When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.
Вақте ки нури Дониёл боби ёздаҳ, оятҳои чиҳил то чиҳилу панҷ, дар замони охир дар соли 1989 кушода гардид, душманони ҳақиқат муқовимате ба миён оварданд, ки ба Худо имкон дод то ҳақиқатҳоро барои ҳимояи мабонии асосии он порча дар китоби Дониёл ошкор созад, ки он гоҳ мавзӯъ ва маркази ҳамлаҳои Шайтон гардид. Он ҷидол бар сари ҳақиқат ва хато дар он таърих аз ҷониби Рӯҳулқудс ба кор бурда шуд, то баъзе қоидаҳои нубувватӣ муайян карда шаванд, ки мебоист дониши кушодашударо боз ҳам бештар афзун намоянд ва баъд аз он насли охирини таърихи заминро озмоиш кунанд. Мо «татбиқҳои сегонаи нубувват»-ро баррасӣ карда истодаем ва он татбиқҳоро ҳамчун як қоидаи асосӣ муайян менамоем, ки аз ҷараёни муқовимате, ки дар он рӯзҳои гузашта аз ҷониби Шайтон пеш оварда шуд, ошкор гардид. Ин ҷараёни баҳсбарангез аз ҷониби Хоҳар Уайт ҳамчун «такондиҳӣ» муаррифӣ шудааст.
“I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.
«Ба ман провиденияи Худо дар миёни қавми Ӯ нишон дода шуд ва низ аён гардид, ки ҳар озмоише, ки тавассути раванди тасфия ва поксозӣ бар масеҳиёни эътирофкунанда меояд, собит месозад, ки баъзеҳо хошоканд. Тиллои соф на ҳамеша падидор мешавад. Дар ҳар буҳрони динӣ баъзеҳо зери васваса суқут мекунанд. Ҷунбиши Худо анбӯҳи зиёдеро мисли баргҳои хушк ба парокандагӣ мебарад. Фаровонӣ анбӯҳи зиёди эътирофкунандагонро меафзояд. Танқисӣ онҳоро аз калисо пок месозад. Ба ҳайси як табақа, рӯҳҳои онҳо бо Худо собитқадам нестанд. Онҳо аз миёни мо берун мераванд, зеро аз мо нестанд; зеро чун мусибат ё таъқибот ба сабаби калом бармехезад, бисёре ба васваса меафтанд». Testimonies, volume 4, 89.
The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.
«Ларзиш» ҳангоме ба вуҷуд меояд, ки ҳақиқат аз ҷониби Шери қабилаи Яҳудо муҳркушоӣ шуда, сипас ба миён оварда мешавад.
“I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.
«Ман маънои он таконеро, ки дида будам, пурсидам, ва ба ман нишон дода шуд, ки он аз шаҳодати ростине ба вуҷуд хоҳад омад, ки бо машварати Шоҳиди Ҳақиқӣ ба лаодикиён даъват карда шудааст. Ин бар дили қабулкунандаи он таъсири худро хоҳад гузошт ва ӯро водор хоҳад кард, ки меъёрро баланд бардорад ва ҳақиқати ростро баён намояд. Баъзеҳо ин шаҳодати ростро таҳаммул нахоҳанд кард. Онҳо бар зидди он бархеста хоҳанд шуд, ва ҳамин чиз сабаби таконе миёни қавми Худо хоҳад гардид». Early Writings, 271.
The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.
Ворид гардидани «ҳақиқат» ҳамеша боиси такон мешавад, ва ҳақиқате ки дар соли 1989 муҳраш кушода шуд, маҳз ҳаминро ба амал овард. Яке аз фоидаҳои муқовимате ки бар зидди ҳақиқат ба миён оварда шуд, инкишофи маҷмӯае аз қоидаҳо буд, то афзоиши донишро дар тӯли солҳое ки пас аз 1989 омаданд, муқаррар намояд. Таҳаввули ин қоидаҳо бо таҳаввули маҷмӯае аз қоидаҳо дар давраи миллериён мувозӣ аст. Ҳамаи татбиқҳои сегонаи нубуввати Китоби Муқаддас ба равшании рӯйдодҳои рӯзҳои охир саҳм мегузоранд.
The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.
Татбиқҳои секаратаи Рум ва Бобил муносибати байни зан ва ваҳшие, ки ӯ бар он савор аст ва бар он ҳукм меронад, дар ҷараёни таърихи буҳрони қонуни якшанбе муқаррар месозанд, ки он ҳамчунин таърихи ҳукми иҷроии Худо бар фоҳишаи Бобил мебошад.
The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.
Се корбурди сегонаи «пайёмбаре, ки роҳро барои Пайёмбари Аҳд омода месозад», ва ҳамчунин «Илёс», ҳам корро ва ҳам паёмро дар он ду даврае муайян месозанд, ки анҷоми муҳлати файзро дар рӯзҳои охир ба тасвир мекашанд. Давраи аввал бо овози аввали боби ҳаждаҳуми Ваҳй оғоз меёбад, ки оғози доварии таҳқиқии зиндагонро барои адвентизми Лоудикия намояндагӣ мекунад, ва давраи охир бо овози дуюми боби ҳаждаҳуми Ваҳй оғоз меёбад, ки доварии иҷроии фоҳишаи Бобилро намояндагӣ мекунад.
The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.
Татбиқоти сегонаи Рум ва Бобил таърихи берунии қавми Худо дар рӯзҳои охирро ифода мекунанд, дар ҳоле ки татбиқоти сегонаи Илёс ва фиристодае, ки роҳро омода месозад, таърихи дохилии қавми Худо дар рӯзҳои охирро ифода менамоянд. Татбиқи сегонаи се Вой паёмеро муайян мекунад, ки аз ҳар ду давра мегузарад ва якҷоя давраи хотимавии довариро ифода мекунанд, ки аз хонаи Худо оғоз меёбад ва баъд аз он бар онҳое меояд, ки берун аз хонаи Худо мебошанд. Се Вой муайян мекунанд, ки Ислом паёми борони охир аст, ва ҳамчунин олати довариест, ки Худо онро барои касоне ба кор мебарад, ки саҷда ба офтобро бар тамоми инсоният таҳмил мекунанд. Поёни доварӣ «рӯзҳои интиқоми Худо»-ро ифода мекунад, ҳам бар калисои муртади Ӯ ва ҳам бар шарирони берун аз калисои Ӯ.
When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.
Чун Исои Масеҳ нахуст хизмати Худро дар ҷамоати Носира оғоз намуд, Ӯ аз боби шасту якуми Ишаъё истифода бурд, то хизмат, паём ва кори Худро муайян созад, ки он ҳамчунин муайян намудани вақти интиқоми Худоро дар бар мегирифт. Хизмат, паём ва кори Ӯ пешнамоии хизмат, паём ва кори саду чилу чор ҳазор буд, зеро онҳо, ба таври нубувватӣ, ҳар куҷое ки Барра биравад, аз пайи Ӯ мераванд.
The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.
Рӯҳи Худованд Худо бар ман аст; зеро ки Худованд маро тадҳин намудааст, то ба ҳалимон башорати нек бирасонам; маро фиристодааст, то дилшикастагонро шифо диҳам, ба асирон озодиро эълон намоям, ва ба бастагон кушоиши зиндонро; То соли мақбули Худованд ва рӯзи интиқоми Худои моро эълон намоям; ҳамаи мотамдоронро тасаллӣ диҳам; То барои мотамдорони Сион муқаррар намоям, ки ба онҳо ба ивази хокистар зебоӣ, ба ивази мотам равғани шодӣ, ба ивази рӯҳи ғамгинӣ ҷомаи ҳамду сано бахшида шавад; то ки онҳоро дарахтони адолат, ниҳоли Худованд, бихонанд, то ки Ӯ ҷалол ёбад. Ва онҳо вайронаҳои қадимро бино хоҳанд кард, харобиҳои пешинаро барпо хоҳанд намуд, ва шаҳрҳои вайронаро, ки харобиҳои наслҳои бисёр аст, таъмир хоҳанд кард. Ва бегонагон истода, рамаҳои шуморо хоҳанд чаронид, ва писарони аҷнабиён шудгоркунандагони шумо ва токбонони шумо хоҳанд буд. Аммо шумо коҳинони Худованд номида хоҳед шуд: мардум шуморо хизматгузорони Худои мо хоҳанд хонд; сарвати халқҳоро хоҳед хӯрд, ва ба ҷалоли онҳо хоҳед болид. Ишаъё 61:1–6.
Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.
Исо ҳангоми таъмид гирифтанаш тадҳин карда шуд, ва он аломати роҳ 11 сентябри соли 2001-ро намунавор нишон медиҳад, вақте ки тадҳини Рӯҳулқудс бар онҳое оғоз ба нузул кардан намуд, ки дарк карданд рехтани борони охир дар айёми охир бо таърихи миллеритҳо намунавор пешакӣ нишон дода шуда буд, ки ҳамон харобаҳои қадима буданд, ки саду чиҳилу чаҳор ҳазор онҳоро аз нав бино мекарданд, баъд аз он ки ба роҳҳои қадимаи Ирмиё бозмегаштанд.
The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.
Паёми адолати Масеҳ аз шӯриши соли 1888 боз ҳақиқати ҳозира гардид, ва паёме, ки аз шӯриши соли 1888 буд, башорати некӯе буд, ки қудрат дорад дилҳои шикастаро бибандад, вале дар кушодани дилҳои сахти онҳое нотавон аст, ки чашмҳо доранд, то бубинанд, аммо намебинанд, ва гӯшҳо доранд, то бишнаванд, аммо намефаҳманд. Паёми адолати Масеҳ аз шӯриши соли 1888 ҳамчунин он паём ба Лоудикия буд, ки он вақт боз расид, то дари зиндонро барои онҳое, ки асирони гуноҳ буданд, аз ҷониби Он Касе бикшояд, ки қудрат дорад дарҳоеро бикушояд, ки ҳеҷ кас кушода наметавонад, ва дарҳоеро бубандад, ки ҳеҷ кас баста наметавонад.
On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.
11 сентябри соли 2001, онҳое ки мебоист он муждаҳои некро пешкаш кунанд, ҳамчунин мебоист соли мақбули Худованд ва рӯзи қасоси Худоро эълон намоянд. Соли мақбули Худованд низ дар ҳамон вақт оғоз ёфт, ва Ӯ комилан омода аст тавбаи як Лоудиқиягиро бипазирад, то он рӯзе ки қасоси Худо дар қонуни якшанбеи ба зудӣ фарорасанда дар Иёлоти Муттаҳида фаро мерасад. Он гоҳ қасоси Ӯ бар калисое зоҳир хоҳад шуд, ки нахост вақти тафаққуди худро бишносад, ва ҳамзамон доварии тадриҷӣ бар фоҳишаи Бобил оғоз меёбад.
In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.
Дар рӯзи қабули Ӯ, Ӯ ваъда медиҳад, ки ҳамаи мотамгинонро тасаллӣ хоҳад дод, ва онҳое ки дар Ерусалим мотам мегиранд, дар боби нӯҳуми Ҳизқиёл ба тасвир оварда шудаанд. Тасаллии онҳо ба василаи Тасаллибахш ба амал меояд, тавассути қабули паёми борони охир, ки он гоҳ бар онҳо рехта мешавад. Аммо фақат дар сурате ки онҳо боронро бишиносанд. Пас аз он ки Тасаллибахшро соҳиб мешаванд ва кори барқарор намудани харобаҳои қадимиро ба анҷом мерасонанд, ба воситаи усули «сатр бар сатр», ки дар порчаи Ишаъё ҳамчун кори бар рӯйи сатри дигари нубувват гузоштани сатри нубуввате тасвир шудааст, ки вайронии таърихи муқаддасро ифода мекунад, бар сатри дигари нубуввате ки вайрониро нишон медиҳад. Дар он кор онҳо вайрониҳои наслҳои бисёрро бармехезонанд. Он гоҳ «бегонагон» ба онҳое ки мотам мегиранд, ҷавоб хоҳанд дод, ки ҳамчун байрақ бардошта мешаванд, то бегонагон онҳоро бубинанд.
Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.
Эълони Масеҳ дар бораи кори Ӯ ва хизмати Ӯ, чунон ки дар боби шасту якуми Ишаъё баён шудааст, ҳамон кор ва хизмати саду чилу чор ҳазор аст. Он кор дар ҳаракатҳои муқаддаси ислоҳотӣ тасвир ёфтааст, ва дар соли 1989 замони охир фаро расид, ки ҳамаи «замонҳои охир»-и пешин онро пешакӣ намунавор нишон дода буданд. Ҳамон тавре ки як оят — Дониёл боби ҳашт, ояти чордаҳ — ҳамчун таҳкурсӣ ва сутуни марказии ҳаракати Миллерӣ муайян гардида буд, ояте, ки таҳкурсӣ ва сутуни марказии ҳаракати Future for America мебошад, Дониёл боби ёздаҳ, ояти чил аст. Барои миллериён, нури сутуни марказӣ ҳамчун нури рӯъёи дарёи Улай муаррифӣ шуда буд, ва барои ҳаракати Future for America нури сутуни марказӣ ҳамчун нури рӯъёи дарёи Ҳиддекел муаррифӣ шудааст.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
«Нуре ки Дониёл аз Худо гирифт, махсусан барои ҳамин рӯзҳои охир дода шуда буд. Рӯъёҳое, ки ӯ дар канори Ӯлой ва Ҳиддиқал, он дарёҳои бузурги Шинор, дид, ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, ва ҳамаи воқеаҳое, ки пешгӯйӣ шудаанд, ба зудӣ ба вуқӯъ хоҳанд пайваст.» Testimonies to Ministers, 112.
The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.
Нури ҳар ду рӯъёе, ки ба василаи ду дарё ифода ёфтаанд, бо ҳам пайванд доранд ва дар рӯзҳои охир ба амал меоянд. «Пайванди» мутақобили онҳо иттиҳоди инсонию илоҳиро ифода мекунад, ки ҳамон паёмест, ки Хоҳар Уайт такроран онро ҳамчун паёми Масеҳ муайян мекунад, дар ҳамон заминае ки инсоният, вақте бо илоҳият муттаҳид мегардад, гуноҳ намекунад. Ду дарё маҳз ҳамин пайвандро намояндагӣ мекунанд.
“Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.
«Ҳеҷ чиз камтар аз итоати комил наметавонад ба меъёри талаботи Худо ҷавобгӯ бошад. Ӯ талаботи Худро номуайян нагузоштааст. Ӯ ҳеҷ чизеро амр накардааст, магар он чиро, ки барои ба ҳамоҳангӣ бо Ӯ овардани инсон зарур аст. Мо бояд гуноҳкоронро ба идеали хислати Ӯ ишора кунем ва онҳоро назди Масеҳ роҳнамоӣ намоем, ки танҳо бо файзи Ӯ ин идеал дастрас карда мешавад.
“The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.
Наҷотдиҳанда нотавониҳои инсониятро бар Худ гирифт ва ҳаёти бегуноҳ зист, то одамон тарсе надошта бошанд, ки аз сабаби заъфи табиати инсонӣ онҳо наметавонанд ғолиб оянд. Масеҳ омад, то моро «шарикони табиати илоҳӣ» гардонад, ва ҳаёти Ӯ эълон мекунад, ки инсоният, ҳангоме ки бо илоҳият муттаҳид аст, гуноҳ содир намекунад.
“The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.
«Наҷотдиҳанда ғолиб омад, то ба инсон нишон диҳад, ки ӯ чӣ гуна метавонад ғолиб ояд. Ҳамаи васвасаҳои Шайтонро Масеҳ бо каломи Худо пешвоз гирифт. Бо такя ба ваъдаҳои Худо, Ӯ қудрат гирифт, то аҳкоми Худоро итоат намояд, ва васвасакунанда ҳеҷ бартарие ба даст оварда натавонист. Ба ҳар як васваса ҷавоби Ӯ чунин буд: “Навишта шудааст”. Ҳамин тавр Худо ба мо Каломи Худро додааст, то бо он ба бадӣ муқовимат кунем. Ваъдаҳои бағоят бузург ва гаронбаҳо аз они мост, то ки ба василаи онҳо мо “шарикони табиати илоҳӣ гардем, ва аз фасоде ки дар ҷаҳон ба воситаи шаҳват ҳаст, раҳо ёфта бошем”. 2 Петрус 1:4.»
“Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.
«Ба он касе ки ба васваса гирифтор аст, бигӯед, ки на ба шароит, на ба заъфи худ, ва на ба қуввати васваса нигоҳ кунад, балки ба қудрати каломи Худо. Тамоми қуввати он аз они мост. Забурнавис мегӯяд: “Каломи Туро дар дили худ ниҳодаам, то ки ба ҳузури Ту гуноҳ накунам.” “Ба каломи лабҳои Ту ман худро аз роҳҳои ҳалоккунанда нигоҳ доштаам.” Забур 119:11; 17:4». The Ministry of Healing, 181.
The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.
Афзоиши дониш дар солҳои 1798 ва 1989 кушода шудани Каломи нубувватии Худоро ифода мекард. Каломи Ӯ қудратеро фароҳам меоварад, то мо ғолиб оем, чунон ки Ӯ ғолиб омад, ва «зиндагии Ӯ эълон мекунад, ки инсоният, дар иттиҳод бо илоҳият, гуноҳ содир намекунад». Рӯъёи дарёи Улай рӯъёи мараҳ дар бораи зуҳури Ӯст, ки онро пешгӯии ду ҳазору сесад рӯз ифода мекунад. Рӯъёи дарёи Ҳиддекел рӯъёи хазон дар бораи таърихи нубувватист, ки онро пешгӯии ду ҳазору панҷсаду бист сол ифода мекунад. Рӯъёи мараҳ илоҳиятро ифода мекунад ва рӯъёи хазон инсониятро ифода мекунад.
Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.
Ҳар ду дарёи Шинори қадим, ки онҳо Ӯлой ва Ҳиддакал мебошанд, ё он чи имрӯз бо номҳои Даҷла ва Фурот шинохта мешаванд, дар ниҳоят ба оброҳи Шатт ал-Араб дар ҷануби Ироқ мепайванданд, ва Шатт ал-Араб сипас ба халиҷи Форс мерезад. Исо чизҳои ҷисмонӣ ва табииро барои ифодаи ҳақиқатҳои рӯҳонӣ ба кор мебарад, ва рӯъёҳое, ки бо он ду дарё алоқаманданд ва ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, пайванди инсониву илоҳиро ифода мекунанд, ки ҳангоми расиданашон ба анҷоми сафар ба сӯйи баҳр воқеъ мегардад. Ин ҳақиқат дар оғози он ду нубувват, ки бо ду рӯъёи Дониёл боби ҳашт, оятҳои сездаҳ ва чордаҳ ифода шудаанд, муқаррар мегардад. Як рӯъё савол аст, дигаре ҷавоб, ва аз нигоҳи мантиқ онҳоро аз ҳам ҷудо кардан мумкин нест.
The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.
Рӯъёи инсоният, ки поймол гардидани муқаддасгоҳ ва лашкарро муайян месозад, дар соли 677 то милод оғоз ёфт, ва рӯъёи илоҳият, ки зуҳури Масеҳро муайян месозад, дар соли 457 то милод оғоз ёфт. Пайванди илоҳият ва инсоният бо дусаду бист сол ифода ёфтааст, ки ду нуқтаи оғози ин ду рӯъёро ба ҳам мепайвандад. Дусаду бист рамзи «пайванди инсоният бо илоҳият» аст, ва инчунин бо пайванди афзоиши дониш дар замони поён дар соли 1798, бо афзоиши дониш дар замони поён дар соли 1989 низ ифода шудааст.
The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.
Хабари расмӣ, ки аз афзоиши дониш дар соли 1798 бармеомад, нахуст аз ҷониби Миллер дар соли 1831 пешниҳод гардид (ва сипас дар рӯзномаи Vermont Telegraph дар соли 1833). Соли 1831 пас аз дусаду бист сол аз нашри Китоби Муқаддаси King James дар соли 1611 буд. Китоби Муқаддаси King James ҳуҷҷати дучандаи Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадидро ифода мекард. Оғоз ва анҷоми ин дусаду бист сол нашрияи илоҳиро бо нашрияи инсонӣ «пайванд» дод. Маълумоти нашрияи инсонӣ аз нури илоҳӣ сарчашма мегирифт, ки дар вақти интиҳо, дар соли 1798, мӯҳраш кушода шуд, ва баъд тавассути кори як василаи инсонӣ, ки ба нашри он дар соли 1831 оғоз карда буд, ба шакли расмӣ дароварда шуд. Ин нашрияи илоҳӣ буд, бо хабаре, ки ба таври илоҳӣ мӯҳр шуда буд, ва баъдан аз ҷониби инсоният мӯҳраш кушода шуд, ва пас аз он аз ҷониби як василаи инсонӣ пешниҳод гардид. Калимаи ибронӣ, ки дар каломи Худо ба «publish» тарҷума шудааст, маънои нидо кардан, бо овоз баланд хондан (ба), машҳур будан, меҳмон будан, даъват кардан, ёд кардан, ном (додан), мавъиза кардан, эълон кардан, талаффуз кардан, нашр карданро дорад. Миллер дар соли 1831 ба нашри хабари худ оғоз кард, ва баъд дар соли 1833 он ба маънои воқеӣ дар Vermont Telegraph нашр гардид.
The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.
Паёми расмиятёфтае, ки аз афзоиши дониш дар соли 1989 бармеомад, бори аввал дар соли 1996 (дар маҷаллаи The Time of the End) нашр гардид, пас аз дусаду бист сол аз нашри ду санади муқаддасе, ки бо номи Эъломияи Истиқлолият дар соли 1776 (ва баъдан Конститутсияи Иёлоти Муттаҳида) дар соли 1789 маъруфанд. Оғоз ва анҷоми ин дусаду бист сол илоҳиятро бо инсоният мепайвандад, ва инро ба воситаи нашри он ду санади илоҳӣ, ки аз соли 1776 оғоз ёфт, анҷом медиҳад. Вақте ки китоби Дониёл дар вақти охир дар соли 1989 кушода шуд, паёми расмиятёфтае, ки ба воситаи кори як олати инсонӣ ба вуҷуд оварда шуда буд, дар соли 1996 нашр гардид. Тартиб чунин буд: нахуст як нашри илоҳӣ, сипас кушодашавӣ, ва баъд нашри инсонӣ.
In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.
Дар ҳар ду замони охир, се қадами ҳақиқат мушаххас гардонда шудаанд. Ҳар ду бо нашрияи илоҳӣ ҳамчун қадами аввал оғоз меёбанд, ва нашрияи инсонӣ, ки паёми илоҳиро шарҳ медиҳад, қадами охирин аст. Қадами миёна он гоҳ аст, ки Шери қабилаи Яҳудо паёми илоҳиро барои он таърихи махсус мекушояд, ва баъд аз он асбоби инсониро интихоб мекунад, то нуре, ки аз ҳуҷҷати илоҳӣ кушода шудааст, ҷамъ оварад. Вақте ки ин кушода шудан ба амал меояд, исён аз ҷониби шарироне, ки афзоиши донишро намефаҳманд, зоҳир мегардад. Пас, нашрияи илоҳӣ бо ҳарфи аввали алифбои ибронӣ намояндагӣ мешавад, афзоиши дониш бо ҳарфи сездаҳум, ки дар он исён зоҳир мегардад, намояндагӣ мешавад, ва нашрияи инсонии паёми махсуси илоҳӣ барои он таърих ҳарфи охирини алифбои ибронӣ аст; ва ин се ҳарф якҷоя «ҳақиқат» маъно медиҳанд.
The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.
Рӯъёҳои дарёҳои Улай ва Ҳиддеқел, ки ҳоло дар ҷараёни иҷро шудан қарор доранд, нишон медиҳанд, ки дар айёми охир афзоиши дониш аз ҳар ду дарё бо ҳам пайваст мегардад, то исбот намояд, ки илоҳият, ки бо инсоният муттаҳид шудааст, гуноҳ намекунад. Дониёл рӯъёеро, ки зуҳури Масеҳро дар анҷоми пешгӯии дусаду се ҳазорсола дар соли 1844 тасвир мекунад, ҳангоми буданаш назди дарёи Улай қабул кард.
And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.
Ва ман дар рӯъё дидам; ва чунин воқеъ шуд, ҳангоме ки дидам, ки ман дар Шушан, дар қаср, ки дар вилояти Элом аст, будам; ва ман дар рӯъё дидам, ва назди наҳри Ӯлой будам. Дониёл 8:2.
Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.
Дониёл он рӯъёеро дарёфт кард, ки рӯъёи ду ҳазору панҷсаду бист соли таърихи нубувватиро ифода мекунад, ҳангоме ки назди дарёи Ҳиддекел буд.
And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.
Ва дар рӯзи бисту чоруми моҳи аввал, ҳангоме ки ман назди рӯди бузург, ки Ҳиддеқил аст, будам. Дониёл 10:4.
Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.
Ҷабраил баъдтар дар ояти чордаҳум мақсади рӯъёи хазони назди дарёи Ҳиддекелро муайян кард.
Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.
Акнун омадаам, то ба ту бифаҳмонам, ки дар айёми охир бар қавми ту чӣ воқеъ хоҳад шуд; зеро ки рӯъё ҳанӯз барои рӯзҳои бисёр аст. Дониёл 10:14.
The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.
Рӯёе, ки назди дарёи Улай дода шуд, «пайдоиши»-и Масеҳро (улуҳият)-и Ӯ муайян мекунад, вақте ки Ӯ ногаҳон 22 октябри соли 1844 ба маъбади Худ омад. Он ворид шудани «улуҳият»-ро ба маъбади миллеритҳо (инсоният) дар он сана, барои Рӯзи Кафорат, ифода мекард; яъне рӯзи «як шудан», ки пайвастшавии улуҳият бо инсониятро намояндагӣ мекунад. Рӯёе, ки назди дарёи Ҳиддакел дода шуд, муайян мекунад, ки дар айёмҳои охир бар сари қавми Худо (инсоният) чӣ хоҳад омад.
The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.
Оғози рӯъёи «намуд» соли 457 пеш аз милод буд. Пас аз дусаду бист сол аз давраи нубувватие, ки поймол шудани мақдас ва лашкарро муайян мекард ва дар соли 677 пеш аз милод оғоз ёфта буд. Анҷоми он дусаду бист соле, ки дар нуқтаи оғози он ду рӯъё ба ҳам пайваста буданд, аз ҷониби Шуморакунандаи Аҷоиб, ки ҳамчунин Забондонандаи Аҷоиб дар Ҳабаққуқ 2:20 аст, нишон дода шуд.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Лекин Худованд дар маъбади муқаддаси Худ аст; бигзор тамоми замин пеши Ӯ хомӯш бошад. Ҳабаққуқ 2:20.
The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.
Пайванди башарият ва илоҳият, ки дар оғоз тавассути нуқтаҳои ибтидоии он ду пешгӯйӣ муаррифӣ гардида буд, дар поёнҳои мутақобили онҳо бо боб ва ояте мушаххас карда шуд, ки зуҳури ногаҳонии Илоҳиятро ба маъбаде, ки Ӯ дар давоми чиҳилу шаш сол, аз вақти анҷом дар соли 1798 оғоз ёфта ва чиҳилу шаш сол баъд, 22 октябри соли 1844, ба поён расида буд, бино намудааст, тавсиф мекард.
Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.
Оё намедонед, ки шумо маъбади Худо ҳастед ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст? Агар касе маъбади Худоро палид созад, Худо ӯро ҳалок хоҳад кард; зеро маъбади Худо муқаддас аст, ва он маъбад шумо ҳастед. 1 Қӯринтиён 3:16, 17.
On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.
Дар 22 октябри соли 1844, мувофиқи рӯъёи «пайдоиш», Ҳабаққуқ муайян кард, ки Худованд дар маъбади муқаддаси Худ буд. Ӯ маъбадеро, ки ду ҳазору панҷсаду бист сол вайрон ва зери пой карда шуда буд, дар чиҳилу шаш сол барпо намуда буд.
And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.
Ва ба ӯ сухан ронда, бигӯй: «Парвардигори лашкарҳо чунин мегӯяд: инак, марде, ки номаш Шоха аст; ва ӯ аз ҷои худ хоҳад рӯид, ва ӯ маъбади Парвардигорро бино хоҳад кард. Ҳамон ӯ маъбади Парвардигорро бино хоҳад кард; ва ӯ ҷалолро хоҳад бардошт, ва бар тахти худ хоҳад нишаст ва салтанат хоҳад ронд; ва бар тахти худ коҳин хоҳад буд; ва машварати осоиштагӣ миёни ҳар дуи онҳо хоҳад буд. Ва тоҷҳо барои Ҳелем, ва барои Тӯбиё, ва барои Едоъё, ва барои Ҳен писари Сафанё, ба ёдгоре дар маъбади Парвардигор хоҳанд буд. Ва онҳое ки дуранд, омада, дар маъбади Парвардигор бино хоҳанд кард, ва шумо хоҳед донист, ки Парвардигори лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст. Ва ин воқеъ хоҳад шуд, агар шумо овози Парвардигор Худои худро бо ҷидду ҷаҳд итоат кунед». Закарьё 6:12–15.
In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.
Дар Юҳанно 2:20, пас аз он ки Масеҳ маъбадро пок сохт, ки мувофиқи гуфтаи Хоҳар Уайт иҷрои боби сеюми Малокӣ буд, ҳамон тавре ки 22 октябри соли 1844 низ буд, Пайғомбари Аҳд ногаҳон ба маъбади Худ омад.
Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.
Исо дар ҷавоби онҳо гуфт: «Ин маъбадро вайрон кунед, ва Ман онро дар се рӯз барпо хоҳам кард». Он гоҳ яҳудиён гуфтанд: «Ин маъбад дар чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва Ту онро дар се рӯз барпо мекунӣ?» Аммо Ӯ дар бораи маъбади бадани Худ сухан мегуфт. Юҳанно 2:19–20.
In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.
Дар иҷрои боби сеюми Малокӣ, Масеҳ ногаҳон ба маъбади Худ омад, вақте ки Ӯ дар оғози хизмати Худ дар боби дуюми Юҳанно маъбадро пок кард, ки он 22 октябри соли 1844-ро пешнамоӣ мекард. Поксозии маъбад аз ҷониби Масеҳ дар боби дуюми Юҳанно ва 22 октябри соли 1844 иҷрои боби сеюми Малокӣ буданд. Дар Юҳанно боби ДУЮМ ва ояти БИСТУМ ба мо хабар дода мешавад, ки маъбади инсонӣ дар чиҳилу шаш сол бино шудааст, ва маъбади илоҳӣ дар се рӯз барпо гардид. Маъбади инсонӣ танҳо вақте «маъбади муқаддас»-и Ҳабаққуқ мегардад, ки илоҳият ногаҳон ба он дарояд, чунон ки дар 22 октябри соли 1844 чунин шуд, зеро илоҳият, ки бо инсоният муттаҳид шудааст, гуноҳ намекунад. Рӯъёҳои ду дарёи бузурги Шинар ҳақиқатеро ифода мекунанд, ки инсоният, чун бо илоҳият муттаҳид гардад, гуноҳ намекунад.
We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.
Мо дар мақолаи навбатӣ баррасии ояти чиҳилуми боби ёздаҳуми Дониёлро идома хоҳем дод.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
Шумо низ, ҳамчун сангҳои зинда, ба хонаи рӯҳонӣ ва каҳонати муқаддас бино карда мешавед, то қурбониҳои рӯҳоние пешкаш намоед, ки ба василаи Исои Масеҳ назди Худо мақбуланд. 1 Петрус 2:5.