The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.
ஆரம்பத்தில் நள்ளிரவின் கூக்குரல் செய்தி விசாரணைத் தீர்ப்பின் தொடக்கத்தில் முடிவுற்றது; அதுபோலவே நள்ளிரவின் கூக்குரல் செய்தியும் செயற்பாட்டு தீர்ப்பின் தொடக்கத்தில் முடிவடைகிறது. இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோ, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டதற்காக அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின்மேல் தீர்ப்பை வரவழைக்கிறது; மேலும், தூரின் வேசியான யெசபெலுடன் விபசாரம் செய்த பத்து ராஜாக்களால் குறிக்கப்படும் குடியியல் துன்புறுத்தும் அதிகாரத்தின் அழுத்தத்தின் கீழ், உலகமெங்கும் தாங்களே ஏற்றுக்கொள்ளும் தங்களுடைய ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்காக, அது முழு உலகின்மேலும் தொடர்ச்சியானதும் தீவிரமடையும் தன்மையுடையதுமான ஒரு தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“மதச் சுதந்திரத்தின் தேசமாகிய அமெரிக்கா, மனச்சாட்சியை வற்புறுத்தியும், மனிதர்களை பொய்யான சப்தத்தை மதிக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தியும், பாப்பரசுத் தலைமையுடன் ஒன்றிணையும் போது, பூமியிலுள்ள ஒவ்வொரு நாட்டினரும் அவளுடைய முன்னுதாரணத்தைப் பின்பற்றும்படி வழிநடத்தப்படுவார்கள்.” Testimonies, volume 6, 18.
The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.
மகத்தான சர்ச்சையின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டப் போராட்டம் அப்பொழுது முழுமையாக ஆரம்பிக்கப்படுகிறது. அப்பொழுது சாத்தான் கிறிஸ்துவின் உருவை ஏற்று அவராகத் தோன்றுகிறான்.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கு விரோதமாகப் பாப்பரசுத் துறையின் அமைப்பை அமல்படுத்தும் ஆணையினால், எங்கள் தேசம் தன்னை நீதியிலிருந்து முற்றிலும் பிரித்துக்கொள்ளும். புரொட்டஸ்டன்டிசம் தன் கையைப் பிளவைக் கடந்து நீட்டி ரோம அதிகாரத்தின் கையைப் பற்றிக்கொள்ளும் போது, அவள் அதளத்தைக் கடந்து நீண்டு ஸ்பிரிச்சுவலிசத்தோடு கைகோர்க்கும் போது, இந்த மூவகைச் சங்கமத்தின் செல்வாக்கின் கீழ் எங்கள் நாடு புரொட்டஸ்டண்ட் மற்றும் குடியரசு ஆட்சியாகிய தன் அரசியலமைப்பின் ஒவ்வொரு கொள்கையையும் நிராகரித்து, பாப்பரசரின் பொய்களையும் மயக்கங்களையும் பரப்புவதற்கு ஏற்பாடு செய்யும் போது, அப்பொழுது சாத்தானின் அதிசயமான செயல்பாட்டிற்கான காலம் வந்து விட்டது என்றும் முடிவு சமீபமாக உள்ளது என்றும் நாம் அறியலாம்.” Testimonies, volume 5, 451.
National apostasy is followed by national ruin.
தேசிய விசுவாசதுரோகம் தேசிய அழிவினால் பின்பற்றப்படுகிறது.
“The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.
“அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் மக்கள் ஒரு சிறப்பாக அனுகிரகிக்கப்பட்ட ஜனமாக இருந்துள்ளனர்; ஆனால் அவர்கள் மதச்சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்தி, புராட்டஸ்டண்டுத்துவத்தை ஒப்புக்கொடுத்து, பாபாத்துவத்துக்கு ஆதரவு அளிக்கும்போது, அவர்களுடைய குற்றத்தின் அளவு நிறைவடையும்; மேலும் ‘தேசிய விசுவாசவிலகல்’ பரலோகப் புத்தகங்களில் பதிவு செய்யப்படும். இந்த விசுவாசவிலகலின் விளைவு தேசிய அழிவாக இருக்கும்.” Review and Herald, May 2, 1893.
The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.
முட்டாள்தனமான லவோதிக்கேயா அட்வென்டிஸ்டுகள் பாப்பரச அதிகாரத்துடன் கைகோர்த்து, வீழ்த்தப்படுகின்றனர்; அதேவேளை, இன்னும் பாபிலோனில் இருக்கிற கிறிஸ்துவின் மறைந்த மந்தையின் மற்ற பகுதி பாப்பரசாட்சியின் கையிலிருந்து தப்பிக்கிறது.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
அவன் மகிமையுள்ள தேசத்திற்குள்ளும் நுழைவான்; அப்போது அநேக தேசங்கள் கவிழ்க்கப்படும்; ஆனாலும் அவன் கையிலிருந்து தப்பிப்போகிறவர்கள் இவர்கள்: ஏதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரில் பிரதானமானோர். தானியேல் 11:41.
Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.
ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் நிறைவேற்றப்படுவதற்காக ஏழாம் எக்காளம் ஒரு நியாயத்தீர்ப்பின் ஐயோவை கொண்டு வரும்போது, இஸ்லாம் திடீரென அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளைத் தாக்குகிறது.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
நான் பார்த்தேன்; வானத்தின் நடுவில் பறந்துகொண்டிருந்த ஒரு தூதனை கண்டேன்; அவன் உரத்த சத்தத்தோடு சொல்லுகிறதையும் கேட்டேன்: இன்னும் எக்காளம் ஊதப்போகிற மற்ற மூன்று தூதர்களின் எக்காளச் சத்தங்களினிமித்தம், பூமியில் வாசமாயிருக்கிறவர்களுக்கு ஐயோ, ஐயோ, ஐயோ! வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 8:13.
The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.
வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் இரண்டு சாட்சிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்தக் கொடி, பின்னர் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், சூரியனை உடையாக அணிந்த ஒரு பெண்ணாக யோவானால் சித்தரிக்கப்படுகிறது; மேலும், ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் குறிக்கும் அடையாளவியலால் தீர்க்கதரிசனரீதியாகக் காட்டப்படுகிறது.
And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.
அப்போது பரலோகத்தில் ஒரு பெரிய அடையாளம் காணப்பட்டது: சூரியனை அணிந்திருந்த ஒரு பெண், அவளுடைய கால்களின் கீழ் சந்திரன், அவளுடைய தலையின் மேல் பன்னிரண்டு நட்சத்திரங்களைக் கொண்ட ஒரு கிரீடம் இருந்தது. அவள் கர்ப்பவதியாக இருந்து, பிரசவவேதனைப்பட்டு, பிரசவிக்கத் துன்புற்று கூக்குரலிட்டாள். பின்னும் பரலோகத்தில் வேறொரு அடையாளம் காணப்பட்டது; இதோ, ஏழு தலைகளும் பத்து கொம்புகளும் உடைய ஒரு பெரிய சிவப்பு அரக்கப்பாம்பு, அதன் தலைகளின் மேல் ஏழு கிரீடங்களோடு காணப்பட்டது. அதன் வால் பரலோகத்தின் நட்சத்திரங்களில் மூன்றில் ஒரு பங்கைக் இழுத்து, அவற்றைப் பூமியின்மேல் எறிந்தது; பிரசவிக்கத் தயாராயிருந்த அந்தப் பெண், தன் பிள்ளையைப் பெற்றவுடனே அதை விழுங்கிவிடும்படிக்கு, அந்த அரக்கப்பாம்பு அவளுக்கு முன்பாக நின்றது. அவள் ஒரு ஆண் பிள்ளையைப் பெற்றாள்; அவன் இரும்புக்கோலால் எல்லா ஜாதிகளையும் ஆளப்போகிறவன்; அவளுடைய பிள்ளை தேவனிடத்திற்கும் அவர் சிங்காசனத்திற்கும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 12:1–5.
She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.
அவள் சந்திரன் மேல் நின்றிருக்கிறாள்; சூரியனை உடுத்தியவளாயிருக்கிறாள். சந்திரன் சூரியனின் பிரதிபலிப்பாக இருப்பதால், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக சூரியனை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. அவளுடைய கிரீடத்தில் உள்ள பன்னிரண்டு நட்சத்திரங்கள், பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில் இருந்த பண்டைய இஸ்ரவேலின் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களைக் குறிக்கின்றன; அவை பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் உள்ள பன்னிரண்டு சீஷர்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கின்றன. பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவில் பன்னிரண்டு சீஷர்களாகிய அந்தப் பன்னிரண்டு நட்சத்திரங்கள், நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில் உள்ள பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களுமாவர். ஆகையால், அவர்கள் சீஷர்களும் அப்போஸ்தலர்களுமான நவீன இஸ்ரவேலின் முடிவில் உள்ள ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தினருக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கின்றனர். சீஷர்கள் பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவையும், அப்போஸ்தலர்கள் நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அந்த வரலாற்றின் தொடக்கத்தில், சபையாகிய அந்த ஸ்திரீ கிறிஸ்துவினால் கர்ப்பவதியாக இருந்தாள். அவர் தான் தம்முடைய மரணத்திற்கும் உயிர்த்தெழுதலிற்கும் பின்பு தேவனிடத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்படவிருந்த “ஆண் குழந்தை.”
The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.
ஆகையால் அந்த ஸ்திரீ, மரணப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்த பின்பு பரலோகத்திற்கு ஏறிச் செல்லும் ஒரு லட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் பிறப்பையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறாள். அவர்கள் பரலோகத்தில் இருக்கும் பின்பு, ஞாயிறு சட்டத்தின் காலத்தில் பாபிலோனிலிருந்து வெளிவரும் மற்ற மந்தையைச் சுட்டிக்காட்டும் இன்னொரு குழந்தையையும் அவள் பெற்றெடுப்பாள்.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
அவள் பிரசவவேதனைப்படுவதற்குமுன் பிரசவித்தாள்; அவளுக்கு வேதனை வருவதற்குமுன், ஆண் குழந்தையைப் பெற்றாள். இப்படிப்பட்ட காரியத்தை யார் கேள்விப்பட்டார்? இவ்வாறானவற்றை யார் கண்டார்? ஒரு தேசம் ஒரே நாளில் பிறக்குமோ? ஒரு ஜாதி ஒரே சமயத்தில் உருவாகுமோ? ஏனெனில் சியோன் பிரசவவேதனைப்பட்டவுடனே தன் பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். நான் பிரசவத்திற்குக் கொண்டு வந்து, பிறக்கச் செய்யாமலிருக்குமோ? என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். நான் பிறக்கச் செய்து, கர்ப்பத்தை அடைத்துவிடுமோ? என்று உன் தேவன் சொல்லுகிறார். ஏசாயா 66:7–9.
In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.
பூமிமிருகத்தின் ஆட்சிக்காலத்தில், ஒரு ஜாதி ஒரே சமயத்தில் பிறக்கிறது. அந்த ஜாதி நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரே; ஏனெனில் அவர்கள் கிறிஸ்துவின் சுபாவத்தைப் பூரணமாக பிரதிபலிப்பவர்கள். “ஆண் குழந்தை”யாகிய இயேசுவால் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்படுகிறவர்களும் அவர்களே. அவர்கள், பெண் பிரசவவேதனைக்கு உட்படுவதற்கு முன்பே பிறக்கும் ஏசாயாவின் “ஆண் குழந்தை.” அடியற்ற குழியிலிருந்து எழும் மிருகத்தினால் கொல்லப்பட்டபோது உலகம் களிகூர்ந்த அந்த இறந்த உலர்ந்த எலும்புகள், எருசலேமில் ஆறுதல் பெறுவார்கள்; பின்னர் “ஆண் குழந்தை”யைப் பெறுகிற அந்தப் பெண்ணோடு அவர்கள் களிகூருவார்கள். அவள் வேதனைப்படுவதற்கு முன்பே அவர்கள் பிறப்பிக்கப்படுகிறார்கள்; பின்னர் அவள் பிரசவவேதனைப்பட்டு, “அவளுடைய” மற்ற “பிள்ளைகளை”ப் பிறப்பிக்கிறாள்; அப்போது ஜாதிகள் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்திக்குப் பெருக்கெடுத்து ஓடும் நதிபோல் பதிலளிக்கிறார்கள்; அச்செய்தி அலைமோதும் பெருங்கடல் அலைபோல் தேசமெங்கும் பரவுகிறது. அவர்கள் ஒரு பெரிய நெருக்கடியின் நடுவில் பிறக்கிறார்கள்; அது அவளுடைய பிரசவவேதனையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. வெளிப்படுத்தல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள பெண், சாராம்சத்தில், இரட்டைப் பிள்ளைகளை உடையவள். முதலில் பிறந்தவர்கள் முதற்பலன்கள் என்று அடையாளம் காணப்படும் நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேர்; ஜாதிகள் கோடைக்கால அறுவடையின் மகத்தான சேகரிப்பாக இருக்கிறார்கள்.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
எருசலேமை நேசிக்கிற எல்லாரும் அவளோடே மகிழுங்கள்; அவளுக்காக இரங்குகிற எல்லாரும் அவளோடே பேரானந்தமாய்க் களிகூருங்கள். அப்பொழுது நீங்கள் அவளுடைய ஆறுதல்களின் மார்பகங்களை உறிஞ்சி திருப்தியடைவீர்கள்; அவளுடைய மகிமையின் பெருக்கிலிருந்து பாலுண்டு இன்புறுவீர்கள். ஏனெனில் கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, நான் சமாதானத்தை ஒரு நதிபோல அவளிடத்தில் பெருகப்பண்ணுவேன்; ஜாதிகளின் மகிமையை நிரம்பிப் பாயும் ஓடையைப்போல வரப்பண்ணுவேன்; அப்பொழுது நீங்கள் பாலுண்பீர்கள்; அவளுடைய இடுப்பின்மேல் சுமக்கப்படுவீர்கள்; அவளுடைய முழங்கால்களின்மேல் தாலாட்டப்படுவீர்கள். ஒருவனை அவன் தாய் ஆறுதல்செய்வதுபோல, நான் உங்களை ஆறுதல்செய்வேன்; நீங்கள் எருசலேமிலே ஆறுதலடைவீர்கள். நீங்கள் இதைக் காணும்போது, உங்கள் இருதயம் மகிழும்; உங்கள் எலும்புகள் புல்லைப்போல செழித்து வளரும்; கர்த்தருடைய கை அவருடைய ஊழியக்காரரிடத்தில் வெளிப்படும்; அவருடைய சினம் அவருடைய சத்துருக்களிடத்தில் வெளிப்படும். ஏசாயா 66:10–14.
Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
எருசலேமுக்காக “துக்கப்படுகிறவர்கள்” என்பவர்கள், அவளுக்குள் செய்யப்படும் அருவருப்புகளினிமித்தம் நெஞ்சுவிட்டு நெடுங்கனிந்து அழுகிறவர்களும், முத்திரையிடப்பட்டவர்களும் ஆவர்; மேலும் அவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வருமுன்னதாகவே முத்திரையிடப்படுகிறார்கள். நாம் இப்போது “சபைக்கான நிறைவு பணியில்” இருக்கிறோம்; அது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேருக்கு முத்திரையிடப்படுகிற இறுதி தருணங்களாகும்.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
“கர்த்தருடைய வேலையின் ஆவியையும் ஆத்துமாக்களின் இரட்சிப்பையும் இருதயத்தில் தாங்கியிருக்கும் தேவனுடைய உண்மையான ஜனங்கள், பாவத்தை அதன் உண்மையான, பாவமுள்ள இயல்பிலேயே எப்போதும் காண்பார்கள். தேவனுடைய ஜனங்களை எளிதில் சூழ்ந்துகொள்ளும் பாவங்களைக் குறித்து, அவர்கள் எப்போதும் உண்மையுள்ளதுமாகவும் வெளிப்படையானதுமாகவும் நடந்துகொள்ளும் பக்கமே இருப்பார்கள். குறிப்பாக, சபைக்காக நடைபெறும் இறுதி வேலையில், தேவனுடைய சிங்காசனத்துக்கு முன்பாக குற்றமில்லாமல் நிற்கவிருக்கும் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தில், தேவனுடைய ஜனங்கள் என அறிக்கை செய்கிறவர்களிடத்தில் காணப்படும் அக்கிரமங்களை அவர்கள் மிகவும் ஆழமாக உணர்வார்கள். இதுவே, ஒவ்வொருவரும் தமது கையில் ஒரு கொலை ஆயுதத்தை வைத்திருந்த மனிதர்களின் உருவகத்தின் கீழ் நடைபெறும் இறுதி வேலையைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசியின் விளக்கத்தில் வல்லமையுடன் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அவர்களுக்குள் ஒருவன் சணல் ஆடை அணிந்தவனாயிருந்து, தன் பக்கத்தில் எழுத்தரின் மைக்கூட்டை உடையவனாயிருந்தான். ‘அப்பொழுது கர்த்தர் அவனை நோக்கி: நகரத்தின் நடுவிலும், எருசலேமின் நடுவிலும் போய், அதின் நடுவில் நடைபெறும் எல்லா அருவருப்புகளினிமித்தம் நெடுமூச்சுவிட்டு அழுகிற மனிதர்களின் நெற்றிகளில் ஒரு அடையாளத்தை இட்டு விடு என்றார்.’” Testimonies, volume 3, 266.
Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.
“உளறி அலறுகிறவர்கள்” எனப்படுகிறவர்கள், யெருசலேமாகக் குறிக்கப்படுகிற சபையின் வழியாக வதைக்கருவிகளை ஏந்திய அழிக்கும் தூதர்கள் செல்லுமுன் முத்திரையிடப்படுகிறார்கள்.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.
கட்டளை இதுவே: ‘நகரத்தின் நடுவே, எருசலேமின் நடுவே சென்று, அதன் நடுவில் செய்யப்படுகிற எல்லா அருவருப்புகளினிமித்தம் நெடுங்கசந்து புலம்புகிற மனுஷரின் நெற்றிகளில் ஒரு அடையாளம் இடு.’ இவ்வாறு நெடுங்கசந்து புலம்புகிறவர்கள் ஜீவவார்த்தைகளை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்கள் கடிந்துரைத்தும், ஆலோசனையளித்தும், மன்றாடியும் இருந்தார்கள். தேவனை அவமதித்துக்கொண்டிருந்தவர்களில் சிலர் மனந்திரும்பி, அவருக்கு முன்பாகத் தங்கள் இருதயங்களைத் தாழ்த்தினார்கள். ஆனால் கர்த்தருடைய மகிமை இஸ்ரவேலிலிருந்து விலகிப்போயிருந்தது; அநேகர் இன்னும் சமயாசாரங்களின் வடிவங்களைத் தொடர்ந்திருந்தபோதிலும், அவருடைய வல்லமையும் சந்நிதியும் இல்லாமல் இருந்தது.
“In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.
“அவருடைய கோபம் நியாயத்தீர்ப்புகளாக வெளிப்படும் காலத்தில், கிறிஸ்துவின் இத்தகைய தாழ்மையான, அர்ப்பணிப்புள்ள பின்பற்றிகள், உலகின் மற்றவர்களிடமிருந்து தங்கள் ஆத்தும வேதனையினால் வேறுபடுத்தப்படுவார்கள்; அந்த வேதனை புலம்பலிலும் அழுகையிலும், கண்டிப்புகளிலும் எச்சரிக்கைகளிலும் வெளிப்படுகிறது. மற்றவர்கள் நிலவுகின்ற தீமையின் மீது ஒரு மறைப்பை போர்த்திப் போட முயன்று, எங்கும் பரவியுள்ள மகா துன்மார்க்கத்துக்கு காரணம் கூறிக் காப்பாற்றும் வேளையில், தேவனுடைய கௌரவத்திற்கான வைராக்கியமும் ஆத்துமாக்களின்மேல் அன்பும் உடையவர்கள், யாரிடமிருந்தும் அனுகிரகம் பெறுவதற்காக மௌனமாக இருக்கமாட்டார்கள். அவர்களுடைய நீதிமானான ஆத்துமாக்கள், அநீதிமான்களின் அப்பரிசுத்த செயல்களாலும் பேச்சுக்களாலும் நாள் தோறும் வதைக்கப்படுகின்றன. அக்கிரமத்தின் வெள்ளம்போல் பாயும் பெருக்கைத் தடுத்து நிறுத்த அவர்கள் வல்லமையற்றவர்களாயிருக்கிறார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் துக்கத்தாலும் அச்சத்தாலும் நிரம்பியிருக்கிறார்கள். மிகுந்த வெளிச்சத்தைப் பெற்றிருந்தவர்களின் வீடுகளிலேயே மார்க்கம் இகழப்படுவதைக் கண்டு, அவர்கள் தேவனுடைய சந்நிதியில் புலம்புகின்றனர். ஏனெனில் சபையில் அகந்தை, பேராசை, சுயநலம், ஏறக்குறைய எல்லா வகையான வஞ்சகமும் இருக்கின்றன; இதனால் அவர்கள் புலம்பி, தங்கள் ஆத்துமாக்களைத் தாழ்த்துகின்றனர். கண்டிக்கத் தூண்டும் தேவனுடைய ஆவி காலடியில் மிதிக்கப்படுகிறது; சாத்தானின் ஊழியக்காரர்கள் வெற்றிகொள்கிறார்கள். தேவன் அவமதிக்கப்படுகிறார்; சத்தியம் பலனற்றதாக்கப்படுகிறது.”
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.
தங்களுடைய சொந்த ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சியினிமித்தம் துக்கமடையாதவர்களும், பிறருடைய பாவங்களினிமித்தம் இரங்காதவர்களும் தேவனுடைய முத்திரையில்லாமல் விடப்படுவார்கள். கர்த்தர் தமது தூதர்களாகிய, கைகளில் அழிவுக் கருவிகளை உடையவர்களுக்கு இவ்வாறு ஆணையிடுகிறார்: “அவனுக்குப் பின்பாக நகரத்தின் நடுவே சென்று வெட்டுங்கள்; உங்கள் கண் இரங்காதிருக்கட்டும்; நீங்கள் தயவும் காட்டாதிருங்கள்; முதியோரும் இளையோரும், கன்னிகைகளும், சிறு பிள்ளைகளும், ஸ்திரீகளும் ஆகியவர்களை முற்றாகக் கொல்லுங்கள்; ஆனால் அடையாளம் உள்ள ஒருவனிடத்திற்கும் அணுகாதிருங்கள்; என் பரிசுத்தஸ்தலத்திலிருந்து தொடங்குங்கள். அப்பொழுது அவர்கள் ஆலயத்தின் முன் இருந்த மூப்பரிடத்தில் தொடங்கினார்கள்.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.
“இங்கே நாம் காணுவது என்னவெனில், தேவாலயம்—கர்த்தருடைய பரிசுத்தஸ்தலம்—தேவனுடைய கோபத்தின் அடியை முதலில் உணர்ந்தது. பண்டைய மனிதர்கள், அதாவது தேவன் மிகுந்த வெளிச்சத்தை அளித்தவர்களும், ஜனங்களின் ஆவிக்குரிய நலன்களின் காவலர்களாக நிலைத்திருந்தவர்களும், தங்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்திருந்தார்கள். முன்நாட்களில் இருந்ததுபோல அற்புதங்களையோ, தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்படையான வெளிப்பாட்டையோ நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை என்ற நிலைப்பாட்டை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். காலங்கள் மாறிவிட்டன. இந்த வார்த்தைகள் அவர்களுடைய அவிசுவாசத்தை வலுப்படுத்துகின்றன; ஆகையால் அவர்கள், ‘கர்த்தர் நன்மையும் செய்யமாட்டார்; தீமையும் செய்யமாட்டார். தமது ஜனங்களை நியாயத்தீர்ப்பில் சந்திக்க அவர் அளவுக்கு மீறிய இரக்கமுள்ளவர்’ என்று சொல்லுகிறார்கள். இவ்வாறு, தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு அவர்களுடைய மீறுதல்களையும், யாக்கோபின் குடும்பத்தாருக்கு அவர்களுடைய பாவங்களையும் வெளிக்காட்டும்படியாக எக்காளம்போல இனி ஒருபோதும் தங்கள் குரலை உயர்த்தாத மனிதர்களிடமிருந்து ‘சமாதானம், பாதுகாப்பு’ என்பதே முழக்கமாக எழுகிறது. குரைக்காத இந்த ஊமை நாய்களே, கோபமுற்ற தேவனுடைய நீதியான பழிவாங்குதலை அனுபவிப்பவர்கள் ஆவர். ஆண்களும், இளம்பெண்களும், சிறு பிள்ளைகளும் எல்லாரும் ஒன்றாக அழிந்துபோகிறார்கள்.” Testimonies, volume 5, 210, 211.
Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”
ஏசாயா நாற்பதாம் அதிகாரம், இரட்டிப்பித்தலின் அடையாளத்தைப் பயன்படுத்துவதால் தொடங்குகிறது; இது பாபிலோனின் வீழ்ச்சிச் செய்தியுடன் ஒன்றுபடும் இரண்டாம் செய்தியாகிய நள்ளிரவுக் கூக்குரல் செய்திக்கான ஒரு தீர்க்கதரிசனக் குறியீடாகும். பாபிலோனின் வீழ்ச்சி தீர்க்கதரிசனரீதியாக வெளிப்படுத்தப்படும்போது இரட்டிப்பிக்கப்படுகிறது. அந்தச் சொற்றொடர் இதுவாகும்: “பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது.”
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
அதன்பின் வேறொரு தூதன் தொடர்ந்து வந்து: “மகா நகரமான பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; ஏனெனில் தன் விபச்சாரத்தின் கோபமுடைய திராட்சரசத்தை எல்லா ஜாதிகளும் குடிக்கும்படி அவள் செய்தாள்” என்று கூறினான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:8.
There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.
வேதாகமத்தில் நேரடி பாபிலோனின் இரண்டு வீழ்ச்சிகள் உள்ளன; அதுபோலவே, ஆன்மீக பாபிலோனின் இரண்டு வீழ்ச்சிகளும் உள்ளன. இவை சேர்ந்து, பாபிலோனின் வீழ்ச்சியின் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகளை அடையாளப்படுத்தும் நான்கு வரலாற்றுச் சாட்சிகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.
அவன் வல்லமையுள்ள சத்தத்தோடு மிகுந்த குரலில் கத்தி: மகா பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாஸஸ்தலமாகவும், எல்லா அசுத்த ஆவிகளின் தங்குமிடமாகவும், எல்லா அசுத்தமானும் அருவருப்பானும் பறவைகளின் கூண்டாகவும் ஆகியுள்ளது என்றான். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:2.
Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.
உண்மையான பாபேல் நிம்ரோத்தின் காலத்தில் வீழ்ந்தது; உண்மையான பாபிலோனும் பெல்ஷாச்சாரின் காலத்தில் வீழ்ந்தது. ஆவிக்குரிய பாபிலோன் 1798-ஆம் ஆண்டில் வீழ்ந்தது; அதன் இறுதி வீழ்ச்சி வேதாகமங்களில் மீண்டும் மீண்டும் உருவகமாகக் காட்டப்படுகிறது. இந்தக் காரணத்தினால், பாபிலோனின் வீழ்ச்சியின் செய்தி இரட்டிப்பாக்கத்தின் தீர்க்கதரிசனச் சின்னார்த்தத்தை உடையதாக உள்ளது. பாபிலோனின் வீழ்ச்சியுடன் ஒரு இரட்டிப்பு உள்ளது; ஆனால் இரட்டிப்பாக்கம் எனும் நிகழ்வுக்குப் பிறவும் மேலும் இரண்டு முக்கியமான தீர்க்கதரிசனக் காரணங்கள் உள்ளன.
The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.
இரண்டாவது காரணம் என்னவெனில், ஒரு செய்தியாக அது இரண்டாவது செய்தியால் இணைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அது இரண்டு செய்திகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. இரண்டாவது தூதனுடைய செய்தியின் அர்த்தத்துடனும் அமைப்புடனும் தொடர்புடைய வேறு முக்கியமான சத்தியங்களும் உள்ளன; ஆனால் நாம் இங்கு வெறுமனே கவனிக்கிறோம் என்பதாவது, நாற்பதாம் அதிகாரத்தில் ஆரம்பமாகும் எசாயாவின் இறுதி தீர்க்கதரிசன உரையாடல், ஆறுதல்காரரின் அடையாளம் இரட்டிக்கப்படுவதுடன் தொடங்குகிறது; விண்ணக பரிசுத்தஸ்தலத்தில் அவர் தங்கியிருக்கும்போது, தமது ஜனங்களுக்கு அதை அளிப்பேன் என்று கிறிஸ்து வாக்குத்தந்திருந்தார்.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.
“என் ஜனங்களை ஆறுதல்ப்படுத்துங்கள், ஆறுதல்ப்படுத்துங்கள்” என்று உங்கள் தேவன் சொல்லுகிறார். “எருசலேமின் இருதயத்தோடு பேசுங்கள்; அவளுடைய போராட்டம் நிறைவுற்றது என்றும், அவளுடைய அக்கிரமம் மன்னிக்கப்பட்டது என்றும் அவளிடத்தில் உரக்க அறிவியுங்கள்; ஏனெனில் அவள் தன் சகல பாவங்களுக்காக கர்த்தரின் கரத்திலிருந்து இரட்டிப்பாய்ப் பெற்றுக்கொண்டாள்.” ஏசாயா 40:1, 2.
There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.
பைபிளில், கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தின் அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்னும் அம்சத்தை, ஏசாயா நாற்பதாம் அதிகாரத்திலிருந்து அந்த நூலின் முடிவுவரை உள்ள பகுதியைப் போல இன்னும் குறிப்பாகப் பேசும் வேறு எந்தப் பகுதியும் இல்லை. அல்பாவும் ஓமேகாவுமாகிய கிறிஸ்து, தமது நாமத்தின் கையொப்பத்தை அல்பாவும் ஓமேகாவுமாக இந்தப் பகுதியின்மேல் இடுகிறார்; ஏனெனில் நீங்கள் ஏசாயாவின் முடிவினை அடையும் போது, அவர் மறுபடியும் ஆறுதலாளரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; ஏனெனில் கிறிஸ்துவே வார்த்தை, அவரே ஆதியும் அந்தமும் ஆவார்.
Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.
கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: வானம் என் சிங்காசனம்; பூமி என் பாதபீடம்; நீங்கள் எனக்காக கட்டப்போகிற வீடு எது? என் இளைப்பாறும் இடம் எது? ஏனெனில் இவையெல்லாவற்றையும் என் கை உண்டாக்கியது; இவையெல்லாம் உண்டாயின என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ஆனாலும் நான் நோக்குகிறவன் இவனே: ஏழையாயும், நொறுங்கிய ஆவியுடையவனாயும், என் வார்த்தைக்குத் துடித்துநிற்கிறவனாயும் இருப்பவனே. ஒரு எருதைக் கொல்லுகிறவன் மனுஷனைக் கொன்றவனைப்போலும்; ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் பலியிடுகிறவன் நாயின் கழுத்தை அறுத்தவனைப்போலும்; காணிக்கை செலுத்துகிறவன் பன்றியின் இரத்தத்தைச் செலுத்துகிறவனைப்போலும்; தூபம் ஏற்றுகிறவன் விக்கிரகத்தை ஆசீர்வதிக்கிறவனைப்போலும் இருக்கிறான். ஆம், அவர்கள் தங்கள் சொந்த வழிகளைத் தேர்ந்துகொண்டார்கள்; அவர்களுடைய ஆவி தங்கள் அருவருப்புகளில் இன்புற்றது. நானும் அவர்களுக்காக மாயைகளைத் தேர்ந்துகொண்டு, அவர்கள் அஞ்சுகிறவற்றை அவர்கள்மேல் வரப்பண்ணுவேன்; ஏனெனில் நான் அழைத்தபோது எவரும் பதிலளிக்கவில்லை; நான் பேசினபோது அவர்கள் கேளவில்லை; என் கண்களுக்கு முன்பாகத் தீமையைச் செய்தார்கள்; நான் பிரியமில்லாததைத் தேர்ந்துகொண்டார்கள். ஏசாயா 66:1–4.
The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.
தேவனுடைய ஜனங்கள் அவருக்காக எந்த வீட்டைக் கட்டினார்கள் என்ற கேள்வி எழுகிறது. அவர்கள் பேதுருவின் ஆவிக்குரிய வீட்டையா எழுப்பினார்கள், அல்லது சாத்தானுடைய ஜெபஆலயத்தையா? தேவன் தாம் கட்டிய வீடு என்பது “எளியவனும் மனந்திரும்பிய ஆவியுள்ளவனும்” ஆனவர்களாலும், தம்முடைய “வார்த்தைக்குச் நடுங்குகிற”வர்களாலும் அமைந்ததாக இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறார். தம்முடைய வார்த்தைக்குச் நடுங்குகிறவர்களை, அசுத்தமான காணிக்கைகளைச் செலுத்தி, தங்கள் சொந்த வழியையேத் தேர்ந்தெடுத்துள்ள மற்றொரு வகுப்பினருடனும் அவர் எதிர்மறையாக ஒப்பிடுகிறார். அசுத்தமான காணிக்கைகளைச் செலுத்துகிற அந்த வகுப்பினருக்கு, யூதர்களுக்குப் போலவே, அவர்களுடைய வீடு அவர்களுக்குப் பாழாக்கப்பட்டதாக விடப்படும் என்பதை அவர்கள் கண்டுகொள்வார்கள்.
All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”
எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் உலகத்தின் முடிவைப் பற்றிப் பேசுகின்றனர்; மேலும் இது, அவருடைய வார்த்தைக்குப் முன் நடுங்குகிற ஞானிகளுக்கும், தங்கள் ஆத்துமா விரும்புகிற அருவருப்பான செயல்களை தேவனுக்குச் செலுத்துகிற மூடர்களுக்கும் இடையேயான வேறுபாட்டின் ஓர் எடுத்துக்காட்டாகும். இந்தக் காரணத்தினாலே, தேவன் மூடமான லவோதிக்கேயா கன்னியருக்காக மயக்கங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பார்; அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “பொய்”யை ஏற்றுக்கொண்டதினால் உண்டாகிற மயக்கமே அதுவென்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.
The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.
“பொய்” என்பது அட்வென்டிசத்தின் வரலாற்றில் ஒரு குறிப்பிட்ட அடையாளமாகும்; அது 1863 ஆம் ஆண்டில் கட்டுகிறவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது; மேலும் அட்வென்ட் வரலாற்று முழுவதும் அதன்மேல் கட்டப்பட்டது. அது ஒரு பொய்யாக இருந்து, ஒரு பொய்யான அஸ்திவாரத்தை உருவாக்கியது; அங்கேயே அவர்கள் ஒரு கள்ளமான பொய்யான ஆலயத்தை எழுப்பத் தொடங்கினர். உண்மையான ஆலயத்தைப் போலியாக உருவாக்கும் அவர்களின் செயல் “கடைசி நாட்கள்” வரையிலும் தொடர்கிறது. ஏசாயா அறுபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தின் சூழலை ஞானமுள்ளவும் மூடமுள்ளவும் கன்னியர்களின் பிரிவினைக்குள் அமைக்கிறார். ஜூலை 18, 2020 இன் ஏமாற்றத்திற்குப் பின் மூன்றரை அடையாள நாட்கள் கழித்து ஆறுதலாளரை அனுப்புவேன் என்று கிறிஸ்து வாக்களித்த ஏசாயா நாற்பது ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் அவர் குறித்த தீர்க்கதரிசன வரலாற்றையே ஏசாயா அடையாளப்படுத்துகிறார்.
Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.
கர்த்தருடைய வார்த்தைக்குப் நடுங்குகிறவர்களே, கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேளுங்கள்; என் நாமத்தினிமித்தம் உங்களை வெறுத்து, உங்களை வெளியேற்றின உங்கள் சகோதரர்கள், “கர்த்தர் மகிமைப்படுவாராக” என்றார்கள்; ஆனால் அவர் உங்கள் சந்தோஷத்திற்காகத் தோன்றுவார், அவர்கள் வெட்கமடைவார்கள். நகரத்திலிருந்து ஒரு சத்தத்தின் சப்தம், ஆலயத்திலிருந்து ஒரு சத்தம், தம்முடைய சத்துருக்களுக்கு பிரதிபலன் செலுத்துகிற கர்த்தருடைய சத்தம். ஏசாயா 66:5, 6.
From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”
1798 முதல் 1844 வரை, மில்லரைட் இயக்கத்தில், கர்த்தர் ஒரு ஆவிக்குரிய ஆலயத்தை எழுப்பினார்; உடன்படிக்கையின் தூதராகிய அவர், 1844 இல் திடீரென அதற்குள் வந்தார். கர்த்தர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் இயக்கத்தில் ஒரு ஆவிக்குரிய ஆலயத்தை எழுப்புகிறார்; அவர் திடீரென வந்து அந்த ஆலயத்துடன் உடன்படிக்கையில் பிரவேசிப்பதற்காகவே. பேதுரு, தன் முதல் நிருபத்தின் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், அந்த ஆலயத்தை “ஆவிக்குரிய வீடு” என்று அழைக்கிறார். “கர்த்தருடைய வார்த்தையைக் கேட்கிறவர்கள்” என்றோர், வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் யோவான் “கேட்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்” என்று கூறும்போது குறிப்பிட்டவர்களே. அவர்கள் கொடி; ஏனெனில் அந்தக் கொடி “இஸ்ரவேலின் துரத்தப்பட்டவர்களால்” அமைந்துள்ளது. கர்த்தர் தம்முடைய வார்த்தைக்குப் நடுங்குகிற பிலதெல்பியரிடத்தில் தம்மை மகிமைப்படுத்தும்போது, மூடமான லவோதிக்கேயர் வெட்கமடைவார்கள்; மேலும் அவருடைய வார்த்தை “சத்தியம்” ஆகும்.
The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.
ஞானிகளும் மூடர்களும் மற்ற வகுப்பிலிருந்து பிரிக்கப்படுகின்ற காலப்பகுதியில் கேட்கப்படும் மூன்று சத்தங்களும் “நகரத்திலிருந்து,” “ஆலயத்திலிருந்து,” மற்றும் “பதிலளிப்பு செய்யும் கர்த்தரிடமிருந்து” வருகின்றன. நகரத்திலிருந்து வரும் முதல் “சத்தம்” “ஆரவாரத்தின் சத்தம்” ஆகும்; அந்த “ஆரவாரம்” என்பது திடீரென வந்து சேரும் ஆறுதல்காரரின் வருகையாகும்.
And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.
பெந்தெகொஸ்தே நாள் நிறைவடைந்து வந்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் ஒரே மனதோடும் ஒரே இடத்திலுமிருந்தார்கள். அப்பொழுது திடீரென்று, பலத்த வேகமாய்ப் பாயும் காற்றின் முழக்கம்போன்ற ஓர் ஒலி வானத்திலிருந்து உண்டாயிற்று; அவர்கள் உட்கார்ந்திருந்த வீடு முழுவதையும் அது நிரப்பிற்று. அப்போது, அக்கினியைப்போன்ற பிளந்த நாவுகள் அவர்களுக்குத் தோன்றி, அவைகளில் ஒவ்வொன்றும் அவர்களில் ஒவ்வொருவரின்மேலும் அமர்ந்தது. அப்போஸ்தலர் 2:1-3.
The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”
அப்போஸ்தலர் செயல்கள் இரண்டாம் அதிகாரம், இரண்டாம் வசனத்தில் “sound” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், ஒரு “noise” என்றும், ஒரு “rumor” என்றும் பொருள்படுகிறது. ஒரு “rumor” என்பது ஒரு தீர்க்கதரிசனம் ஆகும். “நகரத்திலிருந்து” வரும் அந்த “sound” அல்லது “noise,” “ஒரு வல்லமையான காற்றால்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. “நகரத்திலிருந்து எழும் சத்தத்தின் சத்தம்,” என்பது, “ஆவிக்குரிய வகையில் சோதோம் என்றும் எகிப்து என்றும் அழைக்கப்படும், மேலும் நம்முடைய ஆண்டவர் சிலுவையில் அறையப்பட்ட அந்த மகாநகரத்தின் தெருவில்” கொல்லப்பட்டிருந்த உலர்ந்த எலும்புகளின் பள்ளத்தாக்கில் ஆறுதல்காரரின் வருகையை அடையாளப்படுத்தும் இஸ்லாமின் “rumor” அல்லது தீர்க்கதரிசனச் செய்தியாகும்.
In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.
ஏசாயாவின் நாற்பதாம் அதிகாரத்தில், “உடன்படிக்கையின் தூதர்” வருவதற்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்த வேண்டியிருந்த “சத்தம்,” தான் எந்தச் செய்தியை “அறிவிக்க” வேண்டும் என்று கேட்டது. அதற்கு, இஸ்லாமின் செய்தியை “அறிவிக்க”ும்படி சொல்லப்பட்டது. அப்போஸ்தலர் செயல்களில், பேதுருவின் ஆவிக்குரிய “வீட்டை” நிரப்பிய “ஒலி” “வேகமாய் அடிக்கும் பலத்த காற்றாய்” இருந்தது; அது எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில், இஸ்லாமின் நான்கு காற்றுகளிலிருந்து வந்தது.
A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.
நகரத்திலிருந்து ஒரு முழக்கச் சத்தம், ஆலயத்திலிருந்து ஒரு சத்தம், தம்முடைய சத்துருக்களுக்கு பிரதியுபகாரம் செய்கிற கர்த்தருடைய சத்தம். ஏசாயா 66:6.
From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!
எங்கள் ஆண்டவர் சிலுவையில் அறையப்பட்ட அந்தத் தெருவிலிருந்து, ஆறுதலாளர் முதலில் வனாந்தரத்தில் கூப்பிடுகிறவனின் “சத்தத்திற்கு” செய்தி என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிவிக்கிறார். பின்னர், 1798 முதல் 1844 வரை நிகழ்ந்த ஆரம்ப இயக்கத்தில் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடி எழுப்பப்பட்ட ஆலயமாகிய வல்லமையுள்ள படை, அந்தக் கூக்குரலைப் பெருக்குகிறது. வல்லமையுள்ள அந்தப் படை இஸ்லாமின் கூக்குரலை அறிவிக்கையில், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டதற்காக ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளின் மேல் வரும் நியாயத்தீர்ப்பில் தேவனுடைய சத்தத்தை அடையாளப்படுத்தும் மூன்றாவது “சத்தத்துக்கு” அது வழிநடத்துகிறது. அங்கேயே கர்த்தர் பதிலடியாகப் பலனை வழங்குகிறார். அந்த மூன்று சத்தங்களும், ஏழு இடிமுழக்கங்களின் மறைவான வரலாற்றின் கட்டமைப்பிற்குள் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகின்றன; அது அதிசய மொழியறிஞரால் உருவாக்கப்பட்டு “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் எபிரெயச் சொல்லின் ஆரம்ப, நடு, முடிவு எழுத்துகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இவற்றை யாராலும் கற்பித்துப் புனைய முடியாது!
In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.
நாம் அடையாளம் கண்டுவரும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுடன் ஒத்துப்போகும் வகையில், ஏசாயா பின்னர் ஒரு ஜாதியின் பிறப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
அவள் வேதனைப்படுவதற்கு முன்பே பிரசவித்தாள்; அவளுக்குப் பிரசவ வலி வருவதற்கு முன்பே ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்றாள். இப்படிப்பட்ட காரியத்தை யார் கேட்டிருக்கிறார்கள்? இப்படிப்பட்டவற்றை யார் கண்டிருக்கிறார்கள்? ஒரு தேசம் ஒரே நாளில் பிறப்பிக்கப்படுமோ? அல்லது ஒரு ஜாதி ஒரே சமயத்தில் பிறக்குமோ? ஆனால் சியோன் வேதனைப்பட்ட உடனே தன் பிள்ளைகளைப் பெற்றாள். நான் பிறப்பிக்கத்தக்க நிலைக்கு கொண்டு வந்து, பிறப்பிக்காமல் இருப்பேனோ? என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; நான் பிறப்பிக்கச் செய்து, கர்ப்பப்பையை அடைத்துவிடுவேனோ? என்று உன் தேவன் சொல்லுகிறார். ஏசாயா 66:7–9.
The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”
பெண் பிரசவவேதனை அனுபவிப்பதற்கு முன்பே பிறக்கும் ஜாதி சமீபத்தில் தெருவில், இறந்தும் உலர்ந்தும் கிடந்தது; அவளுடைய நிலையைக் குறித்து முழு உலகமும் மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த இரண்டு சாட்சிகள் எழுந்து நின்றபோது, அவர்களுடைய மரணத்தை முன்னிட்டு மகிழ்ந்துகொண்டிருந்தவர்கள் பயந்தார்கள். இறந்த, உலர்ந்த, கொல்லப்பட்ட சரீரங்கள் ஒரு ஜாதியாக எழுந்து நிற்கும்போது, எருசலேமை நேசிக்கும் அனைவரும் அப்பொழுது அவளோடு சேர்ந்து மகிழ்வார்கள். எருசலேமை நேசிப்பவர்கள் என்பது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேருடைய ஜாதியை மட்டும் அல்ல, அப்பொழுது பாபிலோனிலிருந்து அழைக்கப்படுகிற தேவனுடைய மற்ற மந்தையையும் உள்ளடக்குகிறது. ஜூலை 18, 2020-இன் ஏமாற்றத்திலிருந்து எழுப்பப்படுதல் ஆறுதலாளரின் வருகையினால் நிறைவேறுகிறது; அது இறந்த உலர்ந்த “எலும்புகள்” “புல்லைப் போலத் தழைக்கச்” செய்யும்.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
எருசலேமோடே மகிழுங்கள்; அவளை நேசிக்கிற நீங்கள் எல்லாரும் அவளோடே சந்தோஷப்படுங்கள்; அவளினிமித்தம் துக்கிக்கிற நீங்கள் எல்லாரும் அவளோடே பேரானந்தமாய்க் களிகூருங்கள். அப்பொழுது நீங்கள் அவளுடைய ஆறுதல்களின் மார்புகளிலிருந்து பால் குடித்து திருப்தியடைவீர்கள்; அவளுடைய மகிமையின் பெருக்கினின்று உறிஞ்சி இன்புறுவீர்கள். ஏனெனில் கர்த்தர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்: இதோ, நான் அவளுக்குச் சமாதானத்தை ஒரு நதிபோலவும், ஜாதிகளின் மகிமையை பெருக்கெடுத்து ஓடும் ஓடைபோலவும் விரியச்செய்வேன்; அப்பொழுது நீங்கள் பால் குடிப்பீர்கள்; அவளுடைய பக்கங்களின்மேல் சுமக்கப்படுவீர்கள்; அவளுடைய முழங்கால்களின்மேல் தாலாட்டப்படுவீர்கள். தன் தாய் ஆறுதல்பண்ணுகிற ஒருவனைப்போல நான் உங்களுக்கு ஆறுதல்பண்ணுவேன்; நீங்கள் எருசலேமில் ஆறுதலடைவீர்கள். நீங்கள் இதைக் காணும்போது, உங்கள் இருதயம் மகிழும்; உங்கள் எலும்புகள் பசும்புல்லைப்போல செழிக்கும்; கர்த்தருடைய கை அவருடைய ஊழியக்காரரிடத்தில் வெளிப்படும்; அவருடைய சினம் அவருடைய சத்துருக்களிடத்தில் வெளிப்படும். ஏசாயா 66:10–14.
The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.
ஆல்பாவும் ஒமேகாவுமானவர், ஆறுதல்காரரின் வருகையை அடையாளப்படுத்தியபடியே, ஏசாயாவின் கடைசி வர்ணனையின் முடிவை அது ஆரம்பத்தில் தொடங்கிய அதே இடத்திலே நிறுத்துகிறார். மேலும், எலியா செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒவ்வொரு செய்தியிலும் எப்போதும் இருப்பதுபோலவே, அது கர்த்தர் பூமியை சாபத்தினால் அடிக்கும் சூழலுக்குள் வைக்கப்படுகிறது.
For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.
ஏனெனில், இதோ, கர்த்தர் நெருப்போடும், தமது இரதங்களோடும் சுழற்காற்றைப் போல வருவார்; தமது கோபத்தை உக்கிரத்தோடும், தமது கடிந்துகொள்ளுதலை நெருப்பின் ஜ்வாலைகளோடும் செலுத்துவார். ஏனெனில் கர்த்தர் நெருப்பினாலும் தமது பட்டயத்தினாலும் எல்லா மாம்சத்தோடும் வழக்காடுவார்; கர்த்தரால் கொல்லப்படுவோர் அநேகராயிருப்பார்கள். தோட்டங்களில் நடுவிலுள்ள ஒரே மரத்தின் பின்னால் தங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்திக்கொண்டு, தங்களைச் சுத்திகரித்துக்கொண்டு, பன்றியின் மாம்சத்தையும், அருவருப்பானதையும், எலியையும் புசிக்கிறவர்கள், அவர்கள் எல்லாரும் ஒருமித்தமாக அழிந்துபோவார்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். ஏனெனில் அவர்களுடைய கிரியைகளையும் அவர்களுடைய எண்ணங்களையும் நான் அறிவேன்; நான் சகல ஜாதிகளையும் பாஷைகளையும் கூட்டிச் சேர்க்கும் காலம் வரும்; அவர்கள் வந்து என் மகிமையை காண்பார்கள். ஏசாயா 66:15–18.
The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.
ஏதேன் “தோட்டத்தின்” “நடுவில்” இருக்கிற நன்மை தீமையை அறியத்தக்க “மரத்தின்” பின்னால் நிற்கும் மூடமான லவோதிக்கேய அத்வென்டிஸ்தர்கள், தாங்கள் தங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தியும் சுத்திகரித்தும் வருகிறோம் என்று அறிவித்துக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் பாபிலோனின் அசுத்தமான போதனைகளை உண்டுகொண்டு, விட்டுக்கொடுக்க மிகவும் நேசித்த தங்கள் பாவங்களினால் ஆதாமும் ஏவாளும் செய்ததுபோல தங்களை மறைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் மற்ற சகல ஜாதிகளோடும் சேர்ந்து அழிந்துபோகுவர். அவர்கள் “அடையாளம்” ஆக இருப்பவர்களான ஞானிகளோடு எதிர்மறையாக நிறுத்தப்படுகிறார்கள். அந்த “அடையாளம்” என்பது “கொடி”; அது சப்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அந்த சப்தமே உன் தேவனாகிய கர்த்தருடைய அடையாளமாக இருந்து, உண்மையிலேயே அவருடைய ஜனங்களைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறது.
Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.
ஆகையால் இஸ்ரவேல் புத்திரர் சப்தத்தை அனுசரிக்க வேண்டும்; தங்கள் தலைமுறைகள் முழுவதும் அதை நிலையான உடன்படிக்கையாகக் கொண்டு சப்தத்தைப் পালনிக்க வேண்டும். அது எனக்கும் இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கும் என்றென்றைக்கும் ஒரு அடையாளமாக இருக்கிறது; ஏனெனில் கர்த்தர் ஆறு நாட்களில் வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கினார்; ஏழாம் நாளில் அவர் ஓய்ந்து இளைப்பாறினார். யாத்திராகமம் 31:16, 17.
The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”
ஞானிகள் வெறும் வெளிப்பாட்டு மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறவர்கள் அல்ல; அவர்கள் ஒரு கொடியடையாளமாக உயர்த்தப்பட்டு, மகா போராட்டத்தின் இறுதி நிகழ்ச்சிகளில் தேவனுடைய மகிமையை முன்வைக்கிறார்கள். அவருடைய மகிமை அவருடைய குணாதிசயமே; அவர்கள் உலகத்துக்குப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அவருடைய குணாதிசயத்தின் அம்சம், “சத்தியம்” என்று சித்தரிக்கப்படும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆரம்பமும் முடிவும், முதலும் கடைசியும் ஆகும்.
And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.
“நான் அவர்களுக்குள்ளே ஒரு அடையாளத்தை நிறுவுவேன்; அவர்களிடமிருந்து தப்பியோடியவர்களை ஜாதிகளிடத்திற்கு அனுப்புவேன்—தர்ஷீஷ், பூல், வில்லை இழுக்கும் லூத், தூபால், யாவான், என்னுடைய புகழைக் கேளாதும் என்னுடைய மகிமையைக் காணாதும் தூரத்திலுள்ள தீவுகளிடத்திற்கும்; அவர்கள் என் மகிமையை புறஜாதிகளிடத்தில் அறிவிப்பார்கள். அவர்கள் உங்கள் சகோதரர் எல்லாரையும் எல்லா ஜாதிகளிடமிருந்தும் கர்த்தருக்கான காணிக்கையாகக் கொண்டு வருவார்கள்—குதிரைகளின்மேலும், இரதங்களிலும், தூக்குச்சட்டங்களிலும், கழுதைப்பெருக்கங்களின்மேலும், வேகமுள்ள மிருகங்களின்மேலும்—என் பரிசுத்த பர்வதமான எருசலேமிற்குக் கொண்டு வருவார்கள் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; இஸ்ரவேல் புத்திரர் சுத்தமான பாத்திரத்தில் கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குக் காணிக்கையைக் கொண்டு வருகிறதுபோல. அவர்களிலிருந்தும் நான் ஆசாரியருக்கும் லேவியருக்கும் எடுப்பேன் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். நான் உண்டாக்கப்போகிற புதிய வானங்களும் புதிய பூமியும் என் சந்நிதியில் நிலைத்திருக்கிறதுபோல என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார்; அப்படியே உங்கள் சந்ததியும் உங்கள் நாமமும் நிலைத்திருக்கும். ஒரு அமாவாசையிலிருந்து மறுபடியும் ஒரு அமாவாசைவரைக்கும், ஒரு ஓய்வுநாளிலிருந்து மறுபடியும் ஒரு ஓய்வுநாள் வரைக்கும், சகல மாம்சமும் என் சந்நிதியில் வந்து பணிந்துகொள்ளும் என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார். அவர்கள் புறப்பட்டுப் போய் எனக்கெதிராகத் துரோகம் செய்த மனுஷரின் சடலங்களைப் பார்ப்பார்கள்; ஏனெனில் அவர்களுடைய புழு சாவதில்லை, அவர்களுடைய நெருப்பு அணையாது; அவர்கள் சகல மாம்சத்திற்கும் அருவருப்பாக இருப்பார்கள்.” ஏசாயா 66:16–24.
Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.
ஏசாயாவின் இறுதியான தீர்க்கதரிசனக் கதை 2023 ஆம் ஆண்டின் ஜூலை மாதத்தில் தேற்றுகிறவரின் வருகையுடன் தொடங்குகிறது; அந்தக் கதை தொடங்கிய அதே இடத்திலேயே முடிவடைகிறது. அது கிருபைக்காலம் முடிவுறுவதற்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்படும் ஏழு இடிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றில் வந்து சேருகிறது. அது தொடக்கத்தில் மில்லரைட் இயக்கத்தின் மறுநிகழ்வை முடிவில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் வரலாற்றுடன் அடையாளப்படுத்துகிறது. அது எலியா செய்தியுடன் இணைந்து வரும் சாபத்தின் செய்தியை, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்காக ஐக்கிய அமெரிக்காவின் மீது ‘முதலில்’ நியாயத்தீர்ப்பைக் கொண்டுவரவும், அதே கலகத்திற்காக முழு உலகத்தின் மீது ‘கடைசியில்’ நியாயத்தீர்ப்பைக் கொண்டுவரவும் கர்த்தரால் பயன்படுத்தப்படுகிறபடியால், ஜாதிகளைக் கோபமூட்டும் இஸ்லாமின் தீர்க்கதரிசனப் பணியின் செய்தியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.
அடுத்த கட்டுரையில் எசாயாவின் கடைசி வரலாற்றுக் குறிப்பைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியைத் தொடர்ந்து மேற்கொள்வோம்.