சத்தியம் என்றால் என்ன? - எண் ஒன்று

“சத்தியம் என்பது என்ன” என்ற பொருளை நாம் அணுகுவதற்கு முன், இந்த ஆய்வை நாம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களைக் கொண்டு ஆரம்பித்தோம் என்றும், அதற்குப் பின்னர் எலியாவைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையையும் சேர்த்தோம் என்றும் கவனிக்கிறோம். இந்த ஆய்வுகளின் சில நோக்கங்கள்: தீர்க்கதரிசனத்தில் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் பாத்திரத்தை அடையாளப்படுத்துதல்; இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் செய்தியைத் திறந்து விளக்குதல்; தேவனுடைய ஜனங்களின் அடையாளங்களாகத் தீர்க்கதரிசிகளின் பாத்திரத்தை உணர்தல்; மேலும், இயேசு ஆல்பா என்பதன் பொருள் என்ன என்பதைச் சார்ந்த விளைவுகளை ஆராய்தல் ஆகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் மூன்று வசனங்கள், அதன் கடைசி வசனங்களோடு ஒத்திசைந்து இணங்குகின்றன என்பதை நாம் எடுத்துக்காட்டினோம்; மேலும், தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் இரண்டிலும், இயேசு தம்மையே ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆதியும் அந்தமும், முதல் மற்றும் கடைசியும் என அடையாளப்படுத்துகிறார்.

வேதாகமத்தின் தொடக்க வசனங்கள் பழைய ஏற்பாட்டினதும் புதிய ஏற்பாட்டினதும் இறுதி வசனங்களுடன் ஒத்துப்போகின்றன என்பதையும், மேலும் புதிய ஏற்பாட்டின் தொடக்க வசனங்களும்—வேதாகமத்தை முழுமையாகவோ அல்லது இரு ஏற்பாடுகளாகவோ, அதன் தொடக்கத்தையோ முடிவையோ நீங்கள் எவ்வாறு கருதினாலும்—அவற்றுடனும் ஒத்துப்போகின்றன என்பதையும் விளக்குவதற்காக, இரண்டாம் ஆய்வில் எலியாவைப் பற்றிய ஒரு சுருக்கமான கலந்துரையாடலை நாம் பயன்படுத்தினோம்.

நாம் விரிவுபடுத்த முற்படுகின்ற மற்றொரு அம்சம் என்னவெனில், தெய்வீகம் வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் தேவத்துவத்தை மெதுவாக வெளிப்படுத்திச் செயல்பட்டது என்பதற்கான புரிதலாகும். இதனால்தான், உடன்படிக்கை வரலாற்றின் வேதாகமக் கரு காலப்போக்கில் முன்னேறும் போது, தேவன் தம்முடைய பல்வேறு நாமங்களின் குறியீடுகளின் மூலம் தமது சுபாவத்தை படிப்படியாக மேலும் மேலும் வெளிப்படுத்தினார் என்று நாம் குறிப்பிட்டுள்ளோம். சர்வவல்லமையுள்ள தேவன் ஆபிரகாமோடு பேசினார்; அதே தேவனே மோசேயோடும் பேசினார்; ஆனால் அப்போதிலிருந்து தம்முடைய நாமம் யெகோவா என அறியப்பட வேண்டுமென்று மோசேக்கு அறிவித்தார். பின்னர் கிறிஸ்து வந்தபோது, தானியேலின் மூன்றாம் அதிகாரத்தில் ஒரு பாபிலோனியன் அந்த நாமத்தின் ஒரு வெளிப்பாட்டைச் சொன்னதைக் தவிர, பழைய ஏற்பாட்டில் அறியப்படாத ஒரு நாமத்தோடு தம்மை அறிமுகப்படுத்தினார். இயேசு தாம் பிதாவின் ஒரேபேறானவர் என்று அடையாளப்படுத்தியதோடு மட்டும் அல்லாமல், அந்தச் சிறப்பான உடன்படிக்கை வரலாற்றினுள்ளும் தம்மை மனுஷகுமாரன் என அடையாளப்படுத்தினார். அதைப் போலவே, தேவன் ஆதிவென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தோடு உடன்படிக்கையில் பிரவேசித்தபோது, மில்லரைட் ஆதிவென்டிசத்திற்கும் ஒரு நாமத்தை அளித்தார்.

“ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள்” என வழங்கப்பட்ட பெயர் கர்த்தரால் வழங்கப்பட்டது; மேலும் சகோதரி வைட் அடிக்கடி அட்வென்டிஸ்டுகளை தேவனுடைய பெயரிடப்பட்ட ஜனங்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். “பெயரிடப்பட்ட” என்பது ஒரு பெயரால் அழைக்கப்படுதல் என்பதைக் குறிக்கிறது. சகோதரி வைட் தேவனுடைய பெயரிடப்பட்ட ஜனங்கள் என்று அடையாளப்படுத்தும் இரு சபைகள் மட்டுமே உள்ளன; அவை பண்டைய இஸ்ரவேலும் நவீன இஸ்ரவேலும் ஆகும்.

ஆகையால், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் நமது ஆய்வில் நாம் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கும்போது, பிலடெல்பியராகியவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படும் “புதிய நாமம்,” ஒரே நேரத்தில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேராகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறவர்களுக்குரியது, கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு சற்றுமுன் முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படும் தீர்க்கதரிசன இரகசியத்தின் முக்கியமான ஒரு பகுதியாகும் என்று நான் முன்வைக்கிறேன்.

இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் என்னும் செய்தியாகும்; அது அவருடைய குணநலனின் வெளிப்பாடாகும்.

இயேசு வார்த்தையாக இருப்பதைக் குறித்து பதிவில் சேர்க்க வேண்டியவை இன்னும் அதிகமாய் உள்ளன; ஆனால் இப்போது நாம் ‘சத்தியம்’ என்ற வார்த்தையை எடுத்துக்கொள்வோம். “சத்தியம்” பற்றிய புரிதலும், “சத்தியம்” என்ற சொல்லும், மேலும் “சத்தியத்தின் வார்த்தை”யை உருவாக்கப் பயன்படுத்தப்படும் எழுத்துக்களும், இவை அனைத்தும் கிறிஸ்துவின் சுபாவத்தைப் பற்றிய ஒரு புரிதலாகும்.

இந்த வசனத்தில் “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல், எபிரேய மொழியிலுள்ள ஒரு சொல்லிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளது; அது ஒரு எழுத்தாகவும், மேலும் ஒரு எண்ணாகவும் உள்ளது. எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்து ‘அலெப்’ ஆகும். உண்மையில், எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் இரண்டு எழுத்துகள் “அலெப்” மற்றும் “பெத்” ஆகும்; அவை கிரேக்க மொழியின் முதல் இரண்டு எழுத்துகளான அல்பா மற்றும் பீட்டாவுடன் மிகவும் ஒத்திருக்கின்றன. இவை இரண்டும் சேர்ந்து “alphabet” என்ற சொல்லின் மூலவடிவத்தை அமைக்கின்றன. ஆகையால் “அல்பா” என்ற சொல் (எபிரேய எழுத்தான அலெப்பிலிருந்து வந்தது) ஒரு எழுத்தாகவும், ஒரு சொல்லாகவும், ஒரு எண்ணாகவும், மேலும் இயேசுவின் அநேக நாமங்களில் ஒன்றாகவும் பயன்படுகிறது.

பிலாத்து, “சத்தியம் என்பது என்ன?” என்று கேட்டபோது, தாம் “உலகத்துக்குள் வந்ததற்கான” காரணமும், தாம் “பிறந்ததற்கான” காரணமும் “சத்தியத்துக்குச் சாட்சி கொடுக்கவே” என்று இயேசு ஏற்கனவே அவனுக்குச் சொல்லியிருந்தார். மேலும், “சத்தியத்தின்பட்ட ஒவ்வொருவரும்” தம்முடைய சத்தத்தைக் கேட்கிறார் என்றும் அவர் சேர்த்துக் கூறினார்.

சத்தியம்: G225—G227-இலிருந்து; சத்தியம்: – உண்மையான, மெய்யாகவே, சத்தியம், மெய்மை. G227—G1 (எதிர்மறைத் துகள் என) மற்றும் G2990-இலிருந்து; உண்மையானது (மறைக்காததாய்): – உண்மையான, மெய்யாகவே, சத்தியம். G1; Α. எபிரெய மொழி மூலமானது; அகரவரிசையின் முதல் எழுத்து: உருவகமாக மட்டுமே (எண்ணாக அதன் பயன்பாட்டிலிருந்து) முதல். ஆல்பா.

இயேசு “நானே… சத்தியம்” என்று கூறியபோது, தாம் ஒரு எழுத்தாகவும், ஒரு எண்ணாகவும், ‘அல்பா’ என்னும் எழுத்திற்கான ஒரு சொல்லாகவும் இருப்பதாகக் கூறினார்; மேலும் ‘அல்பா’ என்னும் சொல்லும், ‘அல்பா’ என்னும் எண்ணும் அனைத்தும் “சத்தியம்” ஆகும். தானியேல் புத்தகத்தில், கிறிஸ்து தம்மை “அற்புதமான எண்ணுபவர்” என்று வெளிப்படுத்தினார்; இதுவே எபிரேயச் சொல்லான “Palmoni” என்பதற்கான வரையறையாகும்; அது தானியேல் எட்டு ஆம் அதிகாரத்தில் “the certain saint which spake” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட அந்த “ஒரு பரிசுத்தவான்” என்பது “பல்மோனி”—அதிசயமான எண்ணிப்பார்ப்பவர், அல்லது இரகசியங்களை எண்ணிப்பார்ப்பவர். 2300 ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனமும் 2520 ஆண்டுகளின் இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களும் வெளிப்படுத்தப்படும் இடம் இந்த இரண்டு வசனங்களே ஆகும். 2300 ஆண்டுகள் “பரிசுத்தஸ்தலத்தை” குறித்து உரைக்கின்றன; 2520 ஆண்டுகளின் இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்கள் “சேனையை” குறித்து உரைக்கின்றன; ஏனெனில் பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் இரோமால் மிதிக்கப்பட்டிருக்கவிருந்தன. 2520 ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலமும் ஜனங்களும் மிதிக்கப்படுதலைக் குறிக்கிறது. காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட, ஒன்றோடொன்று ஆழமாக இணைந்த மூன்று ஆழ்ந்த தீர்க்கதரிசனங்கள்—வேதாகமத்தின் அதே இடத்திலே, அங்கேயே இயேசு தம்மை இரகசியங்களை எண்ணிப்பார்க்கும் அதிசயமானவராக அறிமுகப்படுத்துகிறார். காலத்தின் ஆண்டவராகத் தம்மை அறிமுகப்படுத்துவதற்காகவே அவர் இந்த இரண்டு வசனங்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார் என்பது மட்டுமல்ல; அவர் தம்மை வெளிப்படுத்தும் இந்த இரண்டு வசனங்களே, நவீன ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுடன் அவர் உடன்படிக்கைக்குள் பிரவேசிக்கும் காலத்தையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும், அந்த இரண்டு வசனங்களே அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரமும் மத்தியத் தூணும் ஆகும்.

முடிவுக்காலமான 1798-இல் தானியேல் புத்தகம் முத்திரையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டது; ஏழாம் நாள் அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பமாகிய மில்லரைட் இயக்கத்தின் காலத்தில் நிகழ்ந்த தீர்க்கதரிசன அறிவின் அதிகரிப்பைச் சுட்டிக்காட்டிய முதல் தூதனின் செய்தி வரலாற்றில் வந்தடைந்தது. தானியேல் புத்தகம் மில்லரைட்களுக்கு முத்திரையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டபோது, பல்மோனியிடமிருந்து வந்த ஒரு செய்தி—காலத்தைப் பற்றிய ஒரு செய்தி—புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. தேவனுடைய வார்த்தை ஒருபோதும் தவறுவதில்லை; அது எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தோடு அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகையால், அட்வென்டிசத்தின் முடிவிலும், மில்லரைட் வரலாற்றில் இருந்ததுபோலவே, அவருடைய குணாதிசயத்தின் ஒரு வெளிப்பாடு நிச்சயமாக இருக்கும். இந்த உண்மை அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது; ஆனால் அது தானியேல் புத்தகத்திற்கும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்திற்கும் இடையில் வெளிப்படையாகக் கூறப்பட்டுள்ள உறவின்மீதும் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும் ஒரே புத்தகத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அந்த பிரதிநிதித்துவத்தில் அவை இரண்டு சாட்சிகள் ஆகின்றன; முதலாவது தானியேல், கடைசியாவது வெளிப்படுத்தின விசேஷம்.

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் இரண்டு புத்தகங்களாயினும், அவை ஒரே புத்தகமாகும்; அதேபோல் வேதாகமமும் பழைய ஏற்பாடு மற்றும் புதிய ஏற்பாடு, அல்லது ஆரம்பமும் முடிவுமாகப் பிரிக்கப்பட்ட ஒரே புத்தகமாகும். வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் மோசேயும் எலியாவும் என முன்வைக்கப்படும் இரண்டு சாட்சிகள் பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளே ஆகும்.

தானியேலும் யோவானும் இரு சாட்சிகள்; அவர்கள் இருவரும் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களாயிருந்தனர், இருவரும் சிறைப்பட்டவர்களாயிருந்தனர், இருவருக்கும் ஒரே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுப் பாங்கு பதிவுசெய்ய அளிக்கப்பட்டது, இருவரும் ஒருநூற்று நாற்பத்திநாலாயிரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர், இருவரும் எருசலேமின் அழிவிற்குப் பிந்தைய காலச்சூழலில் வாழ்ந்தனர், இருவரும் மரணத்திற்கும் உயிர்த்தெழுதலுக்கும் அடையாளங்களாயிருந்தனர் (யோவான் கொதிக்கும் எண்ணெயிலிருந்தும் தானியேல் சிங்கக்குழியிலிருந்தும்).

தானியேல், கிறிஸ்துவின் சுபாவத்தின் ஒரு சிறப்பான வெளிப்பாட்டை அடையாளப்படுத்துகிறார்; மேலும், உந்துதலால் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையின் “மையத் தூணும் அஸ்திவாரமும்” என்று அழைக்கப்படும் அந்த இரண்டு வசனங்களிலேயே அவர் அப்படிச் செய்கிறார். அந்த இரண்டு வசனங்களே, வில்லியம் மில்லரின் கிரியைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அஸ்திவாரங்களில் இறுதியாக வைக்கப்பட்ட “உச்சிக்கல்” ஆக இருந்தன. அந்த உச்சிக்கல், பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தையும், ஓய்வுநாளையும், விசாரணைத் தீர்ப்பையும், வெளிப்படுத்தல் பதினான்கின் மூன்று தூதர்களையும் பற்றிய புரிதலைத் தன்னுடன் கொண்டு வந்தது. தானியேல் இந்தப் புத்தகத்தின் தொடக்கம்; யோவான் முடிவு.

யோவானின் எழுத்து, அத்வென்டிசத்தின் முடிவில் கிறிஸ்துவின் குணத்தின் ஒரு வெளிப்பாட்டை அடையாளப்படுத்தும். நவீன இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில், அவர் தம்மை அதிசயமான எண்ணுபவராக, கணிதத்துடன் தொடர்புடைய அனைத்திற்கும் ஸ்ருஷ்டிகரராக வெளிப்படுத்தினார்; நவீன இஸ்ரவேலின் முடிவில், அவர் தம்மை அதிசயமான மொழியறிஞராக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். மொழியின் அமைப்பு ஆகட்டும், இலக்கண விதிகள் ஆகட்டும், சொற்கள் ஆகட்டும், அகரவரிசையின் எழுத்துக்கள் ஆகட்டும்—மொழியுடன் தொடர்புடைய அனைத்திற்கும் அவர் ஸ்ருஷ்டிகரர். எழுதப்பட்டதாகவோ பேசப்பட்டதாகவோ இருந்து, இலக்கண விதிகளால் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு, அவருடைய வடிவமைப்பின்படி அமைந்த அகரவரிசையால் எழுதப்பட்டு நிறைவேறும் தொடர்பாடலை அவர் உருவாக்கினார்; இவையனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டு—அவரே வார்த்தை. அந்த வார்த்தையினாலே, அவர் குருடர்களாகவும் ஆயத்தமில்லாதவர்களாகவும் இருக்கும் லவோதிக்கேயரை பரிசுத்தமாக்கப்பட்ட பிலதெல்பியராக மாற்றுகிறார்.

“பரிசுத்தப்படுத்து” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், பரிசுத்தமாக்குதல் என்று பொருள்படும். அந்த நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் பரிசுத்தமானவர்களாயிருப்பார்கள்; மேலும் அவர்கள் அந்தக் குணநிலையை “சத்தியத்தினால்” அடைந்திருப்பார்கள்; அல்லது அவர் “வார்த்தையினால்” என்று நீங்கள் கூறலாம்; ஏனெனில் இயேசுவே வார்த்தை, அவரே சத்தியமும் ஆவார்.

இதுவே யோவான் தமது சுவிசேஷத்தில் எழுதும் முதலாவது விஷயம் என்பதை கவனியுங்கள். இது நிச்சயமாக ஆதியாகமத்தில் எழுதப்பட்ட முதலாவது விஷயத்துக்கு ஒப்பாக உள்ளது. ஆதியாகமம் முதல் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்டிருப்பதை இன்னும் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தி, அது சாட்சியத்திற்கு மேலுமொரு உறுதியைச் சேர்க்கிறது.

முதல் வசனத்தில் “God” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் பன்மை வடிவில் உள்ளது; ஆகையால், மிகுந்த “ஆரம்பத்திலிருந்தே” தேவன் ஒருவருக்கு மேற்பட்டவர் என்பதை அது அடையாளப்படுத்துகிறது. யோவானின் சுவிசேஷத்தில், “ஆரம்பத்தில்” வசனம் தேவனோடிருந்தது; வசனம் தேவனாயிருந்தது. மேலும், அந்த வசனமே சிருஷ்டிகரராக இருந்தது.

இயேசுவே வார்த்தை ஆவார்; மேலும், அவர் தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் ஒன்றிணைப்பதன் மூலம் வேதாகமத்தை உருவாக்கினார்—தெய்வீகம் பரிசுத்த ஆவியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; மனிதத்துவம், சபைகளுக்கு அனுப்பப்பட வேண்டிய புத்தகங்களில் உள்ள வார்த்தைகளை எழுதியவர்களின் நபர்தன்மையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. ஆகையால், இயேசு எவ்வாறு மனிதத்துவமும் தெய்வீகமும் ஒன்றிணைந்தவராயிருக்கிறாரோ, அதுபோலவே வேதாகமமும் மனிதத்துவமும் தெய்வீகமும் இணைந்த ஒன்றாகும். ஆகிலும், வீழ்ச்சியுற்ற மாம்சமுள்ள மனிதர்கள் இதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தபோதிலும், வேதாகமம் பரிசுத்தமானது; அதைப் எழுதிய மனிதர்களும் பரிசுத்தமானவர்களாயிருந்தனர்.

தீர்க்கதரிசிகள் பரிசுத்தமான மனிதர்களாயிருந்தபோதிலும், அவர்கள் இன்னும் விழுந்துபோன மனிதர்களே; ஏனெனில் அனைவரும் பாவஞ்செய்து, தேவனுடைய மகிமைக்கு குறைவாயிருந்தார்கள். இருந்தபோதிலும், வேதாகமம் தெய்வீகத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் இணைந்த ஒன்றாகும்; அது பரிசுத்தமானது. ஏனெனில் தேவனுடைய வார்த்தை, தமது வாழ்க்கையிலும் தாம் எழுதிய வார்த்தையிலும், தெய்வீகத்தன்மையோடு இணைந்த மனிதத்தன்மை பாவஞ்செய்யாது என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காக வந்தார். வேதாகமத்தைப் பற்றிச் சொல்வது கிறிஸ்துவைப் பற்றியும் உண்மையே; ஏனெனில் அவரே வேதாகமம்.

இயேசு பாவமுள்ள மாம்சத்தைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தும் ஒருபோதும் பாவஞ்செய்யவில்லை; இவ்வாறு, தெய்வீகத்தோடு இணைந்த மனிதத்துவம் பாவஞ்செய்யாது என்பதற்கான முன்மாதிரியை அவர் அளித்தார்.

யேசுவே வார்த்தை; மேலும், யேசுவும் வேதாகமமும் இரண்டும் மனிதத்தன்மையும் தெய்வீகத்தன்மையும் இணைந்த ஒன்றாயிருக்கின்றன. நூற்றாண்டுகளின் வழியாக யேசு வேதாகமத்தை உருவாக்கியபோது, கேட்கிறவர்கள் கேட்கும்படியாகவே, அவர் வேதாகமத்தின் உள்ளே விதிகளை வைத்தார். வேதாகமத்தை ஆளும் அந்த விதிகள், அவருடைய சுபாவத்தின் பண்புகளுமாக இருக்கின்றன.

“Complement” என்ற சொல் பரிபூரணத்திற்குக் கொண்டு வருதல் என்று பொருள்படும். தானியேலின் சாட்சியம் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் முடிவடைகிறது; இவ்வாறு தானியேலின் சாட்சியம் ஆரம்பமாகவும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முடிவாகவும் அமைகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஆரம்பம் அதன் முடிவில் மீண்டும் கூறப்படுகிறது; அதுபோல தானியேல் முதலாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், சொற்பொருளான இஸ்ரவேலும் சொற்பொருளான பாபிலோனும் இடையிலான போரில் பாபிலோன் வெற்றி பெறுகிறது; ஆனால் சோதனைக் கிருபைக்கால வரலாற்றின் முடிவில், தானியேல் 11:45, 12:1 இல், ஆவிக்குரிய பாபிலோன் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலோடு போரில் இருக்கிறது; இறுதியில் பாபிலோன் தோற்கிறது, இஸ்ரவேல் வெற்றி பெறுகிறது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் யோவானைப் போலவே, தானியேலின் சாட்சியத்தின் ஆரம்பம் அவரது சாட்சியத்தின் முடிவோடு ஒத்திருக்கிறது. ஆகையால், சத்தியம் என்றால் என்ன?

உபதேசம் என்பது விசுவாசிகளின் ஒரு குழு எதைச் சரியானதாகப் புரிந்துகொள்கிறது என்பதை அடையாளப்படுத்தும் ஒரு சொல்லாகும். அதன் நோக்கம் அல்லது பயன்பாடு வேதாகமத்திற்கோ கிறிஸ்தவத்திற்கோ மட்டுப்படுத்தப்பட்டதல்ல. கிறிஸ்தவம் என்று அழைக்கப்படுகின்ற நிலையில், உண்மையானவற்றைவிட பொய்யான “உபதேசங்கள்” அதிகமாகவே இருக்கலாம்; ஏனெனில் ஆவிக்குரிய பாபிலோனாகிய போப்பராட்சி, அசுத்தமும் அருவருப்பும் உடைய ஒவ்வொரு பறவைக்கும் ஒரு கூண்டாக இருக்கிறது; அந்தப் பறவைகள் தீமையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அத்தீமை, “நியாயப்பிரமாணம் நீக்கப்பட்டுவிட்டது” போன்ற பொய்யான உபதேசங்கள் மூலம் சபைகளால் தாங்கப்பட்டும் மறைக்கப்பட்டும் வருகிறது. ஆனால் உண்மையான உபதேசமும் உண்டு.

“சுவிசேஷத்தின் சத்தியங்கள்” எனப்படும் “போதனைகள்” உள்ளன; அவை ஆராயப்பட வேண்டியவைகள். அவற்றில் சில—அனைத்தும் அல்லாவிட்டாலும்—“சோதிக்கும் சத்தியங்கள்” ஆகும். சப்தம் என்பது புரிந்துகொள்ள எளிதான ஒரு சோதிக்கும் சத்தியமாகும். உண்மையான போதனைகளும் பொய்யான போதனைகளும் உள்ளன. உண்மையான போதனைகளில் சில, அவற்றைக் கேட்போருக்குச் சோதனையை முன்வைக்கின்றன. மேலும், ஒரு குறிப்பிட்ட காலப்பகுதிக்காகவே வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வகைச் சத்தியமும் உள்ளது. இச்சத்தியங்கள் “நிகழ்காலச் சத்தியம்” என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

அட்வென்டிஸ்டுகள், இந்தப் பகுதி உண்மையில் என்ன கூறுகிறதோ அதனைத் தவிர்க்கவே அதை அடிக்கடி பயன்படுத்துகின்றனர். “நிகழ்கால சத்தியம்” என்ற எங்கள் செய்திகள் வலியுறுத்த வேண்டியது பரிசுத்தஸ்தலம், 2300 நாட்கள், கட்டளைகள், மற்றும் இயேசுவின் விசுவாசம் ஆகியவையே முழுவதுமாகும் என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். இந்த நான்கு பொருட்களைப் பற்றி அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளதைத் தவிர்ப்பதற்காகவே அவர்கள் இந்தக் கூற்றை முன்வைக்கின்றனர்.

இந்த நான்கு மகத்தான சத்தியங்களின் நோக்கம், அவை “கடந்த அத்வெண்ட் இயக்கத்தை விளக்கவும், நம்முடைய தற்போதைய நிலைமை என்ன என்பதை வெளிப்படுத்தவும், சந்தேகிக்கும்வர்களின் விசுவாசத்தை நிலைநிறுத்தவும், மகிமையுள்ள எதிர்காலத்திற்கான நிச்சயத்தை அளிக்கவும் முற்றிலும் ஏற்றவையாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன” என்பதிலேயே இருக்கிறது. இந்த நான்கு தற்போதைய சத்தியக் கோட்பாடுகள், அத்வெண்டிசத்தின் தொடக்கம் (கடந்த அத்வெண்ட் இயக்கம்) அத்வெண்டிசத்தின் முடிவை (நம்முடைய தற்போதைய நிலைமை) எடுத்துக்காட்டுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. அந்த நான்கு முதன்மையான கோட்பாடுகள், முடிவு ஆரம்பத்தினால் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது என்ற கொள்கையை விளக்குவதற்கு “முற்றிலும் ஏற்றவையாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளன.” ஊக்கப்பூர்வமான இந்தப் பகுதியின்படி, இதுவே “மந்தை இப்போது தேவைப்படுகிற” “தற்போதைய சத்தியம்” ஆகும்.

பண்டைய இஸ்ரவேல் இஸ்ரவேலின் ஆரம்பமும், நவீன இஸ்ரவேல் அதன் முடிவுமாகும். பண்டைய நேர்மையான இஸ்ரவேல், முடிவுக்காலமான 1798 முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் மக்களை முன்மாதிரியாகக் குறித்தது. கிறிஸ்துவின் முதல் வருகைக்கு முன்பு, “நிகழ்கால சத்தியம்” யூதர்களால் காணப்படவில்லை; ஏனெனில் அவர்கள் பழக்கவழக்கங்களின்மேலும் மரபுகளின்மேலும் சார்ந்திருந்ததினால் குருடராய் (லவோதிக்கேயர் நிலைமையில்) இருந்தார்கள்.

எங்களின் அடுத்த மேற்கோளின்படி, யூதர்கள் “தேவனுடைய ஆரம்ப சத்தியத்தை” காணாமல் இழந்திருந்தார்கள்; யூதர்களுக்கு அந்த ஆரம்ப சத்தியம் எகிப்திலிருந்து விடுதலையின் வரலாறாக இருந்தது. அந்த விடுதலையின் வரலாறே அவர்களுடைய ஆரம்ப சத்தியமாக இருந்தது; அதுவே அவர்கள் தங்கள் சந்ததிகளெல்லாம் வழியாகத் தங்கள் பிள்ளைகளுக்குப் போதிக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்ட சத்தியமாகும். அதுபோலவே அட்வென்டிசமும் செய்ததுபோன்று, அவர்களும் தவறினர். குருடாக்கப்பட்ட யூதர்களுக்குச் சத்தியத்தை முன்வைப்பதற்காக, இயேசு சத்தியத்தை ஒரு கட்டமைப்பிற்குள் வைத்தார்.

தமது முதல் வருகையில் இயேசு, “பழைய சத்தியங்களை மறுபடியும் நிலைநிறுத்தி, அவற்றைச் சத்தியத்தின் கட்டமைப்பில் அமைத்தார். அவற்றை ஒன்றோடொன்று பொருந்தச் செய்து இணைத்து, முழுமையானவும் சமச்சீரானவும் சத்திய முறைமையாக ஆக்கினார்.” பழைய சத்தியங்களை மறுபடியும் நிலைநிறுத்துவதற்காக, இயேசு பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பகால வரலாற்றைப் பயன்படுத்தினார்; மேலும், அந்தச் சத்தியங்களை ஒன்றோடொன்று பொருந்தச் செய்து (தலைப்புகளின்படி) இணைத்தார் (இணைநிலையாக, வரிக்கு மேல் வரி). தங்களை குருடாக்கியிருந்த பழக்கவழக்கங்களிலும் மரபுகளிலும் இருந்து யூதர்களை விடுவிப்பதற்காகவே அவர் இதைச் செய்தார். அந்த வரலாறே நேரடியான இஸ்ரவேலின் முடிவுக் கால வரலாறாக இருந்தது.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவுக்கால வரலாறு எவ்வாறு மீண்டும் நிகழ்ந்ததோ, அதைப் போலவே அட்வென்டிசமும் அதை மீண்டும் நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறது; மேலும் மரபும் வழக்கமும் உண்டாக்கிய லவோதிக்கேயரின் குருட்டுத்தன்மையை அகற்றுவதற்காக சத்தியத்தை அமைத்துப் பொருத்த வேண்டிய “சட்டகம்”, கிறிஸ்து யூதர்களோடு தொடர்புகொண்டிருந்த நாட்களில் எவ்வாறு நிறைவேற்றப்பட்டது போலவே, இப்போதும் நிறைவேற்றப்படுகிறது. “பழைய சத்தியங்கள்”, மற்ற தீர்க்கதரிசன வரிகளோடு தீர்க்கதரிசன வரிகளை ஒன்றிணைப்பதற்காக, “வரி மேல் வரி” என்ற சமாந்தர ஒழுங்கில், சத்தியத்தின் “சட்டகத்தில்” அமைக்கப்பட வேண்டும்; இதன் நோக்கம், ஒருவேளை ஒரு லவோதிக்கேயரை அவர்களுடைய குருட்டுத்தன்மையிலிருந்து விடுவிப்பதாக இருக்கலாம். எல்லாவற்றிலும் கிறிஸ்துவே எங்கள் முன்மாதிரி.

வேதாகமத்தில் உபதேசமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட சத்தியங்கள் உள்ளன; மேலும் “அநேக அதிசயமான சத்தியங்கள்” உள்ளன; ஆனால், அந்தச் சத்தியம் வெளிப்படுத்தப்படும் காலத்தில் வாழும் “தலைமுறைக்கு” “மக்களுக்கான ஒரு சோதனை” ஆக இருக்கும் “நிகழ்காலச் சத்தியமும்” உள்ளது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, இது அட்வென்டிசத்தின் நான்காம் தலைமுறையில் நிகழ்கிறது; மேலும் “இந்தத் தலைமுறைக்கான ஒரு சோதனை ஆக இருக்கும்” அந்த “நிகழ்காலச் சத்தியம்,” அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்ப தலைமுறைகளுக்கு ஒரு சோதனையாக இருக்கவில்லை.

அட்வென்டிசத்தின் வரலாற்றில் நான்கு தலைமுறைகள் உள்ளன என்பதை மறுக்க விரும்புவோருக்காக, நான் உங்களை ஆபக்கூக்கின் பலகைகளைக் நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டுவேன். இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள மிகவும் எளிய வழி என்னவெனில், “லவோதிக்கேயா” என்ற பெயர் “நியாயந்தீர்க்கப்பட்ட மக்கள்” என்று பொருள்படும். அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கம் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்தை அறிவித்தது; அட்வென்டிசத்தின் முடிவு நியாயத்தீர்ப்பின் நிறைவை அறிவிக்கிறது. நியாயத்தீர்ப்பின் நிறைவு மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறைகளில் நிகழ்கிறது.

நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவில், லவோதிக்கேயா (நியாயந்தீர்க்கப்பட்ட மக்கள்) அத்வெந்திசத்தின் இறுதி தலைமுறை, பண்டைய இஸ்ரவேல் எருசலேமின் அழிவின்போது நியாயந்தீர்க்கப்பட்டதுபோல, நியாயந்தீர்க்கப்பட்டு கர்த்தரின் வாயிலிருந்து உமிழப்பட்டுவிடும். வேதாகமப் போதனைகள் சத்தியங்களாகும்; மேலும் சோதிக்கும் சத்தியங்களும் உள்ளன; அதோடு நிகழ்கால சத்தியங்களும் உள்ளன. நிகழ்கால சத்தியம் எப்போதும் சோதிக்கும் சத்தியமே; ஆனாலும் அது, தற்போது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தலைமுறைக்காக விசேஷமாக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ள ஒரு சோதிக்கும் சத்தியத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆயினும் உண்மையான நிலைமை என்னவெனில், தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து நாம் நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுக்கும் எந்தச் சத்தியமாயினும், அது நாம் இப்போதுதான் தோல்வியடைந்த ஒரு சோதிக்கும் சத்தியமாக மாறிவிடுகிறது.

இயேசு தேவனுடைய வார்த்தையாக இருக்கிறார்; மேலும் அவர் சத்தியமாகவும் இருக்கிறார். தாம் “உலகத்திற்குள்” “வந்த” காரணம் “சத்தியத்துக்குச் சாட்சியமளிப்பதற்காக” என்று அவர் பிலாத்துவிடம் அறிவித்தார்; மேலும் அவருடைய சத்தத்தைக் கேட்ட ஒவ்வொருவரும் “சத்தியத்தினாலானவர்” என்றும் கூறினார். பிலாத்துவும் இயேசுவும் குறிப்பிட்ட “சத்தியம்” என்ற சொல், “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் ஒரு எபிரெயச் சொல்லிலிருந்து வந்ததாகும்; அது பழைய ஏற்பாட்டில் நூற்று இருபத்தேழு முறை காணப்படுகிறது. அந்த எபிரெயச் சொல் (H571) ஆங்கிலத்தில் பல்வேறு சொற்களாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; எனினும் பழைய ஏற்பாட்டில் அது தொண்ணூற்று இரண்டு முறை “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. அது அநேக நிலைகளில் ஆழ்ந்த வல்லமையுடைய சொற்களில் ஒன்றாகும்.

பழைய ஏற்பாட்டில் “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் மூன்று எபிரேய எழுத்துகளால் அமைந்துள்ளது; எபிரேய எழுத்துக்களுக்கு ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனியான வரையறை இருப்பதால், அந்த எழுத்துகளால் உருவாகும் சொல், ஒவ்வொரு எழுத்தின் இணைந்த அர்த்தங்களையும் ஒருங்கே கலந்துகொண்டு, அந்தச் சொல்லின் இறுதியான பொருளை உருவாக்குகிறது. “சத்தியம்” என்ற சொல் மூன்று எபிரேய எழுத்துகளால் ஆனது; அவை எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்து, நடுவிலுள்ள ஒரு எழுத்து, மேலும் எபிரேய எழுத்துமாலையின் கடைசி எழுத்து ஆகும். பழைய ஏற்பாட்டில் “சத்தியம்” என்பது, எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தும் கடைசி எழுத்தும், அவற்றின் நடுவில் ஒரு எழுத்தும் கொண்டதாகக் குறிக்கப்படுகிறது!

இதுவே வேதாகமத்திலுள்ள “முதல் குறிப்பிடல் விதி” என்பதற்கான வரையறை. ஒரு பொருள் முதன்முறையாக முன்வைக்கப்படும் இடமே, ஒரு விதையாகிய அந்தச் சொல்லுக்கான மிக முக்கியமான குறிப்பு ஆகும்; முழு நிகழ்ச்சிக்கதையையும் உருவாக்கத் தேவையான சகல மரபணு அமைப்பும் அதில் அடங்கியுள்ளது. “முதல் குறிப்பிடல் விதி”யில் இரண்டாவது முக்கியமான குறிப்பு இறுதியான குறிப்பு ஆகும்; ஏனெனில் அங்கேயே தொடக்கமும் முடிவும் இடையில் உருவாகும் எல்லா நிகழ்ச்சிக்கதைகளும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படுகின்றன. “வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் வேதாகமத்தின் எல்லாப் புத்தகங்களும் சந்தித்து நிறைவடைகின்றன,” மேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமே வேதாகமத்தின் கடைசி புத்தகம்.

நாம் கருதிக் கொண்டிருக்கும் “சத்தியம்” என்பதற்கான எபிரேயச் சொல் “Aleph” என்னும் எழுத்தால் தொடங்குகிறது; பதின்மூன்றாவது எழுத்து “Mem” ஆகும்; இருபத்திரண்டாவது மற்றும் கடைசி எழுத்து “Tav” ஆகும். நிச்சயமாக, இந்த எழுத்துகளின் வரையறைகளில், அவற்றின் பொருளை விளக்குவதற்காக நீங்கள் எந்த மொழியியலாளரை அணுகுகிறீர்களோ அதைப் பொறுத்து பல்வேறு நுண்ணிய வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன; எனினும், பொதுவான வரையறைகள் மிகவும் விளக்கமளிப்பவையாக உள்ளன.

א (அலெஃப்): எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்து; இது அடிக்கடி ஒன்றித்தன்மையுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது; மேலும் தெய்வீகத்தையும் நித்தியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி, தேவனுக்கும் படைப்புக்கும் இடையிலான இணைப்பைச் சின்னமாகக் குறிக்கிறது.

מ (Mem): எபிரெய எழுத்துமாலையின் பதின்மூன்றாவது எழுத்தாகும்; இது பெரும்பாலும் தண்ணீரோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

ת (Tav): எபிரேய எழுத்துமாலையின் கடைசி எழுத்து; இதற்கு “அடையாளம்” அல்லது “குறி” என்ற பொருள் உண்டு. இது அடிக்கடி நிறைவு என்ற கருத்துடனும், படைப்பின் “முத்திரை” என்ற கருத்துடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. பண்டைய எபிரேயத்தில், Tav என்ற எழுத்து சிலுவையின் வடிவத்தை உடையதாக இருந்தது.

நாம் ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிற “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், ஒன்றுசேர்ந்து நித்திய சுவிசேஷத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் மூன்று எழுத்துகளால் அமைந்துள்ளது. என்ன? மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் நித்திய சுவிசேஷமே என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொண்டால், இது எளிதில் அறியப்படக்கூடியதாகும். ஏனெனில், இந்த மூன்று எழுத்துகளின் பொருள் விளக்கங்கள் மூன்று தூதர்களின் செய்தியையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

வெளிப்படுத்தல் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் முதல் தூதன் நித்திய சுவிசேஷத்தை அடையாளப்படுத்தி, பின்னர் முழு உலகத்தினரிடமும் “தேவனுக்குப் பயந்து” சிருஷ்டிகரரை ஆராதிப்பதன் மூலம் அவரை மகிமைப்படுத்துமாறு அறிவிக்கிறான். அந்த மூன்று எழுத்துகளில் முதற்தலையான (Aleph) என்பதற்கான வரையறை: “தெய்வீகமான, நித்தியமான தேவன்; மேலும் மனுஷகுலத்தின் சிருஷ்டிகரராகிய, மனுஷர் பயபக்தியோடு அஞ்சியும் ஆராதிக்கவும் வேண்டிய தேவன்.”

அலெஃப் முதல் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

இரண்டாம் தூதனின் செய்தி மனிதரைப் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைக்கிறது; பரிசுத்த ஆவி ஊற்றப்பட்டு அளிக்கப்படும் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் பாபிலோனின் கலகத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. (Mem) எனும் எழுத்தின் பொருள் தண்ணீரோடு தொடர்புடையது; அது ஆவியின் ஊற்றப்பட்டு வழங்குதலின் சின்னமாகும். மேலும் அது எழுத்துமாலையின் பதின்மூன்றாவது எழுத்தாகும்; பதின்மூன்று என்ற எண் கலகத்தின் சின்னமாக இருப்பதால், அது பாபிலோனை அடையாளப்படுத்துகிறது. Mem இரண்டாம் தூதனின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

மூன்றாம் தூதன், மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறாதிருக்க மனுஷருக்கு எச்சரிக்கை செய்து, இரண்டு வகையான ஆராதகர்களையும் தேவனுடைய கோபத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறான். (Tav) என்பதன் விளக்கம், அது ஒரு “முத்திரையை” (மிருகத்தின் முத்திரை) குறிக்கிறது; அது சிருஷ்டியின் முத்திரையையும் (தேவனுடைய முத்திரை) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த எழுத்தின் வடிவமே சிலுவையை ஒத்ததாக உள்ளது. Tav, மூன்றாம் தூதனின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

“சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் எபிரேயச் சொல், தத்தமக்கென தனித்தனி விளக்கங்களைக் கொண்ட மூன்று எழுத்துகளால் அமைந்துள்ளது. அந்த மூன்று விளக்கங்களும் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளின் விளக்கங்களாகவும் இருக்கின்றன. அவை முதல் தூதனுடைய செய்தியின் விளக்கங்களாகவும் இருக்கின்றன; ஏனெனில் முதல் தூதனுடைய செய்தியே அத்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தில் இருந்த செய்தியாகும், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி அத்வென்டிசத்தின் முடிவில் இருக்கும் செய்தியாகும். இயேசு முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகின்றதால், முதல் தூதன் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் சகல தீர்க்கதரிசன அடையாளங்களையும் உடையவனாக இருக்கிறான். இவ்வாறு, அந்த மூன்று எபிரேய எழுத்துகளின் விளக்கம், மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் குறியீடுகள் மட்டுமல்லாமல், முதல் தூதனுடைய செய்தியின் குறியீடுகளாகவும் ஆகின்றன.

வெளிப்படுத்தலில் யோவான் அந்நேரத்தில் இருந்தவற்றை எழுதும்படி கூறப்பட்டார்; அவ்வாறு எழுதிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் எதிர்காலத்தில் இருக்கவிருந்தவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்தார். முடிவை விளக்குவதற்காக அவர் ஆரம்பத்தைப் பதிவுசெய்தார். எந்தத் தயக்கத்திற்கும் இடமின்றி, ஏழாம் நாள் அட்வெண்டிஸ்டுகள் முதல் தூதனுடைய செய்தியான மில்லரைட்டுகளின் செய்தியை ஆராய்ந்து அறிவிக்கும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளனர். அந்தச் சத்தியங்களையும் அந்த வரலாறையும் ஆராய்ந்து அறிவிப்பதன் மூலம், நாம் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை அறிவித்துக் கொண்டும் முதல் தூதனுடைய வரலாற்றை மறுபடியும் நிகழ்த்திக் கொண்டும் இருப்போம்.

முதலாம் தூதனுடைய செய்தியும், அந்தச் செய்தி அறிவிக்கப்பட்ட வரலாறும், சில தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பு நிபந்தனைகளுடன், நம்முடைய தற்போதைய வரலாற்றுக்கு ஒப்பாக இருந்து அதனை விளக்குகின்றன. அந்த இரு வரலாறுகளும் “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்குவதற்காக தெய்வீக மொழியியலாளர் பயன்படுத்திய மூன்று எழுத்துகளாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. மேலும் “சத்தியம்” என்ற அந்தச் சொல் நித்திய சுவிசேஷத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தில் இருந்த மில்லரைட் இயக்கத்தின் வரலாறு முதல் தூதனைக் குறிக்கிறது; மேலும், அட்வென்டிசத்தின் முடிவில் மூன்றாம் தூதனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வரலாறும் அதற்கு இணையான வரலாறாகும்; இருப்பினும், அவற்றில் சில வேறுபாடுகள் உள்ளன.

முதல் தூதன் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்தை அறிவிக்கிறான்; மூன்றாம் தூதன் நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அறிவிக்கிறான். அட்வென்டிசத்தின் வரலாறு விரிந்தெழுந்த தீர்க்கதரிசன அமைப்பு, அதன் ஆரம்ப வரலாற்றிலும் அதன் முடிவிலும் ஒரேபோல உள்ளது. வரலாற்றில் அவை வெளிப்படும் போது, இரு முனைகளிலும் மூன்று தூதர்களின் அந்த மூன்று படிகளும் பின்பற்றப்படுகின்றன என்பதை காட்ட முடியும். மேலும், அந்த மூன்று தூதர்களே அந்த மூன்று எழுத்துகளுமாக உள்ளனர். ஆகையால், அட்வென்டிசத்தின் இரு முனைகளிலும் நிகழ்வுகளின் தீர்க்கதரிசன வரிசை, “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்கும் அந்த மூன்று எபிரேய எழுத்துகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் வழிக்குறிகளாகிய மூன்று தூதர்களின் மூன்று படிகளின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ளது.

ஆல்பா என்பது அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பம்; ஓமேகா அட்வென்டிசத்தின் முடிவு; நடுவிலுள்ள எழுத்து, பதின்மூன்றாவது எழுத்தாக இருப்பதினால், அட்வென்டிசம் அதன் ஆரம்பத்திலிருந்து அதன் முடிவுவரை கொண்டிருக்கும் கிளர்ச்சியை இவ்வாறு அடையாளப்படுத்துகிறது.

தேவனுடைய வழி எங்கே உள்ளது என்பதைப் பற்றி நாம் போதிக்கப்படுகிறோம்:

பரிசுத்தஸ்தலத்தில், தேவனுடைய வழி மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் போலவே அதே மூன்று படிகளாக இருப்பதை நாம் காண்கிறோம். வெளிப்புறப் பிராகாரத்தில், தேவனைப் பயப்படுதல் ஒருவரை காணிக்கையைக் கொண்டுவரவும் நீதிகரித்தலைப் பெறவும் வழிநடத்துகிறது. பரிசுத்த ஸ்தலத்தில், தூபவேதியால் குறிக்கப்படும் ஜெப வாழ்க்கை, சமுக அப்பங்களின் மேசையால் குறிக்கப்படும் வேதாகமப் படிப்பு வாழ்க்கை, மற்றும் விளக்குத்தூண்களால் குறிக்கப்படும் சேவை வாழ்க்கை ஆகியவற்றினால் பரிசுத்தமாக்குதல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. மகாபரிசுத்த ஸ்தலம் நியாயத்தீர்ப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முதல் தூதனுடைய செய்தியில் குறிக்கப்படுவது போல நாம் தேவனைப் பயப்படுதலை உடையவர்களாயிருக்கும்போது, பிராகாரத்தில், சிலுவையின் அடியில் நீதிகரித்தலை நாடுகிறோம். நாம் நீதிகரிக்கப்பட்டபின் (நீதிமான்களாக்கப்பட்டபின்), பரிசுத்த ஸ்தலத்தால் குறிக்கப்படும் பரிசுத்தப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையின் புதுமையில் (பரிசுத்தத்தில் வளர்ச்சி) நாம் நடக்கிறோம். பரிசுத்த ஸ்தலம், இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் போது மில்லரைட்டுகளால், நள்ளிரவுக் கூக்குரலுடன் சேர்ந்து நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு கிறிஸ்தவரின் வேலையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. நீதிகரிக்கப்பட்டும் பரிசுத்தமாக்கப்பட்டும் நாம், மகாபரிசுத்த ஸ்தலத்தால் குறிக்கப்படும் நியாயத்தீர்ப்பிற்குத் தயாராக்கப்படுகிறோம். மூன்று பரிசுத்தஸ்தலப் படிகள், மற்றவற்றோடும் கூட, மூன்று இறையியல் சொல்லாடல்களான—நீதிகரித்தல், பரிசுத்தமாக்குதல், மகிமைப்படுத்துதல்—இவற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும், நிச்சயமாக, முதல் தூதனுடைய செய்தியையும், அதேபோல் “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்கப் பயன்படும் மூன்று எழுத்துகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

பரிசுத்தஸ்தலத்தின் முற்றத்திலும் இந்த மூன்று படிகளையும் நாம் காண்கிறோம். முதலாவது தூதன் மூன்றாவது தூதனுடன் ஒப்புமையாக இருப்பதுபோல், பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் செல்லும் முதல் படியும் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் கடைசி படியை விளக்குவதாக இருக்க வேண்டும். முற்றத்தில் உள்ள முதல் படி பலியை அறுப்பதாகும்; அது நீதிகரிக்கப்படுதலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டாவது படி கழுவும் தொட்டியாகும்; அங்கே இறுதி படிகளுக்கு முன்பாக கொழுப்பு (பாவம்) அகற்றப்பட்டு பலி சுத்திகரிக்கப்படுகிறது. அந்தக் கழுவும் தொட்டியின் தண்ணீர் இரண்டாவது படியின் ஒரு தனிச்சிறப்பாகும். மூன்றாவது படி உண்மையான சர்வாங்க தகனபலியாகும்; அது தீர்ப்பு நிறைவேற்றப்பட்ட சிலுவையில் இருந்த கிறிஸ்துவை முன்மாதிரியாகக் காட்டியது. இதே மூன்று படிகளும் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் முதல் படியிலும் உள்ளன; அதுபோலவே, இதே மூன்று படிகளும் முதலாவது தூதனுடைய செய்தியிலும் உள்ளன. “சத்தியம்” என்ற சொல்லை அமைக்கும் எழுத்துகளில் இருப்பதுபோலவே, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கோட்பாடு பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள்ளும், மூன்று தூதர்களின் செய்திகளிலும் உள்ளது.

2300-வருட தீர்க்கதரிசனம் இதே அமைப்பைக் கொண்டுள்ளது. இந்த தீர்க்கதரிசனம் மூன்று அரசாணைகளுடன் ஆரம்பித்து, 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதனின் செய்தியின் வருகையோடு முடிவடைந்தது. இந்த தீர்க்கதரிசனம் ஐந்து தீர்க்கதரிசன வரிகளை முன்வைக்கிறது; மேலும், 2300-வருட தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பத்திலுள்ள வரலாறு, அந்த ஐந்து தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒவ்வொன்றினதும் முடிவுக் கால வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. முழுமையான 2300-வருட தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் மூன்று அரசாணைகள் உள்ளன; மேலும் அது மூன்று செய்திகளோடு முடிவடைகிறது.

கி.மு. 457-இல் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பம் கலக்கமிக்க காலங்களில் நிகழ்ந்தது; அது யூதர்கள் திரும்பி வந்து ஆலயத்தையும் நகரத்தையும் மறுகட்டுவதற்கான ஏற்பாட்டை வழங்கியது. முன்னறிவிப்புக்கு ஏற்றபடி, கி.மு. 457-இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட வேலைக்குப் 49 ஆண்டுகள் பின்னர், அது கலக்கமிக்க காலங்களிலேயே நிறைவு பெற்றது. அந்த 49 ஆண்டுகளின் ஆரம்பம், அந்த 49 ஆண்டுகளின் முடிவை விளக்குகிறது.

கி.மு. 457 என்பது, கிறிஸ்து தமது ஞானஸ்நானத்தின் போது அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதைக் குறிப்பதாகிய தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கமாகும். அவருடைய அபிஷேகம், பண்டைய இஸ்ரவேல் கி.மு. 457 இல் நேர்மையான எருசலேமைக் மறுபடியும் கட்டுவதற்காக ஒன்றுகூடச் செய்யப்பட்டதுபோலவே, பழைய எருசலேமின் குடிமக்களாக அல்லாமல் புதிய எருசலேமின் குடிமக்களாக இருக்க வேண்டிய ஒரு ஜனத்தை ஒன்றுகூட்டும் அவருடைய பணியின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது.

கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டும் கிறிஸ்து எப்போது சிலுவையில் அறையப்படுவார் என்பதை அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது. சகோதரி வைட், சிலுவையின் வரலாற்றை 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-இன் மகா ஏமாற்றத்துடன் இணைத்து நிறுத்துகிறார்; மேலும், செங்கடல் கடத்தலின் வரலாற்றையும் அந்த மகா ஏமாற்றத்துடன் ஒப்பிணைக்கிறார். கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டில் ஒரு ஏமாற்றம் இருந்தது; அது செங்கடலில் எபிரெயரின் ஏமாற்றத்திற்கும், அட்வென்டிஸ்டுகளின் மகா ஏமாற்றத்திற்கும், சிலுவையிலிருந்த சீடர்களின் ஏமாற்றத்திற்கும், கி.மு. 457 இல் எஸ்றாவின் ஏமாற்றத்திற்கும் முன்னடையாளமாக இருந்தது.

கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டும், பண்டைய இஸ்ரவேல் தேவனால் விவாகரத்து செய்யப்படும் காலத்தையும், சுவிசேஷம் புறஜாதியாரிடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படும் காலத்தையும் அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது; இதன் மூலம் குறிப்பாக பண்டைய இஸ்ரவேலுக்காக நிர்ணயிக்கப்பட்ட 490 ஆண்டுகளான ஒரு விசேஷ சோதனைக்காலத்தின் முடிவும் குறிக்கப்படுகிறது. ஆகையால், கி.மு. 457 அவர்கள் பெற்ற சோதனைக்காலத்தின் தொடக்கத்தையும், கி.பி. 34 அவர்கள் பெற்ற சோதனைக்காலத்தின் முடிவையும் குறிக்கிறது; இதுவே அட்வென்டிசத்தின் சோதனைக்காலம் கி.பி. 1844 இல் தொடங்கி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது என்பதை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது.

2300-ஆண்டுகளுடைய தீர்க்கதரிசனத்தில் இன்னும் சில உள்நிலை காலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன; ஆனால் அவையெல்லாம் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற முத்திரையைக் கொண்டுள்ளன. அவற்றின் ஆரம்பங்கள் அவற்றின் முடிவுகளை விளக்குகின்றன.

பழைய இஸ்ரவேல் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் ஒப்படைக்கப்பட்ட காப்பாளர்களாக அமைக்கப்பட்டதையும், நவீன இஸ்ரவேல் அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்தின் காப்பாளர்களாக மட்டுமல்ல, அவருடைய தீர்க்கதரிசனங்களின் காப்பாளர்களாகவும் அமைக்கப்பட்டதையும் கவனிக்க வேண்டியது முக்கியமானது. கர்த்தர் பழைய இஸ்ரவேலோடு உடன்படிக்கை செய்தபோது, இரண்டு கல் பலகைகளில் எழுதப்பட்ட பத்து கட்டளைகளின் ஒப்படைக்கப்பட்ட காப்பாளர்களாக அவர்களை அமைத்தார். மில்லரைட் வரலாற்றில் அவர் நவீன இஸ்ரவேலோடு உடன்படிக்கை செய்தபோது, 1843 மற்றும் 1850 முன்னோடி விளக்கப்படங்களால் குறிக்கப்பட்ட ஆபகூக்கின் இரண்டு பலகைகளில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, அவருடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ஒப்படைக்கப்பட்ட காப்பாளர்களாக அவர்களை அமைத்தார். பழைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கம் நவீன இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தை விளக்குகிறது.

ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் நிறைவேற்றமாக அந்த இரண்டு பலகைகள் உருவாக்கப்பட்டமை, பல தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது.

1843 முன்னோடி விளக்கப்படமும் 1850 முன்னோடி விளக்கப்படமும் ஆகிய இரண்டின் தயாரிப்பும் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது. இதற்குத் தக்க போதிய சான்றுகளை ஹபக்கூக்கின் பலகைகள் குறித்த ஆய்வு வழங்குகிறது. ஆனால் ஹபக்கூக்கிலுள்ள அந்த உரைப்பகுதி, நமது இவ்விவாதத்தின் இக்கருத்திற்கு ஒரு முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்கிறது.

1843-க்குப் பிறகு, கர்த்தர் இன்னொரு அட்டவணையைத் தயாரிக்குமாறு வழிநடத்தினார்; ஆனால் முதல் (1843) அட்டவணை தெய்வீக உந்துதலினாலன்றி மாற்றப்படக்கூடாது.

1850 அட்டவணையைத் தயாரித்த சகோதரர் நிக்கோல்ஸுடன் வசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் அந்த அட்டவணையைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்த காலத்தில், 1850 அட்டவணை வேதாகமத்தில் இருப்பதைக் தான் கண்டதாக சகோதரி வைட் கூறினார்.

ஆபக்கூக்கிற்கு, “தரிசனத்தை எழுதிவை; அதை பலகைகளின்மேல் தெளிவாகக் குறித்துவை” என்று கட்டளையிடப்பட்டது. ஆபக்கூக்கின் அந்த இரண்டு பலகைகள், தேவன் ஆதென்டிசத்துடன் உடன்படிக்கையில் நுழைந்து, தமது தீர்க்கதரிசனங்களின் பொறுப்புப் பாதுகாவலர்களாக அவர்களை நியமித்தபோது செய்த உடன்படிக்கையின் சின்னமாக இருந்தன; இதேபோல, அவர் பண்டைய இஸ்ரவேலுடன் உடன்படிக்கையில் நுழைந்து, நியாயப்பிரமாணத்தின் இரண்டு பலகைகளையும், அதற்கான பொறுப்புப் பாதுகாவலர்களாக இருப்பதற்கான பொறுப்பையும் அவர்களுக்கு அளித்தபோதும் செய்தார். ஆனால், தரிசனத்தை தெளிவாக்க வேண்டிய அந்த பலகைகளுடன் தொடர்புபட்டவர்களாக ஆபக்கூக் இரண்டு வகையான ஆராதகர்களை அடையாளப்படுத்துகிறார். ஒரு வகை, “மேட்டிமையடைந்த” மற்றும் “நேர்மையற்ற” “ஆத்துமாவை” உடையவர்கள்; இன்னொரு வகை, “நீதிமான்கள்” என அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர்கள்; அவர்கள் “தன் விசுவாசத்தினால் பிழைப்பான்” என்று சொல்லப்படுகிறார்கள்.

இரண்டு பலகைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தையை அடிப்படையாகக் கொண்ட விசுவாசத்தினால் நீதிமான்களாக்கப்பட்டவர்கள் வாழ்கிறார்கள் என்பதை ஆபக்கூக்கின் சூழல் வெளிப்படுத்துகிறது; ஆகையால், நீதிமான்களாக்கப்படாதவர்கள் அட்வெண்டிசத்தின் தொடக்கங்களை நிராகரித்திருக்கிறார்கள். நான் வலியுறுத்த விரும்பும் கருத்து, நாம் சில காலத்திற்கு முன் ஆராய்ந்த ஒரு பகுதியின் அடிப்படையில் அமைகிறது. அது இவ்வாறு வாசிக்கப்படுகிறது:

இந்த நான்கு சத்தியங்களையும்—பரிசுத்தஸ்தலம், 2300 நாட்கள், தேவனுடைய கற்பனைகள், மற்றும் இயேசுவின் விசுவாசம்—நாம் இப்பொழுதுதான் மீளாய்வு செய்தோம். கடந்த அட்வென்ட் இயக்கத்தை விளக்கவும், நமது தற்போதைய நிலைமை என்ன என்பதை வெளிப்படுத்தவும் “முழுமையாகக் கணக்கிட்டு அமைக்கப்பட்ட” சத்தியத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் இந்த நான்கு சத்தியங்களையும் நாம் வைத்தோம். அந்தக் கட்டமைப்பு “முதல் குறிப்பிடுதலின் விதி” ஆகும்; அது ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் உடைய கையொப்பமாகும்; மேலும் அது சத்தியத்தின் கட்டமைப்பாகும்; ஏனெனில் “சத்தியம்” என்ற சொல், அட்வென்டிசத்தின் தொடக்கத்தை விளக்கும்படி வடிவமைக்கப்பட்ட “நிகழ்கால சத்தியம்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்ட இந்த நான்கு சத்தியங்களின் கையொப்பத்தையே தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.

வேறொன்றும் இல்லை என்றால்கூட, நாம் இங்கு ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அந்த வார்த்தை நித்திய சுவிசேஷத்தின் கட்டமைப்பாகும்; அது இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியின் கட்டமைப்பாகும்; அது மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியின் கட்டமைப்பாகும்; மேலும் அது இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டின் ஒரு பெரிய பகுதியாகும்.

வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் மூன்று வசனங்களில் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடாகக் குறிக்கப்பட்டுள்ள இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி, வெளிப்படுத்தலின் முடிவில் இரண்டாம் முறை சாட்சியப்படுத்தப்படுகிறது. வெளிப்படுத்தலின் முடிவு, பழைய ஏற்பாட்டின் முதல் வசனங்களையும், பழைய ஏற்பாட்டின் கடைசி வசனங்களையும் பற்றியும் சாட்சி அளிக்கிறது. அந்த நான்கு குறிப்புகளின் அடிப்படையில், தீர்க்கதரிசன வரியின் மேல் தீர்க்கதரிசன வரியை அமைக்கும் தெய்வீக விதியைப் பயன்படுத்தி, இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி சிருஷ்டிகர்த்தாவுக்கும் அவர் சிருஷ்டித்த உயிர்களுக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது என்று தீர்மானிக்கலாம். அது அவருடைய சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையைப் பற்றியது. அது அவருடைய சிருஷ்டிக்கும் வல்லமை எவ்வாறு அவருடைய சபைக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றியது. அது முடிவை ஆரம்பத்தோடு அடையாளப்படுத்தும் தெய்வீகத்துவத்தின் பண்பைப் பற்றியது. அது கிருபைக்காலம் முடிவடையும் முன்பாகவே வந்து சேரும் ஒரு செய்தி; அதற்கும் மேலானதும் ஆகும். இவற்றையெல்லாம் ஒன்றாகக் கருதும்போது, அது தேவனுடைய சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையைப் பற்றியது! மேலும், அவருடைய சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையின் முதல் குறிப்பிடல் ஆதியாகமம் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்திலிருந்து இரண்டாம் அதிகாரம் மூன்றாம் வசனம் வரையிலான பகுதியில் காணப்படுகிறது.

முந்தைய வசனங்கள், தேவனுடைய வார்த்தை சிருஷ்டிக்கும் வல்லமையைக் கொண்டுள்ளது என்பதை வலியுறுத்தி, சிருஷ்டியின் முழு சாட்சியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

உலகத்தை உண்டாக்கிய அதே சிருஷ்டிப்பாற்றலையே, மனிதர்களை மாற்றுவதற்காக கிறிஸ்து பயன்படுத்துகிறார்.

இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல், தேவனுடைய வார்த்தை மனிதரிடத்திற்கு எவ்வாறு எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது என்பதை வலியுறுத்துகிறது. அது பிதாவினிடமிருந்து குமாரனிடத்திற்கு, குமாரனிடமிருந்து ஒரு தூதனிடத்திற்கு, அங்கிருந்து அதை எழுதிப் பதிவு செய்து சபைகளுக்கு அனுப்பும் ஒரு தீர்க்கதரிசியிடத்திற்கு வருகிறது. வெளிப்படுத்தின விசுவாச புத்தகத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் அமைக்கப்பட்டுள்ள இந்தத் தொடர்பு நிகழ்வின் முறை, மேலேறியும் கீழிறங்கியும் செல்லும் தூதர்களுடன் காணப்படும் யாக்கோபின் ஏணியினாலும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. எண்ணெயை பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் கொண்டு வரும் செக்கரியாவின் இரண்டு பொன் குழாய்களினாலும் அது சித்தரிக்கப்படுகிறது. தேவனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான தொடர்பு நிகழ்வின் முறை வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருளாகும்; மேலும் அனுப்பப்படும் செய்தி பிரபஞ்சத்தை உண்டாக்கிய சிருஷ்டிப்பின் வல்லமையை உள்ளடக்கியதாகும். வெளிப்படுத்தல் முதலாவது அதிகாரத்தில் காணப்படும் இந்தத் தொடர்பு நிகழ்வின் முறையில், சபைகளுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட அந்தச் செய்தி, ஒரு லவோதிக்கேயனை ஒரு பிலதெல்பியனாக மாற்றும் வல்லமையை உடையது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பழைய ஏற்பாட்டின் தொடக்கத்தையோ முடிவையோ, அல்லது புதிய ஏற்பாட்டின் தொடக்கத்தையோ முடிவையோ நாம் கருதினாலும், அதே செய்தியே வெளிப்படுகிறது. தேவன் இறுதியான எச்சரிக்கைச் செய்தியை அறிவித்து வருகிறார்; அதை கேட்கிறவர்கள் கேட்டபடியே காக்கிறார்களானால், அதில் தேவனுடைய சிருஷ்டிப்பாற்றல் அடங்கியுள்ளது. இதை நிறைவேற்றும் செய்தி ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகிய தெய்வீக கட்டமைப்பிற்குள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆரம்பம், நடுப்பு, முடிவு. “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்க ஒன்றாக இணையும் மூன்று எபிரேய எழுத்துக்கள் நித்திய சுவிசேஷமாகும்; அந்த எழுத்துக்களும் அவற்றின் அர்த்தங்களும், மேலும் அவை ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படும்போது உண்டாகும் சொல்லும், அந்தக் கோட்பாட்டையும் அதேபோல் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் இருப்பவரையும் குறியீடாக வெளிப்படுத்துகின்றன. இது அவருடைய சிருஷ்டிப்பாற்றலை வலியுறுத்துகிறது. சிருஷ்டி வரலாற்றின் கடைசி மூன்று சொற்களும், “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்கும் வரிசையிலேயே அமைந்த அந்த மூன்று எழுத்துகளில் ஒவ்வொன்றினாலும் தொடங்குகின்றன.

சிருஷ்டியின் வரலாற்றின் முடிவாக அமைந்துள்ள மூன்று சொற்கள், ஒன்றிணைந்து “உண்மை” என்ற சொல்லை உருவாக்கும் மூன்று எழுத்துகளால் தொடங்குகின்றன. அந்த வசனத்தின் கடைசி மூன்று சொற்கள் வரிசையாக א (ஆலெப்), מ (மேம்), மற்றும் ת (தாவ்) என்ற எழுத்துகளால் தொடங்குகின்றன. அந்த மூன்று சொற்கள் “தேவன்,” “சிருஷ்டித்தார்,” மற்றும் “உண்டாக்கினார்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன. இம்மூன்று சொற்களும் அதே வரிசையில் א (ஆலெப்), מ (மேம்), மற்றும் ת (தாவ்) என்ற எழுத்துகளால் தொடங்குவதால், சிருஷ்டி வரலாற்றின் பூரணத்தையும் ஒழுங்கமைவையும் மேலும் வலியுறுத்துகின்றன. இந்த அமைப்பு, எபிரெய மொழி உரையின் ஒரு கவனிக்கத்தக்க மொழியியல் அம்சமாக யூத விளக்கவுரையாளர்களால் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சிருஷ்டியின் வரலாறு “ஆரம்பத்தில்” என்ற வார்த்தைகளால் தொடங்குகிறது; மேலும் அது ஆல்பாவையும் ஓமேகாவையும், ஆதியையும் அந்தத்தையும், முதலையும் கடைசியையும் குறிக்கும் மூன்று வார்த்தைகளால் நிறைவடைகிறது. ஆதியாகமச் சாட்சியில் விளக்கப்பட்டுள்ள சிருஷ்டிக்கும் வல்லமை, அற்புதமான மொழியறிஞரின் கையொப்பத்தோடு தொடங்கி அதோடு முடிவடைகிறது.

ஒரு பொருளின் கடைசியை விளக்கிக்காட்டுகிற அதன் முதலாவது நிலையையே தீர்க்கதரிசியான யோவான் வலியுறுத்தினார்; ஏனெனில் அப்பொழுது இருந்ததை அவர் எழுதியபோது, அதே நேரத்தில் இருக்கவிருந்ததையும் அவர் எழுதி வந்தார்.

பழைய ஏற்பாட்டின் இறுதியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட எலியாவின் இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தி, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியும் நெருங்கிவரும் கடைசி ஏழு வாதைகளும் என்ற சூழலின் உட்பரப்பில், அதே தீர்க்கதரிசனக் கோட்பாட்டையே அடையாளப்படுத்துகிறது.

“முதல் குறிப்பிடல் விதி” மற்றும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அனைத்தும், “நிகழ்காலச் சத்தியம்” வைக்கப்பட வேண்டிய “கட்டமைப்பு” ஆகும். அந்தக் கட்டமைப்பு, தேவனின் பண்புகளில் ஒன்றாகவும் இருக்கும் “முதல் குறிப்பிடல் விதி”யே ஆகும்.

அட்வென்டிசத்தின் ஆரம்பத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தானியேல் புத்தகத்திலும், அட்வென்டிசத்தின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வெளிப்படுத்தின விசேஷ புத்தகத்திலும், முதலாம் ஒன்று கடைசியை விளக்குகிறது என்ற கோட்பாட்டின் ஒளியில் நாம் அதை நோக்கும்போது, ஆச்சரியகரமான இணைப்புகளை காண்கிறோம். தானியேல் புத்தகம், மறைபொருள்களின் அதிசயமான எண்ணிப்பார்ப்பவன் என்று பொருள்படும் பால்மோனி என்ற பெயரைப் பயன்படுத்தி, இயேசுவின் ஒரு பண்பை முன்வைக்கிறது. தானியேல் மேலும் இயேசுவை பிரதான தூதனாகிய மிகாயேல் என்று அறிமுகப்படுத்துகிறது. தானியேல் செய்ததையே செய்ய யோவான் பயன்படுத்தப்படுகிறார்; அவர் கணிதத்தின் அதிபதியையோ, தேவதூதர்களின் தலைவரையோ அல்ல, மொழியின் அதிபதியை அடையாளப்படுத்துகிறார். இயேசுவை எழுத்துமாலையின் அதிபதியாக நாம் கருதும்போது, வேதாகமத்தின் மிக நீளமான அதிகாரமான சங்கீதம் 119-ஐ நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

சங்கீதம் 119 ஒரு அகரவரிசைச் சொற்றொடரமைப்பைக் கொண்ட கவிதையாகும்; அதாவது, எட்டு வசனங்களைக் கொண்ட ஒவ்வொரு தொகுதியின் முதல் எழுத்து ஒரே எழுத்தாக ஆரம்பிக்கிறது. எபிரேய அகரவரிசையில் இருபத்திரண்டு எழுத்துகள் உள்ளன; ஆகையால், எட்டு வசனங்களைக் கொண்ட இருபத்திரண்டு பகுதிகள் உள்ளன. ஒவ்வொரு பகுதியும் அகரவரிசையின் ஒழுங்கின்படி அதற்குரிய எழுத்தால் தொடங்குகிறது; அதன்பின், அந்த எழுத்துக்குக் ஒதுக்கப்பட்ட எட்டு வசனங்களிலுள்ள ஒவ்வொன்றும் அந்த எழுத்தாலேயே ஆரம்பிக்கிறது. ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் எட்டு வசனங்கள் இருப்பதால், எபிரேய அகரவரிசையின் இருபத்திரண்டு எழுத்துகளால் பெருக்கப்பட்ட எட்டு வசனங்கள் மொத்தம் நூற்று எழுபத்தாறு அடிகளாகின்றன. இந்தச் சங்கீதம், குழப்பத்தின் தேவனல்லாமல் ஒழுங்கின் தேவனாகிய ஒரே தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிதலை வலியுறுத்துகிறது; இதற்குச் சான்றாகவே இந்த அகரவரிசைச் சொற்றொடரமைப்பு விளங்குகிறது.

சங்கீதம் 119-இல் இடம்பெறும் மற்றொரு முக்கியமான கருப்பொருள், தேவனுடைய வார்த்தை அனைத்திற்கும் போதுமானது என்ற ஆழமான சத்தியமாகும். இந்த சங்கீதம் முழுவதிலும் தேவனுடைய வார்த்தையைச் சுட்டிக்காட்டும் எட்டு வேறுபட்ட சொல்லாக்கங்கள் காணப்படுகின்றன: நியாயப்பிரமாணம், சாட்சிகள், கட்டளைகள், கட்டளைக் குறிப்புகள், கற்பனைகள், நியாயத்தீர்ப்புகள், வார்த்தை, மற்றும் நியமங்கள். கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வசனத்திலும் தேவனுடைய வார்த்தை குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சங்கீதம் 119 வேதாகமத்தின் இயல்பை மட்டுமல்ல உறுதிப்படுத்துவது; தேவனுடைய வார்த்தை, தேவனுடைய சொந்த சுபாவத்தையே பிரதிபலிக்கிறது என்பதையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. சங்கீதம் 119-இல் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள தேவனுடைய இந்த குணாதிசயங்களை கவனியுங்கள்:

இந்த சங்கீதம் இரண்டு பாக்கியவாக்குகளுடன் தொடங்குகிறது. தங்கள் வழிகளில் குற்றமற்றவர்களும், தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தின்படி நடக்கிறவர்களும், அவருடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொண்டு, முழு இருதயத்தோடும் அவரைத் தேடுகிறவர்களும் “பாக்கியவான்கள்.” இந்த மகத்தான சங்கீதத்தில் நமக்கான பாடங்கள் இவையே. தேவனுடைய வார்த்தை நம்மை ஞானமுள்ளவர்களாக்கவும், நீதியில் பயிற்றுவிக்கவும், ஒவ்வொரு நற்கிரியைக்கும் நம்மை முழுமையாக ஆயத்தப்படுத்தவும் போதுமானதாக இருக்கிறது (2 தீமோத்தேயு 3:15–17).

நிச்சயமாக, சங்கீதம் 119 என்பது மத உலகில் பெருமளவில் இன்னும் தீர்மானிக்கப்படாமல் உள்ள ஒரு பொருளின் பகுதியாகும். அது, வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி வசனம் எது, மற்றும் வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி அதிகாரம் எது என்ற கேள்வியோடு தொடர்புடையது. நீங்கள் இணையத்தில் தேடினால், நீங்கள் பயன்படுத்தும் வேதாகமம் எது என்பதையும், அதைப் போன்ற பிற காரணிகளையும் மையமாகக் கொண்ட பலவிதமான வாதங்களை காண்பீர்கள். இந்த விவாதத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு நிலைப்பாட்டினதும் பிரச்சினை என்னவென்றால், வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி என்ற வரையறை—அது ஒரு வசனமாக இருந்தாலும் அல்லது ஒரு அதிகாரமாக இருந்தாலும்—வேதாகமத்தின் எழுத்தாளரால் வரையறுக்கப்பட வேண்டும்; வேதாகமத்தின் மனித மாணவராலோ விமர்சகராலோ அல்ல.

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு தொடக்கமும் ஒரு முடிவும் உண்டு என்று வேதாகமம் போதிக்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காலம் உண்டு.

பிறப்பதற்கு ஒரு காலமுண்டு; இறப்பதற்கும் ஒரு காலமுண்டு; ஆயினும், நமது வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திற்கும் முடிவிற்கும் நடுவில் நிகழும் வாழ்க்கையும் உண்டு. பிறப்பு காலத்தில் ஒரு சுருக்கமான கணமே; மரணமும் அதுபோலவே. வாழ்க்கை நடுப்பகுதியாகும்; மேலும், நாம் பிறக்கும் காலத்தையும் நாம் இறக்கும் காலத்தையும் விட அதனோடு பொதுவாக மிக அதிகமான வரலாறு இணைந்திருக்கிறது.

“முதல் குறிப்பிடும் விதி”யில் நடுப்பகுதிக்குச் பொதுவாக முதல் மற்றும் கடைசி பகுதிகளைவிட மிக அதிகமான சாட்சிகள் உள்ளன. வேதாகமத்தில் ஒரு தனி வசனமையோ அதிகாரமையோ தேடி அதை நடுப்பகுதியாக வரையறுப்பது, தொடக்கமும் முடிவும் அடிப்படையில் காலத்தின் குறிப்பிட்ட புள்ளிகளாக இருந்தாலும், வேதாகமச் சாட்சியைப் புறக்கணிப்பதே ஆகும்; நடுப்பகுதி பொதுவாக ஒரு காலப்பகுதியாகும். நிச்சயமாக, தொடக்கம், முடிவு, மற்றும் நடுப்பகுதி ஒன்றோடொன்று ஒத்துப் போகும்; ஆயினும், இறுதியில் காணப்படும் அதே அடையாளக்குறி பலவேளைகளில் தொடக்கத்திற்குப் பிரதியுருப்பாக இருக்கும்.

யேசு, யோவான் ஸ்நானகரனை எலியா என்று அடையாளப்படுத்தினார்; அவர்கள் இருவரும் ஒரே தீர்க்கதரிசன நிகழ்வுகளின் வரிசையை எடுத்துக்காட்டுகிறார்கள். ஆனால் எலியா, அவரைச் சிறையில் அடைத்து கொல்ல முயன்ற ஒரு துஷ்ட ஸ்திரியான (ஈசபெல்) ஒருத்தியால் துன்புறுத்தப்பட்டார்; ஆயினும் அவள் அதை ஒருபோதும் நிறைவேற்றவில்லை. எலியாவின் அடையாளச் சின்னமாக இருந்த யோவான், அவரைச் சிறையில் அடைத்து கொல்லத் தேடிய ஒரு பொல்லாத ஸ்திரியான (ஏரோத்தியாள்) ஒருத்தியால் தேடப்பட்டான்; அவள் அதனைச் செய்தாள். எலியாவும் யோவானும் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றிப் பயன்படுத்தத்தக்க அடையாளச் சின்னங்களாக இருக்கின்றனர்; எனினும், அவர்கள் சில தீர்க்கதரிசனக் குணாதிசயங்களில் எதிர்மாறான பண்புகளைக் கொண்டிருந்தாலும், இன்னும் ஒருவருக்கொருவர் இணையானவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். எலியா ஒருபோதும் மரிக்கவில்லை; யோவான் மரித்தான். ஒன்றோடொன்று ஒத்திசைவாக அமைந்துள்ள தீர்க்கதரிசன வழிக்குறிகள் அடிக்கடி எதிர்மாறானவையாக இருப்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல், காண விரும்புகிறவர்களுக்கு வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி சங்கீதம் 118 என்பதைக் காண அனுமதிக்கிறது.

முதல் குறிப்பின் விதி என்ற கோட்பாட்டை நாம் வரையறுத்தபடி பயன்படுத்தும்போது, வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதியின் தொடக்கம் சங்கீதம் 117 என்பதைக் காண்கிறோம்; அது வேதாகமத்தில் உள்ள மிகச் சுருக்கமான அதிகாரமாக இருந்து, இரண்டு வசனங்களைக் கொண்டுள்ளது. அதனைத் தொடர்ந்து அதிகாரம் 118 வருகிறது; அதுவே வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி. அதிகாரம் 118-ஐத் தொடர்ந்து 119 வருகிறது; அது வேதாகமத்தில் உள்ள மிக நீளமான அதிகாரமாகவும், வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதியின் முடிவாகவும் இருக்கிறது. அதிசயமான மொழியாளர், மிகச் சுருக்கமான அதிகாரத்தால் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, பின்னர் மிக நீளமான அதிகாரத்தால் முடிவையும் குறிக்கிறார். அவை ஒன்றுக்கொன்று எதிர்மாறான இரண்டு அதிகாரங்கள். தொடக்கம் விதையாகும்; முடிவு என்பது முழுமையாக முதிர்ந்த செடி வளர்ச்சியடைந்த நிலையில் இருந்து, நடுப்பகுதிக்குள் அமைந்துள்ள எல்லாச் சாட்சிகளும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்படும் இடமாகும். சங்கீதம் 117-ஐ கவனியுங்கள்.

நாம் ஆராய்ந்து வரும், மூன்று எழுத்துகளால் அமைந்துள்ள அந்தச் சொல், இரண்டாம் வசனத்தில் “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; அது வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதியின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது (வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி என்பது சங்கீதம் 117–119 ஆகும்). அந்த நடுப்பகுதியின் முடிவு சங்கீதம் 119 ஆகும். சங்கீதம் 118 என்பது அந்த நடுப்பகுதியின் நடுவாகும். சங்கீதம் 118, வேதாகமத்தில் மிகக் குறுகிய அதிகாரத்திற்கும் மிக நீண்ட அதிகாரத்திற்கும் இடையில் அமைந்துள்ளது; மேலும் ஆரம்பமாக இருக்கும் அந்த மிகக் குறுகிய அதிகாரம், “சத்தியம்” என்ற சொல்லை முன்வைக்கிறது; அது நித்திய சுவிசேஷத்தின் மூன்று படிகளைச் சுட்டிக்காட்டும் மூன்று எழுத்துகளால் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது; அவையே சத்தியத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான கட்டமைப்பாக உள்ளன. அந்தக் கட்டமைப்பு, அல்பாவும் ஒமேகாவுமாயிருக்கும் கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் கோட்பாடாகும்.

நடுத்தரப் பகுதியின் முடிவாகிய 119ஆம் அதிகாரம், வேதாகமத்தின் நடுவில் அமைக்கப்பட்டுள்ள எழுத்துமாலை அடிக்குறி அமைப்புடையதாக இருந்து, அந்த அதிசயமான மொழியியலாளரை வலியுறுத்துகிறது. 119ஆம் அதிகாரத்தில் அதே சொல்லே நான்கு முறை “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த வசனங்களில் உள்ள சத்தியம், முடிவை ஆரம்பத்திலிருந்தே அடையாளப்படுத்தும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு விதியாகும்; மேலும் அந்த வசனங்களிலுள்ள சத்தியம் என்னவெனில், ஆரம்பத்திற்கும் முடிவிற்கும் அவர் செய்ததுபோலவே, ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதியின் மேல் தமது கையொப்பத்தை வைத்திருக்கிறார் என்பதே ஆகும். முதல் மற்றும் கடைசியானவரின் கையொப்பம், மூன்றாம் தூதனின் இறுதி எச்சரிக்கைச் செய்தியை முன்வைப்பதற்கான “கட்டமைப்பு” ஆகும். நடுப்பகுதியின் கடைசி பகுதியில், “சத்தியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல்லைப் பயன்படுத்தும் நான்கு வசனங்கள் அடங்கியுள்ளன; அவற்றில் நான்காவது குறிப்பே மட்டும் “உண்மை” என்று எளிமையாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. அந்த நான்கு வசனங்களில் இறுதியான கடைசி வசனம், “ஆரம்பத்திலிருந்தே” அந்த வார்த்தை “உண்மை” என இருப்பதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

ஆதியாகமம் ஒன்று மற்றும் இரண்டின் சிருஷ்டிப்பு வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில், “சத்தியம்” என்ற சொல் நேரடியாக எழுதப்படவில்லை என்றாலும், சிருஷ்டிப்பு வரலாற்றின் இறுதியான மூன்று சொற்களில் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் அந்தச் சொற்கள் ஒவ்வொன்றும், வரிசையாக, “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்கும் எழுத்துக்களால் தொடங்குகின்றன. ஆரம்பத்தில் வசனம் இருந்தது; அவராலேயே சகலமும் சிருஷ்டிக்கப்பட்டன; மேலும் ஆதியாகமத்தில் உள்ள சிருஷ்டிப்பின் சாட்சியம் “ஆரம்பத்தில்” என்ற சொற்களால் தொடங்கி, ஏசாயாவில் அவர் ஒருவரே ஒரே தேவன் என்பதற்கான சான்றாக வரையறுக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவின் ஒரு குணாதிசயத்துடன் தொடர்புடைய சத்தியங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்று சொற்களோடு முடிவடைகிறது.

வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதி (சங்கீதம் 117–119), “சத்தியம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், ஆரம்பமே முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்ற உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டி, 117ஆம் அதிகாரத்தில் தொடங்குகிறது. அந்தச் சொல், நித்திய சுவிசேஷத்தையும் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்று எழுத்துகளால் உருவாக்கப்பட்டதாகும்; மேலும் அது சிருஷ்டி வரலாற்றின் முடிவைக் குறிக்கிறது. வேதாகமத்தின் நடுப்பகுதியின் முடிவு, அதிசயமான மொழியியலாளர் உருவாக்கிய எழுத்துமாலையின் ஒரு வெளிப்பாடாகும்; அது, இப்போது அவருடைய குணாதிசயத்தைப் பற்றிப் வெளிப்படுத்தப்படுகிறதெல்லாம் “வெளிப்படுத்தல்” என்ற சொல்லின் வரையறைக்கே ஒத்திருக்கிறது என்ற புரிதலை நிலைநிறுத்துவதற்காக இருக்கிறது; ஏனெனில், இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் என்பது, இதுவரை முழுமையாக அறியப்படாதிருந்த—அல்லது அறியப்படாமலிருந்த—கிறிஸ்துவின் குணாதிசயத்தின் ஒரு அம்சத்தை முன்வைப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு செய்தியாகும். அந்த வெளிப்படுத்தல் உடன்படிக்கை வரலாற்றின் கோடுகளோடு ஒத்திசைவாக உள்ளது; ஏனெனில், உடன்படிக்கை வரலாறு, தம்முடைய-வரலாறு விரிந்தபடியே, தேவன் நாமங்களின் மூலம் தம்மை வெளிப்படுத்த முயன்றதற்கான சான்றுகளைக் கொண்டுள்ளது.

நிச்சயமாக, இந்தச் சத்தியத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டியவை இன்னும் அதிகமாக உள்ளன; ஆனால் இங்கேயே நாம் நிறுத்திக்கொள்வோம்.