సత్యము ఏమిటి? — సంఖ్య ఒకటి

సత్యం యేమి అనే విషయాన్ని సమాలోచన చేయుటకుముందు, ఈ అధ్యయనాన్ని ప్రకటన గ్రంథము తొలి అధ్యాయములోని మొదటి మూడు వచనములతో ఆరంభించితిమని, తదనంతరం ఏలీయా గురించి ఒక వ్యాసమును చేర్చితిమని గమనించుచున్నాము. ఈ అధ్యయనముల కొన్ని లక్ష్యములు: ప్రవచనములో అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల పాత్రను గుర్తించుట, యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటనయొక్క సందేశాన్ని విప్పుచెప్పుట, దేవుని ప్రజల సంకేతాలుగా ప్రవక్తల పాత్రను గుర్తించుట, అలాగే యేసు ఆల్ఫా యని యేమి అర్థమో దాని తాత్పర్యాలను పరిశీలించుట. ప్రకటన గ్రంథములోని మొదటి మూడు వచనములు ఆ గ్రంథములోని చివరి వచనములతో ఏకీభవించి సమన్వయమగుచున్నవని మేము స్పష్టపరచితిమి; మరియు ఆరంభములోను అంత్యములోను రెండింటిలోను, యేసు తన్నుతాను ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా, ఆదియును అంత్యమును, మొదటివాడును కడటివాడునని ప్రకటించుచున్నాడు.

బైబిలు యొక్క ఆరంభ వచనాలు పాత నిబంధనయు కొత్త నిబంధనయు రెండింటి ముగింపు వచనాలతో సుసంబద్ధమై యున్నవని, అంతేకాక కొత్త నిబంధన ఆరంభ వచనాలు కూడ, బైబిలును మీరు సంపూర్ణ గ్రంథముగా గాని లేదా రెండు నిబంధనలుగా గాని ఏ విధముగా పరిగణించినను, ఆ పరిగణనలో దాని ఆరంభముతో గాని ముగింపుతో గాని సుసంబద్ధమై యున్నవని నిరూపించుటకై, రెండవ అధ్యయనంలో ఏలీయా విషయమై ఒక సంక్షిప్త చర్చను మేము ఉపయోగించాము.

మేము అభివృద్ధి పరచదలుచున్న మరొక అంశం ఏమనగా, దేవుడు చరిత్రంతటా తన దైవస్వరూపాన్ని క్రమక్రమంగా వెల్లడించుటకు కృషి చేసినాడనే అవగాహన. అందుకే, నిబంధన-చరిత్ర అనే బైబిలు ప్రధానాంశంలో కాలం ముందుకు సాగుచుండగా, దేవుడు తన వివిధ నామముల ప్రతీకాత్మకత ద్వారా దశలవారీగా తన స్వభావాన్ని మరింతమరింతగా వెల్లడించెను అని మేము గమనించియున్నాము. సర్వశక్తిమంతుడైన దేవుడు అబ్రాహాముతో మాటలాడెను; అదే దేవుడు మోషేతోను మాటలాడెను, అయితే ఆ తర్వాత తన నామము యెహోవా అని ఇకపై తెలిసియుండవలెనని మోషేకు తెలియజేసెను. తరువాత క్రీస్తు వచ్చినప్పుడు, పాతనిబంధనలో తెలియని ఒక నామముతో తన్నుతాను పరిచయంచేసుకొనెను; అయితే దానియేలు మూడవ అధ్యాయములో ఒక బాబులోనియుడు చేసిన ఆ నామమునకు సంబంధించిన ఒక్క ప్రస్తావన మినహా మరొకటి లేదు. యేసు తాను తండ్రియొద్దనుండి జన్మించిన ఏకజాత కుమారుడనని మాత్రమేకాక, ఆ నిర్దిష్ట నిబంధన-చరిత్రలో తన్నుతాను మనుష్యకుమారుడనిగాను ప్రకటించుకొనెను. ఆడ్వెంటిజము ఆరంభముతో దేవుడు నిబంధనలో ప్రవేశించినప్పుడు, మిల్లరైట్ ఆడ్వెంటిజంకు కూడా ఒక నామమును అనుగ్రహించెను.

ఏడవదిన అడ్వెంటిస్టులకు ఇవ్వబడిన నామము ప్రభువిచ్చినదే, మరియు సోదరి వైట్ అడ్వెంటిస్టులను తరచుగా దేవుని నామధేయ ప్రజలుగా పేర్కొంటారు. ‘నామధేయ’ అనగా పేరు పెట్టబడుట. సోదరి వైట్ దేవుని నామధేయ ప్రజలుగా గుర్తించిన ఏకైక రెండు సంఘాలు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు మరియు ఆధునిక ఇశ్రాయేలు.

కాబట్టి, ప్రకటన గ్రంథము అధ్యయనంలో మనము ముందుకు సాగుచుండగా, నూట నలభై నాలుగు వేలుగా కూడా ప్రతినిధీకరించబడిన ఫిలదెల్ఫీయులకు వెల్లడింపబడిన “కొత్త నామము” అనేది, కృపాకాలము ముగియుటకు అతి కొద్దిముందు విముద్రీకరించబడే ప్రవచన రహస్యములోని గణనీయమైన భాగమని నేను సూచిస్తున్నాను.

అంతిమ హెచ్చరికా సందేశము యేసు క్రీస్తుయొక్క ప్రకటనయొక్క సందేశమే, మరియు అది ఆయన స్వభావమునకు సంబంధించిన ప్రకటనయే.

వాక్యముగా యేసునిగూర్చి ఆలేఖనంలో చేర్చవలసిన సంగతులు మాకింకా అనేకమున్నవి; అయితే ఇప్పుడు 'సత్యము' అనే పదాన్ని పరిశీలనకు తీసుకుంటాము. 'సత్యము' గూర్చిన అవగాహనయు, 'సత్యము' అనే పదమును గూర్చిన అవగాహనయు, 'సత్యవాక్యము' అను మాటను నిర్మించుటకు వినియోగించబడిన అక్షరములను గూర్చిన అవగాహనయు—ఇవన్నీ కలిసి క్రీస్తు స్వభావమునకు సంబంధించిన అవగాహనే.

ఆ వచనములో 'సత్యం'గా అనువదించబడిన గ్రీకు పదము, ఒక హెబ్రీ పదమునుండి ఉద్భవించినది; ఆ హెబ్రీ పదము స్వయంగా ఒక అక్షరమై, అంతేకాక ఒక సంఖ్యగానూ ఉంది. హెబ్రీ అక్షరమాలలో మొదటి అక్షరం 'ఆలెఫ్'. వాస్తవానికి, హెబ్రీ అక్షరమాల మొదటి రెండు అక్షరాలు 'ఆలెఫ్' మరియు 'బేత్'; ఇవి గ్రీకు అక్షరమాల మొదటి రెండు అక్షరాలైన 'ఆల్ఫా' మరియు 'బీటా'లకు బహు సమానంగా ఉన్నాయి. ఈ రెండూ కలిసి 'అల్ఫాబెట్' అనే పదానికి మూలాన్ని ఏర్పరుస్తాయి. కాబట్టి 'ఆల్ఫా' అనే పదము (హెబ్రీ అక్షరమైన 'ఆలెఫ్' నుండే ఉద్భవించినది) ఒక అక్షరముగా, ఒక పదముగా, ఒక సంఖ్యగా, అంతేకాక యేసు యొక్క అనేక నామాలలో ఒకటిగా వినియోగించబడుతుంది.

పీలాతు "సత్యము ఏమి?" అని ప్రశ్నించగా, యేసు అతనికి అప్పటికే తెలియజేసియున్నది యేమనగా, తాను "లోకములోనికి వచ్చిన" కారణమును గాను, తాను "జన్మించిన" కారణమును గాను, "సత్యమునకు" సాక్ష్యమిచ్చుటమేనని. ఆయన ఇంకా యీలాగు జోడించెను: "సత్యమునకు చెందిన ప్రతివాడు వింటాడు" — ఆయన స్వరమును.

సత్యము: G225- G227 నుండి; సత్యము: - సత్యమైన, X సత్యముగా, సత్యము, సత్యత్వము. G227- G1 (నిరాకార నిపాతంగా) మరియు G2990 నుండి; సత్యమైన (దాచిపెట్టకపోవుట అనే భావంలో): - సత్యమైన, సత్యముగా, సత్యము. G1; Α. హెబ్రీ మూలము గలది; వర్ణమాలయొక్క తొలి అక్షరం: రూపకార్థములో మాత్రము (సంఖ్యగా దాని వినియోగముచేత) ప్రథమము. ఆల్ఫా.

యేసు “నేనే ... సత్యము” అని చెప్పినప్పుడు, తాను ఒక అక్షరము, ఒక సంఖ్య, మరియు ఒక పదమని చెప్పుచుండెను; ఎందుకనగా “ఆల్ఫా” అనే అక్షరము, “ఆల్ఫా” అనే పదము, మరియు “ఆల్ఫా” అనే సంఖ్య— ఇవన్నియు “సత్యము.” దానియేలు గ్రంథములో క్రీస్తు తనను “అద్భుత సంఖ్యకర్త”గా వెలుగులోనికి తేచెను; అదియే హిబ్రూ పదమైన “పల్మోని” యొక్క నిర్వచనము; అది దానియేలు ఎనిమిదవ అధ్యాయములో “మాట్లాడిన ఒక నిర్దిష్ట పరిశుద్ధుడు”గా అనువదించబడెను.

పదమూడు వచనములో చెప్పబడిన ‘ఆ నిర్దిష్ట పరిశుద్ధుడు’ ‘పల్మోని’యే—ఆద్భుత సంఖ్యకర్త, లేదా రహస్యముల సంఖ్యకర్త. ఈ రెండు వచనములలోనే 2300 సంవత్సరముల ప్రవచనమును, అలాగే 2520 సంవత్సరముల రెండు ప్రవచనములను ప్రతిపాదించబడినవి. 2300 సంవత్సరములు ‘పరిశుద్ధస్థలము’ను సంబంధించుచున్నవి, మరియు 2520 సంవత్సరముల రెండుప్రవచనములు ‘సైన్యము’ను సంబంధించుచున్నవి; ఏలయనగా పరిశుద్ధస్థలమును గాని సైన్యమును గాని రెండును రోముచేత తొక్కబడవలసియుండెను. 2520 సంవత్సరముల ప్రవచనము దేవుని పరిశుద్ధస్థలమును మరియు ప్రజలను తొక్కివేతను సూచించుచున్నది. కాలముపై ఆధారపడి పరస్పర సంబంధముగల మూడు గంభీర ప్రవచనములు, యేసు తన్నుతాను గూఢముల ఆద్భుత సంఖ్యకర్తగా పరిచయము చేయు అదే స్థలమునే బైబిలులో దర్శనమియ్యుచున్నవి. ఆయన ఈ రెండు వచనములను కాలమునకు స్వామిగా తన్నుతాను పరిచయము చేయుటకే ఎంచుకొనెను అనుకొనుట మాత్రము కాదు; తన్నుతాను వెల్లడించు ఆ రెండు వచనములలోనే, తాను ఆధునిక ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలుతో నిబంధనలో ప్రవేశించు కాలమును ఆయన నిర్ధారించుచున్నాడు; ఇంకా ఆ రెండు వచనములే అడ్వెంటిజము యొక్క పునాదియు కేంద్రమైన స్థంభమునై యున్నవి.

1798 సంవత్సరములో కాలముయొక్క అంతము సమయమందు, దానియేలు గ్రంథముపై ఉన్న ముద్ర విప్పబడింది; మరియు మొదటి దూతయొక్క సందేశము చరిత్రలో ప్రత్యక్షమై, మిల్లరైట్ ఉద్యమకాలమందు సంభవించిన ప్రవచన జ్ఞానవృద్ధిని సూచించింది; ఆ ఉద్యమమే సెవెన్త్-డే అడ్వెంటిజం యొక్క ఆరంభము. మిల్లరైట్లకు దానియేలు గ్రంథము ముద్ర విప్పబడినప్పుడు, పాల్మోని నుండి వచ్చిన, కాలమును గూర్చిన ఒక సందేశము అవగతమైంది. దేవుని వాక్యము ఎప్పుడూ విఫలమవదు; అది ఎల్లప్పుడూ అంతమును ఆరంభముతో గుర్తింపజేస్తుంది. అందుచేత, అడ్వెంటిజం అంత్యంలో, మిల్లరైట్ చరిత్రలో జరిగినట్టే, ఆయన స్వభావమునకు సంబంధించిన ఒక ప్రకటన తప్పకుండ కలుగును. ఈ నిజము అడ్వెంటిజం ఆరంభముతోను అంతముతోను ఆధారపడి యున్నది; అదేవిధంగా దానియేలు గ్రంథమునకు ప్రకటన గ్రంథముతో ఉన్న స్పష్టంగా పేర్కొన్న సంబంధముపైనను ఆధారపడి యున్నది. దానియేలు గ్రంథము మరియు ప్రకటన గ్రంథము కలసి ఒకే గ్రంథమునకు ప్రతినిధ్యం చేయుచున్నవి; ఆ ప్రతినిధ్యములో అవి రెండు సాక్షులు—మొదటిది దానియేలు, చివరిది ప్రకటన గ్రంథము.

దానియేలు గ్రంథము మరియు ప్రకటన గ్రంథము రెండు గ్రంథాలుగా ఉన్నప్పటికీ, వాస్తవానికి ఒకే గ్రంథము; బైబిల్ పాత నిబంధన, క్రొత్త నిబంధనలుగా, లేదా ఆది మరియు అంతముగా విభజింపబడిన ఒకే గ్రంథమై ఉన్నట్లే. ప్రకటన గ్రంథము పదకొండవ అధ్యాయములో మోషే, ఎలీయాలుగా పరిచయపరచబడిన ఇద్దరు సాక్షులు పాత నిబంధన, క్రొత్త నిబంధనలే.

దానియేలు మరియు యోహాను ఇద్దరు సాక్షులు—ఇద్దరూ హింసింపబడ్డారు, ఇద్దరూ చెరపట్టబడ్డారు, అదే ప్రవచనా చరిత్ర క్రమాన్ని లిఖించుటకు ఇద్దరికీ అప్పగింపబడింది, నూట నలభై నాలుగు వేలమందిని ఇద్దరూ ప్రతినిధులుగా నిలిచారు, యెరూషలేము విధ్వంసానంతర కాలంలో ఇద్దరూ జీవించారు, మరణము మరియు పునరుత్థానమునకు చిహ్నములుగా ఇద్దరూ నిలిచారు (యోహాను మరిగే నూనెలోనుండి, దానియేలు సింహాల గుహనుండి).

దానియేలు క్రీస్తుయొక్క స్వభావమును గూర్చిన ఒక విశేష ప్రకటనను గుర్తించుచున్నాడు; మరియు దేవప్రేరణ సెవెన్త్-డే అడ్వెంటిస్ట్ సంఘము యొక్క “కేంద్ర స్తంభము మరియు పునాది” అని పిలిచే రెండు వచనాలలో ఆయన అట్లు చేయుచున్నాడు. ఆ రెండు వచనాలే విలియం మిల్లర్ కార్యములచే ప్రతినిధీకరింపబడిన పునాదులపై ప్రతిష్ఠింపబడిన అంతిమ శిల, ముఖుటశిల అయ్యాయి. ఆ ముఖుటశిలతో పాటు స్వర్గీయ పరిశుద్ధస్థలము, దేవుని ధర్మశాస్త్రము, సబ్బత్, పరిశోధన తీర్పు, అలాగే ప్రకటన గ్రంథము పదునాలుగవ అధ్యాయంలోని మూడు దూతల గురించిన అవగాహన సమకూరెను. గ్రంథమునకు ఆరంభముగా దానియేలు, అంత్యముగా యోహాను.

యోహాను రచన, అడ్వెంటిజం ముగింపు సమయమున క్రీస్తు స్వభావము గూర్చిన ఒక ప్రకటనను గుర్తించనుంది. ఆధునిక ఇశ్రాయేలు ఆరంభమున ఆయన తనను తానే అద్భుత గణకుడిగా—గణిత సంబంధ సమస్తమునకు సృష్టికర్తగా—ప్రత్యక్షపరచుకొనెను; మరియు ఆధునిక ఇశ్రాయేలు ముగింపున ఆయన తనను తానే అద్భుత భాషావేత్తగా ప్రత్యక్షపరచుచున్నాడు. భాషతో సంబంధమున్న యావత్తుకూ—భాషా నిర్మాణమైనా, వ్యాకరణ నియమాలైనా, పదాలైనా, అక్షరమాల అక్షరాలైనా—ఆయనే సృష్టికర్త. పదములచే నెరవేర్చబడే, వ్యాకరణ నియమములచే పాలితమగు, వ్రాయబడిన గాని పలికిన గాని, తానే రూపకల్పన చేసిన అక్షరమాలచే లిఖితమగు ఆ సమాచార వినిమయాన్ని ఆయనే సృష్టించాడు; ఇవన్నిటిని మించినదై—ఆయనే వాక్యము. ఆ వాక్యమువలన ఆయన అంధులై సిద్ధతలేని లవోదికెయులను పరిశుద్ధీకృత ఫిలదెల్ఫీయులుగా రూపాంతర పరచుచున్నాడు.

"sanctify"గా అనువదించబడిన పదమునకు "పవిత్రపరచుట" అనే అర్థమున్నది. నూట నలభై నాలుగు వేలు పవిత్రులై యుందురు; వారు ఆ స్వభావస్థితిని "సత్యము" ద్వారా, లేక చెప్పాలంటే ఆయన "వాక్యము" ద్వారా, పొందియుందురు; ఏలన యేసు వాక్యము, ఆయనే సత్యము.

యోహాను తన సువార్తలో ముందుగా వ్రాసినది ఇదేనని గమనించండి. ఇది నిస్సందేహంగా ఆదికాండములో ముందుగా వ్రాయబడిన విషయముతో సమాంతరముగా నిలుస్తుంది. ఇది సాక్ష్యమునకు పూరకముగా నిలిచి, ఆదికాండము మొదటి అధ్యాయములో ప్రకటించబడిన దానిని మరింత స్పష్టంగా నిర్దేశిస్తుంది.

మొదటి వచనంలో “దేవుడు”గా అనువదింపబడిన పదము బహువచనములో ఉన్నది; అందువలన “ఆదిలో” నుండే దేవుడు ఒకరే కాదని అది సూచించుచున్నది. యోహాను సువార్త ప్రకారం, “ఆదిలో” వాక్యము దేవునితో నుండెను, వాక్యమే దేవుడు. మరియు ఆ వాక్యమే సృష్టికర్త.

యేసువే వాక్యము; ఆయన దైవత్వాన్ని మానవత్వంతో ఏకీకరించి బైబిలును రూపుదిద్దించాడు—అందులో దైవత్వం పరిశుద్ధాత్మచేత ప్రతినిధీకరించబడింది, మానవత్వం అయితే సంఘాలకు పంపబడవలసిన గ్రంథాలలోని వచనాలను లిఖించిన వారి వ్యక్తిత్వంలో వ్యక్తమైంది. అందువలన, యేసువలెనే బైబిలు కూడా మానవత్వం మరియు దైవత్వం యొక్క సమ్మేళనమే. పతిత శారీరక మనుష్యుల ప్రమేయం ఉన్నప్పటికీ బైబిలు పరిశుద్ధమైనదే; దానిని లిఖించిన పురుషులు కూడ పరిశుద్ధులే.

ప్రవక్తలు పరిశుద్ధులైన మనుషులైయుండినను, వారు పతితులైన మానవులుగానే ఉండిరి; ఎందుకనగా అందరు పాపము చేసిరి, దేవుని మహిమకు లోటుపడిరి. అయినప్పటికీ, బైబిలు దివ్యత్వము మరియు మానవత్వము యొక్క సంయోగము; అది పరిశుద్ధము; ఏలయనగా దేవుని వాక్యము తన జీవితం లోను తన లిఖిత వాక్యములోను దివ్యత్వముతో ఏకమైయున్న మానవత్వము పాపము చేయదని నిరూపించుటకై వచ్చెను. బైబిలుకు సత్యమైనది క్రీస్తునకును సత్యమే; ఏలయనగా ఆయనే బైబిలు.

యేసు తానే పాపమయ మాంసమును స్వీకరించి ఎప్పుడును పాపము చేయలేదు; అట్లుగా దైవత్వముతో ఏకమై ఉన్న మానవత్వము పాపము చేయదని నిదర్శనమును సమకూర్చెను.

యేసు వాక్యమే; యేసు మరియు బైబిలు రెండూ మానవత్వము మరియు దైవత్వముల సమ్మేళనమును కలిగియున్నవి. యేసు శతాబ్దాలపాటు బైబిలును రచింపజేసినప్పుడు, వినువారు వినునట్లు ఆయన బైబిలులోనే నియమములను స్థాపించెను. బైబిలును నియంత్రించే నియమములు కూడా ఆయన స్వభావ లక్షణములే.

"Complement" అనే పదము పరిపూర్ణతకు చేర్చుటను సూచిస్తుంది. దానియేలు సాక్ష్యము ప్రకటన గ్రంథముతో సమాప్తమవుతుంది; అందుచేత దానియేలు సాక్ష్యమే ఆరంభం, ప్రకటన గ్రంథమే ముగింపు. ప్రకటన గ్రంథపు ఆరంభము ప్రకటన గ్రంథాంతమున పునరావృతమగును; అలాగే దానియేలు మొదటి అధ్యాయం మొదటి వచనమందు అక్షరార్థమైన ఇశ్రాయేలు మరియు అక్షరార్థమైన బబిలోను మధ్య యుద్ధము జరుగును; దానిలో బబిలోను గెలుచును. అయితే దానియేలు 11:45; 12:1లలో పరీక్షాకాల చరిత్ర సమాప్తమున, ఆత్మీయ బబిలోను ఆత్మీయ ఇశ్రాయేలుతో యుద్ధములో ఉండును; అంతిమమున బబిలోను పరాజయమై, ఇశ్రాయేలు విజయము సాధించును. ప్రకటన గ్రంథములో యోహానుతో ఉన్నట్లే, దానియేలు సాక్ష్యముని ఆరంభము అతని సాక్ష్యమునంత్యముతో ఏకీభవించుచున్నది. కాబట్టి సత్యము ఏమిటి?

సిద్ధాంతం అనేది విశ్వాసుల సమూహం సరైందని గ్రహించిన దానిని సూచించే పదం. దాని ఉద్దేశం గాని వినియోగం గాని బైబిలు లేదా క్రైస్తవత్వం వరకే పరిమితం కాదు. అని పిలువబడే క్రైస్తవత్వంలో, నిజమైన వాటికన్నా అసత్య “సిద్ధాంతాలు” బహుశా ఎక్కువగా ఉన్నాయి; ఎందుకంటే ఆధ్యాత్మిక బబులోనైన పాపత్వం ప్రతి అపవిత్రమై ద్వేషించదగిన పక్షులతో నిండిన పంజరం; ఆ పక్షులు దుష్టత్వాన్ని సూచిస్తాయి, ఆ దుష్టత్వాన్ని సంఘాలు ధర్మశాస్త్రం రద్దు చేయబడిందని వంటి అసత్య సిద్ధాంతాల ద్వారా పోషించి కప్పిపుచ్చుతున్నాయి. అయితే సత్య సిద్ధాంతమూ ఉంది.

సువార్త యొక్క సత్యాలైన "సిద్ధాంతాలు" ఉన్నాయి; అవి పరిశీలింపబడవలెను. వాటిలో కొన్నివి (అన్నీ కాకపోయినా) "పరీక్షాసత్యాలు." శబ్బతు దినము గ్రహించుటకు సులభమైన పరీక్షాసత్యము. సత్య సిద్ధాంతాలు మరియు అసత్య సిద్ధాంతాలు ఉన్నాయి. సత్య సిద్ధాంతాలలో కొన్నివి వాటిని వినువారికి ఒక పరీక్షగా నిలుస్తాయి. అలాగే, ఒక నిర్దిష్ట కాలానికి ఉద్దేశింపబడిన రకమైన సత్యమూ ఉంది. ఆ సత్యాలను "ప్రస్తుత సత్యము" అని పిలుస్తారు.

అడ్వెంటిస్టులు ఈ వచనభాగాన్ని తరచుగా, అది యథార్థంగా తెలుపుతున్నదానిని తప్పించుకోవడానికి, వినియోగిస్తారు. మన "ప్రస్తుత సత్యము" సందేశాలలో ఉద్ఘాటించవలసినదంతా పరిశుద్ధ స్థలము, 2300 దినములు, ఆజ్ఞలు, మరియు యేసు యొక్క విశ్వాసమని వారు వాదిస్తారు. ఈ నాలుగు విషయముల విషయమై గుర్తించబడినదానిని తప్పించుకోవడానికే వారు ఈ వాదనను ప్రతిపాదిస్తున్నారు.

ఈ నాలుగు మహా సత్యాల ఉద్దేశ్యం యేదనగా, అవి ‘గత అడ్వెంట్ ఉద్యమాన్ని వివరించుటకు, మన ప్రస్తుత స్థితి ఏమిటో చూపుటకు, సందేహించువారిలో విశ్వాసాన్ని స్థాపించుటకు, మహిమాన్వితమైన భవిష్యత్తుపై నిశ్చయత్వాన్ని కల్పించుటకు పరిపూర్ణంగా రూపకల్పన చేయబడ్డవి’. ఈ నాలుగు ‘ప్రస్తుత సత్య’ సిద్ధాంతాలు, అడ్వెంటిజం ఆరంభము (గత అడ్వెంట్ ఉద్యమం) అడ్వెంటిజం అంత్యాన్ని (మన ప్రస్తుత స్థితి) చిత్రీకరిస్తుందని చూపుటకు రూపకల్పన చేయబడ్డాయి. ‘అంత్యం ఆరంభముచేత చిత్రితమౌతుంది’ అనే సూత్రాన్ని వివరించుటకు ఆ నాలుగు ప్రాథమిక సిద్ధాంతాలు ‘పరిపూర్ణంగా ఆలోచింపబడి రూపకల్పన చేయబడినవి’. ఈ ప్రేరణాత్మక వాక్యభాగం ప్రకారం, ఇదే ‘మందకు ఇప్పుడు అవసరమైన’ ‘ప్రస్తుత సత్యం’.

ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు ఇశ్రాయేలుకు ఆరంభము; ఆధునిక ఇశ్రాయేలు అంత్యము. ప్రాచీన ఆక్షరార్థ ఇశ్రాయేలు, 1798లోని అంత్యకాల సమయం నుండి ఆదివారం చట్టము వరకు, సప్తమదిన అడ్వెంటిస్టు జనులకు ప్రతిరూపముగా నిలిచెను. క్రీస్తు మొదటి ఆగమనానికి ముందు, ‘ప్రస్తుత సత్యము’ యూదులకు ప్రత్యక్షము కాలేదు; ఏలయనగా వారి ఆచారములు, సంప్రదాయములపై ఆధారపడుటవలన వారు అంధులై (లయొదికేయులవలె) ఉండిరి.

మన తదుపరి సూచన ప్రకారం, యూదులు "దేవుని మూల సత్యం" పట్ల దృష్టిని కోల్పోయారు; యూదులకు ఆ మూల సత్యం మిస్రయీము నుండి జరిగిన విమోచనపు చరిత్రయే. ఆ విమోచనపు చరిత్రే వారి మూల సత్యం; తమ తరతరాలకు తమ పిల్లలకు బోధించుమని వారికి ఆజ్ఞాపించబడిన సత్యమది. వారు విఫలమయ్యారు; అడ్వెంటిజం కూడా అలానే విఫలమైంది. అంధులైన యూదులకు సత్యాన్ని ఉపస్థాపించుటకై, యేసు సత్యాన్ని ఒక చట్రంలో అమర్చాడు.

తన తొలి ఆగమనమందు యేసు “పూర్వ సత్యములను సత్యపు చట్రంలో నిలిపి పునఃస్థాపించాడు. వాటిని సరిపోల్చి పరస్పరం అనుసంధానించి, సంపూర్ణమై సుసంఘటితమైన సత్యవ్యవస్థను నిర్మించాడు.” పూర్వ సత్యములను పునఃస్థాపించుటకై ఆయన పురాతన ఇశ్రాయేలుకు ఆరంభమందలి చరిత్రను ఉపయోగించాడు; అట్టి సత్యములను (విషయానుసారంగా) సరిపోల్చి, (సమాంతరంగా, పంక్తి పంక్తిగా) వాటిని పరస్పరం అనుసంధానించుటద్వారానే ఆయన అలా చేసెను. వారిని అంధులనుగా చేసిన ఆ ఆచారములు, సంప్రదాయముల నుండి యూదులను విమోచించుటకై ఆయన అలా చేసెను. ఆ చరిత్ర యథార్థ ఇశ్రాయేలుకు అంత్య చరిత్రయే.

అడ్వెంటిజం పురాతన ఇశ్రాయేలు ముగింపు దశ చరిత్రను పునరావృతం చేస్తున్నది; సంప్రదాయం మరియు ఆచారం మూలమైన లయొదిక్య అంధత్వాన్ని తొలగించుటకై సత్యాన్ని పొందుపరచవలసిన చట్రం, క్రీస్తు యూదులతో వ్యవహరించినప్పటిలాగే, ఇప్పుడు అమలులోనికి తెచ్చబడుతోంది. “పాత సత్యాలు”ను “సత్యపు చట్రం”లో స్థాపించి, ప్రవచనా రేఖలను ఇతర ప్రవచనా రేఖలతో సమాంతరంగా, “వరుసపై వరుస”గా కలిపి ఉంచవలెను; దాని లక్ష్యం, లయొదిక్యుడిని తన అంధత్వం నుండి, సంభవమైతే, విముక్తి చేయుట. అన్ని విషయాలలో క్రీస్తే మన ఆదర్శం.

బైబిలులో సిద్ధాంతాలుగా గుర్తించబడిన సత్యములు ఉన్నాయి; అంతేకాక "అనేక అద్భుతమైన సత్యములు ఉన్నాయి," కాని సత్యము వెల్లడింపబడినప్పుడు జీవించి ఉన్న ఆ "తరం"లోని "ప్రజలకు ఒక పరీక్ష"గా ఉండే "ప్రస్తుత సత్యము" కూడా ఉంది. ప్రవచనపరంగా ఇది అడ్వెంటిజం యొక్క నాల్గవ తరంలో సంభవిస్తుంది; మరియు "ఈ తరానికి పరీక్షగా ఉండే" "ప్రస్తుత సత్యము" అడ్వెంటిజం యొక్క ప్రారంభ తరాలకు పరీక్ష కాలేదు.

ఆడ్వెంటిజం చరిత్రలో నాలుగు తరములు ఉన్నాయని నిరాకరించదలచిన వారికి నేను హబక్కూకు పట్టికలను సూచిస్తున్నాను. ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా సరళమైన విధానం ఏమనగా, ‘లయొదిక్యా’ అనే నామము ‘తీర్పు పొందిన జనులు’ అని అర్థం. ఆడ్వెంటిజం ఆరంభం తీర్పు ప్రారంభమును ప్రకటించింది, మరియు ఆడ్వెంటిజం అంత్యం తీర్పు సమాప్తిని ప్రకటిస్తుంది. తీర్పు సమాప్తి మూడవ మరియు నాలుగవ తరములలో సంభవిస్తుంది.

న్యాయవిచారణ సమాప్తికాలంలో, లవోదిక్యుల (న్యాయించబడిన ప్రజలు) అడ్వెంటిజము యొక్క అంతిమ తరము న్యాయించబడియు, యెరూషలేము విధ్వంసకాలమందు ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు యెట్లుగా, ప్రభువు నోటి నుండి ఉమ్మివేయబడును. వేదసిద్ధాంతములు సత్యములే; అదేవిధంగా పరీక్షాసత్యములున్నవి; అలాగే వర్తమాన సత్యములుకూడున్నవి. వర్తమాన సత్యము ఎల్లప్పుడూ ఒక పరీక్షాసత్యమే; అయితే అది ప్రస్తుతం జీవించుచున్న తరమునకై ప్రత్యేకముగా రూపకల్పించబడిన పరీక్షాసత్యమును నిర్దిష్టముగా గుర్తిస్తుంది. అయితే వాస్తవానికి, దేవుని వాక్యములోని ఏ సత్యమునైనను మనము తిరస్కరించుటకు ఎంచుకొనినయెడల, అది మనము ఇప్పుడే విఫలమైన పరీక్షాసత్యముగా పరిణమించియుంటుంది.

యేసు దేవుని వాక్యము; ఆయనయే సత్యము. తాను 'లోకములోకి' 'వచ్చిన' కారణము 'సత్యమునకు సాక్ష్యమిచ్చుట' అని, తన స్వరము విన్న ప్రతి వాడూ 'సత్యమునకు చెందినవాడు' అని పీలాతుకు ఆయన తెలియజేసెను. పీలాతు మరియు యేసు ప్రస్తావించిన 'సత్యము' అనే పదము, 'సత్యము'గా అనువదింపబడే ఒక హెబ్రూ పదమునుండి ఉద్భవించింది; ఆ పదము పాత నిబంధనలో నూట ఇరవై ఏడు సార్లు కనిపిస్తుంది. ఆ హెబ్రూ పదము (H571) అనేక ఆంగ్ల పదములుగా అనువదించబడింది; అయితే పాత నిబంధనలో అది తొంభై రెండు సార్లు 'సత్యము'గా అనువదింపబడింది. అది అనేక స్థాయిలలో అత్యంత శక్తివంతంగా నిలిచే పదములలో ఒకటి.

పురాతన నిబంధనలో "సత్యం"గా అనువదించబడిన పదం మూడు హీబ్రూ అక్షరాలతో కూడి ఉంటుంది. హీబ్రూ భాషలో ప్రతి అక్షరానికి తనదైన నిర్వచనం ఉన్నందున, ఆ అక్షరాలనుండి ఏర్పడే పదం ప్రతి అక్షరానికి చెందిన అర్థాలను సమ్మిళితం చేసి, ఆ పదానికి పరమార్థాన్ని ఉత్పత్తి చేస్తుంది. "సత్యం" అనే పదం హీబ్రూ అక్షరమాల మొదటి అక్షరం, మధ్యంలోని ఒక అక్షరం, మరియు ఆ అక్షరమాల చివరి అక్షరం అనే మూడు హీబ్రూ అక్షరాలతో నిర్మితమైంది. పురాతన నిబంధనలో "సత్యం" అక్షరమాల యొక్క మొదటి మరియు చివరి అక్షరాలతో, మధ్యలో ఒక అక్షరంతో ప్రతీకీకరించబడింది!

బైబిలీయ ‘మొదటి ప్రస్తావన నియమం’ యొక్క నిర్వచనం ఇదే. ఒక విషయము మొదటిసారిగా ప్రదర్శింపబడిన సందర్భమే ఆ విషయమును సూచించే పదానికి అత్యంత ముఖ్యమైన సూచన; ఆ పదము విత్తనము వంటిది, మరియు అది సమస్త కథా వృత్తాంతాన్ని ఉత్పత్తి చేయుటకు అవసరమైన సమస్త డీఎన్ఏను తనలోనే కలిగియున్నది. ‘మొదటి ప్రస్తావన నియమం’లో రెండవ అత్యంత ముఖ్యమైన సూచన అంతిమ సూచనే; ఎందుకనగా ఆరంభమునూ అంతమునూ మధ్య ఉద్భవించే సమస్త వృత్తాంతములు అక్కడే పరస్పరం కుదుర్చబడి ఏకీకృతమగును. “ప్రకటన గ్రంథములో బైబిలు యొక్క సమస్త గ్రంథములు కలుసుకొని ముగియును,” మరియు ప్రకటన గ్రంథమే బైబిలులోని చివరి గ్రంథము.

మనం పరిశీలిస్తున్న హీబ్రూ పదం "truth" యొక్క మొదటి అక్షరం "Aleph"; పదమూడవ అక్షరం "Mem"; మరియు ఇరవై రెండవ మరియు అంతిమ అక్షరం "Tav." నిస్సందేహంగా, నిర్వచనాల విషయంలో, నిర్వచనార్థం మీరు ఏ భాషావేత్తను ఆశ్రయిస్తారో దాని ఆధారంగా ఈ అక్షరాల అర్థవివరణలలో విభిన్నమైన సూక్ష్మాంతరాలు ఉండవచ్చు; అయినప్పటికీ, సాధారణ నిర్వచనలు అత్యంత విజ్ఞానప్రదమైనవి.

א (అలెఫ్): హెబ్రూ అక్షరమాలలో మొదటి అక్షరం; ఇది తరచుగా ఏకత్వంతో అనుబంధించబడుతుంది, దైవత్వం మరియు నిత్యతను ప్రతినిధ్యం చేస్తుంది, దేవుడు మరియు సృష్టి మధ్యనున్న సంబంధాన్ని ప్రతీకాత్మకంగా సూచిస్తుంది.

מ (మెమ్): హీబ్రూ అక్షరమాలలో పదమూడవ అక్షరం; ఇది తరచుగా జలంతో అనుబంధించబడుతుంది.

ת (తావ్): హెబ్రూ అక్షరమాల యొక్క అంత్య అక్షరం; ఇది "గుర్తు" లేదా "చిహ్నం" అనే అర్థాన్ని కలిగియుంటుంది. ఇది తరచుగా సంపూర్ణత అనే భావనతో, లేదా సృష్టి యొక్క "ముద్ర"తో అనుబంధించబడుతుంది. ప్రాచీన హెబ్రూలో, తావ్ అక్షరానికి సిలువ ఆకృతి ఉండేది.

మనము పరిశీలిస్తున్న ‘సత్యం’గా అనువదించబడే హెబ్రీ పదము మూడు అక్షరాలతో కూడియున్నది; అవి సమష్టిగా నిత్యసువార్తను ప్రతినిధిస్తాయి. ఏమిటి? మూడు దూతల సందేశములే నిత్యసువార్త అని మీరు అర్థం చేసుకుంటే, దీనిని సులభంగా గుర్తించవచ్చు. ఇది గుర్తుపట్టదగినదే, ఎందుకంటే ఈ మూడు అక్షరాల నిర్వచనాలు మూడు దూతల సందేశమును ప్రతినిధిస్తాయి.

ప్రకటన గ్రంథము పదనాలుగవ అధ్యాయంలోని మొదటి దూత శాశ్వత సువార్తను స్పష్టపరచి, అనంతరం సమస్త లోకానికి “దేవుని భయపడుడి” అని, సృష్టికర్తను ఆరాధించి ఆయనకు మహిమనిచ్చుమని ఆజ్ఞాపిస్తుంది. ఆ మూడు అక్షరాలలో మొదటివైన (Aleph) యొక్క నిర్వచనం: “దివ్యుడగు నిత్యదేవుడు; మానవజాతి సృష్టికర్తయై, మనుష్యులు భక్తితో భయపడి ఆరాధించవలసిన దేవుడు.”

ఆలెఫ్ మొదటి దేవదూతుని సందేశమును సూచిస్తుంది.

రెండవ దూతుని సందేశం బాబిలోనునుండి మనుష్యులను వెలుపలికి పిలుస్తుంది, పరిశుద్ధాత్మ కుమ్మరింపబడే సమయాన్ని సూచిస్తుంది, మరియు బాబిలోనుయొక్క తిరుగుబాటును గుర్తిస్తుంది. మెమ్ అనే అక్షరపు నిర్వచనం జలంతో సంబంధించియున్నది (పరిశుద్ధాత్మయొక్క కుమ్మరింపునకు ప్రతీక), మరియు అది వర్ణమాలలో పదమూడవ అక్షరం; పదమూడు అనే సంఖ్య తిరుగుబాటుకు ప్రతీకగా ఉండుటవలన, అట్లుగా బాబిలోనును గుర్తిస్తుంది. మెమ్ రెండవ దూతుని సందేశాన్ని ప్రతీకిస్తుంది.

మూడవ దూత మృగముని ముద్రను స్వీకరించకూడదని మనుష్యులను హెచ్చరిస్తాడు; అలాగే ఆరాధకుల రెండు వర్గములను మరియు దేవుని క్రోధమును స్పష్టపరుస్తాడు. (తావ్) యొక్క నిర్వచనం ఏమనగా, అది ‘ముద్ర’ను సూచిస్తుంది (మృగముని ముద్ర); అలాగే సృష్టి యొక్క ముద్రను సూచిస్తుంది (దేవుని ముద్ర). ఆ అక్షరమే సిలువ ఆకారములో ఉంటుంది. తావ్ మూడవ దూత యొక్క సందేశాన్ని సూచిస్తుంది.

హిబ్రూ భాషలో ‘సత్యం’గా అనువదించబడే పదము మూడు అక్షరాలతో కూడి ఉంది; వాటిలో ప్రతి అక్షరానికీ తన స్వతంత్ర నిర్వచనం ఉన్నది. ఆ మూడు నిర్వచనాలే మూడు దూతల సందేశాల నిర్వచనాలు కూడా. అవి మొదటి దూత సందేశం యొక్క నిర్వచనాలుగానూ నిలుస్తాయి; ఎందుకంటే అడ్వెంటిజం ఆరంభంలో ప్రకటించబడిన సందేశం మొదటి దూతదే, మరియు అడ్వెంటిజం అంత్యంలో ప్రకటించబడే సందేశం మూడవ దూతదే. యేసు ఆరంభముచేతనే అంత్యమును చిత్రీకరించుచున్నందున, మొదటి దూత సందేశములో మూడవ దూత సందేశమునకు సంబంధించిన సమస్త ప్రవచనాత్మక మార్గచిహ్నాలు నిక్షిప్తమై ఉన్నాయి. అందుచేత, ఆ మూడు హిబ్రూ అక్షరాల నిర్వచనలు మూడవ దూత సందేశానికి మాత్రమేగాక, మొదటి దూత సందేశానికి కూడా చిహ్నాలుగా నిలుస్తాయి.

ప్రకటన గ్రంథములో యోహానుకు ఆప్పుడు ఉన్న విషయాలను వ్రాయుమని చెప్పబడెను; అట్లా చేయుచుండగా, భవిష్యత్తులో కలుగబోవు విషయములను కూడ ఏకకాలమున వ్రాయుచుండెను. అంత్యాన్ని స్పష్టపరచుటకై ఆయన ఆరంభమును లిఖించెను. అసందిగ్ధముగా, సప్తమ దిన ఆద్వెంటిస్టులకు మిల్లరైట్ల సందేశము, అనగా మొదటి దూతయొక్క సందేశము, అధ్యయనం చేసి ప్రకటింపవలెనని తెలియజేయబడెను. ఆ సత్యములను మరియు ఆ చరిత్రను అధ్యయనం చేసి ప్రకటించుటలో, మేము మూడవ దూతయొక్క సందేశమును ప్రకటించుచుండెదము, మొదటి దూతయొక్క చరిత్రను పునరావృతం చేయుచుండెదము.

మొదటి దూత యొక్క సందేశము మరియు ఆ సందేశము ప్రకటించబడిన చరిత్ర, కొన్ని ప్రవచన సంబంధిత ఉపశర్తులతో, మన ప్రస్తుత చరిత్రతో సమాంతరముగా నిలిచి దానిని దృష్టాంతంగా చూపిస్తాయి. ఆ రెండు చరిత్రలు కూడా దివ్య భాషావేత్త “truth” అనే పదాన్ని రూపొందించుటకు వినియోగించిన మూడు అక్షరముల ద్వారా ప్రతినిధానింపబడ్డాయి. మరియు ఆ “truth” అనే పదము నిత్య సువార్తకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తుంది.

అడ్వెంటిజం ఆరంభంలో మిల్లర్‌వాదుల చరిత్ర మొదటి దూతను ప్రతినిధ్యం చేస్తుంది; అడ్వెంటిజం ముగింపులో మూడవ దూతచే ప్రతినిధ్యం చేయబడే చరిత్రతో కలిపి ఈ రెండూ సమాంతర చరిత్రలే; అయినప్పటికీ, వాటిలో కొన్ని భేదాలు ఉన్నాయి.

మొదటి దూత న్యాయవిచారణ ప్రారంభమును ప్రకటించును; మూడవ దూత న్యాయవిచారణ ముగింపును ప్రకటించును. అడ్వెంటిజము చరిత్ర వెలిగి వచ్చిన ప్రవచనాత్మక నిర్మాణము దాని ఆరంభములోను ముగింపులోను ఒకటే. ప్రారంభమగునది గాని ముగియునది గాని, చరిత్రలో అవి ప్రత్యక్షమగు సందర్భమున మూడు దూతల మూడు దశలను అనుసరించుచున్నవని చూపబడగలవు. ఆ మూడు దూతలే ఆ మూడు అక్షరాలుగా కూడా ప్రతీకీకరించబడుదురు. కాబట్టి, అడ్వెంటిజములోని ఇరు ముగింపులయందు ప్రవచనాత్మక సంఘటనల క్రమము మూడు దూతల మూడు దశల పైననే ఆధారపడియుంటుంది; అవే మైలురాళ్లు, అలాగే “సత్యం” అనే పదాన్ని నిర్మించే మూడు హెబ్రూ అక్షరములు వాటిని కూడా ప్రతినిధిత్వం చేయుచున్నవి.

ఆల్ఫా అడ్వెంటిజమునకు ఆరంభము, ఓమెగా అడ్వెంటిజమునకు అంతము; మధ్యంలోని అక్షరము, అది పదమూడవ అక్షరమై యుండి, అట్లే అడ్వెంటిజముయొక్క తిరుగుబాటును దాని ఆరంభము నుండి దాని అంతమువరకు గుర్తించును.

దేవుని మార్గము ఎక్కడ ఉన్నదో మనకు ఉపదేశించబడింది:

పరిశుద్ధ ఆలయంలో దేవుని మార్గము మూడు దశలుగానే ఉన్నదని, అవి మూడు దూతల సందేశములలోని మూడు దశలతో సమానమని మనము గమనించుచున్నాము. ప్రాకారములో దేవభయం మనిషిని బలి అర్పించునట్లు నడిపి, తద్వారా న్యాయీకరణను పొందుటకు దారి చూపును. పరిశుద్ధస్థలములో పరిశుద్ధీకరణ ఈ విధంగా సూచింపబడును: ధూపబలిపీఠముతో సూచింపబడిన ప్రార్థనా జీవితం, ప్రదర్శన రొట్టెల పట్టికతో సూచింపబడిన అధ్యయన జీవితం, దీపస్తంభములతో సూచింపబడిన సేవా జీవితం. మహాపరిశుద్ధస్థానము తీర్పును సూచించును. మొదటి దూత సందేశములో సూచింపబడినట్లుగా దేవభయం మనలో కలిగినప్పుడు, ప్రాకారములో సిలువ పాదములయొద్ద న్యాయీకరణను మనము అన్వేషించుదుము. మనము న్యాయీకరింపబడినపుడు (నీతిమంతులనుగా చేయబడినపుడు), పరిశుద్ధస్థలము సూచించుచున్నట్లుగా పరిశుద్ధీకృత జీవితపు నూతనతలో (పవిత్రతయందు వృద్ధిలో) నడచుదుము. అర్ధరాత్రి హూకారముతో కూడిన రెండవ దూత సందేశమునందు మిల్లరైట్లు నిర్వహించిన క్రైస్తవుని కార్యమును పరిశుద్ధస్థలము సూచించును. న్యాయీకరింపబడి పరిశుద్ధీకరింపబడి, మహాపరిశుద్ధస్థానము సూచించుచున్న తీర్పుకు మనము సిద్ధులమగుదుము. పరిశుద్ధ ఆలయములోని ఈ మూడు దశలు, ఇతర విషయములతో కూడి, మూడు ధార్మికతాత్త్విక పదములను—న్యాయీకరణ, పరిశుద్ధీకరణ మరియు మహిమీకరణ—సూచించడమే గాక, మూడు దూతల సందేశములను కూడా సూచించుచున్నవి; మరియు, నిస్సందేహముగా, మొదటి దూత సందేశమును కూడా, మరియు, నిస్సందేహముగా, “సత్యము” అనే పదాన్ని రూపొందించుటకు వినియోగింపబడిన మూడు అక్షరములను కూడా సూచించుచున్నవి.

పరిశుద్ధస్థలపు ప్రాకారములోను మనకు ఆ మూడు దశలన్నియు కనిపించును. పరిశుద్ధస్థలములోనికి ప్రవేశించుటలోని మొదటి దశ, పరిశుద్ధస్థలపు ఆఖరి దశను సూచించవలెను; మొదటి దూత మూడవ దూతకు సమాంతరమై యున్నట్లే. ప్రాకారములోని మొదటి దశ బలిని వధించుట; అది న్యాయీకరణమును సూచించును. రెండవ దశ స్నానపాత్రముయొద్ద, అక్కడ కొవ్వు (పాపము) తొలగింపబడి, అంతిమ దశలకు పూర్వమే బలి శుద్ధపరచబడును. స్నానపాత్రముని జలము రెండవ దశకు లక్షణము. మూడవ దశ యథార్థ హోమబలి; తీర్పు నిర్వహింపబడిన సిలువమీద యున్న క్రీస్తును అది ప్రతిరూపముగా సూచించును. అదేవిధంగా, ఇదే మూడు దశలు పరిశుద్ధస్థలపు మొదటి దశలోను యున్నవి; మొదటి దూత యొక్క సందేశములోను అలాగే ఇవే మూడు దశలు యున్నవి. ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా సూత్రము పరిశుద్ధస్థలములో అంతర్భూతమై యున్నది; అది మూడు దూతల సందేశములలో యున్నట్లే, "సత్యము" అనే పదమును ఏర్పరచే అక్షరములయందును యున్నది.

2300 సంవత్సరాల ప్రవచనం అదే నిర్మాణాన్ని కలిగియున్నది. ఈ ప్రవచనం మూడు ఆజ్ఞలతో ఆరంభమై, 1844 అక్టోబర్ 22న మూడవ దూత యొక్క సందేశం ఆగమనంతో సమాప్తమైంది. ఈ ప్రవచనం ఐదు ప్రవచన రేఖలను ప్రతిపాదిస్తుంది; అలాగే 2300 సంవత్సరాల ప్రవచన ఆరంభంలోని చరిత్ర, ఆ ఐదు ప్రవచనాలలో ప్రతియొక్కటి యొక్క సమాప్త చరిత్రకు ప్రతినిధ్యాన్ని వహిస్తుంది. సంపూర్ణ 2300 సంవత్సరాల ప్రవచనపు ఆరంభ భాగములో మూడు ఆజ్ఞలు ఉన్నవి; మరియు అది ముగింపున మూడు సందేశాలతో సమాప్తమవుతుంది.

ఈసాపూర్వం 457లో భవిష్యద్వాక్యము కష్టకాలములలోనే ఆరంభమై, యూదులు తిరిగి వచ్చి దేవాలయమును మరియు నగరమును పునర్నిర్మించుటకు సదుపాయము కల్పించెను. ఆ ప్రవచనానుసారంగా, ఈసాపూర్వం 457లో ఆరంభమైన కార్యము నలభై తొమ్మిది సంవత్సరముల తరువాత, కష్టకాలములలోనే సమాప్తమైంది. ఆ నలభై తొమ్మిది సంవత్సరముల ఆది వాటి అంత్యమునకు సూచకముగా నిలుస్తుంది.

క్రీ.పూ. 457 సంవత్సరం, క్రీస్తు తన బాప్తిస్మమునందు పొందిన అభిషేకాన్ని గుర్తించు ప్రవచనమునకు ఆరంభాన్ని సూచిస్తుంది. ఆయన అభిషేకం, పాత యెరూషలేము గాక నూతన యెరూషలేము పౌరులగునట్లు ఒక ప్రజను సమీకరించుటలో ఆయన కార్యారంభాన్ని సూచించింది; యథా క్రీ.పూ. 457లో సాక్షాత్ యెరూషలేమును పునర్నిర్మించుటకై ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు సమకూర్చబడినట్లే.

క్రీస్తుపూర్వం 457 సంవత్సరం, క్రీస్తు ఎప్పుడు సిలువేయబడునో నిర్ధారించే ప్రవచన ఆరంభాన్ని కూడా సూచిస్తుంది. సిస్టర్ వైట్ 1844 అక్టోబరు 22నాటి మహా నిరాశతో సిలువ యొక్క చరిత్రను సరిపోల్చి ఉంచుతుంది; అలాగే ఎర్ర సముద్రమును దాటుటకు సంబంధించిన చరిత్రను కూడా ఆ మహా నిరాశతో సంబంధింపజేస్తుంది. క్రీస్తుపూర్వం 457లో ఒక నిరాశ సంభవించింది; అది ఎర్ర సముద్రం వద్ద హెబ్రీయులకు కలిగిన నిరాశకు, అడ్వెంటిస్టుల మహా నిరాశకు, సిలువవద్ద శిష్యులకు కలిగిన నిరాశకు, అలాగే క్రీస్తుపూర్వం 457లో ఎజ్రాకు కలిగిన నిరాశకు ప్రతిరూపమైంది.

457 క్రీ.పూ. కాలము, పురాతన ఇశ్రాయేలు దేవునిచేత విడాకులు పొందు సమయమును, సువార్త అన్యజాతులయొద్దకు పంపబడే సమయమును నిర్ధారించే ప్రవచనారంభమును సూచిస్తుంది; ఆ ముగింపు సమయమే పురాతన ఇశ్రాయేలుకోసం ప్రత్యేకంగా కేటాయించిన 490 సంవత్సరాల కృపాకాలమునకు ముగింపు. కాబట్టి, 457 క్రీ.పూ. వారి కృపాకాలమునకు ఆరంభమును, 34 క్రీ.శ. వారి కృపాకాలమునకు ముగింపును సూచించును; ఇదే 1844లో అడ్వెంటిజము యొక్క కృపాకాలము ఆరంభమై, ఆదివారపు చట్టమునందు ముగియునని ప్రతిరూపించును.

2300 సంవత్సరాల ప్రవచనంలో మరికొన్ని అంతర్గత కాల ప్రవచనాలు ఉన్నప్పటికీ, అవన్నీ ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా యొక్క ముద్రను కలిగి ఉన్నాయి. వాటి ఆరంభాలు వాటి అంత్యాలను ప్రతిబింబిస్తాయి.

ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు దేవుని ధర్మశాస్త్రానికి నిక్షేపితులుగా చేయబడినదని, మరియు ఆధునిక ఇశ్రాయేలు ఆయన ధర్మశాస్త్రముకే గాక ఆయన ప్రవచనాలకును నిక్షేపితులుగా చేయబడినదని గమనించుట ముఖ్యము. యెహోవా ప్రాచీన ఇశ్రాయేలుతో నిబంధనలో ప్రవేశించినప్పుడు, రాతి రెండు పలకలపై వ్రాయబడిన పదాజ్ఞల నిక్షేపితులుగా వారిని నియమించెను. ఆయన మిల్లరైట్ చరిత్రలో ఆధునిక ఇశ్రాయేలుతో నిబంధనలో ప్రవేశించినప్పుడు, హబక్కూకు పేర్కొన్న రెండు పట్టికలుగా 1843 మరియు 1850 పయనీక చార్టులలో ప్రతినిధీకరింపబడిన తన ప్రవచన వాక్యమునకు నిక్షేపితులుగా వారిని నియమించెను. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆరంభము, ఆధునిక ఇశ్రాయేలు యొక్క ఆరంభమును చిత్రీకరించుచున్నది.

హబక్కూకు రెండవ అధ్యాయం నెరవేర్పులో జరిగిన రెండు పలకల సిద్ధీకరణ కొన్ని ప్రవచనాల నెరవేర్పుగా నిలిచింది.

1843 పయనీకుల చార్టు మరియు 1850 పయనీకుల చార్టు రెండింటి సిద్ధీకరణ ప్రవచన నెరవేర్పు అయింది. దీనికి హబక్కూకు పట్టికల అధ్యయనం పుష్కల సాక్ష్యాన్ని సమకూర్చుతుంది. అయితే హబక్కూకు గ్రంథంలోని ఆ పాఠ్య భాగం మన చర్చలోని ఈ అంశానికి ఒక ముఖ్యమైన దోహదం చేస్తుంది.

1843 అనంతరం ప్రభువు మరొక చార్టును రూపొందించుమని ఆదేశించాడు; అయితే మొదటి (1843) చార్టును ప్రేరణ ద్వారా తప్ప మార్పుచేయకూడదని.

సోదరుడు నికల్స్‌ (1850 పటాన్ని రూపొందించినవాడు)తో కలిసి నివసించుచుండగా, ఆయన ఆ పటాన్ని రూపొందించుచున్న కాలంలోనే, సహోదరి వైట్ తాను 1850 పటాన్ని బైబిలులో చూచినట్లు పేర్కొంది.

హబక్కూకు “దర్శనమును వ్రాయుము, దానిని పట్టికలమీద స్పష్టముగా వ్రాయుము” అని ఆజ్ఞాపించాడు. తన ప్రవచనముల భాండాగారస్థులుగా వారిని చేసినప్పుడు దేవుడు ఆడ్వెంటిజంతో కుదుర్చిన నిబంధనకు హబక్కూకు యొక్క రెండు పట్టికలు చిహ్నమయ్యాయి; అలాగే, ఆయన పురాతన ఇశ్రాయేలుతో నిబంధనలోనికి ప్రవేశించినప్పుడు ధర్మశాస్త్రపు రెండు పట్టికలను ఇచ్చి, ధర్మశాస్త్ర భాండాగారస్థులగు బాధ్యతను అప్పగించాడు. అయితే, దర్శనమును స్పష్టపరచుటకు ఉద్దేశించిన ఆ పట్టికలతో సంబంధించి హబక్కూకు ఆరాధకుల రెండు వర్గాలను గుర్తిస్తున్నాడు. ఒక వర్గం “తన ప్రాణము ఉబ్బినది”గా ఉండి “తనయందు యథార్థము లేనివారు”; మరియొక వర్గం “ధర్మి,” “తన విశ్వాసముచేత జీవించును” అని గుర్తింపబడినవారు.

హబక్కూకు గ్రంథపు సందర్భం ప్రకారం, నీతీకరింపబడిన వారు, రెండు పట్టికలచే సూచింపబడిన ప్రవచన వాక్యముపైన ఆధారపడిన విశ్వాసముచేత జీవించుచున్నారు; కావున నీతీకరింపబడనివారు ఆడ్వెంటిజము యొక్క ఆరంభాలను తిరస్కరించారు. నేను ఉంచదలచిన అంశము మనము కొంతకాలము క్రితం పరిశీలించిన ఒక ఖండముమీద ఆధారపడియున్నది. అది ఇలా చెప్పుచున్నది:

ఈ నాలుగు సత్యాలన్నింటినీ ఇప్పుడే సమీక్షించాము: పరిశుద్ధస్థలము, రెండువేల మూడువందల దినములు, దేవుని ఆజ్ఞలు, యేసు యొక్క విశ్వాసము. గత ఆడ్వెంటు ఉద్యమాన్ని వివరిచి మన ప్రస్తుత స్థితి ఏమిటో చూపుటకు "సంపూర్ణంగా రూపకల్పన చేయబడిన" సత్యపు చట్రంలో ఈ నాలుగు సత్యాలన్నింటినీ మనము స్థానపరచాము. ఆ చట్రము "ప్రథమ ప్రస్తావన నియమము"; అది ఆల్ఫా మరియు ఒమెగా యొక్క ముద్ర; అది సత్యము యొక్క చట్రము; ఎందుకనగా "సత్యము" అనే పదములో, ఆడ్వెంటిజం ఆరంభమును వివరిచుటకై రూపకల్పన చేయబడిన "వర్తమాన సత్యము"గా గుర్తించబడిన ఆ నాలుగు సత్యాలన్నిటికీ సమానమైన అదే ముద్ర నిక్షిప్తమై యున్నది.

మరేమీ లేకపోయినా, దీనర్థము ఏమనగా, మనము పరిశీలిస్తున్న 'సత్యం'గా అనువదింపబడిన పదము నిత్య సువార్త యొక్క ఆధార నిర్మాణము, అలాగే అది అంతిమ హెచ్చరికా సందేశమునకు ఆధార నిర్మాణము, అలాగే మూడవ దూత యొక్క సందేశమునకు ఆధార నిర్మాణము, మరియు అది యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటనలో ఒక విశాల భాగము.

ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయము తొలి మూడు వచనములలో యేసుక్రీస్తుయొక్క ప్రకటనగా పరిచయము చేయబడిన చివరి హెచ్చరిక సందేశము, ప్రకటన గ్రంథము ముగింపున రెండవ సారిగా సాక్ష్యపరచబడింది. ప్రకటన గ్రంథము యొక్క ముగింపు, పాత నిబంధన యొక్క ఆది వచనములను గూర్చియు, అలాగే పాత నిబంధన యొక్క అంత్య వచనములను గూర్చియు సాక్ష్యమిచ్చుచున్నది. ఆ నాలుగు సూచనల ఆధారముగా, ప్రవచన గీతమీద ప్రవచన గీతాన్ని అమర్చు దివ్య నియమాన్ని అనుసరించినపుడు, ఆ చివరి హెచ్చరిక సందేశము సృష్టికర్తకు తన సృష్టింపబడిన సత్త్వములతోనున్న సంబంధమునకే సంబంధించినదని తేటతెల్లమగును. అది ఆయన సృజనాత్మక శక్తిని గూర్చినదే. ఆయన సృజనాత్మక శక్తి ఆయన సంఘమునకు ఏ విధంగా ప్రకటింపబడుచున్నదో దానినిగూర్చినదే. ఆరంభమును ముగింపుతో ఏకీకరించి గుర్తించు దైవత్వ లక్షణమును గూర్చినదే. అది కృపాకాలము ముగియుటకు అతి సమీపమున ఆవిర్భవించే సందేశము; మరియు అంతకన్నా మరింతను కూడ సంకేతపరచునది. ఇవన్నియు సమగ్రంగా పరిగణించినపుడు, అది దేవుని సృజనాత్మక శక్తి గురించినదే! ఆయన సృజనాత్మక శక్తి గురించిన ప్రథమ ప్రస్తావన ఆదికాండములో ఆరంభమునే ఉంది, మొదటి అధ్యాయములోని తొలి వచనము మొదలుకొని రెండవ అధ్యాయము మూడవ వచనము వరకూ.

మునుపటి వచనాలు సృష్టియొక్క సమగ్ర సాక్ష్యాన్ని ప్రతినిధ్యం వహిస్తూ, దేవుని వాక్యము సృష్టిశక్తిని కలిగియున్నదని ఉద్ఘాటిస్తున్నవి.

ప్రపంచమును సృష్టించిన అదే సృష్టి శక్తి క్రీస్తిచేత మానవులను రూపాంతరపరచుటకు నియోగింపబడుచున్నది.

యేసుక్రీస్తు యొక్క ప్రకటన, దేవుని వాక్యం మనుష్యులకు ఏ విధంగా తెలియజేయబడునో దానిపై దృష్టి సారించుచున్నది. అది తండ్రి నుండి కుమారునికి, కుమారుని నుండి దూతకు, ఆపై దానిని లిఖించి సంఘములకు పంపు ప్రవక్తకు సంక్రమించును. ప్రకటన గ్రంథమున ఆరంభమునను ముగింపునను ప్రతిపాదితమైన ఈ సమాచార ప్రసరణ విధానం, యాకోబు మెట్టుపై దూతలు ఎక్కుచు దిగుచుండిన రూపకముచేతను ప్రదర్శింపబడుచున్నది. పరిశుద్ధస్థలములోనికి నూనెను ప్రవహింపజేయు జెకర్యా ప్రవక్త చెప్పిన రెండు బంగారు గొట్టముల రూపకముచేతను ఇది చిత్రీకరించబడుచున్నది. దేవుని మరియు మనుష్యుని మధ్యనున్న ఈ సమాచార ప్రక్రియ బైబిలు ప్రవచనములలో ఒక విషయమై నిలుచుచున్నది; వెలువడుచున్న ఆ సందేశములో విశ్వమును సృజించిన సృజనాత్మక శక్తి అంతర్లీనమై యున్నది. ప్రకటన గ్రంథము మొదటి అధ్యాయములోని ఆ సమాచార ప్రక్రియ పరంగా, సంఘములకు అప్పగింపబడిన సందేశము లవోదికేయుని ఫిలదెల్ఫీయునిగా రూపాంతర పరచు శక్తిని కలిగియున్నదని గ్రహింపవలెను.

పాత నిబంధనయైనా కొత్త నిబంధనయైనా, ఆది గాని అంతము గాని ఏదిని పరిగణించినను, సందేశము ఒకటే. దేవుడు అంతిమ హెచ్చరిక సందేశమును తెలియజేయుచున్నాడు; దానిని వినినవారు దాన్ని కాచుకొనినయెడల, ఆ సందేశములో దేవుని సృజనాత్మక శక్తి అంతర్లీనమై యున్నది. దీనిని నెరవేర్చు ఆ సందేశము ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా అనే దివ్య చట్రములో స్థాపించబడియున్నది—ఆది, మధ్యము, అంతము. “సత్యము” అనే పదమును నిర్మించుటకు కలిసే మూడు హెబ్రీ అక్షరాలే శాశ్వత సువార్త; ఆ అక్షరాలు మరియు వాటి అర్థాలు, అలాగే అవి పరస్పరం కలిసినప్పుడు ఉత్పత్తి చేసే పదము, ఆ తత్త్వమును గాను, ఆల్ఫా మరియు ఓమెగా అయిన ఆయననుగాను సంకేతపరచుచున్నవి. ఇది ఆయన సృజనాత్మక శక్తిని ప్రాధాన్యంగా రేఖాంకితం చేస్తుంది. సృష్టి కథనంలోని చివరి మూడు పదములలో ప్రతి ఒక్కటి, “సత్యము” అనే పదమును ఏర్పరచు అదే క్రమములోనున్న ఆ మూడు అక్షరాలతోనే ఆరంభమగును.

సృష్టి వృత్తాంతం ముగింపులో ఉన్న మూడు పదాలు, కలిసి 'సత్యం' అనే పదాన్ని నిర్మించే మూడు అక్షరాలతో ప్రారంభమవుతాయి. ఆ వచనం యొక్క చివరి మూడు పదాలు క్రమంగా א (Aleph), מ (Mem), మరియు ת (Tav) అక్షరాలతో ప్రారంభమవుతాయి. ఆ మూడు పదాలు వరుసగా 'దేవుడు', 'సృష్టించెను', మరియు 'చేసెను' అని అనువదించబడతాయి. అదే క్రమంలో א (Aleph), מ (Mem), మరియు ת (Tav) అక్షరాలతో ఈ మూడు పదాలు ప్రతి ఒక్కటి ప్రారంభమవడం, సృష్టి వృత్తాంతపు సంపూర్ణతను మరియు క్రమబద్ధతను మరింత బలపరుస్తుంది. ఈ నమూనాను హెబ్రీ పాఠ్యంలోని ఒక ఆసక్తికర భాషా లక్షణంగా యూద వ్యాఖ్యాతలు గమనించారు.

సృష్టి కథ "ఆదిలో" అనే పదాలతో ఆరంభమై, అల్ఫా మరియు ఓమెగా, ఆది మరియు అంత్యము, మొదటివాడును చివరివాడును సూచించే మూడు పదాలతో సమాప్తమగుచున్నది. ఆదికాండములోని సాక్ష్యంలో వర్ణింపబడిన సృష్టిశక్తి, అద్భుత భాషావేత్తయైన వాని సంతకంతోనే ఆరంభమై అదే సంతకంతోనే సమాప్తమగుచున్నది.

ఏ విషయములోనైనను దాని మొదటిది దాని ఆఖరిని చిత్రీకరించుననే సూత్రాన్నే ప్రవక్త యోహాను ఉద్ఘాటించెను; ఏలయనగా, ఆయన అప్పటిలో ఉన్నదానిని వ్రాయుచుండగా, ఏకకాలముననే భవిష్యత్తులో ఉండబోవుదానినిగూర్చియు వ్రాయుచుండెను.

పాత నిబంధన ముగింపున ఉన్న ఏలీయా యొక్క అంతిమ హెచ్చరిక సందేశం, ఆదివారపు చట్ట సంక్షోభం మరియు సమీపించుచున్న ఆఖరి ఏడు కష్టాల సందర్భంలో, అదే ప్రవచన సూత్రాన్ని సూచిస్తుంది.

“ప్రథమ ప్రస్తావన నియమం” మరియు అది సూచించే సమస్తమే, “ప్రస్తుత సత్యం”ను అందులో స్థాపించబడవలసిన “చట్రం” అవుతుంది. ఆ చట్రమే “ప్రథమ ప్రస్తావన నియమం”; అది దేవుని లక్షణాలలో ఒకటిగా కూడా పరిగణించబడుతుంది.

అడ్వెంటిజం యొక్క ఆరంభాన్ని ప్రతీకీకరించే దానియేలు గ్రంథములోను, అడ్వెంటిజం యొక్క అంత్యాన్ని ప్రతీకీకరించే ప్రకటన గ్రంథములోను, ‘మొదటిది చివరిదిని చిత్రింపజేస్తుంది’ అనే సూత్రంతో వీటిని పరిశీలించినప్పుడు, మేము విస్మయకరమైన సారూప్యతలను కనుగొంటాము. ‘రహస్యములను అద్భుతముగా లెక్కించువాడు’ అనే అర్థముగల పల్మోని అనే నామమును వినియోగించినపుడు, దానియేలు గ్రంథము యేసు యొక్క ఒక లక్షణాన్ని ప్రతిపాదిస్తుంది. దానియేలు యేసును ప్రధానదూత మీకాయేలు గానూ పరిచయం చేస్తాడు. దానియేలువలే అదే కార్యాన్ని చేయుటకు యోహాను కూడా నియోజించబడ్డాడు; అయితే అతడు గణితశాస్త్రాధిపతినిగానీ, దూతల నాయకునిగానీ కాదు, భాషాధిపతినిగానే ఆయనను గుర్తించుచున్నాడు. యేసును అక్షరమాలాధిపతిగా పరిగణించినప్పుడు, బైబిలులో అతి దీర్ఘమైన అధ్యాయమైన కీర్తన 119ను పరిగణించవలెను.

కీర్తన 119 ఒక అక్షరక్రమ ఆక్రోస్టిక్; అనగా, ఎనిమిది వచనాల ప్రతి సమూహములోని ప్రతి వచనము ఒకే అక్షరంతో ఆరంభమగును. హెబ్రీ అక్షరమాలలో ఇరవై రెండు అక్షరాలు ఉన్నందున, ఎనిమిది వచనముల చొప్పున ఇరవై రెండు విభాగాలు ఉన్నాయి. అక్షరమాల క్రమానుసారంగా ప్రతి విభాగం ఆ అక్షరంతోనే ప్రారంభమై, తరువాత ఆ అక్షరానికి కేటాయించిన ఆ విభాగంలోని ఎనిమిది వచనములన్నీ అదే అక్షరంతో మొదలవును. ప్రతి అక్షరానికి ఎనిమిది వచనాలు ఉన్నవి; అందుచేత, ఎనిమిది వచనాలను హెబ్రీ అక్షరమాల ఇరవై రెండు అక్షరాలతో గుణించినపుడు మొత్తం నూట డెబ్బై ఆరు పంక్తులు అవుతాయి. ఈ కీర్తన, క్రమమునకు దేవుడైన దేవునికి విధేయతను ప్రాధాన్యపరచుతుంది (అందుకే ఆక్రోస్టిక్ నిర్మాణం); ఆయన గందరగోళమునకు దేవుడుకాదు.

కీర్తన 119లో మరో ప్రముఖ అంశం దేవుని వాక్యము సర్వసంపూర్ణమనే లోతైన సత్యం. ఆ కీర్తన అంతటా దేవుని వాక్యమును సూచించుటకు ఎనిమిది భిన్న పదాలు వినియోగించబడినవి: ధర్మశాస్త్రము, సాక్ష్యములు, విధులు, కట్టడములు, ఆజ్ఞలు, తీర్పులు, వాక్యము, నియమాలు. దాదాపు ప్రతి వచనంలో దేవుని వాక్యము ప్రస్తావించబడింది. కీర్తన 119 పవిత్ర శాస్త్రగ్రంథముల స్వభావమును మాత్రమే కాదు, దేవుని వాక్యము దేవుని స్వరూప స్వభావాన్నే ప్రతిబింబించుచున్నదని కూడా దృఢీకరించుచున్నది. కీర్తన 119లో ప్రతిపాదించబడిన దేవుని ఈ లక్షణాలను గమనించండి:

ఆ కీర్తన రెండు ధన్యవచనాలతో ప్రారంభమవుతుంది. ‘ధన్యులు’ వారు: తమ మార్గములలో నిర్దోషులై, దేవుని ధర్మశాస్త్రమును అనుసరించి జీవించి, ఆయన విధులను కాచుకొని, సర్వహృదయముతో ఆయనను అన్వేషించువారు. ఈ మహా కీర్తనలో మనకు ఇవే బోధలు. దేవుని వాక్యము మనలను జ్ఞానుల్ని చేయుటకును, నీతిలో శిక్షణనిచ్చుటకును, ప్రతి సత్కార్యమునకు మనలను సిద్ధపరచుటకును సరిపోతుంది (2 తిమోతికి 3:15-17).

నిశ్చయంగా, కీర్తనల గ్రంథంలోని 119వ కీర్తన ధార్మిక లోకంలో ఇప్పటికీ చాలావరకు పరిష్కరించబడని ఒక అంశానికి సంబంధించినది. అది బైబిలులో మధ్యవచనం ఏది, మధ్య అధ్యాయం ఏది అన్న విషయానికి సంబంధించినది. మీరు ఇంటర్నెట్‌లో శోధిస్తే, మీరు ఏ బైబిలును ఉపయోగిస్తున్నారన్న దానిని కేంద్రంగా చేసుకుని, తదితర విషయాలపై వివిధ వాదనలు కనుగొంటారు. ఆ వాదనలోని ప్రతి స్థానానికి సంబంధించిన సమస్య ఇదే: బైబిలులో ‘మధ్యం’ అనే నిర్వచనం—అది వచనమైనా లేదా అధ్యాయమైనా—బైబిలు రచయితచే నిర్వచింపబడవలెను; బైబిలు యొక్క మానవ విద్యార్థి లేదా విమర్శకుడిచేత కాదు.

సర్వ విషయములకు ఆది మరియు అంతము ఉన్నాయని బైబిలు ఉపదేశిస్తుంది. ప్రతి విషయమునకును ఒక కాలము కలదు.

జనించుటకు ఒక కాలము, మరణించుటకు ఒక కాలము ఉన్నాయి; అయినప్పటికీ, మన జీవితం యొక్క ఆరంభమునకును అంత్యమునకును మధ్యలో సాగే జీవితం కూడ ఉంది. జననము కాలములోని క్షణిక ఘట్టము; మరణమును అట్లే. జీవితం ఆ మధ్య భాగము; అది సాధారణంగా, మనము జనించే సమయముతోను మరణించే సమయముతోను పోల్చితే, తనతో ఎంతో విస్తారమైన చరిత్ర అనుసంధానమై ఉంటుంది.

‘ప్రథమ ఉల్లేఖన నియమం’లో మధ్యము సాధారణంగా ప్రథమమును అంతిమమును కంటే ఎంతో అధిక సాక్ష్యమును కలిగియుంటుంది. బైబిలులో ఒకే వచనము గాని అధ్యాయము గాని ఏదో ఒకదానిని మధ్యమని నిర్ణయించుట బైబిలు సాక్ష్యమును పరిగణలోనికి తీసుకోకపోవుటయే, ఆరంభమును అంత్యమును మూలతః కాలంలోని బిందువులుగా పరిగణించినప్పటికీ; మధ్యము సాధారణంగా ఒక కాలవ్యవధి అవుతుంది. నిశ్చయంగా, ఆరంభము, అంత్యము, మరియు మధ్యము పరస్పర అన్వయములోనే ఉంటాయి; అయినప్పటికీ తరచుగా అంత్యంలో కనిపించే అదే మార్గసూచిక ఆరంభమునకు విరుద్ధమైయుంటుంది.

బాప్తిస్మదాత యోహాను ఏలీయా అని యేసు స్వయంగా నిర్ధారించాడు; వారిద్దరూ అదే ప్రవచన సంఘటనల శ్రేణిని ప్రతిబింబిస్తారు. అయితే ఏలీయాను బంధించి చంపుదామని యత్నించిన దుష్ట స్త్రీ యెజబేలు అతనిని హింసించినా, ఆ సంకల్పాన్ని కార్యరూపం దాల్చలేకపోయింది. ఏలీయునకు సంకేతమైన యోహానును బంధించి చంపుటకు ప్రయత్నించిన దుష్ట స్త్రీ హెరోదియా మాత్రం దాన్ని సాధించింది. ఏలీయా, యోహానులు పరస్పరం ప్రత్యామ్నాయ సంకేతాలుగా నిలుస్తారు; అయినప్పటికీ వారి కొన్నిన్ని ప్రవచన లక్షణాలు పరస్పర విరుద్ధాలే అయినా, పరస్పర సమాంతరత్వంలో నిలుస్తాయి. ఏలీయా మరణాన్ని పొందలేదు; యోహాను అయితే పొందాడు. ఒకదానికొకటి సరిపోలే ప్రవచన మార్గచిహ్నాలు తరచుగా విరుద్ధ స్వరూపమునుండునని గ్రహించుట, బైబిలు మధ్యభాగం కీర్తన 118నే అని దర్శించదలచినవారికి దానిని గుర్తించుటకు వీలునిస్తుంది.

మనం నిర్వచించినట్లుగా ప్రథమ ప్రస్తావన నియమమును ఉపయోగించినప్పుడు, బైబిలు మధ్యభాగమునకు ఆరంభం కీర్తన 117 అని మనకు తెలుస్తుంది. అది బైబిలులో అతి చిన్న అధ్యాయం; రెండు వచనాలతో కూడినది. దాని తరువాత 118వ అధ్యాయం వస్తుంది; అది బైబిలు యొక్క మధ్యము. 118వ అధ్యాయం తరువాత 119వ అధ్యాయం వస్తుంది; అది బైబిలులో అతి దీర్ఘ అధ్యాయం, అలాగే బైబిలు మధ్యభాగమునకు అంత్యము. ఆద్భుతమైన భాషావేత్త ఆరంభాన్ని అతి చిన్న అధ్యాయంతో గుర్తిస్తాడు; తరువాత ముగింపును అతి దీర్ఘ అధ్యాయంతో గుర్తిస్తాడు. అవి పరస్పర విరుద్ధమైన రెండు అధ్యాయాలు. ఆరంభము విత్తనము; అంత్యము పూర్ణ పరిపక్వమైన మొక్క అభివృద్ధి చెంది నిలిచే స్థలం, మధ్యంలో ఉన్న సమస్త సాక్ష్యాలు అక్కడ పరస్పరం అనుసంధానింపబడి ఏకముగా కట్టుబడును. కీర్తన 117ను గమనించండి.

మూడక్షరాలతో కూడిన, మనము పరిశీలిస్తున్న ఆ పదము, రెండవ వచనములో 'సత్యము'గా అనువదించబడెను; అది బైబిలు మధ్యభాగము యొక్క ఆరంభమును సూచించుచున్నది (బైబిలు మధ్యభాగము కీర్తనలు 117–119). మధ్యభాగమునకు ముగింపు కీర్తన 119. కీర్తన 118 మధ్యభాగములోని మధ్యము. కీర్తన 118 బైబిలులోని అతి చిన్న మరియు అతి దీర్ఘ అధ్యాయముల మధ్యన నిలిచియున్నది; మరియు ఆ ఆరంభమగు అతి చిన్నది, మూడక్షరాలచే నిర్మితమైన 'సత్యము' అనే పదమును ప్రతిపాదించుచున్నది. ఆ మూడక్షరాలే నిత్యసువార్త యొక్క మూడు దశలను సూచించుచు, సత్యమును గ్రహించుటకు చట్రమైయున్నవి. ఆ చట్రమనే సూత్రము క్రీస్తు స్వభావమును ఆల్ఫా మరియు ఒమేగా అని ప్రతినిధించుచున్నది.

మధ్యాంతం, అనగా 119వ అధ్యాయం, బైబిలు మధ్యలోనే ఉంచబడిన అక్షరక్రమ ఆక్రోస్టిక్‌గా ఉంది; అది అద్భుత భాషావేత్తను ప్రాధాన్యపరుస్తుంది. 119వ అధ్యాయంలో నాలుగు సార్లు అదే పదం ‘సత్యము’గా అనువదించబడింది.

ఈ వచనములలోని సత్యము, బైబిలు ప్రవచనములో ఆదినుండి అంతమును తెలియజేయు ఒక సూత్రము. అలాగే, ఆ వచనములలోని సత్యమేమనగా, ఆల్ఫా మరియు ఓమేగా, ఆదియందును అంత్యందును చేసినట్లే, బైబిలు మధ్యభాగముమీదను తన సంతకమును ఉంచియున్నాడు. మొదటివాడును తుదివాడునగు ఆయన సంతకము, మూడవ దూత యొక్క తుదీ హెచ్చరిక సందేశమును ప్రకటించుటకు ఒక "చట్రం"యై నిలుచుచున్నది. మధ్యభాగంలోని చివరి భాగములో, "సత్యము"గా అనువదింపబడిన పదమును వినియోగించిన నాలుగు వచనములు కలవు; అయితే ఆ నాలుగు సూచనలలో నాల్గవది మాత్రం "సత్యము" గాక, "సత్యమైనది"గా అనువదింపబడెను. ఆ నాలుగు వచనములలో చివరిదైనది, "ఆదినుండి" వాక్యము "సత్యమైనది" అని నిర్ధారించుచున్నది.

ఆదికాండము మొదటి మరియు రెండవ అధ్యాయాలలోని సృష్టి కథనములో, ఆ ఆరంభమందు, ‘సత్యము’ అనే పదము ప్రత్యక్షముగా వ్రాయబడకపోయినను, ఆ సృష్టికథనము ముగింపుననున్న మూడు పదములచేత అది ప్రతినిధీకరించబడింది; ఎందుకనగా ఆ మూడు పదములలో ప్రతి ఒక్కటి, క్రమానుసారంగా, ‘truth’ అనే పదాన్ని రూపొందించు అక్షరంతోనే ప్రారంభమగుచున్నది. ఆదిలో వాక్యము ఉండెను, సమస్తమును ఆయన ద్వారానే సృష్టింపబడెను; మరియు ఆదికాండములోని సృష్టి గూర్చిన సాక్ష్యం ‘ఆదిలో’ అనే మాటలతో ప్రారంభమై, యెషయాలో ఆయననే ఏకైక దేవుడని నిరూపణగా నిర్వచింపబడిన క్రీస్తు యొక్క ఒక గుణలక్షణముతో సంబంధిన సత్యములను ప్రతినిధీకరించే మూడు పదములతో ముగియును.

బైబిలు యొక్క మధ్యభాగము (కీర్తనల గ్రంథము 117–119) 117వ అధ్యాయములో, ‘సత్యము’ అనే పదప్రయోగముచే, ఆది అంత్యమును ప్రతినిధానం చేస్తుందనే సత్యాన్ని సూచిస్తూ ఆరంభమవుతుంది. ఆ పదము మూడు అక్షరాలచేత నిర్మితమై యుండి, అవి నిత్య సువార్తను మరియు మూడు దేవదూతల సందేశములను సూచించి, సృష్టి కథనపు ముగింపును గుర్తింపజేస్తాయి. బైబిలు మధ్యభాగపు అంత్యము, ఆ మహత్తర భాషావేత్త రూపొందించిన వర్ణమాల యొక్క ఒక సమర్పణయై, ఇప్పుడాయన స్వభావమునుగూర్చి వెలువడుతున్నది ‘ప్రకటన’ అనే పదము యొక్క నిర్వచనముతో ఏకీభవించునని గ్రహింపును స్థాపించుటకై ఉద్దేశింపబడినది; ఏలయనగా ‘యేసు క్రీస్తు యొక్క ప్రకటన’ అనేది, క్రీస్తు స్వభావంలోని ఇంతకు ముందెన్నడూ, ఉన్నచోట కూడా, పూర్తిగా గుర్తింపబడని ఒక అంశాన్ని ప్రత్యేకంగా సమర్పించుటకై రూపకల్పన చేయబడిన సందేశమే. ఆ ప్రకటన ఒడంబడిక చరిత్ర యొక్క రేఖలతో సుసంబద్ధము; ఎందుకనగా ఒడంబడిక చరిత్రలో, ఆయన చరిత్ర విస్తరించిన కొద్దీ, నామముల ద్వారా తన్నుతాను ప్రకటించుటకై దేవుడు చేసిన ప్రయత్నముల సాక్ష్యములు కలిగియున్నవి.

నిస్సందేహంగా ఈ సత్యమునుబట్టి ఇంకా చర్చింపవలసిన విషయాలు విస్తారముగా ఉన్నప్పటికీ, ఇక్కడితోనే ఆపుదము.