது சிலுவையின் வரலாறாக இருக்கும்போது—அத்தகைய குறைபாடுள்ள தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்துவது மனிதர்கள் ஒருபோதும் செய்யாத காரியம் தானே, அல்லவா? இயேசு “யூதர்களின் ராஜா” ஆவார்; ஆனால் அவர் “நான் இருக்கிறேன்” என்றும் ஆவார்; ஆகையால் “நான் இருக்கிறேன், யூதர்களின் ராஜா” என்ற கூற்று ஒரு வகையில் துல்லியமானதே; ஆனால் இதுவே முக்கியப் பொருள் அல்ல.

ஆரம்பத்திலிருந்தும் நடுப்பகுதி முழுவதிலும் மற்றும் அந்த மூன்றரை ஆண்டுகளின் முடிவுவரையும், அவருடைய நாமம் கலக்கத்தின் ஒரு மையப்புள்ளியாக இருந்தது. உடன்படிக்கை நாமங்களின் வரிசையைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள வேண்டிய பல விஷயங்கள் உள்ளன; ஆனால் இங்கு நான் காட்ட விரும்புவது என்னவெனில், பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் யூத சபையில் கிறிஸ்துவின் நாமத்துடன் தொடர்புடைய ஒரு அதிர்ச்சி உண்டாயிற்று என்பதாகும். தாவீதின் குமாரனாக, அவர் மேசியாவாக இருப்பதற்கான தகுதிச்சான்றுகளை உடையவராயிருந்தார்; தேவனுடைய குமாரனாக (அதாவது அவரே தேவனுமாக இருப்பதன் பொருளில்) மற்றும் மனுஷகுமாரனாக, இயேசு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒரு மாபெரும் சோதனையை முன்வைத்தார். அவர்களுடைய உடன்படிக்கை வரலாற்றின் தொடக்கத்தில் மோசே தேவன் ஒரே தேவன் என்று மிகவும் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருந்தபோது, இந்த மனிதன் எவ்வாறு தன்னை தேவனாகவும் தேவனுடைய குமாரனாகவும் உரிமை கோர முடியும்?

ஆயினும், மனிதர்களின் நடுவே கிறிஸ்து நடந்துசென்றதின் நோக்கம் அதுவே ஆகும். தேவன் அவருக்குள் இருந்து மனிதர்களை தமக்கே ஒப்புரவாக்கிக் கொண்டிருந்தார்; இதனை அவர் செய்தது, “நீங்கள் என்னைக் கண்டிருந்தால், பிதாவைக் கண்டிருக்கிறீர்கள்” என்று தெளிவாகவும் நேரடியாகவும் போதித்த இயேசுவைக் காண மனிதர்களுக்கு அனுமதித்ததினாலே ஆகும். இந்த வரலாறு, தேவனின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களாகிய சொற்பொருள் இஸ்ரவேலின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அதன் தொடக்கத்திலேயே, தேவன் யார், அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதைக் குறித்து குறியிடப்பட்ட ஒரு சர்ச்சை இருந்தது.

தேவனை அறிதலுக்கு எதிரான நாத்திக மறுப்பின் அடையாளத்தை மட்டுமல்ல, ஆபிரகாமின் தேவனைப்பற்றிய எகிப்தியரின் புரிதலையும் பார்வோன் வெளிப்படுத்துகிறான். மேலும், எகிப்தில் தாம் செய்த தமது அதிசயமான கிரியைகள், தாம் யார் என்பதை மனிதகுலம் அறிந்துகொள்ளும்படியாகவே என்பதைக் கர்த்தர் மீண்டும் மீண்டும் கூறியிருக்கிறார். தேவனுடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஜனமாகிய நேர்மையான இஸ்ரவேலின் ஆரம்ப வரலாறு முடிவுக்காலத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

இரண்டு வரலாறுகளிலும், தேவன் யார், அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதைக் குறித்த புரிதலின்மை உள்ளது; அது அவருடைய பல்வேறு நாமங்களோடு தொடர்புடையதாகும். ஆனால், நமது பரிசீலனைக்குப் இன்னும் முக்கியமானது என்னவெனில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாகிய இஸ்ரவேலின் முடிவுக்காலத்தில் கிறிஸ்துவின் வரலாறு வெளிப்படுத்துவதாவது, யூதர்கள் தங்கள் மேசியாவை ஏற்றுக்கொள்வதில் இடறித் தவறியதற்கான முக்கிய காரணங்களில் ஒன்று, தங்களுடைய உடன்படிக்கை வரலாற்றின் தொடக்கத்திலேயே தேவனுடைய வார்த்தை அவர் ஒரே தேவன் என்று அடையாளப்படுத்தியிருந்ததை அவர்கள் அறிந்திருந்ததுதான். என்ன ஒரு சிக்கல்!

இது யூதருக்கான இறுதியான கேள்வி-பதில் காலமாகும்; ஏனெனில் அந்த உரையாடலுக்குப் பின்பு, “அவரிடத்தில் இனி எதையும் கேட்க ஒருவனும் துணியவில்லை.” இழந்துபோன வீட்டிற்கான தமது ஊழியத்தின் இறுதியான கேள்விக்கு அவர் இப்போதுதான் பதிலளித்திருந்தார் (மேலும் தீர்க்கதரிசனக் கதைக்களத்தில் எப்போதும் ஒரு இழந்துபோன வீடு உண்டு); பின்னர் அவர் “தாவீதின் குமாரன்” என்ற தமது நாமத்தின் பொருளை, அதனால் தாம் மேசியா என்பதையும், முன்வைக்கிறார். அந்த மூன்றரை ஆண்டுகள் முழுவதும் இருந்த சர்ச்சை, அவருடைய பல்வேறு நாமங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கிறது; அவை அவருடைய குணத்தையும் இயல்பையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அவருடைய நாமம் தொடக்கத்தில், அவருடைய ஞானஸ்நானத்தின் போது, பின்னர் இழந்துபோன வீட்டோடு அவருடைய இறுதி சந்திப்பில், வெற்றிகரமான பிரவேசத்தின் வேளையிலும் சிலுவையிலும், மேலும் சுவிசேஷங்களில் உள்ள பிற பகுதிகளிலும் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

மேசியாவாகிய அவருடைய அபிஷேகமும், அவர் இரட்சிக்க வருகை தந்தவர்களோடான அவருடைய கடைசி தொடர்பும், அவருடைய தெய்வீகத்தையும், அவருடைய நாமங்களின் குறியீட்டார்த்தத்தையும், மேலும் நிச்சயமாக முதற்குறிப்பின் விதியையும் பற்றியவையாக இருந்தது. இயேசு, யூதர்களுக்கான தம்முடைய நேரடியான கிரியையை, ஆவிக்குரிய தாவீதைக் குறித்து போதிப்பதற்காக நேர்மையான வரலாற்றுத் தாவீதின் சரித்திரத்தைப் பயன்படுத்தி முடிக்கிறார். ஆண்டவர், ஆண்டவரிடம் தம்மோடு சிங்காசனத்தில் அமரும்படி கூறும் வேளையைப்பற்றி தாவீது ஏன் கருத்துரைக்க வேண்டும்? ஏனெனில் ஆரம்பத்தில் இருந்த ராஜாவாகிய தாவீது, முடிவில் இருக்கும் ஆவிக்குரிய ராஜா தாவீதைக் குறிக்கின்றான். இழந்துபோன வீட்டாருக்குச் சொல்லப்பட்ட இயேசுவின் இறுதியான உரையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரே வழி, முதற்குறிப்பின் விதியைப் பயன்படுத்தத் தக்கவராக இருப்பதே; அந்த விதியை நீங்கள் அறியாவிட்டால் அதைச் செய்ய முடியாது.

இழந்துபோன வீட்டாருக்குக் அவர் அளித்த இறுதியான அறிவிப்பு, அதைப் புரிந்துகொள்ள “முதல் குறிப்பிடல் விதி” பற்றிய புரிதலை அவசியமாகக் கோரியது. தமது இறுதி அறிவிப்பில், இயேசு தாவீதையும் தாவீதின் குமாரனையும் பயன்படுத்தி இழந்துபோன வீட்டாருக்குச் சத்தியத்தை முன்வைத்தார். ஏனெனில் அவர்கள் எப்படியாயினும் தாவீதின் வீட்டாரே இருந்தார்கள். ஆகையால், இயேசு தந்தையான (தாவீதை) எடுத்துத் அதை (தாவீதின் குமாரனாகிய) மகனிடத்திற்குத் திருப்பினார்; மேலும், (தாவீதின்) மகனையும் எடுத்துத் அவனை அவன் தந்தையான (தாவீதிடத்திற்குத்) திருப்பினார். “கடைசி நாட்களில்” செய்யப்படும் என்று எலியாவின் செய்தி தீர்க்கதரிசனமாகக் கூறப்படுவதுபோல, அவர் பிதாவை பிள்ளையிடத்திற்குத் திருப்பினார். அதுவே பண்டைய நேர்மையான இஸ்ரவேலுக்கான அவருடைய இறுதி செய்தியாக இருந்தது; மேலும் அது ஒரு எலியா செய்தியாகவும் இருந்தது, ஏனெனில் அது முதல் குறிப்பிடல் விதியின்மேல் அமைந்திருந்தது. ஆகவே, முதல் குறிப்பிடல் விதியே, இயேசுவின் செய்தி அந்த விதியையே அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு எலியா செய்தி என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. முதல் குறிப்பிடல் விதி கோருவது என்னவெனில், யோவான் ஸ்நானகரனின் எலியா செய்தி இஸ்ரவேலின் இழந்துபோன வீட்டாருக்கான கடைசி எச்சரிக்கைச் செய்தியின் முதற்தொடக்கமாக இருந்திருந்தால், அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இறுதி செய்தியும் எலியா செய்தியாகவே இருக்க வேண்டியது. அப்படியே இருந்தது…

இவை அனைத்தும் கூறப்பட்டுள்ள நிலையில், முதல் குறிப்பின் விதியை—அல்பாவும் ஓமேகாவும்—அடிப்படையாகக் கொண்டு, இவற்றிலிருந்து ஒரு கருத்தை இப்போது எடுத்துரைக்க விரும்புகிறேன். பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில், தேவன் யார், அவர் என்னவர் என்ற புரிதலைச் சுற்றி ஒரு சர்ச்சை இருந்தது; அது பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் இருந்த அதே சர்ச்சைக்கே முன்மாதிரியாக இருந்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில், இழந்த இஸ்ரவேல் வீட்டாருக்குத் தேவன் யார், அவர் என்னவர் என்பதைப் போதிப்பதும் கிறிஸ்துவின் பணியில் அடங்கியிருந்தது. முடிவின் வரலாற்றில், தொடக்கத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு மூல சத்தியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டே கிறிஸ்துவுக்கு எதிரான ஒரு எதிர்ப்பு இருந்தது. நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலும் தமது வரலாற்றில் இதே தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை உடையதாக இருக்கும்.

அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில், வரலாற்றாசிரியர்கள் எமக்குத் தெரிவிப்பதாவது, மில்லரைட்டுகள் முதன்மையாக இரண்டு கிறிஸ்தவ பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்களால் அமைக்கப்பட்டிருந்தனர்; அதாவது மெதடிஸ்ட் மற்றும் கிரிஸ்தியன் கனெக்ஷன். மெதடிசத்தின் முதன்மையான நம்பிக்கைகள், சரியான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை முறையில் வாழ்வதையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தன. அவர்களிடம் அந்த “முறை” இருந்தது. கிரிஸ்தியன் கனெக்ஷனின் முதன்மையான நம்பிக்கை, கத்தோலிக்க திரித்துவக் கோட்பாட்டுக்கு எதிரான நிலைப்பாடாகச் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படலாம்.

என் ஆராய்ச்சி எவ்வளவு தூரம் சென்றிருக்கிறதோ, அந்த அளவுக்கு, மில்லரைட்டுகளின் தலைமைத்துவத்தில் இருந்தவர்களில் கிட்டத்தட்ட அனைவரும் Christian Connection எனும் அந்தக் கோட்பாட்டைப் பற்றிப்பிடித்திருந்தனர். Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) எனும் அமைப்பின் பல கிளைகளும் இன்னமும் “எதிர்-திரித்துவவாதம்” பற்றிய அசல் மில்லரைட் புரிதலைத் தக்கவைத்தும் அதைப் பரப்பியும் வருகின்றன. முன்னோடிகளின் அந்தப் புரிதலைத் தக்கவைத்திருப்போருக்கு ஒரு சிக்கல் (மேலும் இன்றைய சர்ச்சையின் மூலக்காரணமும்) இருந்தும் இருந்து கொண்டும் இருப்பது இதுவே: அவர்கள் தக்கவைத்தும் பரப்பியும் வரும் அந்தக் கோட்பாட்டு நிலைப்பாட்டிற்கு Sister White நேரடியாக எதிராகப் பேசும் பலவும் பலவிதமானும் உள்ள பகுதிகளுக்கு எவ்வாறு பதிலளிப்பது?

அந்த உரை, “பூமிக்குரிய பொருள்களால்” பிதா, குமாரன், ஆவியை வரையறுத்துக் கொண்டிருந்த “சிலருடைய எண்ணங்களை” சுட்டிக்காட்டுகிறது. பின்னர் அவர், “பிதாவை பூமிக்குரிய பொருள்களால் விவரிக்க முடியாது” என்று கூறுகிறார். அவர் முன்வைக்கும் இரண்டு அம்சங்களை கவனியுங்கள்; அவற்றில் ஒன்றோ முரண்பாடாக ஒலிக்கக்கூடும். அவர், நீங்கள் விரும்பினால், மூன்று தேவன்களை அடையாளப்படுத்தும் தேவத்துவத்தைப் பற்றிய ஒரு பொய்யான விளக்கத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறார். அது தேவத்துவத்தைப் பற்றிய ஒரு பொய்யான விளக்கமே; ஆனால் தேவத்துவத்தின் அந்தத் தவறான வரையறை, தேவத்துவத்தில் தேவன்களின் எண்ணிக்கையையே தவறாகக் கொண்டிருப்பதினாலும் தவறானது என்பதைக் குறித்து அவர் எவ்விதக் குறிப்பும் செய்யவில்லை.

மேலும், தந்தையை விவரிப்பதற்குப் பூமியிலுள்ள காரியங்களைப் பயன்படுத்த முடியாது என்று அவள் கூறுவதையும் கவனியுங்கள். அந்தச் சொற்பொழிவிலேயே, அவளே பூமியிலுள்ள காரியங்களையே பயன்படுத்துகிறாள். பிள்ளைகளும் தாய்மார்களும் தந்தையரும் அத்தைகளும் சித்தப்பா மக்களும் பெரியப்பா மக்களும் உடையவர்கள் மனிதர்களே. மேலும், புதிதாக்கப்பட்ட பூமியிலுள்ள பரலோகத்தில் இனி திருமணம் செய்யப்படுவதில்லை; நாம் தேவதூதரைப் போல இருப்போம் என்று இயேசு நமக்குச் சொல்லுகிறார். ஆண் மற்றும் பெண் தேவதூதர்கள் இல்லை. மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உடைய உறவுகளை வரையறுக்கும் சொற்கள், அவருடைய இயல்பையும் குணத்தையும் குறித்து நமக்குப் போதிக்கும்படியாக தேவனால் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன; ஆனாலும், தேவனுடைய குணத்தையும் இயல்பையும் மனுஷருக்குப் போதிப்பதற்காகத் தூண்டுதலால் பயன்படுத்தப்பட்ட அந்த “பூமியிலுள்ள காரியங்களும்” கூட பூரணமற்றவையே.

“வானத்து மூவொருமையின் மூன்று உயிருள்ள நபர்கள் உள்ளனர்” என்று நமக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது … “பிதா, குமாரன், பரிசுத்த ஆவி.” இந்த மூன்று நபர்களுடன் பூமியார்ந்த ஆவியுலகக் கருத்துணர்வுகளை இணைப்பது அருவருப்பான காரியமாகும்; ஆனால் “இந்த மூன்று மகத்தான வல்லமைகளின் நாமத்தை” தேவத்வத்தின் வேதாகம வரையறையுடன் இணைப்பது அருவருப்பானது அல்ல.

தீர்க்கதரிசினி, தேவத்துவத்தை அமைக்கின்ற மூன்று மகத்தான அதிகாரங்களின் “நாமம்” பிதாவும், குமாரனும், பரிசுத்த ஆவியும் ஆகும் என்று கூறுகிறாள். ஒவ்வொரு வேதாகமச் சத்தியத்திலும் போலவே, வரியின்மேல் வரி சேர்த்துக் கொண்டு ஒன்றிணைக்கப்படும்போது, முழுமையான சாட்சியம் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு அடையாளக் கல்லையும் உட்கொண்டு இருக்க வேண்டும். தீர்க்கதரிசிகளின் சாட்சிகள் ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும். தானியேல் கிறிஸ்துவுக்கு “பால்மோனி” என்ற நாமத்தை வழங்குகிறான் (மற்ற நாமங்களும் உள்ளன; ஆயினும் இது வெறும் ஒரு எடுத்துக்காட்டு மட்டுமே). யோவான் அவரை “ஆல்பாவும் ஓமேகாவும்” என்று அழைக்கிறான்; மோசே அவரை “யெகோவா” என்று அழைக்கிறான். எலன் வைட்டின்படி, அவருடைய நாமம் பிதாவும், குமாரனும், பரிசுத்த ஆவியும் ஆகும்.

இந்தப் பகுதியிலிருந்து ஒரு சுருக்கமான துணைக் குறிப்பை காணலாம். தேவனுடைய வார்த்தைக்காகவும் இயேசுவின் சாட்சிக்காகவும் யோவான் பத்மோஸுக்குத் துரத்தப்பட்டிருக்கிறார். மூன்றாம் தூதனுடைய செய்திக்குப் இரண்டு குறிவைக்கப்பட்ட கேட்போர் கூட்டங்கள் உள்ளன: அட்வென்டிசத்திற்கு வெளியே உள்ளவர்கள், மற்றும் அட்வென்டிசத்தின் உள்ளே உள்ளவர்கள். வேதாகமத்திற்கு அவர் காட்டும் கீழ்ப்படிதலினால் உலகத்தால் துன்புறுத்தப்படுகிற ஒரு அட்வென்டிஸ்டை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; அதுமட்டுமல்ல, தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துக்களுக்கு அவர் காட்டும் கீழ்ப்படிதலினாலும் அவர் துன்புறுத்தப்படுகிறார். தீர்க்கதரிசன ஆவிக்கு எதிராக எழுப்பப்படும் துன்புறுத்தல் வெளியிலிருந்து அல்ல, உள்ளிருந்தே வருகிறது.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில், எகிப்தில் நானூறு ஆண்டுகள் கழிந்தபின், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையின் ஜனமாக இருக்க வேண்டியவர்கள் இனி சப்தத்தைக் காத்திருக்கவில்லை. அவர்கள் கிறிஸ்துவின் சுபாவத்தையோ இயல்பையோ அறிந்திருக்கவில்லை. சிறைப்பிடிப்பில் இருந்தபோது தமக்குள் பதிய வைத்த தேவனைப் பற்றிய தவறான புரிதல்களை அவர்கள் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். பத்து வாதைகள்; செங்கடலில் கிடைத்த இரட்சிப்பு; வானத்திலிருந்து கிடைத்த மன்னா; பரிசுத்தஸ்தலமும் அதின் சகல உபகரணங்களும்; பரிசுத்த சடங்குகள்; புறங்காடும், பரிசுத்த ஸ்தலமும், மகா பரிசுத்த ஸ்தலமும்; தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம்; அவர்களைப் பின்தொடர்ந்த கன்மலை; அவர்களைப் பின்தொடர்ந்த அந்தக் கன்மலையிலிருந்து புறப்பட்ட நீர்; மேலும் கம்பத்தின் மேல் உயர்த்தப்பட்ட பாம்பும் கூட—இவையெல்லாம் அவருடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களில் தேவனைப் பற்றிய அறிவை அதிகரிப்பதற்காகவே நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன. அது படிப்படியாக முன்னேறும் ஒரு கல்வியாக இருந்தது. அந்தப் படிப்படியான கல்வி, “அவரிடத்தில் இனி ஒரு வார்த்தையும் கேட்கத் துணியாதிருந்தார்கள்” என்று சொல்லப்படும் வரையிலும் தொடர்ந்தது; பின்னர், அவர்கள் அவருடன் வெளிப்படையாக நடத்தும் உரையாடலில் எஞ்சியிருந்த கடைசி பொருளையே அவர் சுட்டிக்காட்டினார்; அது தாவீதின் நாமத்தையும், கிறிஸ்து யார் என்றும் அவர் என்ன என்றும் பற்றியதாக இருந்தது.

நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில், ஆவிக்குரிய பாபிலோனில் 1260 ஆண்டுகள் இருந்தபின், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உடன்படிக்கை ஜனமாக இருக்க வேண்டியவர்கள் இனி சப்தத்தை ஆசரிக்கவில்லை. அவர்கள் கிறிஸ்துவின் குணத்தையோ இயல்பையோ அறிந்திருக்கவில்லை. சிறைப்பிடிப்பில் இருந்தபோது தாங்களே ஊட்டிய தேவனைப்பற்றிய தவறான புரிதல்களை அவர்கள் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். அட்வென்டிசத்தின் வரலாறு—அதனுடைய எல்லா வழிக்குறிகளும், விசுவாசதுரோகங்களும், சமரசங்களும், உள்புறப் போராட்டங்களும் உடன்—1880-களில் *The Desire of Ages* வெளியிடப்பட்ட காலத்தில் ஒரு நிலையை எட்டியது. அந்தப் புத்தகத்தின் 671-ஆம் பக்கத்தில் பதியப்பட்டிருக்கிறது, பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்து வந்த புரிதலை மிகவும் மீறி வளர்ச்சியடைந்த தேவத்துவத்தைப் பற்றிய ஒரு புரிதல்.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பகால வரலாற்றிலிருந்து உருவான தேவத்துவத்தைப் பற்றிய ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட புரிதலின் அடிப்படையில், அதன் முடிவில் ஒரு சர்ச்சை எழுந்தது. இயேசுவின் சாட்சியம் சொல்லுவது என்னவெனில், பிதாவாக இருந்தாலும், குமாரனாக இருந்தாலும், பரிசுத்த ஆவியாக இருந்தாலும், அவர்கள் அனைவரும் “தேவத்துவத்தின் பூரணமெல்லாம் சரீரரூபமாக” இருக்கிறார்கள் (கொலோசெயர் 2:9). வேதாகமச் சாட்சியம் கூறுகிறது: “இஸ்ரவேலே, கேள்: நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தர் ஒரே கர்த்தர்” (உபாகமம் 6:4).

இன்றைய இஸ்ரவேல் தேவத்வத்தைப் பற்றிய பலவகையான கருத்துக்களைத் தக்கவைத்திருக்கிறது; அவற்றில் ஒன்றே சரியானது. இன்றைய இஸ்ரவேலின் முடிவில், பரிசோதனைக் காலம் இன்னும் நீடித்துக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், தமது குணத்தை வெளிப்படுத்தும் பணியை தேவன் நிறைவு செய்வார். யூதர்களுக்காக அவர் செய்ததும் அதுவே; அவர் ஒருபோதும் மாறுவதில்லை. நித்தியமெங்கும் தேவனுடைய சுபாவத்தையும் குணத்தையும் பற்றிய நமது புரிதலில் நாம் தொடர்ந்து வளர்வோம் என்பது நிச்சயம்; ஆனாலும், தம்மைப் பற்றித் தமது ஜனங்களுக்கு போதிக்க தேவன் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை விளக்கிக் காட்டும் சத்தியத்தின் நோக்கமுள்ள ஒரு தீர்க்கதரிசன வரிசை இருந்து வந்துள்ளது; அந்த வரலாறே அவர் இப்போது போதிக்க விரும்பும் கல்வியின் ஒரு பகுதியாகும்; மேலும், அந்த கல்விச் செயல்முறையைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் காணப்படும் தகவல், பரிசோதனைக் காலத்தின் முடிவோடு ஒத்துப்போகும் ஒரு கலந்துரையாடலின் முடிவைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

அந்த பகுதியில் அவள் யோவானின் முதலாவது வார்த்தைகளிலிருந்தே மேற்கோள் காட்டுகிறாள்.

ஆரம்பத்தில் குறைந்தபட்சம் இரண்டு தேவன்கள் இருந்தனர்; ஏனெனில் யோவான் இவ்வாறு கூறினான்: “வார்த்தை தேவனாயிருந்தது; தேவனிடத்திலும் இருந்தது.” ஆதியாகமத்தின் முதல் வசனத்தில் எபிரெய மொழிச் சொல் “Elohim” என்பது தேவன் என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. தேவனுடைய வார்த்தையில் “Elohim” என்பது ஒரே தேவனைச் சுட்டிக்காட்டும் இலக்கண அமைப்பில் அடிக்கடி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது; இருப்பினும் அது இருந்தபடியே பன்மைச் சொல்லாகும். இந்த விஷயத்திற்கான தனது இரண்டாவது சாட்சியின் மூலம், அந்த வசனத்தில் “Elohim” என்பது ஒரே தேவனைச் சுட்டுகிறது என்ற கருதுகோளை யோவான் நீக்குகிறான். அவனுடைய சாட்சி குறைந்தபட்சம் இரண்டு தேவன்கள் இருப்பதை நிறுவுகிறது.

தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியை நிலைநிறுத்துகிறோம் என்று அறிவிக்கும் எதிர்-திரித்துவவாதிகளுக்கு இன்னும் அதிகக் கவலைக்குரியது, ஆரம்பத்தில் “தேவனுடைய ஆவி நீர்மத்தின் முகத்தின்மேல் அசைந்துகொண்டிருந்தது” என்பதே ஆகும். நீர்மத்தின் மேல் அசைந்த அந்த “ஆவி” பிதாவா அல்லது குமாரனா, அல்லது சகோதரி வைட் அவரைச் சுட்டிக்காட்டும் படி பரலோக மூவருள் மூன்றாம் நபரா? யோவானின் சுவிசேஷத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களுக்குப் பின் இந்த வார்த்தைகள் வருகின்றன.

ஒளியும் இருளும் குறித்த இந்தக் குறிப்பானது, “ஆதியாகமத்தின்” தொடக்கத்தில் கூறப்படுகிறதுடன் முற்றிலும் ஒத்துப்போகிறது.

தெய்வீகத் திரித்துவத்தின் அறிமுகத்திற்குப் பின்பு தொடரும் படைப்புக் கதையில் பொருளாக உள்ள ஒளியைப் பற்றிய இந்த இரு இணைநிலைப் பகுதிகளிடத்திற்கு நாம் விரைவில் மீண்டும் திரும்புவோம். ஆரம்பத்தில் முதலில் எடுத்துரைக்கப்படும் சத்தியம், தெய்வீகத் திரித்துவத்தின் அமைப்போ அல்லது இயல்போ ஆகும். ஆனால், அதிகாரம் இரண்டு, வசனம் மூன்று வரை அந்தப் பகுதி நிறைவடைவதில்லை; அங்கே, படைப்பின் நிறைவு பகுதியில் வரும் இறுதி மூன்று வார்த்தைகள், ஒன்றிணைந்து “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் சொல்லை உருவாக்கும் மூன்று எபிரேய எழுத்துகளால் தொடங்குகின்றன.

சிருஷ்டியின் நிகழ்வுக் கணக்கின் தொடக்கம் முதலில் தெய்வத்துவத்தை அறிமுகப்படுத்துகிறது; பின்னர் அவருடைய வார்த்தையின் சிருஷ்டிக்கும் சக்தியை முன்வைக்கிறது; அதன்பின், சத்தியத்தையும், மூன்றாம் தூதனின் செய்தியையும், ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட தேவனுடைய நாமத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு தெய்வீக முத்திரையுடன் அந்தப் பகுதி நிறைவடைகிறது.

தேவனுடைய வார்த்தையில் போதிக்கப்பட்ட முதலான சத்தியங்களின் முடிவே அந்தப் பகுதியின் உச்சிக்கட்டாகும். அது “தேவன்,” “சிருஷ்டித்தார்,” “உண்டாக்கினார்” என்ற மூன்று சொற்களால் முடிவடைகிறது; இவ்வாறு அது அந்தப் பகுதியின் தொடக்கத்தை வலியுறுத்துவதோடு, அதற்குச் சமமாக ஏழாம் நாள் சபத்தையும் வலியுறுத்துகிறது. சபத்து நிச்சயமாகச் சிருஷ்டியின் அடையாளமும், தேவனுக்கும் அவர் தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களுக்கும் இடையேயான குறியீடும் ஆகும். சிருஷ்டியின் அந்த இறுதியான மூன்று சொற்களில் ஒவ்வொன்றும் தொடங்கும் மூன்று எழுத்துகளில் “சத்தியம்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. சபத்து சத்தியம் எவ்வளவு முக்கியத்துவமிக்கதும் அர்த்தமிக்கதும் என்பதைக் இந்தச் சாட்சி வலியுறுத்துகிறது; ஆனால் அதற்கு இணையாக ஆழமானது என்னவென்றால், அந்த மூன்று எழுத்துகள் முதல், இரண்டாம், மூன்றாம் தூதர்களின் செய்திகளின் மூன்று படிகளையும் குறிக்கின்றன. ஆகையால், வேதாகமத்தின் முதலாவது பகுதியிலேயே, தேவனுடைய சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையின் அடையாளமாகிய சபத்து, காலத்தின் முடிவில் சோதனைக் கேள்வியாகவும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. வேதாகமத்தின் கடைசி புத்தகம், யோவான் தன் சுவிசேஷத்தில் அளித்த சாட்சிக்கு இணையாக நிற்கும் மூன்றாவது சாட்சியை வழங்குகிறது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்கள் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியையும், அந்தச் செய்தி தேவனிடமிருந்து மனிதகுலத்திற்கு எவ்வாறு அறிவிக்கப்படுகிறது என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. மேலும், அது இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்று தெரிவிக்கிறது; இதனால் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்திற்கும் தானியேல் புத்தகத்திற்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. ஒன்று தீர்க்கதரிசனம்; மற்றொன்று வெளிப்படுத்தல்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எனும் புத்தகத்தில், தீர்க்கதரிசனத்தின் பல வரிசைகள் அறியப்பட்டு, வரியின்மேல் வரி என ஒன்றுசேர்க்கப்பட வேண்டியவையாக உள்ளன. அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் அனைத்தும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எனும் புத்தகத்திலேயே முடிவடைகின்றன; ஆனால் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த புத்தகம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அல்ல; முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது வெறுமனே தானியேல் புத்தகமுமல்ல; மாறாக, தானியேல் புத்தகத்தில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது “கடைசி நாட்களைச் சார்ந்த தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதி”யே.

“கடைசி நாட்கள்” என்பதைக் பொதுவான அர்த்தத்தில் புரிந்துகொள்ளலாம்; ஆனால் அவற்றைத் தூண்டப்பட்ட வார்த்தைகளாக (அவை அப்படியே என்பதால்) புரிந்துகொள்வது, “கடைசி நாட்கள்” என்ற அந்த வெளிப்பாட்டிற்கு தீர்க்கதரிசனச் சின்னார்த்தம் இணைக்கப்பட்டுள்ளதா என்பதையும் நாம் ஆராய வேண்டும் என்பதைத் தேவைப்படுத்துகிறது. “கடைசி நாட்கள்” என்பது தீர்க்கதரிசன வரலாற்றில் குறிப்பிட்ட ஒரு காலப்பகுதியாகும்; இதற்கு பல ஆதார வரிகள் உள்ளன. அந்த வரலாற்றை அண்மைக் காலத்தில் விளக்கமாக முன்வைக்க வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன். குறிப்பாக, அது 1798 முதல் கிருபைக்காலம் முடிவுறும் வரையிலான வரலாறாகும். இதை அறிந்துகொள்ளும் ஒரு வழி என்னவென்றால், நேரடிப் பரிசுத்தஸ்தல சேவையில் ஆண்டின் ஒரு நாள் நியாயத்தீர்ப்பைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது பாவநிவாரண நாள் ஆகும். அந்த நேரடி சடங்கு, சகோதரி வைட் “எதிர்நிழலான பாவநிவாரண நாள்” என்று அழைப்பதற்கான மாதிரியாக இருந்தது. தீர்க்கதரிசனமான அல்லது ஆவிக்குரிய பாவநிவாரண நாள், கிருபைக்காலத்தின் “கடைசி நாட்களை”க் குறிக்கிறது; அது இறுதி நியாயத்தீர்ப்பின் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது.

தானியேலில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த தீர்க்கதரிசனம் இருவகையானது. நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்ததாக, கடைசி நாட்களைச் சார்ந்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தை மில்லரைட்டுகள் அறிந்துகொண்டார்கள். தானியேலின் அந்தப் பகுதி எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களிலுள்ள உலாய் நதி தரிசனத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. தானியேலில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்த மற்ற தீர்க்கதரிசனம் நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவையும், அட்வென்டிசத்தின் முடிவையும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் முடிவையும், உலகத்தின் முடிவையும் அறிவிக்கிறது. அந்தத் தரிசனம் ஹித்தெகேல் நதியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது.

உலாய் தரிசனம் 1798 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகி, தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அவருடைய ஜனங்களையும் குறிக்கிறது. ஹித்தேகேல் தரிசனம் 1989 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்டதாகியது; அப்போது, தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நாற்பதாம் வசனத்தில் விவரிக்கப்பட்டபடி, முன்னாள் சோவியத் யூனியனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய நாடுகள் பாப்பரசத்தினாலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவினாலும் அடித்துச் செல்லப்பட்டன; அது தேவனுடைய ஜனங்களின் சத்துருக்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த இரு தரிசனங்களும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் நூலில் உள்ள ஏழு சபைகளும் ஏழு முத்திரைகளும் செயல்படுவதுபோலவே செயல்படுகின்றன. அவற்றில் ஒன்று சபையின் உள்சார்ந்த வரலாறு; மற்றொன்று சபையின் வெளிச்சார்ந்த வரலாறு; இவ்விரண்டும் முழு காலப்பரப்பையும் உள்ளடக்கி, “இந்தக் கடைசி நாட்களுக்காக” “சிறப்பாக” அமைந்தவையாகும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகம் அல்ல என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருந்தாலும், அதேவேளையில் அது முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகமென்றும் நமக்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்ற புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஏனெனில் தானியேலில் உள்ள தீர்க்கதரிசனங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்டிருக்கின்றன, மேலும் தானியேலில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அதே தீர்க்கதரிசன வரிகளே வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் காணப்படுகின்றன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்ற புத்தகத்தில் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது, குறிப்பாக “கடைசி நாட்களில்” தேவனுடைய மக்களுடன் தொடர்புடைய வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஒரு பகுதியே. சகோதரி வைட் இந்த அறிக்கையை எழுதியபோது, அவர் அதை எழுதிய காலத்தில் “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது; ஆகையால் அவர் “இது முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகம்” என்று எழுதினார். மேலும் அவர் தானியேல் புத்தகத்தை “முத்திரையிடப்பட்ட புத்தகம்” என்றும், இறந்தகாலத்தில் கூறினார். அவருக்குப் பொருத்தவரை அது 1798 ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்டிருந்தது.

அவளுடைய வாழ்நாளில் ஏழு இடிமுழக்கங்களைப் பற்றிச் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது, ஏழு இடிமுழக்கங்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எதிர்கால நிகழ்வுகள் மட்டுமல்ல; மாறாக, முக்கியமாக “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” என்பது அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பம், அட்வென்டிசத்தின் முடிவுக்கு ஒப்பானது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. “ஏழு இடிமுழக்கங்கள்” என்பது இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ளத் தேவையான மிக முக்கியமான தீர்க்கதரிசன விதியை வெளிப்படுத்துவதோடு, தேவனுடைய இயல்பும் குணநலனும் சார்ந்த ஒரு பண்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது; அதாவது, அவர் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதியும் அந்தமும் ஆவார். தேவனுடைய இயல்பும் குணநலனும் தொடர்புடைய சத்தியங்களுக்கு நோக்கமுள்ள ஒரு வளர்ச்சி உண்டு என்பதை தீர்க்கதரிசனம் அடையாளப்படுத்துகிறது.

“யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிற இயேசு, வரலாற்றின் வழியாக உண்மையை படிப்படியாகவும் ஒழுங்குமுறையுடனும் வெளிப்படுத்தும் போது, அவர் நிறைவேற்றுகிற கிரியையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். தீர்க்கதரிசன வார்த்தை புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டிய காலப்புள்ளி வரையிலும், அவர் அதை முத்திரையிட்டு அடைக்கிறார். போதனையின் நோக்கத்திற்காக அவர் உண்மையை முத்திரையிட்டு அடைக்கவும் திறக்கவும் செய்கிறார். பால்மோனியாகிய இயேசு, அதிசயமான எண்ணிப்பரிசோதிப்பவர், காலத்தையும் தமது வரலாற்றையும் கட்டுப்படுத்தும் ஆண்டவர் ஆவார். ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாகிய அவர், பிற பொருட்களுடனும் சேர்ந்து, மொழியின் ஆண்டவரும் ஆவார். யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமாகிய அவர், மனிதருக்குச் சத்தியம் எப்போது வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை கட்டுப்படுத்துகிறவர் ஆவார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தில், முதல் மூன்று வசனங்களுக்குப் பின்பு, தேவத்துவம் மூன்று தனித்த தனித்த சத்தியங்களாக முன்வைக்கப்படுகிறது.

வேதாகமத்தின் கடைசி புத்தகத்தின் முன்னுரை, பிதாவையும், ஆவியையும், குமாரனையும் அடையாளப்படுத்துகின்ற தேவனுடைய சபைக்கு ஒரு வாழ்த்தைத் தெளிவாக அனுப்புகிறது. தேவனுடைய வார்த்தையின் முடிவு அதன் தொடக்கத்தை மறுபடியும் உரைக்கிறது; அப்படிச் செய்வதன் மூலம் தேவத்துவத்தைச் சரியாக உணர்வதின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறது. இது பிலதெல்பியர்களாக இருந்து, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தை உருவாக்குகிறவர்களுக்காக இதனைச் செய்கிறது. அவர்கள் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் தொடர்ச்சியான கோடுகளெங்கும் முன்னுருவாகக் காட்டப்பட்ட இறுதி உடன்படிக்கை ஜனங்கள் ஆவர். அந்தச் சாட்சிகள், பிற சத்தியங்களுடனும் சேர்ந்து, தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் முழு நீளத்திலும் தேவன் தமது இயல்பையும் குணாதிசயத்தையும் பற்றிய அறிவை படிப்படியாக அதிகரிக்கச் செய்ய முனைந்திருக்கிறார் என்பதை நிலைநிறுத்துகின்றன.

தேவனை அறியும் அறிவு மனுஷனுக்குக் குறைவாயிருந்ததற்கான வேதாகமத்தின் மிகப் பெரிய அடையாளம், எகிப்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய பார்வோனே; எகிப்து முழு உலகத்திற்கும், ஆகையால் முழு மனிதகுலத்திற்கும், ஒரு சின்னமாக இருந்தது. தேவன் தமது நாமத்தை அறியப்படுத்த முனைந்திருந்த சொற்பொருள் இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில், அந்த அடையாளக் கல் அந்தச் செயல்முறையைத் தொடங்குகிறது. சொற்பொருள் இஸ்ரவேலின் முடிவில், தேவனுடைய நாமத்தைச் சுற்றியிருந்த விவாதம் மறுபடியும் நிகழ்ந்தது. சொற்பொருள் இஸ்ரவேலின் முடிவில், தாவீதின் வரலாற்றை அடையாளப்படுத்தியும், யூதர்களின் லவோதிக்கேயக் குருட்டுத்தன்மையைப் பற்றிய இறுதியான அறிக்கையை வெளிப்படுத்துவதற்கு “முதல் குறிப்பிடுதலின் விதியை” பயன்படுத்தியும், இயேசு யூதர்களுடனான தமது தொடர்பைச் சுட்டிக்காட்டினார். அவர் சொல்வதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் ஆல்பா மற்றும் ஒமேகாவின் விதியை அறிந்திருக்கவில்லை; மேலும் தங்கள் முன் நின்றிருந்த ஆல்பா மற்றும் ஒமேகாவையும் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில், மோசேயின் வரலாற்றில் முன்மாதிரியாகக் காணப்படும் சர்ச்சை அதற்கு ஒப்பாக அமைந்துள்ளது. “கடைசி நாட்கள்” எனும் வரலாற்றுப் பயணத்தின் வழியாக அட்வென்டிசம் முன்னேறியபோது, பண்டைய இஸ்ரவேலின் நிலையில் இருந்ததுபோலவே, அல்பாவையும் ஓமேகாவையும் மேலும் அறிந்துகொள்ள அநேக வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. கிறிஸ்துவின் நாட்களில் இருந்ததுபோலவே, அட்வென்டிசத்தின் முடிவில் இனி எந்தக் கேள்விகளும் கேட்கப்படாத ஒரு கட்டம் வரும்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்திலுள்ள அந்தப் பகுதியிற்குத் திரும்பிப் பார்த்தால், கிருபையும் சமாதானமும் இருப்பவரிடமிருந்தும், இருந்தவரிடமிருந்தும், வரப்போகிறவரிடமிருந்தும், மேலும் ஏழு ஆவிகளிடமிருந்தும், மேலும் இயேசுவிடமிருந்தும் அனுப்பப்படுகின்றன என்பதை நாம் காண்கிறோம். தேவத்துவம் இயேசுவாகவும், ஏழு ஆவிகளாகவும், இருப்பவராகவும், இருந்தவராகவும், வரப்போகிறவராகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; இதனால், “இருக்கிறவர், இருந்தவர், வரப்போகிறவர்” என்று சித்தரிக்கப்படும் பண்புகளை உடையவர் பிதாவே என்பதை நாம் அறியும்படி செய்கிறது. இந்தப் பண்புகள் தேவனுடைய நித்திய சுபாவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. அவர் எப்போதும் இருந்திருக்கிறார்; மேலும் எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் வசனங்களில் அதே பண்புக்கூறு தெளிவாகவே இயேசுவிற்கும் உரித்தாக்கப்படுகிறது.

இயேசுவின் வார்த்தைகளை சிவப்பு நிறத்தில் அச்சிடும் வேதாகமம் உடையவர்கள், எட்டாம் வசனத்திலும் பதினொன்றாம் வசனத்திலும் பேசுவது இயேசுவே என்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள். அந்த வசனங்களில், தம்மை “இருக்கிறவரும், இருந்தவரும், வருகிறவருமான கர்த்தர்” என்றும், மேலும் “சர்வவல்லமையுள்ளவர்” என்றும் அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், தாம் பிதாவினுடைய அதே நித்திய இயல்பை உடையவர் என்று இயேசு அறிவிக்கிறார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தில், அது இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் எனத் தன்னை அடையாளப்படுத்தும் அந்தப் புத்தகத்தின் தொடக்கத்திலேயே, இயேசு முதலில் சொல்லுவது இதுவே: அவர் ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாய் இருக்கிறார்; பிதா எவ்வாறு நித்தியமானவரோ, அதுபோல அவரும் நித்தியமானவர்; மேலும் அவரும் சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் ஆவார். தேவனுடைய இயல்பின் குணாதிசயங்களே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தில் இயேசுவினால் கூறப்படும் முதல் வார்த்தைகளாக இருக்கின்றன. அந்தக் குணாதிசயங்கள், தேவத்துவம் குறித்த ஆரம்பகால நிலைப்பாட்டை இன்னும் ஆதரிக்கும் அட்வென்டிஸ்டுகளுக்குப் நேரடியான இடறற்கற்களாக இருக்கின்றன. பிதா தமது குமாரனை ஒருகாலத்தில் பிறப்பித்தார் என்று அவர்கள் நம்புகின்றனர்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் முடிவு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தின் ஆரம்பத்தோடு ஒத்துப்போகிறது.

தேவத்துவத்தின் விளக்கத்திற்குப் பின் இரண்டாம் வருகை தொடர்கிறது. இருபத்திரண்டாம் அதிகாரத்தில், புத்தகத்தின் முடிவு புத்தகத்தின் தொடக்கத்துடன் ஒத்துப்போகிறதையும், பன்னிரண்டாம் வசனம் முதலாம் அதிகாரத்தின் ஏழாம் வசனத்துடன் இரண்டாம் வருகையை மேற்கோள்காட்டுவதன் மூலம் ஒப்பிணைகிறதையும் நாம் காண்கிறோம்.

இரண்டாம் வருகையைக் குறிப்பிட்ட பின்பு, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தில் உள்ளதுபோல, இயேசு தம்மை அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். பின்னர், ஆவியானவர் சபைகளுக்குச் சொல்லுகிறதை கேட்பவர்களுக்கும் கேட்காதவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவர் சேர்த்துக் கூறுகிறார். முதல் அதிகாரத்தின் 1 முதல் 3 வரையிலான வசனங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ள தொடர்பு ஏற்படுத்தும் செயல்முறையைக் குறிப்பிட்டு, அவர் காபிரியேலை அந்தச் செய்தியுடன் யோவானிடத்தில் அனுப்பினார் என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

பின்னர், பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் அவர் வேதபாரகருக்கும் பரிசேயருக்கும் கூறிய இறுதி அறிக்கைக்குத் திரும்புகிறார். “கடைசி நாட்களில்” இருப்போருக்காக வெளிப்படுத்தலில் அவர் அளிக்கும் பதிலின் மூலம், தங்களது “கடைசி நாட்களில்” யூதர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாததை விளக்கி, சொற்பொருளான இஸ்ரவேலும் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலும் ஆகிய இரண்டின் முடிவுகளையும் அவர் ஒன்றிணைக்கிறார். அவர் தாம் தாவீதின் வேர் (ஆரம்பம்) என்றும் சந்ததி (முடிவு) என்றும் கூறுகிறார். தாவீதும் அவனுடைய ஆண்டவரும் பற்றிய பொருளே வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்களுக்குக் இயேசு கூறிய கடைசி அறிக்கையாக இருந்தது; மேலும், பிலடெல்பியா சபைக்கான செய்தியின்படி, தாங்கள் யூதர்கள் என்று கூறிக்கொள்கிறார்கள், ஆனாலும் அப்படியல்லாத கடைசி நாட்களில் இருப்போருக்கான இறுதி அறிவிப்பிற்கும் அது முன்னடையாளமாக இருக்கிறது.

பரிசுத்தவான்களின் பாதங்களினிடத்தில் வணங்குகிறவர்கள், கர்த்தருடைய வாயிலிருந்து உமிழப்பட்ட லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிஸ்தர்கள் ஆவர்.

வேதாகமத்தின்படியும் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் சாட்சியத்தின்படியும், பரிசுத்தர்களின் பாதங்களில் வணங்குகிறவர்கள் சாத்தானின் சபைக்காரர்கள் ஆவர். அவர்கள் தாங்கள் யூதர் எனக் கூறுகிறார்கள்; ஆனாலும் அவர்கள் அப்படியல்ல. நீதிமானான அட்வென்டிஸ்டுகள் பிலதெல்பியா சபையில் உரையாடப்படுகிறார்கள். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம்பேர் பிலதெல்பியர் ஆவர்; தாங்கள் யூதர் என்று சொல்லிக்கொண்டு அப்படியல்லாதவர்கள் லவோதிக்கேயர் ஆவர். “கடைசி நாட்களில்” விசுவாசமுள்ள மக்களில் இரண்டு வகுப்புகள் உள்ளன: ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம்பேரும், சாட்சிமரணம் அடைகிறவர்களும். ஏழு சபைகளில் கண்டனம் எதுவும் இல்லாதவை இரண்டு மட்டுமே. ஒன்று பிலதெல்பியா; அது ஒருபோதும் மரிக்காதவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மற்றொன்று ஸ்மிர்னா; அது விசுவாசமுள்ள சாட்சிமரித்தவர்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. சாட்சிமரித்தவர்களும் மரிக்காதவர்களும், அதாவது ஸ்மிர்னாவும் பிலதெல்பியாவும், தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட செய்தியோடு எந்தக் கண்டனமும் இணைக்கப்படாத ஏழு சபைகளில் உள்ள ஒரே சபைகள் ஆகும். இருப்பினும், இவ்விரு சபைகளும் தாங்கள் யூதர் என்று கூறிக்கொண்டு அப்படியல்லாதவர்களோடு போராட வேண்டியிருந்தது. இது இவ்வாறே இருக்கிறது; ஏனெனில் “கடைசி நாட்களில்” அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சூழ்நிலைகளைக் கையாண்ட ஒரே சபையின் உறுப்பினர்கள் ஆவர்: ஒரு வகுப்பு தங்கள் இரத்தத்தினால் சாட்சியமளிக்க நியமிக்கப்பட்டது; அது ரூபாந்தரமலையில் மோசேயினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; மற்ற வகுப்பு ஒருபோதும் மரிக்காத எலியாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது.

இயேசு ஸ்மிர்னா சபையின் மிகக் கடுமையான நிலையைக் விவரிக்கும்போது, “ஆனாலும் நீ செல்வந்தன்” என்று கூறுவதன் மூலம் ஒரே ஒரு நேர்மையான குறிப்பை மட்டும் செய்கிறார்; இவ்வாறு, செல்வந்தர் அல்லாத சாத்தானின் சபைக்கூடத்தினருடன் அவர்களை முரண்படுத்திக் காட்டுகிறார். வெளிப்படுத்துதல் ஆகமத்தில் அட்வென்டிஸ்டுகளாக இருந்து, தாங்கள் செல்வந்தர் என்று நினைத்தும் உண்மையில் அப்படியல்லாதவர்கள், தாங்கள் யூதர் என்று சொல்லிக்கொண்டும் யூதர் அல்லாதவர்களே—ஏனெனில் அவர்கள் லவோதிக்கேய ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் ஆவர்.

வெளிப்படுத்தல் ஆகமத்தின் தொடக்கத்தில் தேவத்துவம் மூன்று ஆள்களாக முன்வைக்கப்படுகிறது; மேலும் வெளிப்படுத்தல் ஆகமத்தின் இறுதியில் இயேசுவும் ஆவியும் நேரடியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள், ஆனால் பிதா குறிப்பிடப்படுவதில்லை. அதனால் எவ்வித மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை; ஏனெனில் வரியின்மேல் வரி என்ற கொள்கை, முதலில் உள்ளவை இறுதியை விளக்குகின்றன என்ற உண்மையுடன் இணைந்து, வெளிப்படுத்தல் ஆகமத்தின் கடைசி வசனங்களில் பிதா அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்துகிறது; ஏனெனில் முதல் வசனங்களிலேயே அவர் அங்கே இருப்பவராக ஏற்கனவே அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். இது யோவான் சுவிசேஷம் முதல் அதிகாரத்திலிருந்து வேறுபட்டதல்ல; அங்கே யோவான் ஆவியை நேரடியாக அடையாளப்படுத்துவதில்லை, ஆனால் ஆவி அங்கே இருப்பது புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது; ஏனெனில் “ஆரம்பத்தில்” என்ற சொல்லாட்சி முதன்முதலில் எழுதப்பட்ட அன்றே ஆவி அங்கே இருந்தார். யோவானின் சுவிசேஷச் சாட்சி முதல் அதிகாரத்தில் “ஆரம்பத்தில்” என்ற அதே சொல்லொடருடனே தொடங்குகிறது.

“ஆரம்பம்” என்பது ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகும்; ஆகையால் அது வரிக்கு மேல் வரி உட்பட தீர்க்கதரிசன விதிகளின்படி மதிப்பாய்வு செய்யப்பட வேண்டும். மோசேயின் ஆரம்பம், யோவான் சுவிசேஷத்தின் ஆரம்பமே ஆகும்; அது வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தின் ஆரம்பமும் ஆகும்; மேலும் அது வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முடிவும் ஆகும். அந்த நான்கு கோடுகளில், இரு முறை விண்ணகத் திரித்துவத்தின் மூவரும் அடையாளம் காணப்படுகின்றனர்; மேலும் ஒரு கோட்டில் (யோவானின் சுவிசேஷத்தில்) ஆவியானவர் காணப்படாமல் இருக்கலாம்; நான்காவது கோட்டில் பிதா காணப்படுவதில்லை; ஆனால் அவை ஒன்றிணைக்கப்படும்போது, நான்கு கோடுகளிலும் தெய்வீக திருத்தன்மையின் மூன்று நபர்களும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

பிதாவை வெளிப்படுத்துவதற்காக கிறிஸ்து வந்தார்; குமாரனை வெளிப்படுத்துவதற்காக பரிசுத்த ஆவி வந்தார். மூவரும் நித்தியமான தியாகங்களைச் செய்தார்கள். பிதா உலகத்தின்மேல் இவ்வளவு அன்புகூர்ந்ததால் இயேசுவை அருளினான்; இயேசு உலகத்தின்மேல் இவ்வளவு அன்புகூர்ந்ததால், தாம் சிருஷ்டித்தவர்களின் மாம்சத்தை நித்தியமெங்கும் தம்மேல் ஏற்றுக்கொள்ள ஒப்புக்கொண்டார். சிருஷ்டிகர்த்தா தம் சிருஷ்டியின் ஒரு பகுதியாக ஆகத் தேர்ந்தெடுத்த அந்தச் செயலில் எத்தகைய அர்ப்பணிப்பு வெளிப்படுகிறது? தேவத்துவத்தின் மூன்றாம் நபரும் தம்மையே அருளினார்; ஏனெனில் “மனுஷகுலம்” எனப்படும் சிருஷ்டிக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் உள்நிலையில் நித்தியமெங்கும் வாசம்பண்ணும் நிலையை அவர் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்.

இத்தகைய காரணத்தினாலேயே பரிசுத்த ஆவியானவர் தேவனுடைய ஜனங்களின் அடையாளங்களோடு மீண்டும் மீண்டும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறார் எனலாம். மனிதச் சிருஷ்டியோடுகூட வாசம்பண்ண வேண்டிய தேவத்துவத்தின் நபர் அவரே ஆவார். ஆகையால், வேதாகமத்தில் பரிசுத்த ஆவியானவருக்குரிய அடையாளங்கள், பரிசுத்த ஆவியானவரையோ மனிதகுலத்தையோ குறிக்கும் ஒரே அடையாளத்தின் மூலம் அடிக்கடி வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில் ஆவியானவர் தண்ணீர்களின் மேல் அசைந்தாடினார்.

மோசேயினால் எழுப்பப்பட்ட பரிசுத்தஸ்தலத்தில், தொழிலாளர்கள் பின்பற்றும்படி குறிப்பாக விரிவாக மாதிரி அளிக்கப்படாத ஒரே சாதனம் ஏழு கிளைகளையுடைய விளக்குத்தண்டே ஆகும். அந்த விளக்குத்தண்டு, மனிதத்துவமும் தெய்வீகத்துவமும் ஒருங்கிணைவதை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இதற்காகவே, பரிசுத்தஸ்தலத்திலுள்ள பொருட்களில் மனிதர்கள் தங்களால் பங்களிக்கும்படி விடப்பட்ட ஒரே பொருள் விளக்குத்தண்டாக இருந்தது. கிறிஸ்து நடந்து செல்கிற ஏழு விளக்குத்தண்டுகள் ஏழு சபைகளாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன; இருப்பினும் அந்த விளக்குத்தண்டு எண்ணெயால் எரியூட்டப்பட்டது; அந்த எண்ணெய் பரிசுத்த ஆவியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மேலும், ஒளிக்காக அக்கினியைத் தாங்கிய விளக்குகளின் திரிகள் ஆசாரியர்கள் பயன்படுத்திய வெண்வஸ்திரங்களிலிருந்து செய்யப்பட்டன; அவை உலகத்தின் ஒளியாகப் பிரகாசிக்கும் கிறிஸ்துவின் நீதியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. தேவனுடைய மக்கள் உலகத்தின் ஒளியாக இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அந்த ஒளி பரிசுத்த ஆவியின் எண்ணெயினாலே மட்டுமே எரியூட்டப்படுகிறது. வேதாகமங்களில் பரிசுத்த ஆவி விவரிக்கப்படுகிற விதத்தில், அவர் அடிக்கடி மக்களோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறார்.

இங்கே ஏழு விளக்குகள் “தேவனுடைய ஏழு ஆவிகள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன; ஆனாலும், ஏழு விளக்குத்தண்டுகள் ஏழு சபைகளாகும் என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

ஏழு விளக்குத்தூண்கள் ஏழு ஆவிகளும் ஆகும்; அவையே தேவனுடைய சபையும் ஆகும்.

ஏழு கொம்புகளும் ஏழு கண்களும், பூமியெங்கும் அனுப்பப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியேயாகும்; மேலும், ஒரு கிறிஸ்தவர் ஞானஸ்நானம் பெறும்போது, அவரும் பூமியெங்கும் அனுப்பப்படுகிறார்; ஏனெனில் அவர் பிதாவின், குமாரனின், மற்றும் பரிசுத்த ஆவியின் நாமத்தில் ஞானஸ்நானம் பெற்றார். ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டப் பெருக்கடியின் தியாகிகள்மேல், மேலும் 1844 முதல் நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலில் விசுவாசத்தில் மரித்த அனைவர்மேலும் உச்சரிக்கப்பட்ட அந்த ஆசீர்வாதத்தில், அவர்களின் அடக்கத்திற்கான புகழ்வார்த்தையை வழங்குவது ஆவியே; அவர், “ஆம்,” “அவர்கள் தங்கள் பிரயாசைகளிலிருந்து இளைப்பாறுவார்கள்” என்று கூறும்போது அப்படிச் செய்கிறார்; ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் ஜீவனை ஒப்புக்கொடுத்த வரையிலும், அவர்களின் பிரயாசைகளின் முழு காலத்திலும் அவர் அவர்களுடன் இருந்தார்.

வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தின் முடிவையும் ஆரம்பத்தையும், வேதாகமத்தின் ஆரம்பத்தையும், யோவான் சுவிசேஷத்தின் ஆரம்பத்தையும் கருத்தில் கொள்ளும்போது, வரியின்மேல் வரி என்ற பயன்பாட்டின் அடிப்படையில், பிதா அங்கே இருப்பினும், தேவத்வத்தின் மூன்று நபர்களும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருப்பதை நாம் காண்கிறோம். குமாரன் தம்மையே ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக அடையாளப்படுத்திக்கொண்டு அங்கே இருக்கிறார்.

மனிதத்துவமும் தெய்வீகத்துவமும் இணைகிறது என்பது பரிசுத்த ஆவியும் மனிதகுலமும் இணைகிறது என்பதைக் நாம் உணர்ந்தால், பரிசுத்த ஆவியின் அடையாளங்களும் மனிதகுலத்தின் அடையாளங்களும் ஏன் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை அப்போது நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். இந்தக் கண்ணோட்டத்தை மனதில் வைத்து, நாம் இவ்வளவு அடிக்கடி எடுத்துரைத்து வந்த அந்த இரண்டு “ஆரம்பங்களில்” என்பதற்குத் திரும்புகிறோம்.

“ஆரம்பத்தில்” என்ற இந்த இரு சாட்சிகளைப் பயன்படுத்தி: அனைத்தையும் உண்டாக்கிய தேவனாகிய வார்த்தை, “அவருக்குள் ஜீவன் இருந்தது” என்பதின்படி, தமது ஜீவனையும் கொடுத்தார்; அவருடைய ஜீவனே மனிதரின் “ஒளி”யாயிருந்தது. படைக்கப்பட்ட மனிதனின் “ஒளி” என்பது படைத்தவருடைய நீதியாகும். படைத்தவருடைய நீதியே பரிசுத்தஸ்தலத்திலுள்ள விளக்குகளில் இருக்கும் திரியாகும்.

திரிக்கு எரிபொருளாக விளங்கும் எண்ணெய், விசுவாசியின் வாழ்க்கையில் பரிசுத்த ஆவியின் செயல்பாட்டைக் குறிக்கிறது. ஆதியில் பூமி இருளால் மூடப்பட்டிருந்தது; ஒளியே இல்லை. பின்னர் இயேசு தம்முடைய ஜீவனையும், அவருக்குள் இருந்த அந்த ஜீவனையும் அளித்தார்; அதனால் மனிதருக்கு ஒளி உண்டாகும்படி ஆனது.

யேசு மனிதகுலத்திற்காகத் தம்மை ஒரு பலியாகத் தேர்ந்தெடுத்தபோது, மனிதர்கள் ஒளியைப் பெறும்படி தமது ஜீவனை அருளினார். இந்த இரண்டு பகுதிகளிலும் இருப்பதுபோல, எப்பொழுதெல்லாம் ஒளி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறதோ, அப்பொழுது அந்த ஒளி ஒளியும் இருளும், பகலின் பிள்ளைகளும் இரவின் பிள்ளைகளும் எனக் குறிக்கப்படுகின்ற இரண்டு வகை ஆராதகர்களை உண்டாக்குகிறது.

பரிசுத்த ஆவியானவர் பகலின் பிள்ளைகளோடு கொண்டிருக்கும் நெருங்கிய நித்திய உறவை நாம் உணரும்போது, தேவனுடைய பிள்ளைகளின் குறியீடுகளும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் குறியீடுகளும் ஏன் இவ்வளவு நெருங்கிய தொடர்புடையவையாக இருக்கின்றன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் கடைசி பகுதியில், இயேசுவை ஆல்பாவும் ஓமேகாவுமாக நாம் காண்கிறோம்; வரியின்மேல் வரி என்ற பயன்பாட்டின் மூலம் பிதாவையும் நாம் காண்கிறோம்; மேலும், பரிசுத்த ஆவியானவர் தம்மைப்பற்றிய தமது இறுதியான குறியீட்டு வெளிப்பாட்டை அளித்துக்கொண்டு இருக்கிறார்; ஏனெனில் பண்டைய பரிசுத்த மனிதர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் உந்தப்பட்டபடியே பேசினார்கள். ஆதியாகமத்தில் தம்மைப்பற்றிய அவருடைய முதல் அறிக்கை, அவர் நீரின்மேல் அசைந்தாடினார், அல்லது மனிதகுலத்தின் மேல் அசைந்தாடினார் என்று அவரை அடையாளப்படுத்துகிறது; தம்மைப்பற்றிய அவருடைய கடைசி குறிப்பு பின்வருமாறு உள்ளது.

ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவுவரை பரிசுத்த ஆவியானவர் மனிதகுலத்தோடு தொடர்புடையவராக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்; ஏனெனில் பகலின் பிள்ளைகள் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைத்த ஒருங்கிணைப்பைக் குறிக்கிறார்கள். எவ்வாறேனும் ஏசாயா சுட்டிக்காட்டுகிறாரோ, அதுபோல பவுலும் மனிதர்கள் பாத்திரங்கள் என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்; பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்த விளக்குத்தூண்களிலும் திரி வைக்கப்பட்டிருந்த பாத்திரங்கள் இருந்தன; ஒளியாக வெளிப்படுகின்ற கிறிஸ்துவின் நீதியைத் தென்படுத்தத் தேவையான எரிபொருளை வழங்கும்படி எண்ணெய் அந்தப் பாத்திரங்களிலே இறங்கியது. தேவனுடைய வார்த்தையின் ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவுவரை அடையாளப்படுத்தப்பட்டபடியும், தீர்க்கதரிசன ஆவியின் எழுத்துக்களிலும் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடியும், நாமே தேவத்துவத்தின் மூன்றாம் நபரான பரிசுத்த ஆவியின் பாத்திரங்களாக இருக்கிறோம்.

அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்திலும் அதன் முடிவிலும் நிறைவேறிய இரண்டாம் தூதனின் செய்தியில், இரண்டு தனித்துவமான செய்திகள் உள்ளன; ஒன்று சபைக்காகவும் மற்றொன்று உலகத்திற்காகவும் ஆகும்.