యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటన - సంఖ్య రెండు

ఆరంభంలోనే కొన్నిప్రాథమిక ప్రమాణసూచక బిందువులను ప్రతిపాదించుటకై చేసిన యత్నంలో, పూర్వవ్యాసాలలో అనేక అంశాలను నేను చేర్చితిని. ఇప్పుడు ప్రస్తుత విషయముపై మరింత కేంద్రీకృతముగా ఉండుటకు ప్రయత్నించెదను. మీ సహనానికి కృతజ్ఞతలు.

ఆదిమునుండి దేవుడు తాను ఎవరో, ఏమిటో అన్న విషయమై మన అవగాహన పెరిగునట్లు ప్రయత్నించుచున్నాడు. ఆ కార్యములో, తన గూర్చి వెల్లడింపబడినదాన్ని మనుష్యులు గ్రహించునట్లు ఆయన అనేక విధానాలను వినియోగించుచున్నాడు; ఆ విధానాలలో ఒకటి ఆయన "పేరులు" వినియోగించుట—శాస్త్రగ్రంథాలలో దేవునికి ఇవ్వబడిన అనేక పేరులు మాత్రమేగాక, ఆయన ఎన్నుకున్న ప్రతినిధులకు ఇవ్వబడిన పేరులును కూడాను. ఆయన చెడుకైను మేలుకైను ప్రతినిధులను ఎంచుకొనును.

చరిత్రంతటా క్రమక్రమంగా తన స్వభావముపై అవగాహనను విస్తరించుటకు, తన ఎన్నుకున్న నిబంధన ప్రజల యుగనిర్వహణ మార్పులను కూడా ఆయన ఉపయోగించాడు. కాబట్టి, నిబంధనా యుగనిర్వహణ మార్పుల చరిత్రలు, విభిన్న విధములలో, ఆయన స్వభావము మరియు స్వరూపము విషయమైన సత్యము యొక్క విపులీకరణకు కూడా సాక్ష్యమిచ్చుచున్నవి.

ప్రకటన గ్రంథములోని ప్రథమ అధ్యాయాన్ని పరిచయముగా, తదుపరి అధ్యాయాలకు ఒక కీలకంగా పరిగణిస్తే, ప్రథమ అధ్యాయంలోనే మిగతా గ్రంథమంతటినీ ప్రభావితం చేసే కొన్ని సత్యాలు మనకు కనబడుతాయి. ఆ సత్యాలలో ఒకటి యేసు క్రీస్తు ఎవరో అన్న విషయంతో సంబంధముంచుతుంది; అది ఆయన “ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా” అన్న వాస్తవం మాత్రమేగాదు. ప్రకటన గ్రంథములోని ప్రథమ అధ్యాయంలో ఒక సత్యము ప్రతిపాదించబడితే, అది నిశ్చయంగా అంతిమ తరము నిమిత్తము పరీక్షాత్మక ప్రస్తుత సత్యమే; ఆ అంతిమ తరమే పేతురు గుర్తించిన “ఎన్నుకొనబడిన వంశము.”

మేము పరిశీలించుచున్న క్రీస్తు స్వభావ లక్షణాలలో ఒకటి, క్రీస్తు అంతమునుండి ఆదిని గుర్తించి ప్రకటించుననే లక్షణము. క్రీస్తు ఒక వారమునకు అనేకులతో నిబంధనను స్థిరపరచిన కాలము, నిబంధన సంబంధ యుగములో శారీరక ఇశ్రాయేలునుండి ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలువైపు జరిగిన మార్పును సూచించుచున్నది. వేదగ్రంథములలో గుర్తింపబడిన యుగమార్పులు—అన్నియు క్రీస్తు యొక్క స్వభావమును, స్వరూపమును గూర్చిన జ్ఞానవృద్ధిని ఆవిష్కరించునవి—అబ్రాం, ఇస్సాకు, యాకోబు, యోసేపు, మోషే, క్రీస్తు, విలియం మిల్లర్, మరియు నూట నలభై నాలుగు వేలమందితో సంబంధించి ప్రత్యక్షింపబడినవి. ఆ రేఖపై మరియొక యుగమార్పుల రేఖను అమర్చియున్నారు; అది దేవుని సంఘమునకు చెందిన ఏడు యుగములను గుర్తించుచున్నది, అవి ప్రకటన గ్రంథము రెండవ, మూడవ అధ్యాయములలోని ఏడు సంఘములచే ప్రతినిధింపబడినవి. అయితే వాటిని ఇప్పటికైతే మేము స్పృశించము. ఆదాము, హవ్వల విషయములోను వారి పతనమునకు ముందు కాలమును మరియు వారి పతనానంతర కాలమును సూచించు విధముగా ఒక యుగమార్పు కలిగెను; అలాగే, నోహా కాలమందు ప్రళయమునకు ముందునుండి ప్రళయానంతరము వరకూ యుగముల మార్పు సంభవించెను. ఈ సమస్త రేఖలన్నియు మనము పరిశీలించుచున్న వెలుగుకు తోడ్పడుచున్నవి; అయితే ఇప్పుడు మనము ఎంపికనొందిన ప్రజలపై కేంద్రీకరిస్తున్నాము.

నిబంధన వారపు ఆరంభంలో క్రీస్తు తన పరిచర్యను ఆరంభించినప్పుడు, ఆయన బాప్తిస్మం పొందాడు.

యేసు నీటిలోనుండి పైకి వచ్చినప్పుడు—అద్వారా ఒడంబడిక వారము ఆరంభింపబడి—ఆ సమయమున తండ్రియైన దేవుని అతి ప్రథమ వాక్యము యేసు దేవుని కుమారుడని చేసిన ప్రకటనయే. మనము "మొదటి ప్రస్తావన నియమం"ను అవగాహన చేసుకుంటే, ఆ సత్యము అత్యంత ప్రభావవంతమై యుంటుంది; అవగాహన చేయకపోతే, అంతగా కాదు.

ఆదికాండములో ఉన్నట్లే, అభిషేక విధిలో దైవత్వములోని ముగ్గురు వ్యక్తులు గుర్తించబడుతారు.

దేవుని కుమారుడు, దావీదు కుమారుడు, అలాగే మనుష్యకుమారుడు అనే సత్యం, తదుపరి మూడున్నర సంవత్సరములలో శాస్త్రులనును పరిసయ్యులనును తరచుగా కలవరపరచెను. యేసు తన బాప్తిస్మ సమయంలో ప్రవచనాత్మకముగా ‘యేసు’ నుండి ‘యేసు క్రీస్తు’గా మారెను. యేసు బాప్తిస్మము పొందినప్పుడు, ఆయన ‘క్రీస్తు’ అయ్యాడు; ‘క్రీస్తు’ అర్థం ‘అభిషిక్తుడు’; హెబ్రూ భాషలో ఇదే పదం ‘మెస్సీయా’. స్వభావికంగానే, హెబ్రీయులు ఒక మెస్సీయాను నిరీక్షించిరి; అతడు దావీదు కుమారుడై యుండునని వారికి తెలిసి యుండెను. భూచరిత్రలో అతి పరిశుద్ధమైన మూడున్నర సంవత్సరములను ఆరంభించుటకు ఆయన ‘అభిషేకింపబడినప్పుడు’, ఆయన పరిశుద్ధాత్మ దిగివచ్చుటను చూచెను, తన తండ్రి మాటలాడుటను ఆలకించెను.

అది అత్యంత గాంభీర్యపూర్ణమైన అభిషేక వేడుక; అందులో ఆయనగూర్చియు ఆయన కార్యమును గూర్చియు ప్రకటింపబడిన సందేశము — “ఆయన దేవుని కుమారుడు” అని. యూదులకు మరింత కలవరదాయకమైనది ఆయన దేవుని కుమారుడని మాత్రమే కాదు, దేవుని కుమారునిగా తానే సాక్షాత్తు దేవుడనని చేసిన ఆయన ప్రకటనయే. అటువంటి దేవనిందకరమైన ప్రకటనగా తాము అర్థంచేసుకున్న దానిని యూదులు సహించలేకపోయిరి! యూదుల ద్వంద్వస్థితి, అబ్రాహాము ద్వంద్వస్థితియే — ఎందుకనగా అబ్రాహాము యూదుల పితృపురుషుడు, నిబంధనయొక్క తండ్రి, అంతేకాక ఆ నిబంధన శరతులకు విధేయముగా నిలచుటకు అవసరమైన విశ్వాసమునకు చిహ్నము.

దేవునితో నిబంధనా సంబంధంలో ప్రవేశించుటకు అవసరమైన విశ్వాసమును అబ్రాహాము చూపిన దృష్టాంతం, మీ విశ్వాసము తప్పనిసరిగా పరీక్షింపబడవలెనని అవసరపరచుచున్నది. తన విశ్వాసము నిజమా లేక అనాధార ధైర్యమా అనేది నిరూపించు అబ్రాహాము యొక్క పరీక్ష, దేవుని పూర్వ వాక్యమునకు విరుద్ధమై కనిపించినా సరే, ఆయన వాక్యమును అనుసరించునా అన్న విషయమును వెల్లడించుటనే పునాదిమీద నిలిచియుండెను. మనుష్యబలి హత్యయేనని, అలాగే అది తాను అప్పుడు నివసించుచున్న విగ్రహారాధక జనుల విగ్రహాచారములను సూచించునని అబ్రాహాము తెలిసికొనెను. శాస్త్రులు మరియు పరిసయ్యులు తమ ఆరంభ నిబంధనా చరిత్రనుండి దేవుడు ఏకైక దేవుడని తెలిసికొనిరి; అలాగే యేసు తాను రెండవ దేవుడనని ప్రకటించుచున్నాడని కూడ అవగతం చేసికొనిరి. వారు తమ తుదిపరీక్షతో పరీక్షింపబడుచుండిరి.

మునుపటి వచనాన్ని మోషే లిఖించిన ఆ చారిత్రక వర్ణనలోనే, ఇకపై తాను “యెహోవా”గా తెలిసియుండవలెనని దేవుడు మోషేకు అప్పుడే వెల్లడించాడు. ఇక ఆయన కేవలం సర్వశక్తిమంతుడైన ప్రభువైన దేవుడిగానే తెలిసియుండుట కాదు; ఆ దశనుండి ఆయన “యెహోవా”గా తెలిసియుండవలెనని ప్రకటించబడెను. తన నామములు ప్రతిఫలింపజేయు తన స్వభావగుణముల విషయక అవగాహనను ఆయన మరింతగా మహిమపరచుచున్న అదే చారిత్రక సందర్భంలో, దేవుడు ఏక దేవుడు అని ప్రాచీన ఇశ్రాయేలకు ఆయన కట్టుదిట్టముగా తెలియజేస్తున్నాడు. అయితే క్రీస్తు దినముల యూదులు దీనిని గురించి ఏమి ఆలోచించవలెను?

ఆయన పరిచర్య యొక్క తుదిదశలో, యెరూషలేములోనికి విజయోత్సవ ప్రవేశముతో అది తన శిఖరావస్థను చేరినప్పుడు, పిల్లలను తన స్తుతిని ఆలపించుటకు యేసు అనుమతించుచున్నాడని చూసి, యూదులు పునరాయ దిగ్భ్రాంతిచెందిరి.

పరిసయ్యులను తీవ్రంగా కలవరపరిచిన ఆ గీతంలోని పద్యం, యేసును ‘దావీదుని కుమారుడు’గా గుర్తించినదే కాక, ‘దావీదుని కుమారుడు’నే ప్రభువు నామమని కూడా నిర్ధారించినదే. ఆయన పరిచర్య ప్రారంభంలోను, విజయప్రవేశంలోను, నిశ్చయంగా సిలువవద్దను కూడ, ఆ వివాదములో యేసు నామమునిగూర్చిన కలకలం కూడా అంతర్భాగమైయున్నది.

నిశ్చయంగా, పీలాతు శీర్షికను “నేనే, యూదుల రాజు” అని మార్చి యుండినయెడల, అది మూలార్ధంగా సరి అయి ఉండేది; ఎందుకంటే “నేనే” అన్నది యేసు తన్నుగూరించి పదేపదే ప్రకటించిన నామమే. నిశ్చయంగానే, ఆ లోపభూయిష్టమైన తర్కాన్ని ఆశ్రయించి—ప్రత్యేకించి అది సిలువయొక్క వృత్తాంతమై ఉన్నప్పుడు—దేవుని వాక్యాన్ని మార్చుట వంటి కార్యం మనుష్యులు ఎప్పటికీ చేయరు కదా? యేసు “యూదుల రాజు”; అలాగే ఆయన “నేనే” కూడా; కావున “నేనే, యూదుల రాజు” అనే వాక్యం కొంత అర్థంలో యథార్థమే; అయితే ఇదే మూలాంశం కాదు.

ఆరంభము నుండీ, మధ్యంతరమంతటా, అంతమువరకు ఆ మూడున్నర సంవత్సరముల కాలమంతా ఆయన నామము కలకలానికి కేంద్రబిందువైయుండెను. నిబంధన నామముల శ్రేణి గూర్చి అవగాహన చేయవలసిన అంశాలు అనేకమున్నవి; అయినా ఇక్కడ నేను చూపించదలచినది, యూదీయ సంఘములోని ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు అంత్యకాలమున క్రీస్తు నామముతో సంబంధమున్న ఒక కుదుపు సంభవించెను అన్న విషయమే. దావీదు కుమారునిగా ఆయనకు మషీహా కావుటకు తగిన అర్హతలు ఉండెను; దేవుని కుమారునిగా (అంటే తానే దేవుడైయుండే భావములోను), అలాగే మనుష్యకుమారునిగా, యేసు ఎన్నికైన ప్రజలకు ఒక మహత్తర పరీక్షను ముందుంచెను. వారి నిబంధన చరిత్ర ఆరంభముననే దేవుడు ఏకైక దేవుడని మోషే అతి స్పష్టముగా బోధించినపుడు, ఈ మనుష్యుడు తాను దేవుడనియు దేవుని కుమారుడనియు ఎట్లు ప్రకటించగలిగాడు?

అయినప్పటికీ, మనుష్యుల మధ్య సంచరించిన క్రీస్తు యొక్క ఉద్దేశమిదే. దేవుడు ఆయనలో నుండెను; మనుష్యులను తనయొద్దకు సమాధానపరచుకొనుచుండెను; అట్టి కార్యమును ఆయన, మనుష్యులు యేసును దర్శించునట్లుగా అనుమతించుటద్వారానే చేసెను, ఎందుకనగా యేసు స్పష్టముగా, నేరుగా ఇటులనె బోధించెను: మీరు ఆయనను చూచినయెడల తండ్రిని చూచినవారే. ఈ చరిత్ర దేవుని ఎన్నుకున్న ప్రజలుగా ఉన్న శారీరక ఇశ్రాయేలుకు ముగింపును సూచించుచున్నది; మరియు ఆ ఆరంభమున దేవుడు ఎవరు, ఆయన స్వరూపమేమి అన్న విషయమై గణనీయమైన వివాదము లేవడమైంది.

ఫరో దేవుని జ్ఞానమునకు విరోధమైన నాస్తిక ధిక్కారానికి చిహ్నముగా మాత్రమేగాక, అబ్రాహాము దేవుని గూర్చి ఈగుప్తీయుల అవగాహనను కూడ ప్రతిఫలింపజేయుచున్నాడు. పునఃపునః ప్రభువు సెలవిచ్చినదేమనగా, తాను ఈగుప్తుదేశములో చేసిన తన అద్భుత కార్యములు, తాను ఎవరో మానవజాతి తెలిసికొనునట్లు చేయుటకైయని. దేవునిచేత ఎన్నుకోబడిన ప్రజలైన యథార్థ ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆరంభ చరిత్ర అంత్యమునకు ప్రతిరూపమై యున్నది.

రెండు చరిత్రలలోను దేవుడు ఎవరు, ఆయన ఏవిధమైనవాడు అనే విషయములో—ఇది ఆయన నానానామములతో అనుసంధానమైనదైయున్నప్పటికీ—అవగాహన లోపం గోచరిస్తుంది; అయితే మా పరిశీలనకు మరింత ముఖ్యమైనది ఏమనగా, ఎన్నికిత ప్రజలుగా ఇశ్రాయేలు యొక్క అంత్యదశలోని క్రీస్తు చరిత్ర తెలుపునది యేమనగా, తమ మషీహాను అంగీకరించుటలో యూదులు తడబడిన ప్రధాన కారణము, వారి ఒడంబడికా చరిత్ర ఆరంభమున దేవుని వాక్యం ఆయన ఏకైక దేవుడని గుర్తించి ప్రకటించెనని వారికి తెలిసియుండుటయే. ఎంత సంకటస్థితి!

ఇది యూదులకు గాను ప్రశ్నోత్తరాల అంతిమ దశ; ఏలయనగా ఆ పరస్పర సంభాషణ తరువాత “ఆయనను ఏమాత్రమును ఏ ప్రశ్నయును అడగుటకు వారు ధైర్యపడలేదు.” తాను అప్పుడే ఆ తప్పిపోయిన యింటికై తన పరిచర్య యొక్క చివరి ప్రశ్నకు సమాధానమిచ్చెను (ప్రవచన వృత్తాంతమందు ఎల్లప్పుడును ఒక తప్పిపోయిన యింటి నుండును); అటుపిమ్మట తాను “దావీదు కుమారుడు” అనే తన నామవిషయాన్ని, కాబట్టి మెస్సీయా యైయున్న విషయాన్ని ప్రస్తావించెను. మూడున్నర సంవత్సరములంతయు ఆ వివాదము ఆయనకు ఉన్న వివిధ నామములను సమావిష్కరించెను; అవి ఆయన స్వభావమును స్వరూపమును ప్రతినిధీకరించుచుండెను. సువార్తలలోని ఇతర భాగములతో కూడ, ఆరంభముననేను, ఆయన దీక్షాస్నానమందును, తదనంతరము ఆ తప్పిపోయిన యింటితో ఆయనకున్న అంతిమ సంబంధములో విజయప్రవేశమందును సిలువయందును, ఆయన నామము ప్రస్తావించబడెను.

ఆయన మెస్సీయాగా అభిషేకము పొందిన విషయమును గూర్చియు, తాను రక్షించుటకై వచ్చిన వారితో కలిగిన తన చివరి సంభాషణను గూర్చియు—ఇవి సమస్తమూ ఆయన దైవత్వము, ఆయన నామముల సంకేతార్థము, మరియు నిశ్చయంగా ప్రథమ ఉల్లేఖన సూత్రము అనే విషయాలపై కేంద్రీకృతమైనవే. యేసు, చారిత్రక దావీదు యొక్క చరిత్రను ఆశ్రయించి ఆధ్యాత్మిక దావీదును బోధించుటద్వారా, యూదులకొరకు తన ప్రత్యక్ష కార్యమును సమాప్తి చేసెను. ప్రభువు, ప్రభువును తానొద్ద సింహాసనముపై కూర్చుండుమని ఆజ్ఞాపించునప్పుడు, దాని విషయమై దావీదు ఎందుకు వ్యాఖ్యానించెను? ఎందుకనగా ఆ మొదటిలోని రాజు దావీదు అంత్యకాలమందలి ఆధ్యాత్మిక రాజు దావీదుని ప్రతిరూపునిగా నిలుస్తున్నాడు. తప్పిపోయిన గృహముతో యేసు పలికిన తుద్వాక్యమును సముచితంగా గ్రహించుటకు ఏకైక మార్గము ప్రథమ ఉల్లేఖన సూత్రమును అన్వయించుటయే; అయితే ఆ సూత్రమును ఎరుగనిచో, అట్టి అన్వయనం సాధ్యపడదు.

తప్పిపోయిన ఇంటివారికి ఆయన ఇచ్చిన చివరి ప్రకటన అవగతమగుటకై “ప్రథమ ప్రస్తావన నియమము”యొక్క అవగాహన అవసరమైనది. తన చివరి ప్రకటనలో తప్పిపోయిన ఇంటివారికి సత్యాన్ని ప్రత్యక్షపరచుటకై యేసు దావీదును మరియు దావీదు కుమారుని ఆధారముగా చేసుకొనెను. ఎట్టకేలకు వారు దావీదు ఇంటివారే. అందుచేత యేసు తండ్రిని (దావీదు) తీసుకొని దానిని (దావీదు కుమారుని) యొద్దకు మలిచెను; అలాగే కుమారుని (దావీదుని కుమారుడు) తీసుకొని అతనిని తన తండ్రి (దావీదు) యొద్దకు మలిచెను. “చివరి దినములలో” ఎలీయా సందేశము చేయవలెనని ప్రవచింపబడినట్లుగానే, ఆయన తండ్రిని శిశువైపు తిప్పెను. ఇదే ఆయన ప్రాచీన శబ్దార్థక ఇశ్రాయేలుకు ఇచ్చిన తుదసందేశము; అది ఎలీయా సందేశమే, ఎందుకనగా అది ప్రథమ ప్రస్తావన నియమముపై ఆధారపడి యుండెను. అట్లయితే, ప్రథమ ప్రస్తావన నియమమే, అదే నియమముపై ఆధారపడిన యేసు సందేశమును ఎలీయా సందేశమని ధృవీకరించుచున్నది. ప్రథమ ప్రస్తావన నియమము, యోహాను బాప్తిస్మమిచ్చువాడి ఎలీయా సందేశము ఇశ్రాయేలు ఇంటి తప్పిపోయినవారికి ఇచ్చిన తుద హెచ్చరికాసందేశములో మొదటిదై యుండినచో, వారికి అందించబడిన తుదసందేశమును కూడ ఎలీయా సందేశమై యుండవలెనని నిర్దేశించుచున్నది. అట్లే యే జరిగింది...

ఈ సమస్తమును చెప్పిన తరువాత, ఇప్పుడు దీనన్నిటిని ‘మొదటి ప్రస్తావన నియమం’—ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా—పై ఆధారపడి ఒక నిగమనానికి వచ్చుచున్నాను. పురాతన ఇశ్రాయేలు ఆరంభంలో దేవుడు ఎవరు, దేవుడు ఏమి అనే అవగాహన విషయమై ఒక వివాదము నెలకొన్నది; అది పురాతన ఇశ్రాయేలు అంత్యంలో సంభవించిన అదే వివాదానికి పూర్వరూపమై నిలిచింది. పురాతన ఇశ్రాయేలు అంత్యంలో, క్రీస్తు చేసిన కార్యములో భాగంగా, ఇశ్రాయేలు యింటి యొక్క తప్పిపోయిన వారికి దేవుడు ఎవరు, దేవుడు ఏమి అనేది బోధించుట ఉండెను. ఆ అంత్య చరిత్రలో, ఆరంభమున స్థాపితమైన ఒక మూలసత్యాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని క్రీస్తుకు ప్రతిఘటన వ్యక్తమైంది. ఆధునిక ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలు తమ చరిత్రలో ఇదే ప్రవచన లక్షణాలను కలిగియుండును.

అడ్వెంటిజము ఆరంభంలో, చరిత్రకారుల ప్రకారం, మిల్లరైట్‌లు ప్రధానంగా రెండు క్రైస్తవ మతపంథాలకు చెందినవారే; మెథడిస్ట్‌లు మరియు క్రిస్టియన్ కనెక్షన్. మెథడిజము యొక్క ప్రధాన విశ్వాసాలు సక్రమమైన క్రైస్తవ జీవనశైలిని ఆచరించుటపై ఆధారపడి ఉండేవి. వారివద్ద ‘పద్ధతి’ ఉండేది. క్రిస్టియన్ కనెక్షన్ యొక్క ప్రధాన విశ్వాసాన్ని కాథలిక్ త్రిత్వ సిద్ధాంతమునకు వ్యతిరేకతగా సంక్షిప్తంగా చెప్పవచ్చు.

నా పరిశోధన సాగినంతవరకు, మిల్లరైట్‌ల నాయకత్వంలో దాదాపు అందరూ క్రిస్టియన్ కనెక్షన్ యొక్క ఆ సిద్ధాంతాన్ని ఆంగీకరించి దానికి కట్టుబడి ఉండేవారు. సెవెన్త్-డే అడ్వెంటిస్టు రీఫార్మ్ మూవ్మెంట్ (SDARM) కు అనేక శాఖలు ఉన్నాయి; అవి ఈనాటికీ ‘త్రిత్వవాద నిరాకరణ’పై మిల్లరైట్‌ల మూల అవగాహనను కట్టుబడి అనుసరించి, ప్రచారం చేస్తున్నాయి. ఆ పురోగాముల అవగాహనను నిలుపుకున్నవారికి ఒక సంకటస్థితి (మరియు ప్రస్తుత వివాదానికి మూలం) గతంలోనూ ఉన్నదే, ఎల్లప్పుడూ ఉండబోవునది ఇదే: తాము అనుసరించి ప్రచారం చేసే సిద్ధాంతస్థితికి సిస్టర్ వైట్ ప్రత్యక్షంగా వ్యతిరేకముగా నిలిచిన అనేక నానావిధ పాఠ్యభాగాలకు తాము ఎలా ప్రతిస్పందించాలి?

ఆ భాగము, తండ్రి, కుమారుడు, ఆత్మలను నిర్వచిస్తున్న వారి 'భావాలను' 'భూమ్య విషయాలు'గానే గుర్తిస్తుంది. తరువాత ఆమె ఇలా అంటుంది: 'తండ్రిని భూమ్య విషయములతో వర్ణింపలేరు.' ఆమె పేర్కొన్న రెండు అంశాలను గమనించండి; వాటిలో ఒకటి విరోధాభాసంలా అనిపించవచ్చు. ఆమె, అట్లు చెప్పాలంటే, మూడు దేవుళ్లను సూచించే విధంగా దైవత్వమును వర్ణించిన ఒక తప్పుడు వర్ణనను గుర్తిస్తోంది. అది దైవత్వ సంబంధిత తప్పుడు వర్ణనే; అయితే, దైవత్వములో దేవుళ్ల సంఖ్యను తప్పుగా నిర్ధారించినందున ఆ తప్పుడు నిర్వచనం ఈ కారణంగానూ తప్పు అన్న విషయంపై ఆమె ఎటువంటి వ్యాఖ్య చేయదు.

ఇంకా, భూమ్య విషయాలు పితను వర్ణించుటకు ఉపయోగింపలేమని ఆమె చెప్పిందని గమనించండి. అదే వాఖ్యములోనే ఆమె తానే భూమ్య విషయాలను వినియోగిస్తోంది. సంతానం, తల్లులు, తండ్రులు, పిన్నులు, అత్తలు, కజిన్లు మొదలైన సంబంధాలు మనుష్యులకే కలవు. భూమి నూతనీకరించబడినప్పుడు పరలోకమందు ఇక వివాహముండదని యేసు మనకు తెలుపుచున్నాడు; ఎందుకనగా మనము దేవదూతలవలె ఉండెదము. దేవదూతలలో పురుష–స్త్రీ భేదం లేదు. పరస్పరం తమ సంబంధాలను నిర్వచించుటకు మనుష్యులు వినియోగించే పరిభాషను తన స్వరూపం మరియు స్వభావము గూర్చి మనకు బోధించుటకై దేవుడు ఉపయోగించినా, దేవుని స్వరూపము, స్వభావము విషయమై మనుష్యులకు బోధించుటకు ప్రేరణ వినియోగించిన ఆ "భూమ్య విషయాలు" కూడ అపూర్ణమైనవే.

మాకు తెలియజేయబడినదేమనగా, "స్వర్గీయ త్రయంలో మూడు సజీవ వ్యక్తులు ఉన్నారు" ... "తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ." ఈ ముగ్గురు వ్యక్తులకు లోకసంబంధ ఆత్మవాద భావాలను ఆపాదించుట అరుచకమైనది; అయితే దేవత్వమునకు బైబిలీయ నిర్వచనమునకు "ఈ మూడు మహాశక్తుల నామము"ను అనుసంధానించుట అరుచకము కాదు.

దైవత్వాన్ని ఏర్పరచే మూడు మహా శక్తుల ‘నామము’ తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ అని ప్రవక్తురాలు చెబుతుంది. బైబిలీయ సత్యములన్నిటిలాగే, అవి రేఖపై రేఖగా సమకూర్చబడినప్పుడు, సంపూర్ణ సాక్ష్యం వెల్లడింపబడిన ప్రతి మార్గసూచికతో కూడియుండవలెను. ప్రవక్తల సాక్ష్యములు సమ్మిళితం చేయబడవలెను. దానియేలు క్రీస్తుకు ‘పల్మోనీ’ అనే నామము ఇస్తాడు (ఇతర నామములలో ఇదొకటి మాత్రమే; ఇది కేవలం ఉదాహరణ). యోహాను ఆయనను ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అని పిలుస్తాడు; మోషే ఆయనను యెహోవా అని పిలుస్తాడు. ఎలెన్ వైట్ ప్రకారం, ఆయన నామము తండ్రి, కుమారుడు మరియు పరిశుద్ధాత్మ.

ఈ వచనభాగమునుండి ఒక సంక్షిప్త పార్శ్వ సూచన. యోహాను దేవుని వాక్యమునకును యేసుక్రీస్తు సాక్ష్యమునకును గాను పత్మోసు ద్వీపమునకు నిర్వాసనకు గురయ్యాడు. మూడవ దూత యొక్క సందేశానికి రెండు లక్ష్య శ్రోతృవర్గాలు ఉన్నవి. అడ్వెంటిజం వెలుపలివారు, అలాగే అడ్వెంటిజం లోపలివారు. యోహాను, బైబిలుకు తన విధేయత కారణంగా లోకముచేత హింసింపబడే ఒక అడ్వెంటిస్టును మాత్రమేగాక, ప్రవచనాత్మ యొక్క రచనలపట్ల తన విధేయత కారణంగా కూడ హింసింపబడే ఒక అడ్వెంటిస్టును ప్రతినిధ్యం వహిస్తున్నాడు. ప్రవచనాత్మను లక్ష్యంగా చేసుకొని చేయబడే పీడన వెలుపల నుండి కాదు; లోపల నుండే ఉద్భవిస్తుంది.

ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు ఆరంభకాలంలో, ఐగుప్తులో నాలుగు వందల సంవత్సరములు గడిచిన తరువాత, ఎన్నికైన నిబంధన ప్రజలుగా ఉండవలసిన వారు ఇక శబ్బతును పాటించలేదు. క్రీస్తు యొక్క స్వరూపమును గాని స్వభావమును గాని వారికి తెలియదు. వారు బంధత్వములో ఉండగా తమలో ముద్రించుకున్న దేవునిగూర్చిన అపర్థాలకే పట్టుబట్టిరి. ఐగుప్తు పది కీడులు; ఎర్ర సముద్ర విమోచనము; పరలోక మన్నా; పరిశుద్ధ మందిరము మరియు దాని సమస్త పరికరములు; పరిశుద్ధ క్రతువులు; ప్రాంగణము, పరిశుద్ధస్థలము, మహాపరిశుద్ధస్థలము; దేవుని ధర్మశాస్త్రము; వారిని అనుసరించిన శిల; వారిని అనుసరించిన ఆ శిలనుండి వెలువడిన నీరు; అంతేకాక దండముపై ఉన్న సర్పము కూడ—ఇవన్నియు ఆయన ఎన్నుకున్న ప్రజలలో దేవునిగూర్చిన జ్ఞానము పెరుగుటకై ఉద్దేశింపబడియున్నవి. అది క్రమోన్నతమైన బోధన. శాస్త్రులు ఆయనను ఇక ప్రశ్నించుటకు ధైర్యపడనంతవరకూ ఆ క్రమోన్నత బోధన కొనసాగింది; ఆ తరువాత, ఆయనతో బహిరంగ సంభాషణలో వారు చర్చించబోవు చివరి అంశమేదో ఆయన నిర్ధారించెను, అది దావీదు నామముతోను, క్రీస్తు ఎవరు మరియు ఆయన స్వరూపము ఏమి అనేవాటితోను సంబంధించియుండెను.

ఆధునిక ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభములో, ఆధ్యాత్మిక బాబిలోనులో 1260 సంవత్సరముల తరువాత, ఎన్నుకోబడిన ఒడంబడిక ప్రజలుగా ఉండవలసిన వారు ఇకపై శబ్బతును పాటించలేదు. వారు క్రీస్తు స్వభావమునుగాని స్వరూపమునుగాని ఎరుగలేదు. బంధవాసములో ఉండిన కాలమందు తాము మనసులో నాటుకున్న దేవునిగూర్చిన అపోహలనకే వారు పట్టుబట్టారు. అడ్వెంటిజము యొక్క చరిత్ర, దాని సమస్త మార్గసూచక చిహ్నములతో, అపస్థాస్యములతో, రాజీలతో మరియు అంతర్గత పోరాటములతో కూడి, 1880లలో The Desire of Ages ప్రచురింపబడినప్పుడు ఒక దశను చేరుకుంది. ఆ గ్రంథములో 671వ పుటలో ప్రతిష్ఠింపబడియున్నది, దైవత్వమును గూర్చిన ఒక అవగాహన; అది అష్టాదశ శతాబ్దము నుండి వచ్చిన అవగాహనను దూరంగా మించిపోయి అభివృద్ధి చెందినదై యున్నది.

పురాతన ఇశ్రాయేలు తన ముగింపు దశలో, వారి ఆరంభ చరిత్రనుండి వచ్చిన అవగాహనపై ఆధారపడిన దేవత్వముపై పరిమిత అవగాహన కారణంగా, ఒక వివాదాన్ని ఎదుర్కొన్నది. యేసు సాక్ష్యం చెబుతున్నది: తండ్రి గాని, కుమారుడు గాని, పరిశుద్ధాత్మ గాని—వారందరూ “దేవత్వపు సంపూర్ణత శరీరరూపముగా” ఉన్నవారే (కొలస్సయులకు 2:9). శాస్త్రసాక్ష్యం ఇలా చెప్పుచున్నది: “ఇశ్రాయేలూ, వినుము; యెహోవా మన దేవుడు ఒక్కడే యెహోవా” (ద్వితీయోపదేశకాండము 6:4).

ఆధునిక ఇశ్రాయేలు దైవత్వము గూర్చి విభిన్న అభిప్రాయాలను కలిగి యున్నది; వాటిలో ఒక్కటే సత్యమైనది. ఆధునిక ఇశ్రాయేలు అంత్యదశలో, కృపాకాలము ఇంకా నిలిచియున్న కాలములోనే, తన స్వభావమును వెల్లడించుటయందలి తన కార్యమును దేవుడు సంపూర్ణపరచును. యూదుల కొరకు ఆయన చేసినదీ అదే; ఆయన ఎన్నడును మారడు. శాశ్వతకాలమంతట మనము దేవుని స్వరూపము, స్వభావము గూర్చిన మన గ్రహింపులో క్రమంగా వృద్ధి చెందుచుండుదుమనే విషయం నిశ్చయము; అయినా, తన గురించి తన ప్రజలను విద్యాబోధ చేయుటలో దేవుడు చేసిన ప్రయాసలను ప్రదర్శించు సత్యప్రవచనాల ఉద్దేశ్యపూర్వక పరంపర ఒకటి నుండియున్నది. ఆ చరిత్ర ఆయన ఇప్పుడు బోధింపదలచిన విద్యలో భాగమై యున్నది; ఆ విద్యాప్రక్రియను గూర్చిన ప్రవచన వాక్యములో లభ్యమగు సమాచారము, కృపాకాలము సమాప్తికి అనురూపంగా, ఆ చర్చకు ఒక ముగింపును నిర్దేశించుచున్నది.

ఆ పాఠ్య భాగంలో ఆమె యోహాను రచనలోని ఆద్య వాక్యాలనుండి ఉటంకిస్తుంది.

ఆదిలో కనీసం ఇద్దరు దేవులు ఉన్నారు; ఎందుకంటే యోహాను, “వాక్యము దేవుడే, మరియు దేవునియొద్ద నుండెను” అని చెప్పాడు. ఆదికాండములోని మొదటి వాక్యంలో “ఎలోహీమ్” అనే హెబ్రీ పదము “దేవుడు”గా అనువదించబడింది. దేవుని వాక్యంలో “ఎలోహీమ్” పదము తరచుగా ఒకేఒక్క దేవునిని గుర్తించునట్లు వ్యాకరణ నిర్మాణంలో ఉంచబడినప్పటికీ, అది బహువచనమే. ఆ విషయముపై తాను ఇచ్చిన ద్వితీయ సాక్ష్యంతో యోహాను, ఆ వచనంలోని “ఎలోహీమ్” ఏకవచన దేవుని సూచన అనే పరిగణనను తొలగించాడు. ఆయన సాక్ష్యం కనీసం ఇద్దరు దేవుల ఉనికిని నిర్ధారిస్తుంది.

భవిష్యద్వాణి ఆత్మను నిలబెడుతున్నామని ప్రకటించే త్రిత్వవాదవ్యతిరేకులకు మరింత సమస్యాత్మకమై యున్నది ఏమనగా, ఆదిలోనే "దేవుని ఆత్మ జలాలపై సంచరించుచుండెను." జలాలపై సంచరించిన ఆ "ఆత్మ" తండ్రేనా, కుమారుడేనా, లేక సోదరి వైట్ ఆయనను సంబోధించినట్లుగా స్వర్గీయ త్రయములోని మూడవ వ్యక్తినేనా? యోహాను సువార్తలో తొలి మూడు వచనాల తరువాత ఈ మాటలు వచ్చును.

వెలుగు మరియు అంధకారమునకు సంబంధించిన సూచన, ఆదికాండము ఆరంభములో చెప్పినదానితో పూర్తిగా ఏకీభవిస్తుంది.

దైవత్వమునకు పరిచయానంతరం అనుసరించే సృష్టి కథనంలో విషయంగా నిలిచిన వెలుగు గురించిన ఆ రెండు సమాంతర వచనభాగాలవద్దకు మేము శీఘ్రమే తిరిగి వచ్చెదము. ఆదిలో ప్రస్తావించబడిన ప్రథమ సత్యము దైవత్వమున యొక్క కూర్పు లేదా స్వరూపము. అయితే ఆ పాఠభాగము రెండవ అధ్యాయం మూడవ వచనము వరకు ఆగదు; అక్కడ సృష్టి కథనములోని చివరి మూడు పదాలు, కలిసి ‘సత్యము’ అని అనువదించబడే పదమును నిర్మించే మూడు హీబ్రూ అక్షరములతోనే ప్రారంభమగునని మనము కనుగొనుచున్నాము.

సృష్టి వర్ణన ఆరంభము దైవత్వమును పరిచయం చేస్తుంది; తదనంతరం ఆయన వాక్యములోనున్న సృజనాత్మక శక్తిని స్పష్టపరుస్తుంది; చివరగా సత్యమును, మూడవ దూత సందేశమును, మరియు ఆల్ఫా మరియు ఓమెగాగా ప్రతినిధిత్వము పొందిన దేవుని నామమును సూచించే దివ్య సంతకముతో ఆ పాఠ్యఖండమును ముగిస్తుంది.

దేవుని వాక్యంలో బోధింపబడిన ప్రథమ సత్యముల సమాప్తి, ఆ పాఠ్యభాగమునకు పరాకాష్టగా నిలుస్తుంది. అది ‘దేవుడు’, ‘సృష్టించెను’, ‘చేసెను’ అనే మూడు పదములతో ముగియుచున్నది; తద్వారా పాఠ్యభాగపు ఆరంభమును ఉట్టిపడజేయుచు, అంతే ప్రాముఖ్యముతో ఏడవ దిన సబ్బతుని కూడా రేఖాంకితం చేస్తుంది. సబ్బతు, నిస్సందేహంగా, సృష్టికి చిహ్నము, దేవుని మరియు ఆయన ఎన్నుకున్న ప్రజల మధ్యనున్న సూచక చిహ్నము. ‘సత్యము’ అనేది సృష్టి యొక్క ఆ అంతిమ మూడు పదములలో ప్రతీ పదము ప్రారంభమయ్యే మూడు అక్షరాలలో ప్రతినిధిత్వం పొందియున్నది. ఈ సాక్ష్యం సబ్బతు సత్యము ఎంత ప్రాముఖ్యమైందో బలంగా తెలియజేస్తున్నది; అంతే గంభీరమైనది ఏమనగా ఆ మూడు అక్షరాలు మొదటి, రెండవ, మూడవ దూతల సందేశముల మూడు దశలను కూడ ప్రతినిధిత్వం చేయుచున్నవి. అట్టి విధముగా, బైబిలు యొక్క అతి ప్రథమ పాఠ్యభాగములోనే, దేవుని సృజన శక్తికి చిహ్నమైన సబ్బతు కాలాంత్యంలో పరీక్షా విషయముగా కూడా గుర్తింపబడుతుంది. బైబిలు యొక్క చివరి గ్రంథము, యోహాను తన సువార్తలో ఇచ్చిన సాక్ష్యముకు తోడుగా మూడవ సాక్ష్యమును సమకూర్చుతుంది.

ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయంలోని తొలి మూడు వచనాలు అంతిమ హెచ్చరిక సందేశాన్ని, ఆ సందేశం దేవుని నుండి మానవజాతికి ఎలా ప్రకటింపబడుతుందో స్పష్టం చేస్తాయి. అదికూడా ఇది యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటన అని తెలుపుతుంది; అట్లు ప్రకటన గ్రంథము మరియు దానియేలు గ్రంథము మధ్య భేదాన్ని సూచిస్తుంది. ఒకటి ప్రవచనం, మరొకటి ప్రకటన.

ప్రకటన గ్రంథములో రేఖపై రేఖగా గుర్తించబడి సమన్వయింపబడవలసిన ప్రవచన రేఖలు ఉన్నాయి. ఆ ప్రవచన రేఖలన్నియు ప్రకటన గ్రంథములోనే సమాప్తమగును; అయితే ముద్రింపబడిన గ్రంథము ప్రకటన గ్రంథము కాదు; అలాగే ముద్రింపబడినది దానియేలు గ్రంథము అంతయు కాదు; దానియేలు గ్రంథములో ముద్రింపబడినది "అంత్య దినములకు సంబంధించిన దానియేలు ప్రవచనంలోని ఆ భాగమే."

"అంత్య దినములు" సాధారణ భావములో అర్థమవుతాయి; అయితే వాటిని దైవస్ఫూర్తితో పలికిన వాక్యములుగా (అవి అట్టివేనని) గ్రహించునపుడు, "అంత్య దినములు" అనే పదప్రయోగముతో ప్రవచనాత్మక ప్రాతీకార్థం అనుసంధానింపబడియున్నదా అని కూడా మనము పరిశీలించవలసి వచ్చును. "అంత్య దినములు" అనేవి, అనేక సాక్ష్యరేఖలచే బలపరచబడిన ప్రవచన చరిత్రలోని ఒక నిర్దిష్ట కాలం. ఆ చరిత్రను సమీప భవిష్యత్తులో వివరించుదునని నేను ఆశిస్తున్నాను. అది ప్రత్యేకంగా 1798 సంవత్సరం నుండి దయాకాలము ముగింపు వరకు గల చరిత్ర. దీనిని గుర్తించుటకు ఒక మార్గం ఏమనగా, ఆక్షరార్థ పరిశుద్ధమందిర సేవా విధానమందు సంవత్సరములో తీర్పును ప్రతినిధిగాచూపిన ఒకే దినము ఉండెను; అదేమనగా ప్రాయశ్చిత్త దినము. ఆ ఆక్షరార్థ కర్మకాండమే, సోదరి వైట్ "ప్రాతిరూప ప్రాయశ్చిత్త దినము" అని పిలిచే దానికి పూర్వరూపమై నిలిచెను. ప్రవచనాత్మకమై గాని ఆధ్యాత్మికమై గాని ఆ ప్రాయశ్చిత్త దినము దయాకాలములోని "అంత్య దినములను" సూచించును; అదే అంతిమ తీర్పు కాలాన్ని ప్రతినిధిగాచూపును.

ముద్రింపబడిన దానియేలు గ్రంథంలోని ప్రవచనం రెండు భాగాలుగా ఉంది. చివరి దినములకు సంబంధించిన, విచారణ ప్రారంభాన్ని ప్రకటించిన ఒక ప్రవచనాన్ని మిల్లర్ వాదులు గుర్తించారు. దానియేలు గ్రంథంలోని ఆ భాగం, ఎనిమిదో మరియు తొమ్మిదో అధ్యాయాలలోని ఉలాయి నది దర్శనంతో ప్రతీకీకరించబడింది. దానియేల్లో ముద్రింపబడిన మరొక ప్రవచనం విచారణ ముగింపును, ఆడ్వెంటిజం ముగింపును, అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల ముగింపును, లోకాంతాన్ని ప్రకటించుచున్నది. ఆ దర్శనం హిద్దెకేలు నదితో ప్రతీకీకరించబడింది.

ఉలాయి దర్శనం 1798 లో ముద్ర విప్పబడింది, మరియు అది దేవుని పరిశుద్ధస్థలమును మరియు ఆయన ప్రజలను సంబంధిస్తుంది. హిద్దేకేలు దర్శనం 1989 లో, దానియేలు పదకొండవ అధ్యాయం నలభైవ వచనములో వర్ణించినట్లు, మాజీ సోవియట్ యూనియన్‌ను ప్రతినిధీకరించిన దేశాలు పాపత్వము మరియు అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలచేత ఊడదోయబడ్డప్పుడు, ముద్ర విప్పబడింది; మరియు అది దేవుని ప్రజల శత్రువులను సంబంధిస్తుంది. ఈ రెండు దర్శనాలు ప్రకటన గ్రంథములోని ఏడు సంఘములు మరియు ఏడు ముద్రలు నిర్వహించే విధంగానే పాత్రను నిర్వహిస్తాయి. వాటిలో ఒకటి సంఘము యొక్క అంతర్గత చరిత్ర, మరొకటి సంఘము యొక్క బాహ్య చరిత్ర; ఇవి రెండూ సమస్త కాలవ్యవధి అంతటా సాగుచు, "ఈ చివరి దినముల" కొరకు "ప్రత్యేకంగా" ఉన్నాయి.

కానీ ప్రకటన గ్రంథము ఆ ముద్రించబడిన గ్రంథము కాదని మనకు చెప్పబడినప్పటికీ, అది ఒక ముద్రించబడిన గ్రంథమని కూడా మనకు చెప్పబడింది.

దానియేలు గ్రంథములోని ప్రవచనములు ముద్ర విప్పబడినవిగా ఉన్నందున ప్రకటన గ్రంథము ముద్ర విప్పుబడినదై యున్నది; మరియు దానియేలు గ్రంథములో విప్పబడిన ప్రవచన రేఖలవే ప్రకటన గ్రంథములోను ఉన్నవి. ప్రకటన గ్రంథములో ముద్రించబడి మూసివేయబడినది, "అంత్యదినములలో" దేవుని ప్రజలకు ప్రత్యేకంగా సంబంధించిన ప్రకటనలోని ఒక భాగమే. సహోదరి వైట్ ఈ వాక్యమును వ్రాసినప్పుడు, ఆమె వ్రాసిన ఆ కాలములో, "ఏడు ఉరుములు" ముద్రించబడి మూసివేయబడియే ఉండెను; కావున ఆమె "అది ముద్రించబడిన గ్రంథము" అని వ్రాసింది. అలాగే, దానియేలు గ్రంథము "ముద్రించబడిన గ్రంథము" అని ఆమె గతకాల వచనములోనే చెప్పింది. ఆమె దృష్టిలో అది 1798లోనే ముద్ర విప్పబడియుండెను.

ఏడు ఉరుముల విషయమై ఆమె జీవితకాలమునందు ముద్రించబడినది, ఏడు ఉరుములు సూచించే భవిష్యత్తు సంఘటనలే మాత్రమేమి కావు. ప్రధానంగా ముద్రించబడినది ఇదే: "ఏడు ఉరుములు" అనేవి అడ్వెంటిజము యొక్క ఆరంభము అడ్వెంటిజము యొక్క అంత్యముతో సమాంతరమని సూచించునని. "ఏడు ఉరుములు" యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనను అర్థము చేసుకొనుటకు అవసరమైన అత్యంత ముఖ్యమైన ప్రవచన నియమమును వెల్లడించుచుండగా, దేవుని స్వభావము మరియు స్వరూపమునకు సంబంధించిన ఒక లక్షణమును కూడ ప్రకటించుచున్నవి; అదే, ఆయన సమస్త విషయములకును ఆది మరియు అంతము అనేది. దేవుని స్వభావము మరియు స్వరూపముతో సంబంధమున్న సత్యములకు ఒక ఉద్దేశ్యపూర్వక అభివృద్ధి కలదని ప్రవచనము నిర్ధారించుచున్నది.

'యూదా గోత్రపు సింహము'గా ప్రతినిధీకరించబడిన యేసు, చరిత్ర అంతటా సత్యమును క్రమక్రమంగా, వ్యవస్థాత్మకంగా వెల్లడి చేయుట ద్వారా నెరవేర్చుచున్న తన కార్యాన్ని సూచించుచున్నాడు. దానిని గ్రహింపవలసిన సమయము వచ్చినదాకా ఆయన ప్రవచన వాక్యమును ముద్రించి మూసివుంచును. బోధనార్థం సత్యమును ముద్రించును, విముద్రించును. పల్మోనిగా యేసు అద్భుత సంఖ్యకర్త; కాలంపై అధిపతి, ఆయన-చరిత్రను నియంత్రించువాడు. ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అయిన ఆయన, ఇతర విషయములతో సహా, భాషపై అధిపతియైయున్నాడు. యూదా గోత్రపు సింహముగా, సత్యము మనుష్యులకు ఎప్పుడు వెల్లడింపబడాలో దానిని నియంత్రించువాడు ఆయనే.

ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయంలో, తొలి మూడు వచనాల తరువాత, దైవత్వము మూడు ప్రత్యేక సత్త్వాలుగా ఉపస్థాపించబడింది.

బైబిలు యొక్క చివరి గ్రంథమునకు ఉన్న ఉపోద్ఘాతం దేవుని సంఘమునకు స్పష్టమైన వందనాన్ని పంపిస్తూ, తండ్రి, ఆత్మ, కుమారుని గుర్తింపజేస్తుంది. దేవుని వాక్యముని ముగింపు ఆరంభాన్ని పునరావర్తించుచు, అలా చేయుటద్వారా దైవత్వమును సరిగా గ్రహించుటయొక్క ప్రాముఖ్యతను ఉద్ఘాటిస్తుంది. ఇది ఫిలడెల్ఫీయులుగా కాబోవువారికీ, ఒక లక్ష నలభై నాలుగు వేలలో చేరబోవువారికీ చేయబడుచున్నది. వారు నిబంధన చరిత్ర యొక్క వివిధ దశలంతటా ప్రతిరూపాలచే సూచింపబడి వచ్చిన అంతిమ నిబంధన ప్రజలు. ఆ సాక్ష్యములు, ఇతర సత్యములతో పాటు, ప్రవచన చరిత్ర అంతటా తన స్వరూపము మరియు స్వభావముల గురించిన జ్ఞానమును క్రమంగా పెంపొందించుటకు దేవుడు ప్రయత్నిస్తూ వచ్చియున్నాడని స్థాపిస్తాయి.

దేవుని విషయమై మనుష్యుని జ్ఞానాభావానికి బైబిలులోని శ్రేష్ఠమైన ప్రతీక ఫరో; అతడు ఐగుప్తును ప్రతినిధించెను—అది సమస్త లోకానికీ, అందుచేత సమస్త మానవజాతికీ, ప్రతీక. సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు ఆరంభంలో, దేవుడు తన నామమును తెలియజేయదలచిన సందర్భంలోనే, అదే మార్గచిహ్నం ఆ ప్రక్రియను ప్రారంభించింది. సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు ముగింపునందు, దేవుని నామముపై ఉన్న వివాదము పునరావృతమైంది. సాక్షాత్ ఇశ్రాయేలు ముగింపునందే, యేసు యూదులతో తన పరస్పరవ్యవహారాన్ని, దావీదు చరిత్రను నిర్దేశించి, "మొదటి ప్రస్తావన నియమం"ను ప్రయోగించి, యూదుల లయొదికెయ అంధత్వమును గూర్చిన తుదిప్రకటనను ప్రతినిధింపజేసి చిహ్నీకరించాడు. ఆయన ఏమి పలుకుచున్నాడో వారు గ్రహింపలేకపోయారు; ఎందుకనగా వారికి "ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా యొక్క నియమము" తెలియదు; అలాగే వారి సమక్షంలో నిలిచియున్న ఆ "ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా"యెవరో కూడ వారు ఎరుగరు.

ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభమందు, మోషే చరిత్రలో ప్రతిరూపంగా నిలిచిన వివాదము సమాంతరముగా ప్రతిఫలిస్తుంది. ‘అంత్యదినములు’ యొక్క చరిత్రమార్గములో అడ్వెంటిజం ప్రయాణించుచుండగా, ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా విషయములో మరింత అవగాహన పొందుటకు అనేక అవకాశాలు ప్రసాదించబడ్డవి, ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు విషయములో జరిగినట్లుగానే. అడ్వెంటిజం ముగింపునందు ఇక ప్రశ్నలు అడుగబడని ఒక దశ కలుగును, క్రీస్తు దినములయందు ఉన్నట్లే.

ప్రకటన గ్రంథము ప్రథమ అధ్యాయములోని వచనభాగమునకు తిరిగి వచ్చి చూచినయెడల, యున్నవాడు, యుండినవాడు, రానున్నవాడు అయిన ఆయననుండియు, ఏడు ఆత్మలనుండియు, యేసునుండియు కృపయు సమాధానము పంపబడుచున్నవి అని మనము గమనించుచున్నాము. ఆ విధంగా దేవత్వము యేసు, ఏడు ఆత్మలు, మరియు యున్నవాడు, యుండినవాడు, రానున్నవాడు అనే రూపంలో ప్రతినిధీకరింపబడుచున్నది; అట్టి ప్రకారమే, యున్నవాడు, యుండినవాడు, రానున్నవాడు అని సూచింపబడిన లక్షణములను కలిగియున్నవాడు తండ్రియే అని మనకు తెలియజేయుచున్నది. ఈ లక్షణములు దేవుని నిత్య స్వభావమును సూచించుచున్నవి. ఆయన నిత్యముగా నుండియున్నాడు; మరియు ఎనిమిదవ, తొమ్మిదవ వచనములలో అదే లక్షణము స్పష్టముగా యేసునకు ఆపాదింపబడెను.

యేసు పలికిన మాటలను ఎరుపు రంగులో ముద్రించిన బైబిల్ కలవారు, ఎనిమిదవ వచనములోను పదకొండవ వచనములోను మాట్లాడుచున్నది యేసునేనని తెలుసుకొనుదురు. ఆ వచనములలో యేసు, తాను ‘యుండువాడు, నుండినవాడు, రాబోవువాడు అయిన ప్రభువు’నని తనను తాను నిర్ధారించుకొనుచు, తండ్రితో సమానమైన అదే నిత్య స్వభావము తనకు ఉన్నదని వెల్లడించుచున్నాడు; అలాగే తాను ‘సర్వశక్తిమంతుడు’నని కూడా జోడించుచున్నాడు.

యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనమని స్పష్టంగా తెలుపు ప్రకటన గ్రంథమున ఆరంభమందే యేసు మొదట పలికినది ఇదే: తానే ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా; తండ్రి ఎట్లైతే నిత్యుడో, తాను కూడా నిత్యుడనియు; తానే సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడనియు. ప్రకటన గ్రంథములో యేసు పలికిన తొలి మాటలే దేవుని స్వభావ గుణాలకు సంబంధించినవే. దైవత్వము విషయమై తమ మూలభావనను ఇంకా సమర్థించుచున్న అడ్వెంటిస్ట్‌లకు ఆ గుణగణాలే నేరుగా ఆటంకమవుతున్నవి. తండ్రి తన కుమారుని ఒక సమయములో జన్మింపజేసినాడని వారు నమ్ముతారు.

ప్రకటన గ్రంథముయొక్క అంత్యం, ప్రకటన గ్రంథముయొక్క ఆరంభముకు అనుగుణంగా ఉంటుంది.

దైవత్వము యొక్క వివరణ తరువాత ద్వితీయాగమనము వస్తుంది. ఇరవై రెండవ అధ్యాయంలో, గ్రంథాంతం గ్రంథారంభంతో సయోజ్యంగా ఉందని మనము గమనిస్తాము; అలాగే, ద్వితీయాగమనమును సూచిస్తూ, ఆ అధ్యాయంలోని పన్నెండవ వచనం, మొదటి అధ్యాయం ఏడవ వచనానికి సమాంతరమౌతుంది.

ద్వితీయాగమనాన్ని సూచించిన అనంతరం, యేసు, ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయములోనున్నట్లుగా, తనను ‘ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా’ అని ప్రకటించుచున్నాడు. తరువాత, ఆత్మ సమాజములకు పలికినదానిని వినువారితో విననివారి మధ్య భేదమును కూడా చేర్చుచున్నాడు. అంతేకాక, మొదటి అధ్యాయము మొదటి నుండి మూడవ వచనములలో వివరింపబడిన సంప్రేషణ ప్రక్రియను ప్రస్తావించుచూ, తాను సందేశముతో గబ్రియేలును యోహానునొద్దకు పంపినట్లు స్పష్టపరచుచున్నాడు.

తదుపరి, పురాతన ఇశ్రాయేలు అంత్యదశలో శాస్త్రులకును పరిసయ్యులకును తాను చేసిన ఆ అంతిమ ప్రకటనను ఆయన మళ్లీ సూచించును. భౌతిక ఇశ్రాయేలు అంత్యాన్నియు ఆధ్యాత్మిక ఇశ్రాయేలు అంత్యాన్నియు ఆయన పరస్పరం అనుసంధానించుచు, యూదులు తమ "చివరి దినములలో" గ్రహింపలేని దానికి, "చివరి దినములలో" ఉన్నవారి కొరకు, ప్రకటన గ్రంథములో ప్రత్యుత్తరమిచ్చును. తానే దావీదు యొక్క మూలము (ఆదిము) మరియు సంతానం (అంతము) అని ఆయన చెప్పుచున్నాడు. దావీదును అతని ప్రభువును గూర్చిన విషయం యేసు తర్కమాడుచున్న యూదులతో చేసిన ఆఖరి వాక్యమైయుండెను; అది, ఫిలదెల్ఫియా సంఘమునకు ఇచ్చిన సందేశప్రకారం, యూదులమని చెప్పుకొనుచున్నారు గాని యూదులు కానివారైన ఆ "చివరి దినముల" వారికై కలిగే అంతిమ ప్రకటనకు ప్రతిరూపముగా నిలుచును.

పరిశుద్ధుల పాదముల వద్ద ఆరాధించువారు ప్రభువు నోటి నుండి ఉమ్మివేయబడిన లవోదిక్య అడ్వెంటిస్ట్‌లే.

బైబిలు మరియు ప్రవచనాత్మ ప్రకారం, పరిశుద్ధుల పాదములయొద్ద ఆరాధన చేయువారు సాతాను సభకు చెందినవారు. వారు తాము యూదులమని ప్రకటించుకుంటారు గాని, వారు కారు. ఫిలడెల్ఫియా సంఘములో ఉద్దేశింపబడియున్న వారు నీతిమంతులైన అడ్వెంటిస్టులు. నూట నలభై నాలుగు వేలమంది ఫిలడెల్ఫీయులు; తాము యూదులమని చెప్పుకొని యూదులు కానివారు—వారు లవోదికేయులు. ‘చివరి దినములలో’ విశ్వాసవంతుల రెండు వర్గములే ఉన్నవి: నూట నలభై నాలుగు వేలమంది, మరియు శహీదులు. ఏడు సంఘములలో నిందరహితమైనవి రెండే; ఒకటి ఫిలడెల్ఫియా—ఎప్పటికీ మరణించనివారిని ప్రతినిధీకరించును; మరొకటి స్మిర్నా—విశ్వాసవంత శహీదులను ప్రతినిధీకరించును. స్మిర్నా మరియు ఫిలడెల్ఫియా, అనగా శహీదులు మరియు మరణించనివారు, ఇవే ఏడు సంఘములలో తమకు ఇవ్వబడిన సందేశమునకు సంబంధించి ఏ నిందలేని సంఘములు. అయినప్పటికీ, ఈ రెండూ తాము యూదులమని చెప్పుకొని యూదులు కానివారిని ఎదుర్కొనవలసి వచ్చెను. ఇదంతయు అట్లే యున్నది, ఎందుకనగా వారు అందరును ‘చివరి దినములలో’ అదే సంఘమునకు సభ్యులై, తత్సమాన పరిస్థితులతో వ్యవహరించుచున్నారు—ఒక వర్గము తమ రక్తముతో సాక్ష్యమిచ్చుటకు విధింపబడినది, రూపాంతర పర్వతమునందు మోషే ద్వారా ప్రతినిధీకరింపబడినది; మరియొక వర్గము ఎప్పటికీ మరణించని ఎలీయా ద్వారా ప్రతినిధీకరింపబడినది.

స్మిర్నా సంఘముని దారుణ పరిస్థితులను యేసు వివరిస్తున్నప్పుడు, “కాని నీవు ధనవంతుడవు” అని చెప్పి ఆయన ఒక్కటే సానుకూల వ్యాఖ్యను చేశాడు; అట్టి మాటతో, ధనవంతులు కాని “సాతాను సమాజము”కు చెందిన వారితో వారిని ఆయన భేదింపజేశాడు. ప్రకటన గ్రంథములో పేర్కొనబడినవారిలో, అడ్వెంటిస్టులై తాము ధనవంతులమని అనుకుంటూ నిజానికి అలాకాని వారు, తమను యూదులమని చెప్పికొని యూదులు కానివారే—ఎందుకనగా వారు లయొదికేయా ఏడవ దిన అడ్వెంటిస్టులు.

ప్రకటన గ్రంథము ఆరంభమున దైవత్వము ముగ్గురు వ్యక్తులుగా ప్రత్యక్షింపబడింది; మరియు ప్రకటన గ్రంథముయొక్క ముగింపున యేసు మరియు ఆత్మ నేరుగా ప్రస్తావింపబడ్డారు, కాని తండ్రి ప్రస్తావింపబడలేదు. అది ముఖ్యము కాదు; ఎందుకంటే ‘వాక్యము మీద వాక్యము’ అనే సూత్రము, ‘మొదటిది చివరిని వివరిస్తుందనే’ సూత్రముతో కలిపి, ప్రకటన గ్రంథము చివరి వచనములలో తండ్రి గుర్తింపబడవలెనని నిర్బంధించుచున్నది; ఏలయనగా ఆది వచనములలోనే ఆయన అక్కడున్నవాడిగా ఇప్పటికే గుర్తింపబడ్డాడు. ఇది యోహాను సువార్త మొదటి అధ్యాయముతో ఏ మాత్రం భిన్నము కాదు; అక్కడ యోహాను ఆత్మను నేరుగా గుర్తించడు, అయితే ఆత్మ అక్కడ ఉన్నాడని అవగతమవుతుంది; ఎందుకంటే ‘ఆదిలో’ అనే పదప్రయోగము తొలిసారిగా వ్రాయబడినప్పుడే ఆత్మ అక్కడే ఉన్నాడు. యోహాను సువార్త మొదటి అధ్యాయము అదే ‘ఆదిలో’ అనే పదంతోనే ప్రారంభమవుతుంది.

‘ఆది’ అనేది ఒక ప్రవచన చిహ్నము; కాబట్టి ‘గీతపై గీత’ అనే సూత్రాన్ని కూడా కలుపుకొని ప్రవచన నియమాల ప్రకారమే దానిని మూల్యాంకించాలి. మోషే రచనలోని ‘ఆది’ అదే యోహాను సువార్తలోని ‘ఆది’, అదే ప్రకటన గ్రంథములోని ‘ఆది’, మరియు అదే ప్రకటన గ్రంథమునకు ‘అంతము’ కూడ అవుతుంది. ఆ నాలుగు గీతలలో, రెండు సందర్భాలలో పరలోక త్రయమునకు చెందిన ముగ్గురు వ్యక్తులందరూ స్పష్టంగా గుర్తించబడతారు; ఒక గీతలో (యోహాను సువార్తలో) పరిశుద్ధాత్మ లేకపోవచ్చును, నాల్గవ గీతలో పిత ప్రస్తావన లేదు; అయితే ఇవన్నీ కలిపి పరిశీలించినపుడు, నాలుగు గీతలన్నింటిలోను ముగ్గురు దివ్య వ్యక్తుల ప్రతినిధిత్వం స్పష్టమవుతుంది.

క్రీస్తు తండ్రిని ప్రకటించుటకు వచ్చెను, మరియు పరిశుద్ధాత్మ కుమారుని ప్రకటించుటకు వచ్చెను. ముగ్గురును శాశ్వత త్యాగములు సమర్పించారు. తండ్రి లోకమును అంతగా ప్రేమించి యేసును ఇచ్చెను; యేసు లోకమును అంతగా ప్రేమించి, తాను సృష్టించిన వారియొక్క మాంసరూపమును నిత్యకాలమంతటికీ తనమీద ధరించుటకు సమ్మతించెను. సృష్టికర్త తన సృష్టిలో భాగమగుటకై తాను ఎంచుకొనిన ఆ కార్యములో, ఇచ్చుట ఏ స్వరూపమును సూచించుచున్నది? దైవత్వంలోని మూడవ వ్యక్తి తనను తానే ఇచ్చుకొనెను; ఎందుకనగా ఆయన మానవజాతి అను సృష్టింపబడిన సత్తాలో నివసించు స్థితిని నిత్యకాలమంతటికీ అంగీకరించియున్నాడు.

బహుశా ఈ కారణంగానే పవిత్రాత్మ దేవుని ప్రజలను సూచించే ప్రతీకలతో పదేపదే అనుసంధానింపబడుచున్నాడు. ఆయన మానవ సృష్టితో తోడుండు దేవత్వంలోని వ్యక్తి. కాబట్టి, శాస్త్రగ్రంథములలో పవిత్రాత్మను సూచించుటకు వినియోగింపబడే ప్రతీకలు చాలాసార్లు పవిత్రాత్మనూ మానవజాతినీ రెండింటినీ సూచించే అదే ప్రతీకలే. ఆదిలో ఆత్మ జలములపై సంచరించుచుండెను.

మోషే నిర్మించిన పరిశుద్ధస్థలములో, కార్మికులు అనుసరించుటకై ప్రత్యేకంగా సవివరంగా నిర్దేశించిన నమూనా లేని ఏకైక పరికరము ఏడు కొమ్మల దీపస్తంబమే. దీపస్తంబము మానవత్వము దైవత్వముతో ఏకీకృతమగుటకు ప్రతీకయై యున్నది. ఈ కారణంగా, పరిశుద్ధస్థలములో మనుష్యుల సహకారానికి విడిచిపెట్టబడిన ఏకైక రూపకల్పన దీపస్తంబమునిదే. క్రీస్తు సంచరించుచున్న ఏడు దీపస్తంబములు ఏడు సంఘములని గుర్తింపబడినవి; అయితే, ఆ దీపస్తంబము నూనెతో నింపబడినది, ఆ నూనె పరిశుద్ధాత్మను సూచించుచున్నది; అలాగే వెలుగుకొరకు జ్యోతిని మోయి నిలిపిన దీపాల వత్తులు యాజకుల వాడిన తెల్లని నారవస్త్రములచేత తయారైనవి, అవి లోకప్రకాశముగా ప్రకాశించు క్రీస్తుయొక్క నీతిని సూచించును. దేవుని ప్రజలు లోకానికి వెలుగు; కాని ఆ వెలుగు పరిశుద్ధాత్మయొక్క నూనె వలన మాత్రమె ఇంధనమును పొందును. వేదవచనములలో ఆయనగూర్చిన వర్ణనలలో పరిశుద్ధాత్మను తరచుగా ప్రజలతో అనుసంధానించి ప్రస్తావించుదురు.

ఇక్కడ ఏడు దీపములు "దేవుని ఏడు ఆత్మలు"గా గుర్తించబడుతున్నాయి; అయినప్పటికీ, ఏడు దీపస్తంభములు ఏడు సంఘాలేనని మనకు తెలియజేయబడింది.

ఏడు దీపస్తంభములు ఏడు ఆత్మలుగాను, దేవుని సంఘముగాను ఉన్నవి.

ఏడు కొమ్ములు, ఏడు కన్నులు కూడా సర్వ భూమిమీదికి పంపబడిన పరిశుద్ధాత్మయే; క్రైస్తవుడు బాప్తిస్మము పొందినప్పుడు, తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ నామములలో బాప్తిస్మము పొందినందున, అతడును సర్వ భూమిమీదికి పంపబడును. ఆదివార చట్ట సంకటములో రక్తసాక్షులైన వారి మీదను, 1844 నుండి ఆధునిక ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలులో విశ్వాసములోనే మరణించిన వారందరి మీదను ప్రకటించబడిన ఆశీర్వాదమందు, వారి అంత్యక్రియల కొరకు స్మారకవాక్యమును సమకూర్చువాడు ఆత్మయే; ఆయన “అవును, వారు తమ శ్రమల నుండి విశ్రమించుదురు” అని సెలవిచ్చునప్పుడు, వారు ప్రాణాలను అర్పించువరకు వారి శ్రమలన్నిటిలోనూ ఆయనే వారితో కూడ నుండెను.

ప్రకటన గ్రంథముని ముగింపు మరియు ఆరంభం, బైబిలు యొక్క ఆరంభం, యోహాను సువార్త ఆరంభం వీటిని పరిగణనలోకి తీసుకొనినయెడల, దైవత్వములోని ముగ్గురు వ్యక్తులందరూ ప్రతినిధింపబడియున్నారని మనము కనుగొనుచున్నాము; తండ్రి అయితే, వరుస మీద వరుస అనే అన్వయాన్ని ఆధారంగా తీసుకొని అక్కడ ఉన్నాడని గ్రహించబడుచున్నది. కుమారుడు అక్కడ తన్నుతాను ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అని గుర్తింపజేయుచున్నాడు.

మానవత్వం మరియు దైవత్వం యొక్క కలయిక అనేది పరిశుద్ధాత్మ మరియు మానవజాతి యొక్క కలయికేనని మనము గ్రహించినయెడల, పరిశుద్ధాత్మ యొక్క ప్రతీకలు మానవజాతి యొక్క ప్రతీకలతో ఎందుకు ముడిపడి ఉన్నాయో అప్పుడు మనకు అర్థమవుతుంది. ఈ దృష్టితో, మనము తరచుగా ప్రస్తావించిన రెండు 'ఆదిలో'ల వైపు మళ్లుతాము.

ఈ "ఆదిలో" అన్న రెండు సాక్షులను ఆశ్రయించి, సర్వమును సృజించిన దేవుడైన వాక్యుడు తన ప్రాణమును కూడ ఇచ్చెను; ఏలయనగా, "అయనయందే జీవము ఉండెను," మరియు ఆయన జీవమే మనుష్యుల "వెలుగు" అయి యుండెను. సృష్టింపబడిన మనిషి యొక్క "వెలుగు" సృష్టికర్తయైన దేవుని నీతియే. సృష్టికర్తయొక్క నీతియే పరిశుద్ధస్థలములోని దీపములలోనున్న వత్తి.

వత్తిని వెలిగింపజేసే తైలము, విశ్వాసి జీవనంలో పరిశుద్ధాత్మయొక్క కార్యాచరణకు ప్రతీకగా నిలుస్తుంది. ఆదిలో భూమి చీకటిలో నిండియుండెను, వెలుగు లేకుండెను. అప్పుడు యేసు తన ప్రాణమును, తనయందున్న జీవమునే, మనుష్యులకు వెలుగు కలుగుటకై ఇచ్చెను.

మానవజాతి కొరకు తన్నుతాను బలిగా అర్పించుటను యేసు ఎంచుకున్నప్పుడు, మనుష్యులకు వెలుగు కలుగునట్లు తన ప్రాణాన్ని ఇచ్చెను. ఈ రెండు వచనాలలో ఉన్నట్లుగా, ఎప్పుడైనా వెలుగు ప్రవేశించినపుడల్లా, ఆ వెలుగు ఆరాధకులలో రెండు వర్గాలను ఏర్పరచును; అవి వెలుగు మరియు చీకటి అనే ప్రతీకలచే సూచింపబడిన, దినపుత్రులు గాని రాత్రిపుత్రులు గాని.

పరిశుద్ధాత్మకు పగటి సంతానముతో కలిగియున్న సన్నిహితమైన నిత్యసంబంధమును మనము గుర్తించినప్పుడు, దేవుని సంతానమునకు సంబంధించిన సూచకచిహ్నములు మరియు పరిశుద్ధాత్మయొక్క సూచకచిహ్నములు ఎందుకు అంత సన్నిహితంగా పరస్పరం సంబంధించియున్నవో మనకు అర్థమగును. ప్రకటనా గ్రంథములోని ఆఖరి భాగములో, యేసును ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా గాను మనము చూచుచున్నాము; సూత్రముపై సూత్రమును అన్వయించుటద్వారా పితను దర్శించుచున్నాము; మరియు పరిశుద్ధాత్మ తనయందలి విషయమై తన చివరి ప్రతీకాత్మక ప్రకటనను అందజేయుచున్నాడు, ఏలయనగా పూర్వకాలమందు పరిశుద్ధులు పరిశుద్ధాత్మచేత ప్రేరేపింపబడి మాటలాడిరి. ఆదికాండములో తనను గూర్చిన తన మొదటి ప్రకటన ఆయన జలముల మీద కదలుచున్నాడని, లేక మానవజాతిమీద కదలుచున్నాడని తెలుపును; మరియు తనను గూర్చిన తన చివరి సూచన యీలాగున్నది.

ఆది నుండి అంతము వరకు, పరిశుద్ధాత్మ మానవజాతితో అనుబంధములోనే గుర్తింపబడి యున్నాడు; ఏలయనగా పగటి సంతానము దైవత్వము మరియు మానవత్వము యొక్క సమ్మేళనమును ప్రతిబింబించుచున్నది. పౌలు, యెషయా వలెనే, మనుష్యులు పాత్రలని ప్రకటించుచున్నాడు; మరియు పరిశుద్ధస్థలములోనున్న దీపస్థంభములయందు బత్తి ఉంచబడిన పాత్రలు ఉండెను, క్రీస్తుయొక్క నీతియగు వెలుగును ప్రత్యక్షపరచుటకు అవసరమైన ఇంధనమును సమకూర్చుటకై నూనె ఆ పాత్రలలోనికి దిగివచ్చుచుండెను. దేవుని వాక్యములో ఆది నుండి అంతము వరకు అట్లే గుర్తింపబడినవాడును, ప్రవచనాత్మ రచనలలోను సూటిగా స్పష్టముగా నిర్ధారింపబడినవాడును అయిన దైవత్వ త్రిత్వములోని మూడవ వ్యక్తియైన పరిశుద్ధాత్మయొక్క పాత్రలమే మనము.

అడ్వెంటిజము ఆరంభములోను అంత్యంలోను నెరవేరిన రెండవ దూతుని సందేశములో రెండు భిన్నమైన సందేశములు ఉన్నాయి; ఒకటి సభకు, మరొకటి ప్రపంచముకు.