దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య నూట యాభై రెండు

రెండు పాఠ్యకాలాల పనిని ఒకటిలో చేర్చదలచిన విద్యార్థికి, ఈ విషయములో తన ఇష్టప్రకారం నడుచుకొనుటకు అనుమతి ఇవ్వకూడదు. రెట్టింపు పనిని చేపట్టుట అనగా, చాలామందికి మనస్సుపై అతిగా భారముపెట్టుటయు, తగిన శారీరక వ్యాయామమును నిర్లక్ష్యము చేయుటయే. మనస్సు మానసిక ఆహారమును అధికముగా గ్రహించి జీర్ణించగలదని భావించుట సమంజసం కాదు; కడుపుకి విశ్రాంతికాలములను ఇవ్వకుండ జీర్ణాంగములపై భారముపెట్టుట ఎంతటి పాపమో, మనస్సుకు కూడా అతిమోతాదు మానసిక ఆహారమును తినిపించుట అంతే గొప్ప పాపమే. మస్తిష్కము సమస్త మనిషికి కోటయై యున్నది; భోజనము, వస్త్రధారణ, నిద్ర విషయములలోని తప్పు అలవాట్లు మస్తిష్కమును ప్రభావితం చేసి, విద్యార్థి కోరుచున్న దానియైన—మంచి మానసిక శిక్షణ—ను పొందుటను ఆపును. శరీరములో శ్రద్ధతో చూడబడని ఏ భాగమైనా తన నష్టాన్ని మస్తిష్కమునకు టెలిగ్రాఫ్ చేయును. తమ ఆరోగ్యమును ఎలా కాపాడుకొనవలెనో యువతకు బోధించుటలో ఎక్కువ సహనం మరియు స్థైర్యం ఆచరింపబడవలెను. ఈ విషయములో వారు బాగా అవగాహన కలిగినవారై, ప్రతి స్నాయువు మరియు అవయవము బలపరచబడి, క్రమశిక్షణ పొందినదై ఉండి, స్వచ్ఛందముగానుగాని అస్వచ్ఛందముగానుగాని జరిగే క్రియలలో ఉత్తమ ఆరోగ్యం ఫలితమగునట్లు, అధ్యయనపు ఒత్తిడిని మోయుటకు మస్తిష్కము సుశక్తి పొందునట్లుగా చేయవలెను. క్రైస్తవ విద్య, 124.

పురుషుడనగానీ స్త్రీయనగానీ, మనిషి మనస్సు పరిశుద్ధతయు పవిత్రతయు నుండి పతితత్వం, భ్రష్టత్వం, అపరాధమునకు ఒక్క క్షణంలోనే దిగజారదు. మానుష్యుని దైవత్వములోకి రూపాంతరము చేయుటకైనను, లేక దేవుని స్వరూపమునందు నిర్మితులైన వారిని క్రూరత్వమునకైనను శైతానీయతకైనను అపకర్షించుటకైనను కాలమే పడును. చూచుటచేత మనము రూపాంతరము పొందుదుము. తన సృష్టికర్త స్వరూపమునందు నిర్మితుడై యున్నప్పటికిని, ఒకనాడు అసహ్యించిన పాపమే తనకు సుఖదాయకమై అనిపించునట్లుగా మనిషి తన మనస్సును అట్టి విధముగా శిక్షణపరచగలడు. జాగరించుటను, ప్రార్థించుటను మానినప్పుడు, హృదయము అనే దుర్గమును కాపాడుటను కూడా మానును; అప్పుడు పాపములోను అపరాధములోను నిమగ్నుడగును. మనస్సు దిగజారిపోతుంది; నైతిక మరియు బౌద్ధిక శక్తులను దాస్యమునకు లోనుచేసి, హీన వాంఛల ఆధీనమునకు వంచించుటకు దానిని శిక్షణపరచుచుండగా, భ్రష్టత్వమునుండి దానిని పైకెత్తుట అసాధ్యము. మాంసమయ మనస్సునకు విరోధముగా నిరంతర యుద్ధము కొనసాగించవలెను; మరియు దేవుని కృపయొక్క శుద్ధి పరచు ప్రభావముచేత మనము సహాయము పొందవలెను; అదే ప్రభావము మనస్సును పైపట్లకు ఆకర్షించి, పరిశుద్ధమై పవిత్రమైన విషయములమీద ధ్యానించుటకు దానిని అలవాటు పరచును. Adventist Home, 330.

తండ్రికి చేసిన తన ప్రార్థనలో, క్రీస్తు లోకమునకు మనస్సులోను ఆత్మలోను చెక్కివేయబడవలసిన ఒక పాఠమును అనుగ్రహించెను. ‘ఇదే నిత్యజీవము,’ అని ఆయన సెలవిచ్చెను, ‘నీవే ఏకైక సత్యదేవుడనియు, నీవు పంపిన యేసు క్రీస్తునిగూర్చియు వారు తెలిసికొనుట.’ యోహాను 17:3. ఇదే సత్యవిద్య. ఇది శక్తిని ప్రదానం చేయును. దేవునిగూర్చియు, ఆయన పంపిన యేసు క్రీస్తుగూర్చియు కలిగిన అనుభవాత్మక జ్ఞానం మనుష్యుని దేవుని స్వరూపములోకి రూపాంతరం చేయును. అది మనుష్యునికి తనపై ఆధిపత్యమును కలుగజేసి, హీన స్వభావమునకు చెందిన ప్రతీ ఉద్దీపనమును, వికారమును మనస్సు యొక్క ఉన్నత శక్తుల నియంత్రణలోనికి తీసికొనివచ్చును. అది దానిని పొందిన వానిని దేవుని కుమారునిగా, స్వర్గమునకు వారసునిగా చేయును. అది అతనిని అనంతుని చిత్తముతో సాంగత్యములోనికి తెచ్చి, విశ్వమునకు సంబంధించిన సమృద్ధ నిధులను అతనికి తెరచును." Christ's Object Lessons, 114.

మీ యందు, క్రీస్తుయేసులోను ఉన్నటువంటి అదే మనస్సు ఉండవలెను. ఆయన దేవుని స్వరూపములో నుండియుండి, దేవునితో సమానుడై యుండుటను అపహరణమని యెంచలేదు; కాని తనను తాను శూన్యపరచుకొని, దాసుని స్వరూపము ధరించుకొని, మానవుల సాదృశ్యములో చేయబడియెను. మనుష్యుని రూపరీతిలో కనబడినవాడై, తనను తాను వినమ్రపరచుకొని, మరణమువరకు, సిలువయందలి మరణమువరకు కూడ, విధేయుడాయెను. ఫిలిప్పీయులకు 2:5-8.

కాబట్టి ఇప్పుడిక, శరీరానుసారముగా నడచక ఆత్మానుసారముగా నడచు క్రీస్తుయేసునందున్నవారికి ఏ దండనయును లేదు. ఏలయనగా క్రీస్తుయేసునందలి జీవాత్మయొక్క ధర్మశాస్త్రము నన్ను పాపమును మరణమును గూర్చిన ధర్మశాస్త్రమునుండి విమోచించెను. శరీరము వలన బలహీనమైయుండుటచేత ధర్మశాస్త్రము చేయలేనిదాన్ని దేవుడు చేయెను; పాపము నిమిత్తమై తన స్వకుమారుని పాపశరీర సాదృశ్యమునందు పంపి, పాపమును శరీరములోనే దండించెను. అట్లు, శరీరానుసారముగా కాక ఆత్మానుసారముగా నడచు మన యందు ధర్మశాస్త్రము యొక్క నీతి నెరవేర్చబడునట్లు. ఏలయనగా శరీరానుసారులైన వారు శరీర విషయములమీద మనస్సు పెట్టుదురు; ఆత్మానుసారులైన వారు ఆత్మ విషయములమీద మనస్సు పెట్టుదురు. శరీరానుసారమైన మనస్సు మరణము; ఆత్మానుసారమైన మనస్సు జీవమును శాంతియు. ఎందుకనగా శరీరానుసారమైన మనస్సు దేవునికి విరోధము; అది దేవుని ధర్మశాస్త్రమునకు లోబడదు, లోబడగలదు కూడా కాదు. కాబట్టి శరీరములోనున్నవారు దేవుని సంతోషింపజేయలేరు. అయితే దేవుని ఆత్మ మీ యందు నివసించుచున్నయెడల, మీరు శరీరములో కాక ఆత్మయందే ఉన్నారు. ఎవనియందు క్రీస్తుయొక్క ఆత్మలేనియెడల, అతడు ఆయనకు చెందినవాడు కాడు. యెడల క్రీస్తు మీ యందు ఉన్నయెడల, పాపము నిమిత్తము శరీరము మృతమైయున్నది; కాని నీతి నిమిత్తము ఆత్మ జీవమైయున్నది. రోమీయులకు 8:1-10.

"నేనే పునరుత్థానమును జీవమును" (యోహాను 11:25). "నేను నా ప్రాణమును వేస్తాను, తిరిగి దానిని తీసికొనుటకై" (యోహాను 10:17) అని చెప్పినవాడు, తనలోనే ఉన్న జీవముచేత సమాధి నుండి బయటికి వచ్చెను. మానవత్వము మరణించెను; దైవత్వము మరణింపలేదు. తన దైవత్వములో క్రీస్తు మరణబంధములను విరగగొట్టుటకు శక్తిని కలిగియుండెను. తన చిత్తప్రకారము ఎవరిని జీవింపజేయునట్లు తనలోనే జీవము తనకున్నదని ఆయన ప్రకటించుచున్నాడు. Selected Messages, book 1, 301.

క్రీస్తు స్వయంగా వేసిన పునాది మీదనే అపొస్తలులు దేవుని సంఘమును నిర్మించారు. సంఘ నిర్మాణాన్ని వివరిచుటకు పరిశుద్ధ గ్రంథములలో ఆలయ నిర్మాణమనే రూపకము తరచుగా ఉపయోగించబడింది. యెహోవా మందిరాన్ని కట్టవలసిన వాడైన ‘మొగ్గ’గా క్రీస్తును జెకర్యా సూచించుచున్నాడు. ఆ కార్యములో అన్యజనులు సాయపడుదురని అతడు చెప్పుచున్నాడు: ‘దూరంగా ఉన్నవారు వచ్చి యెహోవా మందిరములో కట్టుదురు;’ అలాగే యెషయా ప్రకటించుచున్నాడు, ‘పరదేశుల కుమారులు నీ గోడలను కట్టుదురు.’ జెకర్యా 6:12, 15; యెషయా 60:10.

ఈ మందిర నిర్మాణమును గూర్చి వ్రాస్తూ, పేతూరు ఇట్లనుచున్నాడు: “మీరు సజీవశిలయైయున్న ఆయనయొద్దకు వచ్చుచున్నారు; ఆయన మనుష్యులచేత నిజముగా నిరాకరింపబడినను, దేవునిచేత ఎన్నుకోబడి అమూల్యుడైయున్నాడు; మీరు కూడ సజీవశిలలవలె ఆత్మిక గృహముగా, పరిశుద్ధ యాజకత్వముగా నిర్మింపబడుచున్నారు, యేసు క్రీస్తు ద్వారా దేవునికి అంగీకారయోగ్యమగు ఆత్మిక బలులను అర్పించుటకై.” 1 పేతురు 2:4, 5.

యూదులయు అన్యజనులయు గల లోకమనే శిలా గనిలో అపొస్తలులు శ్రమించి, పునాదిమీద ఉంచుటకై శిలలను వెలికితీయిరి. ఎఫెసులోనున్న విశ్వాసులకు రాసిన తన లేఖలో పౌలు ఇలా చెప్పెను, “కాబట్టి మీరు ఇక పరదేశులును పరాయివారును కారు; పరిశుద్ధులతో కూడ దేశస్థులై, దేవుని ఇంటివారైరి; అపొస్తలులును ప్రవక్తలును పెట్టిన పునాదిమీద కట్టబడితిరి; యేసుక్రీస్తు తానే ప్రధాన కొనశిలైయున్నాడు; ఆయనయందు సమస్త భవనం యథావిధిగా బంధింపబడి ప్రభువులో పరిశుద్ధ ఆలయమై పెరుగుచున్నది; ఆయనయందే మీరు కూడ ఆత్మద్వారా దేవునికి నివాసస్థలముగా కూడబెట్టబడుచున్నారు.” ఎఫెసీయులకు 2:19-22.

కోరింథీయులకు ఆయన ఇలా వ్రాసెను: ‘నాకు అనుగ్రహింపబడిన దేవుని కృపచొప్పున, జ్ఞానవంతుడైన ప్రధాన శిల్పివలె, నేను పునాదిని వేసితిని; దాని మీద మరొకడు నిర్మించుచున్నాడు. అయితే ప్రతి మనిషి తాను దాని మీద ఎట్లు నిర్మించుచున్నాడో జాగ్రత్తవహింపవలెను. ఇప్పటికే వేయబడినదైన యేసు క్రీస్తు తప్ప వేరే పునాదిని ఎవరును వేయలేరు. ఇప్పుడు ఈ పునాదిమీద ఎవరైనను బంగారం, వెండి, మూల్య రత్నములు, కట్టెలు, పరక, పెంకుతో నిర్మించినయెడల, ప్రతి మనిషియొక్క కార్యము బహిర్గతమగును; ఎందుకనగా ఆ దినము దానిని ప్రకటించును, ఎందుకనగా అది అగ్నిచేత బయలుపరచబడును; మరియు ఆ అగ్ని ప్రతి మనిషియొక్క కార్యము ఏ విధమై యుందో శోధించును.’ 1 కోరింథీయులకు 3:10-13.

అపొస్తలులు దృఢమైన పునాదిపై, యుగయుగాల శిలయైన దానిపైనే, నిర్మించారు. ఈ పునాదిమీద వారు లోకమునుండి తవ్వి తెచ్చిన రాళ్లను చేర్చిరి. అవరోధములేకుండనే నిర్మాతలు శ్రమించలేదు. ఖ్రీస్తు శత్రువుల ప్రతిఘటనవలన వారి కార్యము అత్యంత క్లిష్టమాయెను. అసత్య పునాదిమీద నిర్మించుచున్న వారియొక్క మతాంధత్వము, పూర్వగ్రహము, ద్వేషము యెడల వారు ప్రతిఘటించవలసి వచ్చెను. సంఘ నిర్మాణకర్తలుగా శ్రమించిన అనేకులు నెహెమ్యా కాలమున గోడ కట్టుదారులతో పోల్చబడగలరు; వారి విషయమై యిలా వ్రాయబడెను: ‘గోడమీద కట్టినవారు, భారములు మోసినవారు, లోడెత్తువారుతో కూడి, ప్రతి ఒక్కరూ ఒక చేతితో పనిని చేయుచు, మరియొక చేతిలో ఆయుధమును పట్టియుండిరి.’ నెహెమ్యా 4:17. అపొస్తలుల కార్యములు, 595, 596.

మనుష్యుని పతనం సర్వ స్వర్గమును దుఃఖముతో నింపెను. దేవుడు సృష్టించిన లోకము పాపశాపముచేత క్షతిగ్రస్తమై, దుఃఖమునకును మరణమునకును విధించబడియున్న జీవులతో నిండి యుండెను. ధర్మశాస్త్రమును అతిక్రమించినవారికి తప్పించుకొనుటకు ఎట్టి మార్గమూ కనబడలేదు. దూతలు తమ స్తుతిగీతములను మానిరి. పాపము కలిగించిన వినాశమునిమిత్తము స్వర్గీయ ప్రాకారములన్నిటిలో శోకం వ్యాపించెను.

దేవుని కుమారుడు, స్వర్గమునకు మహిమగల సైన్యాధిపతి, పతిత మనుష్యవంశముమీద కనికరించెను. నష్టపోయిన లోకపు వేదనలు ఆయన సన్నిధిలోకి లేచివచ్చినప్పుడు, ఆయన హృదయం అనంత కరుణతో కదిలెను. అయితే దివ్యప్రేమ మనిషి విమోచింపబడునట్లుగా ఒక యోజనను సంకల్పించింది. భగ్నీకృతమైన దేవుని ధర్మశాస్త్రము పాపియొక్క ప్రాణమును కోరెను. సర్వ విశ్వమునందు మనుష్యుని తరఫున దాని న్యాయావసరాలను సంతృప్తిపరచగలిగినవాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు. దివ్య ధర్మశాస్త్రము దేవుడే ఉన్నంత పవిత్రమైనదై యున్నందున, దాని అతిక్రమణకు ప్రాయశ్చిత్తము చేయగలిగినవాడు దేవునితో సమానుడైనవాడొక్కడే. క్రీస్తు తప్ప వేరెవ్వరు ధర్మశాస్త్రపు శాపము నుండి పతిత మనిషిని విమోచించి, అతనిని మళ్లీ స్వర్గముతో సఖ్యతలోనికి తీసికొనిరాలేరు. పరిశుద్ధుడైన దేవునికి అతి అసహ్యమైన ఆ పాపము తండ్రిని ఆయన కుమారుని నుండి వేరు చేయవలసినంతదై యుండెను; ఆ పాపమునకు సంబంధించిన దోషమును అవమానమును క్రీస్తు తానే తన మీదకు ఎత్తుకొనును. నాశనమునకు గురైన వంశమును రక్షించుటకై క్రీస్తు దుఃఖముల అగాధాలవరకు దిగివెళును.

పాపి తరఫున తండ్రి సన్నిధిలో ఆయన విన్నవించెను, మాటలతో వ్యక్తపరచలేనంత గాఢమైన ఆసక్తితో స్వర్గసైన్యము ఫలితమును నిరీక్షించుచుండెను. పడిపోయిన మనుష్యుల కుమారుల కొరకు ఆ మర్మమైన సంభాషణ—‘శాంతి యోచన’ (Zechariah 6:13)—దీర్ఘకాలం కొనసాగెను. భూమి సృష్టికి ముందే రక్షణయోజన నిర్ధారించబడెను; యేమనగా క్రీస్తు ‘లోకస్థాపననుండి వధింపబడిన గొర్రెపిల్ల’ (Revelation 13:8); అయినను, విశ్వాధిపతియగు రాజునికైనను, దోషియైన మానవజాతి కొరకు తన కుమారుని మరణమునకు అప్పగించుట ఒక సంగ్రామమే అయి యుండెను. కాని, ‘దేవుడు లోకమును అంతగా ప్రేమించెను గనుక ఆయన తన ఏకైక జనిత కుమారుని ఇచ్చెను; ఆయనయందు విశ్వాసముంచు ప్రతివాడును నశింపక నిత్యజీవమును పొందునట్లు.’ John 3:16. అయ్యో, విమోచన రహస్యం! తన్ను ప్రేమించని లోకముపట్ల దేవుని ప్రేమ! ‘జ్ఞానమును మించు’ ఆ ప్రేమయొక్క లోతులను ఎవడు తెలిసికొందురు? అవగాహనకతీతమైన ఆ ప్రేమ యొక్క రహస్యాన్ని గ్రహించుటకై ప్రయత్నించుచు, అంతులేని యుగములంతట అమర మేధస్సులు విస్మయించి ఆరాధించుదురు.

దేవుడు క్రీస్తులో ప్రత్యక్షింపవలసియుండెను, “లోకమును తనయొద్దకే సమాధానపరచుచు.” 2 కొరింథీయులకు 5:19. పాపముచేత మనుష్యుడు అంతగా అవనతిప్రాప్తుడాయెను గనుక, పరిశుద్ధతయు మేలుతనమునే స్వభావముగా కలిగియున్న ఆయనతో, తనలోతాను, సామరస్యమునకు చేరుట అతనికి అసాధ్యమాయెను. అయితే క్రీస్తు, ధర్మశాస్త్రపు దండన తీర్పునుండి మనుష్యుని విమోచించిన తరువాత, మానవప్రయత్నముతో ఏకమై పనిచేయునట్లుగా దివ్యశక్తిని ప్రసాదించగలిగెను. అట్టి విధముగా దేవునియెడల పశ్చాత్తాపముచేతను క్రీస్తునందలి విశ్వాసముచేతను, ఆదాముని పతిత సంతానం మరో మారు “దేవుని కుమారులు”గ కావగలరు. 1 యోహాను 3:2. Patriarchs and Prophets, 63, 64.