The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.
Тафтиши доварии зиндагон 11 сентябри соли 2001 оғоз ёфт, ва доварии иҷроӣ бо қонуни якшанбеи наздикфаро оғоз меёбад. Ин ду давраи доварӣ кори он қосидеро ифода мекунанд, ки роҳро барои Паёмбари сеюми Аҳд ва Илёси сеюм муҳайё месозад; ва ин анҷоми он паёмбари Илёс аст, ки дар таърихи миллеритӣ оғоз ёфта буд.
In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.
Дар Масеҳ иҷрои Паёмбари Аҳд Ӯ ду бор маъбади аслии заминиро пок кард, ки он бадани Ӯ ва маъбади рӯҳонии Ӯро рамзӣ пешакӣ нишон медод. Маъбади аслии заминии Ӯ нахуст ҳамчун маъбади Хаймаи биёбон оғоз ёфт, сипас маъбади Сулаймон, баъд он маъбаде, ки пас аз ҳафтод соли асорат дар Бобил аз нав бино карда шуд, ва ҳамон маъбад пас аз лоиҳаи бозсозии чиҳилу шашсолае, ки Ҳиродус анҷом дод.
God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.
Ҳузури ҷисмонии Худо хаймаи муқаддас ва маъбади Сулаймонро баракат дод, аммо маъбаде, ки баъд аз асирӣ аз нав бино карда шуд, аз чунин баракат баҳраманд нагашт; вале он маъбади азнавсозишуда бо ҳузури ҷисмонии Масеҳ баракат ёфт. Дар таърихи маъбади азнавсохтаи Ҳиродус, Масеҳ ду бор маъбадро пок намуд, дар иҷрои Малокӣ, боби сеюм. Дар поксозии аввал, Масеҳ маъбадро хонаи Падари Худ номид, аммо дар поксозии охирини маъбад Масеҳ онро хонаи яҳудиён хонд.
In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.
Дар таърихи миллериён Масеҳ аз соли 1798 то 1844 дар давоми чилу шаш сол маъбади рӯҳониро барпо намуд. 22 октябри соли 1844, дар иҷрошавии боби сеюми Малокӣ, Ӯ ногаҳон ба маъбади Худ омад ва ба ин васила бокирагони аблаҳро пок кард. Сипас Ӯ ҳамчун фариштаи сеюм омад, то поксозии дуюм ва ниҳоиро ба анҷом расонад, аммо, чунон ки дар оғози Исроили қадим буд, Исроили муосир аз имоне, ки барои ба анҷом расонидани кор зарур буд, маҳрум монд.
On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”
Дар 11 сентябри соли 2001 Масеҳ бозгашт, то поксозии дуюми маъбадро ба анҷом расонад, ки он ҳангоми пок карда шудани бокирагони аблаҳ дар қонуни якшанбеи ба зудӣ омадаистода анҷом меёбад, вақте ки онҳо ба воқеияти он бедор мешаванд, ки афзоиши донишеро, ки дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, дарк намекунанд. Он афзоиши дониш паёми борони охирро ифода мекунад, ки он, вақте дар заминаи масали даҳ бокира қарор дода мешавад, паёми Нидои Нимашаб аст. Паёми шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳ, ки дар вақти поён дар соли 1989 мӯҳраш кушода шуд, дар ояти чилу чоруми он оятҳо ҳамчун «хабарҳо аз шарқ ва аз шимол» муаррифӣ шудааст.
The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).
Паёми борони охирин, ҳамон паёми Нидои Нимашаб аст ва он ҳамчунин паёми шарқ ва шимол мебошад. Шарқ ва шимол мутаносибан Ислом ва папагариро ифода мекунанд, ва ҳамчун як паём, онҳо он паёмеро ифода менамоянд, ки онро адвентизми Лоудикиягӣ дар миёни 11 сентябри соли 2001 ва қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда тақаллуб мекунад. 11 сентябри соли 2001 Исломро (шарқ) ифода мекунад, ва қонуни якшанбе аломати ҳайвонро (шимол) ифода менамояд.
The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Бистари марг барои адвентизми Лӯдикея миёни он ду нишона ифода шудааст, чунон ки дар марги пайғамбари нофармон миёни хар ва шер намуна оварда шудааст. Бистари марг барои онҳое ки нишони ҳайвонро мепазиранд, ба воситаи «хабарҳо аз шарқ ва шимол» ифода шудааст, ки қудрати папиро ба хашм меорад ва таъқиби ниҳоии қавми Худоро оғоз мекунад. Он паём аз қонуни якшанбеи наздикоянда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз меёбад, ки ҳамон ҷо ва ҳамон вақт аст, ки Исломи Войи сеюм ногаҳон зарба мезанад. Он ҳамлаи ғайричашмдошт вайронии миллӣ ба бор меорад ва халқҳоро ба ғазаб меоварад, ва ҳамин тавр ангезаи иқтисодӣ ва сиёсиро фароҳам месозад, то ҳамаи халқҳо бар зидди Ислом, таҳти сарпарастии иттиҳоди сеҷонибаи аждаҳо, ҳайвон ва пайғамбари козиб, ба ҳам оварда шаванд.
In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.
Дар таърихе ки бо Илёсси сеюм намояндагӣ мешавад, паёме ки Войи сеюмро муайян месозад, ба аждаҳо, ба ҳайвон ва ба пайғамбари козиб хабар медиҳад, ки Ислом василаи доварист, ки Худо онро барои ҷазо додани одамон ба сабаби парастиши нишони қудрати папавӣ ба кор мебарад. Чунон ки бо се Рум, се Бобил, се Илёс ва се паёмбаре ки роҳро муҳайё месозанд, Войи сеюм низ бо татбиқи сегонаи се Вой барқарор мегардад.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Ва ман дидам ва шунидам, ки фариштае дар миёни осмон парвоз мекард ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби дигар овозҳои карнаи он се фаришта, ки ҳанӯз бояд навозанд! Ваҳй 8:13.
Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.
Хоҳар Вайт китоби Смит, «Дониёл ва Ваҳй»-ро, ба таври амиқ тасдиқ намуд ва нишон дод, ки ҳар як Адвентисти рӯзи ҳафтум бояд ин китобро соҳиб бошад, гарчанде ӯ инро ба он андозае бевоситае, ки ман ҳоло навиштам, баён накардааст, аммо ин воқеият дар тасдиқи ӯ мавҷуд аст.
“The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.
«Худованд коргаронро даъват мекунад, то ба майдони паҳнкунии китобҳо дароянд, то китобҳое, ки нури ҳақиқати замони ҳозираро дар бар доранд, паҳн гарданд. Мардум дар ҷаҳон бояд бидонанд, ки аломатҳои замон дар ҳоли ба амал омадананд. Ба назди онҳо китобҳоеро баред, ки онҳоро равшанӣ хоҳанд дод. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, ва The Desire of Ages бояд акнун ба ҷаҳон бираванд. Таълими бузурге, ки дар Daniel and Revelation мавҷуд аст, аз ҷониби бисёре дар Австралия бо шавқи зиёд мутолиа шудааст. Ин китоб василаи овардани бисёр ҷонҳои гаронбаҳо ба шинохти ҳақиқат гардидааст. Ҳар он чи мумкин аст, бояд анҷом дода шавад, то Thoughts on Daniel and the Revelation паҳн гардад. Ман ҳеҷ китоби дигареро намедонам, ки ҷойи ин китобро гирифта тавонад. Он дасти ёрирасони Худост.»
“Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.
«Онҳое ки муддати дароз дар ҳақиқат будаанд, дар хобанд. Онҳо бояд ба воситаи Рӯҳулқудс тақдис ёбанд. Паёми фариштаи сеюм бояд бо овози баланд эълон карда шавад. Масъалаҳои басо бузург пеши рӯйи мо қарор доранд. Мо вақтеро барои аз даст додан надорем. Худо накунад, ки мо ба масъалаҳои хурд роҳ диҳем, то нуре ки бояд ба ҷаҳон дода шавад, зери соя афтад». Manuscript Releases, volume 21, 444.
The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.
Китобе, ки онҳое, ки назари миллеритиро дар бораи «ҳамешагӣ»-и китоби Дониёл рад карданд, низ рад намуда буданд, ҳамчун «дасти мададгори Худо» муаррифӣ гардид. Агар ба қавми Худо масъулияти паҳн намудани китобҳои дар иқтибоси пешин зикршуда супурда шуда бошад, ин маънои онро дорад, ки қавми Худо худ низ бояд соҳиби он китоб мебуданд. Ин китоб меҳвари ҳамлаи онҳое буд, ки назари «нав»-ро дар бораи «ҳамешагӣ»-и китоби Дониёл тарғиб мекарданд, зеро он ҳамон китобе буд, ки онҳо мехостанд онро аз нав нависанд ва назари дурустро дар бораи «ҳамешагӣ» аз он хориҷ созанд.
When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.
Вақте ки хоҳар Уайт ба ду роҳбари асосӣ дар ошӯби марбут ба «рӯзмарра» дар китоби Дониёл ишора мекард, ӯ аксар вақт таъкид менамуд, ки онҳо (Прескотт ва Даниелс) қобилияти «аз сабаб ба натиҷа хулоса баровардан»-ро надоштанд. Ба назар мерасад, ки таҷдидгарони таърихии адвентистони Лоудиқия низ бо ҳамин мушкил рӯ ба рӯянд.
The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”
Мардуми пешсафе, ки дар тамоми таърихи исён аз соли 1888 ба ин сӯ, дар лаҳзае аз таҷрибаи шахсии худ, таълимоти бардурӯғи «ҳамарӯза»-ро пазируфта буданд. Исёни онҳо «натиҷа» буд, ва фаҳмиши нодурусти «ҳамарӯза» «сабаб» буд. Таҷдидгарони лаодикиявии адвентистӣ ноомӯхтагонро ба ин бовар меоранд, ки ҳамон исёнгарони таърихии таърихи адвентистӣ дар асл дар исён набуданд, ҳарчанд шаҳодати бознигаришудаи онҳо ҳеҷ гоҳ бо шаҳодати Китоби Муқаддас ва Рӯҳи Нубувват тасдиқ намегардад. Азбаски онҳо «натиҷа»-ро ҳамчун исён ба ҳисоб намеоранд, имкони ҷустуҷӯи «сабаб»-ро маҳкам месозанд.
As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.
Чунон ки паранда аз оворагардӣ, ва чунон ки турна аз парвоз, лаънати беасос нахоҳад омад. Масалҳо 22:6.
God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.
Халқи Худо бояд исёнро бишносанд; ва ҳангоме ки онро мешиносанд, бояд сабаби онро ҷустуҷӯ намоянд. Сипас бояд он сабабро бартараф кунанд. Дар порчаи зерин хоҳар Уайт бар ҳикояи Охон шарҳ медиҳад.
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.
«Ба ман нишон дода шуд, ки Худо дар ин ҷо нишон медиҳад, ки Ӯ ба гуноҳ дар миёни онҳое ки худро қавми аҳкомнигоҳдорандаи Ӯ меноманд, чӣ гуна менигарад. Онҳое ки Ӯ онҳоро махсусан бо он сарфароз гардондааст, ки зуҳуроти ҳайратовари қудрати Ӯро, чунон ки Исроили қадим дид, шоҳид бошанд, ва ҳатто дар он ҳол ҷуръат мекунанд, ки дастурҳои ошкори Ӯро нодида гиранд, мавриди ғазаби Ӯ хоҳанд буд. Ӯ мехоҳад ба қавми Худ биомӯзонад, ки нофармонӣ ва гуноҳ барои Ӯ бисёр нафратангезанд ва набояд сабук шумурда шаванд. Ӯ ба мо нишон медиҳад, ки вақте қавми Ӯ дар гуноҳ ёфт мешаванд, бояд фавран чораҳои қатъӣ андешанд, то он гуноҳро аз миёни худ дур созанд, то ки абрӯи Ӯ бар ҳамаи онҳо қарор нагирад. Аммо агар гуноҳҳои қавм аз ҷониби онҳое ки дар мақомҳои масъулият қарор доранд, нодида гирифта шаванд, абрӯи Ӯ бар онҳо хоҳад буд, ва қавми Худо, ҳамчун як ҷисм, барои он гуноҳҳо масъул дониста хоҳанд шуд. Худованд дар муносибатҳояш бо қавми Худ дар гузашта зарурати пок сохтани калисоро аз бадиҳо нишон медиҳад. Як гуноҳкор метавонад торикиро паҳн созад, ки нури Худоро аз тамоми ҷамоат маҳрум гардонад. Вақте мардум дарк мекунанд, ки торикӣ бар онҳо фурӯ менишинад, ва сабаби онро намедонанд, бояд Худоро бо ҷиддият, дар фурӯтании бузург ва хоксории худ, биҷӯянд, то он бадиҳое, ки Рӯҳи Ӯро маҳзун месозанд, ҷустуҷӯ ва бартараф карда шаванд.»
“The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.
«Бадгумоние, ки бар зидди мо ба вуҷуд омадааст, аз он сабаб ки мо он нодурустиҳоеро, ки Худо ба ман нишон додааст, фош кардаем, ва нидое, ки дар бораи дуруштӣ ва сахтгирӣ бардошта шудааст, ноодилона аст. Худо ба мо амр мекунад, ки сухан гӯем, ва мо хомӯш нахоҳем монд. Агар дар миёни қавми Ӯ нодурустиҳо ошкор бошанд, ва агар хизматгорони Худо нисбат ба онҳо беэътиноёна бигзаранд, онҳо амалан гуноҳкорро дастгирӣ ва сафед мекунанд ва ба ҳамон андоза айбдоранд ва, бешак, норизоияти Худоро хоҳанд гирифт; зеро онҳо барои гуноҳҳои гунаҳкорон масъул карда хоҳанд шуд. Дар рӯъё ба ман ба бисёр мавридҳо ишора карда шуд, ки дар онҳо норизоияти Худо бар асари беэътиноии хизматгорони Ӯ дар муносибат кардан бо нодурустиҳо ва гуноҳҳои мавҷуд дар миёни онҳо ба амал омадааст. Онҳое ки ин нодурустиҳоро узр меоварданд, аз ҷониби мардум ҳамчун шахсони бисёр мулоим ва дӯстдоштании табиат шумурда мешуданд, танҳо аз он сабаб ки аз иҷрои як вазифаи равшани Китоби Муқаддас канораҷӯӣ мекарданд. Ин вазифа ба эҳсосоти онҳо писанд набуд; бинобар ин аз он дурӣ меҷустанд». Testimonies, volume 3, 265.
The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.
Таърихи роҳбароне, ки дар Адвентизм исён бардоштаанд, бар он шаҳодат медиҳад, ки яке аз қадамҳое, ки қариб ҳамеша дар исёни онҳо дида мешавад, ин аст, ки дар ягон лаҳзае аз таҷрибаи шахсии худ онҳо назари ботили «рӯзмарра»-ро пазируфтаанд. Бо вуҷуди ин, китоби Смит, ҳарчанд илҳомбахш нест ва дорои баъзе мушкилоти таълимотӣ мебошад, ҳанӯз ҳам шарҳи бисёр хуби фаҳмиши пешравонро дар бораи бобҳои ҳаштум ва нӯҳуми Ваҳй фароҳам меоварад, ки дар он ҷо мо таърихи нубувватии шаш карнаи аввалро баёнёфта мебинем. Мо, ҳангоме ки ба баррасии татбиқи сегонаи се Вой оғоз мекунем, ба шарҳи Смит аз китоби ӯ, «Дониёл ва Ваҳй», муроҷиат хоҳем кард.
Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.
Хоҳар Уайт ба мо иттилоъ медиҳад, ки ба Уилям Миллер оид ба китоби Ваҳй нури бузурге дода шуда буд, аммо фаҳмиши ӯ дар бораи бобҳои сездаҳум ва шонздаҳум то ҳаждаҳум нодуруст буд, зеро ӯ дар нуқтаи нодурусти таърихӣ қарор дошт, то бубинад, ки се қувваи вайронкунанда ҳастанд, на ду. Нури бузурги ӯ бар бобҳои дуюм то нӯҳуми китоби Ваҳй буд.
“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.
«Воизон ва мардум ба китоби Ваҳй ҳамчун ба китобе пурасрор ва аз дигар қисматҳои Навиштаҳои Муқаддас камаҳаммияттар нигаристаанд. Аммо ман дидам, ки ин китоб дар ҳақиқат ваҳйест, ки махсус ба манфиати онҳое дода шудааст, ки бояд дар рӯзҳои охир зиндагӣ кунанд, то онҳоро дар муайян сохтани мавқеи ҳақиқии худ ва вазифаи худ роҳнамоӣ намояд. Худо андешаи Уилям Миллерро ба сӯи пешгӯиҳо равона сохт ва ба ӯ дар бораи китоби Ваҳй нури бузург бахшид». Early Writings, 231.
Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.
Миллер фаҳмиши худро дар бораи калисоҳо, муҳрҳо, карнайҳо ва косаҳо ба таври зайл баён намуд.
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
«Ҳафт калисои Осиё таърихи калисои Масеҳ аст дар ҳафт сурати вай, бо ҳамаи печутобҳо ва гардишҳояш, дар тамоми шукуфоӣ ва тангдистиаш, аз рӯзҳои расулон то ба анҷоми ҷаҳон. Ҳафт мӯҳр таърихи амалиёти қудратҳо ва подшоҳони замин бар зидди калисо, ва ҳифзи Худо аз қавми Худ дар ҳамон давра мебошад. Ҳафт карнай таърихи ҳафт доварии махсус ва сахт аст, ки бар замин, ё бар подшоҳии Рум, фиристода шудаанд. Ва ҳафт коса ҳафт балои охиринанд, ки бар Руми папавӣ фиристода шудаанд. Бо инҳо бисёр воқеаҳои дигар низ омехтаанд, ки чун ҷӯйҳои шохобвор дар ҳам бофта шудаанд ва рӯди бузурги нубувватро пур месозанд, то он даме ки ҳамааш моро ба уқёнуси абадият мерасонад.»
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
«Ба назари ман, ин нақшаи нубуввати Юҳанно дар китоби Ваҳй аст. Ва ҳар касе ки мехоҳад ин китобро бифаҳмад, бояд дар бораи бахшҳои дигари каломи Худо дониши амиқ дошта бошад. Суратҳо ва маҷозҳое ки дар ин нубувват ба кор рафтаанд, ҳамагӣ дар худи он шарҳ дода нашудаанд, балки бояд дар анбиёи дигар ёфта шаванд ва дар мавзеъҳои дигари Навиштаҳо тавзеҳ гарданд. Бинобар ин равшан аст, ки Худо омӯзиши тамоми каломро дар назар доштааст, ҳатто барои ба даст овардани дониши равшан дар бораи ҳар бахше аз он». William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.
Ҳамон тавре ки фариштаи сеюм, ки роҳро барои Фариштаи Аҳд омода месозад, таърихи дохилии доварии калисоро намояндагӣ мекунад, бар хилофи Илёсои сеюм, ки таърихи берунӣ дар доварии Бобили ҳозираро намояндагӣ мекунад, фаҳмиши пешоҳангона оид ба калисоҳо ва мӯҳрҳо ҳамон шоҳидии дохилӣ-беруниро муайян намуд.
“The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.
«Мӯҳрҳо ба диққати мо дар бобҳои 4-ум, 5-ум ва 6-уми Ваҳй муаррифӣ мешаванд. Манзараҳое, ки зери ин мӯҳрҳо пешкаш шудаанд, дар Ваҳй 6 ва ояти якуми Ваҳй 8 ба назар оварда мешаванд. Равшан аст, ки онҳо воқеаҳоеро фаро мегиранд, ки калисо аз оғози ин давра то омадани Масеҳ бо онҳо алоқаманд аст.
“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
«Дар ҳоле ки ҳафт калисо таърихи дохилии калисоро пеши назар меоранд, ҳафт мӯҳр воқеаҳои бузурги таърихи берунии онро ошкор месозанд». Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.
Урия Смит фаҳмиши миллерии муносибати дохилӣ ва зоҳирии калисоҳоро муайян мекард, ва Ҷеймс Уайт шарҳи монанде аз ҳаминро аз нигоҳи таърихҳои мувозӣ пешниҳод менамояд.
“We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
«Мо акнун калисоҳо, мӯҳрҳо ва ҳайвонҳо, ё мавҷудоти зинда,‑ро то он ҷое пайгирӣ кардем, ки онҳо ҳамчун фарогири ҳамон давраҳои замонӣ бо ҳам муқоиса мешаванд. Мӯҳрҳо ҳафттоянд, вале ҳайвонҳо фақат чорто. Ва шояд дар ин ҷо қобили зикр бошад, ки ҳангоми кушода шудани мӯҳри якум, дуюм, сеюм ва чорум, ҳайвони якум, дуюм, сеюм ва чорум шунида мешаванд, ки мегӯянд: “Биё ва бубин”; аммо вақте ки мӯҳри панҷум, шашум ва ҳафтум кушода мешаванд, дигар чунин садое шунида намешавад. Ҳамчунин се калисои охирин ва се мӯҳри охирин, ҳамчун фарогири ҳамон давраҳои замонӣ, ба ҳамон гуна ки чор калисои аввал ва чор мӯҳри аввал мувофиқат мекунанд, муқоиса намешаванд. Аммо, чунон ки нишон додем, калисоҳо, мӯҳрҳо ва ҳайвонҳо дар он мувофиқанд, ки ҳамон давраҳои замониро дар тӯли тақрибан 1800 сол фаро мегиранд, то он даме ки мо ба андаке бештар аз ним асри замони ҳозира мерасем». James White, Review and Herald, February 12, 1857.
We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.
Мо ҳозир се тан аз пешоҳангони асосии таърихи миллеритиро иқтибос овардем. Ҳар се ба фаҳмиши дурусти «қурбонии ҳаррӯза» пойбанд буданд, ва ҳамаи онҳо ҳамчунин ба назарияи умумии калисоҳо, муҳрҳо ва карнайҳо дар чорчӯби ҳақиқате, ки Миллер барои дарк кардан ва баён намуданаш роҳнамоӣ шуда буд, эътиқод доштанд.
“When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.
«Ҳангоме ки одамоне дохил мешаванд, ки мехоҳанд аз таҳкурсие, ки Худо онро бо Рӯҳи Муқаддаси Худ барқарор намудааст, як мех ё як сутунро ҷунбонанд, бигзор мардони солхӯрдае, ки дар кори мо пешқадамон буданд, ошкоро сухан гӯянд; ва бигзор онҳое низ, ки фавтидаанд, ба воситаи бознашри мақолаҳои худ дар нашрияҳои мо сухан гӯянд. Шуоъҳои нури илоҳиеро, ки Худо додааст, ҷамъ оваред, чунон ки Ӯ қавми Худро қадам ба қадам дар роҳи ҳақ роҳнамоӣ кардааст. Ин ҳақиқат аз озмоиши замон ва имтиҳон устувор хоҳад баромад». Manuscript Release, 760, 10.
On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.
11 сентябри соли 2001 фариштаи пурқудрати Ваҳй боби ҳаждаҳум нозил шуд ва кори ҳидоят кардани касонеро, ки Ноне, ки тоза аз осмон фуруд омада буд, мепазируфтанд ва мехӯрданд, ба «роҳҳои қадим»‑и Ирмиё боби шашум оғоз намуд. Алфа ва Омега ба касоне ниёз дошт, ки омода буданд бикӯшанд, то дар миёни яксаду чилу чор ҳазор бошанд, то бубинанд, ки он чи Ӯро 11 августи соли 1840 аз осмон фуруд овард, танҳо иҷрошавии як пешгӯии замонӣ набуд, балки иҷрошавии пешгӯии замонии Войи дуюм буд. Ӯ мехост, ки қавми Ӯ роҳҳои қадими он таърихеро аз нав биёбанд, ки дар он Ӯ маъбади миллеритҳоро дар тӯли чилу шаш соли аз 1798 то 1844 барпо карда буд.
That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).
Он таърих бо хасу хошок ва тангаҳо ва ҷавоҳироти қалбакӣ пӯшида шуда буд. Он таърих бо паёми бардурӯғи бунёдӣ, ки бар рӯи рег бино ёфта буд, на бар Санг‑асри абадӣ, тира гардида буд. Он дар таърихи миллериён буд, ҳамон таърихе ки, чунон ки Петрус онро тавсиф мекунад, миллериён, «ки пештар қавм набудед, вале» баъдан «қавми Худо» шуданд, ва чун «хонаи рӯҳонӣ, коҳинони муқаддас» барангехта ва бино карда шуданд. Шери қабилаи Яҳудо 11 сентябри соли 2001 нозил шуд ва қавми рӯзҳои охирини Худро ба кори поксозии «маъбад»-и таърихи барангехта шудани маъбади миллерӣ роҳбарӣ намуд. Он кор ба воситаи як пешгӯйӣ намунавор нишон дода шуда буд, ки пешбинӣ мекард, ки Худованд марде ба номи Юшиёро бармехезонад (ки маънояш «бунёди Худо» аст).
When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.
Вақте ки Йӯшиё, дар иҷрои пешгӯии пайғамбари нофармон, барангехта шуд, ӯ ба кори таъмиру ислоҳи маъбаде оғоз намуд, ки ба ҳолати вайронӣ ва беинтизомӣ афтода буд. Дар ҷараёни кори таъмир ва поксозӣ «лаънати Мусо» кашф гардид, ва ҳангоме ки он дар пеши Йӯшиё хонда шуд, боиси ислоҳоти Йӯшиё гашт. Мо ба он пешгӯӣ, дар иртибот бо бозёфти дубораи «ҳафт замон», баъд аз 11 сентябри соли 2001, хоҳем пардохт.
We will begin that study in the next article.
Мо он таҳқиқотро дар мақолаи навбатӣ оғоз хоҳем кард.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«То даме ки касоне ки ба ҳақиқат иқрор мешаванд, ба Шайтон хизмат мекунанд, сояи ҷаҳаннамии ӯ назари онҳоро аз Худо ва осмон манъ хоҳад кард. Онҳо мисли касоне хоҳанд буд, ки муҳаббати аввалини худро аз даст додаанд. Онҳо наметавонанд воқеиятҳои абадиро бубинанд. Он чи Худо барои мо омода кардааст, дар Закарё, бобҳои 3 ва 4, ва 4:12–14 тасвир шудааст: “Ва боз ҷавоб дода, ба ӯ гуфтам: Ин ду шохаи зайтун чистанд, ки ба воситаи ду қубури тиллоӣ равғани тиллоиро аз худ берун мерезанд? Ва ӯ ба ман ҷавоб дода, гуфт: Оё намедонӣ, ки инҳо чистанд? Ва ман гуфтам: Не, эй оғоям. Пас ӯ гуфт: Инҳо он ду масҳшуда ҳастанд, ки назди Худованди тамоми замин меистанд.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Худованд саршор аз васоил аст. Ӯ аз ҳеҷ гуна имконот танқисӣ надорад. Маҳз ба сабаби камбуди имони мо, заминигароии мо, гуфтори беқимати мо ва беимонии мо, ки дар суханони мо ошкор мегардад, сояҳои торик гирди мо ҷамъ меоянд. Масеҳ дар сухан ё дар хислат ҳамчун Он Касе, ки саросар дилрабост ва баргузидатарин миёни даҳ ҳазорон аст, ошкор намегардад. Вақте ки ҷон ба он қонеъ мешавад, ки худро ба сӯи беҳудагӣ боло барад, Рӯҳи Худованд барои он кам коре карда метавонад. Нигоҳи кӯтоҳбинонаи мо сояро мебинад, аммо ҷалоли он тарафи онро дида наметавонад. Фариштагон чор бодро нигоҳ доштаанд, ки ҳамчун аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад худро раҳо карда, бар рӯи тамоми замин тохта гузарад ва дар роҳи худ харобӣ ва маргро барад.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
«Оё мо дар худи канори олами абадӣ бихобем? Оё мо кунд ва сард ва мурда бошем? Эй кош, ки дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо бар қавми Ӯ дамида мешуд, то ки онҳо бар пойҳои худ биистанд ва зинда гарданд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза маҳдуд. Аммо ҳангоме ки мо аз он дарвозаи танг мегузарем, фарохии он ҳеҷ ҳадде надорад». Manuscript Releases, ҷилди 20, 216, 217.