దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట పంతొమ్మిది

నూట నలభై నాలుగు వేలమంది, నిబంధనయొక్క దూత చేత శుద్ధీకరింపబడినవారిగా సూచింపబడ్డారు; మహా జనసమూహము, రక్తసాక్షిత్వపు శ్వేత వస్త్రములచే సూచింపబడ్డారు. చివరి దినములలోని రెండు పవిత్ర కాలములలో మొదటిది, నిబంధనయొక్క దూతకు మార్గము సిద్ధపరచు దూత యొక్క కార్యమును సూచిస్తుంది; రెండవ కాలము ఏలీయా యొక్క కార్యమును సూచిస్తుంది. మొదటి కాలము లవోదిక్యా ఆడ్వెంటిజము యొక్క సజీవులయొక్క పరిశోధనాత్మక తీర్పును సూచిస్తుంది; రెండవ కాలము ఆధునిక రోము యొక్క కార్యనిర్వాహక తీర్పును సూచిస్తుంది.

చివరి దినములలో పట్టణములనుండి పారిపోవలెననే “సంకేతము”ను లయొదిక్య స్థితిలోనున్న అడ్వెంటిజం తప్పుగా అర్థము చేసుకుంది. సిస్టర్ వైట్ మనకు తెలియజేస్తున్నారు ఏమనగా, క్రీ.శ. 66 నుండి 70 వరకు జరిగిన యెరూషలేము వినాశనము, చివరి దినములలో దేవుని ప్రజల కొరకు ఉండే హెచ్చరికా సంకేతమునకు ఒక నిదర్శనమని.

పారిపోవుటకు సంకేతముగా నిలిచిన యెరూషలేముపై ముట్టడి, సెస్టియస్ చేత ఆరంభించబడిన మొదటి ముట్టడే. కాబట్టి సెస్టియస్ కలిగించిన ముప్పు తాత్కాలికముగా తొలగించబడినదై నిలిచింది; ఎందుకనగా అతడు ముట్టడిని విధించిన తరువాత రహస్యముగా వెనుదిరిగాడు, మరియు ఆ విధముగా చేయుటకు తనకు గల తార్కిక కారణమును చరిత్రకారులు ఎన్నటికీ నిర్ణయించలేకపోయారు.

1880ల మరియు 1890ల దశాబ్దాలలో, న్యూ హాంప్‌షైర్‌కు చెందిన సెనేటర్ హెన్రీ డబ్ల్యూ. బ్లేర్, ఆదివారాన్ని జాతీయ విశ్రాంతి దినముగా నిర్ణయించుటకు అమెరికా కాంగ్రెస్‌లో బిల్లుల శ్రేణిని ప్రవేశపెట్టాడు. ఈ బిల్లులను సాధారణంగా “బ్లేర్ ఆదివారం బిల్లులు” అని పిలిచేవారు. ఆదివారాన్ని విశ్రాంతి మరియు మతాచరణ దినముగా పాటించుటకు సెనేటర్ బ్లేర్ దృఢ సమర్థకుడు. ఏకరీతిగా నిర్ణయించిన ఒక విశ్రాంతి దినం అమెరికా సమాజంపై నైతిక మరియు సామాజికంగా సానుకూల ప్రభావాలు చూపుతుందని ఆయన విశ్వసించాడు. అతని ప్రయత్నాలకు, ప్రత్యేకించి మత సంఘాల నుంచి, కొంత మద్దతు లభించినప్పటికీ, చర్చి–రాష్ట్ర విభజన సూత్రంపై ఉన్న ఆందోళనలను కలుపుకొని, అవి వ్యతిరేకతను కూడా ఎదుర్కొన్నాయి.

అంతిమంగా ఆదివారపు చట్టాన్ని ఆమోదించునప్పుడు డ్రాగనునట్లు మాటలాడుటకు నియతమైన భూమి మృగముని చరిత్రలో, ఆదివారపు చట్టనిర్మాణాన్ని ఆమోదింపజేయుటకు చేసిన తొలి ప్రయత్నమిదే. ఈ బ్లేర్ శాసన ముసాయిదాల శ్రేణినే, 1888 సాధారణ మహాసభ సమావేశంలోని సందేశవాహకులలో ఒక్కడైన ఏ. టి. జోన్స్, కాంగ్రెసు సభాభవనాల్లోకి వెళ్లి, ఉన్నత వాక్చాతుర్యంతో సమర్థంగా ప్రతిఘటించాడు. కొన్ని ప్రయత్నాల అనంతరం, జాతీయ విశ్రాంతి దినాన్ని స్థాపించాలనే తన ప్రయత్నానికి ఉన్న ఊపును సెనేటర్ బ్లేర్ కోల్పోయాడు. ఆ చరిత్రతో నేరుగా సంబంధించి, అలాగే జాతీయ విశ్రాంతి దినం (ఆదివారము) యొక్క ప్రభావాల దృష్ట్యా, ఎలెన్ వైట్ సలహాల చారిత్రక లిఖితాన్ని సమీక్షింపవచ్చు.

ఆమె ఆదివారం చట్టము గురించిన హెచ్చరికల సమీక్షలో కనబడేది, లయోదికేయ అడ్వెంటిజంలో గంభీరమైనదై విస్తృతంగా అపార్థమై ఉన్న విషయమే. నగరాలనుండి వెలుపల ఉండవలసిన అవసరమనే సందర్భంలో, ఇప్పుడే ఉటంకించిన వాక్యంలో ఆమె ఇలా వ్రాసారు: "అప్పుడు విశాల నగరాలను విడిచి వెళ్లవలసిన సమయం వచ్చును; పర్వతముల మధ్యనున్న ఏకాంత ప్రదేశాలలోని ఒంటరిగానున్న నివాసములకు చేరుటకై, చిన్న పట్టణములను కూడ తరువాత విడిచి వెళ్లుటకు ఇది పూర్వసిద్ధి అవుతుంది." దేవుని ప్రజలు గ్రామ్య ప్రాంతాలలో నివసించవలెనని ఆమె పునఃపునః బోధించినా, 1888కు పూర్వం గ్రామ్య నివాసము విషయమై ఆమె ఇచ్చిన సలహాలు, నగరాలను విడవుమనే ఆమె దిశానిర్దేశమును, సమీప భవిష్యత్తులో దేవుని ప్రజలు నగరాలనుండి విడివడవలసి వచ్చుననే సందర్భంలోనే స్థాపించాయి. 1888 తరువాత, గ్రామ్య నివాసము విషయమై ఆమె ఇచ్చిన లిఖితబద్ధ దిశానిర్దేశములో, "మనము ఇప్పటికే నగరాలనుండి వెలుపల ఉండవలెను" అనే సలహానుండి ఆమె ఎప్పుడును విరలలేదు.

చరిత్ర వేదికపైకి వచ్చిన బ్లేర్ జాతీయ విశ్రాంతి దిన చట్టముసాయిదాలు పట్టణాలను విడిచిపోవుటకు "సంకేతము" అయ్యెను; మరియు ఆ కార్యాన్ని నెరవేర్చుటకు అవసరమైన గతి బ్లేర్ బిల్లులు కోల్పోయి, చరిత్రయొక్క అంధకారములోకి వెనుదిరిగినను, పారిపోవుటకు "సంకేతము" ఇచ్చబడినదే. అది సేస్టియస్ చే కలుగజేయబడిన మొదటి ముట్టడి అనే చారిత్రక మైలురాయియందు ఇచ్చబడెను. త్వరలో వచ్చుచున్న ఆదివారపు చట్టమును టైటస్ చేసిన ముట్టడి సూచించుచున్నది; ఆ ముట్టడి వచ్చు సమయమున ఇప్పటికీ పట్టణాలలో నుండియుండిన ఏ లయోదికేయ అడ్వెంటిస్టులైనను, వారు దుష్టులతో కూడి మరణింతురు.

అంత్యదినములలో రెండు ప్రవచన కాలాలు ఉన్నాయి. త్వరలో రానున్న ఆదివార చట్టం వాటిని వేరు చేస్తుంది. మొదటి కాలము లవోదిక్య స్థితిలోనున్న అడ్వెంటిజంలో సజీవులపై జరిగే పరిశోధక తీర్పు; రెండవ కాలము రోము వేశ్యపై జరిగే అమలాత్మక తీర్పు. ఆ రెండుకాలాలు పునఃపునః చిత్రీకరించబడుతున్నవి, ఏలయనగా మిల్లరైటు చరిత్రలో జరిగినట్లుగానే, పది కన్యల ఉపమానం ఆ రెండుకాలములలో అక్షరార్థముగా నెరవేరుతుంది. ఉపమానములోని ఆలస్యకాలము హబక్కూకు గ్రంథము రెండవ అధ్యాయములోని ఆలస్యకాలమే; కాబట్టి మేము పరిశీలిస్తున్న ఆ రెండుకాలాలు హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయముచేత కూడ చిత్రీకరించబడ్డవి. పది కన్యల ఉపమానం గాను, హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయం గాను, మిల్లరైటు చరిత్రలో అక్షరార్థముగా నెరవేరినవి; అవి నెరవేరినప్పుడు, యెహెజ్కేలు గ్రంథము పన్నెండవ అధ్యాయం, ఇరవై ఒకటి నుండి ఇరవై ఎనిమిది వచనములు కూడ నెరవేరెను.

యెహెజ్కేలు గ్రంథములోని పన్నెండవ అధ్యాయంలోని చివరి ఎనిమిది వచనములు, దేవుడు తన దర్శనములను ఇక "దీర్ఘింపడు" అని ప్రకటించిన కాలములో, "ప్రతి దర్శనమునకు కలిగే ఫలము" నెరవేర్చబడే సమయాన్ని సూచించుచున్నవి. ఎన్నో సార్లు పునరావృతమయ్యే రెండు చారిత్రక కాలములు—లవోదికయ అడ్వెంటిజములో జీవులపై జరిగే పరిశోధన తీర్పు, మరియు తూరుని వేశ్యమీద జరిగే కార్యనిర్వాహక తీర్పు—బైబిలులోని ప్రతి దర్శనము తన పరిపూర్ణమైన అంతిమ నెరవేర్పును పొందు ప్రవచన కాలాన్ని నిర్వచించుచున్నవి. ఆ కాలమందే నూట నలభై నాలుగు వేలమంది స్థాపించబడుదురు; వారు మరణింపక, క్రీస్తు మరల వచ్చువరకు బ్రదికియుండే వర్గానికి ప్రతినిధులై నిలిచియుందురు. లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయములో క్రీస్తు, ఆ తరము వచ్చియున్నదని తెలియజేసే ఒక "చిహ్నము"ను పేర్కొనెను.

పాడుబాటును కలిగించే హేయకార్యముతో సంబంధించి క్రీస్తు వివరించిన పారిపోవుటకు "సంకేతము" చేత ప్రతినిధీకరింపబడిన రెండు చరిత్రలలో, రెండు కాలఖండాలు గుర్తించబడ్డాయి; ఆయా కాలఖండముల ఆరంభమున ఒక "సంకేతము", అంత్యమున "సంకేతములు" కలిగియున్నవి. మేఘములలో తాను వచ్చువరకు బతికియుండే తుదతరాన్ని ప్రతినిధీకరించునదిగా క్రీస్తు గుర్తించిన ఆ "సంకేతమే", భూమి చరిత్రయందలి తుదతరములోనే మనము ఇప్పుడున్నామనే సాక్ష్యము.

లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయంలో, యేసు, క్రీశ 66 నుండి 70 వరకు అక్షరార్థ యెరూషలేముపై జరిగిన మూడున్నర సంవత్సరాల తొక్కివేతయు నాశనమునుండి, క్రీశ 538లో ఆరంభమై 1798లో ముగిసిన ఆత్మీయ యెరూషలేముపై మూడున్నర సంవత్సరాల తొక్కివేత యొక్క అంతమువరకు ఉన్న చరిత్రను సూచించెను.

యెరూషలేమును అన్యజనులు తొక్కుటయొక్క “కాలములు” అనే మాట బహువచనములో ఉన్నది; ఎందుకనగా అది క్రీ.శ. 70లో ముగిసిన భౌతిక యెరూషలేము తొక్కబడుటను, అలాగే 1798లో ముగిసిన ఆత్మీయ యెరూషలేము తొక్కబడుటను సూచించుచున్నది. అన్యజనులు అనగా అన్యదేవారాధనయును పాపాధికారమును రెండింటినీ సూచించుదురు; మరియు “ఎంతకాలము” అని ప్రశ్నించు దానియేలు గ్రంథము ఎనిమిదవ అధ్యాయమందలి దర్శనమునకు కేంద్రవిషయమగు శక్తులు ఆ రెండేవి.

లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయములోని “అన్యజనుల కాలములు” అనే వ్యాఖ్య, ఉత్తర రాజ్యముమీద దేవుని ప్రతీకారముగా, క్రీ.పూ. 723లో ఆరంభమై 1798లో సమాప్తమైన రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరముల కాలమును సూచించుచున్నది. 538వ సంవత్సరం, అధర్ముడు పరిశుద్ధ స్థలములో నిలబడి తానే దేవుడనని ప్రకటించిన సమయాన్ని సూచించుచున్నది; ఆ విధంగా ఆ కాలము ఒక్కొటి వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరములైన సమానమైన రెండు భాగములుగా విభజింపబడింది. వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరముల రెండవ కాలము, “అన్యజనుల కాలములు” నిండినప్పుడు ముగిసినదిగా గుర్తింపబడిన అదే చరిత్రయై, లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయము ఇరవై నాలుగవ వచనములో సూచింపబడినదే. యేసు తన శిష్యులకు గుర్తించి చెప్పుచున్న చారిత్రక కథనములో, ఇరవై నాలుగవ వచనము శిష్యులకు ఇచ్చబడిన సాక్ష్యమును 1798లోని “అంత్యకాలము” వరకు చేర్చుచున్నది. అక్కడనుండి యేసు మిల్లరైట్ ఉద్యమముతో సంబంధితమైన “సూచకములను” గుర్తించుటను ఆరంభించును.

యేసు ‘చిహ్నములు కలుగును’ అని ప్రకటించి, సూర్యునందును చంద్రునందును నక్షత్రములందును కలిగే చిహ్నములను, జాతుల క్షోభను, పరలోక శక్తులు కంపింపబడుటను అట్టి ‘చిహ్నములుగా’ గుర్తించెను; ఆ తరువాత మనుష్యకుమారుడు మేఘములో వచ్చును. ఈ సమస్త ‘చిహ్నములు’ మిల్లరైట్ చరిత్రలో నెరవేరినవి.

మూడు రోముల త్రివిధ అన్వయం తెలియజేయునదేమనగా: పేగన్ రోము చేతను, ఆ తరువాత పాపల్ రోము చేతను యెరూషలేము త్రొక్కబడినదే విధంగా, ఆధునిక రోము చేత పరిశుద్ధస్థలము మరియు సైన్యము త్రొక్కబడుట కూడ ఒక కాలవ్యవధిచే ప్రతినిధీకరింపబడెను; ఆ కాలవ్యవధి పేగన్ రోము సంగతిలో ఒక వేయి రెండువందల అరవై దినములు, పాపల్ రోము సంగతిలో ఒక వేయి రెండువందల అరవై ప్రవచన సంవత్సరములు. దేవునికి విశ్వాసస్థులైన ప్రజలపై ఆధునిక రోము చేసిన పీడనకాలమును సూచించు ప్రతీకాత్మక ఒక వేయి రెండువందల అరవై దినములు (నలభై రెండు నెలలు) ప్రతి కాలములోను, ఆ కాలంలోని విశ్వాసస్థుల పలాయన సమయమును తెలియజేయు ఒక్క "చిహ్నము"చేత గుర్తింపబడును. ఆ మూడు కాలములలో ప్రతి దాని ముగింపు అనేక "చిహ్నముల" ప్రత్యక్షతతో జరుగును; ఆ కాలమున ఆరంభమందు ఉన్నట్టుగా ఒక్క "చిహ్నము"తో కాదు.

రోము వేశ్యపై తీర్పు అమలు కాలము, బాబులోనే ఇంకా ఉన్న దేవునికి చెందునట్టి ఇతర గొర్రెల మంద పారిపోవలెనని సూచించే పతాకము లేవదీయబడుటతో ఆరంభమగును. ఆ కాలము "చిహ్నములు మరియు అద్భుతములతో" సమాప్తమగును. ఆ కాలము ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయములోనున్న "రెండవ స్వరము"తో ఆరంభమై, దేవుని స్వరముతో సమాప్తమగును. నిస్సందేహంగా, ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయములోని మొదటి స్వరము మరియు రెండవ స్వరము క్రీస్తుయొక్క స్వరమే. మొదటి స్వరము, జీవించి ఉన్న లవోదిక్య స్థితిలోని అడ్వెంటిస్ట్ సంఘముపై పరిశోధనాత్మక తీర్పు ఆరంభమును సూచించును; రెండవ స్వరము ఆ కాలమునకు ముగింపును సూచించుటతోపాటు, రోము వేశ్యపై తీర్పు అమలు ఆరంభమునను కూడ సూచించును.

సంపూర్ణ చరిత్ర క్రీస్తు ఒడంబడికను బలపరచిన ఆ వారం చేత పాలించబడుతుంది; మరియు సమీపకాలంలో రానున్న ఆదివార చట్టం, సిలువ ద్వారా సంకేతీకరించబడిన మధ్య మార్గసూచికగా ప్రతిరూపింపబడుతుంది. రెండు చరిత్రలు ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా యొక్క ముద్రను కలిగియున్నవి; ఏ చరిత్రలోనైన ఆది అంత్యములు దేవుని స్వరముచేత ప్రతినిధీకరించబడినవై యుండుటచేత. అవి సత్యమును కూడ ప్రతినిధీకరించును; ఎందుకనగా మధ్య మార్గసూచిక ఆదివార చట్టపు తిరుగుబాటే, మరియు హెబ్రీ భాషలోని "సత్యం" అనే పదము హెబ్రీ వర్ణమాలయొక్క మొదటి, పదమూడవ, మరియు ఆఖరి అక్షరాలతో నిర్మితమైంది. ప్రకటన గ్రంథము పదెనిమిదవ అధ్యాయములోని మొదటి స్వరం క్రీస్తు స్వరం; చివరి స్వరం దేవుని స్వరం; మరియు మధ్యనున్న స్వరం కూడ దేవుని స్వరమే; అక్కడనే పదమూడవ అక్షరపు తిరుగుబాటు, భూమ్యమృగము నాగుని వలె “మాట్లాడుట” ద్వారా, ప్రకటన గ్రంథము పదమూడు అధ్యాయములో ప్రతినిధీకరించబడిన ప్రకారము, సంకేతీకరించబడుచున్నది.

త్వరలో రానున్న ఆదివార చట్టముతో సంబంధమున్న పతాకము, దేవునికి విశ్వాసవంతులైన వారు పలాయనం చేయుటకు 'సంకేతం'గా నిలుస్తుంది; అయితే, పతాకము లేవనెత్తబడుటతో ముగియు ప్రవచన కాలవ్యవధి యొక్క ఆరంభమునకికూడ ఒక 'సంకేతము' ఉండవలసినదని దానివలన కూడా నిర్ధారించబడుతుంది. ఆ 'సంకేతమే' భూమండలంలోని అంతిమ తరము వచ్చి చేరినదనే సాక్ష్యముగా యేసు గుర్తించుచున్నాడు. లూకా సువార్త ఇరవై ఒక్కవ అధ్యాయములో, ఆలయం విధ్వంసం చేయబడబోవుచున్నదని ఆయన సూచించినప్పుడు, దానితో క్రీస్తు ఏమి ఉద్దేశించెనని శిష్యులు అడిగిరి.

ఆ తరువాత యేసు, దేవాలయమును నగరమును నశింపబోవు డెబ్బై యేటికి దారితీసిన చరిత్రను గుర్తించుట ఆరంభించును, మరియు ఇరవై నాలుగవ వచనము వరకు కొనసాగించి, అక్కడ అన్యజనుల 'కాలములు' ఎప్పుడు నెరవేరునో తెలియజేయును.

ఈ వచనం అక్షరార్థ యెరూషలేమును సూచిస్తున్నదనే ఆలోచన, సంకేతార్థాన్ని అక్షరార్థంగా వర్తింపజేసి ప్రవచనాల నెరవేర్పును కేవలం లోకాంత్యంలోనే ఉంచే, ఫ్యూచరిజం అని పిలువబడే కతోలిక సూత్రశాస్త్ర మూర్ఖత్వంపై ఆధారపడినదే. ఈ వచనానికి సరియైన అన్వయంపై జరిగే దాడి, కొత్త నిబంధన పఠనమంతటా సాతానుని ఒక ప్రధాన దాడిగా నుండింది. క్రీస్తు కాలమున అక్షరార్థ యెరూషలేము ప్రవచనాత్మక యెరూషలేముకు సూచికగా ఉండుట మానిపోయెను; అప్పటిలో అక్షరార్థ ప్రవచనం ఆధ్యాత్మిక అన్వయాన్ని మార్చెను. ఈ ప్రకటన అపోస్తలుడైన పౌలు స్థాపించిన ఒక ప్రధాన బోధనయై నిలిచింది. యెరూషలేము త్రొక్కబడుట, క్రీశ 538 నుండి 1798 వరకూ పొడిగిన పాపత్వపు అంధకారపు వెయ్యి రెండువందల అరవై సంవత్సరాలను సూచిస్తుంది.

ప్రవచన యెరూషలేము సిలువయొద్ద ఎంచిత నగరమునకు ప్రతీకముగా ఉండుట మానెను.

ఇరవై నాలుగవ వచనంలో యేసు శిష్యులను 1798లోని అంత్యకాలమునకు నడిపించిన తరువాత, మొదటి దూతుని ప్రకటన చరిత్రలోకి ప్రవేశించినప్పుడు వచ్చిన మిల్లరైట్ కాలాన్ని ఆయన పరిచయం చేశాడు.

మిల్లరైట్ చరిత్రను ఆరంభించిన చిహ్నములు, దేవుని వాక్యపు ఎప్పటికీ విఫలంకాని శక్తికి అనుగుణంగా నెరవేరినవి.

తదుపరి వ్యాసంలో లూకా సువార్త ఇరవై ఒకటవ అధ్యాయాన్ని కొనసాగిస్తాము.