Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

Хоҳар Уайт қонуни якшанбеи ба наздикӣ ояндаро ҳамчун «аломат» муайян мекунад, ки онро лашкарҳои Рум, ки дар соли 66 Ерусалимро иҳота карда буданд, пешакӣ рамзӣ намуда буданд; ва бо ин кор вай табақаеро муайян месозад, ки чашмон доранд, вале намебинанд, ва гӯшҳо доранд, вале намешунаванд.

“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

«Абадият пеши рӯи мост тул мекашад. Парда ҳозир аст бардошта шавад. Мо, ки ин мақоми ҷиддӣ ва пурмасъулиятро ишғол мекунем, чӣ мекунем, дар бораи чӣ меандешем, ки ба муҳаббати худпарастонаи худ ба осоиш мечаспем, дар ҳоле ки ҷонҳо дар гирду атрофи мо ҳалок мешаванд? Оё дилҳои мо тамоман сангдил гардидаанд? Оё наметавонем эҳсос кунем ё дарк намоем, ки барои наҷоти дигарон коре дорем, ки бояд анҷом диҳем? Эй бародарон, оё шумо аз он гурӯҳ ҳастед, ки чашм дошта, намебинанд, ва гӯш дошта, намешунаванд? Оё беҳудаст, ки Худо ба шумо шинохти иродаи Худро додааст? Оё беҳудаст, ки Ӯ ба шумо ҳушдор паи ҳушдор фиристодааст? Оё шумо ба баёноти ҳақиқати абадӣ дар бораи он чи ки наздик аст бар замин биёяд, имон доред; оё бовар доред, ки довариҳои Худо бар мардум овезонанд, ва боз ҳам метавонед дар осоиш бинишинед, танбал, бепарво, айшпараст?»

“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

«Ҳоло барои қавми Худо вақти он нест, ки дилбастагиҳои худро ба ҷаҳон бибанданд ё ганҷинаи худро дар ҷаҳон ҷамъ оваранд. Вақт дур нест, ки мо, монанди шогирдони аввалин, маҷбур хоҳем шуд дар ҷойҳои вайрона ва хилват паноҳгоҳ биҷӯем. Чунон ки муҳосираи Уршалим аз ҷониби лашкарҳои Рум барои масеҳиёни Яҳудия аломати гурез буд, ҳамон тавр ба даст гирифтани қудрат аз ҷониби миллати мо дар фармоне, ки шанбеи папиро иҷборан ҷорӣ мекунад, барои мо огоҳӣ хоҳад буд. Он гоҳ вақти он хоҳад расид, ки шаҳрҳои калонро тарк намоем, то ба тарки шаҳрҳои хурдтар омода шавем ва барои зист дар манзилҳои хилват дар ҷойҳои пинҳон миёни кӯҳҳо равона гардем». Testimonies, volume 5, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

Қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ ҷорӣшаванда дар Иёлоти Муттаҳида аломати ҳушдор (нишона) аст, «ки аз шаҳрҳои бузург хориҷ шавед, ба унвони омодагӣ барои тарк кардани шаҳрҳои хурдтар ба сӯи манзилҳои хилват дар ҷойҳои канорагирфта дар миёни кӯҳҳо». Адвентизми Лоодикиягӣ то андозаи зиёд огоҳ нест, ки бӯҳрони қонуни рӯзи якшанбеи Иёлоти Муттаҳида «нишона»-еро, ки дар «Муборизаи Бузург» зикр шудааст, иҷро мегардонад. Он бо «нишона»-е, ки дар оғози сею ним сол буд, намунавор нишон дода шудааст. «Нишона»-е, ки дар муҳосираи аввали Ерусалим, ки дар соли 66 рух дод, иҷро гардид, ва он «парчам»-еро намуна аст, ки ҳангоми қонуни рӯзи якшанбеи ба зудӣ фарорасанда барафрошта мешавад.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

Вайроншавии воқеии Ерусалим аз ҷониби Титус дар соли 70-уми милодӣ ба анҷом расонида шуд, ва муҳосираи Титус пештар дар муҳосираи Кестий дар соли 66-уми милодӣ ба таври намунавӣ пешакӣ тасвир гардида буд, зеро Исо ҳамеша поёни чизеро бо оғози чизе нишон медиҳад. Ин ҳамон муҳосираи ибтидоии Кестий буд, ки «аломат»-и гурехтане буд, ки Исо дода буд, на муҳосираи Титус. Яке муҳосира дар оғоз буд, дигаре муҳосира дар поён.

“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

«Дар вақти вайроншавии Ерусалим ягон масеҳӣ ҳалок нагардид. Масеҳ шогирдони Худро пешакӣ огоҳ карда буд, ва ҳамаи онҳое ки ба суханони Ӯ имон оварда буданд, мунтазири аломати ваъдагашта буданд. «Вақте ки Ерусалимро иҳотаи лашкарҳо бинед», — гуфт Исо, — «он гоҳ бидонед, ки харобии он наздик аст. Он гоҳ онҳое ки дар Яҳудо ҳастанд, ба кӯҳҳо бигрезанд; ва онҳое ки дар миёни он ҳастанд, аз он берун раванд». Луқо 21:20, 21. Пас аз он ки румиён таҳти фармондеҳии Сестий шаҳрро муҳосира карданд, онҳо ногаҳон муҳосираро тарк намуданд, дар ҳоле ки ҳама чиз барои ҳамлаи фаврӣ мусоид менамуд. Муҳосирашудагон, ки аз муқовимати муваффақона ноумед шуда буданд, наздик буд таслим шаванд, аммо сарлашкари румӣ бе ҳеҷ сабаби ошкор қӯшунҳои худро бозпас гирифт. Вале инояти пурмеҳри Худо ҷараёни рӯйдодҳоро ба манфиати қавми Худ раҳнамоӣ мекард. Аломати ваъдагашта ба масеҳиёни мунтазир дода шуда буд, ва акнун барои ҳамаи онҳое ки мехостанд, имконият фароҳам омада буд, то ба ҳушдори Наҷотдиҳанда итоат намоянд. Рӯйдодҳо чунон таҳти тадбири илоҳӣ қарор гирифтанд, ки на яҳудиён ва на румиён натавонистанд ба фирори масеҳиён монеъ шаванд. Ҳангоми ақибнишинии Сестий, яҳудиён аз Ерусалим берун тохта, лашкари ақибнишинандаи ӯро таъқиб карданд; ва дар ҳоле ки ҳар ду нерӯ ба ҳамин гуна комилан машғул буданд, масеҳиён фурсат ёфтанд, ки шаҳрро тарк кунанд. Дар он вақт кишвар низ аз душманоне пок шуда буд, ки метавонистанд кӯшиш кунанд роҳи онҳоро бибанданд. Дар вақти муҳосира, яҳудиён дар Ерусалим барои нигаҳ доштани Иди Хаймаҳо ҷамъ омада буданд, ва ба ин тартиб масеҳиён дар саросари он сарзамин тавонистанд бе мамониат фирор кунанд. Бе таъхир онҳо ба макони амн — шаҳри Пелла, дар замини Перея, он сӯи Урдун, гурехтанд». «Муборизаи бузург», 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

Муҳосираи Ерусалим аз ҷониби Кестиус дар соли 66 он «аломати» ҳушдордиҳандаро, ки Масеҳ барои масеҳиёни он давраи таърихӣ зикр карда буд, ба иҷро расонид; аммо муҳосираи Титус дар соли 70 милодӣ ҳеҷ «аломате» барои гурехтан фароҳам наовард. Дар он муҳосира дигар ҳеҷ масеҳие дар шаҳр боқӣ намонда буд, ва он муҳосираи охирин ба вайронии Ерусалим анҷомид; ва дар вайронии Ерусалим «ҳатто як масеҳӣ ҳам ҳалок нагардид», зеро масеҳиён дар оғози он воқеаи таърихӣ гурехта буданд.

“The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

«Қувваҳои яҳудӣ, ки аз паси Кестий ва лашкараш таъқиб мекарданд, бо чунон шиддате ба ақибгоҳи онҳо ҳамла оварданд, ки онҳоро ба нестии комил таҳдид мекард. Румиён бо душвории бисёр тавонистанд ақибнишинии худро анҷом диҳанд. Яҳудиён қариб бидуни талафот наҷот ёфтанд ва бо ғаниматҳои худ бо пирӯзӣ ба Ерусалим бозгаштанд. Аммо ин муваффақияти зоҳирӣ ба онҳо ҷуз бадӣ наовард. Он дар онҳо он рӯҳи муқовимати саркашонаро бар зидди румиён барангехт, ки ба зудӣ бар шаҳри маҳкумшуда андуҳи тасвирнопазир овард.»

“Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

«Ҳангоме ки муҳосира аз ҷониби Титус аз нав оғоз ёфт, мусибатҳое, ки бар Ерусалим фуруд омаданд, даҳшатовар буданд. Шаҳр дар айёми Фисҳ ба муҳосира гирифта шуд, вақте ки миллионҳо яҳудӣ дар дохили деворҳои он ҷамъ омада буданд». Баҳси Аъзам, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

Аз иди Хаймаҳо дар соли 66 то иди Фисҳ дар соли 70 сеюним сол аст, ки ба маънои нубувватӣ ҳазору дусаду шаст рӯз мебошад. Аз соли 66 то соли 70 Руми бутпараст маъбад ва лашкарро поймол кард, ҳамон тавре ки Руми папавӣ шаҳри муқаддасро ба муддати чиҳилу ду моҳ аз соли 538 то соли 1798 поймол намуд.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

Аммо саҳнеро, ки берун аз маъбад аст, берун бигзор ва онро чен накун; зеро он ба халқҳо дода шудааст; ва онҳо шаҳри муқаддасро чиҳилу ду моҳ поймол хоҳанд кард. Ваҳй 11:2.

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

Ҳам Руми бутпарастӣ ва ҳам Руми папавӣ Ерусалимро дар давоми як ҳазору дусаду шаст рӯз (сол) поймол карданд; ба ин васила маълум мегардад, ки Руми муосир дар айёмҳои охир Ерусалими рӯҳониро барои як давраи рамзии як ҳазору дусаду шаст рӯз поймол хоҳад кард. Он давраи рамзӣ аз қонуни якшанбеи наздикшаванда дар Иёлоти Муттаҳида оғоз хоҳад ёфт, вақте ки захми марговар шифо меёбад.

And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

Ва ман дидам, ки яке аз сарҳои он гӯё захм ба марг расида бошад; ва захми марговараш шифо ёфт; ва тамоми ҷаҳон аз ақиби ҳайвон бо ҳайрат рафт. Ва онҳо аждаҳоро, ки ба ҳайвон қудрат дода буд, парастиш карданд; ва ҳайвонро низ парастиш намуда, гуфтанд: «Кист монанди ҳайвон? ва кист, ки бо ӯ ҷанг карда тавонад?» Ва ба ӯ даҳоне дода шуд, ки суханони бузург ва куфрҳо мегуфт; ва ба ӯ қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ амал намояд. Ваҳй 13:3–5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

Чилу ду моҳи рамзии таъқиби папагӣ ҳамон «соат»-и буҳрони қонуни якшанбе аст. Он «соат» бо як «нишон» (парчам) оғоз меёбад ва бо «нишонаҳо» анҷом меёбад. «Нишон»-и парчам дар қонуни якшанбе боис хоҳад шуд, ки ҳар масеҳие, ки ҳанӯз дар Бобил аст, ба кӯҳи муқаддаси ҷалол, ки болотар аз теппаҳои дигар баланд бардошта шудааст, бигурезад.

And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

Ва дар айёми охирон чунин воқеъ хоҳад шуд, ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид, ва аз теппаҳо баландтар хоҳад шуд; ва ҳамаи халқҳо сӯи он ҷорӣ хоҳанд шуд. Ва бисёр қавмҳо рафта, хоҳанд гуфт: Биёед, ва ба кӯҳи Худованд, ба хонаи Худои Яъқуб, бароем; ва Ӯ моро аз роҳҳои Худ таълим хоҳад дод, ва мо дар тариқҳои Ӯ қадам хоҳем зад; зеро аз Сион шариат берун хоҳад омад, ва каломи Худованд аз Ерусалим. Ишаъё 2:2, 3.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

Фирори аз шаҳрҳо дар вақти содир шудани фармоне, ки ибодати рӯзи якшанберо маҷбурӣ месохт, ҳам бо фирори масеҳиён дар соли 66, ва ҳам бо фирори калисо дар соли 538, ки ба биёбон гурехт, намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

Ва зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе муҳайё шуда буд, то ки ӯро дар он ҷо ҳазору дусаду шаст рӯз ғизо диҳанд. Ваҳй 12:6.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

Харобии Ерусалим аз муҳосираи аввал то муҳосираи охирин сеюним сол давом кард, аммо паёми огоҳкунанда дар бораи харобии дарпешистода барои ҳафт сол дода шуд: сеюним сол пеш аз муҳосираи аввал ва сеюним сол пас аз он.

“All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

«Ҳамаи пешгӯиҳое, ки Масеҳ дар бораи харобии Ерусалим дода буд, то ҳарф ба ҳарф ба амал омаданд. Яҳудиён ҳақиқати суханони ҳушдордиҳандаи Ӯро таҷриба карданд: “Бо кадом паймонае ки чен кунед, ба шумо низ бо ҳамон чен карда хоҳад шуд”. Матто 7:2.

“Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

«Аломатҳо ва мӯъҷизот зоҳир шуданд, ки аз фоҷиа ва ҳалокат пешогоҳӣ мекарданд. Дар миёни шаб нуре ғайритабиӣ бар маъбад ва қурбонгоҳ медурахшид. Бар абрҳо ҳангоми ғуруби офтоб аробаҳо ва мардони ҷангӣ, ки барои набард гирд меомаданд, тасвир меёфтанд. Коҳиноне, ки шабона дар муқаддасгоҳ хизмат мекарданд, аз овозҳои асроромез ба ваҳшат афтоданд; замин ба ларза омад, ва овозҳои бисёре шунида мешуданд, ки нидо мекарданд: “Биёед аз ин ҷо биравем.” Дарвозаи бузурги шарқӣ, ки он қадар вазнин буд, ки ба душворӣ бо даҳҳо мард баста мешуд, ва бо ғӯлаҳои азими оҳанин, ки амиқ дар фарши сангини якпора маҳкам гардида буданд, устувор карда шуда буд, дар нимашаб, бе ҳеҷ амали намоён, кушода шуд.—Milman, The History of the Jews, book 13.»

“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

«Дар давоми ҳафт сол марде пайваста дар кӯчаҳои Ерусалим боло ва поён мерафт ва мусибатҳоеро, ки мебоист бар шаҳр оянд, эълон мекард. Рӯзона ва шабона ӯ ин марсияҳои ваҳшиёнаро мехонд: “Овозе аз шарқ! овозе аз ғарб! овозе аз чаҳор бод! овозе бар зидди Ерусалим ва бар зидди маъбад! овозе бар зидди домодон ва арӯсон! овозе бар зидди тамоми қавм!” — Ҳамон ҷо. Ин мавҷуди аҷибро ба зиндон андохтанд ва тозиёна заданд, аммо аз лабонаш ҳеҷ шикояте берун наомад. Ба таҳқир ва бадрафторӣ ӯ танҳо чунин ҷавоб медод: “Вой, вой бар Ерусалим!” “вой, вой бар сокинони он!” Нидои огоҳкунандаи ӯ қатъ нагардид, то он даме ки дар муҳосирае, ки пешгӯӣ карда буд, кушта шуд». «Муборизаи Бузург», 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

Нобудии ниҳоии Ерусалими айнӣ дар соли 70-ум пеш аз он бо «аломатҳо ва аҷоибҳо» пешомад ёфт, ки «офат ва ҳалокат»-ро муайян менамуданд. «Аломатҳои» ҳушдордиҳанда сеюним сол пеш аз муҳосираи аввал ва дар тӯли сеюним соле, ки ба сӯи нобудӣ мебурд, зоҳир гардиданд. «Аломатҳо» (дар шакли ҷамъ), ки нобудии ояндаро муайян мекарданд, он «аломат»-и ҳушдор барои фирор набуд, балки эълони наздик будани анҷоми муҳлати озмоиш буд.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

Дар поймол шудани Уршалими рӯҳонӣ аз соли 538 то 1798, «аломати» огоҳӣ барои фирор он вақт буд, ки кароҳати вайронӣ зоҳир гардид, вақте ки «он марди гуноҳ» «ошкор» шуд, ҳамчун «писари ҳалокат; ки муқобилат мекунад ва худро болотар аз ҳар он чи Худо хонда мешавад, ё парастиш меёбад, баланд мекунад; ба тавре ки ӯ, ҳамчун Худо, дар маъбади Худо менишинад ва худро нишон медиҳад, ки ӯ Худост.»

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

Пас, ҳар гоҳ ки шумо макруҳи харобиро, ки Дониёли набӣ дар бораи он гуфтааст, бинед, ки дар ҷои муқаддас истодааст, (ҳар кӣ мехонад, бигзор дарк намояд.) Матто 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Вақте ки масеҳиёни он таърих он «аломат»-ро шинохтанд, онҳо барои ҳазору дусаду шаст сол ба биёбон гурехтанд.

“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

«Барои онҳое ки мехостанд содиқ бимонанд, зарур буд, ки дар муборизаи ҷонсӯз бар зидди фиребҳо ва макруҳоте, ки дар либосҳои коҳинона пинҳон шуда, ба калисо ворид карда мешуданд, устувор истанд. Китоби Муқаддас ҳамчун меъёри имон пазируфта намешуд. Таълимоти озодии динӣ бидъат номида мешуд, ва ҳаводорони он нафрат ва таъқиб карда мешуданд.»

“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

«Баъд аз низои тӯлонӣ ва сахт, он шумораи ками вафодорон қарор доданд, ки тамоми пайванди худро бо калисои муртад барҳам диҳанд, агар вай ҳамоно аз озод сохтани худ аз дурӯғ ва бутпарастӣ сарпечӣ намояд. Онҳо дарк карданд, ки ҷудошавӣ зарурати мутлақ аст, агар мехоҳанд ба Каломи Худо итоат кунанд. Онҳо ҷуръат надоштанд, ки хатоҳое را, ки барои ҷонҳои худи онҳо ҳалокатовар буданд, таҳаммул намоянд ва намунае гузоранд, ки имони фарзандонашон ва фарзандони фарзандонашонро ба хатар меандохт. Барои таъмин кардани сулҳ ва ягонагӣ онҳо омода буданд ҳар гуна гузашт кунанд, ки бо садоқат ба Худо мувофиқ бошад; аммо онҳо эҳсос мекарданд, ки ҳатто сулҳ ҳам ба қимати фидо кардани усулҳо аз ҳад гарон харида мешавад. Агар ягонагӣ танҳо бо созиш бар сари ҳақиқат ва росткорӣ таъмин мешуд, пас бигзор ихтилоф бошад, ва ҳатто ҷанг». «The Great Controversy», 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

Дар наздикии анҷоми як ҳазору дусаду шаст соли таъқиботи папагӣ «аломатҳо» (ба шакли ҷамъ) вуҷуд доштанд, ва ҳамон тавре ки бо «аломатҳо» дар поёни як ҳазору дусаду шаст рӯзе буд, ки Руми бутпараст Ерусалими воқеиро поймол намуд, он «аломатҳо» аломатҳои фирор кардан набуданд.

“The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

«Наҷотдиҳанда нишонаҳои омадани Худро медиҳад, ва бештар аз ин, Ӯ вақти зоҳир шудани нахустини ин нишонаҳоро муайян мекунад: “Дарҳол баъд аз мусибати он рӯзҳо офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод, ва ситорагон аз осмон фурӯ хоҳанд афтод, ва қувваҳои осмонҳо ба ларза хоҳанд омад; ва он гоҳ аломати Писари Одам дар осмон зоҳир хоҳад шуд; ва он гоҳ ҳамаи қабилаҳои замин навҳа хоҳанд кард, ва Писари Одамро хоҳанд дид, ки бар абрҳои осмон бо қудрат ва ҷалоли азим меояд. Ва Ӯ фариштагони Худро бо садои бузурги карнай хоҳад фиристод, ва онҳо баргузидагони Ӯро аз чор бод, аз як канори осмон то канори дигараш, ҷамъ хоҳанд овард.”»

“At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

«Дар поёни таъқиби бузурги папагӣ, — эълон кард Масеҳ, — офтоб торик хоҳад шуд, ва моҳ нури худро нахоҳад дод. Сипас, ситорагон аз осмон фурӯ хоҳанд афтод. Ва Ӯ мегӯяд: “Аз дарахти анҷир масале биомӯзед; ҳангоме ки шохаи он ҳанӯз нозук аст ва барг мебарорад, медонед, ки тобистон наздик аст: ҳамчунин шумо низ, вақте ҳамаи ин чизҳоро бубинед, бидонед, ки Ӯ наздик аст, бар дарҳост.” Матто 24:32, 33, margin.»

“Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

«Масеҳ нишонаҳои омадани Худро додааст. Ӯ изҳор медорад, ки мо метавонем бидонем, вақте ки Ӯ наздик аст, ҳатто бар остона. Ӯ дар бораи онҳое ки ин нишонаҳоро мебинанд, мегӯяд: “Ин насл аз миён нахоҳад рафт, то даме ки ҳамаи ин чизҳо ба амал оянд”. Ин нишонаҳо зоҳир шудаанд. Акнун мо ба яқин медонем, ки омадани Худованд наздик аст. “Осмон ва замин гузаранд,” мегӯяд Ӯ, “лекин суханони Ман ҳаргиз намегузаранд.”» Орзуи асрҳо, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

Вақте ки «сеюним соли поймол гардидани Ерусалим» аз ҷониби Руми папавӣ ба анҷом мерасид, як силсила «аломатҳо» падид омад, ки омадани Масеҳро муайян намуда, таърихи миллериро оғоз бахшид. Таърихи миллерӣ бояд дар рӯзҳои охир то ба ҳарф такрор гардад. Он «аломатҳо», ки «дар поёни таъқиби бузурги папавӣ» зоҳир шуданд, пештар бо «аломатҳое» пешнамоиш шуда буданд, ки ҳангоми ба анҷом расидани сеюним соли поймол гардидани Ерусалим аз соли 66 то 70 аз ҷониби Руми бутпараст зоҳир гардида буданд. Бинобар ин, бар пояи ду шоҳид, дар таърихи Руми муосир «аломате» аз парчам хоҳад буд, ки дар соати заминларзаи бузург барафрошта мешавад, ва он аломати огоҳӣ барои гурехтан аст; ҳамчунин «аломатҳо» ба сурати ҷамъ низ хоҳанд буд, ки дар поёни давраи таъқиби Руми муосир дар рӯзҳои охир ба вуқуъ меоянд.

We will continue this study in the next article.

Мо ин омӯзишро дар мақолаи оянда идома хоҳем дод.

“Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

«Боби 21-уми Инҷили Луқоро бихонед. Дар он Масеҳ чунин ҳушдор медиҳад: “Ба худатон эҳтиёт кунед, мабодо дилҳои шумо ҳаргиз аз пурхӯрӣ, мастӣ ва ғамхориҳои ин зиндагӣ сангин шаванд, ва он рӯз ногаҳон бар сари шумо ояд. Зеро он мисли доме бар ҳамаи сокинони рӯи тамоми замин хоҳад омад. Пас, бедор бошед ва ҳамеша дуо гӯед, то сазовор дониста шавед, ки аз ҳамаи ин чизҳо раҳо ёбед ва пеши Писари Одам биистед” (Luke 21:34–36).»

“The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

«Аломатҳои замон дар ҷаҳони мо ба иҷро мерасанд, вале калисоҳо, умуман, ҳамчун хуфта муаррифӣ шудаанд. Оё мо набояд аз таҷрибаи бокираҳои аблаҳ ибрат гирем, ки ҳангоме нидо баромад: “Инак, домод меояд; берун оед, то ӯро пешвоз гиред”, дарёфтанд, ки дар чароғҳои худ равған надоранд? Ва дар ҳоле ки онҳо барои харидани равған рафтанд, домод ҳамроҳи бокираҳои хирадманд ба тӯйдароӣ даромад, ва дар баста шуд. Вақте ки бокираҳои аблаҳ ба толори зиёфат расиданд, онҳо бо радди ғайричашмдошт рӯ ба рӯ шуданд. Соҳиби зиёфат эълон кард: “Ман шуморо намешиносам”. Онҳо дар кӯчаи холӣ, дар тираи шаб, берун истода монданд». Manuscript Releases, volume 15, 229.