దానియేలు గ్రంథము - సంఖ్య ఐదు

యెహోయాకీము యూదా దేశపు చివరి ముగ్గురు రాజుల్లో మొదటివాడు; అతడు బాబిలోనీయులచేత జయింపబడినప్పుడు, దక్షిణ రాజ్యమైన యూదాకు డెబ్బై సంవత్సరాల బంధత్వం ఆరంభమైంది. ఆ డెబ్బై సంవత్సరాలు, బైబిలు ప్రవచనములో ప్రథమ రాజ్యమైన బాబిలోను పరిపాలించిన కాలవ్యవధిని సూచిస్తున్నవి. యెషయా గ్రంథం ఇరవైమూడవ అధ్యాయంలో, ప్రవచనాత్మకంగా ‘ఒక రాజు దినములు’గా గుర్తింపబడిన ప్రతీకాత్మక డెబ్బై సంవత్సరములపాటు తూరునగరి వ్యభిచారిణి మరచబడును. బైబిలు ప్రవచనములో ‘రాజు’ అనగా ‘రాజ్యం’; డెబ్బై సంవత్సరములకు సమానమైన దినములు గల బైబిలు ప్రవచనంలోని ఏకైక రాజ్యం బాబిలోను రాజ్యమే.

ఆ చరిత్రకాలంలో, పాపసత్వాన్ని సూచించు టైరు వేశ్య మరచబడును. ప్రతీకాత్మక డెబ్బై సంవత్సరాల ముగింపులో, ఆమె మళ్లీ స్మరించబడీ, బయలుదేరి భూమి మీదనున్న సమస్త రాజ్యములతో వ్యభిచారం చేయును. ఆధ్యాత్మిక వ్యభిచారం అనగా చర్చి మరియు రాష్ట్రం కలయికచే ఏర్పడే అక్రమ సంబంధము. ప్రతీకాత్మక డెబ్బై సంవత్సరాల ముగింపులో, పాపసత్వము ఐక్యరాజ్యసమితితో సంబంధములో ప్రవేశించును; అది, ఆ ప్రతీకాత్మక డెబ్బై సంవత్సరాల అంత్యంలో టైరు వేశ్య వ్యభిచారం చేయు సమస్త రాజులచేత ప్రతినిధ్యం పొందినదై యుండును. ఆ ప్రతీకాత్మక డెబ్బై సంవత్సరముల కాలములో పరిపాలించు రాజ్యము సంయుక్త రాష్ట్రాలు, రెండు కొమ్ములుగల భూమ్యమృగము.

దానియేలు గ్రంథము మొదటి నుండి ఐదవ అధ్యాయాలు బాబిలోను యొక్క డెబ్బై సంవత్సరాల చరిత్రను రేఖాంకితం చేయుచున్నవి; కావున ఆ అధ్యాయాలు భూమి మృగముయొక్క రెండు కొమ్ముల చరిత్రను ప్రతినిధింపుచున్నవి. నాలుగవ అధ్యాయం మరియు ఐదవ అధ్యాయం బాబిలోను యొక్క మొదటి రాజును మరియు అంతిమ రాజును గుర్తించుచున్నవి; ఆ రెండు అధ్యాయాలు కలసి భూమి మృగము మరియు దాని రెండు కొమ్ముల చరిత్రను నిర్దేశించుచున్నవి. రెండు కొమ్ముల తీర్పు, అలాగే భూమి మృగము స్వయమునకు కలిగిన తీర్పు, మొదటి రాజు మరియు చివరి రాజుపై జరిగిన తీర్పులచేత ప్రతినిధింపబడెను. నెబుకద్నెజరు యొక్క తీర్పు 'ఏడు సార్లు' వరకు బహిష్కరణయై, అతడు గడ్డి మరియు ఆకాశపు మంచుతోనే పోషించబడుచు అడవి మృగంలా రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై దినములు జీవించెను. బెల్షజ్జరు యొక్క తీర్పు గోడమీద లిఖింపబడెను, అది రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై అనే సంఖ్యతో సమానీకరింపబడెను; అందుచేత భూమి మృగము మరియు దాని రెండు కొమ్ముల తీర్పు లేవీయకాండము ఇరవై ఆరు లోని 'ఏడు సార్లు'చే ప్రతినిధింపబడినదని గుర్తించబడెను. ఇది ఇద్దరు రాజుల సాక్ష్యముపై ఆధారపడినది; ఆ రెండు సాక్షులు మొదటి వానిని మరియు చివరి వానిని ప్రతినిధించుచున్నవి.

“ఏడు కాలములు” ఆడ్వెంటిజంకు ఒక అడ్డు శిల; అందుచేత అది గుర్తింపబడదు, అయినప్పటికీ చూడదలచినవారికి అది స్పష్టంగానే అక్కడ ఉంది. అది ఏడువది సంవత్సరాలు పరిపాలించిన జాతి (బాబులోను)పై తీర్పుకు చిహ్నం, అలాగే ప్రతీకాత్మక ఏడువది సంవత్సరాలు పరిపాలించే రాజ్యంపై తీర్పుకు చిహ్నం. లేవీయకాండము ఇరవై ఆరు అధ్యాయంలోని “ఏడు కాలములు” గూర్చిన తన అవగాహనను విలియం మిల్లర్ సమర్పించినప్పుడు, దానియేలు గ్రంథము నాలుగవ అధ్యాయములో నెబుకద్నెజరు మృగంలా జీవించిన రెండువేల ఐదువందల ఇరవై దినములను, లేవీయకాండము ఇరవై ఆరులోని “ఏడు కాలములు”ను స్థిరపరచుటకు ప్రవచన సాక్ష్యాలలో ఒకటిగా ఆయన వినియోగించాడు. జెకర్యా గ్రంథము నాలుగవ అధ్యాయములో “ఏడు కాలములు” పునాదిశిలయూ శిరస్సుశిలయూ రెండూ అయి యున్నది. యేసు, సిస్టర్ వైట్, యెషయా మరియు పేతురు దానిని మూలమునకు శిరస్సు శిలగా మారే రాయిగా గుర్తిస్తున్నారు. ఇది బైబిల్ ప్రవచనాలలో శిరోమణి సిద్ధాంతం; అయినప్పటికీ, మూడవ దూత సందేశపు దూతలమని తమను ప్రకటించుకొనేవారికి ఇది అసలు కనబడదు.

దానియేలు గ్రంథంలోని మొదటి ఆరు అధ్యాయాలను పరిశీలించడం ప్రారంభించినప్పుడు, ఆదిలోనే "ఏడు కాలములు" గుర్తించబడినదని గమనించడం ముఖ్యము. యెహోయాకీము బాబులోనువారి చేత సింహాసనచ్యుతుడైనప్పుడు, డెబ్బై సంవత్సరాల బందీకాలము ఆరంభమైంది. దినవృత్తాంతముల గ్రంథము వారు డెబ్బై సంవత్సరములు బందీలుగా తీసికొనబడినదెందుకు అనేది వివరిస్తుంది.

చెరదాస్యములో గడిచిన ఆ డెబ్బై సంవత్సరాలు, ‘దేశము తన శబ్బతు విశ్రాంతులను అనుభవించువరకు; అది పాడై పడియుండినన్నాళ్లంతయు అది శబ్బతును పాటించెను’ అనే యిర్మీయా వాక్యము నెరవేరుటకై జరిగినవే. మనము ఉటంకిస్తున్న దినవృత్తాంతముల వచనమును తప్పించి, దేశము తన శబ్బతులను ‘అనుభవించుట’ను సూచించే ప్రస్తావన దేవుని వాక్యములో ఒక్కటే ఉంది. ఆ ప్రస్తావన లేవీయకాండము ఇరవై అయిదవ మరియు ఇరవై ఆరవ అధ్యాయములలో ఉంది. ఇరవై అయిదవ అధ్యాయం దేశము తన శబ్బతు విశ్రాంతిని అనుభవించునట్లు దానిని ఎట్లు విశ్రాంతి చేయించవలెనో బోధన ఇస్తుంది; మరియు ఆ నిబంధన ఆదేశములను పాటింపకపోతే ‘ఏడు రెట్లు’ శాపమును ఇరవై ఆరవ అధ్యాయం వివరిస్తుంది.

యెహోయాకీముని గతి చెరారంభమును సూచించెను; ఆ చెర, దానియేలు తొమ్మిదవ అధ్యాయములో మోషే యొక్క "శాపము" మరియు "శపథము" అని ఆయన పిలిచిన దానిలోని ఒక అంశము. దానియేలు "ఏడు సార్లు" అనే శాపమును గ్రహించెను; ఏలయనగా, ఆయన తొమ్మిదవ అధ్యాయములో సాక్ష్యమిచ్చుచు, యిర్మియా యొక్క డెబ్బై సంవత్సరాల ప్రవచనమును తన అధ్యయనం ద్వారా, దేవుని ప్రజలు బాబిలోనులో బందీలై ఉండవలసిన సంవత్సరాల సంఖ్యను తాను అర్థంచేసుకున్నాడని వెల్లడించుచున్నాడు.

దానియేలు డెబ్బై సంవత్సరాలను 'గ్రంథముల ద్వారా' గ్రహించాడు; యిర్మియా గ్రంథముతో మాత్రమేగాదు. అతడు అర్థంచేసుకున్న రెండవ ఆధారం మోషే వ్రాసిన రచనలు; ఎందుకనగా తన ప్రార్థనలో, డెబ్బై సంవత్సరాల దాస్యపు 'శాపము' మోషే యొక్క 'శపథము' అని అతడు పేర్కొంటున్నాడు. దానియేలు గ్రంథము తొమ్మిదవ అధ్యాయములో 'శపథము'గా అనువదింపబడిన పదము, లేవీయకాండము ఇరవై ఆరవ అధ్యాయములో 'ఏడు రెట్లు'గా అనువదింపబడిన అదే పదము. ఆధునిక ధర్మశాస్త్రవేత్తలు ఎంత వాదించిననూ, యూదా ప్రజల బాబిలోనులో డెబ్బై సంవత్సరాల చెర, 'ఏడు రెట్లు' అనే శాపముని నెరవేర్పు అయింది. అది పగటి వెలుగులవలె సుస్పష్టం, కాని చూడ గోరినవారికే.

భూమికి విశ్రాంతి ఇవ్వుమని చేసిన ఆజ్ఞలలో, భూమిని ఆరు సంవత్సరములు పనిలో నిమగ్నపరచి, ఒక సంవత్సరము భూమికి విశ్రాంతి ఇచ్చే ఏడు చక్రములు నలభై తొమ్మిదవ సంవత్సరము వరకూ కొనసాగవలెనని, అప్పుడు ఏడు సంవత్సరముల ఏడు చక్రముల పరిపూర్తిని సూచించు యోవేలు ఉండవలెనని గమనించుట ముఖ్యము. గమనించవలసిన కీలక అంశమేమనగా, యోవేలు కాహళధ్వని ప్రాయశ్చిత్త దినమునే కలగవలెను; అందుచేత, ప్రతిరూప ప్రాయశ్చిత్త దినము 1844 అక్టోబరు 22న ఆరంభమైనప్పుడు, “ఏడు సమయములు” యనే చక్రాన్ని సూచించు యోవేలు కాహళము అప్పుడు ఘోషింపబడవలెను. క్రీపూ 677లో మనస్సే బబులోనుకు చెరగా తీసికొనబడినప్పుడు ఆరంభమైన “ఏడు సమయములు” అనేవి, ప్రతిరూప ప్రాయశ్చిత్త దినమున సమాప్తమగు రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరములను సూచించుచుండెను. ఆ అనుసంధానము గ్రహింపబడకపోవుట, చూడక యిష్టపడనివారికే సంభవించును. “ఏడు సమయముల” చక్రము, రెండు వేల మూడు వందల సంవత్సరములతో అనుసంధానమైయున్నది.

లేవీయకాండము ఇరవై ఐదవ అధ్యాయములోని మొదటి తొమ్మిది వచనాల నిబంధన సంబంధిత ఆదేశాలలో, దేవుని వాక్యములోని దిన-సంవత్సర సూత్రానికి అత్యంత లోతైన నిరూపణ నిలిచియున్నదని గ్రహించుట కూడ ముఖ్యము. బాబులోనీయ ద్రాక్షారసముతో మందను మత్తులో ఉంచుటకై ధర్మశాస్త్రవేత్తలు ముందుంచే దంతకథల పళ్లెం ఏమనగా, ఇరవై ఆరవ అధ్యాయములోని “ఏడు సార్లు” అనే తీర్పు, “ఏడు సార్లు”గా అనువదింపబడిన పదమున హెబ్రీ అర్థమునకు తప్పుడు అవగాహన మాత్రమేనని. ఆ వాదన సత్యము కాదు. ఆ పదమునకు హెబ్రీలో నిచ్చబడిన అర్థము, దానిని సంఖ్యాత్మక విధంగా అన్వయించుటకు కావలసిన తార్కిక ఆధారాన్ని తన నిర్వచనములోనే సంపూర్ణముగా కలిగియున్నది; అయితే హెబ్రీ వ్యాకరణంపై తమ స్వయంఘోషిత నిపుణత్వాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని ఏర్పరచిన తప్పుదారి పట్టిన పూర్వపక్షముతో దానిని ఆసరా ఇచ్చి నిలబెట్టే వారి లోపభూయిష్ట వాదన కేవలం దారి మళ్లింపు మాత్రమే.

ఇరవై ఆరవ అధ్యాయంలో “ఏడు సార్లు”గా సూచింపబడిన తీర్పు, ఆ ఖండిక యొక్క సందర్భం ద్వారా గుర్తింపబడుతుంది; కొంతమంది ఆధునిక ధర్మతత్త్వవేత్తలు హీబ్రూ భాషను వక్రీకరించడం ద్వారా కాదు. విలియం మిల్లర్ హీబ్రూ భాషకు ఎటువంటి పరామర్శ లేకుండానే తన తుదినిర్ణయాన్ని ఏర్పరచుకున్నాడు, మరియు దైవప్రేరణ ఆయన అవగాహనను సరియైనదిగా సమర్థించింది. “ఏడు సార్లు” అనే తీర్పు ఉన్న ఆ అధ్యాయపు సందర్భాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని, దేవదూతలు ఆయన అవగాహనకు దారిచూపారు; హీబ్రూ భాషను ఆధారంగా చేసుకుని కాదు.

ఇరవై ఐదవ అధ్యాయపు సందర్భము ఒడంబడికా ఆదేశాల నిర్దారణయే; తరువాత ఇరవై ఆరవ అధ్యాయం ఆ ఒడంబడికా ఆదేశాల ఆచరణకు వాగ్దానిత ఆశీర్వాదాన్ని వివరిస్తుంది; అనంతరం ఆ ఆదేశాలకు అవిధేయతకుగాను దానియేలు ‘మోషే యొక్క శాపము’ అని పిలిచిన దానిని గుర్తిస్తుంది.

సందర్భము బైబిలు ప్రవచనములలో దినము-వత్సర సూత్రమనే అంశము. లేవీయకాండము ఇరవై ఐదవ అధ్యాయములోని ప్రారంభ వచనములు, బైబిలు ప్రవచనములలో దినము వత్సరమునకు ప్రతీకమని స్పష్టపరచుచున్నవి. నిర్గమకాండములో మోషే, మనుష్యులకును పశువులకును ఏడవ దినపు సబ్బతు విశ్రాంతి, భూమికి ఏడవ సంవత్సరపు సబ్బతు విశ్రాంతి ఈ రెండింటి మధ్యనున్న సంబంధాన్ని స్పష్టంగా వెల్లడించుచున్నాడు.

ఆ మూడు వచనములలోనే, మనుష్యులకును పశువులకును ఒక విశ్రాంతి దినము, భూమికి ఒక విశ్రాంతి సంవత్సరముతో సమానమని స్పష్టమగును. లేవీయకాండము ఇరవై ఐదవ అధ్యాయం మొదటి ఐదు వచనములలో, నిర్గమకాండము ఇరవయ్యవ అధ్యాయం ఎనిమిదవ వచనము నుండి పదకొండవ వచనము వరకు గల సబ్బతు ఆజ్ఞతో యథాతథంగా సమానమైన వ్యాకరణ నిర్మాణము కనబడును.

రెండు శబ్బతు ఆజ్ఞలు కలిసి లేవీయకాండము ఇరవై ఐదు మరియు ఇరవై ఆరు అధ్యాయాల సందర్భాన్ని సూచించుచున్నవి. వాక్యము మీద వాక్యమును పేర్చి ఏకీకృతం చేసినప్పుడు, అవి సాక్ష్యమిచ్చునది ఏమనగా, “ఆరు దినములవరకు నీవు శ్రమించి నీ సర్వ కార్యములను చేయవలెను,” మరియు “ఆరు సంవత్సరములు నీవు నీ పొలమును విత్తవలెను, ఆరు సంవత్సరములు నీవు నీ ద్రాక్షతోటను కత్తిరించవలెను, దాని ఫలమును సేకరించవలెను.” “కాని ఏడవ దినము యెహోవా నీ దేవునికి శబ్బతు,” మరియు “ఏడవ సంవత్సరము భూమికి విశ్రాంతి శబ్బతుగా నుండును, అది యెహోవాకు శబ్బతు.”

శబ్బతు ఆజ్ఞలలో—అది మనుష్యుల కొరకు శబ్బతుగాని, భూమి కొరకు శబ్బతుగానీ—“seventh”గా అనువదించబడిన రెండు సందర్భాలలోనూ ప్రయోగింపబడినది లేవీయకాండము ఇరవై ఆరవ అధ్యాయములో “seven times”గా అనువదించబడిన అదే హెబ్రూ పదమే. లేవీయకాండముయొక్క ఇరవై ఐదవ మరియు ఇరవై ఆరవ అధ్యాయాల సందర్భం, బైబిలు ప్రవచనంలో ఒక దినము ఒక సంవత్సరాన్ని సూచించుననే ప్రవచన సూత్రము పరిధిలో స్థాపించబడియున్నది. ఇదికూడ అంతే ప్రాముఖ్యత గలది “మొదటి ప్రస్తావన” అనే ప్రవచన సూత్రము.

ఈ రెండు అధ్యాయాలలో ప్రథమంగా ప్రస్తావించబడినది దినమును సంవత్సరముగా లెక్కించే సూత్రం. లేవీయకాండములోని ‘ఏడు సార్లు’ను రెండు వేల ఐదు వందల ఇరవై సంవత్సరాల ప్రతీకమని గుర్తించుటకు విలియం మిల్లర్ గాబ్రియేలు మరియు ఇతర దేవదూతలచేత నడిపించబడ్డాడు; మరియు అది ఆ అధ్యాయాల పరిసరార్థముతో సంపూర్ణ సయోధ్యలోనే ఉంది; ఆ పరిసరార్థమయిన దినమును సంవత్సరముగా లెక్కించే సూత్రం ఇరవై ఐదవ అధ్యాయపు ప్రారంభ ఐదు వచనాలలో ప్రతిపాదించబడింది.

దినవృత్తాంతముల రచయిత దక్షిణ రాజ్యమైన యూదాను చెరలోనికి తీసికొనిపోవుటకు బాబులోనుకు అనుమతించబడిన కారణాన్ని పేర్కొన్నప్పుడు, అది భూమి తన శబ్బత్తు విశ్రాంతిని పొందుటకై అని అన్నాడు. దేవుని వాక్యములో భూమి విశ్రాంతిని పొందుటను సూచించుచున్న మరొక ఏకైక స్థానం లేవీయకాండము ఇరవై ఐదవ, ఇరవై ఆరవ అధ్యాయములలోనే ఉంది. బైబిలు ప్రవచనములలో మొదటి రాజ్యముగా బాబులోను పరిపాలించిన కాలమైన డెబ్బై సంవత్సరములు, భూమి నుండి వచ్చిన మృగము బైబిలు ప్రవచనములలో ఆరవ రాజ్యముగా పరిపాలించబోవు ప్రతీకాత్మక సంవత్సరాలను మాత్రమె సూచించకుండా, మోషే శాపములోని “ఏడుమార్లు”కు ప్రత్యక్ష సూచనగాను నిలుస్తాయి.

దానియేలు గ్రంథము తొలి ఆరు అధ్యాయాలలో ఉపస్థాపించబడిన ప్రవచనములను మనము అధ్యయనం చేయడం ప్రారంభించినప్పుడు, 'ఏడు కాలములు' అనే శాపమూ, అలాగే 'ఏడు కాలములు' అనే ఆశీర్వాదమూ, ఆ ప్రతి అధ్యాయములోను అంతర్భాగములని తెలుసుకోవడం అత్యావశ్యకం.

ఏడు ఏళ్ల చొప్పున ఏడుసార్లు కూడిన ఆ చక్రం, ప్రాయశ్చిత్త దినమైన ఏడవ నెల పదవ దినమున యోబేలు కాహళము ఊదుటచేత గుర్తింపబడునని స్మరించుట కూడ ముఖ్యము. ఈ వాస్తవము "ఏడు పర్యాయములు"ను దానియేలు గ్రంథములోని ఎనిమిదవ అధ్యాయము పదనాలుగవ వచనమందలి ఇరువెయ్యి మూడు వందల దినములతో అనుసంధానించుచున్నది. ఇదియు స్మరించుట ముఖ్యము: ప్రవచన సంవత్సరము మూడు వందల అరవై దినములై యుండును; మూడు వందల అరవై దినములను "ఏడు పర్యాయములు" పునఃపునః కలిపినయెడల, ఫలితం రెండువేల ఐదువందల ఇరవై దినములగును.

యిర్మియా పేర్కొన్న సంవత్సరాల సంఖ్యను దానియేలు గ్రంథముల ద్వారా గ్రహించినప్పుడు, దేవుని ప్రజలు తాము శత్రుదేశమున బందీలని అన్న వాస్తవమునకు ఎప్పుడైనను మేల్కొనినచో అవసరమని గుర్తించబడిన పశ్చాత్తాప ప్రత్యుత్తరంలోని ప్రతి అంశాన్ని స్పృశించుచున్న ఒక ప్రార్థనను అతడు ఆరంభించెను. దానియేలు చేసిన లేవీయకాండము ఇరవై ఆరు ప్రార్థన ముగింపునందు, అతడు 'వినిన' రెండు వేల మూడు వందల దినముల దర్శనమును దానియేలుకు గ్రహింపజేయుటకై గబ్రియేలు ప్రత్యక్షమయ్యెను. ఆరంభముననే గబ్రియేలు, దానియేలు ప్రజల కొరకు డెబ్బై వారములు 'నిశ్చయింపబడినవి' అని దానియేలుకు తెలియజేసెను.

ఆ వచనంలో "determined" అని అనువదించబడిన పదము "కత్తిరింపబడినది" అని అర్థం; అందువలన రెండు వేల మూడు వందల దినముల నుండి డెబ్బై వారములు కత్తిరింపబడవలసినవి. క్రీ.పూ. 457లోని మూడవ ఉత్తర్వుతో ప్రారంభమై, దానియేలు ప్రజలకు పరీక్షాత్మక కాలముగా డెబ్బై ప్రవచన వారములు కలుగును. డెబ్బై ప్రవచన వారములు నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరములకు సమానం. మూడవ ఉత్తర్వు తరువాత నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరములకు, క్రీ.శ. 34వ సంవత్సరములో, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు స్తెఫనును రాళ్లతో కొట్టి చంపుదురు, అప్పుడు వారు దేవునిచేత సర్వసముగా విడాకులు పొందుదురు.

పరీక్షాకాలమైన నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరాల ప్రారంభాన్ని నిర్ధారించే మూడు ఉత్తర్వులకు పూర్వం వచ్చిన చెర, డెబ్బై సంవత్సరాలపాటు కొనసాగింది. ఆ డెబ్బై సంవత్సరాలు, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు ఎప్పుడూ నెరవేర్చని సబ్బత్ విశ్రాంతులను భూమి తనవిగా అనుభవించుటకై కల్పించబడ్డవి. మోషే యొక్క ప్రమాణానికి విరోధమైన నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరాల (లేదా సంవత్సరాల వారములైన డెబ్బై వారముల) తిరుగుబాటు కారణంగా, భూమికి సంబంధించిన సబ్బత్ విశ్రాంతుల డెబ్బై సంవత్సరాలు కలుగజేయబడ్డవి.

లేవీయకాండము ఇరవై ఐదవ అధ్యాయములోని ఒడంబడికకు విరోధముగా నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరములపాటు జరిగిన తిరుగుబాటు, భూమి తన విశ్రాంతిని అనుభవించుటకై డెబ్బై సంవత్సరముల చెరకు కారణమైంది. ఆ డెబ్బై సంవత్సరముల చెర తుదకు మూడు రాజాజ్ఞల జారీకి దారితీసెను; అవి ప్రాచీన ఇశ్రాయేలుకు మరియొక నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరముల అనుగ్రహకాలమును సూచించాయి. అట్లు నాలుగు వందల తొంభై సంవత్సరముల చొప్పున రెండు అనుగ్రహకాలములను మనము గమనించుచున్నాము. ఆ మూడు రాజాజ్ఞలు మూడు దూతల సందేశములకు ప్రతిరూపములు; వాటిలో మొదటిది, ఉత్తర రాజ్యంపై ఉన్న "ఏడు సార్లు" యొక్క ప్రథమ కోపకాలము సమాప్తియందు, 1798 లో వచ్చెను. మూడవ రాజాజ్ఞ తరువాత రెండువేల మూడువందల సంవత్సరములకు, అనగా 1844 అక్టోబరు 22న, మూడవ దూత వచ్చెను; అదే సమయములో "కోపమునకు తుదియంతము" కూడ వచ్చెను.

ప్రథమ ఆగ్రహకాలము ముగిసినప్పటి నుండి అంతిమ ఆగ్రహకాలము ముగిసేవరకు గల నలభై ఆరు సంవత్సరముల వ్యవధిలో యేసు మిల్లరైట్ ఆలయమునకు పునాది వేసెను, మరియు ఆ పునాది రాయి ‘ఏడు సార్లు’ యే. ఆ రాయి ఆరంభంలో ఆడ్వెంటిజమునకు పునాది రాయి గానో (లేక తడబడునట్లు చేయు రాయి గానో) ఉండవలసినది, మరియు అంత్యంలో ఆడ్వెంటిజమునకు శిరస్సురాయి మరియు కిరీటరాయి గానో (లేక సమాధి రాయి గానో) ఉండవలసినది. 1798 నుండి 1844 వరకు జరిగిన చరిత్రలో మూడు దేవదూతల సందేశముల ఆగమనమును ప్రతినిధ్యం చేసే మూడు ఫర్మానాలు, దానియేలు గ్రంథములోని తొలి మూడు అధ్యాయములను కూడా ప్రతినిధ్యం చేస్తాయి.

తదుపరి వ్యాసంలో తొలి ఆరు అధ్యాయాల పరిశీలనను ఆరంభిస్తాము.