The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

Татбиқи сеҷонибаи Илёс ба паём, паёмовар ва ҳаракат дар давраи ҳукми иҷроии Худо дахл дорад, ки аз қонуни якшанбе дар Иёлоти Муттаҳида оғоз ёфта, то анҷоми мӯҳлати файз идома меёбад. Ҳукми иҷроӣ аз даврае шиддат мегирад, ки дар он доварии Худо бо раҳм омехта аст, то ба замоне ки довариҳои Ӯ бе раҳм дар ҳафт балои охирин рехта мешаванд.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

Татбиқи сегонаи паёмоваре, ки роҳро барои Паёмовари Аҳд омода месозад, ба паём, ба паёмовар ва ба ҳаракат дар давраи хотимавии доварии тафтишотии Худо дахл дорад, ки он давраи муҳргузории яксаду чилу чаҳор ҳазорро муайян менамояд. Он давра бо қонуни якшанбеи наздикулвуқӯъ дар Иёлоти Муттаҳида ба поён мерасад, ки ҳамон вақт довариҳои иҷроии Худо оғоз меёбанд.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

Яҳёи Таъмиддиҳанда роҳро барои Масеҳ, Пайғомбари Аҳд, муҳайё сохт, то ки аҳдро, дар иҷрои Дониёл боби нӯҳ, ояти бисту ҳафт, тасдиқ намояд. Бо ин амал ӯ ҳамчунин роҳро барои он муҳайё сохт, ки Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ биёяд ва писарони Левиро покиза гардонад; ва Ӯ инро дар ибтидо ва анҷоми хизмати севунимсолаи Худ ба ҷо овард. Поксозии маъбади айнӣ рамзи кори Ӯ дар пок сохтани маъбади ҷонҳои онҳое буд, ки ҳамчун писарони Левӣ намояндагӣ шудаанд.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

Кори айнании поксозии маъбад аз ҷониби Ӯ иҷрои пешгӯйӣ буд; ва ҳангоме ки Ӯ ин корро дар Юҳанно, боби ду, оятҳои сездаҳ то бисту ду ба анҷом расонд, Рӯҳулқудс шогирдонро роҳнамоӣ кард, то порчаеро аз Аҳди Қадим ба ёд оранд, ки ҷузъе аз кори Ӯ дар пок ва покиза гардонидани шогирдон, дар иҷрои Малокӣ се, буд.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

Дар он порчаи Инҷили Юҳанно, Масеҳ нишон дод, ки ҳангоме ки маъбади бадани Ӯ вайрон карда шавад, Ӯ онро дар се рӯз барпо хоҳад кард. Муколама бо яҳудиёни баҳсҷӯ инро низ илова кард, ки таҷдиди маъбади аслӣ, ки Ҳиродус анҷом дода буд ва ҳамон сол ба итмом расида буд, чиҳилу шаш сол тӯл кашида буд. Исо шогирдони Худро ба воситаи намунае аз яке аз қоидаҳои марбут ба каломи нубувват, ки Исо онро дар Каломи Худ ба василаи кори фариштагон, Рӯҳулқудс ва анбиё ҷой дода буд, пок мегардонид.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

Вай намунаи нубувватиро фароҳам овард, ки тибқи он воқеии зоҳирӣ намояндаи маънавист. Ӯ калиди нубувватии шумораи «чилу шаш»-ро ҳамчун рамзи маъбад муқаррар намуд. «Чилу шаш» шумораи рӯзҳое буд, ки Мусо бар кӯҳ буд ва дастурҳоро барои маъбад қабул мекард. «Чилу шаш» шумораи хромосомаҳое мебошад, ки маъбади инсониро ташкил медиҳанд. «Чилу шаш» шумораи солҳоест (1798 то 1844), ки дар барқарор сохтани маъбади маънавие, ки нахуст аз ҷониби бутпарастӣ ва сипас аз ҷониби папизм поймол гардида буд, анҷом ёфтанд.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

Ду поксозии маъбад ин рамзро дар бар мегирад, ки се рӯз ба чилу шаш сол баробар аст. Он инчунин ин аслро дар бар мегирад, ки маънои зоҳирӣ намояндаи маънои рӯҳонӣ мебошад. Он ҳам иҷрои нубувват ва ҳам пешгӯии нубувватро ифода мекард. Он ду поксозӣ ҳақиқатеро ифода мекунанд, ки аз ҷониби як гурӯҳ нодуруст фаҳмида мешавад, вале бар гурӯҳи дигар ошкор мегардад.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

Ду покизакунӣ давраи замонеро муайян мекунанд, ки дар он калисои Худо ба дараҷае фосид гардидааст, ки он «насли зинокор ва афъиҳо» мебошад, ки дар ҷустуҷӯи нишонае ҳастанд, дар ҳоле ки он нишона бевосита ба онҳо фаҳмонда мешавад; зеро ягона нишонае, ки дода хоҳад шуд, нишонаи вайрон шудани маъбадест, ки дар се рӯз барқарор карда мешавад.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

Эй насли морон, шумо, ки шарир ҳастед, чӣ гуна метавонед суханони нек гӯед? Зеро аз фаровонии дил даҳон сухан мегӯяд.... Он гоҳ баъзе аз китобдонон ва аз фарисиён дар ҷавоб гуфтанд: «Устодо, мехоҳем аз ту аломате бубинем». Аммо Ӯ дар ҷавоб ба онҳо гуфт: «Насли шарир ва зинокор аломате металабад; ва ба он ҳеҷ аломате дода нахоҳад шуд, ҷуз аломати Юнуси набӣ. Зеро, чунон ки Юнус се рӯз ва се шаб дар шиками наҳанг буд, ҳамон тавр Писари Одам се рӯз ва се шаб дар дили замин хоҳад буд». Матто 12:34, 38–40.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

Ҳамаи ин ҷараёнҳои нубувватӣ дар ҳар се иҷроиши ногаҳон ба маъбади Худ омадани Фиристодаи Аҳд намояндагӣ шудаанд, чунон ки Ӯ дар боби дуюми Юҳанно амал кард.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

Ва иди Фисҳи яҳудиён наздик буд, ва Исо ба Ерусалим баромад. Ва дар маъбад он касонро ёфт, ки говон ва гӯсфандон ва кабӯтарон мефурӯхтанд, ва саррофон нишаста буданд. Ва қамчине аз ресмонҳои майда сохта, ҳамаро аз маъбад берун ронд, ҳам гӯсфандонро ва ҳам говонро; ва пули саррофонро рехт ва мизҳоро чаппа кард. Ва ба онҳое ки кабӯтарон мефурӯхтанд, гуфт: «Ин чизҳоро аз ин ҷо бардоред; хонаи Падари Маро хонаи тиҷорат нагардонед». Ва шогирдонаш ба ёд оварданд, ки навишта шудааст: «Ғайрати хонаи Ту Маро фурӯ бурдааст». Пас яҳудиён ҷавоб дода, ба Ӯ гуфтанд: «Чӣ аломате ба мо нишон медиҳӣ, зеро ки ин корҳоро мекунӣ?» Исо ҷавоб дода, ба онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Пас яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва Ту онро дар се рӯз барпо мекунӣ?» Аммо Ӯ дар бораи маъбади бадани Худ сухан меронд. Бинобар ин, вақте ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд, шогирдонаш ба ёд оварданд, ки Ӯ инро ба онҳо гуфта буд; ва онҳо ба Навишта ва ба сухане ки Исо гуфта буд, имон оварданд. Юҳанно 2:13–22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

Фиристодаи Аҳд бояд писарони Левиро чун «нуқра», ки Каломи Худоро ифода мекунад, ва чун «тилло», ки имонро ифода мекунад, пок созад ва ҳамчунин тоза намояд. Фиристодаи Аҳд шогирдони Худро бо афзун гардондани «имон»-и онҳо ба «каломи» нубувватии Худ пок месохт. Он каломи нубувватӣ барои пок сохтан, вале ҳамчунин барои тоза намудан таъин шуда буд. Каломи нубувватии Ӯ ҳамеша имтиҳонро ифода мекунад, ва маҳз ба воситаи Каломи нубувватии Ӯст, ки писарони Левӣ дар он даврае тоза карда мешаванд, вақте ки Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ меояд.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

«Ки белаш дар дасти Ӯст, ва Ӯ хирмани Худро тамоман пок хоҳад кард, ва гандуми Худро ба анбор ҷамъ хоҳад овард». Матто 3:12. Ин яке аз замонҳои поксозӣ буд. Ба воситаи суханони ростӣ, коҳ аз гандум ҷудо карда мешуд. Азбаски бисёре аз ҳад беҳудапараст ва худодилшод буданд, то ки мазамматро қабул кунанд, ва аз ҳад ҷаҳонпараст буданд, то ки зиндагии фурӯтаниро бипазиранд, аз Исо рӯй гардонданд. Бисёри дигар имрӯз ҳам ҳамин корро мекунанд. Имрӯз низ ҷонҳо озмуда мешаванд, чунон ки он шогирдон дар куништгоҳи Кафарнаҳум озмуда шуданд. Вақте ки ростӣ ба дил расонда мешавад, онҳо мебинанд, ки зиндагии онҳо ба иродаи Худо мувофиқ нест. Онҳо мебинанд, ки дар вуҷуди худ ба тағйироти комил ниёз доранд; аммо намехоҳанд он кори инкори худро бар дӯш гиранд. Бинобар ин, вақте ки гуноҳҳояшон ошкор мегардад, ба ғазаб меоянд. Онҳо ранҷида дур мешаванд, ҳамон гуна ки шогирдон Исоро тарк карданд ва нолишкунон гуфтанд: «Ин сухани сахт аст; кӣ метавонад онро бишнавад?» «Орзуи асрҳо», 392.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

Он «ҷонҳое, ки озмуда шуданд» дар «куништии Қафарнаҳум» рад карданд, ки бифаҳманд: вақте ки Масеҳ ба онҳо гуфт, ки бояд ҷисми Ӯро бихӯранд ва хуни Ӯро бинӯшанд, Ӯ аз ҷисми воқеии Худ барои ифодаи як ҳақиқати рӯҳонӣ истифода мебурд. Ин ҳамон намояндагии нубувватӣ буд, ки Ӯ дар бораи маъбад дар Юҳанно, боби дуюм, баён карда буд. Вақте ки ин асл — ки воқеӣ пеш аз рӯҳонӣ меояд ва намояндаи он мебошад — ҳамчун «сухани сахт» эътироф гардид, ки онҳо намехостанд онро «бишнаванд», онҳо рӯй гардонданд ва дигар ҳаргиз бо Ӯ роҳ нарафтанд. Ин дар Юҳанно, боби шашум, ояти шасту шашум (666), рӯй дод, ки қонуни наздикояндаи якшанберо ифода мекунад; қонуне, ки аз пеш тавассути 22 октябри соли 1844 рамзнок карда шуда буд, ва он, дар навбати худ, тавассути салиби Ҷалҷото рамзнок гардида буд.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

Аз ҳамон вақт бисёре аз шогирдонаш ақиб гаштанд ва дигар бо Ӯ роҳ нарафтанд. Юҳанно 6:66.

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

Дар боби дуюми Юҳанно, Рӯҳулқудс андешаҳои шогирдонро ҳидоят карда буд, то нубувватеро, ки ғайрати Худоро тасвир мекунад, «ба ёд оранд»; ва калимаи «ғайратманд» дар ҳар ду забон — ибронӣ ва юнонӣ — ҳамон калимаест, ки «рашкнок» мебошад.

For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

Зеро ғайрати хонаи Ту маро фурӯ бурдааст; ва маломатҳои онон ки Туро маломат мекарданд, бар ман афтодааст. Забур 69:9.

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

Ғайрати Худо, ки рашки Ӯст, он унсури хислати Худоро ҳамчун Худои рашкдор ифода мекунад, ки рашки Ӯ бар насли сеюм ва чорум бар онҳое зоҳир мегардад, ки аз Ӯ нафрат доранд. Дар боби дуюми Юҳанно, Рӯҳулқудс муқаррар менамуд, ки поксозие, ки аз ҷониби Фиристодаи Аҳд ба амал оварда мешавад, дар насли чорум ва ниҳоӣ рӯй медиҳад, ҳарчанд ҳангоми пур шудани косаи насли ниҳоӣ ҳамеша баъзе аз насли сеюм ҳанӯз боқӣ мемонанд. Он насл насли зинокор ва афъизодагон аст.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

Мусо насли чаҳорумро намояндагӣ мекард, ва маҳз дар ҳамон вақт Мусо дар муддати чиҳилу шаш рӯз дар бораи барпо намудани маъбад таълим гирифт. Дар он рӯзҳо ӯ шариатро қабул кард, ки дар аҳкоми дуюм нишон медиҳад, рашки Худо дар насли сеюм ва чаҳорум зоҳир мегардад.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

Ва ӯ ба Абром гуфт: «Бидон яқинан, ки насли ту дар замине, ки аз они онҳо нест, ғариб хоҳад буд, ва ба онҳо хизмат хоҳад кард; ва онҳо онҳоро чорсад сол озор хоҳанд дод. Ва он миллатро низ, ки ба онҳо хизмат хоҳанд кард, Ман доварӣ хоҳам намуд; ва баъд аз он онҳо бо дороии бузург берун хоҳанд омад. Ва ту дар осоиштагӣ назди падарони худ хоҳӣ рафт; дар пирии некӯ дафн хоҳӣ шуд. Аммо дар насли чорум онҳо боз ба ин ҷо хоҳанд омад, зеро гуноҳи амӯриён ҳанӯз ба камол нарасидааст». Ҳастӣ 15:13–16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

Дар насли охирини Исроили қадим, маъбади калисои масеҳӣ, ки Петрус онро «хонаи рӯҳонӣ» номид, барпо гардид. Дар ҷараёни он таърих Худо рашки Худро ду маротиба зоҳир кард, вақте ки бо ғайрати Худ маъбадро пок сохт. Дар соли 1844 Худо маъбади рӯҳонии миллеритҳоро бархезонд, ва боз як бор аз назди қавми пештар баргузида гузашта буд. Дар он таърих Фиристодаи Аҳд ногаҳон дар 22 октябри соли 1844 омад.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

Зуҳури Ӯ ба воситаи хизмати Вилям Миллер омода гардида буд. Вақте ки протестантҳо ва миллеритҳо ба 22 октябри соли 1844 наздик мешуданд, ду табақа озмуда шуданд. Озмоиши протестантҳо дар замони охир, ҳангоми омадани фариштаи аввал дар соли 1798, фаро расид. Пас аз он ки паёме, ки мебоист писарони Левиро ҳам «пок» ва ҳам «тасфия» намояд, дар соли 1831 ба шакли расмӣ даромад, озмоиши протестантҳо он гоҳ оғоз ёфт, ки паёми фариштаи аввал 11 августи соли 1840 қувватманд гардонда шуд. 19 апрели соли 1844 протестантҳо аз ин озмоиш ноком баромаданд ва духтарони Бобил гаштанд.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

Сипас фариштаи дуюм омад, ва имони миллериён он гоҳ озмуда шуд, ва поксозӣ ва поккунӣ ба анҷом расонида шуд. Вақте ки паёми фариштаи дуюм дар маҷлиси урдугоҳии Эксетер аз дувоздаҳум то ҳабдаҳуми август қувват ёфт, озмоиши ҷудошавии миллериёни доно аз миллериёни нодон ба анҷом расонида шуд.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

Фарқияти байни ҳушмандон ва аблаҳон равған буд, ки он паёми нубувватии Нидои Нисфи Шаб буд. Вақте ки фариштаи сеюм 22 октябри соли 1844 расид, маъбад (дар чиҳилу шаш сол) бино шуда буд. Дар он лаҳза Паёмовари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

«Омадани Масеҳ ҳамчун саркоҳини мо ба Қудси қудсҳо, барои поксозии муқаддасгоҳ, ки дар Дониёл 8:14 нишон дода шудааст; омадани Писари Одам назди Қадим-ул-айём, чунон ки дар Дониёл 7:13 баён гардидааст; ва омадани Худованд ба маъбади Худ, ки Малокӣ пешгӯӣ кардааст, ҳама тавсифи ҳамон як воқеа мебошанд; ва ин ҳамчунин бо омадани домод ба тӯй, ки Масеҳ онро дар масали даҳ бокира дар Матто 25 баён кардааст, тасвир ёфтааст». «Муборизаи бузург», 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

Дар он вақт Фариштаи Аҳд ба кори худ барои поксозӣ ва тозакунии шогирдони миллерӣ, ки дар боби сеюми Малокӣ ҳамчун писарони Левӣ муайян шудаанд, оғоз намуд.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

«Бисёре аз онҳое ки зери паёмҳои фариштаи якум ва дуюм барои пешвози Домод берун шуданд, паёми сеюмро, ки охирин паёми озмоишист ва бояд ба ҷаҳон дода шавад, рад карданд; ва ҳангоме ки даъвати охирин дода мешавад, мавқеи монанде гирифта хоҳад шуд.

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

«Ҳар як ҷузъиёти ин масал бояд бодиққат омӯхта шавад. Мо ё ба бокирагони хирадманд мансуб дониста мешавем, ё ба бокирагони аблаҳ». Review and Herald, October 31, 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

Ҳангоме ки паёми фариштаи аввал 11 августи соли 1840 бо қувват таъсиргузор гардид, анбӯҳи зиёде ба ҳаракати миллерӣ ҳамроҳ шуданд. Сипас, 19 апрели соли 1844, гурӯҳи бузурге аз ин ҳаракат ҷудо шуд. Дар 22 октябри соли 1844, назари маъмул ин аст, ки тақрибан панҷоҳ нафар бо имон ба Қудси Қудсҳо ворид шуданд. Агар фарз кунем, ки шумора тақрибан панҷоҳ нафаре буд, ки дар ибтидо аз нури фариштаи сеюм пайравӣ карданд, пас чӣ маъно дорад, вақте ба мо гуфта мешавад, ки «бисёре» аз онҳое ки паёмҳои фариштаи аввал ва дуюмро пазируфта буданд, «паёми сеюм, охирин паёми озмоиширо, рад карданд»?

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

Пайғамбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад ва нури муқаддасгоҳи осмон ва паёми фариштаи сеюмро ба панҷоҳ нафаре, ки минбаъд ба таҷрибаи фариштаи сеюм пайравӣ карданд, кушод, вале онҳо дар аввал пароканда буданд. Ноумедии онҳо дар он вақт аз ноумедии аввал бештар буд, гарчанде ки, мувофиқи он чи Хоҳар Уайт ба мо хабар медиҳад, ноумедии онҳо ба андозаи ноумедии шогирдон пас аз салиб набуд.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

Дар ҳар ду таърихи мувозӣ, Масеҳ Каломи нубувватии Худро ба рӯҳафтодагон кушод, ва то соли 1850, хоҳар Уайт изҳор медорад, ки ба ӯ нишон дода шуд, ки Худованд он вақт боз дасти Худро дароз мекард, то қавми Худро ҷамъ оварад.

“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

«23-юми сентябр [1850] Худованд ба ман нишон дод, ки Ӯ дасти Худро бори дуюм дароз кардааст, то бақияи қавми Худро бозёбад, ва дар ин замони ҷамъ овардан кӯшишҳо бояд дучанд карда шаванд. Дар замони парокандагӣ Исроил зада ва пора-пора карда шуд; аммо акнун, дар замони ҷамъ овардан, Худо қавми Худро шифо хоҳад дод ва захмҳояшонро хоҳад баст. Дар замони парокандагӣ, кӯшишҳое, ки барои паҳн кардани ҳақиқат ба ҷо оварда мешуданд, фақат таъсири андак доштанд, бисёр кам ё ҳеҷ чизеро ба анҷом намерасониданд; аммо дар замони ҷамъ овардан, вақте ки Худо дасти Худро барои ҷамъ кардани қавми Худ ниҳодааст, кӯшишҳо барои паҳн кардани ҳақиқат таъсири пешбинишудаи худро хоҳанд дошт. Ҳама бояд дар ин кор муттаҳид ва ғайратманд бошанд. Ман дидам, ки барои ҳар касе шармовар аст, ки барои идора кардани мо акнун дар замони ҷамъ овардан ба замони парокандагӣ ҳамчун намуна муроҷиат кунад; зеро агар Худо акнун барои мо аз он чи он вақт кард, бештаре накунад, Исроил ҳеҷ гоҳ ҷамъ оварда намешавад. Ҳамон қадар зарур аст, ки ҳақиқат дар як нашрия чоп шавад, чунон ки мавъиза карда шавад». Review and Herald, November 1, 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

Дар назди салиб шогирдон пароканда шуда буданд, ва дар он таърих, пас аз се рӯз Ӯ оғоз намуд, ки шогирдони парокандаи Худро ҷамъ оварад. Тақрибан се сол пас аз анҷоми соли 1844 буд, ки Масеҳ оғоз намуд, рамаи парокандаи Худро ҷамъ оварад. Дар он таърих Ӯ қавми Худро роҳнамоӣ кард, то кори нашрро оғоз намоянд ва ҷадвали дуюми ду ҷадвали Ҳабаққуқро нашр кунанд, ки дар охири соли 1850 таҳия гардида буд, ва сипас аз моҳи январи соли 1851 дар Review and Herald барои фурӯш пешниҳод карда шуд.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

Ҷадвали соли 1843 таҷассуми ҷисмонии паёме буд, ки маъбадро пок сохт ва он дар таърихи паёмҳои фариштаи якум ва дуюм барпо гардида буд. Бо омадани фариштаи сеюм, Худо қасд дошт кори Худро ба анҷом расонад ва қавми Худро ба хона барад, аммо онҳо, чунон ки Исроили қадим исён карда буд, исён карданд, ва ҳам Исроили қадим ва ҳам Исроили муосир пас аз он таъйин шуданд, ки дар биёбон саргардон гарданд. Агар он адвентистҳое, ки дар оғоз нури фариштаи сеюмро пазируфта буданд, бо имон идома медоданд ва таҷассуми ҷисмонии паёми худро, ки ҷадвали соли 1850 буд, мебардоштанд, метавонистанд омадани дуюми Исоро фаро расонанд ва ба хона раванд. Аммо барояшон муқаррар шуда буд, ки таърихи Еҳушаъ ва Колеб, ва даҳ ҷосуси бевафоро такрор намоянд.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

«Агар адвентистҳо, пас аз ноумедии бузурги соли 1844, имони худро устувор нигоҳ медоштанд ва якдилона дар иродаи ошкоршудаи Худо пеш мерафтанд, паёми фариштаи сеюмро қабул намуда, онро дар қудрати Рӯҳулқудс ба ҷаҳон эълон мекарданд, онҳо наҷоти Худоро медиданд, Худованд бо кӯшишҳои онҳо пуриқтидор амал мекард, кор ба анҷом мерасид, ва Масеҳ то ин замон омада, қавми Худро барои гирифтани мукофоти онҳо қабул мекард. Аммо дар давраи шубҳа ва номуайяние, ки пас аз он ноумедӣ фаро расид, бисёре аз имондорони адвентӣ аз имони худ даст кашиданд.... Ҳамин тавр, кор боздошта шуд, ва ҷаҳон дар торикӣ боқӣ монд. Агар тамоми ҷисми адвентистӣ бар аҳкоми Худо ва имони Исо муттаҳид мешуд, таърихи мо то чӣ андоза тамоман дигар мешуд!» Evangelism, 695.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

Юҳаннои Таъмиддиҳанда ва Вилям Миллер роҳро барои он омода сохтанд, ки Масеҳ ногаҳон биёяд ва қавмеро пок намояд, ки паёми наҷотро дар қуввати Рӯҳулқудс ба тамоми ҷаҳон хоҳанд расонд. Шогирдони Масеҳ супориши худро анҷом доданд, аммо оғози Адвентизм чунин накард. То соли 1856 онҳо ба ҳолати Лоудикия афтоданд, нури пешрафтаи «ҳафт замон»-ро рад карданд ва дар соли 1863 раванди исёни рӯ ба афзоишро оғоз намуданд, ки то қонуни якшанбеи наздикоянда идома меёбад. Исёни соли 1863 бо исёни даҳ ҷосус пешнамун шуда буд. Дар анҷоми чиҳил соли саргардонии биёбон Исроили қадим боз ба ҳамон озмоиш оварда шуд ва ба ин васила намунае фароҳам омад, ки Исроили муосир низ ба озмоиши ибтидоӣ бозгардонда мешавад.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

Исёни даҳ ҷосус дар Қодеш, чиҳил сол баъд дар Қодеш боз такрор шуд. Исёни он даҳ ҷосус, ки боиси чиҳил соли саргардонӣ дар биёбон гардид, исёни соли 1863-ро ифода мекунад, вақте ки Исроили муосир саргардонии худро дар биёбони Лоодикия ба вуҷуд овард. Дар поёни он чиҳил сол, Исроили қадим боз ба Қодеш оварда шуд; ба ин васила маълум мегардад, ки он имтиҳоне, ки Адвентизми Миллериро ҳангоми исёни соли 1863 поксозӣ намуд, бояд боз такрор гардад, ҳангоме ки Фиристодаи Аҳд боз ногаҳон ба маъбади Худ меояд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.

“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

Дар фатҳи Ҷилъод ва Бошон бисёре буданд, ки воқеаҳоеро ба ёд меоварданд, ки қариб чил сол пештар, дар Қодеш, Исроилро ба саргардонии тӯлонӣ дар биёбон маҳкум карда буданд. Онҳо медиданд, ки гузориши ҷосусон дар бораи Замини Мавъуд аз бисёр ҷиҳат дуруст будааст. Шаҳрҳо ҳисордор ва бисёр бузург буданд, ва онҳоро азимҷуссаҳое сокин буданд, ки дар муқоиса бо онҳо ибриён гӯё танҳо кӯтоҳқадакон буданд. Аммо акнун онҳо метавонистанд бубинанд, ки иштибоҳи ҳалокатбори падарони онҳо дар он будааст, ки ба қудрати Худо эътимод накарда буданд. Танҳо ҳамин буд, ки онҳоро аз даромадан ба он замини некӯ дар ҳамон вақт боздошта буд.

“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

«Вақте ки онҳо бори аввал барои дохил шудан ба Канъон омодагӣ медиданд, ин иқдом бо душвориҳои хеле камтар аз ҳозира ҳамроҳ буд. Худо ба қавми Худ ваъда дода буд, ки агар ба овози Ӯ итоат намоянд, Ӯ пешопеши онҳо хоҳад рафт ва барои онҳо ҷанг хоҳад кард; ва инчунин занбӯрҳоро хоҳад фиристод, то сокинони он заминро берун ронанд. Тарси халқҳо ҳанӯз ба таври умумӣ барангехта нашуда буд, ва барои муқобилат ба пешравии онҳо омодагии андаке дида шуда буд. Аммо ҳангоме ки Худованд акнун ба Исроил фармуд, ки пеш раванд, онҳо бояд бар зидди душманони ҳушёру пурқувват пеш мерафтанд ва мебоист бо лашкарҳои бузургу хубомӯхтае мубориза мекарданд, ки барои муқовимат ба наздикшавии онҳо омодагӣ медиданд.»

“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

«Дар муборизаи худ бо Ӯҷ ва Сиҳӯн қавм ба ҳамон озмоише оварда шуданд, ки падаронашон дар зери он ба таври басо ошкоро ноком гардида буданд. Аммо акнун ин имтиҳон аз он вақте, ки Худо ба Исроил амр фармуда буд пеш раванд, хеле сахттар буд. Душвориҳое, ки дар роҳи онҳо буданд, аз замоне ки онҳо ҳангоми фармуда шудан ба номи Худованд пеш нарафтанд, бисёр афзуда буданд. Худо то ҳол қавми Худро ҳамин тавр меозмояд. Ва агар онҳо дар бардоштани имтиҳон ноком шаванд, Ӯ онҳоро боз ба ҳамон нуқта меоварад, ва дафъаи дуюм озмоиш наздиктар хоҳад омад ва аз пешина сахттар хоҳад буд. Ин ҳол идома меёбад, то вақте ки онҳо аз озмоиш мегузаранд, ё, агар ҳанӯз саркаш бошанд, Худо нури Худро аз онҳо бозмегирад ва онҳоро дар торикӣ вомегузорад». Патриархҳо ва Пайғамбарон, 436, 437.