యోవేలు గ్రంథము మరియు లవోదిక్యా సప్తమ దిన ఆడ్వెంటిస్ట్ సంఘము - సంఖ్య ఇరవై మూడు

ఇరవై రెండవ వ్యాసంలో నేను ఇలా రచించాను: “ఆపై పదకొండవ అధ్యాయంలో, శేం నుండి అబ్రాము వరకు పది పేర్ల ద్వారా ఎన్నికిత ప్రజల వంశావళి ప్రతినిధీకరించబడింది. పదకొండవ అధ్యాయం బాబేలు గోపురమున కథనమేకాక, అబ్రాహాము చేత ప్రతినిధీకరించబడిన ఎన్నికిత ప్రజల వంశావళియు కూడాను. దేవునితో త్రివిధ ఒడంబడికలో ప్రవేశించవలసిన ఎన్నికిత ప్రజలను పదకొండవ అధ్యాయం పరిచయం చేస్తుంది. మూడవదియు తుదిదియైనది ఇరవై రెండవ అధ్యాయంలోని ఇస్సాకు బలియర్పణ. ‘పదకొండు’ అధ్యాయం ఆల్ఫా ఆరంభము, మరియు ‘ఇరవై రెండు’ అధ్యాయం ఓమెగా ముగింపు. పేరుల అర్థంలో దేవుని స్వరాన్ని ఆలకించుటకు అవసరమైన విశ్వాసము, ఆయన వాక్యంలోని సంఖ్యీకరణలో ఆయన స్వరాన్ని ఆలకించుటకు అవసరమైన విశ్వాసముతో ఏమాత్రము భేదము కాదు.”

పదకొండవ అధ్యాయం కైను యొక్క నిబంధనను, ఆబేలు యొక్క నిబంధనను ప్రస్థావిస్తుంది. సంవత్సరాలుగా మేము పునఃపునః చూపించినదేమనగా, బాబేలు గోపురానికి సంబంధించిన ప్రవచనాత్మక లక్షణాలు ఒక నకిలీ నిబంధనకు ప్రతీకలుగా నిలుస్తాయి. ప్రళయానంతరం దైవ యుగవిధానంలో మార్పు సంభవించింది: ప్రళయానికి ముందు ఆరాధన ఏదెన్ తోట ద్వారం వద్ద జరుగుచుండగా, ప్రళయానంతరం ఆరాధన బలిపీఠమునందు చేయవలసినదిగా స్థాపించబడింది. ఆ బలిపీఠమునకు ప్రత్యేకమైన బైబిలీయ నిర్దేశాలు ఉన్నాయి. అది సహజ శిలలతోనే నిర్మింపబడవలెను; వాటిని మానవ పరికరముచేత తరగి చెక్కరాదు. గారము వినియోగించకుండా, శిలపై శిలను మాత్రమే అమర్చవలెను.

ఆ గోపురముని ఉద్దేశము నిమ్రోదు సహచరులకు ఒక పేరు కలుగజేయుటయే; ఆ పేరు అనగా స్వభావమునకు సూచిక. ఆ గోపురములో మనము, మనుష్యులు తమను తాము రక్షించుకొనుటకు ప్రయత్నించుచు, ఆకాశమందలి దేవతలవలె తమ్మును పైకెత్తుకొనుచుండుటను దర్శించుచున్నాము. తానే తనను రక్షించుకొనగలనని భావించుచు, తానే పైకెత్తబడియుండవలెనని తలచు సంఘమునకు ఆ గోపురము ఒక చిహ్నము; కీర్తన 83లోని పది రాజులు చేయునట్లు, అనగా ఆదివారపు ధర్మశాసన సమయంలో సంభవించు బైబిలు ప్రవచనములోని దుష్ట కూటమియందు వారు పాపాధిపతిని పైకెత్తునప్పుడు.

కొద్దికాలము క్రితమే లోకము నోహా ప్రళయముచేత నాశనమైయుండెను; ప్రళయపూర్వ లోకమునకు కృపాకాలము ముగిసినదని దేవుడు గుర్తించి ప్రకటించిన కారణము, మానవుని హృదయపు ఆలోచనలు ఎల్లప్పుడును దుష్టమైనవిగానే ఉండుటయే. బైబిలు ఏకత్వమును అనేక విధములలో బోధించుచున్నది; వాటిలో ఒకటి “కన్ను కన్నుతో చూచుట” అనే భావము. ఇద్దరు ఒప్పుకొనకయే కలసి నడచగలరా?

దేవుడు నిమ్రోదు రాజ్యంపై తీర్పులో భాగంగా వారి భాషలను గందరగోళ పరచినప్పుడు, ఆ గందరగోళానికి ముందు వారు సమైక్యములో నుండిరని, అందుచేత వారందరూ ఒకే స్వభావమునకు చెందినవారనియు, ఆ స్వభావము మనుష్య కర్మలపై ఆధారపడిన ఒక మతమనియు అది తెలియజేయుచున్నది; ఇది అదే అధ్యాయములో అబ్రాహాము ద్వారా ప్రతినిధీకరించబడిన వర్గమునకు విరుద్ధమైనది. నిమ్రోదు కాలమందు శేము విశ్వాసవంతుడైయుండెను. చరిత్రకారులు ప్రభువు సన్నిధిలో మహా విద్రోహియైన నిమ్రోదును హతముచేసినవాడిగా శేమునే సూచించుదురు. చరిత్రకారుల అభిప్రాయములు లేకుండనే ఈ విషయం నిలిచియున్నది; ఏలయనగా శేము ఒడంబడిక మనిషి, అతని రక్తవంశము ఒడంబడిక మనిషియైన నోహాకు చేరును; నోహా యొక్క రక్తవంశము మరియొక ఒడంబడిక మనిషియైన శేతునకు వెనుకకు చేరును; అతడు తన సహోదరుడైన, ఆదాము ప్రత్యక్ష సంతతియైయున్న మరియొక ఒడంబడిక మనిషియైన ఆబేలు స్థానాన్ని భర్తీ చేయుటకై ఒడంబడిక చరిత్రలో ప్రవేశించినవాడు.

ఆదికాండము పదకొండవ అధ్యాయం జీవ నిబంధన మరియు మరణ నిబంధనల సందర్భంలో, క్రీస్తు మరియు సాతాను మధ్యనున్న మహా వివాదాన్ని ప్రతిపాదిస్తుంది. నిమ్రోదు యెహోవా సన్నిధిలో బలవంత వేటగాడి ప్రతీక; ఎందుకనగా అతడు అనేకమంది భక్తులను కలిగిన సభను ప్రతినిధీకరిస్తున్నాడు. శేము ద్వారా అబ్రాము కొద్దిమంది భక్తులే గల సభను ప్రతినిధీకరిస్తాడు. నిమ్రోదు తన గోపురాన్ని కట్టుచుండగా, నిబంధనకు చెందిన వ్యక్తి శేమే; అయితే పదకొండవ అధ్యాయంలోని రెండు నిబంధనలను ప్రతినిధీకరించువారు శేము, నిమ్రోదు కారు; నిమ్రోదు మరియు అబ్రాహాము. ఈ ప్రవచన సూత్రాన్ని పౌలు స్పష్టంగా నిర్ధారించుచున్నాడు.

మెల్కీసేదెక్ విషయము ప్రస్తుత సత్యముతో సమృద్ధిగా నిండియున్నది; అయినప్పటికీ, నేను కేవలం ఈ విషయమును మాత్రమేగాను గుర్తించుచున్నాను: పౌలు ప్రత్యక్షముగా బోధించునది నిబంధన మనుషుల ప్రవచనాత్మక లక్షణములనుగూర్చినదని—ఇక్కడ ‘నిబంధన మనుషులు’ అనగా, దేవప్రేరిత సాక్ష్యంలో ఉన్న పురుషులును స్త్రీలనును; వారు తమ శాస్త్రసాక్ష్యముచేత మానవజాతితో దేవుని నిబంధనకు సంబంధించిన ప్రవచన పరంపరలో ఒక మార్గసూచికను గుర్తించుచున్నారు. పౌలు బోధించునది ఏమనగా, సీనాయి వద్ద లేవీయ యాజకత్వము స్థాపింపబడకమునుపే—అంటే లేవీయ యాజకత్వము ఉనికిలోనికి రాక నాలుగొందల సంవత్సరములకు మునుపే—జీవించిన మెల్కీసేదెక్, లేవి నుండి దశమభాగమును స్వీకరించెను. లేవీయ యాజకత్వములో భాగమగుటకు, లేవి వంశస్థుడై తన రక్తసంబంధ సంతతి లేవి నుండిదని నిరూపించగలవాడై ఉండవలెను. లేవి ఇంకా జన్మింపకపోయినందున, మెల్కీసేదెక్ తన వంశావళి లేవి వంశరేఖనుండి వచ్చినదని చూపజాలలేదు.

అదాము మరియు హవ్వలతో దేవుని నిబంధనను ప్రతినిధానం చేసే ప్రవచన శ్రేణి నిజానికి రెండు నిబంధనలుగా ఉంది. మొదటిది, సరళమైన ఒక పరీక్షతో కూడిన జీవన నిబంధన. పతనం సంభవించి ఆ పరీక్ష విఫలమైన తరువాత, తదుపరి నిబంధనలో వస్త్ర సమకూర్పు కొరకు గొఱ్ఱెపిల్ల రక్తము కూడా అంతర్భూతమైంది. తరువాత, ఇంద్రధనుస్సు, నోహు మరియు బలిపీఠారాధన ద్వారా ప్రతినిధీకరించబడిన మానవజాతితో దేవుని నిబంధన నిలిచింది. ఆపై, హెబ్రీయులు అని పిలువబడబోవు ఎన్నుకోబడిన ప్రజలతో దేవుని నిబంధన ఆరంభమైనది ఆదికాండము పదకొండవ అధ్యాయంలో. ఆ కథలన్నిటిలోను బైబిలు పాత్రలు నిబంధనకు చెందిన పురుషులుగాని స్త్రీలుగాని గా ప్రత్యక్షమవుతారు.

ఆదికాండము పదకొండవ అధ్యాయంలో, ఎన్నుకోబడిన ప్రజలతో జీవఒడంబడికకు ఆరంభము ప్రతిపాదించబడుతుంది; మరియు అది, నిమ్రోదు మరణఒడంబడికను స్థాపించే అదే స్థలంలోనే ప్రతిపాదించబడుతుంది—అది ఇటుకలు మరియు గారముచేత ప్రతీకీకరించబడినది; అవి బలిపీఠము సూచించిన చెక్కబడని రాళ్లు, గారము లేనివి అనే విధానానికి కపట ప్రతిరూపాలు. సహోదరి వైట్ మనకు బలిపీఠము క్రీస్తును సూచించునని తెలియజేస్తారు; కాబట్టి, కపట మతమైయున్న నిమ్రోదు మతము, కపట క్రీస్తును సూచించుచున్నది.

ఇతర సత్యములతోపాటు, ఆదికాండము పదకొండవ అధ్యాయం నుండి ప్రవచనాత్మకంగా పొందిన బోధలలో ఒకటి, అది ఒక ప్రవచనా రేఖకు ఆరంభమును ప్రతినిధించుచున్నదనే విషయము. నోహా ప్రళయం ఒక ప్రవచనా విభజనకు సంకేతమై నిలుస్తుంది. నోహా నౌక నుండి బయలుదేరినప్పుడు ఆరాధనకు ఒక కొత్త విధానం ఉండవలసియున్నది; మరియు ఆ ఆరాధనా విధానం ఎల్లప్పుడూ, కయిను మరియు హాబేలు చరిత్రలో ప్రతిపాదించినట్లే, ఆరాధకుల రెండువర్గాలను సృష్టించును. ఆదికాండము పదకొండవ అధ్యాయం ఒక కొత్త లోకమును ప్రతినిధించుచున్నది; దాని ఆది చరిత్ర, దేవుని అంత్యదిన నిబంధన ప్రజలు ఆదివారపు చట్ట సంక్షోభమందు బాబిలోనునుండి పదకొండవ గంట కార్మికులను పిలుచుకొనునప్పుడు, సమాప్తి చరిత్రకు ఆధారకథనముగా నిలుస్తుంది. ఆదివారపు చట్ట సంక్షోభకాలమందు నిమ్రోదు పాపమనిషి; అలాగే అదే సంక్షోభములో షేం, ఎవడు అబ్రాహాము, దేవుని మనిషి. ఆదికాండము పదకొండవ అధ్యాయములోని చెదరగొట్టుటయు భాషల గందరగోళమయు, నోహా నౌకను విడిచిన కొద్ది కాలానికే ఆరంభమైంది. పదకొండవ అధ్యాయం ఇతివృత్తము రెండు నిబంధనలే; మరియు అబ్రాహమీయ నిబంధన యొక్క మూడవ దశ ఇరవై రెండవ అధ్యాయములో ప్రతిపాదించబడినప్పుడు, ఆ కథనం తన సమాప్తిని చేరుతుంది.

ఇరవయ్యిరెండవ అధ్యాయములో ఓమెగా చరిత్రను చేరుకొనే అబ్రాహాము రేఖకు, పదకొండవ అధ్యాయము ఆల్ఫా చరిత్రయై యున్నది. నిమ్రోదు యొక్క బాబేలు సంగతియైన ఆరంభ వృత్తాంతమును గాని, ఇస్సాకు బలిప్రదానమనే ముగింపు వృత్తాంతమును గాని, రెండూ మానవజాతిపై తుదితీర్పును ప్రతీకిస్తాయి. ఆ రేఖ నిమ్రోదు గోపురమునందు ఆరంభమై, ఇస్సాకు బలిప్రదానమువరకు విస్తరించి, పరస్పర విరుద్ధమైన రెండు అర్పణలలో పరిపాకమును పొందుతుంది. నిమ్రోదు యొక్క అర్పణకు దేవుని కార్యనిర్వాహక తీర్పు కలుగును, మరియు అబ్రాహాము యొక్క తీర్పు దేవుని ఆశీర్వాదమును పొందును. నిమ్రోదు పదకొండవ అధ్యాయమునకు ఆల్ఫా, అబ్రాహాము ఇరవయ్యిరెండవ అధ్యాయమునకు ఓమెగా. ఓమెగా ఎల్లప్పుడును గొప్పదే; హెబ్రీ వర్ణమాల ప్రకారం కనీసము ఇరవయ్యిరెండు రెట్లు గొప్పది, అలాగే భాషలను గందరగోళపరచి జాతులను అన్ని దిశలలో చెదరగొట్టుటలో వ్యక్తమైన శక్తి, సిలువ యొక్క శక్తిచేత ఎంతో మించబడియున్నది. నిమ్రోదు గోపురము 9/11 యొక్క ట్విన్ టవర్స్‌ను ప్రతీకిస్తుంది, మరియు ఇస్సాకు బలిప్రదానం ఆదివారం చట్టాన్ని ప్రతీకిస్తుంది.

ఎంచుకోబడిన ప్రజలతో నిబంధన యొక్క కాలరేఖ పదకొండు అనే సంఖ్య యొక్క సంకేతంతో ప్రారంభమై, ఇరవై రెండనే సంఖ్య యొక్క సంకేతంతో ముగుస్తుంది. ఆ కాలరేఖ నిమ్రోదు యొక్క ఆల్ఫా చరిత్రలోను, అబ్రాహాము యొక్క ఓమెగా చరిత్రలోను కృపాకాల ముగింపునందు సమాప్తమవుతుంది. నిమ్రోదు మరియు అబ్రాహాము యొక్క చరిత్ర స్వయంగా బైబిలు ప్రథమ గ్రంథములో ప్రతిపాదించబడింది; అది నోహు ప్రళయమనే అత్యంత ఇటీవలి విధ్వంసానంతరం విఖండితమైన వాటిని సమీకరించుకొను సందర్భపు నేపథ్యములో ఉంచబడింది. బైబిలు ప్రథమ గ్రంథములోని రెండు నిబంధనల చిత్రణ, అధ్యాయం పదకొండు నుండి ఇరవై రెండువరకు ఉన్న కాలరేఖలో కృపాకాల ముగింపును ప్రతిపాదించే రెండు సాక్షులను సమకూర్చుతుంది.

ఆదికాండము 11-22 యొక్క ఆల్ఫాలోను, అలాగే ప్రకటన గ్రంథము 22:11 యొక్క ఒమెగాలోను గుర్తింపబడిన ప్రకారము, నిమ్రోదు ఇప్పటికీ అన్యాయియు అశుద్ధుడుగానే ఉన్నాడు; అబ్రాహాము ఇప్పటికీ నీతిమంతుడును పరిశుద్ధుడుగానే ఉన్నాడు. దయాకాలము ముగియుటకు కొద్ది ముందు, పదవ వచనమునందు, ఈ గ్రంథమునకు చెందిన ప్రవచనపు వాక్యములను మూసివేయకుమని ఒక ఘోషణ చేయబడుతుంది. దయాకాలము ముగియుటకు సరిగ్గా ముందున్న వెంటవచ్చే వచనమందు, ప్రకటన గ్రంథములో మూసివేయకుండవలసిన ఒక ప్రవచనము తెలుపబడుచున్నది. పదకొండవ వచనమునకు రెండువచనముల తరువాత, ఆ ప్రవచనమునకు ముద్రను విప్పుటకు కావలసిన కీలకమును క్రీస్తు సమకూర్చుచున్నాడు.

ఇరవై రెండవ అధ్యాయం సమస్త బైబిలు యొక్క ఓమెగా అధ్యాయం; మరియు ప్రకటన గ్రంథములో ముద్రించబడి మూసివేయబడిన ప్రవచనాన్ని తెరవుటకు తాళంచెవి, ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయములో క్రీస్తు సర్వములకంటె శ్రేష్ఠముగా గుర్తించిన ఆ సూత్రమే. మొదటి అధ్యాయం హెబ్రీ వర్ణమాలలో మొదటి అక్షరంవంటిది, ఇరవై రెండవ అధ్యాయం అంతిమ అక్షరంవంటిది. మొదటి అధ్యాయములో తొమ్మిదవ వచనం నుండి పదకొండవ వచనం వరకు యోహాను తనను పరిచయపరచి, క్రీస్తును ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా అని గుర్తించుచున్నాడు.

పదకొండవ వచనములో యోహాను పత్మోసు ద్వీపములో ఉన్నాడు; పన్నెండవ వచనములో అయితే ఆయన తిరిగి చూచెను, అప్పటి నుండి ఆయన పరలోక పరిశుద్ధస్థలములో ఉన్నాడు. కాబట్టి, వచనములు 9–11లో యోహానుయొక్క సాక్ష్యము మనకు లభిస్తుంది; అది యేసును ఆల్ఫా, ఓమేగా అని గుర్తించుచున్నది; ఇదే విషయమును యేసు వచనం 8లో తనను తానే ముందుగానే ప్రకటించెను:

ఎనిమిదవ వచనంలో, క్రీస్తు తన సంగతిగా స్వయంగా పలికిన వాక్యాలను యోహాను విని వాటిని లిఖిస్తున్నాడు. తొమ్మిదవ నుండి పదకొండవ వచనాల వరకు మాత్రం యోహానే తన గురించి పలుకుతున్నాడు. అట్లైతే, మొదటి పదకొండు వచనాలలో క్రీస్తును ఆల్ఫా మరియు ఒమెగా అని గుర్తించు రెండువురు సాక్షులు నిలుస్తున్నారు. తొమ్మిదవ నుండి పదకొండవ వచనాలు స్వతంత్రమైన ఆలోచనా విభాగాన్ని సూచిస్తాయి. సమస్త అధ్యాయంతో అనుసంధానమై ఉన్నప్పటికీ, ఈ వచనాలలో యోహానే తన విషయమై మాట్లాడుతున్నాడు; అయితే నాలుగవ నుండి ఎనిమిదవ వచనాలలో యోహాను దైవత్వము తరఫున ఆయన సంఘాలకు మాట్లాడుతున్నాడు. నాలుగవ వచనం ఒక ఆలోచనా విభాగాన్ని ప్రారంభించి, అది ఎనిమిదవ వచనములో ముగియును. ఇది, గతములోను, వర్తమానములోను, రానున్నవాడునైయున్న క్రీస్తు యొక్క ప్రారంభ లక్షణ సూచన నాలుగవ వచనములోను, మళ్లీ ఎనిమిదవ వచనములోను పేర్కొనబడినందువలన గుర్తించబడుతుంది.

మొదటి అధ్యాయములోని తొలి మూడు వచనములు యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటనను ప్రతిపాదించుచున్నవి; ఆ ప్రకటన కృపాకాలము ముగియుటకు పూర్వమే ముద్ర విప్పబడును, యేనందున మూడవ వచనము “కాలము సమీపమాయెను” అని చెప్పుచున్నది. “కాలము సమీపమాయెను” అనేదే వాక్యము ఇరవై రెండవ అధ్యాయములోని పదవ వచనమునందును యథాతథముగా కలదు; అక్కడ, “ఈ గ్రంథములోని ప్రవచనవాక్యములను ముద్రింపకుము; కాలము సమీపమాయెను” అని చెప్పబడెను. ముద్ర విప్పబడిన ప్రవచనము యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటనయే.

నాలుగవ వచనములోనే ముద్రవిప్పు ప్రారంభమౌతుంది; ఆ నాలుగవ వచనం “నేనె యోహాను” అని యోహానుని సాక్ష్యవాక్యంతో ఆరంభమౌతుంది. అనంతరం ఎనిమిదవ వచనములో స్వయంగా తనను తానే ప్రకటించువాడు క్రీస్తే. ఆ ఐదు వచనములలో మొదటివానిలో మానవ సాక్షి, ముగింపునందు దివ్య సాక్షి. నాలుగవ వచనం పరలోక తండ్రిని “యున్నవాడును, యుండినవాడును, రాబోవునవాడును”గా గుర్తిస్తుంది. ఎనిమిదవ వచనం క్రీస్తును “యున్నవాడును, యుండినవాడును, రాబోవునవాడును”గా గుర్తిస్తుంది.

యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనను ముద్రామోచనం చేయుటకు కీలకమైనది ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా సూత్రము. మొదటివాడును చివరివాడును గనుక, క్రీస్తు గతములో నుండెను, భవిష్యత్తులో ఉండును గాని, వర్తమానమందును ఆయనే ఉన్నాడు. యేసు మరియు తండ్రి రెండుగురును “యుండెను, యున్నాడు, రాబోవుచున్నాడు” అనబడిన దేవుడే అను సత్యము, క్రీస్తును ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా గానుగా మరొక విధముగా ప్రతిపాదనచేయును. ఆయనే ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా, మొదటివాడును చివరివాడును, ఆది మరియు అంతము; ఆయన ఆరంభమందే నుండెను, అంతమందు ఉండును. కైసరియా ఫిలిప్పిలోని సంఘమునకు ఇవ్వబడిన రాజ్యపు “తాళాలు” యెషయా 22:22 లో ఎల్యాకీము భుజముమీద ఉంచబడిన “తాళము”యే. ప్రకటన గ్రంథమునకు ఆల్ఫా మొదటి అధ్యాయం, ఓమేగా ఇరవై రెండవ అధ్యాయం; కాబట్టి హీబ్రూ వర్ణమాల అంతయు ప్రకటన గ్రంథములోని అధ్యాయములలో కనబడును. పదమూడు అధ్యాయం సంయుక్త రాష్ట్రాల తిరుగుబాటును, తదనంతరం లోకమంతటిదాన్ని, సంకేతీకరించుచున్నది. మొదటి అధ్యాయం క్రీస్తును ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా గాను ప్రతిపాదించుచున్నది, ఇరవై రెండవ అధ్యాయం అదే సత్యమును వెల్లడించుచున్నది, అయితే అది మొదటి అధ్యాయమందు ప్రస్తావించిన ముద్రామోచనముతో సంబంధముగా కలదు. మొదటి, పదమూడు, ఇరవై రెండవ అధ్యాయములు కలిపి “సత్యము” అను పదమును నిర్మించు హీబ్రూ మూడు అక్షరములను ప్రతినిధ్యం చేయుచున్నవి.

మత్తయి సువార్త ఇరవై మూడవ అధ్యాయంలో యేసు పరిసయ్యులపైనా సద్దూకయులపైనా ఎనిమిది ధిక్కార వచనాలను ప్రకటించాడు. ఇరవై రెండవ అధ్యాయం చివరి వచనంలో క్రీస్తు వాదప్రియ యూదులతో చేసిన సంభాషణ దావీదు సంబంధిత ప్రహేళికతో ముగిసింది; ఆ ప్రహేళిక ఆల్ఫా మరియు ఒమెగా సూత్రాన్ని గ్రహించినప్పుడే పరిష్కారమగును.

ఇరవై రెండవ అధ్యాయపు ఉపసంహారం ఒడంబడిక చరిత్రలోని ఒక మైలురాయిని గుర్తిస్తుంది. ఈ సత్యరేఖను యిర్మియా కూడా ప్రస్తావిస్తాడు:

యిర్మియాకు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు కొరకు ప్రార్థించవద్దని ఆజ్ఞాపించబడింది; వారు వెనుదిరిగే మార్గం లేని దశకు చేరారు; ఇదే దశకు ఇరవై రెండవ అధ్యాయం చివరన సూక్ష్మ తర్కాలలో నిమగ్నమైన యూదులు కూడా చేరారు. మోషే (ఒడంబడిక మనిషి) ఎన్నుకున్న ఒడంబడిక ప్రజలను నాశనం చేయాలనే దేవుని నిర్ణయాన్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడు, మోషే మధ్యవర్తిత్వ ప్రార్థన చేశాడు. ఏడవ అధ్యాయంలో, అదే ఒడంబడిక ప్రజల కొరకు ప్రార్థించవద్దని యిర్మియాకు చెప్పబడింది. వారి పాపము విమోచింపరాని స్థితికి చేరినప్పుడు ఎన్నుకున్న ఒడంబడిక ప్రజలను దేవుడు తిరస్కరించుననే విషయానికి, శిలో యొక్క ప్రవచన చరిత్రను—ఒక వచనంలో వ్యక్తీకరించినట్లుగా—వరుసపై వరుస సాక్ష్యముగా గుర్తించబడింది.

ఒడంబడిక చరిత్రలో దేవుడు తన ఒడంబడిక సంబంధాన్ని ముగించే బిందువు ఒక నిర్దిష్టమైన మార్గచిహ్నం. యెహోషువ మరియు కాలేబు సమర్పించిన నివేదికను తిరస్కరించడం వలన పదవ పరీక్ష చిహ్నీకరించబడింది; ఇది మరొక ఉదాహరణ. కొన్ని అధ్యాయాల తరువాత యిర్మీయాకు కూడా ఈ ప్రజల కొరకు ప్రార్థించవద్దని చెప్పబడింది.

ఏడవ అధ్యాయములో, శిలోహా ప్రతీకాత్మకతచే ప్రతినిధీకరింపబడినట్లుగా, ఆదివార చట్టమునందు లయొదికయులను ఉమ్మివేయుట ప్రస్తావించబడుతూ, సమీప భవిష్యత్తులో ఆయన 'చేయునది' ఏమిటో గుర్తించబడుచున్నది.

పదకొండవ అధ్యాయంలో, ప్రార్థన చేయవద్దని ఉన్న ఆజ్ఞ, ఆదివారపు చట్టానికి అనంతరం వచ్చే కష్టకాలములో తాము ఉన్నట్టు లవోదికీయులు గ్రహించినప్పుడు వారిని ఆవరించునట్టి భయమును గురించినదే. వారు అనుభవించే ఆ భయం, నిబంధనను వారు తిరస్కరించిన వారి చరిత్ర నేపథ్యంలోనే స్థాపితమైయున్నది.

ఒక లక్ష నలుబై నాలుగు వేల మందిలో ఉండుటకు అభ్యర్థుల పునరుత్థానము ప్రకటన గ్రంథము 11:11 లో గుర్తించబడింది; వారి అంతిమ సమాగమము యెషయా 11:11 లో గుర్తించబడింది; మరియు డ్రాగన్, మృగము మరియు అబద్ధ ప్రవక్త యొక్క బాహ్య రేఖ దానియేలు 11:11 లో గుర్తించబడింది; కలుపుపై ఆదివారపు చట్టతీర్పు యెహెజ్కేలు 11:11 లో గుర్తించబడింది, అలాగే మూర్ఖ కన్యల మీదికి వచ్చు శిక్షయును భయమును యిర్మియా 11:11 లో గుర్తించబడినవి.

ఈ ప్రజలకొరకు ప్రార్థించవద్దనే ఆజ్ఞ, మత్తయి సువార్త ఇరవై రెండవ అధ్యాయం చివరి వచనాలలోని మార్గసూచకం; మరియు ఇరవై మూడవ అధ్యాయం అడ్వెంటిజంపై ఎనిమిది ధిక్కారములను గుర్తిస్తుంది. ఇరవై మూడవ అధ్యాయం 1844 అక్టోబర్ 22 గాని, లేదా ఆదివారం చట్టము గాని అవుతుంది. ఆ రెండు మార్గసూచకాలు వివాహపు నెరవేర్పులే; మరియు వివాహము వధువు మరియు వరుని మధ్యనున్నది; వారు ఒక శరీరమై ఏకమగుదురు. వివాహ సంయోగము ప్రాయశ్చిత్తమును, అనగా ఏకత్వమును సూచించును. మనుష్యుడు దేవుని స్వరూపమునందు సృష్టింపబడ్డాడు; ఆయన పురుషునియు స్త్రీనియు సృష్టించాడు. వారి సంతానం, పురుషునికి చెందిన ఇరవై మూడు క్రోమోసోములు మరియు స్త్రీకి చెందిన ఇరవై మూడు క్రోమోసోములచే నిరూపింపబడును. అవి కలసి వారి నలభై ఆరు క్రోమోసోములు ఆలయమును రూపొందించును. ప్రతి వ్యక్తి ఒక ఆలయమే; ఎందుకనగా మీరు ప్రభువునకు ఆలయమని మీకు తెలియదా?

ఇద్దరూ ఒక్కటిగా అవునప్పుడు కలిగే వివాహ పరిపూర్ణత, ఇరవై మూడు చొప్పున గణింపబడిన రెండు ఆలయములు కలసి నలభై ఆరు గల ఒకే ఆలయముగా రూపుదిద్దుకొనుటయే. ఆలయమును నిర్మించువాడు క్రీస్తే; తన పురుష ఆలయముతో ఏకమగవలసిన స్త్రీ ఆలయముగా ఆయన తన సంఘాన్ని నిర్మించుచున్నాడు. ఆ కలయిక అనగా, దేవుని ఆలయములోని మహాపరిశుద్ధస్థలములో మానవ ఆలయం దైవత్వముతో ఏకీకృతమగు సమయమే. ‘ఇరవై మూడు’ అనేది నూట నలభై నాలుగు వేలమందికి ముద్రింపబడుటకు ప్రతీకము; ఆ కార్యము ఇరవై మూడు వందల సంవత్సరాల ప్రవచనము సమాప్తిలో ఆరంభమైంది. మత్తయి ఇరవై మూడవ అధ్యాయం లయొదికేయ సప్తమ దిన అడ్వెంటిస్టులపై ఉన్న తీర్పు ప్రకటన; వారు నూట నలభై నాలుగు వేలమందియొక్క నకిలీ ప్రతిరూపము.

నూట నలభై నాలుగు వేలవారు, ఏడుగురిలోనిదైయున్న ఎనిమిదవవారు. వారు ఎనిమిదవ దినమున పునరుత్థానము పొందినవారు; నోహు నౌకలోని ఎనిమిది ఆత్మలే వారు; శేతు సంతానంలోని ఎనిమిది మందే వారు. వారి నుదుటులపైనున్న ముద్ర, ఎనిమిదవ దినమున నిర్వహింపబడిన సున్నతి ద్వారా ప్రతిరూపింపబడింది. వారు ఎనిమిదవ దినమున సేవకై అభిషేకింపబడిన యాజకులే. ఇరవైమూడు అధ్యాయములో అడ్వెంటిజంపై ప్రకటింపబడిన ఎనిమిది ధిక్కారోద్ఘోషణలు, నకిలీ ‘ఎనిమిది’కు విరోధంగా చేసిన తీర్పు-ప్రకటనమే.

మూర్ఖ కన్యలపై శోచము ప్రకటించబడుటకు ముందుగా, ఇరవై రెండవ అధ్యాయంలోని తుదివచనములో దేవుని ప్రజలకు ముద్ర వేయబడును. ఇరవై రెండవ అధ్యాయం, ఆదికాండములోని ఇరవై రెండవ అధ్యాయముతో అన్వయించును; ఏలయనగా పాత నిబంధనలోని మొదటి గ్రంథము, కొత్త నిబంధనలోని మొదటి గ్రంథానికి ప్రతిరూపముగా నిలుచును. మత్తయి పదకొండు నుండి ఇరవై రెండవ అధ్యాయం వరకు ఉన్న ప్రవచన రేఖ మొత్తం పన్నెండు అధ్యాయములు; అందులో కేంద్ర స్థానము పొందిన ఆరవది పదహారవ అధ్యాయం; అక్కడ శీమోను బార్యోనా అనే వానికి పేరు పేతురు అని మార్చబడెను.

మత్తయి సువార్తలో పదకొండవ అధ్యాయం నుండి ఇరవయ్యిరెండవ అధ్యాయం వరకు మొత్తం 459 వచనాలు ఉన్నాయి. మధ్య వచనం పదహారవ అధ్యాయంలోని పదిహేడవ వచనం; అయితే ఆ వచనాన్ని పద్దెనిమిదవ మరియు పంతొమ్మిదవ వచనాల నుండి విడదీయలేము, ఎందుకనగా అవి కలసి ఒకే ప్రకటన.

పదకొండవ అధ్యాయం నుండి ఇరవై రెండవ అధ్యాయం వరకు ఉన్న పరిధిలో సరిగ్గా మధ్యలో క్రైస్తవ మతానికి ప్రాతిష్ఠానమైన ఒడంబడిక ప్రకటన ఉంది. ఆ ప్రకటనలో, శిమోను అనే పేరు పేతురుగా మారుతుంది. ఆ పేరుపై ఇంగ్లీషు భాషలో ప్రతి అక్షరానికి ఉన్న సంఖ్యా స్థానం (ఉదాహరణకు “a” = 1, “z” = 26) వర్తిస్తే, “p” = 16, “e” = 5, “t” = 20, మళ్లీ “e” = 5, “r” = 18 అని వస్తాయి. 16 X 5 X 20 X 5 X 18 ను గుణించినప్పుడు 144,000 అవుతుంది; ఒడంబడిక సంబంధానికి ప్రతీకమైన పేతురు అనే నామపరివర్తనానికి ఉన్న సూచన 16వ అధ్యాయం 18వ వచనంలో లభిస్తుంది; అంతేకాక, “Peter” అనే పేరులో తొలి అక్షరమైన “p” 16 సంఖ్యకూ, చివరి అక్షరమైన “r” 18 సంఖ్యకూ సరిపోతాయి. ఇదంతా పదకొండు అనే ప్రతీకతో ఆరంభమై ఇరవై రెండు అనే ప్రతీకతో ముగియుచున్న పన్నెండు అధ్యాయాల మధ్యకేంద్రంలోనే ఉంది.

ఆ రేఖ ఆదికాండములో పదకొండవ అధ్యాయము నుండి ఇరవై రెండవ అధ్యాయము వరకు కూడా కనబడుతుంది; ఆ రేఖలో 305 వచనములు ఉన్నందున, ఆ రేఖయొక్క కేంద్రంగా పదిహేడవ అధ్యాయము పదకొండవ వచనం గుర్తించబడుతుంది. పాత నిబంధన మొదటి గ్రంథములో గల ఆ పన్నెండు అధ్యాయముల రేఖ, అబ్రాహాముతో నిబంధనను సూచించుచూ, నూతన నిబంధనలోని మొదటి గ్రంథములో అదే అధ్యాయములలో ఒమెగా రేఖను కలుసుకొను ఆల్ఫా రేఖను ప్రతినిధ్యం చేస్తుంది. మత్తయి సువార్తలోని ఒమెగా రేఖయొక్క కేంద్రం, ఆదివారపు చట్టమునందు ఎత్తి ప్రతిష్ఠింపబడే నిబంధన సంకేతముగా నిలిచిన ఒక లక్ష నలభై నాలుగు వేలమందియొక్క నిబంధన సంబంధమునకు పరాకాష్ఠయై యున్నది. ఆదికాండములోని ఆ రేఖయొక్క కేంద్ర వచనం, కేంద్ర వచనమనే విషయాన్ని మాత్రమేగాక, అబ్రాహాముతో చేసిన త్రివిధ నిబంధనలోని రెండవది, అనగా మధ్య పడుగును, అలాగే సమాన ప్రాధాన్యముతో నిబంధన సంకేతమును కూడ గుర్తిస్తుంది.

ఈ విషయాలను తదుపరి వ్యాసంలో కొనసాగిస్తాము.