William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.
Вилям Миллер дар бораи ҳафт калисо, ҳафт мӯҳр ва ҳафт карнай дар китоби Ваҳй нури бузурге гирифт. Ӯ он рамзҳои пешгӯиро дар доираи ду қудрати харобкунанда — бутпарастӣ ва пас аз он папизм — ҷой дод. Ӯ ҳар як хусусияти пешгӯии он рамзҳоро надид, аммо он чиро ки дид, фаҳмиши бунёдии таърихи дохилӣ ва таърихи берунии калисои Худоро аз замони ҳаввориён то охири ҷаҳон барқарор намуд. Таърихи дохилӣ бо калисоҳо ифода ёфта буд, ва таърихи берунии калисоҳо бо мӯҳрҳо ифода ёфта буд. Ӯ дид, ки карнайҳо рамзҳои доварии Худо бар Рум мебошанд, ки доварии Худо бар Румро дар охири ҷаҳон намунасозӣ мекарданд, гарчанде ки ӯ надид, ки Рум дар охири ҷаҳон аз иттиҳоди сеҷониба иборат буд.
The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”
Китобе, ки Уриё Смит бо унвони «Дониёл ва Ваҳй» навиштааст, баъзе ақидаҳои нодурустро дар бар мегирад, аммо он аз ҷониби хоҳар Уайт ҳамчун «дасти ёрирасони Худо» муайян карда шуд. Ӯ изҳор дошт, ки он бояд ҳамроҳ бо «Муборизаи Бузург», «Падарон ва Анбиё» ва «Орзуи Асрҳо» паҳн карда шавад. Тавсияи қавии ӯ маънои онро надошт, ки ин китоб дар ҳамон сатҳи илҳомбахши китобҳои худи ӯ қарор дорад, балки он ки ин китоб «таълимоти олиҷаноб»-ро дар бар дорад ва барои «ба дониши ҳақиқат овардани бисёр ҷонҳои азиз» масъул будааст.
The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.
Ин китоб аз мантиқи нубувватии Миллеритӣ истифода мебарад ва ҳамзамон бо мафҳумҳои нубуввате ҳамроҳ аст, ки то пеш аз 22 октябри соли 1844 дида нашуда буданд. Мо ҳангоми баён намудани татбиқи сегонаи се Вой ба порчаҳои ин китоб муроҷиат хоҳем кард.
Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:
Миллер изҳор дошт, ки «ҳафт карнай таърихи ҳафт ҷазои махсус ва сангинест, ки бар замин, ё бар салтанати Рум, фиристода шудаанд». Чор карнайи аввал ҷазоҳоеро ифода мекунанд, ки бар Руми бутпараст оварда шуданд, ва карнайҳои панҷуму шашум ҷазоҳои Худо буданд, ки бар Руми папавӣ оварда шуданд, аммо Миллер дарнаёфт, ки карнайи ҳафтум ҷазои Худоро бар Руми Модернӣ ифода мекард. Дар бораи ҳафт мӯҳр ва ҳафт карнайи Ваҳй сухан гуфта, Урия Смит навишт:
“Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.
«Пас аз гирифтани китоб, Барра фавран ба кушодани муҳрҳо шурӯъ мекунад; ва диққати ҳавворӣ ба манзараҳое ҷалб мешавад, ки зери ҳар муҳр рух медиҳанд. Рақами ҳафт аллакай ҳамчун ифодакунандаи комилият ва камол дар Навиштаҳо қайд шудааст. Бинобар ин, ҳафт муҳр тамоми як навъи муайяни воқеаҳоро дар бар мегиранд, ки эҳтимолан то замони Константин мерасанд, ва ҳафт карнай силсилаи дигари дигареро аз он замон ба баъд; ин наметавонад дуруст бошад. Карнайҳо силсилаи воқеаҳоеро ифода мекунанд, ки ҳамзамон бо воқеаҳои муҳрҳо рух медиҳанд, аммо тамоман хусусияти дигар доранд. Карнай рамзи ҷанг аст; аз ин рӯ, карнайҳо ошӯбҳои бузурги сиёсиро нишон медиҳанд, ки бояд миёни халқҳо дар давраи Инҷил ба амал оянд. Муҳрҳо воқеаҳои дорои хусусияти динӣро ифода мекунанд ва таърихи калисоро аз оғози давраи масеҳӣ то омадани Масеҳ дар бар мегиранд». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.
A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:
Карнай рамзи ҷанг ва ошӯби сиёсист. Смит, дар бораи ояти дуюми боби ҳаштуми китоби Ваҳй сухан ронда, мегӯяд:
“‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’
«ОЯТИ 2. Ва ман ҳафт фариштаеро дидам, ки дар ҳузури Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд».
“This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.
«Ин оят силсилаи нави воқеаҳои ҷудогона ва мустақилро муаррифӣ мекунад. Дар мӯҳрҳо мо таърихи калисоро дар давраи он чизе, ки давраи инҷилӣ номида мешавад, доштем. Дар ҳафт карнай, ки акнун муаррифӣ мешаванд, мо воқеаҳои асосии сиёсӣ ва ҷангиро дорем, ки мебоист дар ҳамон давра ба вуқӯъ пайванданд». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.
The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.
Мӯҳри ҳафтум дар шаш ояти аввали боби ҳаштуми Ваҳй кушода мешавад, ва дар пасманзари кушода шудани мӯҳри ҳафтум, ҳафт фаришта бо ҳафт карнай омода мешаванд, ки бинавозанд.
And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.
Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри ҳафтумро кушод, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ ҳукмфармо шуд. Ва ман он ҳафт фариштаро дидам, ки назди Худо меистоданд; ва ба онҳо ҳафт карнай дода шуд. Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар даст миҷмари тиллоӣ дошт; ва ба ӯ бухури бисёре дода шуд, то онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи тиллоие, ки пеши тахт буд, пешкаш намояд. Ва дуди бухур, ки бо дуоҳои муқаддасон буд, аз дасти фаришта ба ҳузури Худо боло рафт. Ва фаришта миҷмарро гирифта, онро аз оташи қурбонгоҳ пур кард ва бар замин андохт; ва овозҳо, ва раъдҳо, ва барқҳо, ва заминларзае ба амал омад. Ва он ҳафт фариштае ки ҳафт карнай доштанд, худро барои карнай навохтан омода карданд. Ваҳй 8:1–6.
There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.
Як аномалияи нубувватӣ вуҷуд дорад, ки мо онро дар мақолаҳои пешин муайян карда будем, аммо то ҳанӯз падидаи махсуси нубувватии онро ба таври мушаххас баррасӣ накардаем. Он аномалия ин аст, ки рамзҳое, ки пайдарпайии аломатҳои марҳилавиро дар таърихи нубувватӣ намояндагӣ мекунанд, ҳама дар анҷоми ҳамон таърихе, ки намояндагӣ мекунанд, ҷамъ оварда мешаванд. Мо нишон додаем, ки чаҳор насли адвентизми Лоудиқия, ки бо чаҳор макрӯҳоти боби ҳаштуми Ҳизқиёл намояндагӣ шудааст, аломатҳои марҳилавии мушаххасро ишора мекарданд, аммо ҳар яке аз онҳо, ҳамчун озмоиш, дар таърихи мӯҳргузории яксаду чилу чор ҳазор такрор мешавад. Ин аномалия ҳамчунин дар ҳафт карнай ёфт мешавад, зеро гарчанде ки онҳо довариҳои мушаххасро бар Руми бутпараст, папавӣ ва муосир намояндагӣ мекунанд, ҳамаи онҳо бори дигар ҳангоме ҷамъ меоянд, ки доварии иҷроӣ бар Руми муосир аз қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда оғоз меёбад.
The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.
Ҳафт карнай санаҳои мушаххасе доранд, ки дар гузашта иҷро шудаанд, аммо хоҳар Уайт ҳамчунин ҳафт фариштаро бо ҳафт карнай дар Ваҳй боби ҳашт дар таърихи қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда ҷой медиҳад.
“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.
«Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро кушод, ман дар зери қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро дидам, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки нигоҳ медоштанд, кушта шуда буданд; ва онҳо бо овози баланд нидо карда, мегуфтанд: “То ба кай, эй Худованди муқаддас ва ҳақ, ҳукм намекунӣ ва хуни моро аз сокинони замин интиқом намегирӣ?” Ва ба ҳар яки онҳо либосҳои сафед дода шуд [Онҳо пок ва муқаддас эълон карда шуданд]; ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз андаке ором гиранд, то даме ки ҳамхизматони онҳо низ ва бародаронашон, ки мисли онҳо кушта хоҳанд шуд, пурра гарданд» [Ваҳй 6:9–11]. Дар ин ҷо манзараҳое ба Юҳанно нишон дода шуданд, ки воқеият набуданд, балки он чизе буданд, ки дар як давраи вақт дар оянда ба вуқуъ хоҳанд омад.
“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
«Ваҳй 8:1–4 иқтибос оварда шудааст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 197.
In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.
Дар порчаи қаблӣ Хоҳар Уайт муколама ва иҷроиши муҳри панҷумро ба он даврае татбиқ менамояд, ки дар боби ҳашт ҳафт фаришта наздик аст карнай навозанд, вале ҳамчунин ҳамин тасвирро ба таърихи ду овози Ваҳй, боби ҳаждаҳум, низ нисбат медиҳад.
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.
«Ҳангоме ки мӯҳри панҷум кушода шуд, Юҳаннои Ваҳйбин дар рӯъё зери қурбонгоҳ ҷамоатеро дид, ки ба хотири Каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ кушта шуда буданд. Пас аз ин манзараҳое фаро расиданд, ки дар боби ҳаждаҳуми Ваҳй тавсиф шудаанд, ҳангоме ки онҳое ки амин ва ростинанд, аз Бобил даъват карда мешаванд, ки берун оянд. [Ваҳй 18:1–5, иқтибос оварда шудааст.]» Manuscript Releases, ҷилди 20, 14.
The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.
Ҳафт карнай доварии Худоро дар таърихи Руми бутпараст, папавӣ ва муосир ифода мекунанд, вале онҳо ҳамчунин дар таърихи 11 сентябри соли 2001 ва садои дуюми қонуни якшанбеи ба зудӣ оянда низ таҷассум ёфтаанд. Пас аз баррасии шаш ояти аввали боби ҳаштуми Ваҳй, Урия Смит ба баёни иҷроҳои таърихии чор карнайи аввал оғоз мекунад.
“The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.
«Мавзӯи ҳафт карнай дар ин ҷо аз нав идома дода мешавад ва боқимондаи ин боб ва тамоми боби 9-ро фаро мегирад. Ҳафт фаришта худро барои навохтани карнайҳо омода месозанд. Навохтани онҳо ҳамчун такмили нубуввати Дониёл 2 ва 7 ворид мегардад ва аз пароканда шудани империяи қадимаи Рум ба даҳ қисмати он оғоз меёбад, ки аз онҳо, дар чор карнайи аввал, тавсифе дорем». Урайя Смит, Daniel and Revelation, 477.
Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.
Смит муайян месозад, ки чор карнаи аввал довариҳои Худо бар Руми бутпараст буданд. Ӯ ояти ҳафтумро иқтибос меорад, ки вижагиҳои нубувватии карнаи аввалро муайян мекунад, ва сипас иҷрошавии таърихии онро нишон медиҳад.
“The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.
«Аввалин ҷазои сахт ва гароне, ки дар ҷараёни суқути Рими Ғарбӣ бар он нозил гардид, ҷанг бо готҳо таҳти роҳбарии Аларик буд, ки барои ҳамлаҳои баъдӣ роҳ кушод. Марги Феодосий, императори Рум, дар моҳи январи соли 395 рух дод, ва пеш аз поёни зимистон готҳо таҳти роҳбарии Аларик бар зидди империя силоҳ ба даст гирифтанд.
“The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.
Ҳамлаи аввал зери роҳбарии Аларих Фракия, Македония, Аттика ва Пелопоннесро хароб кард, вале ба шаҳри Рум нарасид. Аммо дар ҳамлаи дуюми худ, сарвари готҳо аз Алп ва Апеннин гузашт ва назди деворҳои «шаҳри абадӣ» падидор шуд, ки он ба зудӣ тӯъмаи хашми варварон гардид.
“The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.
«Садои карнаи аввал ба қариби поёни асри чорум ва баъд аз он рост меояд ва ба ин ҳуҷумҳои вайронгари империяи Рум зери дасти готҳо ишора мекунад». Урия Смит, Daniel and Revelation, 478.
Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.
Смит Аларикро ҳамчун рамзи доварии Худо бар Рими бутпараст, ки бо карнаи аввал муаррифӣ шудааст, муайян мекунад. Ҳар яке аз карнаҳо шахсияти таърихие дорад, ки он карнаро намояндагӣ мекунад; Аларик омадани карнаи аввалро аз охири асри чорум намояндагӣ мекунад. Миллер наметавонист бубинад, ки ин карна бар Рим ба сабаби ҷорӣ намудани риояи рӯзи якшанбе оварда шуда буд, зеро худи Миллер нигаҳдорандаи рӯзи якшанбе буд. Смит низ ин воқеиятро аз даст дод, аммо Смит дарк кард, ки нахустин қонуни иҷбории рӯзи якшанбе аз ҷониби Константин дар соли 321 ҷорӣ карда шуд. Қоидаи пешгӯёнаи марбут ба ҷорӣ намудани риояи рӯзи якшанбе ҳамеша яксон аст, зеро Худо ҳаргиз тағйир намеёбад, ва он қоида ин аст, ки «осияти миллӣ аз паи харобии миллӣ меояд». Аларик оғози харобии миллиро намояндагӣ мекунад, ки маҳз дар ҳамон даврае оғоз ёфт, ки Константин нахустин қонуни рӯзи якшанберо ба тасвиб расонд.
Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:
Смит суханашро идома дода, ояти ҳаштумро иқтибос меорад, ки карнаи дуюмро муайян мекунад, ва сипас шарҳи худро идома медиҳад:
“The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.
«Империяи Рум, баъд аз Константин, ба се қисм тақсим карда шуд; ва аз ҳамин ҷост он ишораи такроршаванда, “сеяки одамон” ва ғайра, ки ба сеяки он империя, ки зери тозиёнаи азоб буд, ишора мекунад. Ин тақсимоти подшоҳии Рум ҳангоми марги Константин, миёни се писари ӯ — Константий, Константини II ва Констанс — сурат гирифт. Константий соҳиби Шарқ гардид ва қароргоҳи худро дар Константинопол, пойтахти империя, муқаррар кард. Константини Дуюм Бритониё, Ғол ва Испанияро дар ихтиёр дошт. Констанс Иллирикум, Африқо ва Италияро дар ихтиёр дошт. (Ниг. Таърихи Калисоии Сабин, саҳ. 155.) Дар бораи ин воқеияти маъруфи таърихӣ, Эллиотт, чунон ки Алберт Барнс дар тавзеҳоти худ бар Ваҳй 12:4 иқтибос кардааст, мегӯяд: “Дастикам ду бор, пеш аз он ки империяи Рум ба таври доимӣ ба ду қисм — Шарқӣ ва Ғарбӣ — тақсим шавад, тақсимоти сегонаи империя вуҷуд дошт. Аввалинаш дар соли 311 милодӣ рух дод, вақте ки он миёни Константин, Ликиний ва Максимин тақсим карда шуд; дигаре бошад, дар соли 337 милодӣ, ҳангоми марги Константин, миёни Констанс ва Константий.”» Урайя Смит, Дониёл ва Ваҳй, 480.
The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.
Падидаи таърихии ба се қисм ҷудо шудани Рум, ва ҳамчунин ба ду қисм ҷудо шудани он, ки муаррихоне, ки Смит ба онҳо истинод мекунад, аз он ёдовар мешаванд, унсурҳои он Рум мебошанд, ки иттиҳоди сегонаи Руми Мутаҷаддидро муайян месозанд; иттиҳоде, ки сохтореро ташкил медиҳад, ки ба ду қисм ҷудо шудааст ва омезиши калисо ва давлатро ифода мекунад. Вақте ки Смит идома медиҳад, ӯ сипас шахсияти таърихии марбут ба карнаи дуюмро муайян мекунад.
“The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..
«Таърихи марбут ба садо додани карнаи дуюм, ошкоро ба ҳамла ва фатҳи Африқо ва баъдан Италия аз ҷониби Генсерики даҳшатнок тааллуқ дорад. Фатҳҳои ӯ, дар аксари мавридҳо, БАҲРӢ буданд; ва пирӯзиҳои ӯ “монанди кӯҳи бузурге, ки аз оташ месӯхт, ба баҳр андохта шуд”. Кадом сурати баён метавонист беҳтар, ё ҳатто ба ин андоза хуб, бархӯрди нерӯҳои баҳрӣ ва вайронии умумии ҷангро дар соҳилҳои баҳрӣ тасвир намояд? Ҳангоми тавзеҳи ин карнай, мо бояд дар ҷустуҷӯи баъзе воқеаҳое бошем, ки ба олами тиҷорат таъсири махсус доранд. Рамзе, ки истифода шудааст, табиатан моро водор месозад, ки нооромӣ ва ошӯбро интизор шавем. Ҷуз ҷанги шадиди баҳрӣ чизе пешгӯиро ба иҷро намерасонд. Агар садо додани чор карнаи аввал ба чаҳор воқеаи назаррас вобаста бошад, ки ба суқути империяи Рум мусоидат карданд, ва карнаи аввал ба харобиҳои готҳо таҳти сарварии Аларик ишора кунад, пас дар ин ҷо мо табиатан ба амали навбатии ҳамла менигарем, ки қудрати Румро такон дод ва ба суқути он мусоидат кард. Бузургтарин ҳамлаи баъдӣ ҳамлаи “Генсерики даҳшатнок” буд, дар сари вандалҳо. Давраи фаъолияти ӯ солҳои 428–468 милодӣ фаро мегирад. Ин пешвои бузурги вандалҳо қароргоҳи асосии худро дар Африқо дошт....»
“Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.
«Дар бораи нақши муҳиме, ки ин роҳзани ҷасур дар суқути Рум бозид, ҷаноби Гиббон чунин суханони пурмаъноеро ба кор мебарад: “Гензерик, номе, ки дар вайроншавии империяи Рум сазовори мартабае баробар бо номҳои Аларик ва Аттила гардидааст.”» Уриё Смит, Daniel and Revelation, 481, 484.
Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:
Смит, иқтибос оварда аз муаррих Гиббон, ки рамзҳои таърихии се карнаи аввалро нишон дода буд, муайян кард, ки Генсерик карнаи дуюм буд, ва сипас гуфт, ки Генсерик «сазовори мартабаи баробар бо Аларик ва Аттила буд». Аларик карнаи аввал аст, Генсерик дуюм, ва Аттилаи ҳуннӣ карнаи сеюм буд, ки дар ояти даҳум ба он ишора шудааст. Смит қайд кард, ки карнаи дуюм, ки аз ҷониби Генсерик ифода меёбад, таърихи «428-468»-ро намояндагӣ мекард. Сипас Смит ояти даҳумро иқтибос меорад, ки карнаи сеюмро муайян мекунад, ва ба баёни худ идома медиҳад:
“In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.
«Дар тафсир ва татбиқи ин порча, мо ба ҳодисаи сеюми муҳиме расонида мешавем, ки дар натиҷаи он империяи Рум ба вартагунӣ кашида шуд. Ва дар ёфтани иҷрои таърихии ин карнаи сеюм, мо барои чанд иқтибос ба Шарҳҳои доктор Алберт Барнс қарздор хоҳем буд. Дар шарҳи ин оят, чунон ки ин муфассир мегӯяд, зарур аст, ки “сарваре ё ҷанговаре вуҷуд дошта бошад, ки ӯро метавон ба шаҳоби фурӯзон монанд кард; ки масири ӯ ба таври истисноӣ дурахшон бошад; ки ногаҳон МИСЛИ ситораи сӯзон падид ояд, ва сипас мисли ситорае нопадид шавад, ки нураш дар обҳо хомӯш гардидааст.” — Шарҳҳо бар Ваҳй 8.»
“It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..
«Дар ин ҷо пешфарз гирифта мешавад, ки ин карнай ба ҷангҳои харобкорона ва юришҳои шадиди Аттила бар зидди қудрати Рум ишора дорад, ки онҳоро ӯ дар сари тӯдаҳои ҳунҳои худ ба роҳ андохт....»
“‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.
«Ва номи ситора Кирмин номида шуд [ишоракунанда ба оқибатҳои талх].» Ин суханон, ки—чунонки ҳатто аломатгузорӣ дар нусхаи мо нишон медиҳад—бо ояти пешин наздиктар пайванд доранд, моро барои лаҳзае ба хусусияти Аттила, ба мусибате ки ӯ сабабгор ё абзори он буд, ва ба даҳшате ки номи ӯ бармеангехт, бозмегардонанд.
“‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.
«“Несту нобудсозии комил ва аз байн бурдани пурра” ибораҳое мебошанд, ки беҳтарин офатҳоеро, ки ӯ ба амал овард, ифода мекунанд». Ӯ худро «Тозиёнаи Худо» меномид». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.
The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.
Таърихи карнаи сеюм, ки онро Аттилаи Ҳуннӣ намояндагӣ мекунад, аз соли 441 то вафоти ӯ дар соли 453 буд. Сипас Смит ояти дувоздаҳумро иқтибос меорад, ки карнаи чорумро пеш мегузорад ва подшоҳи варвар Одосерро тавсиф мекунад, ки дар он рамзшиносии сегонаи Руми Ғарбӣ бо офтоб, моҳ ва ситорагон ифода ёфтааст. Ӯ ин се рамзро чунин муайян мекунад: рамзҳои «офтоб, моҳ ва ситорагон,—зеро онҳо, бешубҳа, дар ин ҷо ҳамчун рамзҳо истифода шудаанд,—ошкоро ба чароғҳои бузурги ҳукумати Рум ишора мекунанд,—яъне ба императорони он, сенаторон ва консулҳои он. Усқуф Нютон қайд мекунад, ки охирин императори Руми Ғарбӣ Ромулус буд, ки ба масхара Августулус, ё “Августи хурд” номида мешуд. Руми Ғарбӣ соли 476 м. суқут кард. Бо вуҷуди ин, ҳарчанд офтоби Рум хомӯш гардида буд, ҷирмҳои тобони тобеъи он ҳанӯз суст медурахшиданд, дар ҳоле ки сенат ва консулҳо идома доштанд. Аммо пас аз шикастҳои зиёди шаҳрвандӣ ва тағйироти бахти сиёсӣ, билохира, дар соли 566 м., тамоми сохтори ҳукумати қадимӣ барҳам дода шуд, ва худи Рум аз он ки маликаи ҷаҳон бошад, ба як герсогии фақири боҷгузор ба Экзархи Равенна табдил ёфт.» Урайя Смит, Daniel and Revelation, 487.
Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.
Дар ин ҷо мо шоҳиди дигареро ба тақсимоти сегонаи Рум меёбем, ки иттиҳоди сегонаи Руми муосирро пешнамоӣ мекунад. Дар Руми шарқӣ ва бо император Константин, тақсимоти сегона тавассути се писари ӯ ифода ёфта буд, аммо дар Руми ғарбӣ он дар шакли сегонаи ҳукумати онҳо зоҳир гардид. Сипас Смит муайян мекунад, ки офтоб, моҳ ва ситорагон тартиби муайянеро намояндагӣ мекунанд, ки дар он Руми ғарбӣ суқут дода шуд. Ӯ ривояти худро бо муқаддимаи зерин ба се карнаи охирин ба анҷом мерасонад.
“Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.
«Ҳарчанд офатҳое, ки дар натиҷаи ҳуҷумҳои нахустини ин варварон бар империя оварда шуданд, даҳшатангез буданд, онҳо дар муқоиса бо офатҳое, ки бояд баъдан фаро мерасиданд, нисбатан сабук буданд. Онҳо танҳо монанди қатраҳои пешакии бороне буданд пеш аз селоби шадиде, ки ба зудӣ бар ҷаҳони Рум фурӯ хоҳад рехт. Се карнаи боқимонда, чунон ки дар оятҳои зерин баён шудааст, зери сояи абри вой қарор доранд.
“‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’
«ОЯТИ 13. Ва ман назар кардам, ва фариштаеро дидам, ки дар миёни осмон парвоз мекард, ва бо овози баланд мегуфт: Вой, вой, вой бар сокинони замин аз сабаби овозҳои дигари карнаи он се фариштае, ки ҳанӯз бояд бинавозанд».
“This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.
«Ин фаришта аз силсилаи ҳафт фариштаи карнай нест, балки танҳо фариштаест, ки эълон мекунад, ки се карнаи боқимонда карнайҳои вой мебошанд, ба сабаби воқеаҳои даҳшатноктаре, ки ҳангоми садо додани онҳо ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Пас, карнаи баъдӣ, ё панҷум, войи аввал аст; карнаи шашум, войи дуюм; ва карнаи ҳафтум, охирин карнай дар ин силсилаи ҳафт карнай, войи сеюм аст». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.
We will continue with the three trumpet Woes in the next article.
Мо баррасии се Вой бар карнайҳоро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.
«Фоҷиаҳои Рими императорӣ, ҳангоми суқути он, то охиринтои онҳо пешгӯйӣ шуда буданд, то он даме ки Рум бе император, бе консул ва бе сенат монд. “Дар замони экзархҳои Равенна, Рум ба дараҷаи дуюм паст карда шуд.” Сеяки офтоб зарба хӯрд, ва сеяки моҳ, ва сеяки ситорагон. Насли қайсарон бо императорони Ғарб аз байн нарафт. Рум, пеш аз суқути худ, фақат бахше аз қудрати императориро дар ихтиёр дошт. Қустантиния бо он дар империяи ҷаҳон шарик буд. Ва на готҳо ва на вандалҳо бар он шаҳри ҳанӯз императорӣ, ки императори он, пас аз нахустин интиқоли тахти империя аз ҷониби Қустантин, бисёр вақт императори Румро ҳамчун номзад ва ноиби худ нигоҳ медошт, ҳукмронӣ накарданд. Ва сарнавишти Қустантиния барои асрҳои дигар нигоҳ дошта шуда буд, ва бо карнайҳои дигар эълон гардид. Аз офтоб, моҳ ва ситорагон, то он вақт фақат сеяки онҳо зарба хӯрда буд.»
“The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.
«Суханони хотимавии Карнаи Чаҳорум ба барқароршавии ояндаи Империяи Ғарбӣ ишора мекунанд: “рӯзе барои сеяки он равшан нашуд, ва шаб низ ҳамчунин.” Аз лиҳози ҳокимияти шаҳрвандӣ, Рум тобеи Равенна гардид, ва Италия ба як вилояти фатҳшудаи Империяи Шарқӣ табдил ёфт. Аммо, чунон ки ба таври муносибтар ба пешгӯйиҳои дигар тааллуқ дорад, ҳимоят аз парастиши суратҳо нахуст қудратҳои рӯҳонӣ ва дунявии папа ва императорро ба бархӯрди шадид кашид; ва Юстиниан, бо вогузор кардани тамоми ҳокимият бар калисоҳо ба папа, дасти ёрии худро ба пешбурди бартарияти папагӣ расонд, ки баъдтар қудрати офаридани подшоҳонро ба худ гирифт. Дар соли Худованди мо 800, папа ба Карли Кабир унвони Императори Румиёнро дод».—Keith. Он унвон баъд аз нав аз шоҳи Фаронса ба шоҳи Олмон интиқол дода шуд. Ва аз ҷониби Император Франсиси Дуюм ҳатто ҳамин афсона низ ниҳоятан ва абадан, 6 августи соли 1806, рад карда шуд». A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.