The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.
Нимаи аввали боби нӯҳуми Ваҳй карнаи панҷумро муайян мекунад, ки он войи аввал аст; ва нимаи дуюми боб карнаи шашумро муайян мекунад, ки он войи дуюм аст. Ҳар ду карнай дар харитаҳои пешқадамони солҳои 1843 ва 1850 ба таври равшан тасвир шудаанд. Вақте ки шаш ояти охирини боби ёздаҳуми Дониёл дар вақти анҷом, дар соли 1989, бо фурӯпошии Иттиҳоди Шӯравӣ кушода шуданд, ҳаракати ислоҳотии яксаду чилу чор ҳазор оғоз ёфт.
Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.
Дар миёни ҳақиқатҳое, ки дар соли 1989 шинохта шуданд, ин буд, ки ҳаракатҳои бузурги ислоҳотии таърихи Китоби Муқаддас вуҷуд доранд ва ҳамаи онҳо бо якдигар мувозӣ мебошанд. Ҳамаи анбиё, ва бинобар ин ҳар як таърихи муқаддас, аз ҷумла ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳотӣ, ҳаракати ниҳоии бузурги ислоҳотии саду чилу чаҳор ҳазорро ба тасвир мекашанд, ки ҳамчунин ҳамон ҳаракати пурқудрати фариштаи сеюм аст. Ҳангоме ки раванди мӯҳргузорӣ оғоз меёбад, пошидани борони охир низ оғоз меёбад. Кушода шудани ҳаракатҳои ислоҳотӣ дар соли 1989, ки баъд аз он кушода шудани шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум дар соли 1992 ба амал омад, муҳити муқовиматро ба вуҷуд овард, чунон ки ҳамеша рӯй медиҳад, вақте ки ҳақиқати нав ва ҳозира кушода мешавад.
In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.
Дар даргири бо ҳақиқати шаш ояти охирини Дониёл ёздаҳум, Худованд ҳақиқатеро ошкор намуд, ки таърихи нубувватии Руми бутпараст, дар якҷоягӣ бо таърихи нубувватии Руми папавӣ, ки бар ду шоҳид устувор гардидааст, таърихи нубувватии Руми муосирро муайян месозад. Қоидаи татбиқи сегонаи нубувват шинохта шуд ва баъдан барои ҳимоя аз иштибоҳ ва муайяну барқарор сохтани ҳақиқат ба кор бурда шуд. Қоидаҳое, ки собит медоранд ҳар хатти ислоҳот бо дигар хатҳои ислоҳот мутавозӣ аст, ва қоидаҳои марбут ба татбиқи сегонаи нубувват, ба санги асосии қоидаҳое табдил ёфтанд, ки дар ҳаракати фариштаи сеюм барқарор гардида буданд, чунон ки пешакӣ дар таърихи миллерӣ бо қоидаҳои барқароршуда, истифодашуда ва мунташиргардида тимсол гардида буд.
The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.
Татбиқи сегонаи нубувват, ҳамчун қоида, барои ҳаракати саду чилу чаҳор ҳазор кушода карда шуд, зеро онҳо ҳаракати борони охирин мебошанд, ва Ислом-и войи сеюм паёми борони охирин аст. Принсипи татбиқи сегонаи нубувватро Шери қабилаи Яҳудо хеле пеш аз он ки Ислом-и войи сеюм 11 сентябри соли 2001 дар таърих зоҳир гардад, муайян намуда буд, зеро Ӯ мехост, ки қавми айёми охирини Ӯ, ҳангоме ки Ӯ қавми Худро ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозмегардонад, паёме, ки бо расидани войи сеюм ифода мешавад, ба осонӣ бишносанд.
The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.
Фаҳмиши пешгузаштагон дар бораи карнаҳои панҷум ва шашум, чунон ки дар боби нӯҳуми китоби Ваҳй баён шудааст, чунин дониста мешуд, ки он порчае дар китоби Ваҳй аст, ки аз ҷониби таърих аз ҳама устувортар ва равшантар тасдиқ гардидааст. Урия Смит баёни худро оид ба боби нӯҳуми китоби Ваҳй бо истифода аз суханони таърихнигор Кит оғоз мекунад, то маҳз ҳамин нуктаро таъкид намояд.
“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.
«Барои тафсири ин карнай, мо боз аз навиштаҳои ҷаноби Кит истифода хоҳем бурд. Ин нависанда ба дурустӣ мегӯяд: “Дар миёни муфассирон дар бораи ҳеҷ қисми дигари Апокалипсис қариб чунин мувофиқати яксон вуҷуд надорад, чунон ки дар мавриди татбиқи карнайҳои панҷум ва шашум, ё войҳои якум ва дуюм, ба сарасенҳо ва туркон. Ин он қадар ошкор аст, ки ба душворӣ метавон онро нодуруст фаҳмид. Ба ҷои он ки барои муайян кардани ҳар яке як ё ду оят бахшида шуда бошад, тамоми боби нӯҳуми Ваҳй, ба қисмҳои баробар, ба тавсифи ҳар ду машғул аст.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.»
The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.
Тақсимоти бобҳо миёни войи якум ва дуюм таърихи войи якумро, ки бо Муҳаммад намояндагӣ мешавад, ҷудо месозад. Аз лиҳози ҷуғрофӣ он дар он ҷо воқеъ аст, ки муаррих Александр Кит онро саросин меномад, ва мо имрӯз онро Арабистон меномем. Таърихи войи дуюм, ки бо Усмон I намояндагӣ мешавад, аз лиҳози ҷуғрофӣ дар Туркия воқеъ аст, ки муаррих онро туркҳо мешиносад. Таърихи войи якум дар Арабистон, зодгоҳи Ислом ва Муҳаммад, ҷойгир шуда, ба иҷро расид. Таърихи войи дуюм дар Туркия, зодгоҳи Империяи Усмонӣ, ҷойгир шуда, ба иҷро расид.
The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.
Таърихи войи аввал ҷангеро муайян мекунад, ки ба муқобили Рум аз ҷониби ҷанговарони мустақил равона шуда буд, ки ягона паймони мутақобилаи онҳо бо якдигар дини Ислом буд. Таърихи войи дуюм ҷангеро муайян мекунад, ки ба муқобили Рум аз ҷониби дини муташаккил ва қудрати давлатӣ равона шуда буд, ки Хилофат номида мешавад. Дар ҳар ду ҳолат, хоҳ ҷанги мустақилона бар зидди Рум дар таърихе, ки Муҳаммад намояндагӣ мекунад, хоҳ ҷанги муташаккиле, ки Усмон, ё Империяи Усмонӣ, намояндагӣ менамояд, усули ҷанг ин буд, ки ҳамла ногаҳон ва ғайричашмдошт анҷом дода шавад. Он ҷанге набуд, ки бо пӯшондани ҳамаи сарбозон ба либосҳои низомии ҳамранг, сипас ташкил додани сарбозон дар як саф ва пеш рондани онҳо ба сӯи тири туфанг, чунон ки одати ҳарбии он замон буд, иҷро карда мешуд. Калимаи «ассасин» бар усули ҷангии исломии зарбаи ногаҳонӣ ва ғайричашмдошт асос ёфтааст, ки одатан ба марги худи ҳамлагар низ меанҷомид.
The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.
Вожаи «қотил» аз вожаи арабии «ҳашшошин» бармеояд, ки худ аз «ҳашиш» гирифта шудааст ва маънояш «ҳашиш» ё «каннабис» мебошад. Ин истилоҳ дар асл барои ишора ба гурӯҳи пинҳонкор ва мутаассиби мусулмонони низории исмоилӣ дар Шарқи Наздик дар давраи асрҳои миёна ба кор мерафт. Аъзои ин гурӯҳ бо шеваҳои ғайримаъмулӣ ва бисёр вақт хушунатомези худ маъруф буданд, аз ҷумла бо истифода аз сӯиқасдҳои сиёсӣ барои расидан ба ҳадафҳои хеш. Гуфта мешавад, ки онҳо баъзан барои омодагӣ ба амалиётҳои худ ҳашиш истеъмол мекарданд, ки ин боис шуд истилоҳи «ҳашшошин» ё «ассасинҳо» дар ҷаҳони Ғарб роиҷ гардад. Ассасинҳо дар давраи асрҳои миёна фаъол буданд, асосан дар Форс ва Сурия, ва дар мухолифатҳои гуногуни сиёсӣ ва сӯиқасдҳои он замон нақши назаррас бозидаанд. Истилоҳи «қотил» оқибат ба забонҳои аврупоӣ роҳ ёфт ва дар он ҷо ба маънои фарохтар барои ишора ба афроде ба кор рафт, ки кушторҳои сиёсӣ ё ҳадафмандонаро анҷом медиҳанд.
This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.
Ин навъи ҷанг хосияти муҳими нубувватии се вой аст, зеро нақши нубувватии Ислом ба вуҷуд овардани ҷанг мебошад. Ислом ҳамчун рамз комилан ба ҷанг марбут аст, ва дар боби нуҳуми китоби Ваҳй, Ислом дар войи якум ва дуюм намунаи ҷангҳои онҳост. Ҷанги онҳо дар китоби Ваҳй ҳамчун он амале муайян шудааст, ки халқҳоро ба ғазаб меорад, андаке пеш аз баста шудани замони имтиҳон.
And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.
Ва халқҳо ба ғазаб омаданд, ва ғазаби Ту фаро расид, ва вақти мурдагон, то ки доварӣ шаванд, ва то ки мукофот диҳӣ ба бандагони Худ — анбиё, ва ба муқаддасон, ва ба онҳое ки аз исми Ту метарсанд, хурду бузург; ва то ки ҳалок созӣ онҳоеро, ки заминро вайрон мекунанд. Ваҳй 11:18.
The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.
«Халқҳо» андаке пеш аз он ки ғазаби Худо биёяд, «ба хашм оварда мешаванд»; ва ғазаби Худо, чунон ки дар китоби Ваҳй тасвир шудааст, ҳамон ҳафт вабои охирин аст, ки ҳангоми ба поён расидани муҳлати имтиҳони инсон меоянд. Дар ин оят се аломати роҳ мавҷуд аст: ба хашм омадани халқҳо, ғазаби Худо, ва вақти доварӣ кардани мурдагон. Доварии мурдагоне, ки дар ин ҷо зикр шудааст, доварии мурдагони шарир аст, ки дар давоми ҳазорсолаи ҳазорсола сурат мегирад, на доварии таҳқиқии мурдагон, ки 22 октябри соли 1844 оғоз ёфт. Хоҳар Уайт равшан баён мекунад, ки он се аломати роҳ дар ин оят аз ҳам ҷудо мебошанд ва ба ҳамон тартибе, ки дар оят омадаанд, воқеъ мегарданд.
“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.
«Ман дидам, ки хашми халқҳо, ғазаби Худо ва вақти доварӣ кардани мурдагон ҷудогона ва аз ҳам фарқкунанда буданд, ва яке пас аз дигаре меомад; ҳамчунин дидам, ки Микоил ҳанӯз барнахостааст, ва он вақти тангӣ, ки мисли он ҳеҷ гоҳ набуд, ҳанӯз оғоз наёфтааст. Ҳоло халқҳо ба хашм меоянд, аммо вақте ки Саркоҳини мо кори Худро дар муқаддасгоҳ ба анҷом расонад, Ӯ бармехезад, либосҳои интиқомро ба бар мекунад, ва он гоҳ ҳафт балои охирин рехта хоҳанд шуд.
“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.
«Ман дидам, ки он чаҳор фаришта чаҳор бодро нигоҳ хоҳанд дошт, то вақте ки кори Исо дар қудс анҷом ёбад; ва баъд он ҳафт балои охирин хоҳанд омад». Early Writings, 36.
The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.
Нақши ислом дар охирин китоби Китоби Муқаддас ин аст, ки халқҳоро ба ғазаб оварад, ва онҳо инро ба воситаи ҷанг анҷом медиҳанд. Нақши ислом дар аввалин китоби Китоби Муқаддас ин аст, ки дасти ҳар инсонро дар ҷаҳон бар зидди ислом, ки дар симои Исмоил муаррифӣ шудааст, муттаҳид созад.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Ва фариштаи Худованд ба вай гуфт: «Инак, ту ҳомиладор ҳастӣ, ва писаре хоҳӣ зоид, ва номи ӯро Исмоил хоҳӣ гузошт; зеро Худованд мусибати туро шунидааст. Ва ӯ марди ваҳшӣ хоҳад буд; дасти ӯ бар зидди ҳар кас, ва дасти ҳар кас бар зидди ӯ хоҳад буд; ва ӯ дар рӯ ба рӯи ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Ҳастӣ 16:11, 12.
The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).
Калимаи «даст» ҳамчун рамз, мисли ҳамаи рамзҳои Китоби Муқаддас, вобаста ба матне ки дар он истифода мешавад, метавонад зиёда аз як маъно дошта бошад. Ба андозаи хеле бештар, «даст» ҳамчун рамз дар пешгӯии Китоби Муқаддас, рамзи ҷанг аст. Калимаи ибрие, ки ба «марди ваҳшӣ» тарҷума шудааст, ҳамон калимаест барои хари ваҳшии арабӣ, ки чандин паёмади муҳими пешгӯёна дорад; яке аз онҳо ин аст, ки хари арабӣ узви хонаводаи Equidae-и ҳайвонот мебошад, чунон ки асп низ ҳаст. Дар боби нӯҳуми Ваҳй, ва ҳамчунин дар ҳар ду ҷадвали муқаддаси Ҳабаққуқ (ҷадвалҳои пешоҳангони солҳои 1843 ва 1850), асп ҳамчун рамзи ҷанге истифода шудааст, ки Ислом дар се вой намояндагӣ мекунад. Аввалин ва охирин ёдоварии Ислом, тавре ки дар китоби Ҳастӣ ва китоби Ваҳй намояндагӣ шудааст, Исломро бо рамзи хонаводаи Equidae (хар ё асп) муайян менамоянд, ва ҳар ду нақши Исломро таъкид мекунанд, ки овардани ҷанг ба «ҳар кас» (миллатҳо) мебошад.
In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.
Дар китоби Ваҳй, боби НУҲУМ, ояти ЁЗДАҲУМ, хусусияти Ислом муайян карда мешавад, зеро аз рӯи рамзи нубувватӣ хусусият ба воситаи ном ифода меёбад. Номе, ки ба подшоҳе дода шудааст, ки бар Ислом ҳукмронӣ мекунад, он ишораи нахустин ба Исломро дар китоби Ҳастӣ инъикос мекунад, ки дар он навишта шудааст, ки хусусият ё рӯҳи Исмоил «дар ҳузури ҳамаи бародарони худ сокин хоҳад шуд». Подшоҳе, ки бар тамоми Ислом ҳукмронӣ мекунад, рӯҳи Исмоил аст (подшоҳи онҳо), ки дасти ӯ «бар зидди ҳар одам» аст.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.
Ва бар болои худ подшоҳе доштанд, ки ӯ фариштаи вартаи беҳад аст; номи ӯ ба забони ибронӣ Абаддон аст, вале ба забони юнонӣ номи ӯ Аполлиён мебошад. Ваҳй 9:11.
In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:
Дар Аҳди Қадим, ки бо забони ибронӣ ифода шудааст, ё дар Аҳди Ҷадид, ки бо забони юнонӣ ифода шудааст, хислате, ки бар пайравони дини ислом ҳукмронӣ мекунад, ҳамчун ё Аваддун ё Аполлюн муайян мегардад, ки ҳар ду ба маънои «марг ва ҳалокат» мебошанд. Марг ва ҳалокат хислати ислом аст, хоҳ он дар Аҳди Қадим намояндагӣ шавад, хоҳ дар Аҳди Ҷадид. Хусусиятҳои мушаххаси рӯҳе, ки дар дохили ҳар як пайрави ислом ҳукм меронад, дар иртибот бо рамзи хар ё асп, ҳар ду ҷузъҳои истинодҳои Аввал ва Охир ба ислом мебошанд. Ин ду сифати нубувватӣ мӯҳри Алфа ва Омегаро доранд. Вақте ки Хоҳар Уайт паёмеро, ки яксаду чилу чор ҳазорро ба ҳаёт меорад, ҳамчун лашкари қудратманди фариштаи сеюм муайян мекунад, вай чунин мегӯяд:
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Фариштагон чор бодро нигоҳ медоранд, ки чун аспи хашмгине тасвир шудааст, ки мехоҳад аз банди худ раҳо шавад ва бар рӯи тамоми замин тохта гузарад, дар роҳи худ ҳалокат ва маргро меоварад.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Оё мо дар худи лаби олами абадӣ хоб хоҳем рафт? Оё мо кунд ва сард ва мурда хоҳем буд? Оҳ, кош дар калисоҳои мо Рӯҳ ва нафаси Худо ба қавми Ӯ дамида мешуд, то ки бар пои худ биистанд ва зинда бошанд. Мо бояд бубинем, ки роҳ танг аст ва дарвоза борик. Аммо ҳангоме ки мо аз дарвозаи борик мегузарем, фарохии он бе ҳеч ҳадду канор аст». Manuscript Releases, ҷилди 20, 217.
The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?
Чаҳор бод ҳангоми мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазор нигоҳ дошта мешаванд, ва он чаҳор бод «аспе хашмгин» мебошанд, ки дар роҳи худ «марг ва вайронӣ» меоварад. Дар 11 сентябри соли 2001 войи сеюм ба таърихи нубувват ворид шуд ва «марг ва вайронӣ»-ро овард, ва ба ин васила «халқҳоро ба хашм овард», вақте ки ба замини рӯҳонии ҷалол «ногаҳон ва ғайричашмдошт» зарба зад. Дар 7 октябри соли 2023 войи сеюм роҳи «марг ва вайронӣ»-и худро идома дод ва ба ин васила боз ҳам бештар «халқҳоро ба хашм овард», вақте ки ба замини ҳақиқии ҷалол «ногаҳон ва ғайричашмдошт» ҳамла кард. Ҳамлаи аввалини ғайричашмдошт оғози давраи мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро нишон дод, ва ҳамлаи охирини 7 октябри соли 2023 оғози давраи анҷомёбӣ, ё «басташавӣ»-и мӯҳр задани яксаду чилу чаҳор ҳазорро нишон медиҳад. Оё мо бояд дар худи канори ҷаҳони абадӣ дар хоб бошем?
On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:
Дар ҳар ду ҷадвали муқаддаси пешқадамон, Ислом аз балои якум ва дуюм ба таври равшан бо ҷанговарони исломӣ, ки бар аспҳои ҷангии худ саворанд, тасвир шудааст. Саворае, ки бар аспи ҷангии балои якум дар ҳар ду тасвир қарор дорад, найзае дар даст дорад, ва савораи аспе, ки балои дуюмро ифода мекунад, аз милтиқ тир мепарронад. Ин фарқият дар боби нӯҳуми Ваҳй ба таври ошкор муайян шудааст, зеро маҳз дар таърихи балои дуюм буд, ки порох ихтироъ гардид ва бори аввал дар ҷанг истифода шуд. Уриё Смит дар шарҳи оятҳои ҳабдаҳ то нуздаҳи боби нӯҳуми Ваҳй чунин менависад:
“The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.
«Қисми аввали ин тавсиф шояд ба намуди зоҳирии ин саворагон ишора дошта бошад. Оташ, ки рамзи ранг аст, ба сурх далолат мекунад, зеро “ба сурхии оташ” таъбири маъмул аст; ёқути кабуд, ё ҳиёсинт, ба кабуд; ва кибрит ба зард. Ва ин рангҳо дар либоси ин ҷанговарон ба дараҷаи зиёд ғолиб буданд; ба тавре ки ин тавсиф, мувофиқи ин назар, дар либоси низомии туркӣ, ки бештар аз сурх, ё арғувонии равшан, кабуд ва зард таркиб ёфта буд, ба дақиқӣ мутобиқат мекард. Сарҳои аспон ба назар мисли сарҳои шерон буданд, то қувват, ҷасорат ва дарандагии онҳоро нишон диҳанд; дар ҳоле ки қисми охири оят, бешак, ба истифодаи борути ҷангӣ ва силоҳи оташфишон барои мақсадҳои ҷанг ишора мекунад, ки он вақт танҳо ба наздикӣ ҷорӣ шуда буданд. Азбаски туркон силоҳи оташфишони худро савори асп истифода мебурданд, ба бинандаи дур чунин менамуд, ки оташ, дуд ва кибрит аз даҳони аспон берун меояд, чунон ки дар лавҳаи ҳамроҳ тасвир шудааст.»
“Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’
«Дар хусуси истифодаи силоҳи оташфишон аз ҷониби туркон дар юриши онҳо бар зидди Қустантиния, Эллиотт (Horae Apocalypticae, ҷ. I, саҳ. 482–484) чунин мегӯяд:— “Маҳз ба воситаи «оташ ва дуд ва кибрит», яъне ба тӯпхона ва силоҳҳои оташфишони Муҳаммад, кушта шудани сеяки одамон, яъне фатҳи Қустантиния, ва дар натиҷа нобудии империяи юнонӣ, вобаста буд. Аз замони бунёд ёфтани он аз ҷониби Қустантин акнун ҳазору сад сол ва бештар гузашта буд. Дар тӯли ин муддат готҳо, ҳунҳо, аварҳо, форсҳо, булғорҳо, сарасенҳо, русҳо, ва ҳатто худи туркони усмонӣ, ҳамлаҳои душманонаи худро анҷом дода буданд ё онро муҳосира карда буданд. Аммо истеҳкомот барои онҳо дастнорас буд. Қустантиния боқӣ монд, ва ҳамроҳи он империяи юнонӣ низ. Аз ин рӯ изтироби султон Муҳаммад барои ёфтани он чизе, ки монеаро бартараф созад, чунин буд. «Оё метавонӣ тӯпе бирезӣ, — ин суоли ӯ ба устои тӯпсозе буд, ки ба назди ӯ гурехта омада буд, — ки андозааш барои хароб кардани девори Қустантиния кофӣ бошад?» Сипас корхонаи рехтагарӣ дар Адрианопол таъсис дода шуд, тӯп рехта шуд, тӯпхона омода гардид, ва муҳосира оғоз ёфт.”»
“It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’
«Сазовори таваҷҷуҳи ҷиддист, ки чӣ гуна Гиббон, ки ҳамеша тафсиргари ноогоҳи пешгӯии Апокалипсис аст, ин василаи нави ҷангро дар пешманзари тасвири худ қарор медиҳад, дар ривояти фасеҳу таъсирбахши хеш дар бораи фоҷиаи ниҳоии империяи юнонӣ. Барои омодагӣ ба он, ӯ таърихи ихтирои тозаи порохро баён мекунад, “он омехтаи шӯраи нитр, сулфур ва ангишт;” аз истифодаи пешини он аз ҷониби Султон Амурот ёд мекунад, ва низ, чунон ки пештар гуфта шуд, аз рехтагарии Муҳаммад барои тӯпҳои бузургтар дар Адрианопол; сипас, дар ҷараёни худи муҳосира, тасвир мекунад, ки чӣ гуна “боронҳои найзаҳо ва тирҳо бо дуд, садо ва оташи милтиқҳо ва тӯпҳо ҳамроҳ буданд;” чӣ гуна “сафи тӯлонии тӯпхонаи туркӣ ба сӯи деворҳо равона шуда буд, ва чордаҳ батарея якбора бар ҷойҳои дастраситарин раъдосо мезаданд;” чӣ гуна “истеҳкомоте, ки асрҳо бар зидди зӯроварии душманона устувор монда буданд, аз ҳар тараф бо тӯпҳои Усмонӣ вайрон карда шуданд, шикофҳои бисёр кушода шуданд, ва назди дарвозаи St. Romanus чаҳор бурҷ бо хок яксон гардид:” чӣ гуна, зеро “аз хандақҳо, галераҳо ва пул, тӯпхонаи Усмонӣ аз ҳар тараф раъдосо мезад, урдугоҳ ва шаҳр, юнониён ва туркон, дар абри дуде фаро гирифта шуданд, ки онро ҷуз раҳоии ниҳоӣ ё ҳалокати империяи Рум пароканда карда наметавонист:” чӣ гуна “деворҳои дугона бо тӯпҳо ба тӯдаи вайрона табдил дода шуданд:” ва чӣ гуна, билохира, туркон “аз миёни шикофҳо боло шуда,” “Константинопол тасхир гардид, империяи вай сарнагун шуд, ва дини вай аз ҷониби фатҳкунандагони мусулмон дар хок поймол карда шуд.” Ман мегӯям, сазовори мушоҳидаи ҷиддист, ки Гиббон то чӣ андоза равшан ва таъсирбахш забти шаҳр ва, ба ҳамин тартиб, нобудии империяро ба тӯпхонаи Усмонӣ нисбат медиҳад. Зеро ин ҷуз тафсире бар суханони пешгӯии мо чист? “By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.”»
“‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’
«Ояти 18. Бо ин се чиз сеяки аҳли одам кушта шуд: бо оташ ва бо дуд ва бо кибрите ки аз даҳонҳояшон мебаромад. 19. Зеро қуввати онҳо дар даҳонашон ва дар думҳояшон аст; зеро думҳояшон монанди морҳоянд ва сарҳо доранд, ва бо онҳо осеб мерасонанд.»
“These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.
«Ин оятҳо таъсири марговари шеваи нави ҷангро, ки ҷорӣ гардида буд, баён мекунанд. Маҳз ба воситаи ҳамин василаҳо,—борути оташфишон, силоҳи оташфишон ва тӯпҳо,—Константинопол ниҳоят мағлуб гардид ва ба дасти туркҳо супурда шуд». Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.
We will continue the study of the third woe, in the next article.
Мо омӯзиши войи сеюмро дар мақолаи навбатӣ идома хоҳем дод.
“I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.
«Дишаб аз хоб бедор шудам, дар ҳоле ки бар зеҳнам бори гароне қарор дошт. Ман ба бародарон ва хоҳарони мо паёме мерасондам, ва он паёми огоҳӣ ва дастур буд дар бораи кори баъзе касоне ки назарияҳои ғалатро дар бораи қабули Рӯҳулқудс ва амалиёти Ӯ ба василаи васоити башарӣ тарғиб мекунанд.»
“I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.
Ба ман дастур дода шуд, ки мутаассибие монанд ба он чи мо даъват шуда будем пас аз сипарӣ шудани вақт дар соли 1844 бо он рӯ ба рӯ шавем, дар миёни мо боз дар рӯзҳои поёнии паём пайдо хоҳад шуд, ва мо бояд ба ин бадӣ ҳоло низ ҳамон қадар қатъиян муқобилат кунем, чунон ки дар таҷрибаҳои аввалинаи худ бо он муқобилат карда будем.
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.
«Мо дар остонаи рӯйдодҳои бузург ва ҷиддӣ истодаем. Нубувватҳо иҷро шуда истодаанд. Таърихи аҷиб ва пурҳодисае дар китобҳои осмон сабт мегардад — рӯйдодҳое, ки эълон шуда буд, ки андак пеш аз рӯзи бузурги Худо ба вуқӯъ хоҳанд пайваст. Ҳама чиз дар ҷаҳон дар ҳолати ноором аст. Халқҳо ба ғазаб омадаанд, ва омодагиҳои бузург барои ҷанг анҷом дода мешаванд. Миллат бар зидди миллат дасиса меандешад, ва подшоҳӣ бар зидди подшоҳӣ. Рӯзи бузурги Худо бо шитоби азим наздик мешавад. Аммо, ҳарчанд халқҳо нерӯҳои худро барои ҷанг ва хунрезӣ ҷамъ меоранд, амр ба фариштагон ҳанӯз ҳам дар қувва аст, ки онҳо чор бодро нигоҳ доранд, то даме ки бандагони Худо бар пешониҳои худ мӯҳр зада шаванд». Selected Messages, book 1, 221.